https://virgool.io/feed/@borna fa 2026-06-19 01:49:28 https://files.virgool.io/upload/users/129157/avatar/sr00eu.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@borna https://virgool.io/@borna/5-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%85%D9%86%D9%81%D8%AC%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%81-ibrw5xdxuws2 نیترو گلیسیریناولین ماده منفجره ما یک گونه مایع است که به عنوان پایه مواد منفجره در جهان شناخته می شود. این مایع انفجاری یکی از عناصر اصلی ساخت "دینامیت" به شمار می رود. در یک نمایه کلی "نیترو گلیسیرین" یک مایع روغنی است که اولین بار توسط " آسکانیو سوبررو " شیمیدان ایتالیایی در سال 1847 میلادی کشف شد. تا آن زمان باروت سیاه به عنوان قوی ترین ماده منفجره در جهان شناخته می شد انفجار نیترو قدرتی بسیار بیش از باروت داشت.نتیرو پس از آن به سرعت توسط بخش های صنعتی همچون راه سازی و یا صنعت معدن به کار گرفته شد. این مایع انفجاری به راحتی می توانست حجم زیادی از پوشش های خاکی و یا سنگی را شکافته و مسیر مورد نظر را باز کند. اما این مایع انفجاری دارای مشکلاتی هم بود. نیترو در شکل مایع شدیدا به شوک و ضربه ناگهانی حساس است. چندین مورد انفجار در همان سالهای قرن نوزدهم میلادی این نکته را اثبات کرد که کار با این ماده انفجاری به شدت خطرناک است.نیترو در برابر گرم شدن سریع نیز حساس بود. به طور معمول این مایع در دمای 4 درجه سانتیگراد یخ می زند. در گذشته این مایع در زمان حمل به صورت یخ زده حمل می شد چون در این حالت حساسیت این ماده در این حالت کمتر بود. البته در این جا نیز مشکل دیگری وجود داشت و آن هم بحث یخ زدایی این ماده بود. در بسیاری از موارد گرم کردن ناگهانی این ماده باعث انفجار آن می شد. این آلفرد نوبل شیمیدان و مخترع سوئدی بود که توانست با استفاده از این مایع " دینامیت " را اختراع کند که به دلیل دارا بودن حالت جامد از امنیت بیشتری برخوردار بود.نیترو گلیسیرین به غیر از استفاده در بخش مواد منفجره در بحث پزشکی نیز به عنوان یک داروی مهم در بخش بیماری های قلبی و عروقی مورد استفاده قرار می گیرد.دینامیتشاید بتوان "دینامیت" را معروفترین ماده منفجر در کل دوران دانست. این اختراع " آلفرد نوبل " مخترع سوئدی به معنای واقعی کلمه دنیای مواد منفجره را دچار تغییری انقلابی کرد. همانگونه که در بالا اشاره شد نیترو گلیسیرین به عنوان یک مایع انفجاری به شدت حساس بوده و کار با آن بسیار مشکل بود.در سال 1867 میلادی " آلفرد نوبل " موفق شد با ترکیب نیترو گیلیسیرین مایع با " خاک دیاتومه " که نوعی خاک حاوی فسیل های جلبکی است ، دینامیت را بسازد. ماده دیگری که به این ترکیب اضافه می شود " سدیم کربنات " نام دارد. دینامیت از ابتد بیشتر به شکل استوانه ای و درون پوشش های کاغذی بسته بندی می شد. در ابتدا دینامیت با نام تجاری " پودر انفجاری نوبل " به بازار عرضه شد. معمولا سه عدد از این دینامیتها به هم بسته شده و با یک فیتیله مشترک مجهز می شدند. در ابتدا این ماده منفجره با استقبال شدید صنایع راه و معدن در نقاط مختلف جهان رو به رو شد و البته به زودی پتانسیل های بالای نظامی آن نیز مورد شناسایی قرار گرفت.در طول دو جنگ جهانی حجم زیادی از این ماده منفجره برای نابودی تاسیسات گوناگون مورد استفاده قرار گرفت. گونه خاصی از دینامیت نیز که با مواد ژلاتینی پوشش داده شده بود برای استفاده های زیر آبی ساخت شد. اما با وجود امنیت بیشتر باز هم دینامیت یک ماده 100 درصد مطمئن نیست. زمانی که دینامیت ها در یک جعبه و برای مدت طولانی نگه داری می شوند با پدیده ای رو به رو می شوند که در اصطلاح باعث " عرق کردن " دینامیت شده و نیترو گلیسیرین مایع را که در درون دینامیت به کار رفته از درون آن خارج کرده و در کف جعبه و یا سطح انبار شده جمع می شود. مشخص است که این مسئله نیز بسیار خطرناک بوده و با هر حرکت ناگهانی کل محتویات جعبه امکان منفجر شدن را دارد. همین مشکلات بود که در نهایت به ساخت مواد منفجره امن تر مثل تی ان تی منجر شد.تی ان تیاما یکی از مشهورترین مواد منفجره حال حاضر در دنیا " تی ان تی " نام دارد. باید گفت که این ماده جامد زرد رنگ انفجاری به طور کلی در برابر ضربه و شوک حساسیتی نداشته و در دمای 82 درجه سانتیگراد نیز ذوب می شود. برای منفجر کردن این ماده حتما باید از یک مکانیزم فعال کننده مثل فیتیله یا جریان الکتریکی استفاده کرد." تی ان تی " اولین بار در سال 1863 میلادی توسط شیمیدان آلمانی " ژولیوس ویلبرند " ساخته شد. تا سالها به دلیل سختی های موجود برای منفجر کردن این ماده و این که مواد منفجره در آن زمان از تی ان تی قویتر بودند از این ماده استفاده چندانی به عمل نیامد. از ابتدای قرن بیستم آلمان به استفاده از تی ان تی خصوصا در بحث گلوله های ضد زره برای کشتی های جنگی خود رفت.تحقیقات آلمانی ها نشان داد که گلوله های ضد زره که از تی ان تی به عنوان ماده منفجره استفاده می کنند پس از نفوذ به درون بدنه کشتی منفجر شده و تخریب بییشتری را ایجاد می کنند. پس از آلمان ها انگلستان و ایالات متحده آمریکا نیز از همین الگو برای ساخت گلوله های ضد زره، اژدر و مین های دریایی استفاده کردند.البته باید توجه داشت که تی ان تی به صورت عادی ماده ای با خواص سمی است که اولین بار مشکلات ناشی از تماس آن با پوست در طول جنگ اول جهانی و در بین زنان کارگر انگلیسی که در کارخانه های مهمات سازی انگلستان فعال بودند خود را نشان داد. پوست دست این زنان زرد رنگ شده و بسیاری از آنها از علائمی همچون کم اشتهایی و حالت تهوع رنج می بردند. این مشکلات باعث شد که کارگران از آن به بعد برای کار با این ماده از دستکش و ماسکهای حفاظتی استفاده کنند. تی ان تی تا به امروز به عنوان یکی از مهمترین مواد منفجره چه در بخش نظامی و چه صنعتی کاربرد داشته و در حجم بالا مورد استفاده قرار می گیرد.سی 4ماده انفجاری سی 4 یک گونه از مواد منفجره " پلاستیکی " به حساب می آید. این ماده منفجره و در کل کلیه مواد منفجره خانواده پلاستیکی از مواد با ترکیب پلاستیک به دو منظور اصلی بهره می برند. اولا با استفاده از این مواد ، حساسیت این گونه از مواد منفجره به فشار و ضربات ناگهانی بسیار کاهش می یابد و حمل و نقل این گونه از مواد برای کاربران مختلف خصوصا واحدهای نظامی بسیار امن تر و راحت تر صورت می گیرید.جالب است که بدانید این ماده منفجره حتی با شلیک مستقیم گلوله نیز منفجر نمی شود.  بحث بعدی در مورد قابلیت شکل پذیری این گونه از مواد است. مواد منفجره پلاستیکی مثل سی 4 به راحتی و به مانند خمیر اسباب بازی قابلیت شکل پذیری داشته و به راحتی بر روی سطوح مختلف قابل نصب است.ماده پایه ای برای ساخت سی 4 ماده منفجره " RDX " است. این ماده چیزی در حدود 91 درصد از ترکیب کلی ماده منفجره مورد نظر را تشکیل می دهد. باقی این ماده از ترکیبات پلاستیکی و روغن موتور تشکیل می شود.امروزه در انواع گوناگونی از نارنجکها و مین های ضد نفر از سی 4 به عنوان ماده انفجاری استفاده می شود. باید گفت که سی 4 معمولا از فیتیله سوزان و یا خرج الکتریکی برای انفجار استفاده می کند.سمتکساما آخرین گونه از مواد منفجره که در این لیست به شما معرفی می شود " سمتکس " نام دارد. این ماده منفجره که از خانواده مواد منفجره پلاستیکی به حساب می آید از ترکیب موادی همچون " پینتریت " و " RDX " ساخته شده است. سمتکس اولین بار در کشور چکسلواکی سابق در اواخر دهه 1950 میلادی ساخته شد.این ماده منفجره از لحاظ قابلیت ها به سایر مواد منفجره پلاستیکی دیگر شباهت زیادی دارد اما نکاتی در مورد سمتکس وجود دارد که این ماده منفجره را در مرحله بالاتری قرار داده و خصوصا آن را به ماده انفجاری گروه های چریکی و تروریستی بدل کرده است.این ماده خاصیت جامد و پلاستیکی بودن خود را تا دمای 40 – و 60 + درجه سانتیگراد حفظ می کند و در عین حال ضد آب نیز به حساب می آید. نکته دیگر این است که به دلیل ترکیبات خاص به کار رفته در این ماده شناسایی آن توسط سیستم های کشف مواد منفجره بسیار مشکل است. گروه های مبارز ویتنامی ، ارتش جمهوری خواه ایرلند و گروه های مبارز در خاورمیانه از جمله کاربران این ماده انفجاری بودند. جالب است بدانید که پرواز معروف شماره 103 خط هوایی پان آمریکن که در سال 1988 برفراز لاکربی اسکاتلند منفجر شد به وسیله ماده سمتکس به آن سرنوشت شوم دچار شده و سیستم های شناسایی در فرودگاه هیتروی لندن نتوانستند این ماده را کشف کنند. برنا برنا Thu, 18 Jun 2020 02:24:17 +0430 https://virgool.io/@borna/%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%AB%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%AC%D8%A7%D8%B1-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B4%D8%A7%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D9%85%D8%AC%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-cqx87unibbqn تصویری که مشاهده می کنید حاصل بررسی انفجار هسته ای در سال 1952 است. این تصویر نمایانگر یک میلی ثانیه بعد از انفجار هسته ای است که منجر به تولید توپی از آتش به ارتفاع 20 متر شده است. در تصویر بعدی مشاهده می کنید که این غبار چگونه مشابه تصویر به هم ریخته اسکلت جمجمه انسان است و عکس های لحظه ای و با سرعت بالا مانند این تصویر، چگونه گرفته می شوند.در واقع این تصویر، نشان دهنده چهره مرگ پیش از رخ دادن انفجار کامل هسته ای است. این تصویر دقیقا یک میلی ثانیه پس از انفجار یک بمب هسته ای را نشان می دهد. ارتفاع دود و آتش حاصل از این انفجار در لحظات ابتدایی انفجار 20 متر است.این عکس با یک دوربین مخصوص به نام Rapid Action Electronic گرفته شده که یک دوربین پر سرعت برای گرفتن عکس در لحظه می باشد. همان طور که مشاهده می کنید این عکس مشابه تصویر جمجمه اسکلت یک انسان است.دوربین Rapid Action Electronic چیست؟این نوع دوربین توسط Harold Edgerton در سال 1940 ساخته شد. در ساختار دوربین Rapid Action Electronic از دو فیلتر پلاریزه و یک Kerr Cell استفاده شده است. Kerr Cell که در این دوربین جایگزین شاتر شده، نوع خاصی از پنل است که پلاریزاسیون را بر اساس ولتاژ تابیده شده به پنل، تغییر می دهد و به این ترتیب تصویر مورد نظر نقش می بندد و عکس گرفته می شود.سرعت Kerr Cell بسیار بالاتر از سرعت عملکرد شاتر است و می تواند تصاویر جالبی از لحظه هایی مانند انفجار ثبت کند.منبع: Gizmodo برنا برنا Fri, 24 Apr 2020 15:03:18 +0430 https://virgool.io/@borna/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%A7-%D8%AA%D9%88%D8%B6%DB%8C%D8%AD%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B2%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%A7%D9%87%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%81%D8%B1-%D9%86%D8%A7%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D9%85%D9%87-%D8%B4%D9%85%D8%B3%DB%8C-dzw8thuz4lyw پژوهش‌‌های جدید از روایت پرفرازونشیب تازه‌‌ای در نحوه‌‌ی پیدایش اومواموا حکایت می‌‌کنند؛ جرم عجیبی که با بازدید غیرمنتظره‌‌ی خود از منظومه‌‌ی شمسی پرسش‌‌های فراوانی را در ذهن دانشمندان به‌‌جای گذاشت.اولین‌‌بار در اکتبر سال ۲۰۱۷ بود که جرمی ناشناخته با شکل‌‌وشمایلی عجیب درحال حرکت درون منظومه‌‌ی شمسی رصد شد. ظاهر سیگاری‌‌شکل و رفتار حرکتی عجیب این جرم فضایی توجه بسیاری از نظریه‌‌پردازان حوزه‌‌ی حیات فرازمینی را برانگیخت. اما نتایج مطالعه‌‌ی تازه دوباره این فرضیه را تقویت می‌‌کند که جرم یادشده احتمالا تنها خرده‌‌سیارکی بوده است که در اثر نیروهای گرانشی ناشی‌‌از پرواز کناری در مدار یک ستاره‌‌ی دیگر، از بدنه‌‌ی یک جرم آسمانی بزرگ‌‌تر جدا شده است.یان ژانگ، نویسنده‌‌ی ارشد مطالعه‌‌ی اخیر و از پژوهشگران رصدخانه‌‌ی ملی نجوم در آکادمی علوم چین طی بیانیه‌‌ای اظهار داشت: «سناریوی جداسازی کشندی abt tidal fragmentation فرضیه‌‌ای است که نه‌‌تنها می‌‌تواند چگونگی پیدایش و رفتار امواموا را توضیح دهد، بلکه خواهد توانست توجیه‌‌کننده‌‌ی منشا پیدایش بسیاری از دیگر اجرام فضایی مشابه با امواموا باشد که در فضا سرگردان هستند.»ژانگ و همکارش داگلاس لین، ستاره‌‌شناس دانشگاه کالیفرنیا در سانتاکروز معتقد هستند که فرضیه‌‌ی جدید آن‌‌ها حتی می‌تواند منشا رفتارهای عجیب امواموا را نیز توضیح دهد. علت عجیب‌‌بودن این جرم از دیدگاه دانشمندان علم نجوم از چندین جهت قابل‌‌تامل است. برای مثال، امواموا ظاهری بسیار طویل داشت تاآنجاکه شبیه‌‌به یک سیگار فضایی عظیم الجثه به‌‌نظر می‌‌رسید و شاید تاحدودی مسطح نیز بود. ستاره‌‌شناسان تا پیش‌‌ازاین، هرگز هیچ جرمی فضایی با ظاهری این‌‌چنینی مشاهده نکرده بودند.به‌‌علاوه، امواموا طی بازدید کوتاه خود از منظومه‌‌ی شمسی، نوعی حرکت شتاب‌‌دار با منشا غیرگرانشی از خود نشان داد. رفتاری که نمی‌‌توان منشا آن را به کنش گرانشی میان این جرم و سایر اجرام بزرگ‌‌تر نظیر خورشید و مشتری نسبت داد. در حقیقت ما قبلا چنین نوع حرکتی را (غیر از فضاپیماها) تنها در دنباله‌‌دارها دیده‌‌ بودیم؛ اجرامی که با جذب گرما از محیط و متصاعدکردن گاز درونی خود، می‌‌توانند حرکتی شتاب‌‌دار را به‌‌نمایش بگذارند.تصویری فرضی از نحوه‌‌ی تکامل امواموا که نظریه‌‌ی شکل‌‌گیری این جرم فضایی را در اثر نیروهای کشندی توضیح می‌‌دهد.اما مشکل اینجا بود که در مشاهدات دانشمندان، هیچ‌‌گونه نشانه‌‌ای از متصاعدشدن گاز از امواموا به‌‌چشم نمی‌‌خورد. هیچ دنباله یا ابر گازی در اطراف این شی دیده نشد. این موضوع نظریه‌‌ی منشا دنباله‌‌دار بودن امواموا را رد می‌‌کرد (دنباله‌‌دارها تنها انواعی از اجرام فضایی شناخته‌‌شده بودند که می‌‌توانند با فاصله‌‌گرفتن از ستاره‌‌های میزبان خود در فضای میان‌‌ستاره‌‌ای سفر کنند.)در نهایت اینکه موضوع دیده‌‌شدن امواموا به‌‌خودی‌‌خود نیز عجیب و آموزنده است. باتوجه به وسعت بی‌‌انتهای فضا، فاصله‌‌ی زیاد میان ستارگان و سال‌ها تلاش‌‌ بی‌‌نتیجه برای کاوش اجرامی مشابه، باید اذعان داشت که احتمالا تعداد اجرام مشابه‌‌با امواموا عملا بسیار بیش‌‌تر از آن‌‌چیزی بوده است که پیش‌تر تصور می‌‌شد. ژانگ می‌‌گوید:به‌‌صورت میانگین، باید انتظار داشت که هر منظومه‌‌ی سیاره‌‌ای حدود ۱۰۰ تریلیون شی مشابه‌‌با امواموا را در فضا پرتاب کند.مشخصات منحصربه‌‌فرد امواموا باعث شده برخی دانشمندان نظیر آوی لوب (رئیس دپارتمان نجوم دانشگاه هاروارد) این ایده را مطرح کنند که شاید جرم مذکور نوعی فضاپیمای بیگانه بوده است. لوب می‌‌گوید اطلاعات به‌‌دست‌‌آمده از رفتار این جرم کاملا با مشخصات یک بادبان نوری (خصوصا نمونه‌‌ای ازکارافتاده از آن) سازگاری دارد. لوب اصرار دارد که پژوهشگران نباید به‌‌کلی چنین احتمالی را نادیده بگیرند.با این حال، مطالعه‌‌ی جدید یک توضیح منطقی برای رفتارهای عجیب امواموا مطرح می‌‌کند. ژانگ و لین تلاش کرده‌‌اند با کمک شبیه‌‌سازی رایانه‌‌ای اثر پروازهای کناری اجرام گوناگون را در مدار ستارگان بررسی کنند. این مدل‌‌سازی نشان داد که اجرام در مواجهه‌‌با برخی از پروازهای کناری در فواصل بسیار نزدیک ممکن است درقالب قطعاتی طویل خرد شده و سپس در فضای میان‌‌ستاره‌‌ای پرتاب شوند. حرارت زیاد ایجادشده طی مانور پرواز کناری و به‌‌دنبال آن، خنک‌‌شدن سریع این اجرام می‌‌تواند باعث ایجاد پوسته‌‌هایی در سطح آن‌‌ها شود. ژانگ توضیح می‌‌دهد:انتشار حرارت طی فرایند اختلال کشندی ستاره‌‌ای با مصرف مقادیر زیادی مواد فرار همراه خواهد بود. این موضوع نه‌‌تنها علت سطح قرمزرنگ امواموا و عدم مشاهده‌‌ی ابر گاز مرئی را توضیح می‌‌دهد؛ بلکه علت تعداد اندک جمعیت چنین اجرامی را در فضای میان‌‌ستاره‌‌ای توجیه می‌‌کند. (توضیح: مواد فرار به عناصر و ترکیباتی گفته می‌‌شود که به‌‌آسانی در فضا ناپدید می‌‌شوند؛ مانند آب)او می افزاید: «با این حال برخی مواد فرار با دمای تصعید بالا (مانند آب) که زیر سطح اجرام مدفون شده‌‌اند، همچنان شکل متراکم خود را حفظ می‌‌کنند.» پژوهشگران می‌‌گویند این مواد فرار پنهان می‌‌توانند طی مواجهه با ستارگان دیگری (نظیر خورشید) دوباره فعال شده و با آزادسازی به‌‌شکل گاز، زمینه را برای ایجاد شتاب در جرم بدون نیاز به گرانش فراهم کنند. پژوهش یادشده نشان می‌‌دهد که این اتفاق می‌‌تواند برای گستره‌‌ی متنوعی از اجرام مادر رخ دهد.مطالعه‌ی تازه که در ۱۳ آوریل سال جاری در ژورنال Nature Astronomy منتشر شد، می‌‌گوید قطعات پرتابی می‌‌تواند شامل تکه‌‌هایی از دنباله‌‌دارها، خرده‌‌قطعات سیاره‌‌ای یا حتی سیاراتی بزرگ‌‌تر از زمین ما باشند که با نزدیک‌‌شدن به فاصله‌‌ای بسیار نزدیک از ستارگان، دچار مانور پرواز کناری شده و درنهایت به فضای میان‌‌ستاره‌‌ای پرتاب شده‌‌اند. بد نیست بدانید برای وقوع چنین شرایطی لزوما نیازی نیست این ستارگان در دوران حیات خود به‌‌سر ببرند؛ از این رو، اجرام فوق‌‌چگالی نظیر کوتوله‌‌های سفید نیز می‌‌توانند برای انجام چنین مانورهایی کفایت کنند. ژانگ می‌‌گوید:این اجرام میان‌‌ستاره‌‌ای می‌‌توانند شواهدی درارتباط با نحوه‌‌ی شکل‌‌گیری و تکامل منظومه‌‌های سیاره‌‌ای فراهم کنند.امروزه ما می‌دانیم امواموا تنها مسافری از فضای میان‌‌ستاره‌‌ای نیست که از منظومه‌‌ی ما گذر کرده است. منجمان در اوت ۲۰۱۹ نیز با مورد مشابهی به‌‌نام دنباله‌‌دار بوریسف مواجه شدند (که البته به‌‌وضوح یک دنباله‌‌دار به‌‌شمار می‌‌آمد). انتظار می‌‌رود با آغاز فعالیت رصدخانه‌‌ی ورا سی. رابین واقع‌‌در کوهستان شیلی، دانشمندان موارد بیش‌‌تری از این دست را رصد کنند. لین طی بیانیه‌‌ی یادشده می‌گوید:امواموا تنها درحکم نوک یک کوه یخ است.حال که امواموا با خروج از منظومه‌‌ی شمسی و ورود به فراسوی فضای میان‌‌ستاره‌‌ای، برای همیشه از شعاع دید ما خارج شده است؛ شاید بهتر باشد تا آنجا که می‌‌توانیم درصدد جستجوی اجرامی مشابه‌‌با آن در فضای بی‌کران برآییم (هرچند اعزام یک کاوشگر در پی امواموا نیز همچنان یکی از گزینه‌‌های روی میز است.) متیو نایت، منجم نیروی دریایی ایالات متحده و از رهبران تیم پژوهشی امواموا در مؤسسه‌‌ی بین‌‌المللی علوم فضایی در بیانیه‌‌ی اخیر گفته است:با ادامه‌‌ی روند رصد اجرام میان‌‌ستاره‌‌ای دیگر طی سال‌‌های آینده، بسیار جالب خواهد بود که بفهمیم آیا هیچ‌‌کدام از این موارد قادر خواهند بود ویژگی‌‌هایی نظیر امواموا را از خود نشان دهند یا خیر. اگر پاسخ مثبت باشد، می‌‌توان نتیجه گرفت که فرایندهای تشریح‌‌شده در این مطالعه، متداول هستند. برنا برنا Thu, 23 Apr 2020 02:34:54 +0430 https://virgool.io/@borna/%D8%AF%D9%84%D8%A7%DB%8C%D9%84-%D8%A7%D8%AD%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%AC%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B4%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%AA%D9%88%D9%86-%D8%A7%D9%85-er3p977wxvts همانطور که چند روز پیش در زومیت خواندید، موشک فضایی روسیه چند ثانیه پس از پرتاب بر فراز قزاقستان منفجر شد؛ شکست پرتاب موشک روسی پروتون- ام نه تنها افتضاحی برای سازمان فضایی روسیه به حساب می‌آید بلکه از نظر زیست محیطی فاجعه‌ای تمام عیار بود. حال که اخبار مربوط به این انفجار همچون توپ صدا کرده و هر جنبنده‌ای در اینترنت از آن مطلع شده است، گمانه‌زنی‌ها پیرامون علت رقص مشکوک این موشک و انفجار آن آغاز شده است. البته با توجه به شدت انفجار بقایای چندانی باقی نمانده و کارشناسان با در نظر گرفتن حرکات موشک قصد رمزگشایی این رویداد را دارند.موشک روسی پروتون-ام، برای 32 ثانیه حرکات موزونی در آسمان از خود نشان داد که کمتر شاهدش هستیم. همین اندک تصاویر ویدئویی منتشر شده و کوتاه مبنای گمانه‌زنی‌ها قرار گرفته است. شایان ذکر است هر موشک پروتون-ام دارای شش موتور است که نیروی پیشرانه این راکت فضایی را تأمین می‌کنند. اما برای حرکت درست موشک لازم است تا تمامی این شش موتور هم‌زمان شروع به کار کرده و همگی نیرویی مساوی را تولید کنند، در غیر این صورت شاهد حرکاتی از این وسیله‌ی نقلیه فضایی خواهیم بود که با عرف سازگاری ندارد!گرچه در زمان جرقه‌زنی و احتراق موتورها به درستی روشن شدند، و همه چیز طبق برنامه به پیش می‌رفت. به ناگاه یکی از این موتورها به پهلو چرخید و مسیر حرکت موشک را به شدت تغییر داد. لازم به ذکر است تمامی موتورهای این سری از موشک‌های فضایی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که قادر به حرکت به پهلو هستند تا موشک را به آرامی به جهت مورد نظر هدایت و در مدار مربوطه قرار دهند. اما چرخش صورت گرفته در این موتور نه تنها بیش از اندازه بود، بلکه بدون هماهنگی با سایر موتورها صورت گرفت و موجب شد کنترل موشک از دست کاربران خارج شود.حتی نیروی پنج موتور دیگر نتوانستند شرایط را مهار کرده و به حالت بهینه بازگرداند؛ و نیروی اضافی سایر موتورها برای کنترل حرکت افقی موشک پروتون-ام کفایت نکرد. در نتیجه‌ی نیروی پیشران عمودی و حرکات افقی، چند لحظه پیش از انفجار شاهد جدا شدن تکه‌هایی از بدنه‌ی موشک بودیم که بی‌ثباتی بیش از اندازه را در این پرنده نشان می‌دهد. در نهایت وضعیت آنچنان تشدید یافت که جرقه‌ای کوچک انبار سوخت موشک را به آتش کشید و نهایتاً همه چیز منجر گردید.تمامی این اتفاقات چنان سریع روی داد که شاهدان زمینی به خصوص خبرنگاران و فیلم‌برداران را شکه کرد. در حال حاضر تحقیقات مقامات روسیه برای یافتن سرنخ و دلایل بیشتر این رویداد ادامه دارد؛ هر چند به نظر نمی‌رسد پس از آن انفجار مهیب چیز زیادی از موشک برای بازبینی و تحقیق باقی مانده باشد. برنا برنا Sun, 12 Apr 2020 23:27:06 +0430 https://virgool.io/@borna/%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%BA-%DA%A9%D9%88%DA%A9%D9%86%D9%87%D9%81-%D9%87%D9%84%D9%86%D8%AF-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%81%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%BA-%DA%AF%D9%84-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-jhylkeacgast احتمالا تاکنون اسم رز هلندی یا انواع مختلف گل‌های زیبا از هلند به گوش‌تان خورده است. هلند یکی از برترین مکان‌های پرورش گل در سراسر جهان است.بسیاری از افراد با دیدن حتی یک شاخه گل، آرامش می‌گیرند و از آن لذت می‌برند. حال تصور کنید باغی از گل‌های رنگارنگ با وسعت زیاد پیش روی شما قرار گیرد؛ آنجا است که روح انسان را جلا می‌دهد. کوکنهف یک تجربه عالی در میان گل‌ها است. بالغ‌بر ۷ میلیون پیاز گل و ۸۰۰ نوع مختلف گل لاله در آنجا یافت می‌شود.باغ کوکنهف هلند، باغی از انواع گل‌های مختلف رنگارنگ با چینش بسیار منظم و دقیق و یکی از برترین، زیباترین و هنرمندانه‌ترین باغ‌های گل در جهان است که در نزدیکی شهرهای لیسه و لایدن ، هلند قرار دارد. این باغ هر ساله میزبان تعداد زیادی گردشگر از سراسر جهان است. جشنواره گل کوکنهف سال ۲۰۱۸ از تاریخ ۲۲ مارس تا ۱۳ می (۲ فروردین الی ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷) برگزار می‌شود. این باغ در روزهای ذکر شده از ساعت ۸ صبح تا ۷:۳۰ بعدازظهر و محل فروش بلیت‌ها از ساعت ۸ صبح تا ۶ بعدازظهر باز است. بلیت‌ها به صورت آنلاین و حضوری به فروش می‌رسد.تاریخچه کوکنهفجالب است بدانید قدمت باغ کوکنهف به قرن ۱۵ برمی‌گردد. کنتس ژاکلین باواریا، میوه‌ها و گل‌ها را از جنگل جمع‌آوری می‌کرد و از آن‌ها در باغ بالاگل قصر Teylingen استفاده می‌کرد. قصر کوکنهف در سال ۱۶۴۱ در فضایی بالغ بر ۲۰۰ هکتار ساخته شد. کوکنهف به معنای باغچه آشپزخانه است. طراحی مجدد این باغ در سال ۱۸۵۷، توسط دیوید زوچر و پسرش که طراح پارک وندل آمستردام نیز بوده‌اند، انجام شده است. این باغ را به سبک انگلیسی‌ها طراحی کرده‌اند.در سال ۱۹۴۹، ۲۰ گروه از تولیدکنندگان و صادرکنندگان پیازهای گل به کوکنهف آمدند و به مناسبت تولد کوکنهف آن را به یک پارک بهاری تبدیل و از زمین‌های آن برای نمایش دائم پیازهای گل‌های بهاری استفاده کردند. در سال ۱۹۵۰ این باغ برای بازدید عموم افتتاح شد و در اولین افتتاحیه خود میزبان ۲۳۶۰۰۰ بازدیدکننده بود. در سال ۲۰۱۸، ۶۹امین دوره جشنواره کوکنهف با تم «عاشقانه در گل‌ها» (Romance in Flowers) برگزار می‌شود. طی ۶۷ سال گذشته این باغ به یک جاذبه مشهور جهانی تبدیل شده است.اهداف کوکنهفکوکنهف یک نمایشگاه مستقل و بین‌المللی برای بخش گل‌داری هلند است و تأکید ویژه آن بر روی پیاز گل‌ها است. در طول یک بازه ۸ هفته‌ای تمام زیبایی‌های بخش گل هلندی را به نمایش می‌گذارد. این پارک بر روی ۷ میلیون پیاز گل بهاری تمرکز می‌کند و به شرکت‌ها اجازه می‌دهد تا نمایشی زنده از کاتالوگ‌های خود عرضه کنند. در بیش از ٢٠ نمایشگاه گل، ۵٠٠ پرورش‌دهنده گل، طیف متنوعی از شاخه‌های گل و گیاهان گلدانی را ارائه می‌کنند.کوکنهف یک پلت فرم برای بخش پرورش گل هلندی است که در آن غرفه‌داران و شرکت‌کنندگان محصولات خود مانند پیاز گل‌ها و انواع مختلف گل را به نمایش می‌گذارند، این چیزی است که کوکنهف را به یک مکان تجاری تبدیل می‌کند و یک فرصت عالی برای شبکه کسب و کار گل در سراسر جهان ایجاد می‌کند. کوکنهف یک رابط قوی برای تمام سازمان‌های مرتبط با بخش گل، باغ و گردشگری است.در باغ کوکنهف می‌توانید طیف گسترده‌ای از مدل‌های مختلف باغ مشاهده کنید؛ برای مثال: منظره باغ انگلیسی از مسیرهای پرپیچ و تاب تشکیل شده است. باغ تاریخی یک باغ محصور است که در آن شما می‌توانید انواع پیازهای گل قدیمی را مشاهده کنید. باغ طبیعت آن از یک باغ آبی تشکیل شده است که در آن بوته‌های گیاهان مختلف یافت می‌شود. باغ کشور ژاپن یک باغ غیرسنتی است که در یک محیط کاملا طبیعی ایجاد شده است. گل‌های لاله کوکنهف محبوب بسیاری از بازدیدکنندگان است. بسیاری از افراد مشهور طی سال‌های مختلف از این باغ دیدن کرده‌اند.در تمامی غرفه‌های پارک وای فای رایگان موجود است؛ و برای افراد معلول نیز امکان استفاده از ویلچرها فراهم است. باغ کوکنهف برای کودکان هم بسیار سرگرم‌کننده و جذاب است و شما می‌توانید یک روز عالی را به همراه خانواده در آنجا بگذرانید.در این باغ افرادی جهت راهنمایی بازدیدکنندگان هستند که تمام باغ را طی ۶۰ دقیقه به شما نمایش می‌دهند؛ و راجع به تمام قسمت‌ها و تاریخچه باغ برای شما توضیح می‌دهند. این راهنماها به زبان‌های مختلف از جمله انگلیسی، آلمانی و غیره صحبت می‌کنند. ماکزیمم تعداد افرادی که با آن‌ها می‌توانند همراه شوند، ۲۵ نفر است و هزینه همراهی آن‌ها ۱۳۵ یورو است.یکی از فعالیت‌های جالبی که می‌توانید انجام دهید، قایق‌رانی در اطراف کوکنهف است. در ادامه شما را به دیدن گالری عکس‌های زیبای این باغ دعوت می‌کنیم. برنا برنا Mon, 09 Mar 2020 02:31:08 +0330 https://virgool.io/@borna/%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%85%D8%AA-%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A7-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D9%85%D8%B1%DB%8C%D8%AE%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%AF-%D8%A8%D8%B9%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-hj4kmcylxmqw کاوشگر بعدی ناسا که امسال رهسپار مریخ خواهد شد، پیش‌تر مارس ۲۰۲۰ خطاب می‌شد؛ اما سازمان فضایی اکنون نام Perseverance را برای آن انتخاب کرده است.پس از رقابتی چندماهه بر سر انتخاب نام، ناسا سرانجام در آستانه‌ی پرتاب مریخ‌نورد بعدی‌اش به سیاره‌ی سرخ در ماه ژوئیه، نام این کاوشگر را به Perseverance (به‌معنای استقامت) تغییر داد. ربات جدید ناسا درطول سال‌های گذشته با عنوان غیررسمی مارس ۲۰۲۰ خطاب می‌شد؛ اما نام جدید اکنون جایگزین آن شده است.سازمان فضایی آمریکا نام پرسیورنس را از بین ۹ عنوان نهایی انتخاب کرد که دانش‌آموزان این کشور از مقطع پیش‌دبستانی تا دبیرستان برای ناسا ارسال کرده بودند. دانش‌آموزان به‌منظور ورود به مسابقه‌ی «نام‌گذاری کاوشگر» ناسا که در ماه اوت آغاز شد، باید نام پیشنهادی خود را به‌همراه یادداشتی ۱۵۰ کلمه‌ای که بیانگر معنای نفهته در آن بود، ارائه می‌دادند. ناسا ابتدا ۲۸ هزار پیشنهاد از دانش‌آموزان آمریکایی دریافت کرد و هزاران داور داوطلب به انتخاب اسامی نهایی کمک کردند.ناسا برای گزینه‌های دلخواهش شامل عنوان‌هایی نظیر Ingenuity و Clarity آرای عمومی را داشت؛ درحالی که شرکت‌کنندگان مرحله‌ی نهایی ایده‌هایشان را برای پنلی از متخصصان ناسا مطرح کردند. درنهایت سازمان فضایی نامی را انتخاب کرد که الکساندر متر، دانش‌آموز مقطع هفتم از ویرجینیا پیشنهاد داد. متر در یادداشتش نوشته است:ما گونه‌های کاوشگر هستیم و در مسیرمان به مریخ با بدبیاری‌های فراوانی مواجه خواهیم شد. با‌این‌حال می‌توانیم استقامت بورزیم. ما نه به‌عنوان کشور بلکه بشریت تسلیم نخواهیم شد.متر در بخشی دیگری از یادداشت خود می‌نویسد:کیوراسیتی، اینسایت، اسپیریت، آپورچونیتی. اگر درباره‌اش فکر کنید، نام تمام این مریخ‌نوردهای پیشین، خصوصیاتی است که ما انسان‌ها داریم. ما همیشه «کنجکاو» و در جستجوی«فرصت‌ها» هستیم و برای کاوش ماه، مریخ و فراتر از آن «روحیه» و «بینش» داریم. اما اگر کاوشگرها خصوصیات ما انسان‌ها به‌عنوان یک نژاد هستند، مهم‌ترین خصوصیت را ازدست داده‌ایم: استقامت.متر علاوه بر دریافت جایزه‌ی بزرگ مسابقه به‌عنوان برنده، دعوتنامه‌ای برای سفر به کیپ کاناورال فلوریدا نیز دریافت کرده است تا تابستان امسال پرتاب کاوشگر را سوار بر راکت اتلس ۵ از نزدیک تماشا کند.کاوشگر پرسیورنس ناسا با حضور بر سطح سیاره‌ی سرخ، مأموریتی بزرگ برعهده خواهد داشت: جست‌وجو برای نشانه‌های حیات باستانی روی مریخ و آموختن اطلاعات بیشتر درباره‌ی تاریخچه‌ی این سیاره در میلیاردها سال پیش. کاوشگر بعدی ناسا همچنین قصد دارد نخستین گام در مأموریت دو قسمتی بلندپروازانه‌ای باشد که می‌تواند یک‌روز نمونه‌های مریخی را به زمین ارسال کند.مهندسان و متخصصان فنی ناسا ابزار سنجش از دور را روی کاوشگر مارس ۲۰۲۰ نصب می‌کنندپرسیورنس با حفر بخش‌هایی از سطح مریخ، نمونه‌هایی از خاک آن را جمع‌آوری و روی سیاره رها خواهد کرد تا فضاپیمایی دیگر در آینده که توانایی حمل‌ونقل مواد را به زمین خواهد داشت، آن را بردارد. ناسا همچنان تا ساخت و پرتاب وسایل نقلیه‌ی لازم برای گرفتن آن نمونه‌ها و رساندنشان به زمین سال‌ها فاصله دارد؛ اما دست‌کم کاوشگر پرسیورنس نخستین گام‌ها را برای تحقق این دستاورد برخواهد داشت.مریخ‌نورد بعدی که در آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا در پاسادنا کالیفرنیا ساخته شده است، اکنون برای آماده‌سازی‌های نهایی پیش از پرتاب در مرکز فضایی کندی در فلوریدا قرار دارد و قرار است در ۱۸ فوریه‌ی ۲۰۲۱ روی سیاره‌ی سرخ و در ناحیه‌ای به‌نام دهانه‌ی جیزرو فرود بیاید. به باور دانشمندان این بخش از مریخ احتمالا یک دلتای رودخانه‌ای باستانی و میزبان حیات در میلیاردها سال قبل بوده است. اگر پرسیورنس با موفقیت فرود آید، در کنار کیوراسیتی، به یکی از دو کاوشگر عملیاتی ناسا روی مریخ تبدیل خواهد شد.مریخ‌نورد کیوراسیتی ناسا که از سال ۲۰۱۲ تاکنون درحال کاوش دهانه‌ی گیل است، همچون پرسیورنس از طریق برگزاری مسابقه‌ی نام‌گذاری بدین نام خوانده شد. کلارا ما، دانش‌آموز مقطع ششم از کانزانس که در سال ۲۰۰۹ برنده‌ی رقابت شد، گفت پیروزی در آن مسابقه تجربه‌ای دگرگون‌کننده برای زندگی‌اش بود. ما به‌نقل از ناسا گفت:من واقعا به‌عنوان یک کودک خجالت‌زده بودم و تصور نمی‌کردم صدایم مهم باشد؛ اما پیروزی در مسابقه‌ی نام‌گذاری که موجب جلب توجه‌های بسیار به من شد، برخلاف تمام چیزی بود که تا آن زمان می‌شناختم. اگر افکارم را واضح بیان نکرده بودم، زندگی‌ام این‌گونه تغییر نمی‌کرد. برنا برنا Mon, 09 Mar 2020 02:22:23 +0330 https://virgool.io/@borna/%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%D9%84-2050-%D8%A2%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1-%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D8%AF-hxo2pkllm6m7 فضا-زمان مفهومی است که بیشتر ما با آن آشنایی نداریم؛ اما درک این مفهوم برای درک جهانی که در آن هستیم، لازم است.معمولاً وقتی صحبت از فهم جهان می‌شود؛ چند مورد خاص مانند آزمایش گربه‌ی شرودینگر، پارادوکس دوقلوها و فرمول E=MC2 هستند که مطمئناً همگان درباره‌ی آن‌ها شنیده‌اند. اما جهان ما در این سه مورد خاص خلاصه نمی‌شود. حدود ۱۰۰ سال پیش بود که آلبرت اینشتین مسئله‌ی نسبیت عام را تشریح کرد و شاید بتوان گفت که نسبیت عام بزرگ‌ترین دستاورد وی در طول حیاتش بود؛ اما نسبیت عام تنها نام ساده‌ای دارد و فهم آن برای افراد معمولی، دانش‌آموزان و دانشجویان بسیار دشوار است. ما در این سایت قصد داریم نسبیت عام و ماهیت فضا-زمان را به زبان ساده بیان کنیم تا بتوانید با یکی از مشهورترین نظریه‌های جهان آشنا شوید.پیش از توضیح خود نظریه و اینکه مفهوم فضا-زمان چیست؛ بگذارید با این موضوع شروع کنیم که در اصل ما چگونه جهان را تصور می‌کنیم و می‌شناسیم.نخستین چیزی که باید بدانید این است که جهان ما بر پایه‌ی «کوانتا» ساخته شده است و این ذرات امکان تعامل با یکدیگر دارند. ماکس پلانک، فیزیک‌دان آلمانی،‌ برای نخستین بار از کلمه‌ی کوانتا برای جمع‌ بستن بسته‌های کوانتوم استفاده کرد؛ این بسته‌ها همگی دارای خواصی فیزیکی مانند وزن، بار، حرکت و... هستند. یک کوانتوم می‌تواند ذره باشد، یک موج باشد یا هر چیز عجیب و غریبی که شما فکر کنید؛ فرم یک کوانتوم به این بستگی دارد که شما چگونه به آن می‌نگرید. وقتی که دو یا چند کوانتا با یکدیگر در تعامل هستند، می‌توانند ساختارهای بسیار پیچیده‌ نظیر فوتون‌ها، اتم‌ها و مولکول‌ها را به وجود آورند. فیزیک کوانتوم شاخه‌ای جدید از علم فیزیک است که در قرن ۲۰ به وجود آمد؛ اما ایده‌ی ساخت جهان از ذراتی نامرئی که با یکدیگر در تعامل هستند، به حدود ۲۰۰۰ سال پیش و زمان دموکریت باز می‌گردد.بحث ما ماهیت فضا-زمان است، پس وارد جزئیات ساختار جهان و ذرات تشکیل‌دهنده‌ی آن نمی‌شویم؛ آن‌چه برای ما اهمیت دارد، این است که بدانیم ذرات تشکیل‌دهنده‌ی جهان بر چه اساسی با یکدیگر تعامل دارند و آیا این تعامل بر دیگر پدیده‌ها نیز اثر می‌گذارد یا خیر.وقتی که آیزاک نیوتن مدل جهانی خود را در کتاب اصول فلسفه‌ی طبیعی توضیح داد، همه چیز را مطلق فرض کرد؛ وی گفت فضا در ذات خود مطلق است و بدون نیاز به چیزی خارجی، در همه جا یکسان است. دیدگاه وی در فیزیک کلاسیک پذیرفته شد و حتی بسیاری از ابهامات مکانیک نیوتنی را از بین برد؛ اما بیش از هر چیزی به دستگاه مختصات سه بعدی دکارتی شبیه بود (دستگاه مختصاتی با سه محور X؛ Y؛ Z). در جهان نیوتنی، زمان همواره با نرخی ثابت در حرکت است و همانند فضا، با هیچ چیز خارجی ارتباط ندارد و در ذاتش مطلق است. گفته‌ی نیوتن نشان می‌داد که تجربه فضا و زمان برای امواج، ذرات، کوانتوم و حتی افراد یکسان است و تحت هیچ شرایطی تغییر نمی‌کند.در اواخر قرن ۱۹ میلادی، دانشمندان به این موضوع پی بردند که دیدگاه نیوتن درباره جهان ناقص است. فیزیک‌دانان بیان کردند که اگر ذره‌ای با سرعت نزدیک به سرعت نور حرکت کند در مقایسه با ذره‌ای که ایستاده یا با سرعت کم‌تری حرکت می‌کند، فضا و زمان را به شکل متفاوتی احساس خواهد کرد. به عبارت دیگر، انرژی یا حرکت یک ذره با چگونگی رفتار آن در این جهان ارتباط مستقیم دارد؛ این نشان می‌دهد که فضا و زمان مقادیر مطلقی نیستند و چگونگی تجربه‌ی جهان برای شما، به این موضوع بستگی دارد که چگونه در آن حرکت می‌کنید.در این برهه از تاریخ بود که آلبرت اینشتین، نظریه‌ی نسبیت خاص را مطرح کرد. طبق این نظریه، برخی چیزها مانند سرعت نور یا جرم کلی ذرات، کمیت‌هایی ثابت هستند؛ اما مقدار سایر چیزها به این موضوع بستگی دارد که چگونه در فضا و زمان حرکت می‌کنند. در سال ۱۹۰۷، پروفسور هِرمان مینکوفسکی که استاد اینشتین نیز به شمار می‌رفت، به یک موفقیت خارق‌العاده دست یافت؛ وی نشان داد که می‌توان فضا و زمان را در قالب یک فرمول تصور کرد. وی پس از بیان این موضوع، بلافاصله یک فرمول توسعه داد که در آن فضا و زمان نیز حضور داشتند. این فرمول، پایه و اساس چگونگی حرکت و تعامل ذرات را در جهان نشان می‌داد؛ بدون آن‌که جاذبه‌ به‌عنوان یک نیرو در نظر گرفته شود. مدلی که وی نشان داد هنوز هم وجود دارد و با نام «فضای مینکوفسکی» شناخته می‌شود و حتی نظریه‌ی نسبیت خاص اینشتین نیز بر پایه‌ی آن فرمول‌بندی شده است. فضای مینکوفسکی امروزه پایه و اساس بسیاری از محاسبات نظریه میدان‌های کوانتومی است.اگر در جهان چیزی به نام نیروی گرانش وجود نداشته باشد، مدل فضای مینکوفسکی می‌تواند پاسخگوی هر آن‌چه می‌خواهیم باشد. در این مدل، فضا و زمان ساده هستند، خمیده نمی‌شوند و به‌سادگی بستری برای ماده فراهم می‌کنند که بتواند در آن حرکت کند و به‌صورت لحظه‌ای با دیگر ذرات تعامل داشته باشد. اما همه‌ی ما می‌دانیم تنها راه شتاب‌گرفتن، در تعامل بودن با چیز دیگری است؛ به عبارت دیگر، یک ذره برای شتاب‌ گرفتن باید به‌طور دائم با چیز دیگری در تعامل باشد، حتی اگر آن چیز خاص دیده نشود. در جهانی که ما در آن زندگی می‌کنیم، نیرویی به نام «گرانش» وجود دارد که اساس بسیاری از پدیده‌ها به‌شمار می‌رود. اصل هم‌ارزی اینشتین، نیروی گرانش را به‌عنوان یک عامل نامرئی این چنین توصیف می‌کند:گرانش، به‌عنوان یک عامل شتاب‌دهنده‌ی نامرئی عمل می‌کند و به شما یا هر چیز دیگری به‌طور یکسان شتاب می‌دهد؛ مگر آن‌که عامل شتاب‌دهنده‌ی دیگری نیز وجود داشته باشد.اینشتین مفهوم گرانش در فضا-زمان و اهمیت آن را بیان کرد و سپس با تکیه بر مدل فضای مینکوفسکی و انجام معادلات ریاضی لازم، نظریه‌ی نسبیت عام را مطرح کرد. بین مدل فضای مینکوفسکی و فضای خمیده که در نظریه‌ی نسبیت عام به آن پرداخته می‌شود، یک تفاوت ویژه وجود دارد و آن هم یک فرمول ریاضی است که با نام «تانسور ریمان» شناخته می‌شود. گئورگ فردریش برنهارد ریمان، یک ریاضی‌دان آلمانی است که در قرن ۱۹ میلادی زندگی می‌کرد و از شاگردان یکی از بزرگ‌ترین ریاضی‌دانان تاریخ، یعنی کارل فریدریش گاوس بود. ریمان یک فرمول بسیار مهم را ارائه کرد؛ این فرمول بیان می‌کند چگونه میدان‌ها، خطوط، فاصله‌ها، قوس‌ها و... می‌توانند وجود داشته باشند و در فضایی خمیده با بی‌شمار ابعاد مختلف، به‌خوبی تعریف شوند. چیزی در حدود یک دهه زمان برد تا اینشتین و همکاران او توانستند بر پیچیدگی‌های بسیار زیاد محاسبات ریاضی این فرمول غلبه کنند؛ اما وقتی کار با موفقیت به اتمام رسید، اینشتین نظریه‌ی نسبیت عام را مطرح کرد؛ نظریه‌ای که جهان ما را در سه بُعد به همراه یک بُعد دیگر به نام زمان توصیف می‌کند و این‌بار جاذبه نیز در نظر گرفته می‌شود. این بزرگ‌ترین دستاورد اینشتین بود و همانند یک بمب در دنیای فیزیک صدا کرد؛ این یک دستاورد بزرگ برای بشریت بود.از نظر مفهومی، تانسور ریمان بیان می‌کند چگونه فضا-زمان در ذات خود خمیده است. انحنای فضا-زمان به ماده، انرژی و فشارهایی که در فضا هستند بستگی دارد؛ به عبارت دیگر، آن‌چه در این جهان است، انحنای فضا-زمان را تعریف می‌کند. با این تفاسیر، پاسخ این سؤال که جهان شما چگونه انحنا یافته است؛ به این بستگی دارد که ماده و انرژی چگونه در آن حرکت می‌کنند.نیوتن در قانون اول خود که با نام قانون لختی (اینرسی) شناخته می‌شود، بیان می‌کند که اگر به جسمی ساکن نیرو وارد نشود، آن جسم همواره ثابت می‌ماند و اگر به یک جسم در حال حرکت روی خط راست، نیرویی وارد نشود آن جسم با سرعت ثابت به حرکت خود ادامه می‌دهد. این قانون در فضا-زمان خمیده نیز برقرار است؛ اما با یک تفاوت: در قانون اول نیوتن، ما مسیر حرکت را یک خط راست فرض می‌کردیم؛ اما در فضای خمیده، این خط راست می‌تواند یک منحنی باشد. فضا-زمان خمیده به ما می‌گوید حرکت در فضای خمیده می‌تواند با سرعت ثابت انجام شود و در مسیری خمیده و ژئودزیک (کوتاه‌ترین مسیر بین دو نقطه) باشد. با این تفاسیر،‌ حرکت یکنواخت در فضا-زمان الزاماً در مسیر مستقیم نیست و می‌تواند در مسیری خمیده و ژئودزیک نیز انجام شود. این پدیده در مقیاس کیهانی نیز وجود دارد؛ به‌عنوان مثال، اجرام سنگینی همچون کهکشان‌ها می‌توانند به کمک جرم خود، نوری را که در پس زمینه است، خم کنند و گاهی اوقات چند تصویر ایجاد کنند. گاهی اوقات این خمیدگی باعث به‌وجودآمدن پدیده‌ی لنز گرانشی می‌شود که ما از آن برای مشاهده‌ی عوالم اولیه استفاده می‌کنیم!از نظر علم فیزیک، عوامل مختلفی به‌صورت مستقیم در تانسور متریک نظریه نسبیت عام دخیل هستند. فیزیک‌دانان بر این باورند که گرانش حاصل جرم است؛ به این صورت که مکان‌ها و یا توده‌های بسیار بزرگ، میزان نیروی گرانشی را تعیین می‌کنند. در تانسور متریک، ۱۶ عامل، از جمله فشار (مانند فشار خلأ، فشار تابشی و فشار ایجادشده توسط ذراتی که با سرعت بالا حرکت می‌کنند) دخیل هستند؛ اما آن‌چه برای ما اهمیت دارد، هدف این مجموعه است. این عوامل به ما می‌گویند که در حضور نیروهای کشندی (جزر و مدی) و توده‌های بزرگ، حجم چگونه می‌تواند تغییر کند یا شکل ظاهری یک جرم در حال حرکت، تحت تأثیر این نیروها چگونه تغییر می‌کند. این قوانین و عوامل روی همه چیز؛ از سیاره‌ی زمین و ستاره‌های نوترونی گرفته تا امواج بی‌وزنی (تابش گرانشی) که در فضا حرکت می‌کنند، تأثیر می‌گذارند.تانسور متریک به ما رابطه‌ی میان انحنای فضا-زمان با تمام ماده و انرژی موجود در جهان را نشان می‌دهد. در واقع، نظریه‌ی نسبیت عام به ما می‌گوید اگر شما تمام ماده و انرژی موجود در جهان را شناخته باشید و بدانید که در هر لحظه به چه شکل هستند و چه می‌کنند؛ آن‌گاه تاریخ تکامل تمام عالم، چه در زمان گذشته و چه در زمان حال و آینده برای شما آشکار می‌شود. به عبارت دیگر؛ از ازل تا ابد جهان را، از لحظه‌ای که نور و زمان متولد شدند تا زمانی که از بین می‌روند، می‌بینید و سرنوشت را می‌فهمید.عالم یک بازی با قوانین خاص خود است؛ در هر لحظه یک اتفاق تازه رخ می‌دهد، ذرات به‌طور دائم با یکدیگر در تعامل هستند و فضا-زمان نیز به‌عنوان یک بستر همواره حضور دارد. شاید درک فضا-زمان کمی سخت و زمان‌بر باشد؛ اما این نکته را فراموش نکنید که چگونگی تجربه‌ی جهان برای شما، به این موضوع بستگی دارد که چگونه در آن حرکت می‌کنید. به دنبال کشف اسرار ماده و انرژی باشید تا اسرار تکامل جهان را از لحظه‌ی مهبانگ و تولد نور تا لحظه‌ای که دوباره خاموشی بر همه جا حکم‌فرما می‌شود، ببینید.شما تا چه اندازه با مفهوم فضا-زمان آشنایی دارید؟ برنا برنا Sun, 23 Feb 2020 15:06:56 +0330 https://virgool.io/@borna/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B8%D9%81%D8%B1-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D9%88-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-fylzny5vpd7h ماهواره‌ی ظفر شب گذشته به‌فضا پرتاب شد و بنابه‌اعلام وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به‌علت نرسیدن به سرعت و ارتفاع مورد نیاز در اقیانوس هند سقوط کرد.?شب گذشته ماهواره‌ی ظفر پس از مدت‌ها انتظار برفرار موشک ماهواره‌بر سیمرغ از پایگاه فضایی امام خمینی واقع در استان سمنان به فضا پرتاب شد. ماهواره‌ی ظفر که به‌دست محققان دانشگاه علم و صنعت ساخته شده، قرار بود قابلیت‌هایی چون تصویربرداری درلحظه (real-time) و ارسال پیام متنی و صوتی به‌صورت یک‌طرفه بین دو کاربر را با خود به ارمغان بیاورد.اندکی پس از پرتاب، محمدجواد آذری جهرمی، وزیر ارتباطات از قرارنگرفتن ماهواره در مدار خبر داد. به‌گفته‌ی جهرمی پرتاب ماهواره موفقیت‌آمیز بود، اما به‌دلیل دست‌نیافتن به سرعت مورد نیاز، ماهواره در مدار قرار نگرفت و در اقیانوس هند سقوط کرد. جهرمی دراین‌باره گفت:این ماهواره حتی از مدار ۵۳۰ کیلومتر هم عبور کرد و به مدار ۵۴۰ کیلومتری رسید، اما از نظر سرعت کم آورد و با وجود اینکه باید به سرعت ۷ هزار و ۴۰۰ کیلومتر می رسید در سرعت ۶ هزار و ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت متوقف شد.با این حال، شب گذشته پس از شنیده‌شدن صدایی مهیب در منطقه‌ی سرجنگل و چاه‌احمد در حومه‌ی زاهدان، محمدهادی مرعشی، معاون امنیتی انتظامی استاندار سیستان و بلوچستان از احتمال سقوط قطعات جداشده از ماهواره (یا به‌صورت دقیق‌تر موشک ماهواره‌بر) در این استان خبر داد.?تصاویر منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی از بقایای احتمالی مرحله اول موشک سیمرغ در منطقه‌ی سرجنگل و چاه‌احمد در حومه‌ی زاهدان (برای مشاهده در ابعداد اصلی روی تصویر کلیک کنید)برای کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی چگونگی سقوط ماهواره و قطعات پیداشده در حوالی زاهدان با سازمان فضایی ایران تماس گرفتیم. روابط عمومی سازمان فضایی در پاسخ به پرسش زومیت، اعداد و ارقام ارائه‌شده از سوی وزیر و سقوط ماهواره در اقیانوس هند را تأیید، اما اعلام کرد که «کارشناسان سازمان هنوز درحال تحلیل داده‌های اولیه هستند و تا زمان اعلام نتایج، هرتحلیلی غیرکارشناسی است». سازمان فضایی همچنین نسبت‌دادن قطعات پیداشده در سیستان به بقایای موشک ماهواره‌بر را «حاشیه سازی» می‌داند. روابط عمومی سازمان فضایی دراین‌باره به زومیت گفت:طبق داده‌های تله‌متری که دریافت کردیم، مسیر پرتاب کاملا مشخص است و الان می‌دانیم که [ماهواره] دقیقا کجای اقیانوس سقوط کرده است.حتی اگر سازمان فضایی و وزیر ارتباطات ادعایی مبنی بر سقوط ماهواره در اقیانوس هند نداشتند، اعداد و ارقام ارائه‌شده از سرعت و ارتفاع موشک به‌هیچ وجه نمی‌تواند سقوط ماهواره در داخل خاک ایران را توجیه کند. پس تکلیف قطعات پیداشده در سیستان و بلوچستان چیست؟ آیا اعداد منتشرشده اشتباه هستند یا بخشی از قطعات موشک در خاک ایران و خود ماهواره در اقیانوس هند سقوط کرده است؟ در ادامه پس از آشنایی مختصر با فرایند ارسال ماهواره به‌فضا سعی می‌کنیم سناریوهای احتمالی سرنوشت سیمرغ و ظفر را بررسی کنیم.ماهواره‌ها چطور درمدار قرار می‌گیرندماهواره‌ها برای قرارگرفتن در مدار زمین باید با استفاده از موشک‌های ماهواره‌بر به ارتفاع و سرعت مشخصی دست پیدا کنند. سرعت مداری ماهواره مستقل از جرم و زاویه‌ی مداری آن است و تنها به ارتفاع مدار ماهواره بستگی دارد. با استفاده از فرمولی ساده یا ابزارهای آنلاین می‌توان به‌راحتی سرعت موردنیاز برای هر ماهواره‌ای را در ارتفاع مشخص محاسبه کرد. ماهواره‌ی ظفر قرار بود در ارتفاع ۵۳۰ کیلومتری قرار بگیرد که درنتیجه سرعت موردنیاز آن برابر با ۷/۶ کیلومتربرثانیه بود.بنابه ادعای وزیر ارتباطات هزینه ساخت ماهواره‌های ظفر ۱ و ۲ کمتر از دو میلیون یورو استتمام موشک‌های ماهواره‌بر چندمرحله‌ای (یا حداقل دومرحله‌ای) هستند؛ به‌این‌معنی که هنگام صعود در جو زمین، برای سبک‌تر شدن موشک قسمت‌هایی از آن جدا می‌شوند. برای مثال موشک‌های سایوز روسی و موشک مشهور ساترن ۵ ناسا که انسان را به ماه برد، هر دو سه‌مرحله‌ای هستند و موشک‌های فالکون ۹ اسپیس ایکس، اتلس ۵ و دلتا ۴ از دو مرحله استفاده می‌کنند. موشک ماهواره‌بر سیمرغ نیز موشکی دومرحله‌ای است که می‌تواند تا ۵۰۰ کیلوگرم محموله در مدار پایینی زمین یا لئو (LEO) قرار بدهد.?شمایی از ساختار داخلی موشک سیمرغ. قسمت‌های خاکستری مربوط‌به مخزن سوخت مایع موشک و قسمت آبی مربوط‌به مخزن اکسیژن مایع (LOX) است.توضیح اینکه چرا موشک‌های ماهواره‌بر چندمرحله‌ای هستند و نمی‌توان با استفاده از موشک تک‌مرحله‌ای محموله‌ای قابل‌توجه به فضا فرستاد، خود نیازمند مقاله‌ای مفصل و مجزا است؛ اما اگر علاقه دارید در این‌باره بیشتر بدانید، می‌توانید این مقاله را مطالعه کنید.چرا ماهواره‌ها در مدار قرار نمی‌گیرند؟قرارگرفتن ماهواره در مداری مشخص نیازمند دقت بسیار بالای موشک است؛ به‌طوری‌که اگر موتور موشک حتی چند ثانیه زودتر یا دیرتر خاموش شود، ماهواره به مدار موردنظر نمی‌رسد یا در مداری متفاوت قرار می‌گیرد. مدارهای LEO (که ماهواره‌ی ظفر قرار بود در آن قرار بگیرد) معمولا دایره‌ای هستند یا خروج از مرکز بسیار پایینی دارند؛ اما ماهواره‌ها قبل از رسیدن به این مدار، در مداری بیضوی قرار می‌گیرند. در این حالت به بالاترین نقطه‌ی مداری «اوج» (apogee) و به پایین‌ترین نقطه‌ی مداری «حضیض» (perigee) گفته می‌شود. وقتی موتور موشک به هر دلیلی عملکرد موردانتظار را نداشته باشد، ماهواره در مداری بیضوی قرار می‌گیرد و بسته به نقطه‌ی حضیض آن ممکن است تا چند روز همچنان در مدار باقی بماند. برای مثال در سال ۲۰۱۲ پس از خاموش شدن یکی از ۹ موتور موشک فالکون ۹، ماهواره‌ی Orbcomm نتوانست به مدار موردنظر برسد؛ اما توانست دو روز در مدار باقی بماند بیش از ۲۰ بار به دور زمین بچرخد.برای آشنایی با چند نمونه از پرتاب‌هایی که به‌دلیل مشکلات موتور موشک و نرسیدن به سرعت کافی نتوانستند در مدار تعیین‌شده قرار بگیرند، می‌توانید این مقاله را مطالعه کنید.پس از پرتاب، چه بر سر مراحل مختلف موشک می‌آید؟به‌طور کلی مراحل مختلف موشک پس از به‌اتمام‌رسیدن سوخت‌شان به‌ترتیب از باقی قسمت‌های موشک جدا می‌شوند و پس از طی‌کردن مسیری بالستیک با زمین برخورد کرده یا وارد اقیانوس می‌شوند. اینکه پس از پرتاب ماهواره، چه بر سر قطعات و مراحل مختلف موشک می‌آید، بستگی به وزن و نوع ماهواره، نوع موشک ماهواره‌بر و مکان پرتاب آن دارد. برای مثال بیشتر پرتاب‌ها در آمریکا از پایگاه فضایی کندی در فلوریدا (شرق ایالات متحده) یا پایگاه وندنبرگ در کالیفرنیا (غرب ایالات متحده) انجام می‌شود. هر دو این پایگاه‌ها در مجاورت اقیانوس قرار دارند و درنتیجه قطعات باقی‌مانده از موشک‌ها در اقیانوس سقوط می‌کنند.?بقایای موشک سایوز در سیبری روسیه (راست) و بقایای موشک ساترن ۵ در اعماق اقیانوس (چپ)این درحالی است که پایگاه‌های فضایی بعضی کشورها مانند روسیه و چین، کیلومترها داخل خاک کشور قرار دارد و درنتیجه ضایعات موشکی ناشی از پرتاب ماهواره در داخل خاک کشور سقوط می‌کند. در این حالت نیز مکان سقوط بوستر و دیگر قطعاتی که از موشک جدا می‌شود ازقبل کاملا مشخص است و سازمان‌های فضایی براساس پروتکل‌های امنیت محدوده (Range Safety) پیش از پرتاب به ساکنان نزدیک به این نواحی هشدار می‌دهند.به‌عنوان نمونه، بوسترهای سایوز پس از پرتاب، درفاصله‌ی ۳۴۸ کیلومتری پایگاه فضایی بایکونور در داخل خاک قزاقستان سقوط می‌کنند. همچنین دماغه‌ی محافظ موشک و مرحله‌ی دوم آن نیز به‌ترتیب در فاصله‌ی ۵۲۷ و ۱۵۷۰ کیلومتری از محل پرتاب به زمین برخورد می‌کنند.?محل سقوط قطعات مختلف موشک سایوز (برای مشاهده در ابعاد اصلی کلیک کنید)به‌عنوان نمونه‌ای دیگر، مرحله‌ی اول موشک‌های فالکون ۹ اسپیس ایکس معمولا در فاصله‌ای کمتر از ۱۰۰۰ کیلومتری از محل پرتاب، روی قایق‌های خودکار اسپیس ایکس که در میانه‌ی اقیانوس اطلس یا آرام (بسته به محل پرتاب) قراره گرفته‌اند، فرود می‌آیند. درتصویر زیر یکی از دورترین محل‌های فرود که در سمت راست نقشه مشخص شده، مربوط به پرتاب ماهواره‌ی Arabsat 6A است که بوستر آن در فاصله‌ی ۹۷۰ کیلومتری فرود آمد.?باتوجه‌به فاصله‌ی تقریبا هزار کیلومتری مناطق چاه‌احمد و سرجنگل در استان سیستان و بلوچستان با پایگاه فضایی امام خمینی در استان سمنان، سقوط مرحله اول موشک در این ناحیه چندان دور از انتظار نیست و جای تعجب ندارد؛ اما نکته اینجا است که در تماسی که با یک مقام آگاه در سازمان فضایی ایران داشتیم، وی ادعا داشت فرایند استیجینگ (جداشدن مراحل موشک از یکدیگر) اصلا برفراز سیستان انجام نشده است. این یعنی سازمان فضایی نه‌تنها سقوط مرحله‌ی دوم موشک یا خود ماهواره در داخل خاک ایران را منتفی می‌داند، بلکه حتی عقیده دارد مرحله‌ی اول یا بوستر موشک نیز در ایران سقوط نکرده است.?نتیجه‌گیریدر رابطه با نتیجه‌ی پرتاب اخیر، بهتر است باتوجه به عرف و استانداردهای جهانی از واژه‌های موفقیت و شکست استفاده کنیم. اگر موشکی نتواند ماهواره را به سرعت موردنیاز برساند، بسته به سرعت نهایی، ماهواره ممکن است در مداری بیضوی قرار بگیرد و چندین دور به‌دور زمین گردش کند و بعد وارد اتمسفر شود؛ یا در بدترین حالت بدون قرارگرفتن در مدار و کامل کردن حتی یک گردش، در آن سوی زمین وارد اتمسفر ‌شود. در هر دو صورت (مخصوصا حالت دوم) مأموریت موفقیت‌آمیز تلقی نمی‌شود. بنابراین از مسئولان سازمان فضایی و رسانه‌ها انتظار می‌رود از اصطلاح «پرتاب موفقیت‌آمیز» استفاده نکنند؛ چراکه صرف بلندشدن موشک از سکوی پرتاب به‌معنای پرتاب موفق نیست.در رابطه با موضوع سقوط موشک در خاک ایران، باتوجه به اینکه در تصاویر منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی خبری از بقایای ظفر نیست، حتی در صورت درست بودن صحبت‌های معاون استاندار سیستان و بلوچستان و صحت تصاویر، احتمالا بقایای سقوط کرده در سرجنگل مربوط به بوستر موشک است؛ نه مرحله‌ی دوم یا خود ماهواره. در تماسی که امروز با سازمان فضایی ایران داشتیم، از روابط عمومی این سازمان درخواست کردیم تا اطلاعاتی ازجمله زمان استیجینگ و سرعت و ارتفاع موشک درلحظه‌ی جداشدن مراحل دراختیار ما قرار بدهند، تا بتوانیم تحلیل دقیق‌تری از آنچه ممکن است اتفاق افتاده باشد داشته باشیم. در پاسخ، روابط عمومی سازمان اعلام کرد که به‌زودی (تا ظهر امروز) اطلاعات تکمیلی منتشر خواهد شد. این درحالی‌است که در زمان انتشار این مطلب، آخرین مطلب سایت سازمان فضایی ایران درباره‌ی توییت وزیر ارتباطات است. همچنین جدیدترین مصاحبه‌ی مرتضی برابری، رئیس سازمان فضایی نیز اطلاعات جدیدی درباره‌ی سرنوشت ظفر به‌دست نمی‌دهد.از آن‌جایی‌که مدت‌ها است اخباری درباره‌ی برنامه‌ی ساخت پایگاه فضایی در چابهار می‌شنویم، به‌نظر می‌رسد سازمان فضایی ایران نیز از مخاطرات پرتاب موشک ماهواره‌بر از عمق خاک ایران باخبر است. اگر تصاویر منتشرشده از سیستان واقعا مربوط به بقایای مرحله‌ی اول موشک سیمرغ باشد، از سازمان فضایی ایران انتظار می‌رود محل و زمان تقریبی برخورد بوستر را پیش از پرتاب اطلاع‌رسانی کند.به‌روزرسانی: مرتضی براری رئیس، سازمان فضایی ایران طی مجموعه توییتی جزئیات بیشتری از پرتاب ماهواره ظفر ارائه داد. آقای براری در حساب توییتر خود نوشت:ماهواره ظفر با ماهواره‌بر سیمرغ در روز یکشنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۱۵ از پایگاه پرتاب حضرت امام خمینی (ره) پرتاب شد. بعد از عملکرد موفق مرحله اول و جدایش مطلوب مرحله دوم، ماهواره بر و ماهواره به ارتفاع بیش از ۵۴۰ کیلومتر با سرعت بیش از ۶۵۰۰ متر بر ثانیه رسید. حین پرتاب ماهواره ظفر به مدت ۸ دقیقه، اطلاعات موقعیت خود و سرعت حرکت را ارسال کرد که با کمک سه ایستگاه (یک ایستگاه سیار در پایگاه پرتاب و ایستگاه‌های قشم و بوشهر) دریافت شد. عمل جدایش توسط ماهواره تشخیص داده شد و ضمن پیوستگی در ارسال داده‌های موقعیت، داده‌های مانیتورینگ ماهواره شامل داده‌های سلامت تمام تجهیزات، حسگرها، وضعیت باس‌ها و مدیریت مودهای ماهواره به مدت ۶ دقیقه و ۴۵ ثانیه، از طریق لینک تله‌متری ماهواره ارسال و در ایستگاه قشم دریافت شد.موتور مرحله اول ماهواره‌بر:مدت زمان کارکرد: ۱۰۲ ثانیهسرعت: ۲۴۰۰ متر بر ثانیهارتفاع: حدود ۸۵ کیلومترعملکرد: موفقموتور مرحله دوم:مدت زمان کارکرد: ۳۷۳ ثانیهسرعت: حدود ۶۵۰۰ متر بر ثانیهارتفاع: ۵۴۱ کیلومتررفع مشکل حرارتی پرتاب قبلی مشاهده ایراد در عملکرد سیستم پیشرانش در ثانیه‌های نهایی پرواز و عدم دستیابی به سرعت ۷۴۰۰ متر بر ثانیه. نتیجه: با توجه به تحقیقاتی بودن فرآیند پرتاب و تحقق بیش از ۹۵ درصد از اهداف طرح ریزی شده، لذا فرآیند پرتاب موفق بوده است. ارتباط ماهواره با ایستگاه‌ها به مدت ۱۴ دقیقه و ۴۵ ثانیه و دریافت داده‌های موقعیت، صحت عملکرد تجهیزات و ماهواره. نتیجه: با توجه به عملکرد صحیح ماهواره و تجهیزات آن در شرایط خلا و فضا، ماموریت در این مرحله کاملا موفق بوده و عملا ۵۴ تجهیز از ۸۶ تجهیز، دارای سابقه عملکردی در فضا شدند. برنا برنا Tue, 18 Feb 2020 00:38:05 +0330 https://virgool.io/@borna/%D9%BE%D8%B1%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%84%DB%8C%D9%86%DA%A9-%D8%A7%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%B3-%D8%A7%DB%8C%DA%A9%D8%B3%D8%9B-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%DB%B1%DB%B0%DB%B0-%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D9%87-%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%B4-%D8%AD%D8%AF%D8%A7%D9%82%D9%84%DB%8C-jvlutqxyb9z0 دسته‌ی پنجم ماهواره‌های استارلینک اسپیس‌ایکس امروز عصر با موفقیت روانه‌ی مدار زمین شدند تا مجموع ماهواره‌های درمدار این شرکت به عدد ۳۰۰ برسد.اسپیس‌ایکس امروز عصر در ساعت ۱۸:۳۵ به وقت ایران، با پرتاب دسته‌ی ۶۰تایی جدید ماهواره‌های استارلینک به مدار زمین، درمجموع پنجمین پرتاب استارلینک و سومین پرتاب منظومه‌ی ماهواره‌ای خود را در سال جاری رقم زد. با این پرتاب، تعداد ناوگان ماهواره‌های استارلینک در مدار به ۳۰۰ عدد رسید و پیشگامی اسپیس‌ایکس به‌عنوان بزرگ‌ترین گرداننده‌ی ماهواره‌ی تجاری در جهان توسعه یافت.پروژه‌ی استارلینک شامل استقرار منظومه‌ای از ماهواره‌هایی کوچک در مدار نزدیک زمین است که درهمکاری هماهنگ با یکدیگر، اینترنت پهن‌باند پرسرعت و ارزان‌قیمت را دراختیار کاربران قرار خواهند داد. هدف کنونی اسپیس‌ایکس، پرتاب تعداد کافی ماهواره به‌منظور آغاز ارائه‌ی خدمات به مشتریان در ایالات متحده و کانادا در سال جاری است. این شرکت سپس با توسعه‌ی تدریجی منظومه‌ی استارلینک در سال‌های پیش‌رو، خدمات اینترنت ماهواره‌ای‌اش را به‌صورت جهانی عرضه خواهد کرد.پرتاب امروز استارلینک با دیگر مأموریت‌های پیشین قدری تفاوت داشت؛ زیرا مرحله‌ی دوم راکت بسیار زودتر و تنها پس از یک احتراق، ماهواره‌های دسته‌ی پنجم را در مداری بیضوی مستقر کرد تا از آنجا با استفاده از پیشرانه‌های خود به مدار هدفشان به‌دور زمین صعود کنند. رهاسازی ماهواره‌ها در ارتفاع پایین‌تر، رساندن آن‌ها به مدار اصلی را دشوارتر می‌کند؛‌ اما درعین‌حال موجب صرفه‌جویی در زمان، سوخت و هزینه‌های کلی پرتاب می‌شود.پرتاب امروز نه‌تنها تعداد ماهواره‌های استارلینک اسپیس‌ایکس را گسترش داد، بلکه دربردارنده‌ی گام‌هایی حیاتی در مسیر توسعه و بهبود چندبارمصرف‌پذیری سامانه‌ی پرتاب این شرکت بود. به‌عنوان مثال، بوستر به‌خصوص فالکون ۹ که برای پرتاب امروز استفاده شد، پیش‌تر سه‌مرتبه در سال ۲۰۱۹ پرواز کرده بود و با پرتاب چهارم آن با تنها ۶۲ روز فاصله بین پرتاب پیشین، سریع‌ترین استفاده‌ی مجدد از یک بوستر رقم خورد.اسپیس‌ایکس حین پرتاب امروز تلاش کرد تا بوستر یادشده را برای چهارمین مرتبه فرود آورد؛ اما احتمالا به دلیل تغییر مدار استقرار ماهواره‌ها، فرود آن روی کشتی بدون سرنشین در اقیانوس آرام با شکست مواجه شد. در صورت موفقیت در فرود این بوستر، ۵۰امین فرود موفقیت‌آمیز بوسترهای اسپیس‌ایکس تا به امروز محقق می‌شد.مرحله‌ی نخست راکت پس از صعود به فضا به زمین بازگشت و موتورهای فرودش را طبق برنامه‌ریزی روشن کرد؛ اما آن‌طور که در ویدئوی زنده از کشتی بدون سرنشین اسپیس‌ایکس دیده می‌شود، ظاهرا بوستر در سمت راست تصویر و روی آب فرود آمد. سخنگوی اسپیس‌ایکس نیز بعدا تأیید کرد که این بوستر «فرودی آرام» را در کنار کشتی بدون سرنشین انجام داد. او همچنین گفت شرکت امیدوار است که بوستر سالم فرود آمده باشد که در این صورت، احتمال بازیابی‌اش وجود دارد. آخرین ناکامی اسپیس‌ایکس در فرود بوستر در ماه ژوئن ۲۰۱۹ و هنگام تلاش برای فرود هسته‌ی مرکزی پرتابگر فالکون هوی به‌وقوع پیوست؛ اما به جز آن، اغلب فرودهای بوستر در سال‌های اخیر با موفقیت همراه بوده است.پرتاب امروز همچنین تلاش تازه‌ی اسپیس‌ایکس برای بازیابی دو نیمه‌ی فرینگ محموله‌ها (دماغه‌ی مخروطی راکت) را تداوم داد. این شرکت با استفاده از دو کشتی مجهز به تورهای بزرگ در اقیانوس اطلس، تلاش می‌کند تا هر دوطرف محافظ محموله را حین سقوط روی اقیانوس بگیرد. تا لحظه‌ی نگارش این خبر هنوز معلوم نیست که آیا اسپیس‌ایکس موفق به بازیابی فرینگ شده است یا خیر.طبق برنامه‌های کنونی اسپیس‌ایکس، برای پرتاب بعدی استارلینک زمان زیادی را منتظر نخواهیم بود؛ زیرا این شرکت قصد دارد دسته‌ی بعدی را در تاریخی نامعلوم در ماه آینده روانه‌ی مدار کند. برنا برنا Tue, 18 Feb 2020 00:35:43 +0330