https://virgool.io/feed/@bioguil شرکت دانش بنیان زیست یار وارنا (سهامی خاص) مستقر در پارک علم و فناوری استان گیلان در سال 1393 تاسیس و در زمینه شناسایی و تولید پروبیوتیک های بومی دام، طیور و آبزیان فعالیت می نماید. fa 2026-06-10 13:03:34 https://files.virgool.io/upload/users/1748372/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@bioguil https://virgool.io/@bioguil/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%DA%A9%D8%AA%D8%B1%DB%8C-%D9%87%D8%A7-ze8adae0ifar تاریخچهاولین باکتری‌ در سال 1676 توسط آنتون ون لیوونوئ (Anton van Leeuwenhoek) مشاهده شد و او این کار را با استفاده از میکروسکوپ تک لنزی که خودش طراحی کرده بود، انجام داد. نام باکتری، مدت‌های زیادی پس از اولین مشاهده آن‌ها، توسط «کریستین گوتفرید ارنبرگ (Christian Gottfried Ehrenberg) در سال 1828 مطرح شد که از کلمه یونانی (βακτηριον) به معنی «چوب کوچک» گرفته شده است. به دلیل دشواری در توصیف باکتری‌‌های منفرد و اهمیت کشف آن‌ها در زمینه‌‌هایی مانند پزشکی، بیوشیمی‌ و ژئوشیمی، تاریخچه باکتری‌ها به طور کلی به عنوان تاریخچه « میکروبیولوژی (Microbiology) » توصیف می شود.باکتری ها از اولین جانداران پدید آمده در زمین هستند که در بین ارگانیسم های پروکاریوتی، بزرگترین گروه محسوب می شوند، اندازه بسیار کوچکی دارند و مشاهده آنها بدون میکروسکوپ امکان پذیر نیست.برای اینکه متوجه شوید باکتری ها چقدر کوچک هستند، کافی است بدانید که در یک قاشق چای خوری، میلیارد ها باکتری وجود دارند. این به این معناست که باکتری ها حتی از یک دانه ی نمک یا نوک سوزن نیز کوچکتر هستند. آن ها هم در خاک و هم در آب و همچنین به عنوان همزیست در سایر جاندران زندگی می‌کنند.ساختمان واجزاء ساختمانی باکتری هاباکتری ها از نظر تکاملی قدیمی ترین گروه موجودات زنده هستند و قدمت آنها به سه بیلیون سال پیش می رسد. به همین دلیل از یک ساختار سلولی ساده برخوردارند که به آن پروکاریوت می گویند. در مقابل سلول های دیگر موجودات زنده تکامل یافته تر هستند و یوکاریوت نام دارند. اندامک هایی که در سلول های یوکاریوتیک موجود است و عمدتا شامل شبکه آندوپلاسمیک، دستگاه گلژی، میتوکندری، لیزوزوم، کلروپلاست (در گیاهان) و واکوئول می باشد که در باکتری ها دیده نمی شود.طبقه‌بندی و شناسایی باکتری‌هااز نظر تاریخی، باکتری‌ها، همان طور که در ابتدا توسط گیاه شناسان مورد مطالعه قرار گرفته بودند، به همان روش گیا‌هان یعنی عمدتاً از نظر شکل طبقه ‌بندی می‌شدند. بر طبق اولین دسته بندی بر اساس ریخت شناسی باکتریها به چهار دسته زیر تقسیم می شوند:باکتری‌ باسیلی (میله مانند)باکتری کوکوسی (کروی)باکتری اسپریلوم (مارپیچی)باکتری ویبریو (میله‌ای خمیده)باكتري ها پس از تكثير با تجمع در كنار هم الگوهاي پيچيده اي مثل کوکسی های دوتايي(ديپلوكوك)، کوکسی های زنجیره ای، (استرپتوکوک)، کوکسی های خوشه اي (استافیلوکوک)، باسیل های زنجیره ای (استرپتو باسیل)، رشته اي (فیلامنتوس) و یا باكتري هاي منفرد را ايجاد مي كنند.باکتری‌ها را همچنین می‌توان براساس تفاوت در ساختار دیواره سلولی که توسط رنگ آمیزی گرم(Gram Staining) آشکار می‌شود، به دو گروه (گرم مثبت و گرم منفی) تقسیم کرد.در رنگ آمیزی گرم، یک سری از رنگ‌ها به طور اختصاصی برای دیواره ‌‌های سلول استفاده می‌شود. باکتری ‌های گرم منفی دارای غشایی حاوی لیپوپلی ساکارید هستند و با رنگ آمیزی گرم، به رنگ صورتی در می‌ آید. آن ‌ها همچنین دارای یک لایه نازک پپتیدوگلیکان هستند که در قسمت پری‌پلاسم قرار دارد (ناحیه بین غشای خارجی و سیتوپلاسمی). باکتری‌ های گرم مثبت فاقد این پوشش هستند، اما دیواره سلولی دارند که حاوی یک پپتیدوگلیکان ضخیم (به نام مورین) و اسید‌های تیکوئیک هستند.دیواره سلولی باکتری‌ های گرم مثبت، در رنگ آمیزی گرم، به رنگ بنفش در می‌آید. علاوه بر نوع رنگ پذیری و دیواره سلولی در باکتری‌ های گرم مثبت و گرم منفی، این باکتری ‌ها تفاوت ‌های دیگری نیز با هم دارند، به عنوان مثال، باکتری‌ های گرم مثبت نسبت به آنتی بیوتیک‌ ها حساس‌تر هستند، در حالی که باکتری‌‌ های گرم منفی، نسبت به درمان با آنتی بیوتیک ‌ها بسیار مقاوم عمل می‌کنند.باکتری ‌‌های مضر و مفیدهمانطور که گفته شد باکتری‌ ها فراوان ‌ترین ارگانیسم ‌‌های روی زمین هستند و به طور گسترده در زمین و آب ‌های آن توزیع شده ‌اند و همچنین توسط جریان ‌های هوایی از مکانی به مکان دیگر منتقل می ‌شوند. در حالی که باکتری ‌ها همه جا فراگیر هستند، آن‌ها در جایی که مواد غذایی، رطوبت و دمای مناسب برای تکثیر و رشد آن‌ ها فراوان باشد، تجمع می‌ یابند. عملکرد اصلی باکتری ‌ها در اکوسیستم ‌ها تجزیه مواد مختلف است. باکتری‌ ها به عنوان تجزیه کننده از بافت موجودات مرده تغذیه کرده و با تجزیه، آن ‌ها را به مولکول‌‌ هایی که حاوی نیتروژن و کربن هستند، تبدیل می‌کنند. مواد حاصل از تجزیه باکتری‌ ها، می‌توانند به عنوان مواد غذایی توسط گیاهان مورد استفاده قرار بگیرند. در واقع، می‌توان باکتری‌ها را به عنوان مهره کلیدی در ابتدا و انتهای زنجیره غذایی دانست، زیرا آن‌ها مواد مغذی لازم را برای شروع زنجیره غذایی را فراهم می‌کنند و همچنین باعث تجزیه مواد آلی در انتهای زنجیره غذایی می‌شوند. نشخوارکنندگان مانند گاو و گوسفند، در دستگاه گوارش خود حاوی تعداد زیادی باکتری هستند که این باکتری‌ ها برای هضم سلولزهای گیاهی که توسط این حیوانات مصرف می ‌شوند، به آن‌ ها کمک می‌کنند. نشخوارکنندگان فاقد آنزیمی برای تجزیه سلولز هستند، به همین دلیل به باکتری‌ ها برای هضم این مواد وابستگی دارند.با وجود اینکه بیشتر باکتری ها باعث ایجاد بیماری می شوند، ولی بسیاری از آن ها دارای نقش های ارزشمد و مفید در طبیعت هستند. به عنوان مثال باکتری ها در فرآیند تثبیت نیتروژن، تبدیل نیتروژن اتمسفر به شکلی که مورد نیاز گیاهان است، دخالت می کنند. در موردی دیگر، برخی از باکتریها در زندگی همزیستی با دیگر ارگانیسم ها هستند و در این نوع زندگی هر دو طرف از وجود هم بهره می گیرند. از طرفی مواد دفعی موجودات زنده می تواند توسط باکتریها بازیافت شود. یک سری باکتریهایی هستند که در هضم غذا، یا برخی در تصفیه فاضلاب، برخی در تولید مواد غذایی و مواد دارویی نقش دارند و در تولید دارو و واکسن مورد استفاده قرار می گیرند. باکتری های مفید دستگاه گوارش توسط مکانیزم های منحصر به فردی موجب محدود کردن یا حذف باکتری های مضر و پاتوژن می شوند. از جمله این مکانیزم ها می توان به تولید ترکیباتی با خاصیت آنتی بیوتیکی، رقابت در اخذ مواد غذایی، رقابت در اتصال به جایگاه های فعال روده و رقابت در تعداد و فراوانی باکتری های مفید نسبت به باکتری های مضر اشاره کرد. از دست رفتن تعادل میکروبی روده به نفع باکتری های مضر می تواند موجب تغییرات جدی در عملکرد دستگاه گوارش و کاهش راندمان آن شود که معمولا این تغییرات گوارشی در طیور بصورت دفع دان هضم نشده و تغییرات در شکل ظاهری مدفوع خودش را نمایان می سازد.تفاوت ویروس ها و باکتری هاویروس ها و باکتری ها از لحاظ بیولوژیکی باهم تفاوت دارند. باکتری ها جزء موجودات زنده بوده و دارای سلول هستند و تمام مواد مورد نیاز برای حیاتشان را خودشان به طور مستقل دارند. برخی از باکتری ها همان طور که در بالا نیز گفته شد، مضر و برخی دیگر مفید هستند. اما ویروس ها در مقایسه با باکتری ها، اول این که جزء موجودات زنده دسته بندی نمی شوند و دارای هسته و اندامک نیستند، به عبارتی سلول نیستند و برای ادامه حیات و رشد خود به سلول های دیگر محتاج هستند. ویروس ها از باکتریها خیلی کوچکتر هستند و عامل بیماری زا و عفونی می باشند و هیچ وجود مفیدی ندارند.پروبیوتیک هاعملکرد طیور و راندمان غذایی رابطه نزدیکی با میزان بار میکروبی حیوان دارد. پرندگان دارای مقاومت طبیعی و ایمنی محدودی در برابر تشکیل کلنی و یا عفونت ناشی از میکروارگانیسم های بالقوه بیماری زا هستند، افزودنی های غذایی ضد میکروبی، سهم زیادی در حصول موفقیت در پرورش متراکم طیور و تأمین محصولات مغذی و سالم برای جامعه دارند. با افزایش نگرانی در مورد امکان ایجاد سویه های باکتریایی مقاوم به آنتی بیوتیک ها، کمیسیون اروپا در سال ۱۹۹۹ در طی یک تصمیم پیشگیرانه، استفاده از ۴ آنتی بیوتیک خوراکی رایج (ویرجینامایسین، اسپیرامایسین، تایلوزین و زینک باکتریسین) را ممنوع کرد. اگر جایگزین مناسبی برای آنتی بیوتیکهای محرک رشد منظور نشود، به دلیل مشکلات ناشی از بیماری های حاصله و در پی آن ناچاری در استفاده از آنتی بیوتیک های درمانی، پرورش مطلوب طیور میسر نخواهد شد. نقش اصلی دامپروری، تأمین مداوم حیوانات سالم می باشد که وارد زنجیره غذایی انسان می شوند. عفونت های باکتریایی با منشأ غذایی تأثیر مهمی بر بهداشت عمومی و اقتصاد یک کشور دارند. با توجه به مطالب فوق، لزوم یافتن جایگزین های مناسبی برای آنتی بیوتیک ها کاملا مشخص می شود. برخی از جایگزین های غیر درمانی آنتی بیوتیک ها عبارتند از آنزیم های اسیدهای آلی، پروبیوتیک ها، گیاهان و روغن های اتری، که ما در این مقاله به بررسی یک جایگزین مهم آنتی بیوتیک ها یعنی پروبیوتیک ها پرداخته ایم.تعاریف مختلفی برای پروبیوتیک ارائه شده است. رایج ترین تعریف پروبیوتیک توسط فولر (۱۹۸۹) ارائه شد. او اظهار داشت که “پروبیوتیک ها عبارتند از مکمل میکروبی زنده که از طریق بهبود تعادل میکروبی روده، اثرات مفیدی را بر میزبان اعمال می کنند.” در تعریف فولر بر اهمیت زنده بودن ارگانیسم های پروبیوتیک تأکید شده است.هاونار و هویس اینت ولر (۱۹۹۲) این تعریف را به صورت ذیل بسط داد، “کشت میکروارگانیسم های تک یا مخلوط که از طریق بهبود ویژگیهای میکروفلور بومی اثرات سودمندی را بر انسان و حیوان اعمال می کنند.”سویه های پروبیوتیکبه طور کلی پروبیوتیک ها از لحاظ سویه میکروبی مؤثرشان به سه گروه باکتریایی، قارچی و مخمری تقسیم می شوند. پروبیوتیک های باکتریایی عمدتا شامل لاکتوباسیل ها، بیفیدو باکترها و استرپتوکوک ها می باشند. از بین قارچهایی که به عنوان پروبیوتیک استفاده می شوند، می توان به دو گونه آسپرژیلوس اوریزا و آسپرژیلوس نیجر اشاره کرد. ساکارومایسس سرویزیه نیز از جمله پروبیوتیک های مخمری می باشد. پروبیوتیک ها ممکن است حاوی یک یا تعداد بیشتری سویه میکروارگانیسمی (تا ۹ سویه) باشند. محصول نهایی عمدتا به شکل پودر می باشد که یا به صورت محلول در آب آشامیدنی یا مخلوط در خوراک مورد مصرف قرار می‌گیرد.استفاده از پروبیوتیک ها در تغذیه حیوانات چه تاثیراتی دارند؟با استفاده از پروبیوتیک ها، تجزیه پروتئین ها به آمونیاک و فعالیت آنزیم اوره آز در روده کاهش می یابد و در نتیجه کارایی مصرف پروتئین ها در حیوان افزایش می یابد. آمونیاک محیط و دیگر ترکیبات فرار (به خصوص ترکیبات گوگرددار) نقش مهمی را در ایجاد بوهای نامطبوع و زننده مزارع پرورش طیور دارد. همانطور که می دانیم، رطوبت بالای مدفوع منجر به مرطوب شدن بستر خواهد شد و تسهیل فعالیت میکروارگانیسم ها جهت تخمیر بستر و آزاد شدن گاز آمونیاک و سایر ترکیبات فرار را به همراه خواهد داشت.اخیرا، در تحقیقی مشاهده شد که استفاده از پروبیوتیک های لاکتوباسیلوس باعث کاهش میزان رطوبت مدفوع شده و در نتیجه کاهش غلظت آمونیاک و سایر ترکیبات فرار را در مدفوع و در نهایت در مرغداری به همراه خواهد داشت (چنگ و چن، ۲۰۳۳).در مطالعات علمی مختلف گزارش شده است که این باکتریها در جلوگیری از فعالیت عوامل بیماریزا، تعدیل میکروفلور روده و هماهنگ کردن سیستم ایمنی اثر مطلوبی دارند. تغذیه حیوانات با محصولات پروبیوتیکی به عنوان یک ابزار مناسب جهت مدیریت جمعیت میکروبی دستگاه گوارش و بهبود وضعیت سلامتی و کارایی موثر حیوان محسوب می شود. وجود جمعیت مناسب از میکروفلور دستگاه گوارش برای سلامت حیوانات مخصوصا در زمانی که بهره وری و تولید بالا است، بسیار حائز اهمیت است. وجود باکتری های مفید اولین گام دفاعی در مقابله با عوامل بیماریزا محسوب می شود که این عامل منجر به افزایش توان حیوان در مقابله با عوامل بیماری زای روده ایی اهمیت زیادی پیدا میکند. روده به عنوان بخشی از سیستم دفاعی، سدی در مقابل عوامل بیماری زای به شمار می آید. علاوه بر این روده به سیستم ایمنی بدن با عملکرد اختصاصی و غیراختصاصی به مقابله با میکروارگانیسمهای بیماریزا کمک میکند. از طرفی میکروفلور روده، عوامل بیماریزا را تضعیف میکنند.“استفاده از پروبیوتیک ها در زمان تنش ها بیشتر توصیه می شود. چرا که در چنین شرایطی ، آزاد شدن کورتیکوستروئید ها افزایش می یابد و این امر موجب کاهش تولید ماده موسین در سطح پرزهای روده کوچک می شود. موسین ماده ای است که بسیاری از میکروارگانیسم های روده از آن استفاده می کنند و با کاهش مقدار آن، تعداد میکروارگانیسم های مفید مانند لاکتوباسیل ها نیز کاهش یافته، تعداد میکروارگانیسم های مضر مانند کلی فرم ها افزایش می یابد. با استفاده از پروبیوتیکها می توان این مشکل را برطرف نمود و میکروارگانیسم های مطلوب را دوباره در روده جایگزین کرد. به این ترتیب علاوه بر بهبود سرعت رشد و ضریب تبدیل خوراک، می توان میزان تلفات گله را کاهش داد. “یک پروبیوتیک توانمند همانگونه که توضیح داده شد مشخصا می تواند در آیتم هایی چون کمک به افزایش وزن، کاهش ضریب تبدیل خوراک، کاهش گاز آمونیاک بستر و کاهش فراوانی بیماری های گوارشی و آیتم های به مراتب مهم و کارآمد دیگر موثر واقع شود. پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Sun, 18 Dec 2022 08:15:58 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-%D9%88-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%88%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-m1j298o4lsev بیوفیلم ‌ها (Biofilm) یا زیست لایه‌ ها و توده ‌های میکروبی مجموعه‌ای از یک یا چند نوع میکرو ارگانیسم هستند که می‌توانند در سطوح مختلف رشد کنند. میکرو ارگانیسم‌هایی که بیوفیلم ‌ها را تشکیل می ‌دهند می‌توانند از خانواده‌ قارچ‌ ها، باکتری‌ ها یا آغازیان باشند. یکی از آشناترین مثال‌ های بیوفیلم پلاک ‌های دندانی هستند.انواع دیگری از بیوفیلم‌ها وجود دارند که می ‌توانند بر سطوح بی‌جان نظیر مواد معدنی و فلزات رشد کنند. آن ‌ها در زیر آب و روی زمین یافت می ‌شوند، می ‌توانند روی بافت ‌های گیاهی و حیوانی و یا روی دستگاه ‌هایی که به شکل مصنوعی درون بدن ایمپلنت می‌ شوند، نظیر ضربان ‌ساز قلبی و کاتترها رشد کنند.لوله های آبرسانی در سالن های پرورش طیور یکی از مهمترین و چالش برانگیزترین نقاط در رشد بیوفیلم هستند.همه ‌ی سطوح نام برده شده یک ویژگی مشترک دارند: مرطوب بودن.بیوفیلم ‌ها برای مدت زمانی بسیار طولانی در این محیط ‌ها رشد کرده‌اند. بقایای فسیلی در نزدیک به 3.2 بیلیون سال گذشته مانند فسیل ‌های بیوفیلمی که 3.2 بیلیون سال گذشته در سنگ ‌های اعماق اقیانوس در شرایطی هیدروترمال رشد کرده‌اند، یافت شده‌اند.مراحل تشکیل بیوفیلمانواع اتصال:دو نوع اصلی از سلول ها بر اساس نوع اتصالشان به سطح وجود دارد:سسییل (sessile): به سلول هایی که غیرمتحرك و ثابت هستند و درون بیوفیلم قرار دارند گویند.سلول هاي پلانکتونی (planktonic): سلول هایی که آزادانه در فاز آبکی شناور هستند و به بیوفیلم متصل نیستند.سلول هاي ثابت شده روي سطح رشد و تولید مثل کرده و همزمان به سایر سلول ها و همچنین سطح متصل می شوند.این سلول ها پلیمرهاي خارج سلولی) (extracellular polymers نیز تولید می کنند که از سلول ها به منظور تولید ماتریکسی از فیبرها (matrix of fibers)به بیرون ترشح می شوند.مراحل تشکیل بیوفیلم در باکتری ها از یک مدل کلی پیروی می‌ کند. به این صورت که در اولین مرحله اتصال و استقرار میکرو ارگانیسم با سطح زنده یا غیر زنده اتفاق می ‌افتد. اتصال اولیه با سطح غیر اختصاصی بوده و اولین مرحله اتصال، زمانی اتفاق می ‌افتد که میکرو ارگانیسم‌ها ماده‌ای رنگی که پلیمر خارج سلولی (EPS) است، تولید کنند. EPSشبکه‌ای از قندها، پروتئین ‌ها و اسیدهای نوکلئیک مانند DNA است و توسط پیوندهای آب‌گریزی، واندروالسی و الکترواستاتیک صورت می‌پذیرد. در این حالت وضعیت میکرو ارگانیسم از فرم پلانکتونی به فرم ثابت تغییر می ‌یابد.پس از اتصال اولیه، پروتئین‌ های سطح میکروب متصل‌شونده به ماتریکس به صورت اختصاصی اتصال باکتری را به سطح قوی‌تر می‌کند، با تکثیر باکتری میکروکلنی باکتریایی تشکیل می ‌شود و به دنبال آن ساختار سه بعدی که همان بیوفیلم بالغ است شکل می گیرد. این بیوفیلم بالغ پس از مدتی متلاشی شده اما سلول ‌های باکتریایی آزاد شده می ‌توانند در مکان‌ های دیگر ایجاد عفونت و کانون جدید بیوفیلمی نمایند.تشکیل بیوفیلم به وسیله تعاملات بین سلولی (بین باکتریایی) به نام سیستم حد نصاب شکل می‌گیرد. سیستم حد نصاب یک فرآیند وابسته به غلظت است که هم در باکتری‌های گرم مثبت و هم باکتری‌های گرم منفی وجود دارد. در این سیستم، باکتری‌ ها به واسطه مولکول‌ های کوچکی به نام ملکول ‌های خودالقاگر با هم ارتباط برقرار می‌کنند. زمانی که تراکم باکتریایی در یک محیط به یک حد خاصی می‌رسد غلظت این مولکول ‌های انتقال دهنده به حد آستانه رسیده و تغییرات وسیعی را در سطح بیان ژنی القا می‌کنند. این تغییرات در سطح بیان ژن، فاکتورهای تهاجمی مختلفی از جمله بیوفیلم را در باکتری تحت تأثیر (القا یا سرکوب) قرار می ‌دهد. تغییرات محیط پیرامون میکرو ارگانیسم باعث تبدیل شدن فرم پلانکتونی به فرم بیوفیلمی می ‌شود. در گذر از فاز پلانکتونی به فاز بیوفیلمی بیان ژن در سلول باکتریایی دستخوش تغییرات فراوانی می‌شود. مولکول‌ های سطح سلول، مسیرهای متابولیسمی خاص و تولید فاکتورهای مختلف به ماندگاری باکتری در شرایط بیوفیلم کمک می‌کنند.در فاز بیوفیلمی باکتری در یک ماتریکس خارج سلولی خودساز محصور می‌ شود. این ماتریکس 30 درصد حجم توده بیوفیلم را تشکیل می ‌دهد. ماتریکس از پلیمرهای خارج سلولی، پروتئین‌های متصل شونده به کربوهیدرات، پیلی، DNA خارج سلولی، تاژک و سایر فیبرهای چسبنده تشکیل شده است. وظیفه این ماتریکس خارج سلولی، حفظ ساختار سه بعدی بیوفیلم می ‌باشد. مواد غذایی به دام افتاده درون ماتریکس تأمین کننده نیازغذایی باکتری‌ها در بیوفیلم می ‌باشد. آب نیز به واسطه خاصیت هیدروفیلی پلی ساکارید ماتریکس، برای حفظ حیات باکتری ‌ها تأمین می‌گردد.در پاسخ به تغییرات محیطی آنزیم‌ هایی از باکتری محصور شده در بیوفیلم ترشح می ‌شود که این آنزیم ‌ها روی ترکیبات ماتریکس خارج سلولی تأثیر می‌گذارند. ترکیبات ماتریکس مسئول ایجاد حالت خشک شده و کاملا مقاوم و مستحکم این ساختار می‌ باشند. این خصوصیت به کنار هم قرار گرفتن سلول ‌های باکتریایی کمک می‌کند. جهت ایجاد ارتباط بین سلولی مانند انتقال DNA که در فاز بیوفیلمی بسیار زیاد اتفاق می ‌افتد، کنار هم قرار داشتن سلول ‌های باکتریایی از اهمیت زیادی برخوردار است. همچنین این ماتریکس خارج سلولی باکتری را از گزند مواد شیمیایی ضدباکتریایی، ترکیبات اکسیدکننده و تأثیرات مخرب اشعه در امان نگه می ‌دارد.بطور خلاصه پدیده تشکیل کلنی بر روي سطح را می توان به صورت 6 مرحله متوالی در نظر گرفت:وقایعی که ارگانیسم را به نزدیک سطح می آورداتصال برگشت پذیر سلول هاي پلانکتونیک به سطحاتصال برگشت ناپذیر به سطح و تشکیل میکروکلنیچسبیدن (Attachment)رشد و تقسیم ارگانیسم چسبنده به سطح و تشکیل میکروکلنی و بیوفیلم و تشکیل پلیمر خارج سلولی EPSفاز تفرق، این مرحله، در صورتیکه عمل چسبیدن با تشکیل کلنی یر روي سطوح تازه و دست نخورده همراه شود در نظر گرفته می شود (بلوغ بیو فیلم)امروزه روشن شده است که اگزوپلی ساکارید بیرونی، نقش بسزایی در کلونیزه شدن انواع میکروارگانیسم ها در سطح هاي گوناگون دارد. گمان می رود که در بیوفیلم ساخته شده از گونه هاي گوناگون باکتري ها، اگزوپلی ساکارید برآمده از یک گونه منجر به افزایش مقاومت سایر گونه ها و یا تقویت استقرار آنها در بیوفیلم می شود. همچنین بیوفیلم بدست آمده در واکنش هاي دو سویه ي پلیمرهاي مختلف ترشح شده در داخل یک بیوفیلم، بسیاراستوارتر خواهد بود.باکتری ‌های تشکیل دهنده بیوفیلمهم باکتری‌ های گرم مثبت و هم گرم منفی می ‌توانند بیوفیلم ایجاد کنند. از جمله مهم‌ترین باکتری ‌هایی که توانایی تشکیل بیوفیلم را دارند می توان باکتری های گرم مثبت انتروکوکوس فکالیس، استافیلوکوکوس اورئوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، استرپتوکوکوس‌ های گروه ویریدانس و باکتری ‌های گرم منفی اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، پروتئوس میرابیلیس و سودوموناس آئروژینوزا را نام برد.باکتری ‌هایی که توانایی تشکیل بیوفیلم را دارند به دلیل مقاومت بالا می‌توانند عفونت‌های مزمن مانند التهاب پایدار و آسیب بافتی ایجاد کنند. بیوفیلم باکتریایی ایجاد شده در این حالت به درمان توسط آنتی بیوتیک ‌های معمول مقاوم می ‌باشد.دلایل شکل‌گیری بیوفیلمبرای میکرو ارگانیسم‌ها، زندگی کردن در یک بیوفیلم با مزایای خاصی همراه است. اجتماعاتِ میکروبی معمولاً نسبت به استرس‌ها بسیار مقاوم ‌ترند. فاکتورهای استرس‌زای بالقوه نظیر کمبود آب، افزایش یا کاهش pH محیط یا وجود مواد سمی برای میکروب، نظیر آنتی‌بیوتیک‌ها، آنتی‌میکروب ‌ها یا فلزات سنگین را شامل می ‌شوند.توجیهات بسیاری برای سختی و مقاومت بالای بیوفیلم‌ ها وجود دارد. برای مثال، لایه‌ی EPS که آن‌ها را می ‌پوشاند، به عنوان یک عامل فیزیکی در برابر عوامل ذکر شده عمل می‌کند. این لایه می ‌تواند به کمبود آب کمک کند یا در برابر اشعه‌ی UV که میکرو ارگانیسم‌ها را تهدید می‌کند، مقاومت ایجاد کند. به‌علاوه، مواد مضر نظیر فلزات و آنتی‌بیوتیک‌ها با نزدیک شدن به EPS یا خنثی می ‌شوند یا با اتصال به آن، از کار می ‌افتند. به علاوه، این مواد پیش از رسیدن به سلول ‌های عمقی‌تر بیوفیلم، غلظت اثرگذار خود را در مواجه با سلول ‌های سطحی از دست می ‌دهند.با همه‌ این اوصاف، برای برخی از آنتی‌بیوتیک‌ ها امکان نفوذ به EPS و هجوم به لایه‌ های مختلف بیوفیلم وجود دارد. در این جا نیز مکانیسم دفاعی دیگری به کار می آید: وجود باکتری‌هایی که از نظر فیزیولوژیک به خواب رفته اند.همه ‌ی آنتی‌بوتیک ‌ها برای اثرگذاری، به فعالیت ‌های سلولی میکروب‌ها نیازمندند. در صورتی که باکتری غیرفعال باشد، چیز زیادی برای آنتی بیوتیکها باقی نمی ماند.یکی دیگر از روش‌ های محافظت در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها، وجود سلول‌ های باکتری خاصی با نام “پرسیست (persisters)” است. این سلول ‌ها تقسیم نمی‌شوند و در برابر بسیاری از آنتی‌بیوتیک ‌ها مقاوم اند. بنا بر مقاله‌ای که در سال 2010 منتشر شد، پرسیسترها با تولید موادی که ساختارهای هدف آنتی‌بیوتیک را هدف قرار می‌ دهند، در برابر آنها مقاومت می کنند.در حالت کلی، میکرو ارگانیسم‌هایی که با یکدیگر تحت عنوان بیوفیلم زندگی می‌ کنند، از وجود سلول ‌های مختلف در اجتماع خود مزایایی کسب می‌کند.ویژگی‌های بیوفیلمزیست لایه‌ ها و توده ‌های میکروبی ویژگی‌ های فیزیکی ‌شیمیایی دارند که برای کارکرد آن‌ ها در طبیعت، ارزش سرنوشت‌ سازی دارند. این ویژگی ‌ها عبارتند از:پایداربودن نسبت به اصطکاکپایداری مکانیکی زیست لایه ‌ها و توده ‌هاپایداری هیدرولیتیکی زیست لایه در غشاهای جدا کنندهمقاومت به هدایت گرمایی در نوسان ‌های دمامقاومت انتشاری ماتریکس زیست لایه در رآکتورهای زیست لایه ایگنجایش جذب سطحی، به ویژه سازوکار زیست لایه‌ ها در جذب سطحی بیولوژیکیویژگی پیوند با ملکول های آبمعماری ماتریکس و پیچیدگی ساختار پلی ساکاریدها و آنزیم های خارج سلولیکنترل و از بین بردن بایوفیلم:1. شست و شو با دترجنتویژگی دترجنت:باید قابلیت عملکرد در شرایط سختی آب را داشته باشد.در PH های مختلف بتواند نصورت آنیونی و کاتیونی عملکرد مناسب داشته باشد.ترجیحا دارای ترکیبات غیر یونی باشد.پس از انتخاب دترجنت ابتدا با فشار آب گرم لوله های آبخوری پاکسازی شود.سپس با دترجنتی که دارای ویژگی فوق است رسوبات داخل لوله های آبخوری شست و شو و پاکسازی شود.2. استفاده از مواد ضد عفونی کننده موثر بر بیوفیلمپژوهشی دردانشگاه اصفهان با عنوان “بررسي اثر ضدعفوني كننده ها بر بيوفيلم باكتري هاي مختلف” صورت گرفت و نتایج آن نشان داده است كه برخی از باكتري های بيوفيلم به اثر برخی ضد عفوني كننده ها مقاومت نشان مي دهند، گرچه بعضي از آن ها مانند هيپوكلريت سديم یا آب ژاول، پروپانل که ترکیبی بی رنگ و قابل اشتعال با فرمول شیمیایی C3H8O است و بویی قوی دارد و پراكسيد هيدروژن بيشترين درصد حذف بيوفيلم و گلوتارآلدئيد، بيشترين اثر كشندگي را نشان دادند.ولی كارايي ضدعفوني كننده ها بسته به نوع بيوفيلم، باكتري ها بر حسب گونه، ساختار و شرايط محيطي متفاوت است. اين مسأله اهميت انتخاب ضدعفوني كننده مناسب و کارا و در عین حال عملی را در صنايع و مراكز بهداشتي براي جلوگيري و در نتيجه كنترل تشكيل بيوفيلم نشان مي دهد.استفاده از ضد عفونی کننده ها در مرغداری ها باید ویژگی های زیر را دارا باشد:همانند کلرخورندگی نداشته باشند و باعث زنگ زدگی تجهیزات نشود.خاصیت میکروب کشی در غلضت های پایین را داشته باشد.استفاده از ضد عفونی کننده هایی که موجب مقاومت باکتریایی نشودقابلیت حل شدن در آب را داشته باشند.در وضعیت تولید که موجود زنده در سالن حضور دارد قابل مصرف بوده و تداخلی با موجودیت پرنده نداشته باشد.ترکیبات سرطان زا یا مخاطره آمیز برای انسان نباشد.قدرت نفوذ پذیری در مواد آلی را داشته باشد.مواد ارگانیک وآلی کمترین اثر را بر روی آنها داشته باشند.در دماهای متفاوت اثرگذاری خود را حفظ کند.در آبهای با سختی بالا عمل کند.اقتصادی باشند.با جمیع جهات فوق دو ترکیب پراکسید ئیدروژن و پراستیک اسید پیشنهاد می شود.کل مسیر آبرسانی از یک محلول ضدعفونی کننده بر پایه پراکسید هیدروژن+ یون نقره به مدت 24 ساعت ضدعفونی گردد. دوز مصرفی بر روی برچسب ضد عفونی کننده ها نوشته شده است که کل مسیر سیستم آبرسانی باید در مدت فوق با دوز پیشنهادی شرکت سازنده پر شده باشد.مجددا کل مسیر آبرسانی از یک محلول ضدعفونی کننده بر پایه پراستیک اسید به مدت 24 ساعت به همان روش ضدعفونی گردد.عملکرد ضدعفونی کننده پراکسید هیدروژن + یون نقره (H2O2+Ag) :اساس کار و عملکرد هیدروژن پراکسید به عنوان ضدعفونی کننده و کشنده¬ میکروارگانیسم¬ ها از طریق تولید رادیکال ¬های آزاد هیدروکسیلی است که در طی فرایند تجزیه تولید می¬ گردند. این رادیکال ¬ها به شدت واکنش پذیر بوده، قدرت اکسید کنندگی بسیار بالایی دارند و از این طریق به لیپیدهای غشایی، DNA و اجزای اصلی سلول حمله می¬ کنند. با از بین بردن مولکول ¬های حیاتی و اختلال در تقسیم سلولی سبب کشته شدن میکروارگانیسم¬ ها و پاتوژن ¬های مختلف خواهد شد.پیشرفت های فن آوری اخیر در فرمولاسیون پراکسید با سایر مواد شیمیایی به منظور تقویت فعالیت ضد میکروبی در غلظت هدف پایین تر از عامل فعال انجام شده است. مکانیسم عملکرد پراکسید هیدروژن کاملاً درک نشده است و با فعالیت اکسیداسیون آن در ارتباط است. اکسیداسیون مولکول های مختلفی که میکرو ارگانیسم ها را تشکیل می دهند منجر به ایجاد اختلال در ساختار یا عملکرد و کاهش زنده ماندن یا عفونت می شود. با وجود این عمومی سازی، فرآورده های مایع، فرمولاسیون ها و شکل گاز پراکسید هیدروژن می توانند تفاوت های چشمگیری در اثر ضد میکروبی آن ها از جمله حمله آن ها به پروتئین ها، اسید های نوکلئیک و چربی ها نشان دهند.مکانیسم های کلی عملکرد آب اکسیژنه بر خلاف بسیاری از انواع دیگر مواد ضد عفونی یا اکسید کننده، خطر ابتلا به مقاومت در برابر بیوساید را به مرور زمان کاهش می دهد. مقاومت میکروبی در برابر پراکسید در درجه اول به دلیل تفاوت های مختلف طبیعی است که در رشد و بقای میکرو ارگانیسم ها مشاهده می شود اما می توان با فرآیند و کاربرد صحیح با محصولات حاوی آب اکسیژنه غلبه کرد.پراکسید هیدروژن یک مولکول ساده است. اساساً دو اتم اکسیژن به هم پیوند می خورند، با اکسیژن متصل به اتم هیدروژن خود با یک فرمول مولکولی .(H2O2) در مقایسه با آب (H2O)، پراکسید هیدروژن دارای یک اکسیژن اضافی است که قدرت اکسید کننده قوی را در آن ایجاد می کند و این توانایی را برای خلاص شدن از لکه ها و سفید شدن سطوح را می دهد. اما برای اهداف ما، آن اکسیژن اضافی مسئول از بین بردن باکتری ها و ارگانیسم های مضر دیگر است. مکانیسم دقیق که این اتفاق می افتد مسلماً به خوبی درک نشده است و نظریه های مختلفی از جمله تخریب پراکسید هیدروژن دیواره های سلول باکتریایی و DNA باکتریایی ارائه شده است. توجه داشته باشید که محلول های پراکسید هیدروژن ذاتاً ناپایدار هستند و به مرور زمان در اثر گاز اکسیژن و آب تجزیه می شوند. این محلول ها در ظروف مات بسته بندی می شوند تا از تجزیه نور خارجی جلوگیری شود.پراکسید هیدروژن، یک جایگزین ضد عفونی با کلرتجربه های میدانی اخیر نشان داده است که مزارع دارای ضعف عملکرد با استفاده از پراکسید هیدروژن که یک ضدعفونی کننده جایگزین کلر است، تا حد زیادی از برنامه های ضد عفونی آب بهره مند می شوند. پراکسید هیدروژن دارای یک عمل باکتری کشی سریع است و در برابر طیف گسترده ای از ویروس ها، مخمرها، و قارچ ها موثر است. سودوموناس آئروژینوزا، اشریشیا کلی، سالمونلا تیفی موریوم، استافیلوکوکوس اورئوس، آسپرژیلوس فومیگانت ها و گونه های فوزاریوم حتی در حضور مواد آلی به خوبی غیرفعال می شوند. پراکسید هیدروژن، میکروب های ایجاد کننده استرس اکسیداتیو را با تشکیل عوامل اکسید کننده بسیار قوی، رادیکال های هیدروکسیل، از رادیکال های سوپراکسید (O2) غیر فعال می کند، و به آسانی پروتئین ها و آنزیم های میکروبی را اکسید می کند. با این حال، اثربخشی بین اشکال مایع و گازی متفاوت است.حفظ ppm 25-50 باقی مانده پراکسید هیدروژن در آب برای محدود کردن اکثر رشدهای میکروبی موثر در نظر گرفته شده است.در بازار، هر دو شکل تثبیت شده و غیر تثبیت شده محصولات پراکسید هیدروژن در دسترس هستند. یون های فلزی سنگین مورد استفاده به عنوان تثبیت کننده مانند نقره و مس، و اسیدهای آلی مانند اسید پراستیک و اسکوربیک در پراکسید هیدروژن به هم افزایی خاصیت ضدعفونی کنندگی پراکسید هیدروژن کمک می کنند و در برابر آب به شدت آلوده نیز مؤثر هستند.تمیز کردن موفق خطوط آبی طیور با محصولات پراکسید هیدروژن با حداقل آسیب تجهیزات نیز می تواند انجام شود. بیوفیلم های باکتریایی مانند سودوموناس آئروجینوزا و لیستریا مونوسیتوژنز و بیوفیلم ویروسی مانند ویروس لارنگوتراچیت عفونی (ILT) به طور مؤثری با استفاده از ضدعفونی کننده پراکسید هیدروژن تمیز می شوند.یون نقره علاوه بر دارا بودن خاصیت ضدعفونی کنندگی، با پراکسید هیدروژن دارای اثر سینرژیستی بوده و موجب افزایش قدرت اثر و پایداری آن می گردد.ضد عفونی کننده پراستیک اسیدپراستیک اسید ((Peracetic acid با فرمول شیمیایی C2H4O3یک ترکیب شیمیایی که جرم مولی آن g/mol ۷۶٫۰۵ می باشد. شکل ظاهری این ترکیب، مایع بی‌رنگ است. پراستیک اسید (PAA) در ایران با نام‌ های تجاری مختلف تولید می ‌شود. پراستیک اسید یا پروکسی استیک اسید یک محلول گندزدا و ضدعفونی‌کننده است که گرید غذایی آن به منظور ضدعفونی سطوح در تماس با مواد غذایی همچون مخازن، خطوط لوله، پرکن‌ ها، پاستوریزاتورها، تجهیزات آسپتیک به صورت CIP و COP و ضدعفونی میوه و سبزی در صنایع سورتینگ و سردخانه ‌ای و گرید صنعتی آن در تصفیه آب و فاضلاب و محیط زیست (تصفیه آب و خاک و هوا) و از بین‌ بردن آلودگی ‌های زباله ‌های بیمارستانی و ضدعفونی خاک و آب کشاورزی و کاهش بیماری ‌های گلخانه ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ترکیب بسیار ایمن است و به علت نداشتن باقی‌مانده خطرناک به عنوان یک ضدعفونی‌کننده بدون نیاز به آبکشی از طرف FDA مورد تأیید قرار گرفته ‌است.مزیت ویژه پراستیک اسید عاری بودن از هرگونه ترکیبات مضر می باشد (اسید استیک، آب، اکسیژن، پر اکسید هیدروژن) از این رو باقی مانده مضر از خود باقی نمی گذارد، حتی در حضور مواد آلی و در دماهای پایین‌ تر خاصیت اسپور کشی خود را نگه می دارد. برای مصرف کننده کاملا بی خطر بوده و هیچ گونه خاصیت سرطان زایی ( همانند ترکیبات آلدئیدی ) نداشته به طوری که می توان از آن برای ضدعفونی دان و آب و حتی استخرهای پرورش ماهی و در حضور موجودات زنده استفاده نمود.پراستیک اسید بسیاری از گروه های عملکردی سلولی و بین سلولی شامل پروتئین ها و آنزیم های موجود در میکرو ارگانیسم ها و ویروس ها را اکسید و غیر فعال می‌ سازد، پاره شدن دیواره سلولی در اثر اکسیداسیون باند های پروتئینی به وجود آمده و به علت اکسیداسیون آنزیم ها فعالیت درون سلولی از بین می رود این ماده به عنوان یک عامل اکسید کننده باعث اکسید شدن پیوندهای سولفوری موجود در پروتئین ها، آنزیم ها و سایر متابولیت ها می گردد که در نهایت عملکرد غشای سلولی مختل شده و دیواره سلولی تخریب می شود. پراستیک اسید با دارا بودن خاصیت تخریب پروتئین ها، توانایی از بین بردن اسپورها را نیز دارد.پراستیک اسید با شکستن اتصالات -S-H و -S-S- و اکسیداسیون دیواره خارجی سلول میکروارگانیسم ‌های در حال تکثیر، باعث افزایش نفوذپذیری دیواره های سلولی می شود این ماده به ترکیبات ضروری سلول مانند لیپیدها، پروتئین ها و DNA حمله کرده و سیستم آنزیمی سلول را به صورت غیر قابل برگشتی از کار می اندازد، که این امر باعث انهدام میکروارگانیسم ها می شود. میکروارگانیسم های بی هوازی نیز به خاطر عدم فعالیت کاتالاز و سوپراکسید دسموتاز، نسبت به پراستیک اسید حساس هستند. همچنین پراستیک اسید یک دناتوره کننده پروتئین بوده و به ساختار اسید نوکلئیک سلول نیز اثرگذار است.دلیل عدم ایجاد مقاومت میکروبی در مقابل پر استیک اسید انجام بیش از 40 واکنش شیمیایی توسط این ترکیب در مقابل میکروارگانیسم ها است، پراستیک اسید باکتری های گرم مثبت و منفی را در کمتر از 5 دقیقه و با غلظت ppm 100 از بین می برد که این میزان در حضور مواد آلی ppm 500 – 200 می باشد. پراستیک اسید (0.26 %) تمامی سویه های مایکوپلاسما را در مدت زمان 20 الی 30 دقیقه از بین می ‌برد این ماده اسپور باکتری ها را در رقت ppm 10000 – 5000 (0.5-1 %) و در مدت زمان 15 ثانیه تا 30 دقیقه از بین می برد.ترکیب پراستیک اسید با پروکسید هیدروژن محصولی را می سازد که قادر است تمامی میکروارگانیسم ها حتی آنهایی که نسبت به گلوتار آلدئید نیز مقاوم می باشند را طی مدت زمان کمتر از 20 دقیقه از بین ببرد. استفاده از این ضدعفونی‌کننده قدرتمند در پایان شستشو سبب اطمینان خاطر از یک فرایند CIP مطمئن و کنترل آلودگی‌های میکروبی می‌گردد. این محصول بر روی انواع میکرو ارگانیسم ‌ها هم ‌چون باکتری ‌ها، قارچ ‌ها، کپک و مخمر و ویروس‌ها مؤثر است.3. هر هفته یکبار سیستم آبرسانی را تحت فشار آب شتشو دهید و ضد عفونی کنید.برای ضد عفونی در حین تولید از هر دو محلول فوق می توان استفاده نمود.4. از سیستم سیرکوله در سیستم آبرسانی به سالن بهره بگیرید.همانطور که در ابتدای مقاله ذکر شد شروع ایجاد بیوفیلم از اینجا شروع می شود که یکسری از سلول ها تثبیت کننده به سطح نزدیک شده و به آن چسبیده و نطفه بیوفیلم در این نقاط بسته می شود. تجربه نشان داده است که در کوتاه مدت اگر مانع این جریان شویم درواقع به روش فیزیکی جلوی تشکیل بیوفیلم را گرفته ایم.از آنجا که آب در لوله های آبرسان سالن مرغداری به کندی حرکت می کند و عموما مملو از مواد قندی ( کریر و فیلرهای مولتی ویتامین ها و آنتی بیوتیک ها قندی است) بوده و آب مرغداری ها که از چاه تامین می شود معمولا سختی بالایی دارند، این پدیده دائما به عنوان یک معضل در مرغداری مطرح است.در روش سیرکوله که گردآورنده مقاله تجربه استفاده از آن را داشته، با سرعت بخشیدن به جریان آب داخل لوله ها تا حدی از تشکیل بیوفیلم بصورت فیزیکی جلوگیری به عمل می آوریم.نحوه اجرای سیستم سیرکوله بسیار ساده بوده و فقط کافیست انتهای تمام خطوط آبرسان را به هم متصل و نهایتا با یک لوله به منبع آب ذخیره داخل سالن انتقال دهیم. برای انتقال آب برگشتی به علت اختلاف سطح پایین تر آب برگشتی از منبع کافیست که از یک پمپ آب ساده در انتهای لوله برگشتی در کنار منبع به عنوان نیروی محرکه استفاده کنیم. به این ترتیب که به ورودی پمپ، انتهای لوله برگشتی متصل شده و آب پمپ را تغذیه می کند و خروجی پمپ، آب برگشتی را به داخل منبع می ریزد. یکسری اتصالات و شیر های کنترلی نیز مورد نیاز است تا در صورت نیاز به باز کردن پمپ، این امکان وجود داشته باشد.با این روش حتی مواد محلول در آب نیز بخوبی و یکدست توزیع می شود.5. کنترل سختی و املاح آبآزمایش آب مرغداریآزمایش آب مرغداری شامل پارامترهای میکروبی و شیمیایی آب است. چراکه آب، مهم ترین ماده غذایی برای مرغ‌ها است.باکتری ها، قارچ ها، کپک ها، مواد معدنی، و افزودنی ها، روی منبع آب، درون لوله های آبرسانی و آبخوری ها اثر می گذارند و کارهای مدیریتی را که انجام آنها برای تضمین کیفیت آزمایش آب مرغداری ها و بهترین عملکرد مرغ‌ها ضروری است پیچیده تر می ‌سازند.ایده آل این است که در آب نوشیدنی، هیچ باکتری نباشد. وجود باکتری‌ها، اغلب نشانه آلودگی آب با مواد ارگانیک است.وجود باکتری‌های کلیفروم به ویژه در ارتباط با آلودگی آب با مدفوع مرغ‌ها است. که همراه با آب آلوده وارد منبع آب زیرزمینی و یا آب‌هایی که روی زمین جاری هستند می‌ شوند.کیفیت آب، روی مقدار آبی که مرغ‌های گوشتی می ‌نوشند اثر منفی می گذارد. PH، سختی آب، و کل مواد حل نشده آب (TDS) همگی روی روند نوشیدن آب مرغ ها تأثیر می‌گذارند.نتایج آزمایش آب مرغداریآب با pH برابر با 7 خنثی است. اما PH بالاتر از 7 نشانه قلیایی بودن، و pHپایینتر از 7 نشانه اسیدی بودن آب است.آب با pH پایین، خوشمزه نیست. در حالی که آب با PH بالا می تواند سیستم آبرسانی را مسدود کند. زیرا سطح مواد معدنی آن، به ویژه سطح کلسیم و منگنز آن بیش از اندازه است.آبی که PH آن بیرون از حداکثر قابل قبول، در pHبالا، یا pH پایین باشد، می ‌تواند اثر منفی روی عملکرد مرغ ‌ها بگذارد.سطح سختی آب معمولا برای مرغ ‌ها زیان‌بار نیست، اما با انباشته شدن پس مانده ‌ها در آب، میزان رسوب آن در سیستم آب‌رسانی در ارتباط است.منبع رسوبات در آب، کلسیم و منیزیم هستند. هنگامی که PH آب بالاتر از 7 است و یکی از این دو مواد معدنی در آب حضور دارند. (بیش از 60 واحد در میلیون) احتمال ایجاد رسوب سخت در سیستم آب‌رسانی سالن ها پیش می ‌آید و می ‌باید این رسوب ‌ها را با یک ماده پاک کننده اسیدی که برای زدودن رسوبات نیپل های آبخوری ‌ها تولید شده است از میان برد.بالا بودن سطح کل مواد حل نشده در آب، بزرگ‌ترین آسیب ها را به تولید مرغداری می زند. نمک ‌های کلسیم، سدیم و منیزیم از مواد اصلی هستند که در آب می‌ مانند.گذشته از این مواد، آب بسیاری از چاه‌ ها سطح بالایی از آهن دارد که می تواند رشد برخی از باکتری‌ ها را سرعت ببخشد.جدول زیر حد مجاز املاح و ارگانیسم های زنده مضر در آب را برای مرغداری ها مشخص کرده است:نکاتی در مصرف پروبیوتیک محلول در آب بایوگیلشرکت های تولید کننده پروبیوتیک معمولا یک کریر قندی را در فرمولاسیون بکار می گیرند که بصورت مخلوط در دان و محلول در آب از آن فرمول واحد استفاده می شود. همانطور که در مقاله ذکر شد، قندها یکی از عوامل ساختاری در بیوفیلم است و پرورش دهندگان طیور هم معمولا در هنگام استفاده از پروبیوتیک، از گرفتگی لوله های آبرسانی ناشی از بیوفیلم گله دارند چرا که برخلاف آنتی بیوتیک ها و مولتی ویتامین ها که مقطعی استفاده می شوند، پروبیوتیک در طول دوره پرورش بطور مستمر از طریق دان یا آب باید در دسترس طیور قرار گیرد و کریر قندی استعداد ایجاد بیوفیلم را افزایش می دهد.شرکت زیست یار وارنا با تغییر کریر پروبیوتیک محلول در آب که مواد قندی بسیار اندکی دارد و در بسته بندی مجزا عرضه می شود، تلاش نموده است که این عامل را بدون تاثیر گذاری بر عملکرد محصول حذف نماید که موفق هم بود.نکته قابل تامل در مصرف پروبیوتیک محلول در آب این است که در هر صورت آب مصرفی مرغداری باید در وضعیت استاندارد باشد که در جدول فوق بدان اشاره شد و در غیر اینصورت به علت سنگینی آب و عوامل ایجاد کننده دیگر بیوفیلم، انتظار بر این است که مشکل بیوفیلم و تاثیرات منفی آن در سالن پرورش بعنوان یک مشکل مدیریتی، آسیب های اقتصادی خود را بگذارد.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Sat, 17 Dec 2022 07:11:54 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%AA%D8%A7%D8%AB%DB%8C%D8%B1-%D9%85%D8%B5%D8%B1%D9%81-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D8%B1-%DA%AF%D9%84%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%BA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1-%D9%88-%D8%AA%D8%AE%D9%85%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1-d1y7u1bxiwse پرورش مرغ به‌ عنوان یک پرنده پرطرف‌دار و پراستفاده در زنجیره غذایی، بسیار سود خوبی دارد. یکی از مزیت‌های مهم تکثیر مرغ مقاومت بالای آن در برابر بیماری‌ها است، علاوه بر سراسر دنیا، در کشور ایران نیز گوشت و تخم‌مرغ جایگاه بسیار خوبی بین مردم دارد و در بیشتر غذاها از آن استفاده می‌شود.مرغ های تخمگذار در مقایسه با مرغ های گوشتی زودتر بالغ شده و به دلیل جثه کوچکتری که دارند ، دان کمتری مصرف میکنند. همچنین دوره تولک رفتن آنها کوتاه بوده و زود کرچ نمی شوند. به طور کلی مرغ های تخمگذار گردنی باریک و دراز به همراه پاهای ریز و تاج و ریش قرمز رنگی دارند. بدن آنها کشیده است ولی نسبت به مرغ های گوشتی لاغرتر می باشند. به زمان نگهداری جوجه ها از ۱ روزگی تا ۳ ماهگی، پرورش پولت میگویند. سپس بعد از گذشت ۹۰ تا ۱۰۰ روز از نیمچه های تخمگذار، آنها را وارد سالن های نگهداری می‌کنند. این سالن ها دارای قفس های مخصوصی مرغ تخم گذار می‌باشند. توجه داشته باشید که این دسته از طیور حدود یک سال، تولید مفید دارند.تفاوت پرورش مرغ تخم‌گذار و مرغ گوشتیپرورش و تکثیر مرغ با هدف تولید گوشت، تخم و پر انجام می‌شود. ویژگی‌های مرغ گوشتی با مرغ تخم‌گذار بسیار تفاوت دارد. مرغ‌های تخم‌گذار وزن سبک‌تری دارند، فعال، باهوش و سرحالترند و تولید تخم آنها بسیار زیاد و حدود 250 عدد تخم در یک دوره است. مرغ‌های تخم‌گذار بدن کشیده و گردن باریک دارند و پاهای آنها ظریف است. منقار مرغ تخم‌گذار بر خلاف انواع گوشتی قوی و کوتاه است و تاج ریش قرمزی دارد. تفاوت‌های این دو مدل مرغ به ‌قدری زیاد است که کاملاً می‌توان انواع تخم‌گذار را از انواع گوشتی تشخیص داد.اهمیت تغذیه در پرورش مرغ های تخمگذاریکی از عواملی که باعث افزایش تخم گذاری مرغ های تخمگذار میشود ، کیفیت جیره غذایی آنها می باشد. بنابراین در این زمینه نباید فقط به دان ها اکتفا نمود. پلت های مخصوص برای تغذیه مرغ های تخمگذار در بازار موجود می باشد که شامل بیشتر مواد غذایی لازم برای تغذیه و تخم گذاری پرنده میباشد. علاوه بر این استفاده از مولتی ویتامین ها نیز در زمینه تغذیه طیور تخمگذار بسیار مهم می باشد. برخورداری جیره غذایی از پروتئین و کلسیم کافی یکی از لازمه های تغذیه مناسب این نوع طیور می باشد.پروبیوتیک هادر سال‌هاي اخیر استفاده از جایگزین‌هاي آنتی‌بیوتیک بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. مواد افزودنی خوراک، به عنوان موادی تعریف می‌شوند، که مدت‌هاست به رژیم‌های غذایی حیوانات افزوده می‌شوند تا استفاده از خوراک و همچنین کمیت و کیفیت محصولات حیوانی را افزایش دهند.پروبیوتیک‌ها میکروارگانیسم‌های زنده و مخمرکشت شده محصولات تخمیری پیچیده‌ای هستند که حاوی عوامل متابولیکی تولید شده توسط مخمر در طی تخمیر می‌باشند. مخمرکشت شده زنده حاوی آنزیم‌های گوارشی مانند آمیلاز، مالتاز، ساکارز، لاکتات دهیدروژناز، پروتئیناز، پلی‌پپتیدها، دی‌پپتیداز، دآمیناز، ترانس‌آمیناز، لیپاز، فسفولیپاز، فسفاتاز و فیتاز هستند که موجب قابلیت هضم می‌شوند (استنلی و همکاران ، 1993 .(استفاده از پروبیوتیک‌ها می‌تواند به عنوان ابزاری در جهت بهبود جمعیت میکروفلور دستگاه گوارش و ایجاد و یا پایدار کردن جمعیت میکروفلوری روده بکار رود.درصد کم تخم مرغ کثیف معمولاً به عنوان شاخص خوبی برای سلامت روده می باشد. این اغلب نشان دهنده بروز دیس باکتریوز پایین از طریق کنترل بهتر باکتری های بیماری زا و میکروبیوم روده است.اثر تغذیه پروبیوتیک درگله های مرغ مادر و تخمگذار بر تولید و کیفیت تخم مرغتاثیر پروبیوتیک ها بر عملکردهای تولیدی و کیفیت تخم مرغ در گله های مرغ تخم گذار در سطوح مختلف مطاله شده است. نتایج حاصله نشان داده است که تغذیه پروبیوتیک موجب افزایش معنی داری در سرعت رشد مرغ های تخم گذار شده و وزن بدن نیمچه را در زمان بلوغ افزایش می دهد و همچنین موجب افزایش بازده غذا و بهبود ضریب تبدیل خوراک می شود. مصرف پروبیوتیک در تغذیه مرغ های تخم گذار باعث افزایش کیفیت پوسته تخم مرغ شده، رنگ و کیفیت زرده و همچنین واحد هاف (Haugh) بهبود می یابد، در عین حال میزان کلسترول زرده کاهش می یابد. استفاده از پروبیوتیک ها میزان تولید و وزن تخم مرغ را افزایش می دهد و تعداد تخم مرغ های صدمه دیده کاهش می یابد. در یک آزمایش استفاده از پروبیوتیک در خوراک مرغ های تخم گذار باعث افزایش درصد تخم گذاری گله شده است. همچنین نتایج نشان داد که استفاده از 500 میلی گرم پروبیوتیک در یک کیلوگرم خوراک باعث افزایش متوسط وزن تخم مرغ تولیدی کل گله تا 50/21 گرم می شود. یکی از اثرات مهم مصرف پروبیوتیک افزایش استحکام و ضخامت پوسته تخم مرغ می باشد. این مسئله زمانی اهمیت بیشتری می یابد که پرنده در اوج تولید خود قرار داشته باشد و کیفیت پوسته به دلیل تولید زیاد کاهش یابد. پروبیوتیک ها بستری مناسب برای جذب کلسیم و فسفر در روده فراهم می کنند. ثابت شده است که این باکتری های پروبیوتیک ها با کاهش PH روده و افزایش کلسیم و فسفر حفاظت شده و قابل جذب، باعث جذب بیشتر این دو ماده معدنی می شوند لذا محتوای کلسیم، فسفر، کارتنوئیدها و آلبومین را در سرم خون افزایش می دهند و از دو طریق موجب کاهش کلسترول خون می شوند:استفاده از کلسترول موجود در شیره پانکراس و شیره روده برای مصرف و متابولیسم خود و به دنبال آن میزان جذب کلسترول از غشای روده کاهش می یابد.مهار آنزیم هیدروکسی 1- متیل 1- گلوتاریل کوآنزیم A .مصرف پروبیوتیک ها میزان باروری و قابلیت هچ را افزایش می دهد و علاوه بر کاهش آلودگی تخم مرغ نطفه دار کیفیت نیز بهبود می یابد. این موضوع در مزارع پرورش مرغ مادر از لحاظ اقتصادی و بهداشتی بسیار حائز اهمیت می باشد. تغذیه پروبیوتیک ها در اواخر دوره تولید سبب افزایش در تولید و کیفیت تخم مرغ می شود. علاوه بر این تغذیه این میکروارگانیسم ها در زمان تولک بری باعث افزایش تولید و کارایی در دوره بعد تخم گذاری می شود. سرعت مرگ ومیر در مرغ های تغذیه شده با پروبیوتیک ها کاهش چشمگیری می یابد. این اثر به دلیل تاثیر مطلوبی است که این میکروارگانیسم بر روی ترکیب فلور میکروبی معده حیوان می گذارد و باعث از بین رفتن پاتوژن های موجود در دستگاه گوارش و افزایش توان ایمنی بدن می شود.سالمونلوسیس بیماری مشترک بین انسان و دام می باشد و از طریق محصولات آلوده طیور به این پاتوژن به انسان منتقل می شود علاوه بر این ابتلای طیور مخصوصا مرغ های تخم گذار و مرغ مادر به این بیماری صدمات جبران ناپذیری به واحدهای پرورش این پرندگان وارد می نماید.تحقیقات و مطالعات متعدد نشان داده است که مصرف پروبیوتیک به میزان 500 میلی گرم در کیلوگرم خوراک بهترین اثر گذاری را دارا می باشد و مصرف بیش از این مقدار افزایش معنی داری را نشان نمی دهد. (لطفی، موحده و خطیبی بردسیری، علی،1389،اثر تغذیه پروبیوتیک درگله های مرغ مادر و تخمگذار بر تولید و کیفیت تخم مرغ،اولین همایش ملی پروبیوتیک و محصولات فراویژه،تهران،https://civilica.com/doc/168962)شرکت زیست یار وارنا با بهره گیری از فرمولاسیون ویژه باکتری های تخصصی متناسب با نیازها و ویژگی های گله های تخمگذار، این آمادگی را دارد که با تولید بایوگیل ویژه در راستای افزایش کیفیت پوسته تخم مرغ و افزایش تولید و وزن تخم مرغ، کمک قابل توجهی به این بخش در صنعت طیور نماید.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Mon, 05 Dec 2022 08:30:50 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%B1%D8%B4-%D9%85%D8%B1%D8%BA-%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA%DB%8C-ry579z1njek6 چکیدهعلـت اصلـی توسـعه آسـیت در جوجه هـای گوشـتی، سـرعت رشـد و متابولیسـم بـالای جوجه هـا و کمبـود اکسـیژن در آنهـا اسـت .کمبـود اکسـیژن موجـب فشـار مزمـن بـر شـشها، قلـب و کبـد جوجـه میشـود. این سـه انـدام ضعیـف و درگیـر شـده و علائـم ایـن عارضـه در ایـن اندامهـا دیده میشـود.مهمتریـن علامـت آسـیت، پرخونـی سـه انـدام شـش، قلـب و کبـد، بزرگ شدگی بطـن راسـت قلـب و در نهایـت آب آوردگی شـکم اسـت .مهمترین روشهای مقابله با بیماری آسیتحفظ دمای مناسب سالن به ویژه در اوایل دوره پرورشحفــظ کیفیــت مناســب هــوای ســالن در ادامــه دوره رشــد از طریــق تهویــه و حــذف گــرد و غبــار و آمونیــاک و ورود کافــی اکســیژن .استفاده از جیره های بالانس شدهدر صـورت مصـرف جیـره پلـت، اسـتفاده از برنامه هـای محدودیـت غذایـی بـه روش کیفـی و کمـی. محدودیـت کیفـی از طریـق کاهـش سـطح انـرژی و مـواد مغـذی جیـره صـورت میگیــرد. محدودیـت کمـی از طریـق برنامه هـای خاموشـی و بـر اسـاس توصیـه کاتالـوگ و بـا رعایـت شـرایط محلـی (ارتفـاع، دمـا)و سـویه جوجـه اعمـال میشـود.مقدمهشیوع آسیت در چند سال اخیر در جهان به شدت زیاد شده است. این شیوع مرتبط است با پیشرفت علوم ژنتیک و تغذیه در زمینه سرعت رشد و بازده جیره. در بررسی به عمل آمده در 18 کشور از 4 قاره مشخص شد که 4.7% از مرغهای گوشتی به آسیت دچار هستند.در کانادا سهم تلفات ناشی از آسیت از 3.5% کل تلفات در سال 1986 به 19% در سال 1996 افزایش پیدا کرده. همین رقم در سال 2004 به مقدار 8.5% کاهش پیدا کرده. ضرر ناشی از آسیت در سال 2004 در صنعت طیور کانادا 2.25 میلیون دلار برآورد شده است. مقدار ضرر از محل مرگ و میر ناشی از آسیت در کل جهان سالانه از مرز 500 میلیارد دلار میگذرد.جوجه های گوشتی مدرن که برای سرعت رشد و توده عضلات اصلاح شده اند اشتهای سیری ناپذیر برای خوردن غذا دارند و به سرعت رشد می کنند. در ۳۰ سال گذشته در نتیجه به کارگیری روش‌های انتخاب ژنتیکی، سرعت رشد آنها سالانه بیش از ۴ درصد افزایش داشته است. جوجه یک روزه در زمان تولد کمتر از ۴۰ گرم است ولی در کمتر از ۴۰ روز به بیش از ۴۰ برابر وزن اولیه خود می رسد. این جوجه ها متابولیسم فشرده ای دارند و مشکل پا، سندروم مرگ ناگهانی و آسیت از عوارض رشد سریع آنها محسوب می‌شوند. اندام های مختلف بدن مرغ ها در فرایند اصلاح نژاد آنها به یکسان توسعه نمی یابند بین وزن بدن، ضریب تبدیل غذایی و افزایش وزن جوجه های تجاری، با بیماری آسیت رابطه مثبت وجود دارد. در سویه‌های با وزن بدن بالا و افزایش وزن روزانه بیشتر، مرگ و میر ناشی از آسیت بیشتر است.سیستم تنفسی پرندگان از جمله مرغ خانگی کارآمدتر از پستانداران است، در پستانداران شش ها تغییر حجم میدهند و هر دو وظیفه تهویه و تبادل گاز را بر عهده دارند در حالی که در پرندگان، شش ها کوچکتر و با حجم ثابت در فرایند دم و بازدم هستند و وظیفه تبادل گاز را بر عهده دارند، وظیفه تهویه بر عهده کیسه های هوایی است، کیسه های هوایی از طریق پارا برونشها یک جریان هوای دائمی و یک طرفه را در شش ها برقرار می سازند. به منظور حمایت از رشد سریع و متابولیسم بالای جوجه های گوشتی، سیستم عضلانی و اسکلتی آن ها سریع تر رشد می کند در حالی که سیستم تنفسی و قلبی – عروقی آنها قادر به هماهنگی با رشد سریع عضلات نیستند. در سطح آناتومیک اکسیژن مورد نیاز بافت ها توسط قلب و شش ها تامین می شود، رشد سریع احتیاج به اکسیژن بیشتری دارد و قلب و شش ها قادر به تامین کامل آن نیستند، به ویژه وقتی همه عوامل برای حداکثر رشد جوجه ها فراهم باشد. در جوجه های تجاری مدرن علاوه بر ثابت بودن حجم شش در فرایند تنفس، نسبت وزن شش و قلب به کل وزن بدن کمتر و مشکل کمبود اکسیژن برای حمایت متابولیسم فشرده تر بدن آنها جدی تر است و نتیجه آن توسعه عارضه آسیت می باشد.در عارضه آسیت تامین اکسیژن بدن به دلایل متفاوت کمتر از مقدار نیاز بدن به آن می باشد و عامل اصلی آن ، افزایش برون ده قلبی در نتیجه نیاز بیشتر بدن به اکسیژن و یا افزایش مقاومت ششها در برابر خون وارده از قلب است. نتیجه این امور، بزرگ شدگی تدریجی بطن راست قلب و در نهایت جمع شدن مایعات در حفره شکمی و مرگ جوجه ها است.مکانیسم ایجاد آسیت در مرغهای گوشتیدر جوجه های گوشتی تجاری با توجه به سرعت رشد خود که جریان خون زیادی برای تامین اکسیژن مورد نیاز متایولیسم را می طلبند، عموماً دچار درجاتی از امراض تحت بالینی قلب به صورت آریتمی و نارسایی قلبی حاد (سندروم مرگ ناگهانی) یا مزمن، آسیت و هیپوکسمی هستند. این نارسایی ها مهمترین عامل تلفات غیر عفونی جوجه ها محسوب می شود و در سن ۴ تا ۵ هفتگی به بعد ظاهر می شوند. اگرچه علائم اولیه آن در بدو تولد و به دلیل کمبود اکسیژن در جوجه کشی نیز دیده می شود.آسیت از نظر لغوی به معنی تراکم مایعات غیرتورمی (حاوی دلمه و مواد زرد رنگ) در محوطه شکمی به دلیل اختلالات سیستم قلبی – عروقی است. در گذشته این عارضه را بیماری ارتفاعات می شناختند زیرا عمدتاً در ارتفاعات بیش از ۱۵۰۰ متر از سطح دریا و مناطق سرد دیده می شد. ویژگی اساسی این مناطق کم بودن فشار اکسیژن یا کمبود اکسیژن برای تنفس است. با ورود جوجه های با رشد سریع به بازار، این عارضه در مناطق کم ارتفاع تر نیز شناسایی شد.در واقع آسیت یک بیماری نیست بلکه نشانه یا آسیبی است که ناشی از یک یا بیش از چهار تغییر فیزیولوژیکی است که این تغییرات منجر به افزایش در تولید لنف صفاقی و یا کاهش زدایش لنف صفاقی می شوند. فرض بر این است که سندرم آسیت یا AS همانند سندرم افزایش فشار ریوی (PHS) است که این امر منجر به تحریک ناتوانی بطن راست (RVF) می شود. افزایش فشار ریوی (PH) بوسیله افزایش جریان خون یا افزایش مقاومت جریان خون در ریه ها ایجاد می شود. افزایش فشار ریوی (PH) منجر به یک فشار مضاعف بر روی بطن راست، هیپرتوفی بطن راست (RVH)، ناتوانی دریچه ای، افزایش فشار در پورتال، تحمیل حجم اضافی از خون برروی بطن راست ،آماس بطن راست و ناتوانی بطن راست (RVF) و آسیت می شود.از سال ها پیش آسیتی که به علت ناتوانی دریچه ای و ناتوانی بطن راست (RVF) که متعاقب هیپرتوفی بطن راست (RVH) و آماس حاصل از افزایش فشار ریوی ایجاد می شد، شناسایی گردیده بود. بسیاری از دانشمندان اظهار داشتند که این مشکل در پستانداران به علت دو مسئله ایجاد می شود که یکی افزایش تعداد گلبول های قرمز در جریان خون ودیگری تنگ شدن آرتریول ها به دلیل کمبود اکسیژن است که منجر به محدود شدن جریان خون به ریه ها می شود. دو دانشمند در سال 1991 اظهار داشتند که افزایش تعداد گلبول های قرمز و همچنین تنگ تر شدن آرتریول ها در حیواناتی دیده می شود که به ارتفاعات عادت پیدا نکرده اند. Reid در سال 1986 اعلام کرد که افزایش فشار ریوی در حیواناتی که به صورت آزمایشی در معرض هیپوکسی مداوم قرار داشتند ناشی از سه فاکتور می باشد که هرسه فاکتور به صورت یکسان در این امر دخالت دارند:افزایش تعداد گلبول های قرمز (منجر به افزایش ویسکوزیته جریان خون می شود)تنگی عروقتغییر شکل ساختمانی آرتریول های انتهاییآغاز سندرم آسیت:در این عارضه، محور « قلب – شش – عروق» حائز اهمیت است، هرگونه کمبود در یکی از این سه جزء ، موجب اختلال کارکرد جزء بعدی شده و آبشاری از حوادث پاتولوژیک به دنبال می آید. در آخرین مرحله این آبشار، کبد مرغ درگیر شده و با افزایش فشار در سیستم سیاهرگی، مایعات پلاسمای کبد به محوطه ورودی رخنه کرده و موجب آب آوردگی شکم جوجه ها می شود که به صورت علائم بالینی آسیب قابل دیدن است .کمبود اکسیژن مورد نیاز برای متابولیسم منجر به آغاز یک سری حوادث پشت سرهم می شود که در نهایت به بروز آسیت در پرنده را رقم می زند. کمبود اکسیژن منجر به تحریک خروجی قلب می شود و این امر نیز خود منجر به افزایش فشار عروقی در ریه و آرتریت های ریوی می شود. این عوامل منجر به تحمیل فشار زیادی بر روی دیواره بطن راست می شود و عضله قلب در پاسخ به این افزایش فشار تحمیل شده شروع به افزایش سارکومرهای موازی می نماید که این نیز به نوبه خود منجر به افزایش ضخامت (هیپرتروفی) بطن راست می شود. حالا این دیواره ضخیم شده می تواند منجر به افزایش فشار در سرخرگ های ریوی، آرتریول ها و مویرگ های ششی شود. ریه برخی از پرنده ها دچار ادم شده و در این مرحله تلف می شوند . فشار تحمیل شده بر روی بطن راست افزایش یافته و منجر به افزایش هیپرتروفی و نیروی تحمیل شده به خون در حال گردش در ریه شده و این امر درنهایت منجر به گردش سریع تر خون در ریه ها می شود. دریچه های دهلیزی – بطنی از جنس همان فیبرهایی است که دیوراه بطن راست را ساخته اند. در این میان این دریچه ها نیز ضخیم تر شده و شروع به نشت می نمایند چراکه کارایی دریچه های ضخیم کاهش می یابد و قسمتی از این نشت هم به خاطر افزایش فشار موجود در شریان ریوی و همچنین اطاقک بطن راست می باشد. نشتی در دریچه ها و افزایش در فشار سیاهرگ ها منتج به کمبود اکسیژن و هیپوکسی بافتی می شود و کلیه شروع به پاسخ به این وضعیت از طریق تولید اریتروپویتین می نماید. نشت دریچه ای منجر به افزایش حجمی می شود که به فشار افزوده شده قبلی اضافه خواهد شد که این امر در نهایت منجر به اتساع بطن راست و طویل شدن سلول های عضله قلبی به دلیل تولید سارکومرها می شود. افزایش سریعی در تولید ارتروسیت ها و حجم خون و ویسکوزیته خون پیش می آید. کمبود اکسیژن را از طریق پوست و بافت های سیانوژه می توان دید. فشار موجود در پشت سر سیاهرگ ها منجر به احتقان، اتساع و برجسته شدن سیاهرگ ها می شود . افزایش حجم خون منجر به افزایش فشار تحمیلی شده تا اینکه ناکارامدی دریچه های قلبی به وقوع می پیوندد که این امر منجر به افت خروجی قلب و فشار ریوی می شود. اما یک افزایش فشار مشخص در دهلیز راست، سینوس های سیاهرگی ، بزرگ سیاهرگ و سیاهرگ وریدی مشاهده می شود. این افزایش در فشار سینوزئیدی کبد منجر به تراوش پلاسما از کبد به فضای بطنی – کبدی می شود (آسیت).کمبود اکسیژن در عضله قلبی نیز در نهایت منجر به آسیب قلبی و در نهایت ناتوانی بطن راست یا RVF می شود. همگام با کاهش خروجی قلب، هیپوکسی بافت ها شدید تر می شود بطن چپ قلب توده عضلانی خود را از دست می دهد و دیواره قلب به دلیل دیستروفی بافت و هیپوکسی ضعیف می شود .اندازه شش ها در محوطه سینه های پرندگان ثابت است و عروق خونی آنها در مقایسه با پستانداران توان انبساط کمتری داشته و لذا در برابر افزایش فشار خون ناشی از قلب، قابلیت انطباق کمتری دارند. از طرفی فشار غشاهای تنفسی در مرغ خانگی ضخیم تر از دیگر پرندگان و در جوجه گوشتی ضخیم تر از مرغ لگهورن است. در نتیجه توان انتقال اکسیژن به هموگلوبین در جوجه گوشتی کمتر از دیگر پرندگان وخود عاملی برای توسعه آسیت است.علاوه بر این ظرفیت اشباع گلبول های خون با اکسیژن در جوجه های با رشد سریع کمتر از جوجه های با رشد آهسته و در جوجه گوشتی کمتر از مرغ لگهورن است. به همین دلیل هموگلوبین خون این جوجه ها در ارتفاعات پایین که فشار اکسیژن بیشتر است، اشباع نمی گردد. از دلایل این امر، افزایش جریان خون به شش ها و فرصت ناکافی برای جذب اکسیژن توسط هموگلوبین است. بدن جوجه به منظور تامین اکسیژن مورد نیاز، تعداد گلبول های قرمز را افزایش میدهد. افزایش آنها موجب غلیظ شدن خون و اشکال در عبور آن از عروق موئینه شش ها، افزایش فشار خون ششی و در نهایت سندروم فشار خون ششی میشود که از نشانه های اولیه توسعه آسیت است.یک مطالعه که برروی وضعیت یا درجه اشباع شدگی هموگلوبین صورت گرفت نشان داد که در جوجه های گوشتی سریع الرشد درجه اشباع شدگی هموگلوبین کمتر از جوجه های گوشتی با رشد آهسته می باشد. این مطالعه نشان داد که برخی از جوجه های گوشتی حتی در ارتفاعاعات پایین نیز نمی توانند به خوبی هموگلوبین خود را با اکسیژن اشباع نمایند. این امر ممکن است ناشی از افزایش میزان جریان خون از مویرگ های ریه باشد که زمان کافی برای بارگذاری اکسیژن را برای هموگلوبین در اختیار نگذارد.آسیتی که بوسیله افزایش فشار ریوی (PH) ایجاد می شود یک ناهنجاری مرتبط با تولید بوده که در ارتفاعات پایین روی می دهد و این مشکل می تواند به راحتی از طریق محدود کردن سرعت رشد برطرف شود. ممکن است که در برخی از جوجه های گوشتی جریان خون عبوری از ریه ها محدود باشد و در نتیجه هر گونه بهبود در نرخ رشد جوجه های گوشتی که در آینده روی خواهد داد منوط به بهبود ظرفیت ریوی آنها خواهد بود.آسیت در نواحی که از ارتفاع متوسط ( بیش از 800 متر) و بالایی برخوردارند یک مشکل بسیار شدیدی است چراکه افزایش تعداد گلبول های قرمز به هنگام کمبود اکسیژن در ارتفاعات دیده می شود. اما این مشکل را نیز می توان با محدود کردن سرعت رشد کاهش داد.تصویر شماره ۱ آبشار حوادث و مراحل مختلف عوارض منتهی به آسیت در جوجه های گوشتیعوامل ایجاد کننده آسیت:آسیت و سندرم مرگ ناگهانی جوجه های گوشتی از عوارض مرغداری مدرن هستند و در مرغ بومی و تخمگذار دیده نمی شوند. این عوارض را « بیماری متابولیکی» می نامند زیرا در نتیجه بالا بودن نیاز بدن به یک ماده مغذی و عدم تامین مناسب آن ایجاد می شود. ماده مغذی دارای کمبود در عارضه آسیت، « اکسیژن » است. بنابراین تمام عوامل موثر در توسعه آسیت نظیر دما، دی اکسید کربن و گرد و خاک سالن، رشد سریع جوجه ها، متابولیسم بالا و مصرف جیره های پر انرژی، به نحوی با کمبود اکسیژن ارتباط دارند. بیماری آسیت در همه نقاط دنیا وجود دارد و خسارات اقتصادی قابل توجهی به بار می‌آورد. عامل اصلی آسیت، رشد سریع جوجه ها است نژاد های با رشد آهسته این عارضه را نشان نمی دهند. عوامل متعدد و پیچیده « ژنتیکی »، « فیزیولوژیکی» ، « تغذیه» و « مدیریتی» در آن نقش دارند. به عوامل مدیریتی نظیر دمای سالن، ترکیب هوای سالن، تولید دی اکسید کربن توسط مادرهای مصنوعی و درنتیجه تسهیل آسیت نیز می توان اشاره کرد. اگر سالن پرورش در ارتفاع بالا نباشد و شرایط داخلی آن از نظر میزان تهویه، عدم وجود گرد و غبار، گاز کربنیک و تراکم مناسب جوجه ها در واحد سطح استاندارد باشد سرمای محل پرورش و مصرف جیره های متراکم پلت شده عامل اصلی توسعه این ناهنجاری در شرایط پرورش تجاری در سراسر دنیا محسوب می شوند.1- عوامل ژنتیکیمعمولا در نژادهای گوشتی عمدتا برروی رشد عضلات و رشد سینه وران کارهای ژنتیکی انجام شده ولی هیچگونه فعالیتی برای تناسب رشد همزمان برای عضلات و قلب و ریه در این پرنده ها انجام نگردیده است به همین خاطر در سن بالای ۴۰ روز که این طیور معمولا برای رشد سریع عضلات استارت زنتیکی خودرا آغاز می کنند، در سن ۴۵ روزگی و در اوج رشد و نیاز اکسیژن بدلیل عدم هماهنگی مابین قلب و ریه و عدم تامین نیاز اکسیژن لازم برای رشد بدنی طیور ،عارضه خستگی واتساع بطن راست که در بالا ذکر گردید اتفاق افتاده و مجموعه عوامل ذکر شده عارضه آسیت را بوجود می آورند.فاکتورهای ژنتیکی منجر به افزایش نسبت نیاز اکسیژنی به نرخ متابولیکی می شوند:نرخ رشد، نیاز یا تقاضا به اکسیژن، خروجی قلبی ، تولید حرارت و نرخ متابولیکی ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند. نرخ رشد سریع اثر عمده ای را بر روی مصرف اکسیژن می گذارد. جوجه های نر به آسیت بیشتر مستعد می باشند. به غیر از نرخ رشد، نیاز به اکسیژن تحت تاثیر فاکتورهای ژنتیک نیز می باشد. عضلات سفید ممکن است که نیاز به اکسیژن شان نسبت به عضلات تیره بیشتر باشد . غده تیروئید بر نرخ متابولیکی اثر گذاشته و آسیت در شرایط آزمایشگاهی با تری یدو تیرونین تحریک می شود.انواع استرساسترس سرماییهرگونه استرس سرمایی بخصوص در سنین پایین با افزایش احتمال درگیری با بیماریهای تنفسی ویروسی و باکتریایی وتاثیر مستقیم آنها برروی ریه وکاهش ظرفیت تنفسی ریه می تواند خصوصا در سنین بالای ۴۰ روزگی باعث فعال شدن مکانیسم آسیت گردد .در هوای سرد، برای حفظ دمای نرمال بدن، نرخ متابولیکی در راستای افزایش تولید حرارت بالا می رود. در معرض هوای سرد قرار دادن پرنده ها در مناطق معتدله و پرورش آنها در سالن هایی که به خوبی عایق نشده اند و یا اینکه پرورش آنها در سالن هایی که یک دیوراه جانبی انها باز می باشد یک عامل مهم ثانویه در بروز آسیت می باشد. در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری، هوای سرد شبانه در ارتفاعات یک فاکتور مهم دیگر در بروز آسیت می باشد. در هوای سرد نرخ رشد بهتر است که همین عامل منجر به افزایش بروز آسیت می شود. اگرجوجه ها قبل از روز 6 پرورشی در معرض هوای سرد قرار بگیرند ، نرخ متابولیکی آنها برای چندین هفته تحت تاثیر قرار گرفته و نرخ بروز آسیت افزایش می یابد. در معرض هوای سرد قرار گرفتن منجر به افزایش ویسکوزیته خون و فشار خون می شود.استرس گرماییهرگونه استرس گرمایی در محیط پرورش جوجه ها و عدم تهویه صحیح و افزایش دمای محیط باعث افزایش حالت اسیدوز متابولیک در خون جوجه ها وکمبود اکسیژن درخون شده که این حالت اسیدوز در اثر عمل panting یا له له زدن در بدن تشدید شده و باعث فشار برروی بطن راست و نهایتا فعال شدن مکانیسم آسیت می گردد .حرارت منجر به افزایش نرخ متابولیکی می شود اما بااین وجود دمای بالای 28 درجه سانتی گراد منجر به کاهش مصرف خوراک و کاهش نرخ متابولیکی در جوجه های گوشتی مسن می شود. دمای بالای محیط قبل از روز 6 پرورشی می تواند برنرخ متابولیکی پرنده برای چندین هفته تاثیر گذار باشد.3- علل تغذیه ایاستفاده از جیره های بالانس نشده بنحوی که جیره هایی با انرژی بالا منجر به افزایش نرخ رشد و بروز آسیت می شود. جایگزینی مقداری از کربوهیدرات ها با روغن گیاهی منجر به کاهش اکسیژن مورد نیاز به خصوص در آب و هوای گرم می شود.استفاده از روغن های فاسد یا بی کیفیت در جیرهافزایش سرخود پروتئین جیره بدین معنی که پروتئین اکسیژن زیادی را برای متابولیسم می طلبد و منجر به افزایش نرخ متابولیکی می شوند همچنین اکسیژن برای تبدیل پروتئین اضافی به انرژی و برای دفع ضایعات پروتئین دار لازم می باشد.عدم بالانس اسیدهای آمینهاستفاده از ترکیبات کپک زده در جیرهتغییرات مداوم در جیره و استفاده از دان پلیت بدون ایجاد محدودیت در خوراکبرخی از مواد غذایی مثل پودر گوشت و ضایعات جانبی کشتارگاه های طیور، منجر به افزایش نرخ متابولیکی و بروز آسیت می شوند.برخی از داروها و ترکیبات شیمایی منجر به افزایش نرخ بروز آسیت می شوند.کمبودهای موجود در جیره که منجر به ریکتز می شود منجر به تضعیف دنده ها شده و با تنفس تداخل پیدا میکند که نتیجه آن هیپوکسی و افزایش ویسکوزیته خون به دلیل افزایش تعداد اریتروسیت ها می باشد و کمبود فسفر از طریق کاهش آزاد سازی اکسیژن از هموگلوبین در این امر دخیل می باشد.کمبود کلسیم، فسفر و ویتامین D3 چون رشد اسکلت را کم و راشیتیسم ایجاد میکنند به بروزآسیت کمک میکنند.جیره هایی که دارای کلراید بالا می باشند منجر به بروز اسیدوزیس و کاهش تمایل به اکسیژن و شروع آسیت می شوند.چون در پرندگان حجم شش ها تابع حجم قفسه سینه است و در این شرایط حجم آنها و ظرفیت اکسیژن گیري شان کاهش می یابد. مصرف سدیم زیاد باعث میشود که انژیوتنسین2 به وسیله آنزیمرنین کلیوي به انژوتنسین که یک ترکیب منقبض کننده عروق است تبدیل شود و سبب بالا رفتن فشار خون و در نتیجه تاثیر منفی بر فعالیت قلب و بروز آسیت دارداستفاده از جیره های پلت به ویژه از نوع متراکم، رکن مهم صنایع پرورش جوجه گوشتی در دنیای معاصر است. در بسیاری کشورها مصرف این گونه جیره ها در اقتصاد کلان و خرد، اهداف صرفه جویانه را دنبال می‌کند. استفاده از جیره پلت طول، دوره پرورش و روز های لازم برای رسیدن به وزن کشتار را کاهش می‌دهد.4- علل مادریمشاهدات تجربی نشان داده که بروز آسیت در جوجه هایی که از مادران جوان و ۲۸ هفته تا ۳۲ هفته متولد می شوند نسبت به جوجه هایی که از مادران مسن تر متولد می شوند بیشتر است .علت آن احنمالا می تواند ناشی از کوچکتر بودن جثه این جوجه ها وکوچک بودن اندامهای شش و قلب در آنها و عدم توانایی در پاسخگویی به رشد سریع در سنین بالاتر و تامین نیاز اکسیژن برای رشد سریع باشد .5- آغازگزهای فیزیولوژیکی آسیت که بر خون تاثیر می گذارندویسکوزیتهویسکوزیته خون با درصد اریتروسیت ها و هموگلوبین موجود در اریتروسیت ها در ارتباط می باشد. هماتوکریت بالا موجب بیشتر چسبناک شدن خون می شود. افزایش ویسکوزیته خون یک عامل اولیه یا ثانویه مهم در ایجاد آسیت در ارتفاعات می باشد . کمبود اکسیژن در خون منجر به تحریک تولید اریتروپویتین می شود که این نیز منجر به افزایش تعداد گلبول های قرمز و ویسکوزیته خون خواهد شد. سایر عواملی که منجر به کمبود اکسیژن در خون می شوند (ریکتز، آسیب های ریوی) می توانند منجر به تحریک تولید اریتروپویتین و بروز آسیت از طریق افزایش ویسکوزیته خون شوند. سطوح بالای برخی از عناصر مثل کبالت و تعدادی دیگر از عناصر فلزی منجر به افزایش تعداد گلبول های قرمز و آسیت می شود. .به دلیل اینکه طیور دارای مویرگ های کوچک سفت و صلبی بوده و گلبول های قرمز آنها نیز بزرگ و هسته دار می باشد در نتیجه افزایش ویسکوزیته ممکن است که یک فاکتور مهم در ایجاد افزایش فشار ریوی (PH) در جوجه های گوشتی باشد.شش های پرندگان در حفره بدنی آنها حالتی فیکس و ثابت دارد آنها به هنگام تنفس به مقدار اندکی انبساط و انقباض می یابند و شبکه مویرگی خونی و نایژه ها یک شبکه مشبکی را ایجاد کرده اند. مویرگ های کوچک این توانایی را ندارند که خودشان را با اریتروسیت های پرندگان (که توانایی تغییر شکل اندکی دارند)، ویسکوزیته بالاو افزایش جریان خون تطبیق و هماهنگ نمایند . اریتروسیت ها نرمال شکلی گرد یا تا خورده را تا دارند تا اینکه بتوانند از میان مویرگ های ششی عبور نمایند. . افزایش سختی (کاهش انعطاف پذیری) در اریتروسیت ها یک فاکتور مهم در بروز آسیت می باشد. مقدار یون های سدیم در آب و غذا که برای پستانداران سمی نمی باشد می تواند منجر به افزایش فشار ریوی (PH) و آسیت در جوجه های جوان شود.در این مورد جوجه های گوشتی در مقایسه با سویه لگهورن بسیار حساس تر می باشند. . یون سدیم از چندین طریق منجر به افزایش نرخ بروز آسیت می شود اما کاهش ارتجاع پذیری و کاهش توانایی تغییر شکل اریتروسیت هابه علت مصرف بالای نمک از اهمیت بیشتری برخوردار می باشد. هیپوکسی یا کمبود اکسیژن نیز می تواند منجر به کاهش توانایی اریتروسیتها در تغییر شکل شان می شود. اندازه اریتروسیت با افزایش سن شان (افزایش سن گلبول ها) کاهش می یابدغلظت بالای هموگلوبین و کاهش غشای آنها ممکن است که آنها را سخت تر نماید . سیالیت غشای سلولی ممکن است که برروی توانایی تغییر شکل اریتروسیت ها تاثیر گذار باشد. اسیدهای چرب بلندزنجیر و اسید های چرب خانواده امگا 3 ممکن است که باعث افزایش توانایی تغییر شکل اریتروسیت ها و کاهش آسیت شود. وجود هسته در اریتروسیت های پرندگان ممکن است که منجر به افزایش سختی و سفتی و کاهش ارتجاع پذیری آنها شود. آنتی اکسیدان ها ممکن است که در سیالیت غشا و کاهش آسیت نقش داشته باشند.اندازه اریتروسیت هااریتروسیت ها زمانی که جوان هستند بزرگتر بوده و مدن زمان طول عمرشان در پرندگان 40 روز می باشد. در پستانداران اریتروسیت های بزرگ تر در مقایسه با اریتروسیت های کوچک توانایی تغییر شکل زیاد تری دارند. اما سلول های نابالغ اریتروسیتی که هسته دار می باشند این توانایی را ندارند.افینیته یا تمایل هموگلوبین به اکسیژنتمایل یا افینیته هموگلوبین به اکسیژن تحت تاثیر ژنتیک، دما، فسفات غیر آلی و pH می باشد. قلیایی کردن خون با بی کربنات سدیم (NaHCO3) منجر به افزایش تمایل هموگلوبین به اکسیژن و برداشت اکسیژن از ریه ها می شود اما این امر ممکن است که باعث کاهش آزاد سازی آنها در بافت ها شود مگر بافت هایی که pH آنها نیز پایین می باشد.همچنین توانایی هموگلوبین برای برداشت اکسیژن از ریه ها تحت تاثیر غلظت اکسِیژن ریه ها ، نرخ جریان خون از ریه ( زمان انتقال) و ضخامت سد بین هوا و هموگلوبین دارد.حجم خونافزایش حجم خون می تواند یک عامل محرک آسیت از طریق افزایش حجم تحمیل شده (به قلب) و افزایش خروجی قلب باشد. سدیم باعث افزایش حجم خون می شود. کاهش حجم خون ممکن است که منجر به کاهش آسیت شود اما کاستن از حجم پلاسما منجر به افزایش ویسکوزیته خون و افزایش آسیت می شود. سرما منجر به کاهش حجم خون و افزایش ویسکوزیته خون می شود. سرما ممکن است که منجر به افزایش ضخامت سد بین هموگلوبین و هوا شود . آنمی یا کم خونی منجر به افزایش حجم خون و کاهش ظرفیت حمل اکسیژن خون شود که این منجر به افزایش حجم خروجی خون می شود . افزایش اریتروسیت ها نیز منجر به افزایش حجم و همچنین ویسکوزیته خون می شوند. ناکارمدی قلب راست نیز می تواند باعث افزایش حجم خون شود.6- شش ها و کیسه های هوایی به عنوان آغازگر آسیت:ریه هاریه پرندگان در مقایسه با پستاندارن و ریه پرندگان گوشتی در مقایسه با تخمگذارها، نسبت به درصدی از وزن بدن کوچکتر می باشد.شش های پرندگان یک حالت مشبک سخت را دارد که مویرگ های خونی برای پذیرش افزایش جریان خون فقط می تواند به مقدار بسیار اندکی انبساط یابد. عدم انبساط و انقباض موثر در مویرگ های ششی می تواند در حرکت خون تاثیر گذار باشد. افزایش فشار که در راستای افزایش جریان خون صورت می یگرد منجر به افزایش سرعت جریان خون می شود که در این حالت ممکن است که زمان کافی برای اکسیژنه شدن کامل هموگلوبین وجود نداشته باشد. نشان داده شده است که عدم وجود فضای کافی برای عبور جریان خون از ریه یک عامل اصلی در ایجاد آسیت می باشد. افزایش فشار خون در ریه ممکن است که منجر به ادم و کاهش اکسیژنه شدن هموگلوبین از طریق ضخیم شدن سد خونی هموگلوبینی شود. افزایش سطح سدیم ممکن است که منجر به افزایش حجم مایع بین سلولی در ریه ها شود . ادم بین سلولی ممکن است که منجر به کاهش اندازه مویرگ ها شود.آسیب های ریوی از دو طریق ممکن است که منجر به آسیت شود . آسیب های ریوی منجر به هیپوکسی و تحریک در افزایش تعداد گلبول های قرمز می شود. فیبروز ریوی که متعاقب آسیب های ریوی ناشی از عفونتها، مصرف ویا استشمام مواد سمی ایجاد می شود می تواند منجر به کاهش اندازه مویرگ ها ، محدود شدن جریان خون و افزایش فشار ریوی (PH) شود. بلوکه شدن مجاری تنفسی با مواد خارجی نیز می تواند منجر به افزایش فشار ریوی (PH) و آسیت شود.کیسه های هوایی:عفونت کیسه های هوایی می تواند منجر به هیپوکسی و مقدمه ای بر آسیت باشد اما این مورد هنوز گزارش نشده است.7- قلب و سیستم عروقی از محرک های فیزیولوژیکی آسیت می باشند:قلبدیواره نازک بطن راست سریعاً به افزایش فشار و یا افزایش حجم خون تحمیل شده به بطن پاسخ می دهد و عضلات دریچه AV نیز به ناکارامدی این دریچه بسیار مستعد می باشند با این وجود به نظر نمی رسد که قلب محرک بروز آسیت باشد چراکه این عضله فقط به فزونی کار تحمیل شده بر روی عضله قلب (یعنی افزایش فعالیت متابولیکی یا افزایش مقاومت در جریان خون شش ها ) پاسخ می دهد. در وضعیت CHF قلب چپ (وضعیتی که در آن به علت اینکه سمت چپ قلب نمی تواند خون را به خوبی پمپ نماید ، مایعات در ریه تجمع پیدا میکند) ، یک فشاری در ریه ها ایجاد می شود که منجر به ادم ریوی و افزایش فشار ریوی (PH) در پستانداران می شود که البته این مورد در پرندگان مشاهده نشده است .آندوکادریت دریچه AV منجر به افزایش فشار ریوی (PH) و در نهایت ناتوانی بطن راست (RVF) می شود.سیستم عروقیعروق عضله قلبی در پاسخ به فشار ایجاد شده دچار هیپرتروفی می شوند که این امر محرک آسیت نمی باشد بلکه یک پاسخ در افزایش به فشار می باشدهیپوکسیهیپوکسی باعث انقباض عضلات سرخرگی در پستانداران و پرندگان می شود. درجه این پاسخ (به هیپوکسی متفاوت) می باشد اما چنانچه محدودیت اعمال شده در برابر جریان خون بیشتر از بستر عروقی باشد این امر می تواند محرک آسیت باشد .آندوتلینآندوتلین به دلیل افزایش فشار درون رگی یا آسیب عروقی به دلیل توکسین ها آزاد می شود که منجر به انقباض عروقی و آغاز آسیت می شود. کروتیلاریا سمی است که باعث آسیب کبدی و افزایش فشار ریوی (PH) در موش صحرایی می شود که مورد اخیر ممکن است که از طریق آندوتلین صورت گرفته باشد اندوتوکسین ها منجر به انقباض عروقی می شوند . سدیم کلراید نیز ممکن است که باعث انقباض یا تنگی عروقی شود. اینکه تنگی عروقی منجر به آغاز آسیت یا تحریک بروز آسیت می شود بستگی به این دارد که این تنگی یا انقباض عروقی در کجا اتفاق افتد و همچنین انقباض مزبور چه مقدار باعث محدودیت در جریان خون می شود. ترکیباتی که باعث آزاد سازی اکسید نیتریک می شوند، باعث انبساط عروق می گردند که این امر ممکن است که برای کاهش فشار ریوی (کاهش دادن مقدار PH) مفید باشد (از طریق منبسط کردن عروقی که باعث محدودیت در جریان خون شده بودند).آسیب عروقیآسیب به آندوتلیوم عروقی که به دنبال عوامل عفونی یا مصرف توکسین ها حاصل می شود منجر به فیبروپلازی (ساخت فیبر) و محدودیت حرکت جریان خون می شود.8- ارتفاع :فشار جزیی (فشار نسبی) اکسیژن با افزایش ارتفاع کاهش می یابد. در سطح دریا ، اکسیژن 20.9 درصد از اتمسفر را به خود اختصاص داده است. به ازای هر 500 متر افزایش در ارتفاع 1 درصد از مقدار اکسیژن کاسته می شود. توانایی جوجه ها برای اکسیژنه کردن کامل هموگلوبین موجود در اریتروسیت ها یی که از ریه می گذرند بستگی به زمان عبور عبور خون از ریه ، تمایل هموگلوبین به اکسِیژن، ضخامت سد بین هوا- هموگلوبین و بویژه فشار نسبی اکسیژن موجود در هوا دارد. برخی از پرندگان در مقایسه با دیگران بهتر عمل نموده و اکسیژن به راحتی از هوا به درون خون و بافت هایشان حرکت می نماید. پرندگان لگهورن می توانند به طور کامل هموگلوبین های خود را در ارتفاع 2500 تا 3000 متر که مقدار اکسیژن 15% اتمسفر می باشد با اکسیژن اشباع نمایند اما در برخی از جوجه های گوشتی و حتی در ارتفاعات پایین نیز مقدار اکسیژن موجود در شریان ها اندک می باشد که این امر ممکن است که به خاط حرکت سریع خون از ریه ها باشد. این بدان معنی است که هرگونه افزایش در ارتفاع و یا هرگونه کاهش در فشار اکسیژن می تواند منجر به افزایش نرخ بروز آسیت در گله های گوشتی شود که این امر به خاطر افزایش ویسکوزیته (افزایش تعداد گلبول های قرمز) خون در وضعیت های مزبور می باشد. نرخ بروز آسیت در جوجه های گوشتی که در کانادا و سایر کشورها در ارتفاع بالاتر از 800 متر نگهداری می شوند به طرز معنی داری افزایش می یابد. ارتفاع یکی از عوامل مهم محرک آسیت در اغلب کشور ها می باشد. کمبود حاد اکسیژن منجر به افزایش فشار ریوی (PH) می شود که این امر احتمالاً به دلیل انقباض یا تنگ شدن فوری عروق می باشد.9- انکوباسیون:انکوباسیون تخم مرغ ها در دستگاه جوجه کشی، منجر به ایجاد محیطی قابل کنترل برای تفریخ تخم مرغ ها می شود. گفته می شود که کمبود اکسیژن در دستگاه انکوباتور و هچری باعث تحریک بروز آسیت می شود. البته هنوز تحقیق که بتواند صحت این موضوع را ثابت کند دیده نشده است.کمبود اکسِژن در زمان انکوباسیون و هچ منجر به افزایش تعداد گلبول های قرمز، کاهش قابلیت هچ و کوچک شدن جوجه ها می شود؛ اما اگر جوجه ها پس از هچ در یک محیط نرمال قرار گیرند تابلوی خونی آنها طبیعی خواهد بود. کمبود اکسیژن در طول انکوباسیون منجر به تحریکآسیت نخواهد شد البته چنانچه این جوجه ها (جوجه هایی که در زمان انکوباسیون و هچ در شرایط کمبود اکسِژن بوده اند ) در یک محیط هیپوکسی پرورش داده شوند، شدت بروز آسیت در آنها افزایش پیدا میکند.دمای بالا یا پایین در زمان اکوباسیون تخم مرغ ها ممکن است که محرک بروز آسیت شود چراکه می تواند بر روی نرخ متابولیکی جوجه تاثیر گذار باشد.10- ترکیب بدن:این که رشد بدن چربی یا پروتئین باشد احتمال بروز آسیت نیز فرق میکند. افزایش چربی لاشه بیشتر به بروز آسیت کمک میکند. بنابراین، هر عاملی که سبب افزایش چربی بدن و چربی محوطه بطنی شود موثر است. با این که نیاز هر واحد پروتئین براي سوخت و ساز بیشتر از نیاز یک واحد چربی است ولی چون وزن مطلق چربی در بدن )گرم( بیشتر از وزن مطلق پروتئین است لذا سوق به طرف رشد چربی نیاز بیشتري به اکسیژن دارد. تغییر در فعالیت تیرویید میتواند به بروز آسیت کمک کند. در صورت کمکاري تیروئید چون چربی بدن بالا میرود بنابراین احتمال آسیت بیشتر است. اگر تیروئید پر کار شود چون سوخت و ساز افزایش مییابد نیاز به اکسیژن نیز بالا میرود11- علل مدیریتی:مهمترین عامل مدیریتی عدم مدیریت صحیح تهویه در سالن پرورش به خصوص در سنین اولیه پرورش می باشد. بسیاری از مرغداران پرورش دهنده نیمچه گوشتی به اشتباه در سنین اولیه و در بدو ورود جوجه ها به سالن پرورش باکاهش یا بستن کامل دریچه های تهویه و پنجره ها ، به خبال خودشان از ایجاد استرس سرمایی در گله جلوگیری می نمایند و توجیهشان این است که جوجه در هفته اول پرورش تهویه یا هوادهی لازم ندارد غافل از اینکه با این کار بیشترین آسیب را به دستگاه تنفسی جوجه ها وارد نموده و بخصوص در سنین بالاتر عوارض ناشی از آن را تجربه خواهند نمود که یکی از مهمترین آنها سندرم آسیت می باشد. جالب تر اینکه بعضی از مرغداران نه تنها در سنین ابتدایی پرورش تهویه ای در سالن انجام نداده ویا بطور ناقص اینکاررا انجام می دهند بعلاوه با افزایش رطوبت سالن بوسیله آب پاشی در نزدیک هیتر ها وجت هیترها باعث افزایش رطوبت در سالن بعضا تا ۷۰ درصد نیز می شوند که اینکار خود باعث ازدسترس خارج شدن اندک اکسیژن باقی مانده در سالن نیز شده و جوجه های آنها درسنین زیر ۱۰ روز عوارض کمبود اکسیژن و آسبت را نشان مید هند البته به این موارد افزایش گاز آمونیاک در سالن، افزایش گاز co2 در اثر بازدم جوجه ها و سوختن ناقص احتمالی جت هیتر ها و افزایش گاز منواکسید کربن در سالن وتجمع آن با سایر گازها را نیز به آن اضافه نمایید .از نظر تئوری تهویه نامطلوب موجب کاهش اکسیژن سالن و تسهیل شرایط توسعه آسیت میشود علیرغم این تئوری دربرخی آزمایشات مشخص شده که تهویه ناکافی، موجب افزایش هوای ناسالم، آمونیاک ( ۷0 قسمت در میلیون) و رطوبت ( ۸۵ تا ۹۰ درصد ) سالن می گردد ولی اکسیژن هوای سالن به مقدار جزئی کاهش می یابد ( از ۲۰.۷ به ۲۰.۴ درصد) و مونو اکسید کربن سالن نیز در حد پایین ( ۵ قسمت در میلیون ) باقی می ماند بنابراین به نظر می‌رسد که تهویه در چنین شرایطی اثر چندانی بر شاخص قلبی آسیت نداشته باشد. در سالن های سنتی با سیستم تهویه نامناسب که هوای ورودی بر اساس اصول مهندسی به کف سالن نمی رسد، به تدریج در ارتفاع پست سالن که محیط زیست مرغ ها است شرایط نامطلوبی حاکم می شود و مرغ ها دچار کمبود اکسیژن می شوند. این وضعیت در شرایط تراکم جوجه ها و کثیفی بستر و ریختن آب به کف سالن تشدید می شود.تراکم موجود در سالن می تواند منجر به کاهش نرخ رشد و در نتیجه کاهش برزو آسیت شود . اختصاص فضای بیشتر به هر پرنده در درون سالن منجر به تحریک بروز آسیت می شود .در عین حال پرورش با تراکم بالا بدون کنترل تهویه و هوادهی مناسب می تواند زمینه بروز آسیت را افزایش دهد.بین بروز آسیت و راهکارهای مدیریتی همپوشانی مشاهده میشود. سیستم همه پر، همه خالی/ تمیز و ضدعفونی کردن سالن ها در بین دو دوره پرورشی/ کنترل مناسب بیماری ها / کیفیت مناسب هوا از عوامل مرتبط با آسیت می باشند.12- علل پاتولوژیک یا بیماری زادرگیری گله با بیماری های تنفسی مانند : برونشیت ،نیوکاسل ،سی آردی ،آنفلوانزا و سایر بیماریها یی که مستقیما دستگاه تنفسی طیور را هدف می گیرند باعث تاثیر برروی قدرت اکسیژن رسانی شش ها شده و بسته به شدت بیماری و میکس شدن یا نشدن با سایر بیماری ها باعث ایجاد درجات متفاوت آسیت در سنین بالا می گردد .تحقیقات نشان داده که درگیری گله در سنین ابتدایی با بیماری قارچی آسپرژیلوسیس نیزدر صورت عدم درمان ویا درمان ناقص در سنین بالای ۴۰ روزگی باعث ایجاد اسیت شدید در گله می گردد.13- علل داروییمصرف نادرست و سرازخود بسیاری از داروها باعث ایجاد آسیت در مرغهای گوشتی در سنین مختلف می گردد .متاسفانه مصرف سرخود ونایجای دارویی وبخصوص آنتی بیوتیک ها در صنعت مرغداری به یکی از معضلات این صنعت تبدیل شده ست وجدا از بقایای دارویی ایجاد شده در لاشه های کشتار شده ،عوارض دارویی و صدمات اقتصادی ناشی از آن نیز دامنگیر بسیاری از مرغداران شده است .با توجه به علل متنوع در ایجاد آسیت در جوجه های گوشتی معمولا درمانهای متعدد و متفاوتی نیز در مقالات و کتابهای مختلف پیشنهاد گردیده است که عمدتا بر پایه درمان علامتی و کاهش عوارض آسیت پایه گذاری گردیده اند و به صورت ترکیبی انجام می شوند لیکن با توجه به اینکه در اکثر مواردعارضه آسیت در اثر عوامل متعدد و متفاوتی ایجاد شده است درمان های دارویی معمولا در حد ۶۰ -۵۰ درصد جوابگو بوده و در کنار آن بایستی به عوامل اصلی وایجاد کننده آسیت توجه نموده و حتی الامکان آن را برطرف نمود تا پاسخ مناسب تری از درمان حاصل شود .تشخیص؛ علائم بیماری آسیت در پرورش مرغ گوشتیعلائم کالبد شکافیدر کالبد شکافی لاشه جوجه های درگیر با آسیت، طیفی از تغییرات به تدریج مشاهده می‌شود. این تغییرات با تیرگی و پرخونی شش ها آغاز می‌شود و با التهاب قلب و بزرگ شدن بطن راست ادامه می یابد و در نهایت موجب التهاب کبد و تراوش پلاسمای کبد به محوطه شکمی جوجه‌ها می شود. در تحقیقات آسیت، از این علائم برای درجه بندی شدت پیشرفت آسیت استفاده میشود. شاخص « نسبت وزن بطن راست به وزن کل قلب» در مرغ های آسیتی به دو برابر میرسد (از ۲۰ درصد در حالت طبیعی به ۴۰ درصد ). افزایش مساحت بطن راست در برش عرضی قلب نیز برای شناسایی میزان پیشرفت آسیت به کار میرود. بررسی میزان افزایش هموگلوبین و حجم فشرده خون، از روش های آزمایشگاهی تشخیص آن هستند.علائم ظاهریهمانگونه که قبلا اشاره شد به دلیل شرایط حاکم بر جوجه کشی، جوجه های یکروزه علائم جزئی از آسیت را دارند ولی علایم واقعی آن در چهار تا پنج هفتگی آشکار می شود. اولین علامت له له زدن جوجه ها علیرغم عدم وجود تنش گرمایی و به دلیل محدودیت فیزیکی کیسه های هوایی است. پرندگان دارای 9 کیسه هوایی هستند که 8 تای آنها در محوطه بطنی و سینه ای قرار دارد، این کیسه های هوایی حجم قابل توجهی را به خود اختصاص می‌دهد و تهویه تنفسی را برعهده دارند. با تراوش مایعات در محوطه بطنی، جا برای این کیسه‌ها تنگ میشود، به آنها فشار وارد می‌آید و جوجه به له له می‌افتد.له له زدن آنها همراه با صدای خل خل است. در پرندگان مسن‌تر مبتلا به آسیت، علائم سیانوز یا تغییر رنگ پوست اطراف تاج و ریش دیده می شود. سیانوز نشانه مراحل اولیه آسیت است و اگر مرغ های سیانوزی تحریک شوند ممکن است به طور ناگهانی بمیرند. علامت نهایی جوجه مبتلا به آسیت، شکم متورم و تیره است. تحلیل کالبدشکافی مبین احتقان و تیرگی پوست و بافت ها و نیز تجمع مایعات آسیتی کهربایی در محوطه شکمی است که شباهت زیادی به پلاسمای خون دارد.روش های مقابله با آسیتعوامل محیطی– اصلاح مدیریت تهویه ودما در زمان بروز آسیت ودر طول دوره پرورش به خصوص در ۱۰ روز ابتدایی-دما: مراقبت دقیق از دمای دوره پرورش اولیه ( مادر های مصنوعی ) برای پیشگیری از آسیت در دوره‌های بعد اهمیت اساسی دارد. دمای پایین، جوجه ها را مجبور می کند که برای حفظ دمای بدن خود به مصرف انرژی بیشتر بپردازند. این مستلزم مصرف انرژی بالاتر و افزایش خطر توسعه آسیت در گله است گرچه عواقب آن در هفته‌های بعد هویدا می شود. دمای سالن در هفته های بعد نیز اهمیت دارد ولی در هفته های اول از اهمیت بیشتری برخوردار است .-کیفیت هوا: به طور کلی هرگونه چالش اضافی که باعث شود پرنده در تنفس و تبادل اکسیژن دچار مشکلات شود شرایط را برای توسعه آسیت فراهم میسازد. برخی از این عوامل در ادامه بیان شده‌اند:• «گرد و خاک» : سالن غبارآلود در توسعه آسیت نقش دارد.به علاوه اجرام میکروبی به ذرات گرد و غبار چسبیده و توسط جوجه ها استنشاق می شوند و زمینه برای بیماریهای عفونی نیز آماده می شود. برخی از کشورها برای جلوگیری از گردوغبار بستر، از اسپری روغن کانولا به میزان 0.8 لیتر به ازای هرمتر مربع برای۶ هفته بهره می برند. «آمونیاک» : سطح بالای آمونیاک در سالن مرغداری موجب تحریک شش ها میشود و انتشار اکسیژن در سطح شش ها بین پرنده و محیط را کاهش میدهد.• « اکسیژن» : هیتر جت های گازسوز، اکسیژن سالن را مصرف می کنند و از نظر اکسیژن با جوجه ها رقابت می کنند. لازم است اکسیژن کافی از طریق تهویه وارد سالن شود و به صورت یکنواخت در سطح پرندگان توزیع شود. در هوای سرد باید هوای وارده قبل از رسیدن به پرندگان گرم شود. این مستلزم مهندسی مناسب تهویه سالن است. معمولا سطح مناسب اکسیژن همراه و هم زمان با سطح پایین آمونیاک و گرد و غبار نیز هست.جیره و تغذیهدر مرغداری های نوین از جیره پلت استفاده می‌کنند تا دوره پرورش را کوتاه و سن کشتار جوجه ها را کم کنند. احتمالا در آینده مرغداران بیشتری تشویق به استفاده از جیره پلت می شوند. جیره پلیت گرانتر از جیره آردی است ولی مزایای استفاده از آن هزینه بالاتر آن را پوشش میدهد، به ویژه وقتی پرورش جوجه ها برای رسیدن به وزن کمتر از 2 کیلو گرم برنامه ریزی شود، برای رسیدن به چنین وزنی کمتر از ۵ هفته مورد نیاز است آسیت در سنین بالاتر فشار شدیدتری بر گله وارد می آورد و هرچه در سنین کمتری کشتار شوند تلفات ناشی از آسیت در آن ها کمتر خواهد بود.مطالعات تحقیقاتی بررسی جیره های متفاوت در پرندگان نشان داده که پرندگانی که به صورت آزاد جیره غذایی با مواد مغذی چگالی پایین ( انرژی ۲۹۰۰kcal، پروتئین خام ۲۱% برای ۰-۲۱ روزگی) ، ( انرژی ۳۰۰۰kcal، پروتئین خام ۱۹% برای ۲۲-۳۵ روزگی) ، ( انرژی ۳۱۶۰kcal، پروتئین خام ۱۷٫۵% برای ۳۶ تا ۵۲ روزگی) دریافت کردند، کاهش معنی دار تلفات آسیت در مقایسه با پرندگانی که به صورت آزاد جیره غذایی با مواد مغذی چگالی بالا (انرژی ۳۰۰۰kcal، پروتئین خام ۲۳٫۵% برای ۰-۲۱ روزگی) ، ( انرژی ۳۲۰۰kcal، پروتئین خام ۲۰٫۵% برای ۲۲-۳۵ روزگی) ، ( انرژی ۳۳۰۰kcal، پروتئین خام ۱۸٫۵% برای ۳۶ تا ۵۲ روزگی) را دریافت کردند نشان دادند .در ادامه به دو روش معروف برای مقابله با آسیت از نظر نوع غذادهی اشاره می شود:جیره آردی: با کاهش مصرف مواد مغذی می توان جلوی آسیت را گرفت. جیره پلت متراکم است و مصرف مواد مغذی را بالا میبرد. استفاده از جیره آردی در دوره آغازین (تا ۲۱ و حداکثر 28 روزگی) یک روش اجتناب از آسیت است. هرچه دانه بندی جیره مصرفی ریزتر باشد به دلیل کاهش مصرف غذا این اثر تقویت می گردد ولی همزمان مصرف جیره آردی موجب کاهش عملکرد جوجه ها و افزایش طول دوره پرورش می شود. با این همه ممکن است با توجه به قیمت گوشت مرغ، ترجیح بازار و دیگر ملاحظات اقتصادی، طولانی شدن دوره پرورش ضرورتا منفعت اقتصادی مرغدار را در یک دوره و یا دوره های مختلف پرورش مرغ در طول یک سال در معرض خطر قرار ندهد.محدودیت غذایی: مرغهـای گوشـتی حریـص هسـتند و بـه محـض اینکـه فرصـت مناسـب پیـدا کننـد بــه خــوردن غــذا میپردازنــد. جیــره پلــت بــا بهبــود دادن ســهولت و ســرعت دان خـوردن موجـب افزایـش مضاعـف مصـرف غـذا و بـه دنبـال آن افزایـش سـرعت رشـد میشـود. طبیعـی اسـت کـه یکـی از روشهـای کاهـش آسـیت، کاهـش سـرعت رشـد آنهـا اسـت و یکـی از روشهـای کاهـش سـرعت رشـد، محدودیـت غذایـی آنهـا اسـت به ویـژه زمانـی کـه بـا توجـه بـه منطقـه، نـوع جوجـه، کیفیـت مدیریـت سـالن و غـذای مصرفـی، احتمـال شـیوع آسـیت شـدید باشـد. محدودیـت غذایـی هـم از نظـر الگـوی زمانـی ( زمـان شـروع و زمانبنـدی آن) و هـم شـدت محدودیـت غـذا در روز اهمیـت دارد. محدودیــت غذایــی در « ســه هفتــه اول» موجــب کاهــش آســیت در ادامــه دوره میشــود و در دوره پایانــی اهمیــت کمتــری دارد در اغلــب آزمایشــات تحقیقــی، اعمــال محدودیــت غذایــی ( به ویــژه از نــوع شــدید آن) موجــب کاهــش عملکــرد جوجه هــا شــده اســت. برنامــه محدودیــت غذایــی بایــد در کنــار کنتـرل آسـیت، عملکـرد تولیـد جوجه هـا را نیـز حفـظ کنـد. « محدودیت ملایـم» و بـه دنبال آن رشــد جبرانــی موجــب میشــود کــه وزن جوجه هــا در انتهــای دوره در حــد جوجه هــای بـدون محدودیـت باشـند بـدون اینکـه در گیـر آسـیت شـوند. موفقیـت چنیـن برنامـه ای تابع محـل پـرورش ( ارتفـاع از سـطح دریـا) تراکـم جیـره و روش اداره مـرغداری اسـت.محدودیت کیفی: محدودیـت کیفـی از طریـق کاهـش سـطح انـرژی و مـواد مغـذی جیـره صـورت میگیرد. در اوایــل حیــات جوجه هــا، مصــرف غــذا بــه ازای هــر واحــد وزن متابولیــک، بالاتریـن مقـدار اسـت و اگـر جیـره کم تراکـم مصـرف شـود، نیـاز اکسـیژن کاهـش یافتـه و خطـر بـروز آسـیت کاهـش می یابـد. جیره های دارای تراکـم بـالای انـرژی و یـا نسـبت بـالای پروتئیـن بـه انـرژی و جیره هـای پلت شـده و به طـور کلـی جیره هایـی کـه موجـب بهبـود ضریـب تبدیـل غذایـی میشـوند، خطـر آسـیت را افزایـش میدهنـد.محدودیت کمی یا زمانی (محدودیت نوری): ایــن روش محدودیــت غذایــی از طریــق کاهــش زمانــی دسترســی جوجه هــا بــه یــک جیــره اســتاندارد اعمــال میشــود و بــا ترکیــب ( غلظــت مــواد مغــذی) و شــکل جیــره (پلــت) ارتباطــی نــدارد. در ســالنهای بســته و فاقــد نــور بیرونــی (Windowless) میتــوان بــا اعمــال ســاعات خاموشــی )تاریکــی(، ایــن محدودیــت را ایجــاد کــرد. در ســاعات تاریکــی جوجه هــا هیــچ غذایــی نمیخورنــد، فعالیــت نمیکننــد و در معــرض تنــش کمتــری هســتند کــه همــه ایــن عوامــل بــرای جلوگیــری از آســیت مناســب هســتند. نخســتین بــار برنامه هــای خاموشــی بــرای کنتــرل مشــکلات پــا، مــرگ ناگهانــی و آســیت توســعه یافتنــد. یکـی از روشهـای محدودیـت زمانـی، « محدودیـت یـک روز در میـان» اسـت. بـرای مثــال در روزهــای 7 ،9 ،11 و 13 به طــور کامــل جوجه هــا از غــذا محــروم میشــوند. در ایـن برنامـه رشـد جبرانـی بعـد از اعمـال محدودیـت، قادر بـه جبـران وزن از دسـت رفته نیسـت و در مرغداریهـای بـا بهداشـت ضعیـف، منجـر به مشـکلات بیشـتری میشـود. بنابرایـن فقـط زمانـی کاربـرد دارد کـه ریسـک ابتـلای گلـه بـه آسـیت بـالااسـت (مثلا در مناطـق سردسـیر و مرتفـع و جوجه هـای حسـاس بـه آسـیت . محدودیـت کمـی را میتـوان در روزهـا و شـدت متفـاوت اعمـال کـرد. محدودیـت تغذیـه 4 تـا 11 روزگـی در مقایسـه بـا 7 تـا 14 روزگـی موجـب آسـیت کمتـر میشـود. اعمــال محدودیــت را میتــوان در هــر روزی آغــاز کــرد ولــی تولیدکننــدگان ســویه های مــدرن جوجه هــای گوشــتی معتقدنــد کــه جوجه هــا در روزهــای اولیــه نــه تنهــا بایــد بــه طــور کامــل تغذیــه شــوند بلکــه الزم اســت بــا اســتفاده از جیــره پیـشدان ویـژه کـه حـاوی سـطح پروتئیـن بالاتـری اسـت، رشـد آنهـا تسـریع شـود. رشــد روزهــای اولیــه جوجه هــا عمدتــا مصــروف رشــد اندامهــای داخلــی میشــود، اندامهایـی کـه در روزهـای بعـد، دسـتگاه تأمیـن نیازهـای شـدید بافتهـای عضلانـی را مــورد حمایــت قــرار میدهنــد. بنابرایــن برنامه هــای محدودیــت غذایــی توصیــه شــده توســط دو ســویه راس و کاب، بــرای بعــد از ســن 8 روزگــی اســت. موفقیــت برنامه هــای محدودیــت غذایــی مســتلزم رعایــت کلیــه نــکات ایمنــی به ویــژه شــرایط بهداشــتی، تهویــه و دمــای مناســب ســالن اســت. بهتــر اســت محدودیـت غذایـی در سـالنهای بسـته و فاقـد نـور بیرونـی اعمـال شـود تـا جوجه هـا در ســاعات گرســنگی در ســالنهای کاملا تاریــک بــه اســتراحت بپردازنــد. مــدت زمـان تاریکـی در ایـن گونـه سـالنها را به راحتـی میتـوان از طریـق تایمـر و خامـوش کــردن لامپهــا تنظیــم کــرد. اســتراحت جوجه هــا به ویــژه در ســاعات شــب منطبــق بــر فطــرت مرغهــا و عامــل مهمــی در تأمیــن آســایش آنهــا نیــز هســت.قطع یک روزه: قطع یک روزه خوراک توصیه نمی‌شود مگر اینکه مرگ و میر ناشی از آسیت به شدت بالا باشد. به این خاطر که عقب افتادن رشد ناشی از محدودیت شدید تغذیه (قطع)، عدم محدودیت در تغذیه در سنین پایین را نمی‌تواند جبران کند. Arce معتقد است که قطع یک روزه خوراک در دوره آغازین اثرات منفی دیرتر بر روی جذب را کاهش می‌دهد. موثرترین مورد گزارش شده در این مورد از کشور کنیا بوده است. قطع یک روزه دان در دوره آغازین و در روزهای 7،9،11 و 13 انجام شده. همچنین در جیره آغازین مورد استفاده از مقدار پایین پروتئین استفاه شده است (به صورت مش). این برنامه در طول دو سال موفقیت آمیز اجرا شده و توانسته تلفات سالینه را از 30% تا 5% کاهش دهد. ( در نیبرو ارتفاع از دریا 5600 متر). (آمار از Maxwell and Robertson, 1997)سویه جوجه و برنامه خاموشیســویه های مختلــف جوجــه گوشــتی دارای ســاختار ژنتیکــی متفاوتــی هســتند و حساســیت آنهــا در برابــر آســیت متفــاوت اســت. تجربــه مــرغداران ایــران نشــان میدهــد کــه در مجمــوع رشــد اولیــه و نیــز حساســیت ســویه کاب بــه آســیت بیشــتر از ســویه راس میباشــد. هــر شــرکت بــرای مقابلــه بــا آســیت و تأمیــن شــرایط مناسـب دوره رشـد، برنامـه خاموشـی روزانـه خاصـی ارائـه میدهـد. مـرغداران بایـد برنامه هـای تغذیـه و خاموشـی را بـا توجـه بـه شـرایط اقلیمـی محـل مـرغداری، سـویه جوجـه و بـا تبعیـت از کاتالـوگ و بـا رعایـت نـکات مدیریتـی مطرح شـده بـه کار ببرنـد. برنامــه خاموشــی به عنــوان یــک ابــزار مدیریتــی، دو عامــل مــدت زمــان نوردهــی و شــدت نــور را کنتــرل میکنــد. بــر اســاس توصیــه کاتالــوگ ســویه کاب در هفتــه اول به منظـور فعالیـت مناسـب جوجه هـا و شناسـایی ظـروف دان و آب و عـادت بـا سـالن و خــوردن خــوراک، شــدت نــور 25 لوکــس (3/2 فوتکنــدل) اعمــال میشــود. در شـروع برنامـه محدودیـت نـوری، شـدت نـور بـه 5 تـا 10 لوکـس (5/0 تـا 1 فوتکنـدل) کاهـش می ً یابـد و مجـددا در روزهـای قبـل از کشـتار دوبـاره بـه 10 تـا 20 لوکـس(1 تـا 2 فوتکنــدل) افزایــش می یابــد.کاتالــوگ ســویه کاب ســه گزینــه برنامــه خاموشــی اســتاندارد را بــرای تراکم هــا و وزن کشــتار مختلــف عرضــه کــرده اســت. بــرای مثــال در شــرایط تراکــم کمتــر از 14 جوجـه در متـر مربـع، افزایـش وزن متوسـط 60 گـرم در روز و وزن کشـتار 3 کیلوگـرم، کاتالـوگ کاب توصیـه میکنـد کـه در روز اول بـدون خاموشـی باشـد و از روز دوم یـک ســاعت خاموشــی اعمــال شــود تــا زمانــی کــه جوجه هــا بــه وزن 160 گــرم برســند. آنـگاه خاموشـی 12 سـاعته (یـک بـار در روز) اعمـال میشـود و از آن زمـان تـا انتهـای دوره بــه تدریــج خاموشــی روزانــه کاهــش می یابــد و در روز قبــل از کشــتار بــه یــک ســاعت میرســد. وقتــی تعــداد جوجــه در هــر متــر مربــع بــالا اســت و جوجه هــا در وزن کمتــری کشــتار میشــوند، خاموشــی همچــون روش پیشــین، بعــد از رســیدن وزن جوجه هــا بــه 160 گــرم ولــی بــه میــزان 6 ســاعت در روز آغــاز میشــود و 5 روز مانــده بــه انتهــای دوره، هــر روز یــک ســاعت کاهــش می یابــد.برنامه پیشنهادی کارشناسان دام پخش جهت کاهش موارد آسیت در سن بالای ۴۰ روزگی به شرح زیر می باشد :شروع محدودیت نوری از سن ۲۰ روزگی با افزایش خاموشی از زمان غروب به میزان شبی ۱ ساعت تا سن ۲۶ روزگی به میزان ۶ساعت در روزادامه خاموشی ۶ ساعته تا سن ۳۳ روزگیکاهش خاموشی از ۶ ساعت به میزان شبی نیم ساعت تا سن ۳۷ روزگی تا رسیدن به زمان ۴ ساعتادامه خاموشی ۴ ساعته تا پایان دورهدر روشهای محدودیت نوری یک کاهش وزن بسیار محدود در جوجه ها نسبت به مواقع بدون محدودیت نوری در سن ۴۰ روزگی مشاهده می گردد که در نهایت در پایان دوره به راحتی جبران گردیده و جوجه ها به وزن مطلوب خواهند رسید این کاهش وزن در سنین پایین باعث کاهش متابولیسم و کاهش نسبی رشد عضلات در جوجه ها شده و یک تناسب رشد مابین دستگاه قلبی عروقی ودستگاه عضلانی وسایر اندامها ایجاد می نماید که ماحصل آن کاهش فشار برروی بطن راست و کاهش موارد آسیت می شود .استفاده از روشهای درمانی و متدهای تجربه شده:استفاده از ترکیبات آنتی اکسیدان مانند : ویتامین E+ سلنیوم در داخل آب ودان به صورت همزمان در طول دوره و در زمان درگیری با آسیتاستفاده همزمان از ویتامین c در جیره و در داخل آب . ویتامین c با کاهش رادیکالهای آزاد مشتق از اکسیژن به طور چشمگیری باعث کاهش ضخامت عروق ریوی وکاهش مقاومت در برابر جریان خون در عروق ریوی و کاهش عوارض آسیت می گردد.استفاده از روغن کتان به میزان ۵۰ گرم به ازای هر کیلوگرم دان به مدت ۱۰ روزآزمایشات والتون در سال ۱۹۹۹ نشان داد که سطح ۵۰ گرم روغن کتان به ازای هرکیلوگرم دان باعث کاهش ضخامت بطن راست ،افزایش هماتوکریت ومقدار هموگلوبین و همچنین افزایش مقدار اسیدهای چرب غیر اشباع در غشای اریتروسایتها گردید.روغن کتان از لحاظ آلفا لینوليیک غنی بوده که پیش ساز EPA و DHA می باشد ترکیبات مذکور به ترکیبات پروستاسایکلین ها مانند :PG12 و PG13 تبدیل می شوند و آنها بعنوان شل کننده عروق کرونر عمل می کنند.در صورت مشکوک بودن کیفیت آب آشامیدنی نمونه گیری و ارسال آن به آزمایشگاه آنالیز وکنترل کیفی جهت بررسی کیفیت آب مصرفی از لحاظ بهداشتی و املاح آن انجام شود .قطع نمک و استفاده از یک کبلو در تن بیکربنات سدیم یا جوش شیرین در دان. بیکربنات سدیم با ایجاد حالت آلکالوز در خون و کاهش عوارض ایسدوز تنفسی به خصوص در شرایط استرس گرمایی باعث کاهش عوارض آسیت می گردد .استفاده از اسیدآمینه ال آرژینین به میزان یک کیلو در تنآرژینین بعنوان سوبسترای قوی نیتریک اکساید که بعنوان گشادکننده عروق کرونر درون ریز ریوی است عمل می نماید و باعث کاهش معنی دار نسبت بطن راست به کل بطن ها وکاهش مشهود تلفات آسیت می گردد .از دیگر اثرات مثبت آرژنین برای درمان آسیت میتوان به موارد زیر نیز اشاره کرد:کاهش چربی محوطه بطنی و افزایش ماهیچه سازی در طیور گوشتیمقاومت در برابر استرسهای گرمایی و سرماییکاهش تلفات ناشی از بیماری ها و ناهنجاری های متابولیکی در طیورکاهش فشارخون سرخرگی و عوارض قلبی عروقی و سکته در طیورافزایش ۰٫۲ درصد آسپرین در داخل خوراک بمدت حداقل ۱۰ روزبنظر می رسد آسپرین با افزایش گنجایش وکاهش مقاومت عروق ریوی ودرنهایت با کاهش فشارخون ریوی باعث کاهش تلفات آسیت می گردد .در صورتی که از ترکیبات حاوی آسپرین و ویتامین C هستند استفاده شود تاثیر بهتر و سریع تری در کنترل آسیت خواهیم داشت .نقش پروبیوتیک در بهبود آسیت:درمقدمه باید بیان شود، استفاده از پروبیوتیک به عنوان یک روش درمانی، شناخته شده نیست بلکه عاملی است بسیار موثر و در عین حال ارزان قیمت و دردسترس به منظور بعضاً پیشگیری از بروز آسیت و همچنین کمک به عملکرد سایر روش های درمانی.انتخاب پروبیوتیک برای آسیت باید همراه با شناخت عملکرد با کتری های موجود در آن باشد تا بتوان از توانائی که در تنوع باکتری وجود دارد بهره برد.مطابق مقاله جمع آوری شده که به علل ایجاد آسیت توجه تفصیلی داشته است، برخی از عوامل ژنتیکی و مادری است و برخی از عوامل مدیریتی ، تغذیه ای و محیطی هستند. قطعاً پروبیوتیک بدون اصلاح عوامل تغذیه ای و مدیریتی قادر نیست کلیه پتانسیل عملکردی خود را به نمایش بگذارد؛ هرچند باکتری ها در سخت‌ترین شرایط حداقل اثرگذاری خود را دارند.۱ – اقتضاء ذاتی گله های گوشتی استرس است. در مقاله به تفصیل راجع به عدم تناسب رشد بخش های مختلف مرغ های صنعتی پرداخته است. می دانیم استرس یکی از مهمترین عوامل تضعیف سیستم ایمنی در موجودات زنده می باشد و همچنین می‌دانیم سلامت دستگاه گوارش ۷۰ درصد در عملکرد سیستم ایمنی نقش آفرین است با مراجعه به مقالاتی که ارتباط سه گانه پروبیوتیک، دستگاه گوارش و سیستم ایمنی را مورد بررسی قرار داده نقش پراهمیت پروبیوتیک در کنترل استرس برکسی پوشیده نمی ماند و به تبع آن با وجود استرس های محیطی وارده بر مرغ مشاهده می کنیم گله هایی که از پروبیوتیک استفاده می کنند نسبت به آنهایی که پروبیوتیک دریافت نمی کنند از شرایط مطلوب تری در سیستم ایمنی و نحوه پاسخگویی به استرس ها دارند.2- کمبود اکسیژن چه ناشی از ارتفاع باشد و چه عواملی دیگر که نیاز بدن به اکسیژن را افزایش می دهند، از موضوعاتی است که بعضاً با روشهای مدیریتی و دارویی قابل اصلاح و برگشت پذیری است و بعضا همانند ساخته شدن مرغداری در مناطق مرتفع خیر. به هر روی، اثبات شده است ( در مقالات متعدد این موضوع بررسی شده ) که با مکانیسمی پیچیده، پروبیوتیک میزان گلبول قرمز خون را افزایش می دهد. در شرایط نرمال فیزیولوژیکی که تعداد حاملان اکسیژن ( گلبول های قرمز خون ) زیادتر از تعداد معمول باشند به این منزله است که خون توان بیشتری برای حمل اکسیژن به بافت ها و برگشت CO2 به شش ها را دارد و همانطور که اشاره شد کمبود اکسیژنی که به بافت ها می رسد یکی از نکات بسیار کلیدی در عارضه آسیت است، انتظار می رود که مصرف پروبیوتیک در کنار سایر عوامل محیطی کمک شایانی به حل معضل آسیت نماید.3 – منشاء وجود گاز آمونیاک در سالن، مدفوع و نیتروژن دفع شده ناشی از هضم پروتئین است. مقاله ای در باب تاثیر پروبیوتیک بر کنترل گاز آمونیاک سالن مرغداری قابل دسترس است که اذعان می دارد با مصرف پروبیوتیک، حجم تولید گاز آمونیاک به شدت کاهش یافته و در برخی موارد تقریباً غیر محسوس می شود. ما در سالن های پرورش بارها این موضوع را تجربه کرده‌ایم، از آنجایی که گاز آمونیاک نیز یکی از عوامل ایجاد آسیت اعلام شد بنابراین پرو بیوتیک ها از این منظر نیز می توانند در کنترل آسیت به ما کمک شایانی نمایند. پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Thu, 01 Dec 2022 19:06:35 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D9%82%D8%A7%D8%AA%D9%84-%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%B1%D8%B4-%D8%B7%DB%8C%D9%88%D8%B1-afrdhdl8fjk0 هرگونه تغییر و انحراف از شرایط طبیعی فیزیولوژیک (هموستاز) بدن، استرس نامیده می شود (Lara and Rostagni 2013).در صنعت طیور استرس یعنی محیط شرایطی را برای پرنده ایجاد کرده که بر سلامت و بازده (رشد و تولید) او اثر گذاشته است و بدن پرنده باید به رخدادهای نامتعادل مختلفی که تعادل فیزیولوژیک بدن او را بر هم زده اند پاسخ دهد. بدن برای خنثی نمودن اثرات نامطلوب استرس، مکانیسم های مختلف عصبی-هورمونی را فعال می نماید که قادرند پرنده را برای تطبیق با تغییرات به وجود آمده مهیا نمایند. بدیهی است که این مکانیسم ها از مواد مغذی و انژی ذخیره بدن استفاده نموده و به دلیل محدود بودن منابع در دسترس برای رفع نیازهای فیزیولوژیک سهم کمتری برای اختصاص به رشد و تولید باقی خواهد ماند. لذا باید برنامه های مدیریتی گله به گونه ای باشد که با برخورداری از شرایط مناسب پرورشی و تغذیه ای حداقل استرس به گله وارد شود زیرا در صورت تداوم شرایط پر استرس، فاکتورهای اقتصادی گله مانند رشد و تولید، راندمان تولید مثل و سلامت گله به خطر می افتد. بنابراین بسیار مهم است که عوامل استرس به درستی شناخته شود تا بتوان عوارض آنها را به حداقل رساند.انواع استرس ها در طیور گوشتیاسترس محیطی ( نور، تهویه، بستر نامناسب، صدای ناهنجار،بلند و ناگهانی)استرس آب و هوایی ( دما و رطوبت نا مناسب)استرس تغذیه ای ( کیفیت و توزیع نامناسب غذا)استرس فیزیکی (گرفتن و جابجا کردن پرنده از سالن پرورش به سالن تولید در مرغ های تخمگذار و مرغ های مادر، وزن کشی و بارگیری، مقید کردن جهت واکسیناسیون)استرس فیزیولوژیک ( مرحله رشد سریع یا بلوغ جنسی)استرس جمعیتی (تراکم نامناسب، وزن غیر یکنواخت، نظم نامناسب در گله)عوامل موثر در پدید آمدن استرس در سالن پرورشنور شدید سالن بیش از نیاز گله و همچنین نور بسیار کم کمتر از نیاز گله در سنین رشد.تهویه نامناسب، به دلیل وجود سرما، کم بودن ظرفیت هواکش ها به دلیل عدم کفایت قدرت مکش یا تعداد هواکش ها.رطوبت نامناسب بستر، در مناطق خشک و گرم خشکی بستر و کمبود رطوبت در سالن و در مناطق مرطوب خیسی بستر و رطوبت بستر که منجر به آلوده شدن و سبب رشد عوامل عفونی مختلف (باکتری ها، ویروس ها و قارچ ها) می شود و استعداد ابتلای پرنده به بیماری ها را افزایش می دهد.عدم کنترل دمای مناسب برای سنین مختلف رشد به دلیل ضعف در سیستم گرمایش یا چیدمان غلط هیتر ها.کافی نبودن رطوبت مناسب در سالن های مناطق خشک و نبودن رطوبت ساز در این سالن ها.تغییرات غیر قابل اجتناب در فرمولاسیون جیره متناسب با سن گله، کیفیت پایین جیره، توزیع بیش از حد خوراک یا عدم رعایت توزیع مناسب و ریتمیک در سالن.تراکم زیاد پرنده که سبب می شود فضای آبخوری و دانخوری کمتری در اختیار پرنده قرار گرفته یا تعداد دانخوری و آب خوری متناسب با جمعیت نباشد و پرنده غذا و آب کافی را دریافت نکند و همچنین از لحاظ رشد و تولید دچار مشکل شود.چگونه متوجه شویم گله در وضعیت نرمال است یا پرندگان تحت استرس می باشند؟اگر روند افزایش وزن پرنده ها در محدوده استاندارد نیست و از یکنواختی و تناسب فیزیکی مناسبی برخوردار نباشند، روند حذفی و تلفات غیرنرمال خواهیم داشت، وضع ظاهری پرها و شاخصهای ثانویه جنسی (مثلاً رشد تاج و ریش در خروس ها) مناسب نیست، پوست رنگ پریده بوده و چشم ها هوشیار نیستند، زخمهایی روی نقاط مختلف بدن پرنده وجود دارد، توزیع پرنده ها در سالن غیر یکنواخت است مثلاً همه دور منبع گرمایی جمع شده اند یا از کوران هوا به گوشه دیوارها پناه برده و روی هم ریخته اند، نوک چینی مناسب در مورد شان اعمال نشده به نحوی که نمی توانند به درستی دان بخورند و علائم دیگر هم بیانگر این است که عوامل استرس زا به نحوی در سالن حضور دارند و عوارضی را ایجاد می نمایند که باید تا حد امکان سعی در حل مشکل و بر طرف کردن آنها داشت و یا در موارد دیگر از رخداد آنها پیشگیری کرد.اگر گله از لحاظ عوامل مختلف در وضعیت نرمالی باشد، پرنده ها در سالن به طور یکنواختی پخش می شوند، راه می روند، غذا می خورند، بدن خود را کش و قوس می دهند، پرهایشان را باز و بسته می کنند، با بستر بازی می کنند. ولی در گله ای که تحت استرس باشد، بسته به نوع استرس رفتار مختلفی از خود نشان می دهد پرنده ها در سالن یکنواخت پخش نشده اند، غذا خوردن، آب خوردن، و تحرکشان طبیعی نبوده و ظاهر مناسبی ندارند. از لحاظ رشد، هوشیاری و وضعیت پر در آوری مناسب نیستند.عوارض ناشی از استرساختلالات تولید مثلی.اختلال در سیستم ایمنی بدنافزایش استعداد ابتلا به بیماریها؛ استرس سبب ازدیاد حساسیت به بیماریهایی مثل مارک، نیوکاسل، مایکوپلاسموز، سالمونلوز، آنتریت نکروتیک، آنتریت هموراژیک و بیماریهای انگلی می گردد همچنین استرس موجب سرکوب پاسخ سیستم ایمنی می شود.تغییرات متابولیکی که در اثر استرس به وجود می آید می تواند موجب کاهش کیفیت لاشه گردد.به علت درگیر شدن بخش های عصبی-هورمونی در زمان استرس، مواد مغذی بیشتری مصرف شده و در نتیجه رشد (افزایش توده عضلات) کاهش می یابد.استرس می تواند موجب کاهش اشتها و کاهش مصرف خوراک شده که در نتیجه آن باعث می شود که مواد مغذی مورد نیاز برای رشد به میزان لزوم تامین نشود.در اثر حضور هورمون های آزاد شده در زمان استرس (کورتیکواسترون) طول پرزهای روده کاهش یافته و میزان جذب پروتئین ها کمتر می شود.ترشح دسته ای از هورمون های فوق کلیوی (گلوکوکورتیکوئید) بر روی متابولیسم مواد معدنی تاثیر می گذارد که این اثر می تواند موجب گسترش استئوپروزیس (پوکی استخوان) در حیوانات تحت استرس شود.کنترل عوامل استرس زا و کاهش عوارض آنعوامل استرس زا را می توان به دو دسته قابل اجتناب و غیرقابل اجتناب تقسیم بندی کرد. به منظور کنترل عوامل استرس زا و کاهش عوارض آن باید عوامل استرس زای قابل اجتناب به طور کامل حذف شده و عوامل استرس زای غیر قابل اجتناب را به حداقل برسانیم. راهکار های ارائه شده در این زمینه به شرح زیر است:به هر جهت عوامل استرس زا وجود دارند، هدف تطابق با محیط و حرکت به سمتی است که حداقل صدمه به پرنده وارد شود.تولید کنندگان کارشناسان و نیروی کارگری باید آموزش صحیح دیده باشند. تا بتوانند وضعیتهای غیر طبیعی در گله و استرس ها را تشخیص دهند.آب و دان کافی، بستر مناسب، هوای مناسب و دمای مناسب در اختیار پرندگان باشد.مدیریت تغذیه با توجه به بازده و وضعیت سلامتی گله انجام شود.وضعیت سلامت گله با ارزیابی تیتر های پس از واکسن، بازرسیهای دوره ای، ارزیابیهای کالبدگشایی مورد پایش قرار گیرد.در نقل و انتقالات توجه کافی مبذول گردد.استفاده از افزودنی هایی ماند پروبیوتیک ها که به طور مستقیم یا غیر مستقیم اثر خنثی کننده بر روی استرس دارند.در ارزیابی های انجام شده در گله های مختلف مشخص شده گله هایی که حداقل استرس به آنها وارد شود، کمتر دچار بیماری شده و رشد یکنواخت تری خواهند داشت، پاسخ بهتری به واکسنها خواهند داد و گله هایی که با استرس های مختلفی روبرو شوند تعداد حذفی و تلفات بیشتری داشته، ابتلا به بیماری ها در آنها بیشتر است.مقالات و تجربیات متعدد و اثبات شده ای در دست است که پروبیوتیک ها بعنوان یکی از ارزانترین و کارآمدترین افزودنی های خوراک طیور می توانند توسط عملکرد باکتری ها در طول دوره پرورش و تولید با رعایت سایر نکات ارائه شده بر روی عوارض ناشی از استرس تاثیرگذار باشند. مطابق گزارشاتی که از مصرف پروبیوتیک Bioguil توسط پرورش دهندگان اعلام شده اثرگذاری پروبیوتیک بر روی عوارض ناشی از استرس کاملا مشهود بود. تلاش بر این است که مقالاتی مرتبط برای افزایش دانش و اطلاعات علاقه مندان ارائه شود.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Fri, 18 Nov 2022 19:35:25 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-snfy0jwtyguw واژه پروبیوتیک از دو کلمه یونانی “پرو” و “بیوتیک” به معنای “برای زندگی” گرفته شده است و در تضاد با واژه آنتی بیوتیک به معنی “ضد حیات” می باشد.تعاریف مختلفی برای پروبیوتیک ارائه شده است. لیلی و استیل و لی در 1965 پروبیوتیک ها را به عنوان میکروارگانیسم هایی که رشد میکروارگانیسم های دیگر را افزایش می دهند، تعریف نمودند. رایج ترین تعریف پروبیوتیک توسط فولردر 1989 ارائه شد. او اظهار داشت که “پروبیوتیک ها عبارتند از مکمل میکروبی زنده که از طریق بهبود تعادل میکروبی روده، اثرات مفیدی را بر میزبان اعمال می کنند”. در تعریف فولر بر اهمیت زنده بودن ارگانیسم های پروبیوتیک تأکید شده است. هاونار و هویس اینت ولر این تعریف را به صورت ذیل بسط دادند، “کشت میکروارگانیسم های تک یا مخلوط که از طریق بهبود ویژگی های میکروفلور بومی اثرات سودمندی را بر انسان و حیوان اعمال می کنند.مزایای این تعریف عبارتند از:فعالیت پروبیوتیکی را محدود به میکروفلور روده ای نمی کند، بلکه سایر نقاط بدن را نیز در بر می گیرد، پروبیوتیک ممکن است از بیش از یک گونه باکتری تشکیل شده باشد و از طرفی این تعریف هم برای انسان و هم برای حیوان قابل کاربرد است.شرزنمایر و ورس در 2001 پروبیوتیک ها را به عنوان فرآورده ها یا محصولاتی که دارای میکروارگانیسم های زنده مشخص، به تعداد کافی برای تغییر میکروفلور روده میزبان بوده و اثرات مفیدی را بر سلامتی میزبان اعمال می نمایند تعریف نمود.مزایای این تعریف عبارتند از:فعالیت پروبیوتیکی را محدود به میکروفلور روده ای نمی کند، بلکه سایر نقاط بدن را نیز در بر می گیرد، پروبیوتیک ممکن است از بیش از یک گونه باکتری تشکیل شده باشد و از طرفی این تعریف هم برای انسان و هم برای حیوان قابل کاربرد است.شرزنمایر و ورس در 2001 پروبیوتیک ها را به عنوان فرآورده ها یا محصولاتی که دارای میکروارگانیسم های زنده مشخص، به تعداد کافی برای تغییر میکروفلور روده میزبان بوده و اثرات مفیدی را بر سلامتی میزبان اعمال می نمایند تعریف نمود.به طور کلی پروبیوتیک ها از لحاظ سویه میکروبی مؤثرشان به سه گروه باکتریایی، قارچی و مخمری تقسیم می شوند. پروبیوتیک های باکتریایی عمدتا شامل لاکتوباسیل ها، بیفیدو باکترها و استرپتوکوک ها می باشند. از میان قارچهایی که به عنوان پروبیوتیک استفاده می شوند، می توان به دو گونه آسپرژیلوس اوریزا و آسپرژیلوس نیجر اشاره کرد. ساکارومایسس سرویزیه نیز از جمله پروبیوتیک های مخمری می باشد. پروبیوتیک ها ممکن است حاوی یک یا تعداد بیشتری سویه میکروارگانیسمی (تا ۹ سویه) باشند.خصوصیات یک پروبیوتیک مناسب و کارا:یک پروبیوتیک مؤثر باید در شرایط محیطی مختلف و متفاوت خاصیت خود را حفظ کند. بطور کلی یک پروبیوتیک مناسب و کارا بایستی خصوصیات زیر را داشته باشد:غیر سمی و غیر بیماری زا باشد.در برابر اسید و صفرا مقاوم بوده و قادر به رقابت با میکروفلور طبیعی باشد.قدرت زنده مانی بالایی داشته باشد.امکان تولید آن در مقیاس های صنعتی باشد و همچنین بتوان به مدت طولانی در انبار و محل مصرف در مزارع آنها را نگهداری نمود.میکروارگانیسم های تشکیل دهنده آن سویه مشخصی داشته باشند.قادر به اعمال یک یا چند مزیت مرتبط با سلامتی و عملکرد حیوان باشد.آنتاگونیست علیه باکتری های پاتوژن بوده و مواد ضد میکروبی و بیواکتیو (آنزیمها، واکسنها و پپتیدها) را تولید نماید.ایجاد کیفیت های ارگانولپتیک نماید (یعنی کیفیت نامطلوبی را تولید نکند).توانایی تحریک سیستم ایمنی بدن را داشته باشد.اثرات سودمند پروبیوتیک هابه هضم غذا کمک می کندباعث بهبود سیستم گوارش بدن میشودکاهش مرگ و میرکاهش استرسکاهش کلسترول خون طیورافزایش وزن گیریکاهش ضریب تبدیلصرفه جویی در مصرف داندرمان اسهالجذب بهتر کیسه زردهمبارزه با بیماری های مختلفپروبیوتیک ها و درمان طیور:در درمان طیور Huang و همکاران در 2004 و لی و همکاران در 2009 اثر پروبیوتیک های Bacillus cereus و Lactobacillusبر روی وضعیت ایمنی جوجه های گوشتی را مورد بررسی قرار داده و دریافتند که در مقایسه با پرندگان کنترل، تیترهای آنتی بادی نیوکاسل، درصد T-lymphocyte و وزن نسبی ارگان های ایمنی به طور قابل توجهی افزایش یافته است. پرندگان تحت درمان با پروبیوتیک نسبت به آنتی بادیهای سرم IMG نسبت به SRBC (گلبول های قرمز گوسفند) به میزان قابل توجهی نسبت به پرندگان که با پروبیوتیک ها درمان نشده اند، تیترهای آنتی بادی در نیوکاسل، برونشیت و عفونت های آنفلوآنزا با استفاده از پروبیوتیک ها، به صورت جداگانه یا ترکیبی افزایش یافته است. تیترهای آنتی بادی بالاتر دیده شده در پرندگان تغذیه شده با پروبیوتیک ها به اثر مثبت میکروفلور بر روی روده ها برای حفظ تعادل صحیح سلول های ایمنی بدن اختصاص داده شده است.هیگز و همکاران در 2007 گزارش داد که کشت پروبیوتیک مبتنی بر لاکتوباسیلوس باعث افزایش تعداد ماکروفاژها در ساقه و همچنین افزایش فعالیتهای فاگوسیتیک علیه سالمونلا انتریتیدیس می شود که نشان می دهد که پروبیوتیک ها توانایی تغییر سیستم ایمنی ذاتی جوجه های گوشتی را دارند.توجه داشته باشید به هیچ عنوان نمی توانید از پروبیوتیک به تنهایی و به عنوان دارو استفاده کنید بلکه پروبیوتیک به عنوان یک مکمل بی نظیر برای تسریع بخشیدن به درمان مورد استفاده قرار می گیرد .انتروکوکوس، لاکتوباسیلوس، سویه بیفیدوباکتر و بیفیدوکس چهار پروبیوتیک بی نظیری هستند که شما می توانید از آن ها در جیره غذایی مرغ، بلدرچین و سایر طیور استفاده نمایید.پروبیوتیک ها و ارتقاء قدرت استخوان ها:اختلالات اسکلتی به دلیل رشد سریع در جوجه های گوشتی ایجاد می شود، استخوان ها اندام مقاوم و سخت بدن مى باشند و مانند سایر اعضاى بدن ساختمان و فیزیولوژى مخصوص دارند، مطالعات مختلف نشان می دهد که پروبیوتیک ها قدرت و رشد استخوان را بهبود می بخشند.پروبیوتیک ها و ایمنیمیکروفلور روده یک حیوان، اولین سد دفاعی در برابر بیماری هایی است که در نتیجه کلنی شدن پاتوژنها در دستگاه گوارش به وجود می آیند. تحقیقات مختلف نشان داده است که پروبیوتیک ها از جوجه های گوشتی در برابر پاتوژنها محافظت کرده و پاسخ های ایمنی را تحریک میکنند. پروبیوتیک ها می توانند سیستم ایمنی پرنده را تحت تأثیر قرار دهند، چرا که ضمن اینکه ترشح گاما اینترفرون ها را افزایش می دهند آن ها همچنین می توانند باعث افزایش تعداد لنفوسیت ها و آنتی بادی های موضعی IgA در سلول های دیواره روده شوند. افزایش و تولید گاما اینترفرون روی سیستم ایمنی حیوان تأثیر گذاشته و تولید پادتنها به خصوص IgG و IgM را افزایش می دهد.همچنین تحقیقات نشان داده است که پروبیوتیک ها می توانند باعث افزایش فعالیت فاگوسیتوزی گلبول های سفید شوند. گزارش شده است که لاکتوباسیل های تجویز شده از طریق دهان قادر به مهاجرت از روده به سیستم گردش خون می باشند. آنها همچنین توانایی جابجایی و زنده مانی طولانی در طحال، کبد و شش ها را دارند.تجویز دهانی ﻻﻛﺘﻮﺑﺎﺳﻴﻠﻮس ﻛﺎزﺋﻲ فعالیت سلولهای بالفطره کشنده (natural killer) طحال را افزایش می دهد که این امر تحریک فعالیت بیگانه خواری (فاگوسیتوز) را به همراه دارد (متسوزاکی و همکاران، ۱۹۹۸).پروبیوتیک و عملکرد طیوربیشتر تحقیقات مربوط به مصرف پروبیوتیک مربوط به سویه های مختلف لاکتوباسیلوس می باشد، که بیشتر آنها، نتایج مطلوب استفاده از سویه های باسیلوس را بر عملکرد جوجه های گوشتی گزارش کرده اند.بهبودهای تغذیه ای و سلامتی ناشی از مصرف پروبیوتیک ناشی از اثرات زیر است:سنتز اسیدهای آمینه ضروری که بطور مستقیم جذب می شوند (مانند لیزین حاصل از سویه ویژه لاکتوباسیلوس پلانتوروم).افزایش لوکوسیتها و پاسخ آنتی بادی نسبت به درگیری با بیماری ها.لاکتوباسیلها ابتدا از کربوهیدرات ها به عنوان محیط رشد خود استفاده می کنند در حالی که پاتوژن ها، در ابتدا از پروتئین استفاده می کنند. لذا با کاهش پاتوژن ها، پروتئین بیشتری برای جذب قابل دسترس خواهد شد.کاهش pH روده ای که باعث افزایش آهنگ و حرکت دستگاه گوارش می شود.پروبیوتیک ها و تولید آمونیاکجداسازی آمین از پروتئین های موجود در غذا یا پروتئین های با منشأ داخلی، منبع مهم تولید آمونیاک در دستگاه گوارش می باشد.کاهش تولید آمونیاک و فعالیت اوره آز می تواند منجر به بهبود سلامتی پرنده و افزایش رشد آن شود، زیرا آمونیاک تولید شده در مخاط روده می تواند به سلامتی این سلول ها آسیب برساند، می تواند روی پرزهای روده تأثیر گذاشته و باعث کاهش تعداد آنها شود وهمچنین می تواند به آسانی از دیواره روده عبور کرده و به سایر بافت های بدن نیز راه یابد.وجود مقادیر بالایی از آمونیاک در داخل بدن حیوانات، موجب ظهور عوارض سمی متعددی می گردد که باعث آسیب به گلبول های قرمز خون، افزایش حساسیت در برابر عفونت های ویروسی و ایجاد اختلالات عصبی می شود. (افشار مازندران و رجب، ۱۳۸۱)با استفاده از پروبیوتیک ها، تجزیه پروتئین ها به آمونیاک و فعالیت آنزیم اوره آز در روده کاهش می یابد و در نتیجه کارایی مصرف پروتئین ها در حیوان افزایش می یابد.آمونیاک محیط و دیگر ترکیبات فرار (به خصوص ترکیبات گوگرد دار) نقش مهمی را در ایجاد بوهای نامطبوع و زننده مزارع پرورش طیور دارد.همانطور که می دانیم، رطوبت بالای مدفوع منجر به مرطوب شدن بستر خواهد شد و تسهیل فعالیت میکروارگانیسم ها جهت تخمیر بستر و آزاد شدن گاز آمونیاک و سایر ترکیبات فرار را به همراه خواهد داشت.اخیرا، در تحقیقی مشاهده شد که استفاده از پروبیوتیک های لاکتوباسیلوس باعث کاهش میزان رطوبت مدفوع شده و در نتیجه کاهش غلظت آمونیاک و سایر ترکیبات فرار را در مدفوع و در نهایت در مرغداری به همراه خواهد داشت. (چنگ و چن، ۲۰۳۳)بهترین زمان برای مصرف پروبیوتیک ها چه زمانی است؟روزهای ابتدایی تولد بهترین زمان استفاده از پروبیوتیک برای طیور به شمار می رود. برخی از افراد از پروبیوتیک در دوران هچ استفاده می کنند. این امر می‌تواند موجب ضرر رساندن به سیستم گوارشی جوجه شود. توجه داشته باشید روزهای ابتدایی را برای استفاده از پروبیوتیک ها در نظر بگیرید تا بهترین بازدهی نصیب شما و کسب کارتان شود.برای عملکرد بهتر پروبیوتیک طیور می توانید از آن بعد از درمان استرس توسط آنتی بیوتیک استفاده کنید. پروبیوتیک ها در زمان هایی مانند بیماری، حمل و نقل به کمک شما بیایند تا پرنده دچار استرس نشود.در شرکت زیست یار وارنا همواره تلاش می شود تا فرمولاسیون پروبیوتیک های بایوگیل به گونه ای باشد که بتوان با به کارگیری باکتری های طبیعی روده طیور شامل باسیلوس ها، لاکتوباسیلوس ها و بیفیدوباکترها شرایط بهتری را جهت رشد و مقاومت بر علیه بیماری های رایج و کاهش استرس برای طیور در سالن های پرورش فراهم شود.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Wed, 09 Nov 2022 21:02:00 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C-%D9%88-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-xppmkgk6qmyo ای کولای از انواع بیماری های طیور محسوب می شود. ای کولای (E.coli) یک باسیل گرم منفی از خانواده انتروباکتریاسه (Enterobacteriaceae) و یک ارگانیسم فرصت طلب است که تنها چند سروتیپ آن در انسان ها، پرندگان و حیوانات اهلی بیماری زا است. ای کولای جزء فلور طبیعی دستگاه گوارش پرندگان محسوب می شود و در قسمت های انتهایی روده باریک و روده بزرگ انسان و دام و طیور وجود دارد.اشریشیا کولی یکی از شایع ترین عوامل بیماری زا در طیور به شمار می رود. میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری 5% تا 50% است. علائم بیماری بسته به حاد بودن و یا تحت حاد بودن بیماری متفاوت است. در صورتی که باکتری وارد خون شود موجب کِز کردن پرنده و مرگ سریع او شده ولی اگر باکتری در اندام های مختلف جایگزین شود موجب عوارض متفاوتی می شود. گاهی اوقات وارد دستگاه تنفس شده و عوارض تنفسی ایجاد می کند که معمولا ناشی از تهویه بد محل نگهداری پرنده و گرد و خاک زیاد می باشد. اگر در مفاصل موضعی شود، تورم مفصل و پا درد ایجاد می کند. در صورتی که وارد مجرای تخم شود موجب چسبندگی تخم و عفونت مجرا و نهایتا مرگ می شود. در جوجه ها یا موجب تلفات قبل از خروج تخم می شود و یا جوجه به دنیا آمده ضعیف و کوچک بوده، دچار اسهال شده و به زودی تلف خواهد شد.راه های انتقالای کولای می تواند توسط غذای آلوده به ستگاه گوارش و از طریق دیواره روده وارد خون شود.ای کولای از مسیر دستگاه تنفس با ورود گرد و غبار آلوده به ذرات مدفوع در بستر وارد شش ها و سپس وارد خون طیور می شود و پرنده را مستعد ابتلا به کولی باسیلوس (Colibacillosis) می نماید.آلودگی آب آشامیدنی به ای کولای در مواقعی که آب آشامیدنی گله از چاه های کم عمق و یا فاقد جداره مناسب تهیه می گردد به کرات دیده شده است.انتقال مکانیکی ای کولای از طریق آلودگی تخم مرغ ها به مدفوع و یا نقص در پوسته تخم مرغ و عدم رعایت بهداشت انکوباتور می تواند موجب بروز تورم مادرزادی بند ناف شود.علائم بیماری ای کولای در طیور:جوجه های مبتلا به ای کولای بی حال بوده و دور یکدیگر جمع می شوند و تمایلی به خوردن غذا و آب ندارند.در تورم کیسه های هوایی، با علائم سرفه و تنفس صدادار، ضخیم شدن کیسه های هوایی و در موارد شدید وجود اگزودای پنیری (منظور از اگزودا مایع خارج سلولی است که در نتیجه تغییر وریدها هنگام التهاب به‌وجود می‌آید که باعث ایجاد یک مایع خارج سلولی با غلظت بالای پروتئین و چسبندگی بالا می‌شود که شکل آن در تصویر زیر قابل مشاهده است) در کیسه های هوایی همرا است.این سندروم در جوجه های گوشتی عمدتا در سنین 3 تا 7 هفتگی رخ می دهد، اما احتمال وقوع آن در 5 تا 6 هفتگی به اوج خود می رسد.در عفونت های روده ای اسهال وجود دارد و در کالبد گشایی، تورم روده اغلب با افزایش ترشحات مخاطی همراه است. زمانی که کیسه هوایی بزرگ تر در ناحیه چپ شکم به ای کولای آلوده شود، احتمال بروز عفونت های مزمن مجرای تخم بیشتر می شود.پرندگان مبتلا معمولا ظرف 6 ماه پس از عفونت از بین می روند و هیچگاه تخم نمیگذارند. مجرای تخم توسط اگزودایی که ممکن است پنیری و متعفن باشد، متسع می شود در این حالت هیچگونه علائم اختصاصی به چشم نمیخورد و پرنده مبتلا مانند پنگوئن می ایستد.پروبیوتیک هاپروبیوتیک‌ها به‌عنوان میکروارگانیسم‌های زنده‌ای تعریف می‌شوند که باعث ایجاد بیماری نمی‌شوند و تعادل میکروارگانیسم‌های روده را ارتقا می‌دهند. این ماده همچنین به عنوان باکتری‌های فعالی در نظر گرفته می‌شوند که باعث ارتقای تعادل میکروبی سیستم گوارشی پرندگان پرورشی می‌شوند.پروبیوتیک‌ها یا باکتری‌های مفید برای مرغ و سایر گونه‌های پرندگان معمولاً به غذای طیور یا آب آشامیدنی اضافه می‌شوند تا به سلامت، عملکرد بهتر بدن و رشد پرندگان کمک کنند. این امر به ویژه در جوجه‌ها که باکتری‌های روده‌ای پایدار در آن‌ها هنوز ایجاد نشده‌اند بسیار مهم است. با افزودن پروبیوتیک‌ها به غذا یا آب، روده با باکتری‌های مفید پر می‌شود و از میزان عوامل بیماری‌زا در پرندگان می‌کاهد.البته باید به این نکته توجه داشته باشید که پروبیوتیک ها به عنوان دارو و به صورت مستقیم بیماری‌های پرندگان را درمان نمی‌کنند اما می‌تواند روند بهبودی را تسریع کرده و یا مقاومت بدن این پرندگان را در برابر بیماری‌ها بهبود دهند.پروبیوتیک ها و ای کولایدر ادامه به روند و نتایج تحقیق انجام شده در خصوص بررسی تاثیر پروبیوتیک ها بر بیماری ایکولای با عنوان ” مقایسه کارایی پروبیوتیک های گرم مثبت و گرم منفی با آنتی بیوتیک بر عملکرد و سیستم ایمنی جوجه های گوشتی” منتشر شده توسط دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس می پردازیم: به منظور ردیابی باکتری های پروبیوتیکی در دستگاه گوارش جوجه های گوشتی و مقایسه سویه های گرم مثبت و گرم منفی پروبیوتیک ها با آنتی بیوتیک بر عملکرد و سیستم ایمنی در جوجه های گوشتی دو آزمایش انجام شد.آزمایش اول: در یک گروه شاهد و چهار گروه تیمار، برای ردیابی مسیر عبور باکتری لاکتوباسیلوس ها در دستگاه گوارش توسط واکنش های زنجیره ای پلیمراز، پس از تجویز در هچری، لاکتوباسیلوس پلانتاروم توسط پلاسمید حاوی پروتئین سبز فلوئورسانت، ترانسفورم ( تبدیل کردن، تغییر شکل دادن) شد. بر اساس نتایج به دست آمده مشاهده شد که باکتری ترانسفورم شده:در هیچ کدام از نمونه گیری ها در گروه شاهد ردیابی نشد.تلقیح به کلوآک (تلقیح به کلوآک عبارت است از انتقال هر نوع مواد به درون انتهای دستگاه گوارش) ردیابی نشد.در گروه تزریق به تخم مرغ تنها جایگزینی ابتدایی صورت گرفتدر گروه افشانه جایگزینی باکتری های پروبیوتیکی از 12 ساعت پس از تجویز تا انتهای دوره مشاهده شد.در گروه گاواژ دهانی جایگزینی در تمام طول آزمایش در قسمت های مختلف دستگاه گوارش مشاهده شد.نتایج این آزمایش نشان می دهد که در روش گاواژ دهانی که پرنده دوز کامل پروبیوتیک را در آغاز هچ از قسمت ابتدایی دستگاه گوارش دریافت کرد بهترین جایگزینی باکتری ها را در طول دستگاه گوارش داشته است.آزمایش دوم: در این آزمایش پرندگان در سه تیمار پروبیوتیک های گرم مثبت برویباسیلوس لاتروس پیروس و لاکتوباسیلوس رامنوسوس و پروبیوتیک گرم منفی ای کولای نیسل 1917 را به صورت روزانه در آب آشامیدنی و آنتی بیوتیک ویرجینامایسین را در خوراک دریافت کردند. بر اساس نتایج به دست آمده مشاهده شد که:تفاوت معنی دار در میانگین وزن بدن بین گروه های مختلف مشاهده شد.(P<0.05)در دوره پایانی بالاترین میانگین وزن در گروه مصرف کننده ای کولای مشاهده شد.استفاده از تیمارها اثر مثبت بر ایمنی نشان دادند.بالاترین تیتر آنتی بادی علیه گلبول قرمز گوسفند در گروه های مصرف کننده ای کولای و آنتی بیوتیک مشاهده شد.استفاده از پروبیوتیک ها باعث بهبود مرفولوژی دستگاه گوارش شد.بلندترین و کوتاه ترین طول پرز در دوازدهه به ترتیب در گروه های مصرف کننده ای کولای نیسل و شاهد مشاهده شد.استفاده از تیمارهای پروبیوتیکی سطح لیپوپروتئین با چگالی بالا را افزایش و کلسترول را کاهش داد (P<0.01). به نظر می رسد که پروبیوتیک ها پتانسیل بالایی برای جایگزینی با آنتی بیوتیک در صنعت طیور دارند و پروبیوتیک گرم منفی ای کولای نیسل به نظر کارایی بالاتری در مقایسه با سویه های مثبت پروبیوتیکی لاکتوباسیلوس و بروی باسیلوس دارد.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Sat, 05 Nov 2022 18:23:53 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D9%86%DB%8C%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D9%84-%D9%88-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D9%87%D8%A7-fv3xkpjcspez نیوکاسل و پروبیوتیک هاتاریخچه بیمارییکی از بیماری مهم در فارم های طیور که تلفات زیادی را به همراه دارد بیماری نیوکاسل است. در گذشته به علت تلفات سنگینی که توسط این بیماری تحمیل می شد با نام طاعون مرغی نیز شناخته شده اما نام رایج آن نیوکاسل می باشد. عامل این بیماری ویروسی از خانواده پارامیکسوویریده (paramyxoviridae) است که ویروس های عامل بیماری های انسانی مثل اوریون و سرخک نیز در این خانواده قرار دارند.نیوکاسل- پارامیکسوویریده-طیور گوشتیدلیل انتشار شدید ویروس نیوکاسل، توانایی بسیار زیاد این ویروس در زنده ماندن در کود و لاشه مرغ های تلف شده می باشد. این ویروس حتی می تواند به مدت چندین ماه تا یک سال نیز در گوشت مرغ منجمد شده با دمای 20- درجه زنده بماند.ویروس نیوکاسل می تواند در سه مرحله ضعیف، متوسط، قوی گله ها را درگیر کرده و در نوع حاد یا یا قوی سبب ایجاد تلفات بسیار بالا شود.افت لاشه-نیوکاسل-تلفاتروش های انتقالاز طریق هوا (از سالن یا مرغداری های آلوده مجاور و یا از طریق گرد و غبارا)از طریق جا به جایی وسایل و تجهیزات آلوده بین مزارع و فارم هااز طریق آب آشامیدنی آلودهاگر در طول دوره ضدعفونی جهت از بین بردن سوسک های بستر، موش ها، سایر جوندگان و حتی مگس ها اقدامی صورت نگیرد می توانند به عنوان ناقل مکانیکی ویروس نیوکاسل دوره درگیری را به دوره بعد منتقل کنند.طوطی سانان، کلاغ ها، گنجشک ها، کبوترها و دیگر پرندگان آزاد زی می توانند بدون علائم بالینی ناقل ویروس باشند.سالن مرغداری آلوده-نیوکاسل-طیور گوشتیدر خصوص انتقال عمودی (انتقال بیماری از مادر به جوجه) پرسش هایی مطرح است که در پاسخ به این پرسش باید گفت معمولا ویروس نیوکاسل در صورت انتقال به تخم مرغ نطفه دار باعث مرگ جنین می شود و در صورتی که تخم مرغ آلوده داخل دستگاه های جوجه کشی و در طول دوره هچینگ بشکند باعث پخش پارتیکل ویروس در کل دستگاه هچر می شود و جوجه های تازه متولد شده را درگیر می کند. بعد از انتقال این جوجه ها به فارم و سپری شدن دوره نهفتگی که 48 ساعت تا 15 روز می باشد باعث درگیر شدن گله به ویروس و تلفات سنگین بین 50 تا 70 درصد می شود.نیوکاسل-نطفه مبتلا به نیوکاسل-نطفه سالمعلائماز جمله علایم این بیماری می توان به: نفس کشیدن با دهان باز، نفس نفس زدن، خارج شدن مایع یا ترشحات از دهان، خس خس کردن سینه، داشتن سرفه و عطسه، وجود اسهال آبکی یا سبز رنگ، کاهش اشتها و کاهش وزن، لرزش بدن و افتادگی بال ها، کز کردن و گوشه گیری، عدم تعادل در راه رفتن و ایستادن، داشتن سرگیجه، در موارد حاد فلج شدن پاها و پیچیدن گردن به سمت بدن و… اشاره کرد.طیور گوشتی-مرغ گوشتی-طیور مبتلا به نیوکاسلنحوه تشخیص قطعی بیماری نیوکاسل در طیوربا اینکه توجه به علائم فوق در تشخیص و درمان بیماری کمک کننده خواهد بود اما در برخی موارد به دلیل مشابه بودن علائم آن با سایر بیماری ها به صورت اشتباه تشخیص داده می شود، بنابراین انجام کالبد شکافی لاشه جهت تشخیص دقیق بیماری الزامی خواهد بود. در صورتی که پرنده به نیوکاسل جزئی و خفیف متبلا شده باشد و یا بیماری در مراحل اولیه باشد با مشاهده تورم چشم و گلو، کاهش اشتها، کاهش تخم گذاری، تغییر در شکل و رنگ تخم مرغ و آبکی و غیر ژله ای شدن سفیده تخم می توان به وجود بیماری نیوکاسل در مرغ پی برد که حتما باید در جهت قرنطینه و درمان سریعتر اقدام شود.کالبد شکافی طیور-کالبد گشایی پرنده-نیوکاسل- MDT، ICP، IVP، HIبیماری آنفولانزای مرغی و مسمومیت های غذایی علائم تنفسی، گوارشی و عصبی مشابهی با این بیماری ایجاد خواهد کرد بنابراین دامپزشک ها به منظور تشخیص قطعی نیوکاسل در طیور و جلوگیری از تلفات بیشتر گله از روش هایی همچون MDT، ICP، IVP، HI و یا روش مولکولی بهره گیری می کنند.خونریزی داخلی-کالبد گشایی پرنده-نیوکاسل- MDT، ICP، IVP، HIدر صورتی که شما یا دامپزشک قصد کالبد شکافی پرنده تلف شده را داشته باشید باید به خونریزی داخلی ریه، کلیه، نای، سنگدان، تخمدان و سایر اندام های پرنده توجه کنید چرا که نیوکاسل سبب خونریزی داخلی در این اندام ها نیز می شود.علائم کالبدگشایی بیماری نیوکاسلعلائم کالبدگشایی بیماری نیوکاسل عبارت اند از ایجاد زخم و خونریزی در بافت ها و سلول های لمفوئیدی زیر پلک چشم، لوزه های سکومی، غدد پایر، بزرگ شدگی غیر طبیعی طحال همراه با خونریزی بافت تیموس و پیش معده و روده کدر بودن کیسه های هوایی می تواند نشانه کالبد گشایی مثبت نیوکاسل باشد.لوزه های سکومی، غدد پایر-کالبدگشایی-نیوکاسل-مرغ گوشتیپروبیوتیک ها و نیوکاسلپروبیوتیک ها که به عنوان روش تغذیه مستقیم باکتریایی (direct fed microbials) نیز شناخته شده هستند و جزء افزودنی های خوراکی میکروبی نیز به حساب می آیند از طریق بهبود تعادل روده ای به طور مثبت و موثر بر حیوان میزبان تاثیر می گذارند. به طور خلاصه، پروبیوتیک ها، باکتری های “خوب و مفیدی” هستند که در دستگاه گوارش زندگی می کنند.طرد رقابتی-مکانیزم عملکرد پروبیوتیک ها-پروبیوتیکپروبیوتیک ها طبق اصل طرد رقابتی عمل می کنند یعنی زمانی که جمعیت های مناسب باکتری های پروبیوتیک حضور دارند، توانایی باکتری های بیماری زا را کاهش می دهند تا از کنترل خارج شوند و میزبان را در اختیار خود بگیرند. به بیان ساده تر پروبیوتیک ها، پاتوژن ها را از بدن بیرون رانده و همچنین از رشد باکتری های بیماری زا نیز جلوگیری می کنند.به علاوه پروبیوتیک ها برای سیستم ایمنی به عنوان تنظیم کننده عمل می کنند. برای مثال، جوامع میکروبی می توانند از طریق تحریک پاسخ ایمنی دستگاه گوارش، از سیستم دفاعی حیوان در برابر پاتوژن ها دفاع کنند. این امر به پیشرفت سیستم ایمنی از طریق تحریک تولید پادتن ها و افزایش فعالیت گلبول های سفید کمک می کند.پروبیوتیک طیور-مرغ گوشتی-پروبیوتیکدر مقاله ای که تحت عنوان “مقایسه اثر پروبیوتیک و آنتی بیوتیک بر سیستم ایمنی جوجه های گوشتی” منتشر شده به بررسی تاثیر پروبیوتیک ها بر پادتن ضد گلبول قرمز گوسفند و پادتن ضد نیوکاسل پرداخته شده است که در ادامه روند این بررسی با شما به اشتراک می گذاریم:هدف از انجام این تحقیق مقایسه تأثیر مصرف پروبیوتیک و آنتی بیوتیک بر عملکرد جوجه های گوشتی و مقاومت این پرندگان در مقابل عوامل استرس زا و بیماری زا بوده است.پروبیوتیک-باسیلوس سابتیلیس-لاکتوباسیلوس-انواع پروبیوتیکبرای اجرای طرح تعداد 400 قطعه جوجه گوشتی نر از سویه راس به صورت تصادفی انتخاب شده شامل 4 تیمار، هر تیمارشامل 4 تکرار بودند. جوجه های گروه شاهد با جیره غذایی فاقد هرگونه آنتی بیوتیک و داروی ضدکوکسیدیوزی تغذیه شدند. به جیره غذایی گروه دوم میزان 0.02 درصد از پریمکس آنتی بیوتیک ویرجینیامایسین 10 درصد اضافه گردید و به جیره گروه های سوم و چهارم به ترتیب 0.05 و 0.1 درصد پروبیوتیک اضافه شد. در تمام طول آزمایش جوجه ها به طور آزادانه به آب و غذا دسترسی داشتند.لنفوسیت-گلبول های قرمز-سطح لنفوسیت ها-گلبول های سفیدتعداد گلبول های سفید و نسبت هتروفیل (یک آنتی بادی ایمونوگلوبولین M (IgM) است ( به لنفوسیت (گلبول های سفید خون) در نمونه های خون در 42 روزگی سنجیده شد. به جوجه ها واکسن بیماری نیوکاسل داده شد و به تعدادی از آن ها گلبول قرمز گوسفند تزریق شد و سپس بر روی نمونه های سرم خون آن ها تست پادتن نیوکاسل و پادتن گلبول قرمز انجام گرفت.گلبول های قرمز-ایمونوگلوبین-IMG-لنفوسیتنتایجنتایج حاصل از این تحقیق نشان دادند که افزودنی آنتی بیوتیک ویرجینیامایسین به جیره غذایی در مقایسه با گروه شاهد و گروه های مصرف کننده پروبیوتیک تاثیر معنی داری در تعداد گلبول های سفید و نسبت هتروفیل به لنفوسیت، پادتن ضد گلبول قرمز گوسفند و پادتن ضد نیوکاسل نداشت.افزودن 0.1 درصد پروبیوتیک به جیره غذایی در مقایسه با گروه شاهد به طور معنا داری تعداد گلبول های سفید را افزایش و نسبت هتروفیل به لنفوسیت را کاهش داد (P<0.05). هرچندکه افزودن 0.05 درصد پروبیوتیک به جیره غذایی در مقایسه گروه با گروه شاهد تاثیر معنا داری در تعداد گلبول های سفید و نسبت هتروفیل به لنفوسیت نداشت.با توجه به نتایج این تحقیق می توان گفت پروبیوتیک ها تاثیرات مثبتی بر روی سیستم ایمنی میزبان دارند. تجربه ای که شرکت زیست یار وارنا در خصوص بیماری نیوکاسل و نقش پروبیوتیک بایوگیل در اثرگذاری مثبت در این بیماری داشته به شرح زیر است:در برخی از فارمهای تولیدی که درگیر ویروس نیوکاسل شده بودند اعلام شده است که درگیری نیوکاسل مشهود بوده اما تلفات ناشی از نیوکاسل و همچنین عوارض ثانویه ناشی از این ویروس نسبت به دوره هایی که از پروبیوتیک بایوگیل استفاده نمی کردند بمراتب کمتر و بازگشت گله به وضعیت نرمال و جبران رشد و وزن گیری با سرعت بیشتری صورت پذیرفته که عملکرد عملی پروبیوتیک مؤید مطالعه فوق است.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Tue, 01 Nov 2022 20:44:00 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%AA%DA%98%DB%8C%D9%90-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%A2%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%84-%D8%B9%D9%81%D9%88%D9%86%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D9%86%D9%84%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%B7%DB%8C%D9%88%D8%B1-dp9wqeuwgavb معرفی بیماری سالمونلا در طیور گوشتیگونه سالمونلا یک پاتوژن موضعی درون سلولی است که طیور عوامل انتقال اولیه آن هستند. این گونه پاتوژن منجر به بروز عفونت های سیستمی و ایجاد بیماری از طریق مواد غذایی می شود بار اقتصادی بالایی دارد و همچنین از نظر بهداشت عمومی حائز اهمیت بالا است به همین سبب نگرانی های بسیاری در ارتباط با سلامت مصرف کنندگان در سراسر جهان در پی داشته است.کنترل بیماری سالمونلا در پرورش مرغ گوشتیبرای سالهای متمادی استفاده از آنتی بیوتیک استراتژی اصلی برای کنترل سالمونلا بوده است، با این حال با ایجاد و انتشار مقاومت های آنتی بیوتیکی متنوع توسط باکتری های پاتوژن، استفاده از آنتی بیوتیک ها مورد تجدید نظر قرار گرفت و مبحث استفاده از جایگزین های آن ها مطرح شد. این طرح پس از بررسی برای پرورش توصیه شده و اتفاقا با موفقیت در کشورهای زیادی پذیرفته شده است. استراتژی های معرفی شده در تولید طیور برای کنترل سالمونلا در دو گروه زیر دسته بندی شده اند:بر مبنای تغذیه: (پریبیوتیک، پروبیوتیک، سین بیوتیک ها، پستبیوتیک ها و فیتوبیوتیک ها)بر مبنای غیر تغذیه: (باکتریوفاژها، برنامه های کاربردی جیره و واکسن ها).سالمونلا یکی از بحرانی ترین مشکلات بهداشت عمومی در سراسر جهانبا توجه به گزارشات مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (Center for Disease Control and Preventions)، عفونت سالمونلا یکی از بحرانی ترین مشکلات بهداشت عمومی در سراسر جهان است. بیماری سالمونلا سالانه تنها در ایالات متحده موجب بروز 1،350،000 عفونت می شود که با علائم اسهال، تب و درد شکم به عنوان علائم اصلی همراه است.وجود تعداد Log10 7-8 ایجاد و شیوع بیماری لازم است با وجود این که معمولا به صورت خود محدود کننده هستند اما همچنان به ویژه در افراد دچار نقص ایمنی می توانند باعث عفونت ها خارج روده ای بشوند.طیور و مخصوصا فرآورده های آن ها مانند گوشت و تخم مرغ منبع اصلی برای ابتلای انسان ها هستند که اتفاقا اغلب این تولیدات خوراکی از حیوانات سالم بدست می آیند.انتقال سالمونلا در پرندگان به صورت همه گیر شیوع پیدا می کند و ممکن است همراه با علائم بالینی یا بدون هیچ علامتی باشد، این موضوع احتمال انتقال این بیماری مشترک بین طیور و انسان ها را از طریق زنجیره غذایی افزایش می دهد.تحقیق انجام شده استراتژی های اصلی بدون آنتی بیوتیک موجود در حال حاضر را از نظر:نقش آنها در پیشگیری از عفونت سالمونلاکاهش اثرات نامطلوب این بیماریبه صورت خلاصه معرفی کرده و هریک را مورد بحث قرار می دهد.گونه سالمونلا و ارتباط آن با طیورگونه سالمونلا مربوط به یک باسیلوس بی هوازی گرم منفی روده ای با قطر سلولی 0.7-1.5 µm و طول 2-5 µm متعلق به خانواده انتروباکتریاسه (Enterobacteriacea) است.آنها غالباً تاژک‌های پریتریکس دارند، به جز S. Gallinarum و S. Pullorum که غیر متحرک بوده و به شدت برای طیور بیماری زا هستند.رشد و تکثیر عامل عفونیسالمونلا قادر به کلونازیسیون (به معنای رشد و تکثیر عامل عفونی) است تحت شرایط محیطی در خارج از سلول میزبان زنده تکثیر می شود و به عنوان یک میکروارگانیسم غیر مستعد (باکتری‌های غیر مستعد باکتری‌هایی هستند که برای رشد به هیچ مکمل غذایی یا شرایط خاصی نیاز ندارند) در نظر گرفته می شود.گونه سالمونلا همچنین در شرایط دمایی بین 7 تا 48 درجه سانتی گراد، در فعالیت های آبی تا سطح 995/0 (منظور از فعالیت آبی، آب مورد نیاز برای رشد میکروارگانیسم ها درون مواد غذایی است) و PH بین 5/6 تا 5/7 قادر به رشد و فعالیت هستند.انواع گونه سالمونلاگونه سالمونلا بر اساس تفاوت های بیولوژیکی به دو دسته سالمونلا انتریک و سالمونلا بونگوری تقسیم می شود.بونگوری دارای شش زیر گونه است. در حالیکه سالمونلا انتریک شامل بیشتر از ۲۵۰۰ سِرووار (گروهی از میکروارگانیسم های نزدیک به هم که با مجموعه ای از آنتی ژن ها مشخص می شوند) است که حدود تعداد 80 عدد از آنها بین انسان ها و حیوانات مشترک است. از طرف دیگر، سالمونلا بونگوری حداقل 20 سروتیپ (یک سویه سرولوژیکی قابل تشخیص از یک میکروارگانیسم) را شامل می شود که معمولاً با حیوانات خونسرد همراه است، اما همچنان توانایی مبتلا کردن انسان ها را نیز دارند.عفونت سالمونلا در طیور جزء بیماری هایی است که از دیرباز به عنوان یک بیماری مشترک بین انسان و حیوان شناخته شده است و از نظر اقتصادی در بهداشت عمومی سراسر جهان از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است زیرا که طیور و فرآورده های آن ها به عنوان منبع اصلی این بیماری در نظر گرفته می شوند.استراتژی های مبتنی بر تغذیه برای کنترل عفونت سالمونلا در طیوردر سال های اخیر، جایگزین هایی غیر آنتی بیوتیکی برای کاهش یا کنترل عفونت های سالمونلا در طیور مورد بررسی قرار گرفته است. این بررسی ها بر پایه استفاده از استراتژی های مبتنی بر تغذیه از جمله پریبیوتیک ها، پروبیوتیک ها، سین بیوتیک ها، پست بیوتیک ها و فیتوبیوتیک ها متمرکز بوده اند.پروبیوتیک هاپروبیوتیک‌ها به عنوان میکروارگانیسم‌های زنده‌ای تعریف می‌شوند که در صورت مصرف در مقادیر کافی تاثیرات مفیدی بر سلامت میزبان ایجاد می کنند. افزودن پروبیوتیک در خوراک طیور با تاثیرات مفیدی در ارتباط با توانایی آن ها در مهار رشد باکتری های بیماری زا همراه است. برخی از باکتری های پروبیوتیک در این زمینه (به تنهایی یا ترکیبی) برای جلوگیری یا کنترل عفونت سالمونلا در طول پرورش طیور استفاده می شوند.گزارش های علمی نشان داده اند که مصرف مکمل های غذایی مبتنی بر پروبیوتیک ها می تواند سبب بهبود عملکرد تولیدی، همچنین پیشگیری از عفونت سالمونلا و کاهش اثرات منفی مرتبط با آن شود.شمار زیادی از باکتری هایی که به عنوان پروبیوتیک برای مکمل های طیور استفاده می شوند، شامل چندین گونه بیفیدوباکتریوم، لاکتوباسیلوس و باسیلوس هستند.اثرات اصلی که پس از افزودن پروبیوتیک ها به خوراک طیور مشاهده شده، شامل موارد زیر بوده است:توانایی بازیابی میکروبیتای روده به ویژه در مرغ های تخمگذار مبتلا به سالمونلاافزایش تجمع اسیدهای چرب (استات، بوتیرات و پروپیونات)تولید ترکیبات ضد میکروبی مانند پراکسید هیدروژن، اسید لاکتیک، باکتریوسین ها و اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه که قادر به مهار تکثیر سالمونلا یا کلونیزاسیون آنها در اندام های منتخب مانند سکوم هستند.نتیجه گیریعفونت سالمونلا به دلیل ایجاد بیماری و خطر بالقوه مرگ و میری که در دوره های پرورش طیور از خود نشان داده است و همچنین به دلیل ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی، تلفات و کاهش کارایی ناشی از عفونت بالینی همچنان یکی از چالش های اصلی صنعت طیور محسوب می شود. بنابراین با پیشرفت فناوری های نوظهور و با تکیه بر آزمایش ها و شواهد علمی، استراتژی هایی بدون استفاده از آنتی بیوتیک، برای کنترل و جلوگیری از عفونت سالمونلا مطرح شده است که از خطر وجود بیماری در طیور و فرآورده های آن ها جلوگیری می کند. در عین حال، هنوز هم به دانش بیشتری جهت ترویج فرهنگ استفاده و تجاری سازی این استراتژی های ارزشمند در خصوص کنترل عفونت های سالمونلا و درک بهتر پتانسیل عملکردی آن ها نیاز است.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Wed, 26 Oct 2022 11:20:42 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%DA%A9%D9%88%DA%A9%D8%B3%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%B2-ixpic2kfxxrw کشاورزی و دامپروری نوینبا افزایش روز افزون جمعیت بشری و محدود بودن منابع طبیعی از یک سو و توجه انسان به کیفیت زندگی از سوی دیگر، در راستای رفع نیاز های غذایی جمعیت جهانی، امروزه تکنیک ها و روش های علمی خاصی جایگزین روش های سنتی کشاورزی و دامپروری شده و در واقع ما شاهد جایگزینی صنعت به جای سنت در بخش کشاورزی و دامپروری هستیم.معایب و مزایای صنعت دامپروریاز مشخصات مهم صنعت دامپروری افزایش تراکم دام و طیور در فارم های جدید و همچنین استفاده بهینه و معقول از نهاده های کشاورزی است. اعمال مدیریت های خاص علمی در این فارم ها وکوشش در بهبود ضریب تبدیل غذایی و تسریع در رشد دام و طیور از خصوصیات دیگر این صنعت می باشد.اما این افزایش سریع در بازدهی تولید و تغییر در نظام طبیعی زندگی دام و طیور هرگز بدون هزینه نبوده و نخواهد بود، شیوع سریع انواع بیماری ها و پیدایش ناراحتی های متابولیک و مشاهده انواع سندرم ها از ثمرات پرورش صنعتی دام وطیور می باشد.بیماری کوکسیدیوز در طیورکوکسیدیوز مشابه بسیاری از بیماری‌های دیگر، بیماری طیور جوان است زیرا که با افزایش طول عمر و مواجهه با گونه‌های مختلف ایمریا، در بدن پرنده ایمنی ایجاد می‌گردد.اگرچه در اکثر موارد بیماری خفیف می‌باشد، ولی به علت توانایی ایجاد زیان‌های اقتصادی فراوان سیاست کنترل بیماری کوکسیدیوز بر اساس پیشگیری، درمان و تقویت سیستم ایمنی می‌باشد. از واکسن عمدتاً در مرغان مادر و بوقلمون استفاده می‌شود.آلودگی از راه مدفوعی- دهانی روی می‌دهد. خوردن غذا، آب و بستر از دیگر راه‌های ابتلا به بیماری می‌باشد. به طور خلاصه، هنگام خوردن اووسیست اسپوروله شده (عفونی)، اسپروزوئیت‌ها آزاد شده و چرخه جنسی و غیرجنسی انگل شروع می‌شود که به تشکیل هزاران اووسیست جدید منجر می‌شود.راه های انتقال بیماری کوکسیدیوزاووسیست در بستر آشیانه‌های مرغداری حفظ می‌شود و می‌تواند به آسانی به وسیله گرد و خاک، چکمه‌ها، کفش‌ها، لباس، جعبه‌ها، چرخ ماشین یا با حیوانات دیگر و حشرات به مزارع پرورش طیور منتقل شود.انسان‌ها نیز از حاملین مهم کوکسیدیا هستند. بستر مرطوب و دمای بالا اسپرولاسیون را آسان کرده و شیوع کوکسیدیوز را سرعت می‌بخشد.کوکسیدیوز در سرتاسر دنیا به‌وقوع می‌پیوندد و در شرایطی که تدابیر مناسب پیشگیرانه اعمال نشده باشند به‌عنوان یکی از دلایل اصلی تلفات، رشد نامطلوب و ضریب تبدیل نامطلوب خوراک درگله‌های نابالغ درنظر گرفته می‌شود.در این میان برخی از بیماری ها همانند بیماری کوکسیدیوز از اهمیت خاصی برخوردار است چرا که پارازیت این بیماری سالیانه میلیون ها دلار خسارت را به بخش دامپروری در سراسر جهان وارد می نماید. با توجه به توضیحات سطور فوق لزوم شناخت وپیشگیری و درمان و مبارزه با بیماری های دام و طیور از اهمیت خاصی برخوردار بوده و مدیریت فارم های دامپروری باید شناخت کافی از این بیماری ها داشته باشند.در ادامه از میان انواع روش های پیشگری از بیماری کوکسیدیوز به “استفاده از پروبیوتیک ها در طول دوره پرورش” می پردازیم:پروبیوتیک هاپروبیوتیک ها میکروارگانیسم‌ های مفیدی هستند که با حمایت از جمعیت متنوع از باکتری‌های مفید در دستگاه گوارش پرنده، به سلامت او کمک می‌کنند. هدف از تغذیه با ماده پروبیوتیک، پر کردن دستگاه گوارش با باکتری‌های مفید است تا پاتوژن‌هایی مانند E. coli ، سالمونلا و کلستریدیوم، فضای کمتری برای رشد داشته باشند.تغذیه پرندگان با استفاده از پروبیوتیک‌ها در اوایل زندگی جوجه‌ها می‌تواند به آن‌ها کمک کند تا زندگی سالم‌تر و بیماری‌های کمتری را تجربه کنند. لازم به ذکر است که پروبیوتیک به عنوان دارو و به صورت مستقیم موجب درمان پرندگان را درمان نمی شود بلکه می‌تواند روند بهبودی را تسریع کرده و یا مقاومت بدن این پرندگان را در برابر بیماری‌ها بهبود دهد.تاثیر استفاده توام پروبیوتیک و واکسن کوکسیدیوز بر آلودگی تجربی کوکسیدیایی در جوجه های گوشتیدر مقاله ای که توسط دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران تحت این عنوان منتشر شده است، به بررسی تاثیر استفاده توام پروبیوتیک با منشا لاکتوباسیلوس و واکسن کوکسیدیوز (پاراکوکس-5) بر عملکرد جوجه های گوشتی در ابتلای تجربی به کوکسیدیوز پرداخته است که توضیحات و نتایج این بررسی به صورت زیر بود است:“تعداد 600 قطعه جوجه گوشتی نر از سویه تجاری راس 308 به پنج گروه 120 قطعه ای تقسیم گردیدند. به طوریکه هرگروه مشتمل بر چهار زیرگروه (تکرار) 30 قطعه ای بود. جوجه های هر تکرار به صورت تصادفی در یک پن مجزا بر روی بستری از تراشه چوب و در شرایط کاملا مشابه نگهداری شدند. گروه های سوم و پنجم به ترتیب پروبیوتیک، واکسن کوکسیدیوز و پروبیوتیک و واکسن کوکسیدیوز دریافت کردند.در 26 روزگی تمام گروه ها (به غیر از گروه اول) با مخلوطی از اسیست های اسپوروله شده گونه آمیریا (آسرولینا، ماگزیما و تنلا) چالش گردیدند. مقدار کاروتن سرم تمام گروه ها درست قبل از چالش و 6 روز بعد از آن تعیین گردید. میزان OPG مدفوع (منظور میانگین تعداد اوسیست در هر گرم مدفوع است) در 6 الی 10 روز پس از چالش اندازه گیری شد. شاخص های تولیدی از قبیل افزایش وزن، ضریب تبدیل غذایی، مقدار اخذ غذا و شاخص کارایی تولید نیز اندازه گیری شدند.نتیجه گیریدر نتیجه گیری کلی با توجه به کاهش معنی دار OPG، کاهش نسبی ضریب تبدیل غذایی، میزان تلفات و افزایش نسبی شاخص کارایی تولید در گروه پروبیوتیک نسبت به گروه شاهد آلوده می توان چنین نتیجه گیری کرد که استفاده از پروبیوتیک می تواند تاثیر مثبتی در کنترل کوکسیدیوز داشته باشد. همچنین با توجه به عدم تغییر معنی دار در پارامترها و شاخص های تولیدی ذکر شده در گروهی که پروبیوتیک + پاراکوکس را دریافت کرده اند، احتمالا مصرف پروبیوتیک با منشا لاکتوباسیلوس تداخلی با اثر واکسن پاراکوکس ندارد.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Wed, 26 Oct 2022 11:05:39 +0330 https://virgool.io/@bioguil/%D8%B9%D9%85%D9%84%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D9%87%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%87%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D9%86%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D9%88%D8%AC%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA%DB%8C-yhsopq7mzbir رشد و نمو طبیعی استخوان ها یک امر حیاتی در پرورش طیور است. ضعف در پاها و لنگش از جمله مشکلات شایعی است که طیور گوشتی بالغ به واسطه رشد سریعی که در طول دوره پرورش تجربه می کنند به آن دچار می شوند و مشکلات اقتصادی زیادی را برای پرورش دهندگان فراهم می آورند.اختلالات پا مانند بدشکلی های زاویه ایِ استخوان و دیسکوندروپلازی تیبیا ( TD ) که با کاهش رشد، افزایش تلفات و افزایش افت لاشه نیز ارتباط مستقیم دارد به یک معضل رایج در دوره های پرورش طیور گوشتی تبدیل شده است.پروبیوتیک ها با هدف بهبود سلامت دستگاه گوارش طیور سبب جلوگیری از اسهال، بالا بردن کیفیت لاشه و افزایش نرخ رشد طیور می شوند.اخیرا تحقیقاتی به تایید رسیده است که بیان کننده توانایی پروبیوتیک ها در بهبود روند رشد استخوان ها از طریق حفظ تعادل میکروبی هستند.به طور عمده مقاله فوق علل وقوع بیماری ها و مشکلات مربوط به پا در طیور گوشتی را بیان کرده و به توصیف نقش پروبیوتیک ها در سلامت استخوان از طریق تنظیم میکروبیولوژی روده و بهبود عملکرد گوارش می پردازد، بدین ترتیب هدف این مطالعه ارائه یک مبنای نظری مرتبط با پروبیوتیک ها درمورد جلوگیری از گسترش بدشکلی های اسکلت در مرغ های گوشتی است.مروری بر بیماری های ساق پا در طیورسلامت پاهای طیور در ارتباط با تغذیه امر مهمی در طول پرورش مرغ های گوشتی است. با وجود اینکه ناهنجاری های پا از لحاظ بالینی موضوع رایجی نیست (احتمال وقوع آن ها معمولا کمتر از ۲ یا ۳ درصد است) اما همچنان مسئله قابل توجهی در پرورش طیور گوشتی به شمار می آید.با افزایش وزن در طیور گوشتی توانایی آن ها در راه رفتن دچار سیر نزولی شده و کاهش می یابد. این موضوع می تواند بر جذب مواد غذایی و روند رشد آن ها اثرات منفی ایجاد کند. تخمین زده شده که تقریبا ۱۲.۵ میلیارد از طیور سراسر جهان به مشکلات و معضلات مختلفی در ارتباط با پاها دچار می شوند. به طور مثال تقریبا ۲۷ درصد طیور در انگلستان دچار اختلال حرکات ارادی هستند که ۳/۳ درصد از این تعداد قادر به راه رفتن نیستند.هر ساله مشکلات مربوط به رشد اسکلت طیور گوشتی سبب ایجاد ضررهای اقتصادی به ارزش بیشتر از صد و پنج میلیون دلار در صنعت طیور ایالات متحده آمریکا می شود. همچنین این دست معضلات در پاها و در رشد اسکلت از دیگر دشواری های صنعت طیور است که سبب افت کیفیت لاشه شده، از افزایش سود غیر مسقیم جلوگیری می کند و موجب کاهش سود ناخالص در این صنعت می شود ( تقریبا بین ۱۰ تا ۴۰ درصد ). بنابراین ناهنجاری های پا در پرورش مرغ های گوشتی باید به صورت معنا دار و ویژه ای مورد توجه قرار بگیرد.تاکنون توسعه اصلاح ژنتیکی، روتین سازی مدیریت تغذیه و بهبود کنترل های محیطی به افزایش وزن در میان جوجه های گوشتی در 50 سال گذشته کمک بسیاری کرده اند. (از ۲۵ گرم در هر روز به ۱۰۰ گرم در روز بیش از 300٪). بسیار مهم است که بدانیم تکامل اسکلت باید با ضریب رشد ارگانها سازگار باشد.علل و پیشگیریبیماری های مربوط به پا در مرغ ها با ضعف در عضله، بدشکلی استخوان ،کیست های مفصلی و نکروز سر استخوان ران ها که منجر به لنگش و فلج می شوند نمود پیدا می کنند. دلایل مختلف برای بیماری های مربوط به پا در مرغ های گوشتی توجهات زیادی را به خود معطوف کرده است از جمله : وراثت، عفونت، مسومیت، جیره غذایی مدیریت تغذیه، جوجه درآوری (Hatching) ، و فاکتورهای غیر قابل توضیح دیگر.در شرایط تغذیه مناسب بستر به عنوان یکی از مهم ترین دلایل لنگش در جوجه ها اثبات شده است. به نظر می رسد که بی ثباتی پاها که توسط کف پوش های سیمی ایجاد شد اند سبب تقویت استرس های شیمیایی اعمال شده در محل های رشد، تشکیل ریز شکستگی های استئوکندروتیک (Osteochondrotic) و شکاف ها در غضروف پروگزیمال ( (proximal epiphyseal-physeal اپیفیزیال استخوان ران و ساق پا (که منجر به کروز غضروف مفصلی و التهاب موضعی استخوان ه‌دلیل عفونت باکتریایی – chondronecrosis with osteomyelitis – می شود) را تسریع می کنند.کف پوش سیمی همچنین سبب ایجاد استرس مزمن و قابل توجه ای در مورد افزایش تکثیر باکتری ها می شود (منسوب به سرکوب سیستم ایمنی به واسطه استرس).بیماری پای عفونی به طور معمول توسط ویروس ها، باکتری ها و مایکوپلاسما ایجاد می شوند. در صورتیکه بیماری های غیر عفونی مربوط به پا شامل بیماری های متابولیکی، چرخش خارجی تیبیا و کندرومالاسی (Chondromalacia ) ایجاد می شوند که عمدتا به خاطر عدم تعادل تغذیه ای مانند کلسیم، فسفر، ویتامین D و سوء تغذیه اتفاق می افتند.در حال حاضر روش های مختلفی برای پیشگیری و درمان مشکلات سلامت پا در طیور گوشتی وجود دارد.برای مثال برخی ازبیماری های باکتریایی و ویروسی شامل بیماری های مربوط به پا در مرغ های گوشتی را می توان با کمک واکسن ها کاهش داد و یا از وقوع آنها پیشگیری کرد. به همین ترتیب بهبود معقول جیره غذایی، مدیریت تغذیه، زمان روشنایی، ارتفاع قفس و محل آبخوری ها نیز تاثیرات مهمی بر روی پرورش طیور از خود نشان داده است. همچنین یک سیستم آبخوری اتوماتیک موجب بهبود وزن گیری و نرخ تبدیل خوراک در جوجه ها می شود.در عین حال میتوان نرخ رشد مرغ ها را به طور مناسب با افزایش زمان تاریکی کاهش داد، که در نتیجه آن خطر بیماری های متابولیکی کاهش می یابد. تراکم بالای گله روی نوسان تقارن پاها اثرگذاری منفی دارد( با کاهش تراکم گله تا حدودی می توان ناهنجاری پا را کنترل کرد).مطالعه ای که توسط Hu و Cheng انجام شده ، نشان داده که گرمای محل نگه داری طیور علاوه بر سیستم حرارتی بدن جوجه به عنوان یک محیط حرارتی مطلوب به عنوان عامل جلوگیری از استرس سرمایی عمل می کند. گرما ی بدن جوجه و محیط به عنوان تنظیم کننده هموستاز هورمونی متابولیک عمل میکنند و استرس سرمایی می تواند با از کار انداختن این جریان، تاثیرات منفی بر روی سلامت جوجه ها وارد نماید و نهایتا اثر آن را در ناهنجاری پا مشاهده می کنیم.Wideman et al. گزارش داده است: بروز لنگش در مرغ های گوشتی که به صورت مداوم بر روی کف پوش سیمی پرورش می یابند، بیشتر از مرغ هایی است که روی تراشه های چوب پرورش داده می شوند.لازم به ذکر است که به کارگیری این مِتدها، وقوع بیماری ها و ناهنجاریهای پا در طیور را کاهش می دهد اما همچنان موجب افزایش هزینه های تولید و نیروی کار نیز می شود. بنابراین یافتن متدهایی با کارآمدی بالاتر، ساده تر، ارزان تر و دارای مواد طبیعی فعال، باید به عنوان یک روش پرورش اقتصادی و عملیاتی برای پرورش دهنده ها تبدیل شود.در سالهای اخیر پروبیوتیک ها به عنوان میکروارگانیسم های طبیعی، ایمن، کارآمد، ارزان، با دسترسی راحت ودر مقیاس فراوان فرموله شده اند تا به استراتژی اصلی برای پیشگیری از مشکلات و ناهنجاری های پا تبدیل شوند.پروبیوتیک ها همچنین با تاثیرگذاری بر:تشکیل استخوان ( شکل گرفتن استخوان)تشکیل توده استخوانیروند تحلیل استخوانتنظیم کلسیم و فسفرتنظیم هورمون های مرتبط با استخوانتراکم معدنی استخوانسبب رشد استخوان ها می شوند. (شرح تفصیلی موارد فوق در مقاله منبع بیان شده است)نتیجهتشخیص علت مشکلات و ناهنجاری های پا در مرغ های گوشتی معضلی است که تقریبا در تمام کشورها امری دشوار محسوب می شود. برنامه ی استفاده از پروبیوتیک ها برای حل معضل بین نرخ رشد مناسب و سریع در مرغ های گوشتی پیشنهاد می شود، که بی شک روشی ایمن، تاثیرگذار، ارزان قیمت وکارآمد برای پیشگیری و درمان مشکلات، بیماری ها و ناهنجاری های پا در طیور است. پروبیوتیک ها موجب کاهش التهابات روده، بهبود یکپارچگی سد مخاطی روده و همچنین موجب رشد استخوان ها از طریق تنظیم ترکیب میکروبیوتای روده در طیور می شوند. از این رو استفاده از پروبیوتیک ها که موجب ترمیم و بازیابی آسیب های استخوان می شود نماینده روشی موثر، ارزان قیمت و ایمن برای پیشگری و معضلات و بیماری مربوط به پا در طیور گوشتی هستندافزودن یک محصول پروبیوتیک حاوی انتروکوکوس فاسیوم، بیفیدوباکتریوم انیمالیس، پدیوکوکوس اسیدیلاکتیسی و لاکتوباسیلوس روتاری از روز نخست به جیره، با کاهش پایدار نرخ وقوع لنگش در جوجه‌های گوشتی پرورش یافته بر روی کفپوش‌های میله‌ای است. با این حال همچنان رابطه بین پروبیوتیک ها و متابولیسم استخوان فضایی برای بررسی بیشتر دارد و دیگر اثرات بالقوه پروبیوتیک ها بر متابولیسم استخوان نیازمند مطالعات و بررسی های بیشتر هستند.پیش بینی می شود که در آینده پیشرفت سریع در فناوری های نوظهور منجر به کشف پروبیوتیک های جدیدتر خواهد شد که برای تنظیم چرخش و حفظ سلامتی استخوان حیاتی خواهند بود و به صنعت طیور خدمت بهتری ارائه خواهند کرد.منبع: بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Tue, 06 Sep 2022 11:05:47 +0430 https://virgool.io/@bioguil/%D8%AA%D8%A7%D8%AB%DB%8C%D8%B1-%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%AD%D8%A7%D9%88%DB%8C-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%88%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%B1-%D8%B9%D9%85%D9%84%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D8%AC%D9%88%D8%AC%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA%DB%8C-wcsrvvozdvco بهبود کیفیت تولیدات حیوانی یکی از اولویت های بین المللی در حوزه بهداشت و سلامت غذا است. زیرا مصرف آنتی بیوتیک در خوراک طیور سبب بجا ماندن اثرات این مواد در فرآورده های آنها می شود. بنابراین ممنوعیت استفاده از آنتی بیوتیک ها به عنوان محرک رشد در مزارع پرورش طیور امری ضروری است.افزودنی های غذایی با منشا بیولوژیکی به عنوان جایگزین مناسب برای آنتی بیوتیک ها (به عنوان محرک رشد) می توانند بسیار مفید و کارآمد واقع شده و همچنین موجب افزایش کیفیت فرآورده های تولیدی شوند.در سال های اخیرمطالعاتی درخصوص بررسی تاثیر مکمل های پروبیوتیک بر عملکرد رشد جوجه های گوشتی و ایجاد تعادل در جمعیت میکروفلور روده انجام گرفته ، بر همین اساس این اطمینان حاصل شده است که با استفاده از پروبیوتیک در جیره غذایی طیور علاوه بر بهبود عملکردهای زئوتکنیکی آن ها، تعادل مناسبی نیز میان میکروبیوتای روده و بهبود سلامت گوارش به وجود می آید.هدف این مقاله تمرکز بر تاثیرات مختلف پروبیوتیک ها با بررسی مکانیزم رفتاری و عملکرد آن ها بر پارامترهای زئوتکنیکی و سلامت گوارش طیور گوشتی است.مقدمه:به جا ماندن بقایای آنتی بیوتیک ها در فرآورده های تولیدی طیور سبب ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی در مصرف کنندگان می شود. این موضوع دلیل شروع جست و جو و تحقیق برای یافتن جایگزینی جهت بهبود سلامت و عملکرد حیوانات بدون به خطر انداختن سلامت مصرف کنندگان بود. در نهایت نگرانی ها در مورد مقاومت انسان به آنتی بیوتیک ها و همچنین افزایش تقاضای مصرف کنندگان برای غذاهای سالم منجر به ممنوعیت استفاده از آنتی بیوتیک به عنوان محرک رشد در جیره طیور شده است.امروزه استفاده از جایگزین های طبیعی مانند پروبیوتیک ها، پریبیوتیک ها، آنزیم ها، عصاره های گیاهی طبیعی، اسیدهای آلی و اسانس ها به یک امر ضروری بدل شده است. در این میان در سال های اخیر استفاده از پروبیوتیک ها (افزودنی های خوراک طیور) به عنوان جایگزین آنتی بیوتیک ها مورد توجه دامپزشکان و متخصصان تغذیه قرار گرفته است. تا کنون مطالعات متعددی برای بررسی اثرات پروبیوتیک ها بر عملکرد رشد جوجه های گوشتی انجام شده است و گفته می شود که استفاده از آن ها در تغذیه جوجه‌های گوشتی تأثیر مفیدی بر عملکرد آنها و همچنین تعدیل سیستم ایمنی آن ها دارد.پروبیوتیک ها:پروبیوتیک‌ها میکروارگانیسم‌های زنده‌ای هستند که موجب بهبود رشد و تعادل میکروبی روده میزبان (حیوانات و انسان ها) می‌شوند، همچنین با حذف رقابتی و ایجاد یک جمعیت متعادل در سیستم گوارشی، می توانند شرایط سلامتی را در طیور بهبود ببخشند.در واقع پروبیوتیک ها شامل چندین گونه از جمله باکتری های مفید، قارچ ها یا مخمرها هستند. از رایج ترین پروبیوتیک ها با منشا بیولوژیکیBacillus subtilis, Lactobacillus, Bifidobacterium, Butyricicoccus, and Streptococcusرا می توان نام برد. این میکروارگانیسم‌ها علاوه بر فعالیت به عنوان محرک رشد، می‌توانند تاثیرات بروز بسیاری از عوامل بیماری زا مانند سالمونلا تیفی موریوم، استافیلوکوکوس اورئوس، اشریشیا کلی، کلستریدیوم پرفرنجنس و غیره را کاهش دهند.پروبیوتیک مورد استفاده برای طیور می تواند متشکل از یک سویه یا مخلوطی از دو یا چند سویه در قالب مایع، پودر، ژل، خمیر یا گرانول و به طور معمول به شکل کپسول، قرص و ساشه باشد.پروبیوتیک های افزوده شده در خوراک دام با افزایش تولید اسیدهای آلی در دستگاه گوارش منجر به تعدیل میکروبیوتا می شوند. افزایش تولید اسیدهای آلی موجب تغییر نفوذپذیری روده و در نهایت باعث افزایش جذب برخی مواد مغذی می شود که به نوبه خود عملکرد رشد را بهبود می بخشند، همچنین منجر به کاهش برخی از باکتری های بیماری زا (مانند سالمونلا) می شوند.پروبیوتیک ها از طریق مکانیزم های مختلفی مانند تغییر فلور روده، افزایش رشد باکتری های بی هوازی غیرمختلف بیماری زا و باکتری های گرم مثبت تشکیل دهنده اسید لاکتیک و پراکسید هیدروژن، سرکوب رشد پاتوژن های روده ، بهبود هضم و استفاده از مواد مغذی ( ایجاد رقابت غذایی با پاتوژن ها ) موجب بهبود افزایش بهره وری خوراک می شوند. طبق تحقیقات انجام شده تجویز DFM (مصرف مستقیم خوراک باکتریایی) بر پایه Bacillus amyloloquefacien به میزان 20 گرم بر کیلوگرم خوراک به مدت 35 روز به طور قابل توجهی شاخص های تولید را در جوجه های گوشتی بهبود می بخشد. به بیان دیگر نتایج اصلی استفاده از پروبیوتیک ها شامل بهبود رشد و بهبود راندمان تبدیل خوراک است.اثرات بر سیستم ایمنیوجود میکروارگانیسم‌های پروبیوتیکی باعث افزایش تولید آنتی‌بادی‌ها، به ویژه IgA (ایمونوگلوبولین A) می شود. حضور IgA در دستگاه گوارش و در تماس مستقیم با آنتی ژن موجود در محتویات گوارشی بسیار حائز اهمیت است چرا که IgA قادر است از چسبندگی باکتری های بیماری زا به سطح غشاهای مخاطی جلوگیری کند.واکنش ایمنینتایج به دست آمده در خصوص مقایسه بین دو گروه تغذیه شده با جیره حاوی پروبیوتیک (گروه تیمار) و گروه شاهد، در طول دوره پرورش به صورت زیر بوده است:افزایش سطح آنتی بادی در مواجه با بیماری نیوکاسل (ND).میانگین وزن اندام لنفاوی نسبت به وزن پرندگان شاهد به طور قابل توجهی کمتر از پرندگان تحت تیمار با جیره حاوی پروبیوتیک بود.مکمل های پروبیوتیک به طور چشمگیری موجب افزایش وزن بدن و همچنین بهبود سطح مقاومت طیور در برابر بیماری ها شده اند.سطح تیتر واکسن بیماری نیوکاسل (NDV) در تمام گروه های تیمار شده با پروبیوتیک بیشتر از گروه شاهد گزارش شده است.یکی از عملکردهای پروبیوتیک های موجود در رژیم غذایی، روند فزاینده ها ایمونوگلوبولین های در دسترس سرم می باشد که منجر به افزایش سطح تیتر ایمنی در پرنده می شود. پروبیوتیک ها می توانند پاسخ آنتی بادی سیستمیک به آنتی ژن ها را در جوجه تعدیل کنند. پرندگانی که با L. acidophilus و B. bifidum تغذیه شده اند. در مقایسه با گروه شاهد، دارای آنتی بادی‌های سرمی بیشتری علیه SRBCs )گلبول‌های قرمز گوسفند که به طور گسترده ای به عنوان یک آنتی ژن برای مطالعه صلاحیت ایمنی حیوانات استفاده می شود) است. به بیان دیگر سطح تولید آنتی بادی جهت واکنش های ایمنی در گروه های تیمار حاوی پروبیوتیک به طور قابل توجهی بالاتر از گروه شاهد می باشد.تأثیر بر ویژگی های اندام های گوارشیبه خوبی می دانیم که سلامت روده به دلیل اهمیت حیاتی آن (هضم مواد مغذی، جذب و متابولیسم و…)، نکته ای بسیار مهم و کلیدی در خصوص در عملکرد طیور به شمار می آید.مطالعات اخیر بیانگرآن است که مصرف جیره حاوی باکتری لاکتوباسیلوس موجب افزایش ارتفاع و ظرفیت جذب پرزهای روده (میکروویلی) و افزایش وزن نهایی طیور گوشتی می شود. همچنین نتیجه بررسی وضعیت گروه تغذیه شده با جیره حاوی پروبیوتیک (گروه تیمار) نسبت به گروه شاهد در خصوص اندام های گوارشی به شرح زیر بوده است:افزایش وزن مطلق و وزن نسبی طحال و تیموس در گروهی که از پروبیوتیک استفاده کرده اند (P <0.1).افزایش وزن نسبی کبد در گروهی که از پروبیوتیک استفاده کرده اند (P<0.05).افزایش وزن روده کوچک در گروهی که از پروبیوتیک استفاده کرده اند.افزایش نسبت عمق کریپت و ارتفاع پرزها در دئودنوم و ایلئوم (P<0.05).نتایج و شواهد ذکر شده بیانگر اثرات امیدوار کننده استفاده پروبیوتیک ها در رژیم غذایی جوجه های گوشتی می باشد و البته این موضوع فشارها برای حذف استفاده از آنتی بیوتیک ها تحت عنوان محرک رشد را افزایش می دهد.با وجود اینکه در گذشته آنتی بیوتیک های به عنوان محرک رشد مورد استفاده در خوراک حیوانات، از طریق بهبود وضعیت سلامت، نرخ رشد و بهره وری خوراک به اقتصاد و توسعه مزارع پرورش طیور کمک کرده اند اما این مزایا نباید پوششی برای نادیده گرفتن عواقب احتمالی و خطرات مقاومت آنتی بیوتیکی هنگام تجویز تصادفی آنتی بیوتیک و در نتیجه مسمویت ناشی از وجود بقایای آن در انسان ها باشد. به خصوص در زمانی که اثرات سودمند تیمارهای پروبیوتیک بر پارامترهای مختلف عملکرد جوجه های گوشتی مبحثی اثبات شده است. پروبیوتیک بایوگیل پروبیوتیک بایوگیل Mon, 15 Aug 2022 15:50:27 +0430