https://virgool.io/feed/@bathaei معلم و وزیر آموزش و پرورش fa 2026-06-07 12:52:32 https://files.virgool.io/upload/users/11008/avatar/hbtk9B.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@bathaei https://virgool.io/@bathaei/turan-crraa3nafpsq یادداشت در روزنامه قانون | چهارشنبه ۱۳۹۷/۳/۳۰روزنامه قانون شماره ۱۲۲۷در ابتدای هفته جاری و مقارن با عید سعید فطر در سالن خانه سینما به تماشای فیلم توران خانم اثر کارگردان نام‌آشنای کشورمان، خانم بنی اعتماد نشستم.فیلمی مستند که گذرا به تلاش‌های معلمی دلسوز می‌پردازد که تقریبا همه عمر خود را صرف تربیت کودکان و نوجوانان این مرز و بوم کرده است.مدتی است با احتیاط تلاش می‌کنم تا در سخنرانی‌ها و مصاحبه های خود ضمن برشمردن ویژگی‌های مثبت عصر حاضر، به یکی از اتفاقات نامیمون این دوران، یعنی نوعی تغاقل و بی مبالاتی نسبت به کودکان و نوجوانان جامعه اشاره کنم.مردان و زنان جامعه آینده که اکنون در رده سنی نوجوانی قراردارند، بر خلاف تاکید آموزه های دینی و پیشینه کهن تمدن ایرانی از محوریت توجه به حاشیه رانده شده اند.دیر زمانی است که گریه های کودکی که در کنار خیابان جا مانده و والدین خود را گم کرده است، چون گذشته آزارمان نمی‌دهد. با دیدن مدارس فرسوده و بعضا غیر ایمن که محل تعلیم و تربیت نسل آینده است، متاثر نمی شویم و از کنارشان به سادگی گذر می‌کنیم در حالی کمی آنطرف تر ساختمان‌های بسیار عظیمی را برای دستگاه‌های دولتی و عمومی می سازیم.مدتی است که سایه های برج های بلند، فرصت تابش آفتاب بر زمین های بازی و شادی کودکان‌مان را گرفته است و دیگر فقدان سالن های ورزشی برای ورزیدگی و تمرین زندگی فرزندان‌مان آزارمان نمی دهد.در این این هیاهو مرحوم میرهادی جزو معدود افرادی بود که تمام توجه خود را به کودکان و نوجوانان معطوف کرده بود. هر چند رویکرد اومانیستی در تعلیم و تربیت اسلامی از حیث چیستی و مقصد آموزش و پرورش محل اشکال است اما تاکید بر روش های صحیح یاددهی و یادگیری به ویژه تکریم شخصیت یادگیرندگان، پرورش قدرت تفکر و حس آزادی خواهی و نوع‌دوستی فصل مشترک هر دو تلقی می شود.شاید در مواجهه نخست، این تلقی پدید آید که در دوران اخیر همه توجه خانواده و جامعه به تربیت فرزندان و محیط زندگی آن‌ها است در حالی که این پوسته ای ظاهری و شکلی است.ممکن است که اکنون وسایل و تجهیزات رفاه و آسایش کودکان و نوجوانان را فراهم آورده باشیم ولی حتما و حتما سیر آرامش و رشد همه جانبه آن‌ها با اختلالات فراوانی مواجه است.در چنین فضایی است که تلاش افرادی چون مرحوم میرهادی، نیرزاده و روزبه شایسته تقدیر است. افرادی که در میان روزمرگی زندگی، مشکلات اقتصادی و چالش های سیاسی فقط و فقط به بالندگی کودکان و ایجاد شرایط لازم برای عاقبت به‌خیری آنان می‌اندیشند و سرمایه زندگی و عمر خود را در راه این هدف متعالی هزینه می‌کنند.امید است حسرت قدردانی از چنین بزرگانی در زمان حیات‌شان بر دل‌مان نماند. سید محمد بطحایی سید محمد بطحایی Wed, 20 Jun 2018 14:25:19 +0430 https://virgool.io/@bathaei/-j4llpu8pu0ht یادداشت در روزنامه شرق به مناسب برگزاری اولین انتخابات صندوق ذخیره فرهنگیانروزنامه شرق | شماره ۳۱۵۳۱۱۰ سال پس از مشروطیت، ایران همچنان مهد دموکراسی خاورمیانه است. افتخار برگزاری هرسال یک انتخابات را تا قرن‌ها کسی نمی‌تواند از جمهوری اسلامی بگیرد و همین است که وقتی بحث انتخابات در هر اندازه‌ای می‌شود، حسگرهای همه حساس می‌شود و اگر ماجرا به انتخابات در یکی از حساس‌ترین بخش‌های اقتصادی آموزش‌وپرورش که با حدود 900 هزار سهام‌دار فرهنگی سروکار دارد، برسد، باید بیش از همیشه دقت و حساسیت به ‌خرج داد. 23 و 24 اردیبهشت 1397 مرحله دوم انتخابات نمایندگان فرهنگیان در هیئت‌امنای صندوق ذخیره فرهنگیان در اردوگاه شهید باهنر برگزار شد که تجربه جدیدی در آموزش‌وپرورش بود. در آغاز کار به علت فضایی که حاکم بود، نگرانی‌هایی وجود داشت، اما استقبال خوبی از آن به عمل آمد و با ائتلافی که بین شرکت‌کنندگان شکل گرفت، در نهایت دو عضو و یک بازرس مشخص شدند. مسیر جدیدی را در صندوق ذخیره شروع کردیم که می‌خواهیم به‌تدریج آن را به همه سطوح تصمیم‌گیری آموزش‌وپرورش تعمیم دهیم. چشم‌انداز ما فقط انتخاب دو نفر در هیئت‌امنا و یک نفر برای نظارت نیست؛ ما می‌خواهیم این جریان را در آموزش‌وپرورش راه بیندازیم و به‌تدریج به سمتی برویم که تمامی سطوح تصمیم‌گیری در وزارتخانه متأثر از رأی و نظر فرهنگیان باشد. درواقع این انتخابات و انتخاب مدیران مدارس دو گام مهم برای مشارکت بیشتر معلمان در تصمیم‌گیری و اجراست. سرمایه صندوق متعلق به خود معلمان است و آنها باید خودشان تصمیم‌گیری کنند. از سوی دیگر باید توجه کرد که صندوق ذخیره فرهنگیان به‌عنوان تنها بازوی اقتصادی سرمایه انسانی آموزش‌وپرورش باید به جایگاهی برسد که به قدرتی اقتصادی به‌عنوان پشتوانه فرهنگیان بدل شود و بتواند به بهبود معیشت فرهنگیان عزیز کمک کند. اقتصاد آموزش‌وپرورش نیاز به باز‌تعریف و بازسازی دارد. شرایطی که در آن به‌سر می‌بریم مطلوب هیچ‌کدام از طرف‌های مرتبط با این دستگاه عظیم نیست؛ نه مردم راضی هستند، نه معلمان از معیشت خود رضایت دارند، نه ستاد آموزش‌وپرورش می‌تواند هزینه‌های هنگفت خود را در یک تراز مالی، سربه‌سر کند و نه دولت می‌تواند بیش از این بودجه آموزش‌وپرورش را افزایش دهد.  در آخر هم همین می‌شود که همه وزرای آموزش‌وپرورش می‌گویند همه بودجه را خرج حقوق و دستمزد می‌کنند و البته فرهنگیان هم همچنان راضی نیستند. پس باید به یک سازوکار اقتصادی دیگر برای آموزش‌وپرورش رسید و چه بازویی قوی‌تر از صندوق ذخیره فرهنگیان. صندوق ذخیره فرهنگیان صرفا یک مؤسسه اقتصادی است و باید تلاش کنیم سودآوری آن افزایش یابد. در‌واقع صندوق ذخیره فرهنگیان نباید به صندوق خیریه تبدیل شود؛ این اشتباهی است که در سال‌های گذشته وجود داشته است. صندوق باید در جایی سرمایه‌گذاری کند که بیشترین سودآوری را داشته باشد و این منطق شرکت‌های تجاری است.  امیدوارم با بستر‌های الکترونیکی که در این دوره به ‌وجود آورده‌ایم، بتوانیم گام‌های مهم‌تری را در مشارکت تمامی فرهنگیان در سطوح تصمیم‌گیری وزارتخانه برداریم.  سید محمد بطحایی سید محمد بطحایی Fri, 15 Jun 2018 20:36:48 +0430 https://virgool.io/@bathaei/trust-d6toecw5xvmn سید محمد بطحایی، وزیر آموزش و پرورش با انتشار یادداشتی در روزنامه اعتماد، به تاریخ  10 خرداد 97 در خصوص اتفاق ناگوار رخ داده در یکی از مدارس غیردولتی منطقه 2 تهران ابراز ناراحتی کرده و به اعتماد بر معلمان و جامعه فرهنگی تاکید کرد.به گزارش مرکز اطلاع رسانی و روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش متن یادداشت منتشر شده از وزیر آموزش و پرورش در روزنامه اعتماد به شرح ذیل است.در طول سال‌های معلمی‌ام اخبار تلخ کم نشنیده‌ام اما هتک حرمت اخیر دانش‌آموزان ناگوارترین خبر این سال‌ها بود، چه از باب صدمه‌ای که بر دانش‌آموزان و خانواده‌های مهربان‌شان وارد شده و چه از جهت آسیبی که به شأن و جایگاه معلمی وارد شده است.جامعه معلمی اما به طریق اولی اندوهناک و غمگین است. فردی که تمام عمر خود را در کنار تمام مضایق و سختی‌های شغل معلمی صرف تربیت فرزندان این مرز و بوم می‌کند، زمانی که این دست خبر‌ها را می‌شنود دو چندان غصه‌دار می‌شود. اندوهگین آینده فرزندانی که توسط فردی بیمار آسیب می‌بینند. نگران اعتماد لکه‌دار شده چندصد‌ساله یک جامعه می‌شود. نگران نگاه‌های پراضطراب خانواده‌هایی که از فردا فرزند خودشان را تحویل مدرسه می‌دهند. معلم بیشتر از همه نگران می‌شود، زیرا که او چون پیامبران غصه‌دار مردم و آینده فرزندان ایشان است.خبر دردناک‌تر از آن چیزی بود که فکرش را می‌کنید. نام «معلم» مورد اتهام قرار گرفته بود. تلاش کردم در این چند روز از طریق رسانه‌های اجتماعی و برخی گفته‌ها تاکید کنم که متهم اصلا و ابدا معلم نبوده است. او یک فرد بیمار بود که در سایه غفلت برخی مدیران به محیط مقدس مدرسه رخنه کرده است که البته تمام مسببان باید مجازات شوند زیرا که جامعه تعلیم و تربیت ما پاک و منزه است.من با افتخار متعلق به جامعه فرهنگیان شریف هستم؛ جامعه‌ای زحمتکش، کم‌توقع اما پر‌مسئولیت. اجازه نخواهم داد این چنین مشکلاتی سرمایه اجتماعی ارزشمند همکارانم را کاهش دهد یا خدای ناکرده بذر بی‌اعتمادی به مدرسه را در دل خانواده‌ها بکارد. معلمان ما شریف‌ترین اقشار جامعه‌اند. قدردان زحمات آنها باشیم.در کنار اقدامات اولیه، با تشکیل کارگروهی با مشارکت نهادهای علمی همچون سازمان نظام روانشناسی و انجمن روانشناسی تربیتی و مسئولان گزینش نسبت به به‌روز‌رسانی علمی و تقویت گزینش و طراحی نظام پایش مداوم صلاحیت حرفه‌ای اقدام می‌کنیم.از ابتدای سال تحصیلی جاری طراحی سامانه‌های سنجش صلاحیت حرفه‌ای مدیران و نظام سنجش و تضمین کیفیت مدارس را آغاز کرده‌ایم که می‌تواند در کاهش این آسیب‌ها و جلوگیری از حضور نیروی انسانی فاقد صلاحیت در نظام آموزشی موثر باشد. همچنین دستور داده‌ام سامانه بازرسی و شکایات مردمی برای ارتباط راحت‌تر خانواده‌ها به‌روز‌رسانی شود.اما این اقدامات، بدون توجه به آموزش هر ۳ضلع تربیت یعنی دانش‌آموز، خانواده و مدرسه کم‌اثر است. در مدرسه، بخشی از نیروی انسانی توسط دانشگاه فرهنگیان و دوره‌های کوتاه‌مدت آن آموزش می‌بینند. برای آموزش خانواده‌ها با راه‌اندازی شبکه تلویزیون تعاملی سینا، برنامه‌های آموزشی را تولید کرده‌ایم که باید تقویت شود. برای دانش‌آموزان نیز آموزش مهارت‌های زندگی به‌ویژه مهارت‌های ارتباطی در برنامه تحصیلی اجرا می‌شود. سید محمد بطحایی سید محمد بطحایی Fri, 15 Jun 2018 18:00:32 +0430 https://virgool.io/@bathaei/happyschool-wnrlf2roxnbb یادداشت در روزنامه ایران | یکشنبه، ۲۰ خردادماه ۱۳۹۷روزنامه ایران | شماره ۶۷۹۸۱- در آخرین روزکاری سال گذشته، در اثنای تردد به سازمان برنامه و بودجه برای حل و فصل مسائل مالی وزارتخانه و پرداخت مطالبات همکارانم که تا آخرین ساعات نیز به درازا کشید، برای مصاحبه‌ای که قبل‌تر قول داده بودم، حاضر شدم. یکی از محور‌های گفت‌وگو موضوع نشاط و شادابی بود.خبرنگاری که در آن مجال نیم‌ساعته روبه‌رویم نشسته بود مصاحبه‌اش را با این پرسش آغاز کرد؛ «شما یک نوه دارید که هنوز به مدرسه نمی‌رود. وقتی دوران خدمت‌تان تمام شود احتمالاً نوه شما به سن تحصیل رسیده است. دوست دارید که چه چیزی در نظام آموزشی از شما به یادگار مانده باشد که از آن برای نوه‌تان به‌عنوان دستاورد دوران خدمت خود یاد کنید؟»بخشی از پاسخ بی‌درنگ من به این سؤال از این قرار بود: «هدف نانوشته این است که روزی مدرسه برای همه فرزندان این مرز و بوم تبدیل به یک محیط بسیار لذت‌بخش و پرنشاط شود. این مهم‌ترین شاخص موفقیت نظام آموزش و پرورش است» و در ادامه اظهار امیدواری کردم که روزی فرا برسد که بچه‌های ما با اشتیاق به مدرسه بروند و با دلتنگی آنجا را ترک کنند.۲- 35 روز بعد، زمانی که به مراسم سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر رفته بودم خطاب به خبرنگاری که نظر مرا درباره جایگاه ترویج هنر در مدارس پرسید، تأکید کردم که شاید یکی از دلایلی که شادابی و نشاط در مدارس را کمتر می‌بینیم و فضای تحصیل خشک و غیرقابل انعطاف است و دانش‌آموزانمان از حضور در مدرسه احساس رضایت ندارند، دورشدن از هنر، زیبایی و حس زیبایی‌شناختی است.آن روز با کمال تأسف اعتراف کردم که فضای مدارس ما از هنر فاصله گرفته است و امیدوارانه این نوید را دادم که سیاست وزارت آموزش و پرورش دولت دوازدهم کم کردن این فاصله است.۳-طرح «زنگ هفتم» که یکی از بخش‌های جنبی جشنواره جهانی فیلم فجر امسال بود و طی آن 20 هزار دانش‌‌آموز با حضور در هفت پردیس سینمایی تهران فیلم‌های مناسب گروه سنی خود را تماشا کردند، خود جلوه‌ای از پیمودن نخستین‌ گام‌ها در این مسیر است؛ مسیری که آرام‌آرام ساخته می‌شود تا به کمک هنر از یک طرف خشکی و انعطاف‌ناپذیری را بیرون براند و از طرف دیگر شادی و نشاط را برای آینده‌سازان این مرز و بوم به ارمغان آورد. بی شک حرکت در چنین مسیری سبب افزایش مهارت‌‌های اجتماعی و فراشناختی دانش‌آموزان می‌شود و استعداد زیبایی‌شناختی آنان را که یکی از ساحت‌های شش‌گانه تربیتی مورد توجه در سند بنیادین تحول است، شکوفا می‌کند.۴- بخشی از این مهارت‌آموزی و پرورش استعداد باید به برنامه مدارس افزوده شود و بخش دیگری از آن را باید در فعالیت‌های دانش‌آموزی که در محیط‌های یادگیری دوم و سوم از جمله فضاهای فرهنگی و هنری مشتمل بر سینماها، سالن‌های تئاتر، موزه‌ها، فرهنگسراها، مراکز کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، نمایشگاه‌های فرهنگی، اردوگاه‌ها و جشنواره‌ها انجام می‌شود، دنبال کنیم.کمی پیشتر از آن نیز برای این مهم جلسه بسیار خوبی با هیأت مدیره خانه تئاتر داشتم و قرارشد ظرفیت‌های این نهاد هنری برای آموزش تئاتر در مدارس به کمک آموزش و پرورش بیاید.۵- آشتی مدارس با فعالیت‌های هنری و فرهنگی، استقرار نظام ارزشیابی توصیفی به‌جای نمره‌دهی، از میان برداشتن استرس و فشار آزمون‌های ورودی، ممنوعیت ترویج کتاب‌های کمک‌درسی در مدارس، حذف پیک نوروزی و جایگزین کردن آن با داستان‌‌خوانی و داستان‌گویی، همه و همه قطعات یک پازل‌ به شمار می‌روند که در نهایت قرار است چشم‌اندازی شادی‌افزا و دلگرم‌کننده را به تصویر بکشند.۶- با این حال تأکید می‌کنم که راه برای وزارت آموزش و پرورش در این مسیر دل‌انگیز و امیدبخش چنان که باید هموار نیست چراکه این وزارتخانه با انبوهی از کمبودها در زمینه نیروی انسانی، بودجه، فضا، امکانات و از همه مهم‌تر مقاومت‌های پیدا و پنهان در برابر تغییر روبه‌رو است. در این میان، کمترین انتظار آن است که اگر امکان همکاری و همراهی بیشتر وجود ندارد، اشخاص و نهادهای غیر مسئول و گاه ناآشنا با ظرایف نظام تعلیم و تربیت و فعالیت‌های آموزشی و پرورشی با برخی اقدامات نسنجیده این مسیر را ناهموارتر از گذشته نکنند. سید محمد بطحایی سید محمد بطحایی Fri, 15 Jun 2018 17:31:05 +0430