https://virgool.io/feed/@atousahasani https://zil.ink/atousahasani fa 2026-06-16 07:34:05 https://files.virgool.io/upload/users/161177/avatar/mOZS2N.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@atousahasani https://virgool.io/@atousahasani/%D9%85%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%85-%D9%84%D8%B0%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%85-te71ihdnr3qe-te71ihdnr3qe به بهانه‌ی روز نویسنده در تقویم آمریکا.کلمات. کلمات مثل حشره‌‌هایی هستند که هر لحظه در ذهن ما تکان می‌خورند تا راهشان را به سمت سرچشمه‌ی خلاقیت باز کنند. درست مثل حشره‌ی معروف رمان مسخِ فرانتس کافکا که دنبال راهی برای رهایی از مخمصه‌ای که گیرش افتاده بود می‌گشت.مسخ_فرانتس کافکابه راستی این چیست که ما را وادار می‌کند یک مشت کلمه را روی یک کاغذ سفید وامانده سفره کنیم؟شاید آقایانِ کلمه‌ فرزند یک سندرم باشند. سندرمی که شاید بتوان نامش را قلم سرگشته گذاشت. فرزندانِ این سندرم از هیچ تلاشی برای بیمار کردن ما دریغ نمی‌کنند.اما ما از این بیماری رنج نمی‌بریم. ما عاشقانه دوستش داریم و با این که توی سرمان بازار شام همیشه در حال سپری کردن حراج چهارشنبه‌اش است ما آن‌سوی ابدیت را می‌بینیم و خوبی‌های بی‌شمارش را.قصه یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است. _بوف کور صادق هدایتبیمار عزیز! چندبار شده تا به‌ حال سر صبحی که روانه‌ی مدرسه می‌شوی همان‌طور که دو تا یکی قدم‌هایت را به سمت مقصد تند می‌کنی درست وسط خطوط عابر پیاده‌ی خیابان خشکت بزند و دلیل خشکی‌ات نه گرفتگی عضلات نه ضعف در بینایی در اثر نخوردن صبحانه و نه حتی دیدن یک آدم‌فضایی تک‌چشمی آن‌ور خیابان که ایستاده و برایت دست تکان می‌دهد باشد.دلیلت تنها یک چیز است و آن سندرم قلم سرگشته است که یادت انداخته: هیچ می‌دونستی که اگه فلان کارو برای فلان شخصیت انجام بدی دو روز بعد انتشار رمانت نصف دخترای کشور مثل اون لباس می‌پوشن؟و کدام نویسنده‌ی بیماری است که به محض رد شدن(از من می‌پرسی همان‌جا وسط خطوط) کوله‌اش را زمین نزند و آن دفترچه‌ی مادرمرده‌ی رنگ و رو رفته‌ای که بر اثر عجله در درآوردن، بازکردن و یادداشت کردن داخلش احتمالا چیزی جز چند تکه کاغذ از آن باقی نیست را باز کند و بنویسد و بنویسد تا دستانش درد بگیرند نوک خودکار سابیده شود و کاغذها ته بکشند تا بلکه فشار سندرم قلم سرگشته کم‌کم از توی سرش راه باز کند و به کاغذ خالی محصول بدهد.زمانی که رمان رنج‌های ورتر جوان از یوهان گوته به چاپ رسید، مدت کوتاهی بیشتر نگذشته بود که تب ورتریوس کشور را فرا گرفت. به این صورت که حتی جزیی‌ترین وجوه شخصیت ورتر مانند مدل لباسش که یک کت آبی و جلیقه‌ی زرد بود بین مردم باب شده بود. تصویر از Young Goethe In Love 2010بیمار نازنین! چند بار شده زمانی که وسط کوهی از کاغذ‌هایی که توی هر کدامشان شونصد تیپ شخصیتی(که برخی‌شان حتی برای کارل گوستاو یونگ فقید هم قفلند) برای شونصد شخصیت نوشته شده گیج و کلافه شدی و با خودت به کلنجار افتادی که تولستوی، جورج آر.آر.مارتین یا جی.کی رولینگ دست به دامن کدام امام‌زاده شدند تا توانستند تمام شخصیت‌ها را به جذابی شخصیت اصلی خلق کنند؟چند بار از دست فن‌فیکشن‌نویس‌های اسمشان را نبری که هر چه فن‌فیکشن درست و درمان را زیر سوال برده‌اند و مستانه در واتپد پادشاهی می‌کنند، نوک خودکارت را گوشه‌ی مانیتور لپ‌تاپت را یا حتی همین گوشی که هر از چندگاهی ایده‌هایت را بارش می‌کنی گاز گرفتی و دستت رفت تا عطای غلط‌گرفتن از از تازه‌کارها را به لقایش ببخشی و واتپد را حذف کنی تا حداقل روانت را سالم نگه‌داری؟...شب‌ها را چه‌طور می‌گذرانی؟ وقتی تا واپسین ساعات شب بیدار می‌مانی تا آن کلمه‌ی بی‌پدری که اول شب به نیت ایده نوشتی و حالا کم‌کم دارد تبدیل به هفت‌جلدی در جستجوی زمان از دست رفته‌ی مارسل پروست می‌شود را تمام کنی تا بلکه نیم‌ساعت از بیست و چهار ساعتی را که بیدار ماندی چشم روی هم بگذاری اما همان دم مادرت در اتاق را با آرامشی ترسناک باز می‌کند و می‌گوید: اون گوشی رو گرفتی که زندگی رو واست راحت‌تر کنه یا ازت بگیرتش؟آنه! در آن لحظه چه بر سر مثنوی هفتاد من در حال تایپت آمد؟با همان احساسات بد تمامش کردی یا ناامید شدی؟بنویس آنه! حتی با احساسات بد. هیچ‌وقت تسلیم نشو!بیمار بخت‌برگشته! چند بار شده چشمت به آدم‌هایی بیفتد که نتوانی نگاه ازشان بگیری فقط چون خیلی شبیه چیزی هستند که روحشان هم از آن خبر ندارد. یعنی چیزی که تو نوشته‌ای. خواسته‌ای یک جی‌پی‌اس توی جیبشان پرت کنی تا هر وقت داستانت را در زمان نامعلومی تمام کردی پیدایشان کنی تا نقش اصلی فیلم اقتباسی‌ات باشند._تو این‌ جا چی‌کار می‌کنی لعنتی؟ من حتی هنوز رو کاغذم نیاوردمت!چه درد سرت بدهم دوست من.من و تو، او و دیگری همه بیمار یک بیمارستانیم. برای همین می‌دانیم از این دنیا چه می‌خواهیم.خلاصه بگویم. اگر توانستی شکسته‌نفسی بی‌بدیل کافکا را کنار بگذاری و به کمال‌گرایی کاذبت غلبه کنی...اگر از مرز جملاتی مثل: (این چه مزخرفیه من نوشتم؟_ امروز آخرین روزیه که کاغذ رنگ جوهر منو به خودش می‌بینه. _ من لیاقت این بیماری رو ندارم.لطفا منو بکشید په‌ها!) عبور کنی و به خودت بیایی.اگه توانستی از غربال فریب ضخامت کتاب‌های کلاسیک و پدر و مادر داری مثل ادبیات روسیه(مثال:کتاب‌های تولستوی و داستایوفسکی) و انگلیس(مثال:کتاب‌های دیکنز) و فرانسه(مثال:کتاب‌های ویکتور هوگو و بالزاک و رومن رولان) جدا از سختی‌های جانبی‌شان عبور کنی شخمشان بزنی و چیزهای به دردبخورشان را استخراج کنی و قاطی نثرت کنی.اگر توانستی در جواب کسی که می‌پرسد رمانت را کی تمام می‌کنی عصبی نشوی و با صبوری و یک لبخند خوشگل جواب بدهی: هر وقت که اراده کنم.در آن صورت است که می‌توانی با بیماری‌ات عشق‌بازی کنی.اما این را بدان که حتی اگر تا الان هیچ‌کدام از این اگر‌ها را توی خواب شیرین دم صبحت هم ندیده‌ای، اصلا ابدا و هیچ دیر نیست.شروع کن و آن قلم لعنتی را به حرکت در بیاور.حتی اگر چیزی که تراوش می‌شود چرت و پرتی بیش نباشد. حتی اگر ناچیز، بی‌معنی و فاقد هرگونه ارزش ادبی باشد.فراموش نکن که فرانتس کافکای نابغه تقریبا هیچ‌وقت نوشته‌هایش را قبول نداشت. بیشتر وقت‌ها بعد از چاپ داستان‌هایش پشیمان می‌شد و حتی به دوستش وصیت کرده بود که تمام آثارش را بی‌تعارف تحویل شومینه و آتش شعله‌ورش بدهد.فرانتس کافکااما آن نوشته‌های ناچیز حالا کجا هستند؟ آن‌ها درس‌های ما هستند برای درست نوشتن و رویا بافتن از دل حقیقت.پس بی‌کار ننشینیم. همگی مدادهایمان را تیز کنیم، یک خودکار نوی خوش‌نویس انتخاب کنیم و کاغذ‌های سفید له‌شده در زیرترین نقطه‌ی کشوهایمان را از انتظار نجات دهیم و...بنویسیم.فارغ ز غوغای جهانبنویسیم.یه توصیه: نذارین کسی میز نوشتنتون رو مرتب کنه. چون حتی خودتونم نمی‌دونین کدوم ایده‌ای رو که روی یه دستمال کاغذی کوچیک نوشتین قراره گم کنین. (:پ.ن: حضور نامحسوس(!) کافکا رو تو نوشته‌م حس کردین؟احتمالا این روزاست که سفره‌ی دلمو وا کنم ؛) آتوسا حسنی آتوسا حسنی Tue, 02 Nov 2021 00:35:52 +0330 https://virgool.io/@atousahasani/%D9%86%D8%A7%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%85-%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%DB%8C%DA%98%D9%86%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-oaqt7qlwqxfz چرب‌زبان مثل نادر بی پروا مثل بیژنچرا نمی‌توانیم هردوی این خصوصیات را در خودمان جا کنیم؟نقش اصلی داستان در چشم باد بیژن ایرانی یک خلبان وطن‌پرست و باغیرت است که از بچگی به قول اسم سریال در چشم باد بزرگ شده.درست در راس اتفاقات مهم تاریخی که آینده‌اش را می‌سازد.بیژن بی‌پرواست، ابایی از به زبان آوردن حرف‌هایی که کمتر کسی جرعت می‌کند حتی بهشان فکر کند ندارد.و صداقت بی‌مثالی که دارد کاری کرده که حرف و عمل و حتی میمیک صورتش هم به ما بگوید این پسر چیزی برای پنهان کردن ندارد.در سمت دیگر نادر را داریم.پسر بزرگ خاندان ایرانی و کسی که بی‌اندازه برادرش را دوست دارد و حاضر است هرکاری بکند تا خار توی پایش نرود.نادر و بیژن به غیر از رنگ آبی چشم‌هایشان هیچ شباهت دیگری به هم ندارند.برخلاف بیژن نادر کاری به جریانات سیاسی ندارد و بیشتر دوست دارد به موازاتشان حرکت کند و گاهی هم سوار موج یکی‌شان شود تا به قول دکتر طبیب(یکی از شخصیت‌های سریال) از منافع تجارت‌خانه‌اش جا نماند.نمی‌توان شخصیت خاص و کاریزماتیک نادر را نادیده گرفت ولی من آن‌جایی به جذاب و لعنتی بودنش پی‌بردم که چندتا سکانس را کنار هم چیدم.اوایل فصل جوانیِ سریال یک قسمت بود که اسد پسر کوچک‌تر خانواده‌ی ایرانی را به جرم پخش اعلامیه دستگیر و یک دل سیر کتکش زده بودند.نادر و بیژن هر دو برای رسیدگی به کارهای برادرشان و آزاد کردنش راه می‌افتند به سمت شهربانی.بیژن لباس نظامی نیروی هوایی تنش است و نادر یک دست کت‌وشلوار خوش‌دوخت اتوکشیده که از صدفرسخی بوی پول و تجمل را در فضا ساطع می‌کند.کت‌وشلواری که شاید یکی از بزرگترین وجه تفاوت‌های نادر با بیژن و خانواده‌اش باشد.بعد از رسیدن به شهربانی بیژن می‌رود سراغ اسد و نادر به سمت دفتر روانه می‌شود تا با مامور صحبت کند.بیژن تا صورت خون‌آلود اسد را می‌بیند چهره‌اش از این رو به آن رو می‌شود.عصبانیت چشم‌هایش قلب هر بیننده‌ای را به درد می‌آورد.تا می‌خواهد به سمت در برود اسد و تقی‌آژان هر دو دستش را می‌گیرند تا مانعش شوند.(اتفاقی که گرچه خوب بود اما من هر بار از دیدنش حرص می‌خورم چرا که دلم می‌خواست ببینم عصبانیتش را چطور خالی می‌کند)و اما آن سمت نادر با آن چشم‌های تیله‌ای، صورت گرد و دست‌های تمیز و کارنکرده‌اش که با هر تاب و تکانی که می‌خورند طرف مقابل را بیست قدم به عقب هل می‌دهند درحال قانع کردن مامور شهربانی است تا اسد را آزاد کند.اتفاقی که با زبانی که نادر دارد و ترکیبی که الان عرض کردم فقط با وعده‌ی جور کردن نمره‌ی خواهرزاده‌ی مامور شهربانی و خرید یک دست کت‌وشلوار عین همانی که تنش است سر و تهش هم می‌آید و اسد عزیزمان به آغوش خان‌داداش‌هایش بازمی‌گردد.جالب این‌جاست که ما چندین قسمت بعد متوجه می‌شویم که نادر حتی همان کت‌وشلوار را هم برای مامور بی‌نوا نخریده است.(در یکی از قسمت ها همان مامور که برای گشتن منزل خانواده‌ی ایرانی آمده سراغ کت‌وشلوار سفارشی‌اش را از دژگیر داماد خانواده می‌گیرد.)چنین مخلوق آب‌زیرکاه و دوست‌داشتنی بود این نادر.اما پارسال که برای چهارمین بار این سریال را دوباره تماشا کردم به این فکر کردم...که من نمی‌توانم وقتی عصبانی می‌شوم مثل نادر فکر کنم.نمی‌توانم وقتی فک برادرم خرد شده تو صورت باعث و بانی‌اش لبخند بزنم و چیزی کف دستش بگذارم تا بگویم دستت درد نکند که بیشتر نزدیش.من دلم می‌خواهد بیژن باشم.و عجیب است که دنیا این روزها هیچ نیازی به صداقت و چشم‌های درشت‌شده از غیرت بیژن ندارد. آتوسا حسنی آتوسا حسنی Mon, 19 Apr 2021 22:43:29 +0430 https://virgool.io/@atousahasani/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%DA%A9%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-fyua11nkkzsp همیشه دلم می‌خواست می‌توانستم درکشان کنم.از همان شش سال پیش که فیلم تایتانیک را برای اولین بار دیدم و در تمام سی دقیقه‌ی پایانی‌اش چشمانم دو کاسه آب بود ، این صحنه‌ی فیلم برایم مجهول باقی ماند.چرا؟ چگونه؟انسان باید به چه مرحله‌ای از کمال شخصیتی برسد که کاری که می کند توی پی و استخوانش نفوذ کند و افسارش را به دست بگیرد.به عنوان کسی که نوشتن را دوست دارد به خودم می گویم باید از خیلی چیزها بگذرم و با این حال هر روز بنویسم.ولی آیا این واقعا منم که می‌نویسم؟یا نیرویی نامرئی قلم توی دستم را تکان می دهد؟همان نیرویی نیست که پای رفتن را از آن نوازنده‌ها گرفته بود؟هنوز از خودم می پرسم اگر من جای آن چند نوازنده‌ی معروف تایتانیک بودم شهامت برگشتن و ادامه‌ی نواختن تا غرق شدن را داشتم؟کاری را انتخاب کنید که مطمئن باشید حتی اگر کشتی‌تان غرق هم شود تا پای جان دست بردارش نیستید.این هیاهوی پول درآوردن این روزها دارد ماهیت انسانی ما را زیر سوال می‌برد.کاری را بکن که دوست داری.بگذار وقتی کار می‌کنی فرصت کنی صدای درونت را بشنوی.نوازندگان کشتی غرق شده تایتانیک آتوسا حسنی آتوسا حسنی Wed, 27 May 2020 22:08:49 +0430