https://virgool.io/feed/@ayma من آیما شیخ هستم نویسنده و گوینده! دوست دار کتاب و همچنین،عاشق تجربه های جدید! fa 2026-04-15 09:50:07 https://files.virgool.io/upload/users/4218852/avatar/dAT596.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@ayma https://virgool.io/@ayma/%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%F0%9F%8C%8A-xmnud1cygsal من، با تموم وجودم عاشقانه عاشق دریا هستم!اگر روزی به من بگویند: «دریا را دوست داری یا جنگل را؟» بدون شک و تردید، انتخاب من آب‌های خلیج فارس و خزر است.جایی که دل ها، آرام می‌گیرد و فکرها، رها می‌شود.باز هم صدای مادرم به گوشم می‌رسد: «آیما، سریعتر وسایلت رو جمع کن، یک ساعت دیگه پرواز داریم!» من هم با صدایی از همیشه بلندتر از اتاق نیمه کوچکم داد می‌زنم: «باشهه!» خواهر کوچک‌ترم هم درحال گریه کردن است و بین جیغ و گریه‌هایش با نوایی نامفهوم می‌گوید: «نه، نریم مسافرت! من مدرسه دارم، خانم امیری قراره امتحان بگیره!» و پدرم هم در حال جمع کردن لباس‌هایش است، گویی قرار است تا چند ماه در جنوب بمانیم.یک ساعت بعد، ما در فرودگاه ایستاده‌ایم. چشم‌ها منتظر، وگوش‌ها تیزتر از همیشه پس از مدتی، شماره پرواز به مقصد قشم اعلام می‌شود! و ما به سمت هواپیما می‌رویم. پدرم جلوتر از بقیه خانواده حرکت می‌کند و خواهرم هم به دنبال پدرم می‌دود. مادرم هم به دنبال خواهرم می‌رود و من آخرین نفر از خانواده، وارد هواپیما می‌شوم.دستم را به نشانه خوش شانسی، دوباره سفر کردن به بدنه هواپیما می‌زنم! و به دنبال شماره صندلی‌ام می‌روم. روی صندلی‌ام می‌نشینم و کتاب «کتابخانه نیمه شب» را از دستانم به آغوش گرم کیفم میسپارم. صدای مهمانداران هواپیما. به گوشم می‌رسد: «لطفاً موبایل‌هایتان را به حالت پرواز قرار دهید.» و در حال آموزش دادن، بستن صحیح کمربند هستند. بعد از چند دقیقه، هواپیما شروع به حرکت می‌کند.و من از شانس بسیار خوبم کنار پنجره هواپیما هستم. آخ که نمی‌دانید چقدر خوشحالم که می‌توانم ساعت‌ها در اینجا به خیال‌پردازی‌ بپردازم و در خلوت خودم کتابم را تمام کنم.چند ساعت بعد: با ماشین به سمت جزیره جادویی قشم می‌رویم. در راه، تمام حواسم را جمع می‌کنم تا همه چیز را با دقت خیلی بیشتری ببینم و چیزی را از قلم نیندازم. به سمت هتل قدم برمیداریم. نمای هتل قدیمی‌است؛انگار دیوارهایش پر از راز و قصه‌اند،مثل فیلم‌های فانتزی که هر لحظه ممکن است جادویی از دلشان بیرون بجهد.من با کسب اجازه به طرف ساحل میروم!ماسه‌های نرم زیر پاهایم فرو می‌روند؛حسی شبیه افتادن در گودالی پنهان،انگار قرار است مرا به دنیای کورالین ببرد ، مرا وادار به ادامه راه می‌کند.(من عاشق فیلم کورالین هستم😁) به سمت دریا حرکت می‌کنم و ناگهان موج‌های دریا پاهایم را لمس می‌کنند و بیشتر حس غرق شدن در ماسه‌ها را به من می‌دهند.روی تکه‌ای چوب می‌نشینم و به دریا زل می‌زنم: «آخ که تو چقدر زیبایی! زیباتر از طلوع خورشید، زیباتر از رنگ سبز، و زیباتر از همه چیز...» آیما شیخ آیما شیخ Fri, 23 Jan 2026 11:33:32 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D8%AA%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AC%D9%84%D9%84%E2%9D%84%EF%B8%8F%F0%9F%8C%A8%EF%B8%8F-fi9fkw1ia3cv حال که دارم این متن را می‌نویسم:دنیای بیرون، در یک لحظه به تالاری مجلل بدل شده است. یک چشمم خیره به رقصِ دانه‌های درشت برف است که با وقار فرود می‌آیند، و چشم دیگرم بر بومِ سپیدِ کاغذ، داستان می‌بافد. گوش‌هایم نیز در حال شنیدنِ نجوای عظیم فرود آمدن آن رحمت بی‌نظیر هستند؛ صدایی که نه غرش است و نه سکوت، بلکه آهنگِ خلقت است که بر کالبدِ سردِ جهان می‌نوازد.آخ که چقدر خوشحالم و در پوست خود نمی‌گنجم!» حال که بحث برف ،و باریدن آن بر سر پولدار و فقیر است، خوب است افسانه ای را برایتان بازگو کنم. کسی چه میداند شاید این داستان، برای اینکه در شب یلدا از دست بچه های فامیل راحت شوید ایده خوبی برای تعریف در شب بلند سال باشد.در دیار دیرین «خورآباد»، دو همسایه بودند؛ یکی خواجه‌مهر، مردی از فراوانی و مکنت، و دیگری سعدی‌نژاد، مردی از صنعت و سادگی.در نخستین صبح زمستان، که آسمان با رگباری از بلورهای درشت و سپید پوشیده شد، این برف، نه رحمت عادی، که سنجشِ روح بود.خواجه‌مهر، در عمارتِ سنگی و سترگ خویش، از دیدن بارِ سفید بر بام وحشت کرد. او فوراً نوکران را فرستاد تا برف را بفرستند و دور کنند؛ اما با هر تل برف که زدوده می‌شد، دیوارهای خانه سردتر می‌گشتند و گرمای درون، از سرما گریزان می‌شد. او از پذیرشِ آنچه بر بامش نشسته بود، گریزان بود.هم‌زمان، سعدی‌نژاد، در کارگاه کوچک خود مشغول ساختن تنوری سفالی بود. برف، همچون شنلِ مهربانی، بر شانه‌های او و بر گِلِ تنور می‌نشست. او نه برای زدودن، بلکه برای تحمل و هماهنگی با آن کوشید؛ گرمای دستانش با سرمای بیرونی در نبردی نبود، بلکه در یک رقص آرام قرار داشت.هنگام غروب، صدایی که از وزش باد برآمده بود، زمزمه کرد: «ای خواجه‌مهر! تو از حضورِ مهمانِ آسمان گریختی و سرمای درون را مهمان ساختی. ای سعدی‌نژاد! تو آن بارِ سنگین را بر شانه‌هایت پذیریستی و با گرمای کوشش، آن را به بخارِ برکت بدل نمودی.»دانستند که برفِ حکمت، نه بر وسعتِ کاخ‌ها نظر دارد، نه بر فقرِ کوره‌ها؛ بلکه میزانِ توانایی انسان برای پذیرش آنچه تقدیر بر سرایش می‌بارد، معیارِ سنجشِ اوست. آیما شیخ آیما شیخ Wed, 17 Dec 2025 20:26:02 +0330 https://virgool.io/@ayma/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D9%88%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B9%D8%B4%D9%82%F0%9F%A4%8D-wbze32ceebih امروز تقدیر روزگار در کتاب سرنوشتم این‌گونه نوشت: خانه‌تکانی امروز، فرصتی است تا وسایلِ از یاد رفته‌ی خانه را دوباره زنده کنی. بی‌درنگ دست به کار شدم و به سراغ کمد دیواری‌های بالایی رفتم، همان‌هایی که سال‌ها بود درِشان را باز نکرده بودم.با باز کردن آن‌ها، با سیلی از وسایلی مواجه شدم که گویی هر کدام چیزی را در دل خود پنهان کرده بودند.چشمم به جعبه عروسک‌های دوران کودکی‌ام افتاد؛ همان‌هایی که همیشه یاور و همدم من بودند.با باز کردن هر کارتن، غمم سنگین و سنگین‌تر می‌شد.زمانی بود که این اسباب‌بازی‌ها لحظه‌ای از من جدا نمی‌شدند، اما حالا سال هاست که آن هارا در آغوش نگرفتم و دیگر شب ها برایشان لالایی نمیخوانم این فراموشی، بسیار ناراحت‌کننده بود. از میان انبوه خاطرات، دیدار دوباره با عروسکی،که کودکی ام را با آن گذرانده بودم .بسیار خوشحال کننده بود.در کارتن دیگری، دفتر املا و کارنامه‌های دوران ابتدایی ام را یافتم و حتی نامه‌ای که برای آینده خودم نوشته بودم. در آن نامه، آرزوهای قشنگی را ثبت کرده بودم: آرزوی شادی همیشگی، آرزوی مفید بودن برای کشورم، و آروزی تبدیل شدن به یک نویسنده خوش قلم ...در میان همه این‌ها، یک ساک کوچک و جالب هم پیدا شد که لباس‌های کودکانه در آن قرار داشت . لباس‌های کوچک‌تر از حد تصور، با دکمه‌های صدفی و رنگ‌های شاد، به آرامی از میان انبوه بیرون آمدند. پیراهنی گلدار با آستین پفی که مادربزرگم برای تولد چهار سالگی‌ام دوخته بود، در دستم لرزید. در کنار آن، یک جفت جوراب پشمی بافته‌شده که یادگار زمستان‌های دور و سرد بود.با لمس این پارچه‌های نرم، نه تنها غم گذشته، بلکه یک حس عمیق از قدردانی جای آن را گرفت. این وسایل فقط اسباب‌بازی یا لباس نبودند؛ آن‌ها شواهدی عینی از عشقی بودند که در هر گوشه از این خانه جریان داشت؛ عشقی که توسط پدر و مادر، توسط مادربزرگ، و حتی توسط خودِ کودک پنج ساله‌ام به من هدیه شده بود.آرزوهای آن نامه، آرزوهایی ساده اما اصیل بودند: شاد بودن و مفید بودن. خوشحالم بخاطر اینکه بخش بزرگی از آن آرزوها محقق شده‌اند. شاید مسیر به آن شکلی که در آن نامه نوشته بودم، پیش نرفت، اما لحظه‌های شاد زیادی رو تجربه کردم.و در مسیر زندگی‌ام تلاش کرده‌ام تا تأثیری مثبت بگذارم.با دقت، تمام این گنجینه‌ها را عروسک محبوب، کارنامه‌های پر از نمره بیست، و نامه نوستالژیک مرتب کردم. اما آن‌ها را دوباره در کارتن‌ها نگذاشتم. به جای آن، یک جعبه چوبی زیبا از انباری آوردم، محتویات آن را با احترام داخل آن چیدم و دربش را بستم. این جعبه، دیگر جعبه‌ای از وسایل فراموش‌شده نبود؛ بلکه جعبه خاطرات منتخب من است که قرار است در جایی امن و در دسترس نگهداری شود، تا هرگاه نیاز داشتم، دریچه‌ای به مهربانی و سادگی گذشته‌ام باشد.خانه‌تکانی امروز، فقط تمیز کردن خانه نبود؛ تصفیه روحم بود. یاد گرفتم که گذشته را نباید دفن کرد، بلکه باید آن را با احترام در آغوش کشید تا الهام‌بخش حال و آینده‌ام باشد. حالا می‌توانم با انرژی تازه‌ای به سراغ کارهای امروز بروم، در حالی که قلبم پر از گرمای خاطرات شیرین است آیما شیخ آیما شیخ Thu, 27 Nov 2025 19:20:45 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D8%AA%D8%B1%DA%A9%DB%8C%D8%A8-%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%88-%D8%B3%D8%B1%D8%AF%E2%9D%84%EF%B8%8F-k2s8t9dz2p0e امروز مادرم گفت: «آیما بیا کمکم کن که این هسته‌های زغال اخته رو دربیاریم.» با شوق کنارش نشستم و شروع کردیم به بیرون کشیدن آن قلب‌های سنگی این میوه خوش مزه. بعد از مدتی، وقتی همه هسته‌ها جدا شد، مادرم با دقت شکر دانه‌سفید را به ازای هر کیلو زغال اخته ، حدود ۸۰۰ گرم، اضافه کرد و مخلوط کرد.سپس در قابلمه را گذاشت تا زغال اخته ها آب بیندازند. بعد از چند ساعت، قابلمه روی گاز رفت و کمی آب هم به آن اضافه شد. مادرم مرا مسئول مراقبت از این مربای خوشمزه کرد و گفت: «حواست باشه، هر موقع جوش آمد، سریع به من خبر بده.»همین که به مربا خیره شده بودم، ناخودآگاه یاد روزهایی افتادم که خانه‌ٔ مادربزرگ، پناهگاه امن ما بود. به بهانهٔ درست کردن ترشی و مربا جمع می‌شدیم، دور از استرس و تکالیف مدرسه و کار شروع می‌کردیم به بازی «گرگم به هوا». یادم است، همیشه من اولین نفری بودم که می‌باختم و شروع به گریه می‌کردم، اما آن‌ها هیچ توجهی نمی‌کردند و همین باعث می‌شد که بغضم عمیق‌تر شود.یا حتی آن زمان که در کوچه با یک توپ پلاستیکی سفید و آبی که تمام دنیای ما بود، بازی می‌کردیم و از ته دل می‌خندیدیم. یا آن لحظات که صدای دانه‌های باران، آهنگ دل‌نوازی می‌زد و بوی خاک باران‌خورده، روح را جلا می‌داد.یاد وقت‌هایی که شب یلدا فرا می‌رسید و ما دور کرسی می‌نشستیم و در دستانمان قاچ‌های هندوانه بود؛ شروع می‌کردیم به گفتن داستان‌های عجیب و غریب، از جن و پری بگو تا سیمرغ و مرغ آمین...در همین حال و هوای غرق شدن در خاطرات بودم که صدای مادرم از آشپزخانه آمد: که میگفت ۴۰ دقیقه گذشت چرا هنوز جوش نیومده؟ آیما شیخ آیما شیخ Sat, 08 Nov 2025 12:27:16 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF%D9%85-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DA%A9-%F0%9F%A5%B3%F0%9F%A7%A1-qbo2m5xqg3yw امشب، شبی است که زمین برای حضور من، دست و دلش را مهربان‌تر گشود. شبی مهتابی و زلال، درست مثل آغاز یک رویا. یک سال تمام، چشم‌انتظار این تاریخ بودم؛ نه فقط برای شیرینیِ کیک و شور و هیجان آرزوی قبل از فوت کردن شمع، که برای فرصتی دوباره.اما بیش از هر چیز، قلبم از این بابت سرشار از شادی است که خداوند مهربانم، یک سال دیگر فرصت زیستن در کنار خانواده‌ی پرمهر و گرمم را به من داد. از او سپاسگزارم که در این مسیر، یاری‌ام کرد تا سالی پر از تجربه‌های شیرین و تلخ، و اتفاقات خوب و بد، به دفتر زندگی‌ام اضافه شود. هر برگ این دفتر، حکایت از رشد و بالندگی من دارد.در این یک سالی که گذشت، با انسان‌های،زیادی اشنا شدم. چه دوستان نیک و چه آن‌ها که درس‌هایی گران‌بها به من آموختند. بعضی‌هایشان، چراغ راهم شدند و دستم را گرفتند تا هر روز، بهتر از دیروز خودم باشم؛ همان‌هایی که با هر کلامشان، انگیزه‌ای تازه به جانم می‌بخشیدند. از همه‌ی آن جان‌های مهربان که در این سفر همراهم بودند و به من بال پرواز دادند، از صمیم قلب سپاسگزارم.و البته، از خودم هم حسابی ممنونم! از منی که به قول سال پیشینم وفا کرد، و غرق در دنیای کتاب‌ها شد و به دانش و بینشش عمق بخشید. این خودِ من، شایسته‌ی قدردانی است؛ برای تمام لحظاتی که تسلیم نشد، یاد گرفت و پیش رفت.و حالا، در این شبِ آرزوها، دلم می‌خواهد از خداوند بخواهم که سال جدید زندگی ام را، سال تحقق تمامی آرزوهایم باشد. مشتاقم که با انسان‌های تازه‌ای آشنا شوم، شخصیت‌های گوناگون را کشف کنم و شهرهای زیبای ایرانم را به چشم ببینم؛ که هر سفر و هر دیدار، فصلی نو در کتاب زندگی‌ ام بگشاید.۱۴۰۴,۷,۲۸تولدم مبارک🥳❤️ آیما شیخ آیما شیخ Mon, 20 Oct 2025 10:16:05 +0330 https://virgool.io/@ayma/%DA%A9%D8%A7%D8%B4-%D8%A2%D9%86-%D9%84%D8%AD%D8%B8%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%DA%AF%D9%87-%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%85-%D9%82%D8%A8%D9%84-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%DB%8C%D9%86%DA%A9%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B2-%D8%B9%D9%88%D8%B6-%D8%B4%D9%88%D8%AF-nncylb9bziuf امروز که پیشم آمده بودی.چهره‌ات غمگین‌تر و شکسته‌تر شده بود.صورتت بی‌روح شده بود.وقتی آمدی، از چهره‌ات معلوم بود اتفاق‌های خوبی قرار نیست در این لحظات رقم بخورد.مثل همیشه قهوه سفارش دادیو من هم مثل همیشه یک شیرموز سفارش دادم.به من گفتی: من دیگر تحمل این را ندارمنمی‌توانیم با هم باشیم و فصلِ مشترکِ زندگی‌مان را به زور ورق بزنیم.من، در حالی که این بغض لعنتی سراسر گلویم را گرفته بود.و اشک‌ها دانه­‌دانه از چشمانم سرازیر می‌شدبا صدایی بغض‌آلود و کم گفتم: «نه، نه! من بدون تو نمی‌توانم زنده باشم.دور شدن از تو یا غریبه شدن با تو برایم سخت و غیر ممکن است. لطفا تنهایم نزار!دو ماه پیش:آن روزها هر نگاهت یک قصیده بودو هر لمس از طرف تو، پیمانی ناگسستنی بود.تو برایم مثل ماه زیبا و درخشان هستی؛آن‌قدر درخشان و زیبا که می‌ترسیدماگر لحظه‌ای چشم‌هایم را روی هم بگذارمپرده‌ها بیفتد و زیبایی وصف‌ناپذیرت از دست برود.وای از لبانت که.!شیرین‌تر از باقلوا و شیرینی است.و بغلت همچون ژلفونی برای بدنم نیاز و واجب است.هر بار که یاد روزهایی، که پیش هم بودیم!خاطره‌هایی که با تو ساختم!کارهایی که برای اولین و آخرین بار با تو کردم می‌افتم،چشمانم سرازیر از مرواریدهای کوچک می‌شودکه هر لحظه تعدادشان بیشتر و بیشتر می‌شود.یادم هست دقیقاً ۴۵ روز و ۱۴ ساعت پیش:دقیقاً در همان کافه همیشگی در حالی که باران قصد تمام شدن نداشت.ما ساعت‌ها گرم گفتگو بودیم؛از فلسفه زندگی تا طعم سس کچاپ روی سیب‌زمینی سرخ‌کرده.وقتی به خود آمدیم،دیدیم که از این همه شلوغی، فقط من و تو مانده‌ایم.آن روز که قلم روزگار ما را با هم آشنا کرد،روزی بود که در کافه ایران، ۲۴ شهریور ۱۳۸۹،با تو آشنا شدم.تو برایم از معنای زندگی می‌گفتی و من از معنای تو برای زندگی.و حالا، ای غریبه‌ی آشنای من،چه گویم که دور شدن از تو همانند پاک شدن لکه خون از روی لباس سفید، سخت و تقریباً ناممکن است.ای کاش قدرت نگه داشتن لحظات را می‌داشتم:و لحظه را دقیقاً در بغل تو،زیر اشک‌های آسمان، نگه می‌داشتم ...✍🏻 آیما شیخ آیما شیخ آیما شیخ Tue, 14 Oct 2025 21:45:35 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%DB%8C%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87%D9%86%E2%9C%A8-gkmooill1kyu پنج سال پیش حدودا ۷ ماه و ۷روز پیش در سومین روز از ماه اسفند سال ۱۳۹۸، سایه‌ی شومی بر گستره‌ی عالم افتاد. این تاریخ، روزی بود که آن موجود ناشناخته، با ظاهری مهیب چون هیولایی کهن، از پس پرده‌ی تقدیر سر برآورد و چند ماه نگذشت که کره‌ی خاکی را در حلقه سردرگمی خود گرفتار کرد.آن هنگام، من کودکی بودم که ذهنم، به واسطه‌ی ناآشنایی و کودکی، ابعاد فاجعه را درک نمی‌کرد .دستان مادرم، زنجیره‌ی محکم دستورات بهداشتی را می‌ساخت؛ ماسک، چون نقابی اجباری بر صورتم می‌نشست .و الکل، در حکم آبی مقدس، هر لحظه دستانم را تطهیر می‌کرد.به خاطر دارم که ضدعفونی کردن اشیاء، به یک آیین روزانه تبدیل شده بود. حتی تلفن همراه پدرم، پس از بازگشت از محل کار، تا دو ساعت در غبار الکل غوطه‌ور می‌ماند، تا شاید آخرین بذر شری که بر آن نشسته بود، پاک شود.!تحمل این وداع‌های ناگزیر، این جدا شدن از آنانی که در کام اژدهای بی‌رحم کرونا فرو رفتند، برای منِ کودک بسی دشوار بود. و حالا من از حضور گرمشان، تنها تکه‌ای سنگِ سرد، به نشانه‌ی یادگار، برایم مانده است؛ سنگی که بارِ تمام خاطرات را بر دوش می‌کشد.و چه هیجان انگیز و ترسناک بود، آن حکایتِ ممنوعیتِ تردد پس از ساعت نه شب؛ گویی کل کشور، در یک فیلمِ ترسناک و تخیلی فرو رفته بود، با این تفاوت که این کابوس، لباس واقعیت به تن کرده بود.اکنون، با گذر از آن سال‌ها، یادی کنیم از تلاش وکوشش، شبانه روزی دانشمندان عزیز کشورمان،که در قالب واکسن ملی «برکت»تجسم یافت و توانست اندکی از سنگینی آن غم بزرگ بکاهد. آیما شیخ آیما شیخ Wed, 01 Oct 2025 12:29:17 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%D9%84%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%DA%AF-%D9%87%D8%A7%F0%9F%8D%82-aqzydgiwirlt کم‌کم بوی پاییز میاد وما باید به پاییز سلام کنیم و با تابستان خداحافظی کنیم. امروز که رفتم حیاط، هوا حسابی سرد شده بود. برعکس چند روز پیش که می‌توانستم به آفتاب بگویم دمت گرم که حسابی ما را سوزاندی، حالا باید بگویم کجایی آفتاب عزیز؟ بیا و کمی گرممان کن! باد هم انگار داشت به من می‌گفت: «آیما! بیا با من همراه شو، برویم دور دور! فقط کافیست خودت،را به من بسپاری.تا من تورا به دور دست ها ببرم.!وقتی نگاهم به تاک انگور و بقیه گل و درخت‌ها می‌افتد، دلم برایشان تنگ می‌شود. دارند کم‌کم بار و بندیلشان را جمع می‌کنند و می‌روند برای خواب زمستانی. 😴 یکهو دلم می‌گیرد که این همه سرسبزی قرار است تبدیل به برگ‌های خشک و بی‌جان شود.همین که ذهنم به سمت باران و برف می‌رود، دلم هم با آن پر می‌کشد. آن لحظه که دارم در برف سفید، یک کاسه آش داغ مامان‌پز می‌خورم،و به خواهرم نگاه میکنم که برای ادم برفیمون،شال گردن اورده که سردش نشه .یا حتی وقتی پدرم به خاطر برف زیاد سر کار نمی‌رود و ما با خوشحالی می‌رویم کوه تا برف‌بازی کنیم، یا بوی،خوش عطر نارنگی که آدم را یک سر تا بهشت می‌برد و می‌آورد...به خودم که نگاه می‌کنم، می‌بینم عه! یک لبخند خوشگل و بامزه روی لبم جان گرفته. انگار همین دیروز بود که تابستان با تمام گرما و جنب و جوشش، ما را در آغوش گرفته بود و حالا، نسیم خنک پاییزی، قصه‌های تازه‌ای برای گفتن دارد. قصه‌هایی از رنگ‌های گرم، از برگ‌های رقصان در باد، و از خاطرات شیرینی که در کنار عزیزانمان خواهیم ساخت. پاییز، با تمام دلتنگی‌هایش، فصل دلنشینی است که قلبمان را با آرامش و زیبایی پر می‌کند. آیما شیخ آیما شیخ Fri, 19 Sep 2025 13:38:09 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D8%B3%D9%85%D9%81%D9%88%D9%86%DB%8C-%D9%84%D8%AD%D8%B8%D9%87-%D9%87%D8%A7-nvjjfovtcpjm امروز، اتوبوس، صحنه‌ی نمایشی از زندگی بود. پنجره‌ها، قاب‌هایی بودند که هر کدام داستانی ناگفته را روایت می‌کردند. آنجا، در میان غوغای شهر و آدم‌ها، من نیز غرق در تماشای تصویری بودم که زمان، آن را نقاشی می‌کرد.چشمانم، همانند دوربین عکاسی، لحظه‌ها را شکار می‌کردند: چهره‌ای که اندوهی پنهان در خود داشت، گویی خاطره‌ای از خاکی غریب را به سینه سپرده بود. دیگری، در عالم خیالات خود سیر می‌کرد، رانندگی برایش تنها یک وظیفه‌ی گذرا بود. شکوه آفتاب غروب، برای یکی مایه دلخوری، برای دیگری پژواکِ روزی بود که به پایان می‌رسید.صحبتی میان راننده و مسافری، شاید داستانی دلنشین یا گفتگویی بی‌محتوا، در فضا معلق بود. نگاهی که بر من، نویسنده‌ی این سطور، ثابت مانده بود، کنجکاوی‌اش را فریاد می‌زد. و آن دستانی که آفتابگیر را با دقت تنظیم می‌کردند، گویی می‌خواستند نورِ مزاحم را از مسیرِ تمرکزشان دور کنند.چه شباهت عجیبی! همه درگیرِ حال خودشان بودند، اما گویی زمان را از یاد برده بودند. لحظه‌ها، دانه‌های تسبیحی بودند که از نخِ توجهشان می‌لغزیدند و به سادگی بر زمین می‌افتادند، بی‌آنکه کسی به جمع کردنشان همت گمارد.این مشاهدات، تلنگری بود عمیق. گویی از خوابی غفلت‌بار بیدار شدم. این همه دقتِ پراکنده، این همه حضورِ نیمه‌کاره، نتیجه‌اش جز هدر رفتنِ گرانبهاترین دارایی‌مان، یعنی زمان، چیز دیگری نبود.و اینگونه بود که در ایستگاهِ بعدی، نه تنها از اتوبوس پیاده شدم، بلکه از غفلتِ دیرینه نیز فاصله گرفتم. حالا، هر قدم، هر نفس، هر نگاه، ارزشمند است. دیگر فقط تماشاگرِ گذرِ زمان نیستم، بلکه جزئی از آنم؛ خالقِ معنا در هر لحظه. این درکِ تازه، زندگی را نه به عنوانِ مسیری از پیش تعیین شده، بلکه به عنوانِ جریانی پویا و پر از امکان، به من نمایانده است.و این، شاید زیباترین هدیه‌ای باشد که می‌توانیم به خودمان بدهیم: هدیه‌ی حضورِ کامل در هر آن‌چه که زندگی می‌نایم. آیما شیخ آیما شیخ Sun, 14 Sep 2025 18:10:15 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%85%D8%B1%D8%BA-%D8%A2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%88-%D9%86%D8%AC%D9%88%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D8%A7%D9%88%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%F0%9F%95%8A%EF%B8%8F-vikbcteeepwf مادربزرگم، آن بانوی قصه و افسانه، تا زمانی که نفس گرمش زندگی‌بخش جمع ما بود، دنیایی از خیال را پیش چشمانم می‌گشود. از بختک سیاه که در تاریکی شب می‌خزید تا سیمرغ خاکسترنشین که از دل آتش برمی‌خاست، هر کلامش جادویی بود که روحم را نوازش می‌داد. او عاشق داستان‌گویی بود و ما نوه‌ها، چهارشنبه شب‌ها که در خانه پرمهرش گرد می‌آمدیم تا شب را میهمانش باشیم، با لالایی افسانه‌هایش به خواب می‌رفتیم. صبح‌ها، صدای دلنشین نماز پدربزرگ، ما را از خواب بیدار می‌کرد و روزی دیگر آغاز می‌شد.هرگز فراموش نمی‌کنم آن روزی را که در کلاس دوم دبستان، اولین انشاء زندگی‌ام را نوشتم. وقتی برای مادربزرگم خواندم، چشمانش از شوق برق زد. با دست‌های پرمهرش، مشتی نخود و کشمش از جیبش بیرون آورد و کمی پول هم به من داد تا با آن برای خودم خوراکی بخرم. میان همه نوه‌ها، تنها من بودم که شیفته‌ی این قصه‌های مادربزرگ بودم. دیگران آن‌ها را تخیلاتی کودکانه می‌دانستند، اما دل من! دل من شب‌ها در خواب هم بر رخش رستم سوار بود و با سیمرغ در آسمان‌ها ابرها را نوش جان میکردیم.یکی از زیباترین داستان‌هایش درباره‌ی مرغ آمین بود. او می‌گفت این مرغ، موجودی افسانه‌ای و فرشته‌گون است که در آسمان‌ها پرواز می‌کند و بی‌وقفه آمین می‌گوید. مادربزرگم با آن لهجه شیرینش توضیح می‌داد که اگر کسی حاجتی داشته باشد و آن را به زبان آورد، و در همان لحظه مرغ آمین از بالای سرش بگذرد، حاجت و خواسته‌اش برآورده می‌شود. اما این افسانه روی دیگری هم داشت؛ برخی بر این باور بودند که اگر کسی نفرینی بر زبان آورد و مرغ آمین همزمان از بالای سرش بگذرد، آن نفرین نیز مستجاب خواهد شد.به همین دلیل، مادربزرگم همیشه با لحنی پر از مهر و نگرانی به من می‌گفت: آیمای عزیزم، همیشه مراقب دعاهایی که می‌کنی باش. مواظب باش که با زبانت نفرین نثار کسی نکنی، همیشه دعاهای خوب و زیبا کن. این جملات، همچون حکاکی بر سنگ، در قلب و روحم ثبت شده است.آن روز تلخ در بیمارستان را به یاد دارم. وقتی مادربزرگم داشت با همه ما، فرزندان و نوه‌هایش، وداع می‌کرد، باز هم نگاهش به من افتاد. با چشمان کم‌سویش نگاهم کرد و آرام گفت: دعای خوب یادت نره. در آن لحظه، در اوج ناباوری و اندوه، با تمام وجود دعا کردم که کاش زودتر خوب شود و دوباره برایمان داستان تعریف کند. اما حیف که مرغ آمین آن لحظه از بالای سرم رد نشد و آرزویم به زندگی نپیوست. حسرت آن لحظه و آن آرزوی بر باد رفته، تا ابد در قلبم جای گرفته است. آیما شیخ آیما شیخ Thu, 11 Sep 2025 20:16:01 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%82%D8%B7%D8%B9%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%82-%D9%88-%D9%84%D8%AD%D8%B8%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87%F0%9F%95%8A%EF%B8%8F-vxsim1ws4qs3 هنگامی که برق، آن رگ حیاتی شهر، ناگهان از تپش باز می‌ایستد و تاریکی، چون ردایی مخملین، بر تن همه چیز کشیده می‌شود، گویی جهان بر مدار دیگری میچرخد کودکان،با چشمانی که چون ستاره‌های سرگردان در پهنه‌ی شب می‌درخشند، از این غیبت ناگهانی نور، در حیرت فرو می‌روند. گویی ناگهان در جزیره‌ای فراموش شده و دور از هرگونه ابزار جادوییِ عصر جدید، گرفتار آمده‌اند؛ جهانی که در آن، سخن از نور و روشنایی، قصه‌ای کهن بیش نیست.اما در این میان، من، چونان پرنده‌ای که پس از گریز از قفس، فضای بی‌کران آسمان را می‌یابد، از این فرصت، شادمانم. گویی ستارگان، همچون چشمک‌های آشنای دوستان قدیمی، و ماه، چونان فانوسی زرین در دل شب، با من سخن می‌گویند. شاید همین ماه و ستارگان، از برق و آنتن‌های پرهیاهو، تقاضا می‌کنند که برای چند ساعتی سکوت کنند، تا ما آدمیان، بالاخره سری برگردانیم و نگاهی به زیبایی‌های بی‌انتهای آسمان بیندازیم؛ تا عظمتِ آفرینشِ او، که چون نگینی بی‌همتا در گستره‌ی هستی می‌درخشد، دیده شود.این خاموشی، گویی دعوتی است از جانب خالق، تا نگاهِ پرمشغله‌ی ما را از اسارتِ مصنوعاتِ خویش برهاند و به تماشای این منظره‌ی بی‌بدیل سوق دهد. این،هنگامی است که روحِ انسان، چونان پرنده‌ای که در اوجِ آسمان، بال می‌گشاید، فرصتِ پرواز در بیکرانِ اندیشه و تأمل را می‌یابد.و به قول حافظ شیراز:شب تاریک و غم بی‌انتهاستیار بی‌وفا و ما تنهای تنهائیمچشمم بیا که بی تو به جائی نرسیدیارب این غم را چگونه رواست؟✨🌜 آیما شیخ آیما شیخ Sun, 07 Sep 2025 13:13:17 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D9%88%D9%81%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C%D9%86-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%86-%F0%9F%8D%83-hthlolbojwdx امروز، روزی است که گویی خورشید دیگری در آسمان دلم طلوع کرده است. بعد از آن طوفان‌های سهمگین و باران‌های بی‌امان که بر روحم بارید، اینک رنگین‌کمانی از امید بر پهنه‌ی قلبم نقش بسته است. این دگرگونی عمیق، نه از آن روست که دنیا ناگهان به کامم شده، بلکه از ادراکی تازه و شیرین می‌آید: فهمیدم که تنها کسی که تا ابد کنارم می‌ماند و می‌تواند غبار اندوه را از دلم بزداید و آن را پر از آرامش کند، خودِ منم. نه هیچکس دیگر. آن یارِ دیرین که همواره پشتم خواهد بود، همان تصویری است که هر روز در آینه به تماشایش می‌نشینم، نه آن کَس که از بام تا شام با او سخن می‌گویم.این حقیقت، چون آبی زلال بر عطش دیرینه‌ام نشست و چشمانم را به روی واقعیت‌ها گشود. دریافتم که بسیاری از آدمیان، آنی نیستند که نشان می‌دهند. چه بسا در ظاهر، در هیبتِ انسانی فرهیخته و صاحب کمال پدیدار شوند، اما در عمق وجود و پشت پرده‌ی گفتار و کردارشان، با بی‌سوادی و جهلی عمیق روبرو شوی. و وای بر آن کس که دل به دوستیِ چنین افرادی بسپارد. همنشینی با ناسالم‌ها و ناراست‌ها، همچون بیماری‌ای پنهان، آهسته آهسته وجود آدمی را تسخیر می‌کند و دیری نمی‌گذرد که خود نیز به خوی و خصلت‌های ناپسندشان آلوده می‌شود. گویی بذرِ ناپاکی را در باغچه‌ی وجودت کاشته‌ای و انتظارِ گُلِ نیکی داری!و اما باز کردنِ سفره‌ی دل، این گنجینه‌ی محرمانه، برای هر کس و ناکسی، کاری نیست که خردمندان به آن روی آورند. گفتن و شنیدنِ هر آنچه در کنجِ سینه داری، به این سادگی‌ها عواقب خوشی ندارد. چرا که در اوج خشم و عصبانیت، همان رازهای مگو، همان دردِ دل‌هایی که با هزار امید بر زبان راندی، همچون خنجری تیز بر قلبت نشانه می‌روند. این خود ما هستیم که با بی‌احتیاطی، سلاحِ زخم‌زننده را به دست دیگران می‌دهیم. پس بگذار این دل، حرمِ امن خویش باشد و رازهایش در صندوقچه‌ی سکوت بمانند، تا مبادا روزی وبال گردن شوند. آیما شیخ آیما شیخ Fri, 05 Sep 2025 13:14:55 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%85%D9%87%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%86%F0%9F%8C%9D%E2%9C%A8-lduruglwmkok امشب، دستانم از سنگینی غمی شیرین، از ستایش زیبایی که وصف آن از توان قلم و بیانم فراتر است، ناتوان گشته. اما چگونه می‌توان سکوت کرد، آنگاه که عشق، چون خورشیدی تابان، قلبم را فرا گرفته است؟ ای امید هر روز من، ای همدم شب‌های تنهایی، ای نور دیدگانم؛ بدان که حضور تو، همانند نفس کشیدن، برای هستی من ضروری است. تو را در تاریکی شب و روشنایی روز، در فراز و نشیب‌های زندگی، همواره در کنار خود خواهم جستجو کرد.بدون تو، من چون آسمانی بی‌ماهتابم، که شب‌هایش در تاریکی محض فرو می‌رود و ستاره‌ها نیز تاب درخشیدن ندارند.بدون تو، زندگی‌ام چون چای دم‌کشیده‌ای است که حلاوت قند، شیرینی حضور تو را ندارد و تلخی نبودنت، کامم را می‌آزارد.بدون تو، من گلی پژمرده‌ام که عطر دل‌انگیز حیات، از جانش رخت بربسته و تنها پژواک خاموشی است.و اگر بخواهم تشبیهی ملموس‌تر بیابم، بدون تو، من چون قورمه‌سبزی هستم که شاه‌کلید طعم و عطرش، یعنی سبزی تازه، از آن دریغ شده است؛ طعمی ناقص و روحی بی‌قرار.و در نهایت، بدان که بدون تو، من هیچم؛ همچون سایه‌ای بی‌جسم، همچون آوازی بی‌صدا، همچون نقشی بر آب که با هر نسیمی محو می‌شود. تو، تمام هستی منی. آیما شیخ آیما شیخ Wed, 03 Sep 2025 23:26:20 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84-wnvb2aruqh6v امروز، چهارمین برگ از تقویم حضور من در گلستان پُربار ویرگول ورق می‌خورد؛ سرزمینی که هر وجبش، به عطر قلم آغشته است و هر نگاهی در آن، به باغی از اندیشه‌های رنگارنگ می‌رسد. ویرگول، نه صرفاً یک نام، بلکه مأوای دل‌هایی است که با هر واژه، نهری زلال از معرفت را جاری می‌سازند و با هر جمله، پلی از احساس را بر بستر ناپیدای زمان استوار می‌دارند. اینجاست که قلم‌ها به سان مرغانی خوش‌الحان، در آسمان بیکران کلمات به پرواز درمی‌آیند و نغمه‌سرایی می‌کنند.در این پهنه گسترده، می‌توان با هر نجوای قلم، پرده از اسرار نهفته قصه‌های کهن ایرانی برگرفت و با هر سطر، همچون قالیچه‌ای سحرآمیز، سفری کوتاه اما جاودانه در کرانه‌های خیال آغازید. اینجا، می‌توان به تماشای نقاشی‌های دیرین زندگی نشست، آنجا که سیمرغ، بال‌هایش را بر فراز قله‌های قاف می‌گستراند و رستم، با گرز گرانش، ریشه اهریمن را برمی‌کند. می‌توان از بوی خاک نم‌خورده زادبوم قهرمانان نفس کشید و در هر کلمه، طنین گام‌های استوارشان را شنید.در این وادی خیال‌انگیز، گاه چشمان بیدار دل، به دیدار گرم سهراب و تهمینه می‌رسد؛ آنجا که عشق، زلال‌تر از چشمه‌ساران بهار، بر دل‌ها می‌نشیند و شعله‌ای ابدی در سینه عشاق روشن می‌سازد. می‌توان در سیمای آنان، معنای حقیقی فداکاری و ایثار را یافت و در ژرفای نگاهشان، حکمت زندگی را بازجست. و گاه، در روزگاری که زمزمه امید، نام آرش را چون نسیم صبحگاهی بر لبان جاری می‌سازد، روح پهلوانی این قهرمان افسانه‌ای، با کمان پرتوانش، نه تنها مرزها را گسترش می‌دهد، بلکه شادی و پیروزی را در سینه مردمان ایران‌زمین به ودیعه می‌نهد. او نه تنها یک کمانگیر، بلکه نمادی از عزم و اراده است که با پرتاب تیرش، هزاران دل را از بند ناامیدی رهانید و روحی تازه در کالبد این خاک دمید.اما چه شگفت‌انگیز که پلکی درهم می‌آید و در گشودن دوباره‌اش، خویشتن را نه در قصه‌های پریان، بلکه در ورطه‌ای از کلمات می‌یابی که از ره‌یافتن به اوج لذت‌های تابستان سخن می‌رانند. گویی هر لحظه، اقیانوسی از معنا را در بر می‌گیرد و هر حرف، بوی بهشت را به مشام می‌رساند. اینجا، قلم‌ها به رقص درمی‌آیند و جان‌ها به تپش، در بزم بی‌انتهای سخن. از گرمای آغوش خورشید تا خنکای نسیم شامگاهی، از زمزمه موج‌های دریا تا سکوت کوهستان‌های سر به فلک کشیده، همه و همه در این واژگان جای می‌گیرند و زندگی را با تمام شکوهش به تصویر می‌کشند. در ویرگول، هر مقاله‌ای، پنجره‌ای تازه به جهان می‌گشاید و هر نویسنده‌ای، عطر دل‌انگیز باغی پُر از گل‌های معرفت را در فضای ذهن می‌پراکند. اینجاست که قلب‌ها به هم نزدیک می‌شوند و اندیشه‌ها در هم گره می‌خورند، تا تابلویی بی‌نظیر از هم‌دلی و هم‌زبانی را رقم بزنند. آیما شیخ آیما شیخ Wed, 03 Sep 2025 23:11:27 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%85%D8%AD%D8%A8%D8%AA%F0%9F%8C%B1-jw739h9efpvy من درون، تو چیزی جزعشق و محبت نیافتم.!ای کاش میشدسر بر شانه هایت ،میگذاشتمو برای اندکی از ایندنیای فانی گذر میکردم.ای کاش پیشم بودی!بر دوش کشیدن ،این غمبرایم مانند کوله پشتیآرزوهایم سنگین است:))) آیما شیخ آیما شیخ Tue, 02 Sep 2025 00:52:02 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%86%D8%B8%D9%85-%D9%88-%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%86%D8%AF%DB%8C-sktqgb8hp6d5 سلامی گرم به گرمی خورشید امروز قرار است برایتان قصه ای با موضوع نظم و قانون مندی برای شما تعریف کنم این داستان کودکانه در اوج کودکانه بودنش گنجی را دل خود جا داده است که به ما یادآوری میکند نظم زیادی و بی نظمی زیاد خوب نیست و این تعادل بین این دو است که زندگی را زیبا میکندروزی روزگاری سرزمینی به نام نظم وجود،داشت.در آن شهر نظم و قانون‌مندی حرف اول را می‌زد. گل‌ها باید در ساعت ۵:۴۵:۳۲ شکفته می‌شدند و سر ساعت ۱۸:۳۴:۲۴ بسته می‌شدند و اگر کسی حتی یک ثانیه هم دیر می‌کرد مجازاتی از نوع ناپدید شدن از صحنه روزگار را در پیش داشت. شهربان قصه ما، آقای منظم، عاشق نظم و قانون بود. همیشه میز کارش مرتب بود و همیشه منظم بود. روزی آقای بی‌نظم، داداش آقای منظم، وارد این شهر شدند. او که عاشق بی‌نظمی بود، رو به شهروندان کرد و گفت: «نظم خوب نیست! بی‌نظمی خوب است!»مگه شما ربات هستید که اینجور منظم هستید خلاقیت و تنوع بهتر از منظم بودن هست مردم شهر، که از زندگی ماشینی و تکراری خسته شده بودند، با تعجب به آقای بی‌نظم نگاه کردند. او با لبخندی شیطنت‌آمیز، شروع به انجام کارهای عجیب و غریب کرد. ساعت‌های شهر را به هم ریخت، رنگ‌های غیرمجاز روی دیوارها پاشید و موسیقی‌های شاد و پرانرژی در خیابان‌ها پخش کرد.آقای منظم، که از این وضعیت به شدت عصبانی شده بود، سعی کرد جلوی برادرش را بگیره. اما هر چه بیشتر تلاش می‌کرد، بی‌نظمی بیشتری در شهر پخش می‌شد. کم‌کم، مردم شهر هم به این بی‌نظمی‌ها عادت کردند. بعضی‌ها از این تغییرات خوششان آمد و بعضی‌ها هم احساس ناراحتی می‌کردند.اما خیلی نگذشت که بی‌نظمی از کنترل خارج شد. خیابان‌ها کثیف شدند، کارها عقب افتاد و دیگر کسی نمی‌دانست چه زمانی باید کار کند و چه زمانی استراحت کند. آقای منظم که دید شهر در حال نابودی است، با دلی پر از غم، به سراغ برادرش رفت و گفت: «بی‌نظمی تو داره همه‌چیز رو خراب می‌کنه! دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!»آقای بی‌نظم هم وقتی وضعیت شهر را دید، متوجه اشتباهش شد. او فهمید که بی‌نظمی هم مثل نظم، اگر از حد بگذرد، می‌تواند آسیب‌زننده باشد. دو برادر با هم فکری کردند و تصمیم گرفتند که راه حلی پیدا کنند. آن‌ها روزهای هفته را به سه دسته تقسیم کردند: شنبه و یکشنبه، دوشنبه روزهای نظم و کار بود.سه‌شنبه و چهارشنبه، پنجشنبه روزهای خلاقیت و تفریح بودن و جمعه، روز آزادی بود که در آن هیچ قانونی وجود نداشت! با این قانون جدید، شهر دوباره زنده شد. مردم یاد گرفتند که هم از نظم لذت ببرند و هم از بی‌نظمی. آن‌ها فهمیدند که زندگی به تعادل نیاز دارد و برای داشتن یک زندگی شاد و موفق، باید هم نظم داشت و هم کمی بی‌نظمی! یکی از جشن ها در روز جمعه برگزار شد، آقای منظم و آقای بی‌نظم دست در دست هم، به مردم شاد شهر نگاه کردند. آن‌ها فهمیدند که نه نظم زیاد خوب است و نه بی‌نظمی زیاد. بلکه تعادل بین این دو است که زندگی را زیبا می‌کند.🩵 پایان🩵 آیما شیخ آیما شیخ Mon, 01 Sep 2025 01:07:10 +0330 https://virgool.io/@ayma/%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%82-%D9%88-%D9%88%D8%B5%D8%A7%D9%84%F0%9F%95%8A%EF%B8%8F%E2%9C%A8-vlwsgvq1ye4k شب فرا رسیده و هنوز از دلبرم خبری نیست.در کوچه،نشسته ام چشم به آسمان دوخته‌ام؛ آسمانی سیاه، چون قلب من،و ستارگانش، گویی نگین‌های الماس‌اند که بر لباس شب جاودان شده‌اند. ناگهان، چشمم به ستاره‌ای دنباله‌دار می‌افتد، همچون نشانه‌ای از اقبال در این سیاهی.در دل می‌گویم: «دلبرکم، ای خون جاری در رگ‌هایم، به سوی قلب من بیا.مرهم دردهایم باش، بشو پادزهری برای این قلب بی‌ طاقتم.ناگه صدایی آشنا به گوشم می‌رسد،صدای تپش‌های قلب دلبرم. نگاهم را از آسمان می‌گیرم و به خود می‌نگرم، به بدنم که با جان دلبرم هم‌سو شده استاو را در آغوش گیرم ،و با خود گویم:. ای بخت نیک، کاش زودتر می‌آمدی و مرا از این جهنم رهایی می‌بخشیدیرهایی می‌بخشیدی آیما شیخ آیما شیخ Sun, 31 Aug 2025 00:03:23 +0330