https://virgool.io/feed/@dumb_shows_and_noise برای دل‌خوشی خودم می‌نویسم! fa 2026-06-17 01:39:50 https://files.virgool.io/upload/users/197904/avatar/z6UVjS.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@dumb_shows_and_noise https://virgool.io/@dumb_shows_and_noise/%DA%A9%DA%86%D9%84%DB%8C%D9%90-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%87-k8ddkgogichp من کلا تو زندگیم دو بار موهام رو با ماشین از ته زدم. دفعه‌ی اول- حدود چهار سال پیش-تصمیم گرفتم یه تغییر تو زندگیم ایجاد کنم و تنها چیزی که به ذهنم رسید، زدنِ موهام بود. حس می‌کردم اگه موهام رو از ته بزنم، جهان‌بینی‌ام هم تغییر کنه. یادمه همون روزا یه صدای دیگه‌ای هم تو سرم می‌پیچید و می‌گفت: «اون جهان بینی‌ای که بخواد با کوتاه کردن مو تغییر کنه به چه دردی می‌خوره؟ بعد موهات دوبار بلند شن چی؟ باز برمی‌گردی به روال سابقت؟ چرا اصلا کچل شدنت باید دلیل فلسفی داشته باشه؟» واقعا داشت این overthinking اذیتم می‌کرد و یک بار که خیلی شدید شد، همون موقع و بدون هیچ معطلی، رفتم ماشین اصلاح رو برداشتم و انداختم وسط موهام. ده دقیقه بعدش در حالی با چشمان خیس رو به آینه ایستاده بودم که با خودم می‌گفتم: «این چه کاری بود کردی؟» شده بودم نمونه‌ی فیک صفر کشکولی.دفعه‌ی دوم همین فروردین 99 بود. موهام بلند شده بود و تو اوج کرونا جرئت نداشتم برم آرایشگاه. از طرفی هم حالش رو هم نداشتم بشینم اون حجم از مو رو با ماشین بزنم. شبیه تام هنکس شده بودم تو castaway (جدا افتاده) . تو همون برهه، یه بار که از اتاقم اومدم بیرون یکی داد زد: «خانوم حواست باشه! بگیرش نذار در بره» و بعد دیدم دو نفر دارن با سرعت میان سمتم. چون چند روزی بود از اتاقم بیرون نیومده بودم یه مدتی طول کشید تا یادم بیاد اینا که دارن میان سمتم مامان و بابامن. یه چند ثانیه‌ای هم لازم بود تا عصب‌های خسته‌ی من پیام فرار رو از مغز به ماهیچه‌ی پام ارسال کنن و متاسفانه قبل از پردازش این دو عملیات در سرم، مهاجمین به من رسیده بودند. من رو کشون کشون بردن و در حالی که لنگ و لگد می‌انداختم رو به قبله خوابوندنم رو زمین. منم اون زیر عین یک گوسفندِ رو به ذبح تقلا می‌کردم. زیر لب «بِأَيِّ ذَنْب» و «ایلی، ایلی، لَما سبقتنی» می‌گفتم. وقتی که بابام دستش رو گذاشت رو گردنم، فهمیدم که کار تمومه و شروع کردم شهادتین گفتن. چشمام رو بسته بودم و در حالی که منتظر بودم قوچی، بزی چیزی به همراه ندای «دست نگه دار!» از آسمون برسه، چیزی با صدای قییییژژژژژ اومد رو سرم و چند دقیقه‌ی بعد من، مَلِنا وار وسط خونه افتاده بودم و موهام دور و برم پخش شده بودند. آرش آرش Sat, 08 Aug 2020 00:46:48 +0430 https://virgool.io/@dumb_shows_and_noise/%D8%A7%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%DA%AF%D9%88%D8%B3%D9%81%D9%86%D8%AF%D9%90-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%B9-%D9%88-%D8%A2%D8%B1%D8%B2%D9%88%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%AF-%D8%B1%D9%81%D8%AA-%D8%AF%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%B7%D9%86%D8%B2-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D9%85%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B2%D9%87%DA%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-cvdaeehnvppz همیشه برایم سوال بوده که چرا موزه‌های خارجی بلیت‌های چند ماهه و یک ساله می‌فروشند؟ برای چه هدفی یک نفر باید مبلغ زیادی پول بدهد تا بلیت سالانه‌ی یک موزه را داشته باشد؟ چه غلطی طی یک سال می‌خواهد بکند؟برای ما موزه رفتن خیلی امر متدوالی نیست. شاید هر 10-20 سال یک بار سنگی چیزی به سرمان بخورد، جوگیرانه اهل و عیال را جمع کنیم، برویم موزه و یا علی گویان از همان ابتدا تک تک آثار را ببینیم تا انتهای موزه که دیگر از شدت گردن درد و پا درد باید با ویلچر حمل‌مان کنند. اگر عکاسی مجاز باشد که با طیب خاطر و اگر نباشد یواشکی از تک تک آثار عکس می‌گیریم و هیچ وقت هم دیگر آن‌ها را نگاه نمی‌کنیم (قانونش است) در طول تاریخ هیچ‌گاه مشاهده نشده کسی به فرد بغل دستی‌اش بگوید: «بیا عکس این کلنگ متعلق به عصر مفرغ رو ببین، اجداد ما با اینا دیواره‌ی غارشون رو سوراخ می‌کردن تا شلغم ذخیره کنن»چند سال پیش یک فرد بزرگوار غیر ایرانی به اسم Edward Van der Laan را ملاقات کردم (اگر اسم او را سرچ کنید متوجه می‌شوید که اینترنت به طرز عجیبی از این فرد تُهی است. نزدیک‌ترین گزینه، شهردار سابق یکی از شهر‌های هلند است که هیچ شباهتی به ادوارد قصه‌ی ما ندارد. به جان خودم زمانی که با این فرد صحبت می‌کردم در هشیاری کامل بودم) این فرد در مورد موزه‌گردی دیدگاه جالبی داشت؛ برخلاف روش طاقت فرسای ما، او بلیت ماهانه یا سالانه‌ی موزه‌ی محبوبش را تهیه می‌کرد تا هر وقت که دلش خواست به آن جا سر بزند. اصراری هم نداشت که طی یک نوبت از اول تا آخر موزه را ببیند. ممکن بود مثلا فقط 20 دقیقه برود و یک قسمت خاص را بازدید کند و بیاید بیرون. تصور کنید هنگام قدم زدن در یک عصر پاییزی خیلی ناگهانی هوس می‌کنید فلان تابلوی نقاشی را ببینید، پس خیلی شیک راهتان را به سمت موزه کج می‌کنید و پس از مشاهده‌ی آن نقاشی، از موزه بیرون می‌آیید و به مسیرتان ادامه می‌دهید. باکلاس نیست؟اینجوری موزه رفتن فقط منحصر به یک موقعیت خاص نمی‌شود و در زندگی فردی جریان پیدا می‌کند. ادوارد شماره‌اش را به من داد و قرار شد یک روز با هم برویم موزه (که متاسفانه این اتفاق هیچ وقت رخ نداد، دلیل‌اش را پایین‌تر می‌گویم) حیف است الان که تا اینجا آمده‌ایم و دل‌ها آماده شده، بالای منبر نروم و یکی دو جمله در مورد تفاوت‌های ما و امثال ادوارد ذکر نکنم؛ تفاوت یک فرد جهان اولی مثل ادوارد در راس هرم مزلو (یا مازلو) با بدبخت‌هایی مثل ما که مشغول تِی کشیدن کف هرم هستیم در همین چیزها است. امر فرهنگی در زندگی آن مردم جاریست و منحصر به مناسبت‌هایی معدود نمی‌شود (تکبیر)یکی دو سال پیش من هم تصمیم گرفتم بروم به چند تا از موزه‌های تهران سر بزنم. در اولین و آخرین تلاش، با یک گوسفند بی‌شعور رفتم موزه‌ی هنرهای معاصر. نمی‌دانم جَوگیری بود یا واقعا داشتم از دیدن آثار موزه لذت می‌بردم، هر چه که بود حال خوبی داشت، هرچند که به طور کلی خوشی به ما موجودات میان‌مایه نیامده؛ از شانس بدم آن گوسفند صرفا آمده بود تا به خاطر یک موضوعی درد دل کند، پس آنقدر حرف زد و چرت و پرت گفت که دیدم واقعا نمی‌توانم از گشتن در موزه لذت ببرم. به او گفتم: «بیا بریم یه قبرستونی تو زر بزن، خالی شی. من یه موقع دیگه با خیال راحت تنها میام اینا رو می‌بینم» کائنات علاوه بر ایکه با خوشی ما حال نمی‌کند، منتظر ایستاده تا در واکنش به برنامه‌ریزی‌ ما بدبخت‌ها هم انگشت وسطی‌اش را حواله‌مان کند؛ موزه بعد از آن اتفاق، برای تعمیرات تعطیل شد و به همین سادگی این مورد هم مثل بقیه‌ی زندگی‌ام به فنا رفت. ای گوسفندی که آن روز نگذاشتی من عین آدم در موزه بگردم، خیر از دنیا و آخرتت نبینی!نمای low angle گوسفند مذکورالبته درد اصلی من نه عدم حضور متداوم امور فرهنگی در زندگی ایرانیان است و نه حضور گوسفندانی که مانع لذت بردن بقیه از شرکت در رویدادهای فرهنگی می‌شوند؛ به من چه که امر فرهنگی غایب است؟ حالا انگار بقیه صفات نیک را داریم و لنگ همین مانده‌ایم. آن گوسفندان هم همواره در طول تاریخ به دور از گونه گزندی در همه‌ی برهه‌های حساس حضورِ موئرِ مانعی داشته‌اند، حداقل مطمئنم نیروی بشر نمی‌تواند بر آنان غلبه کند مگر اینکه دنبال منبعی ورای نیروی بشری بگردیم. درد اصلی‌ام این است که ادوارد گویا یک دختر هم سن و سال من داشت. پنجاه درصد من که ندیده اوکی بود، پنجاه درصد آنان را هم یک کاری می‌کردیم-خدا بزرگ است-ولی باز هم اینجا ابر و باد و همه چی دست به دست هم دادند تا طبق معمول به سرنوشتم گند بخورد؛ در همان برهه‌ی زمانی، من گوشی جدیدی گرفته بودم و بابایم هم عدل همان موقع گوشی خودش را به فنا داده بود. قرار شد گوشی قدیمی من-که شماره‌هایم مِن‌جمله شماره‌ی ادوارد در آن بودند-مدتی دستش باشد تا گوشی‌اش تعمیر شود. همان طور که می‌شود حدس زد بابایم گوشی من را هم طوری به فنا داد که دیگر هیچ وقت روشن نشد. چیزی نمی‌شد گفت، آبی بود که به جوی ریخته شده بود ولی شاید اگر بابایم آن گوشی را به فنا نداده بود و پنجاه درصد ادوارد و بنت ادوارد هم حل شده بود، الان من به جای نوشتن این اراجیف، داشتم سلفی‌ خودم و ادوارد را با لوکیشن یک موزه‌ی شاخ اروپایی پست می‌کردم. آرش آرش Fri, 22 May 2020 19:08:46 +0430