https://virgool.io/feed/@danialrahbari . fa 2026-04-15 05:38:25 https://files.virgool.io/upload/users/146982/avatar/tFXduQ.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@danialrahbari https://virgool.io/Letter/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%88%D8%B1%DA%AF%D9%86%DB%8C%D9%81-dp4rmxh9coxr بخشی از نامه‌ای به تاتیانا باکونینا؛ مسکو، 20 مارس 1842:[...] گاه پیش خود فکر می‌کردم راه ما از هم جدا شده، اما وقتی غمی عمیق وجودم را از خود می‌انباشت، تنها باید تصور می‌کردم که شما مُرده‌اید و دیگر وجود ندارید. اما [با این اندیشه غم دیگری نیز سراغم می‌آمد] که نه فقط ناشی از تصور مُردن شما، که ناشی از [فکر به] آن هم بود که شما بی‌آنکه مرا شناخته باشید مُرده بودید، بی‌آنکه از زبانم کلامی خالص و صادقانه شنیده باشید؛ کلامی که می‌توانست آن یگانگی غریب را به من بفهماند و باعث شود من نیز آن یگانگی عمیق را که در سراسر وجودم حس می‌کردم درک کنم -منظورم یگانگی میان خودم و شماست [...] باور ندارم که راه ما از هم جدا شده باشد... باید شما را بار دیگر ببینم [...] ما مثل آدم‌های پیر، شاید هم مثل بچه‌ها، زندگی کردیم -زندگی از میان دستان‌مان لغزید و ما مثل بچه‌ها نگاهش کردیم؛ بچه‌هایی که چیزی برای افسوس خوردن ندارند و راه درازی پیش‌رویشان است؛ یا مثل آدم‌های پیر که زندگیْ دیگر شرمنده‌شان نمی‌کند؛ درست مثل آن اشباح در پردۀ دوم [اپرای] روبرِ شیطان از میربیر که می‌رقصند و لبخند می‌زنند، و درعین‌حال می‌دانند که همین دست‌افشانی و سرجنباندن برایشان چه بهایی خواهد داشت: پوست و گوشت جوان‌شان همچون کُتی مندرس از استخوان‌هاشان جدا می‌شود و پایین می‌لغزد [...] . دانیال رهبری دانیال رهبری Wed, 12 Jul 2023 19:21:10 +0330