https://virgool.io/feed/@beh چه بخواهیم و چه نخواهیم, انسان به ذات موجودی مظلوم و تنهاست. و شاید بتوان امید داشت که اجتماع و ارتباط این مخلوقات مظلوم بتواند از غم این داستان کم کند. دوست دارم اینجا با نوشتن بخشی از این حرکت باشم. fa 2026-06-10 12:47:05 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@beh https://virgool.io/@beh/%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1%DB%8C-myudpik3gvak ساعت 7:30 16 نوامبر 2019 است. معمولا این وقت ها داشتم با مادرم تلفنی حرف میزدم و تصویرش را می دیدم ولی امروز هنوز حرف نزدم و تصویرش را ندیده ام. نه که پسر بدی باشم. نمیتوانم حرف بزنم. نه این که قهر باشم, چند ساعتی است ارتباط اینترنتی به خارج از ایران مسدود شده است. خیر و شرش را نمیدانم ولی ان شا الله که خیر است! برای کسی که به راحتی با هر محیط جدیدی خو می گیرد شاید موضوع بزرگی نباشد. شاید بگویید که میان این همه دغدغه این دغدغه چیز بزرگی نیست. چند روز دیگر همه چیز به حالت عادی خودش برمیگردد و تو تا دلت بخواد میتونی مامانت رو ببینی. احتمالا هم درست میگید. کنار چیزهای دیگر یه لحظه به این فکر کنید که چقدر زندگی ما آدم ها به طرز بی معنی به هم وابسته است. یه جایی یک نفر (احتمالا بیشتر از یک نفر) تصمیم می گیرد قیمت بنزین را تغییر بدهد. یه جای دیگر مردمی تصمیم میگیرند به این کار اعتراض کنند. یه جای دیگر, مادری که در هیچ کدام از این دو تصمیم هیچ نقشی نداشته است وقتی صبح از خواب بیدار می شود نمیتواند تصویر پسرش را ببیند. این غیرخطی بودن, غیر قابل کنترل بودن زندگی الزاما چیزبدی نیست. اگر به داستان زندگی آدم های موفق علاقه مند باشید احتمالا متوجه شده اید که زندگیشان پر است از این جور اتفاق های غیرخطی که از شانس خوبشان برای آن ها معنی فرصت و بوی موفقیت داشته است. داشتم به این فکر میکردم که اگر خدای نکرده حال عزیزانم خوب نبود هم میتوانستم راحت راجب زندگی بزرگان و بنزین برایتان متن بنویسم یا نه. احتمالا نه. ان شاالله که خیر است ولی اگر خیر نباشد چی؟ Behnam Behnam Sun, 17 Nov 2019 07:27:11 +0330 https://virgool.io/@beh/%D9%86%D8%B9%D9%85%D8%AA%D9%90-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-qh9qo0k57qnm من همیشه از نبودن آدم ها در زندگی واهمه داشتم. همیشه انسان هایی را لازم داشته ام که در نقش های مختلف مثل هم دانشگاهی, پسرِ همسایه بغلی, استاد, مادر, دوست, ... جزیی از من را تعریف کنند. سیاست اشتباهی نیست. این ویدیو به خوبی نشان می دهد آن چه بیشتر از هر چیز به زندگیمان معنا می دهند همین آدم ها هستند. نعمتهای بزرگی هستند. ولی, یک But بزرگ وجود دارد. بگذارید کمی از خودم بگویم. من حدود دو هفته پیش به جای این نعمت های بزرگ, با دو تا چمدان به دنبال سرنوشتم به آمریکا آمدم. برای ناظر بیرونی شاید مساله دوری, زیاد اهمیت نداشته باشد. ولی این اولین تجربه تنهایی برای من بود. بعد از دو هفته, فکر میکنم تنهایی, نعمت بزرگی است. مواجهه شدن با خود آن هم نه فقط برای یک ساعت, بلکه برای دو هفته اگر تلخ است به این خاطر است که ترجیح میدهیم از خودمان فرار کنیم. هیچ کس به تنهایی به عنوان راه حل ابدی نگاه نمیکند. محسن نامجو در بیانیه چهل سالگیش میگوید: "دنیایی که در آن هستیم ذاتا نکبت است و این تلخی باید موجب کار بسیار شود و نه افسردگی و تنبلی". راه حل, پیدا کردن نعمت های بزرگ است. راه حل کار است. راه حل سرگرم شدن است. اما چگونه قرار است نعمت های بزرگ را از میان این دنیای نکبت بار پیدا کنیم؟ بنظرم تنها راهش آشتی کردن با خود است. بدون آشتی با خود, دوستان بیشتر شبیه مسکن های موقتی هستند. و برای همین است که بنظرم تنهاییِ گذرا نعمتِ بزرگی است. Behnam Behnam Fri, 20 Sep 2019 07:18:12 +0430