https://virgool.io/feed/@e.mathemath fa 2026-04-15 04:39:58 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@e.mathemath https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%85-v88udzees517 خیلی زود خانه‌ی نرگس را پیدا کردم.نرگس دختری است که از همان برخورد اول، مهربانی‌اش تو را در آغوش می‌گیرد. مهمان‌نوازی‌اش بی‌نظیر است؛ انگار که همیشه منتظر تو بوده، حتی اگر هزاران بار این راه را رفته باشد.خانه‌اش ساده و گرم است؛ پر از نور صبح که از پنجره‌ها به داخل می‌تابد و عطر چای تازه دم، فضا را پر کرده.وقتی وارد شدم، لبخند واقعی‌اش مرا به آرامش دعوت کرد؛ لبخندی که می‌شد گفت از دل برآمده و در سخت‌ترین روزها هم انرژی مثبت می‌پراکند.هرچند عقاید و نگاه‌های سیاسی و اعتقادی ما در دو سوی کاملاً متفاوتی قرار دارد، اما همین تفاوت‌ها، تعامل را رنگی‌تر و جذاب‌تر می‌کند.خانه‌ی نرگس پر بود از آن حس آرامش بی‌ادعا که فقط در حضور آدم‌های مهربان حس می‌شود.صبحانه ساده بود؛ نان تازه، کره‌ی نرم و پنیر خوش‌طعم.اما در همان سادگی، چیزی بود که برایم عمیقاً دلچسب بود؛ شاید حس تعلق، شاید حس بودن کنار کسی که به رغم تفاوت‌ها، در کنارت است.☀️ نور ملایم صبح از پنجره به داخل می‌تابید و روی میز صبحانه بازی می‌کرد.صدای خنده‌های آرام نرگس در آن فضا، حال و هوای روز را عوض کرده بود.دیگر ساعت نزدیک هفت شده بود. آماده شدم و دوباره راهی مترو و بیمارستان شدم. 🏥🚇در راه، نمی‌دانم چرا، ذهنم درگیر یک سؤال شده بود:🔍 چرا آدم‌ها این‌قدر تغییر کرده‌اند؟یا شاید بهتر است بپرسم:🪞 آیا من هم همان آدمِ گذشته‌ام؟ 🤔در واگن مترو، با اینکه روز تعطیل بود، جمعیت کم نبود.در واگنی که نشسته بودم، حدود سی زن بودند. ده‌تای آن‌ها روسری نداشتند.این وضعیت من را ناراحت می‌کرد؛ نه از روی قضاوت ❌ بلکه از جنسِ تعجب و تأمل… از روبه‌رو شدن با این حجم از تغییر. 🌪️🧕 با خودم فکر می‌کردم: چه شد که این‌طور شد؟خودم هم چادری نیستم. همیشه بخشی از موهایم بیرون است، و هرچقدر همسرم تذکر داده، هیچ‌وقت نتوانستم این بخش از ظاهرم را تغییر بدهم.اما هنوز هم باور دارم که حجاب، از دستورات مستقیم قرآن است. 📖✨کمی که بیشتر فکر کردم، دیدم این تنوع در پوشش، همیشه بوده.حتی آن روزها هم، ما شل‌حجاب، باحجاب، و بی‌حجاب را کنار هم می‌دیدیم.اما انگار حالا، بی‌حجاب‌ها بیشتر به چشم می‌آیند...یا شاید فضای جامعه، طوری شده که جسارتِ «دیده‌شدن» بیشتر شده. 🔍👀هرچه به بیمارستان نزدیک‌تر می‌شدم، تعداد افراد بی‌حجاب بیشتر می‌شد.بیشترشان جوان بودند.نمی‌خواهم با ظاهر قضاوت کنم، ولی در دل، دخترانی را که با حجاب کامل و پوشش آراسته بودند، تحسین می‌کردم. 🌸🌼حضورشان، میان این همه تغییر، قوت قلبی بود. 💪🏼با خودم گفتم:👗 «ظاهر، همه‌چیز نیست؛ اما می‌تواند آینه‌ای باشد از باورهای درونی…»📸 سفر آن روز با تمام سادگی‌اش، پر از فکر و مشاهده بود.شاید همین لحظه‌های ساده…همین وقت‌هایی که صدای چرخ یک چمدان، سکوت صبح را می‌شکند……🎢 همان لحظه‌هایی‌اند که ذهن آدم دوباره شروع می‌کند به مرور کردن:خودش، دیگران، و مسیری که همه با هم آمده‌ایم E.R E.R Sat, 16 Aug 2025 16:48:25 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%B5%D8%A8%D8%AD%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D9%88-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%B3%D9%88%D9%85-tef4gtvgmrhf مترو آرام‌آرام به ایستگاه مدنظرم نزدیک شد. 🚇وقتی از قطار پیاده شدم، همراه جمعیتی که به‌سمت مقصدهای خود می‌رفتند، از مسیرهای پرپیچ‌وخم و پله‌برقی‌ گذشتم.بالاخره به محوطه‌ی بیرونی ایستگاه رسیدم.جلوی ایستگاه، محوطه‌ای شبیه به پارک کوچک و دنج بود. 🌳چمن‌های نرم و سبز، حدود ده درخت در کنار بزرگراه و آدم‌هایی که روی زمین نشسته بودند یا دراز کشیده بودند.خنکای آرامش‌بخش سحرگاه هنوز در هوا موج می‌زد. 🍃آسمان هنوز کمی تیره بود، اما آرام‌آرام نشانه‌های صبح در حال نمایان شدن بودند.آن ترکیب سکوت و آرامش، که در شهرهای بزرگ کم‌نظیر است، لحظه‌ای را به من هدیه داد.لحظه‌ای ایستادم و اطرافم را نگاه کردم.کوچه‌ها، ماشین‌ها، آدم‌هایی که آرام قدم می‌زدند یا چرت می‌زدند.انگار برای اولین بار می‌خواستم جای خودم را در این منظره پیدا کنم.در همان لحظه، همسرم به من زنگ زد. 📞صدایش آرامش‌بخش بود و می‌خواست به من در پیدا کردن مسیر خانه نرگس کمک کند.اما هنوز مطمئن نبودم.تصمیم گرفتم به خود نرگس هم زنگ بزنم.هر دو مطمئن بودند تاکسی آنجا هست، اما من هیچ اثری از تاکسی یا ماشینی که آنها می‌گفتند، نمی‌دیدم.گوشی‌ام را درآوردم و گوگل‌مپ را باز کردم. 📱اسم کوچه را نوشتم و مسیر پیاده‌روی را پیدا کردم.چمدان چرخ‌دارم را برداشتم و به راه افتادم.صدای چرخ‌هایش روی آسفالت سرد صبحگاهی، مرا به سال‌های دور برد؛زمانی که دانشجوی پرشور و پرانرژی بودم،ساک بزرگی پر از کتاب‌ها و خوراکی‌ها را در کوچه‌های ده‌ونک می‌کشیدم. 🎒همان صدای چرخ‌ها بود، اما من دیگر آن آدم آن سال‌ها نبودم.سال‌هایی پر از امید و شور.گام‌هایم آرام و هدفمند بود،با چمدانی که سنگینی‌اش بیشتر از جسم، روی خاطراتم فشار می‌آورد. E.R E.R Fri, 15 Aug 2025 20:01:00 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%B1%D9%85%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%84-%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D9%87%D8%A7%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-evhnvw2jn2dz دوباره راهی تهران شده بودم.اما این بار نه با ماشین، نه با خانواده؛ بلکه بعد از ۲۳ سال، سوار اتوبوس شدم. تجربه‌ای فراموش‌شده که حالا دوباره سراغم آمده بود.وقتی به ترمینال جنوب رسیدم، حسی عجیب در من جریان گرفت؛انگار درِ یک خاطره‌ی قدیمی باز شده بود.همان بوی دود، همان صدای همهمه، همان شلوغی آشنا.فقط یک چیز فرق کرده بود: مترو.دنیا عوض شده، اما بعضی چیزها هنوز همان است.ترمینال همان ترمینال است؛ پر از آدم‌هایی که می‌خواهند زودتر برسند، بروند، شروع کنند یا تمام کنند.یاد روزهای دانشجویی‌ام افتادم.آن روزها خبری از مترو نبود.از اتوبوس‌های ترمینال پیاده می‌شدیم، خسته و خاک‌گرفته، و باید خودمان را به ایستگاه اتوبوس‌های زرد می‌رساندیم.اتوبوس‌هایی که آن‌قدر دود می‌کردند که فکر می‌کردی هرلحظه ممکن است آتش بگیرند! 😵‍💫بینی‌ام از آلودگی می‌سوخت، نفس‌کشیدن سخت بود،اما دلِ آدم پر از هیجان بود.راه تا ولیعصر، راهی پر از تکاپو بود.بعدش هم باید خط عوض می‌کردم.ساکم همیشه پر بود:غذاهای فریزری، لباس، و البته یک دنیا امید برای شروع یک روز تازه در خوابگاه 🍱🎒.جوان‌تر بودم.قدم‌هایم محکم‌تر، چرخ ساکم صدایش کمتر.شاید چون پرانرژی‌تر بودم و دلگرم‌تر.انگار مراقب بودم زمین نخورم، هم در راه، هم در زندگی 🤸‍♂️.اما حالا؟قدم‌هایم آرام‌تر شده‌اند،چمدانم هنوز صدا می‌دهد، شاید حتی بیشتر،ولی دیگر مهم نیست.یاد گرفته‌ام بی‌خیال‌تر باشم.دیگر برایم مهم نیست بقیه چه فکری می‌کنند.من عوض شده‌ام.دنیا هم.و مسیرهایی که طی کرده‌ام، دیگر فقط مسیرهای فیزیکی نیستند.راه‌هایی درون خودم رفته‌ام که هیچ اتوبوسی از آن عبور نمی‌کند.ساعت ۶ صبح وارد مترو شدم.مثل همیشه، نشستم و شروع کردم به تماشا کردن آدم‌ها.از دوران دانشجویی همین‌طور بودم.برایم همیشه جالب بود:آدم‌ها به‌محض ورود به تهران، یک حالت خاص پیدا می‌کنند.نه اینکه بی‌روح باشند؛ولی انگار یک‌سری قوانین نانوشته را می‌پذیرند.حریم‌ها، فاصله‌ها، نگاه‌هایی که رد می‌شوند اما نمی‌مانند.تهران، جایی‌ست که همه برای چیزی آمده‌اند،ولی خیلی وقت‌ها یادشان می‌رود چرا آمده‌اند. لحظه ممکن است آتش بگیرند! 😵‍💫 E.R E.R Fri, 15 Aug 2025 10:15:20 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-xd939hjmecnh شب، سوار اتوبوس شدم و به سمت تهران راه افتادم.هرچقدر چشم‌هامو روی هم گذاشتم، خواب به سراغم نیامد...دلنگرانی بیماری پدر، فشار مشکلات پیش رو و هزار فکرِ ریز و درشت،مثل سنگی بزرگ روی قلبم سنگینی می‌کرد. 😟💔نزدیک تهران بودیم که بلاخره چشمانم سنگین شد و خوابم برد... 😴ناگهان صدای بلند و گوشخراش توی اتوبوس پیچید:🗣️ "خانم‌ها، آقایون! خواب نمونید!"از خواب پریدم، چشمانم را باز کردم و...اتوبوس خالی از مسافر بود.یک سکوت سنگین و وحشتناک همه‌جا را پر کرده بود.با ترس و اضطراب به اطراف نگاه کردم،تنها بودم، کاملاً تنها... 😰با قلبی که تند و تند می‌زد، از روی صندلی تکی در ردیف سوم بلند شدم،کیف دستی‌ام را چسبیدم و سریع به سمت در دویدم. 🏃‍♀️💨ناگهان چشمم به راننده افتاد،او کنار پله‌های اتوبوس ایستاده بود، لبخندی آرام و مهربان روی لب داشت،با صدایی آرام گفت:"آروم باش، یهو نیوفتی!" 😊تازه یادم افتاد که عینک آفتابی‌ام را جا گذاشته‌ام! 😳بی‌درنگ برگشتم، پیدایش کردم و سریع از اتوبوس خارج شدم.جلوی صندوق بار، یک مادر و دختر، درگیر جابه‌جایی چمدان‌های سنگینشان بودند.من کنارشان ایستادم تا راننده آخرین چمدانشان را هم بیرون بیاورد.با لبخندی خسته اما سپاسگزار، از راننده تشکر کردم وبا چمدانم با قدم‌های سنگین به سمت مترو راه افتادم.هوای خنک و سنگین صبحگاهی، با بوی تند دود گازوئیل صورت و ذهنم را پر کرد.یادم آمد که ۲۳ سال از آخرین باری که سوار اتوبوس تهران شدم می‌گذرد.همان ترمینال، همان ساک چرخ‌دار بزرگ، اما حالا نه اون دختر ۱۹ ساله بلکه خانومی با کوهی از تجربه و خاطرات.چمدانم خالی از خوراکی‌های کودکی بود، فقط چند دست لباس، وسایل حمام و سشوار داخلش جا داشت. 🎒🧳به ساعت نگاه کردم: ۵:۱۷ صبح...اتوبوس اینقدر زود رسیده بود؟حالا که مترو هنوز باز نبود، نمی‌دانستم باید چه کنم. 🤔امروز چهارشنبه بود،و دولت به خاطر گرمای طاقت‌فرسا امروز و فردا را تعطیل اعلام کرده بود.طبق اطلاعاتی که از اینترنت گرفته بودم،مترو در روزهای تعطیل از ساعت ۶ صبح باز می‌شد.چمدان به دست، بی‌هدف شروع به قدم زدن کردم.پیرمرد راننده‌ای که دنبال مسافر می‌گشت،راهم را سد کرد .با لبخند گفتم: ماشین نمی‌خوام می‌شه بپرسم مترو کی راه میفته؟اونم کلافه گفت:«مترو تا نیم ساعت دیگه باز می‌شه.»جلوی ورودی مترو پر از مسافرانی بود که منتظر بودند،من کنارشان ایستادم، بطری آبم را برداشتم،چند جرعه آب خنک به صورتم زدم و کمی سرحال‌تر شدم. 💧به تماشای آدم‌ها نشستم؛هرکسی قصه‌ای داشت:دانشجویی خسته از درس،بازاری‌ای با فکر فروش امروز،ماموری در شتاب انجام کار،خانواده‌ای برای دید و بازدید،و مردمی که به خانه بازمی‌گشتند...و من، تنها من،با قلبی پر از اضطراب و عشقی بی‌پایان،برای دیدن پدر بیمارم ... ❤️بلند شدم، E.R E.R Thu, 14 Aug 2025 21:33:16 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D9%87%DB%8C%DA%86-%DA%86%DB%8C%D8%B2-%D9%85%D9%87%D9%85-%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%AA-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-ikw15u3cbzuq مسئله 2️⃣رشد یعنی حرکت به سمت بهتر شدن!🌍 تا اینجا گفتیم: حرکت کردن یه چیز اجتناب‌ناپذیره!بخواهی یا نخواهی، زمان می‌گذره و تو تغییر می‌کنی. چون اصل و جوهر این دنیا حرکت و تغییره.پس ما هم جزئی از این دنیای متحرک هستیم؛ یعنی باید عوض بشیم، رشد کنیم، قوی‌تر بشیم!🔍 حالا سوال بزرگ اینجاست:من که دارم تغییر می‌کنم، چطوری بهتر بشم؟چطوری مسیر رو اشتباه نرَم؟چطور از این حرکت، بهترین نتیجه رو بگیرم؟🙋‍♀️ بذار با یه سوال شروع کنیم:تو دوست داری تو کدوم بخش از زندگیت رشد کنی؟👩‍🏫 شاید بگی: “همه‌ش!” خب، حق داری! ولی یه جا باید ازش شروع کنی.سه حوزه اصلی رشد که ممکنه برات مهم باشن:۱. رشد خودتاون جایی که دنبال هدف و مسیرت می‌گردی، اونجا که از دست خودت عصبانی می‌شی، اونجا که اعتماد به نفست کمه، یا دوست داری ظاهر و احساست تغییر کنه.۲. رشد ارتباطاترابطه با دوستات، خانواده، همسر، بچه‌ها یا حتی رئیس و همکارها. اونجایی که نمی‌دونی چطوری باید بهتر باشی، یا چرا نمی‌تونی از رابطه‌ها منفعت درست بگیری.۳. بهتر کردن عملکردکار می‌کنی اما حس می‌کنی هنوز می‌شه بهتر بود. نظم زندگیت رو می‌خوای قوی‌تر کنی، برنامه‌ریزی و تمرکزت رو به سطح بالاتری برسونی.💡 نکته: شاید بخوای همه‌شون رو با هم تغییر بدی، ولی من پیشنهاد می‌کنماز یکی شروع کن. فقط یه نقطه!من همیشه از «خودم» شروع می‌کنم،چون هیچ چیز مهم‌تر از خودت نیست!تو هم می‌تونی هرجایی که دوست داری شروع کنی،این اختیار توئه، بزرگ‌ترین نعمت خداست!⚡️ پس منتظر چی هستی؟یه حوزه انتخاب کن،تا مرحله بعدی رو با هم بسازیم! E.R E.R Mon, 11 Aug 2025 23:50:44 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D8%AC%D9%88%D9%87%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%87-%D9%BE%D8%B3-%D8%A7%DA%AF%D8%B1-%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D9%86%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87-liu8nue2kahj مسئله 1️⃣ملاصدرا یک قانونی داره که میگه:«جوهر عالم حرکته»🙋 یعنی چی؟یعنی ذات و ساختار تمام ذرات عالم بر مبنای حرکت هست.اگر حرکت رو ازش بگیری، اصلش رو ازش گرفتی.عالم از حرکت ساخته شده.ذره‌ای، ذره‌ای در عالم نیست که در حال حرکت نباشه.جسم عالم رو نگاه کنیم 🦶همه چیز در دنیا از سلول و مولکول درست شده.مولکول از چی درست شده؟اتماتم از چی ساخته شده؟از یک هسته و الکترون‌هایی که اطراف این هسته در حال چرخیدن هستند 💥 حرکتخود هسته چی؟خود هسته از ذرات ریز انرژی درست شده که دائم در حال تولید انرژی هستند 💥 حرکتبریم بالاتر، طبیعت 🌴همه چیز در طبیعت در حال حرکت است، یا حرکت اجباری یا حرکت اختیاری.مثلاً آب 💦یا جاریه ☄ یعنی حرکت دارهیا ساکنه که به اجبار عالم حرکتش میده و می‌گنده (گندیدنم نوعی حرکت به سمت پست‌تر شدن هست) پس ☄ حرکت داره.🙋‍♀ خانم اجازه، خونه‌ها حرکت دارند؟ میز و صندلی چی؟👩‍🏫 چه ازش استفاده بکنی و چه نکنی، با گذر زمان خراب میشه.حتی اگر یک خونه صد سال کسی نره توش، بازم خراب میشه، به نظرت چرا؟💥 چون حرکت داره.حرف آخر امروز 🍇به قول ملاصدرا:حرکت، جوهره عالمه.پس اگر حرکت نکنیم، حرکت به ما تحمیل می‌شه.اما لزوماً حرکت غیراختیاری، حرکت به سمت بهتر شدن نیست.اون دیگه شانس و اقباله.یا پست‌تر می‌شی (مثل آب راکد)،یا دور میدون می‌چرخی و تمام بنزین‌هاتو (بخون دارایی‌هاتو) خرج می‌کنی و هیچی به دست نمی‌آری،یا شانس آوردی و حرکت لاک‌پشتی رو به بهتر شدن داشتی.✊ بیایم تصمیم بگیریم که حرکت اختیاری داشته باشیم. E.R E.R Mon, 11 Aug 2025 09:42:41 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7-%D9%88-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%F0%9F%98%AD-lwn0ykdnsj0d خاطره‌ای از هوای گرم تابستان و نسیم خنک روستاتابستون بود. هوای گرم و دل‌انگیز روستا، نسیمی خنک که روی پوست صورت‌هامون می‌رقصید. روی ایوان خانه یکی از دوستان نشسته بودیم و شام می‌خوردیم. من با خوشمزگی غذا رو مزه‌مزه می‌کردم، اما اطرافم همه سکوت کرده بودند. تعجب کردم؛ ولی گفتم فعلاً به من ربطی نداره، شاید همه خسته‌اند.بعد از شام، یکی‌یکی با دوست‌ها خداحافظی کردیم و راه افتادیم سمت خونه. محمد حالش خوب نبود. دائم با خودش حرف می‌زد و من سعی می‌کردم دلداریش بدم. می‌گفت: «دلم برای بابا تنگ شده.»من هم گفتم: «دلتنگیتو با آقا رفع کن. بیا بریم مشهد.»حتی می‌خواستم اینترنتی براش بلیط بگیرم، اما قبول نکرد.گفت: «بیا بریم شمال، به عشق بابا.»گفتم: «چه حرفیه می‌زنی! بابا تو بیمارستان تهرانه، ما بریم شمال؟!»گفت: «راست می‌گی، ولش کن.»وقتی رسیدیم خونه، حتی فرصت نکردیم از ماشین پیاده بشیم که دیدم ماشین بقیه دوست‌ها یکی‌یکی جلوی در رسیدند. دلم لرزید. ساعت دوازده شب بود! ما همین الان توی باغ با هم بودیم، الان چرا اینجا جمع شدند؟با تعجب رفتم پیش‌شون. خنده‌های مصنوعی، دلهره و اضطراب در هوا موج می‌زد.یکهو یکی از بچه‌ها دستش رو گذاشت روی شونه‌ام...اون دست چقدر سنگین بود؛ انگار همه چیز توی ذهنم نقش بست.نگاه نگران محمد که با تمام وجود من رو می‌پایید، هنوز یادمه.به محمد گفتم: «چی شده؟»هی می‌گفت: «چیزی نشده.»اما من می‌دونستم که چیزی شده.فریاد زدم: «من رو انقدر ضعیف فرض نکن!»و او بدترین جمله‌ی دنیا رو بهم گفت: «بابا فوت کرده.»اولش قبول نمی‌کردم، فکر می‌کردم دروغ می‌گه. اما وقتی مطمئن شدم...به خواهرم زنگ زدم. هر دو کنار هم بودند.صدای آرام‌بخش‌شون رو هنوز خوب یادمه. یکی یکی گوشی رو برمی‌داشتند و با کلمات آرامش‌بخش‌شون منو دلداری می‌دادند.بدون گریه، با اطمینان، حتی با نَمِه‌ای از لبخندی که توی صداشون حس می‌شد، بهم می‌گفتند:«جنس دنیا همینه. بابا خوب زندگی کرد و خوب رفت. خودت رو اذیت نکن. آروم باش.»هیچ‌وقت صدای مهربان خواهرهام از ذهنم بیرون نمی‌ره.اون شب گذشت...مثل خیلی از شب‌های سخت زندگی... E.R E.R Sun, 10 Aug 2025 01:56:17 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%F0%9F%95%B0%EF%B8%8F-%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%88%D9%86-%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7-%D9%88-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%D8%AF-%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%F0%9F%8C%BF-ygiqsryx2ucn تابستون بود...هوای داغ، تو آسمون روستا غوغا می‌کرد ☀️🔥مسجد پر از اسپلیت بود... همه روی ۱۷ درجه، فن روی آخرین توان، اما گرما؟ هنوز نفس‌گیر بود 😩قرار بود آشپز، ساعت ۸:۳۰ با غذا، وسایل و حتی سفره برسه 🍽️اما عقربه‌ها داشتن به ۹ نزدیک می‌شدن و هنوز هیچ خبری نبود ⏳چند تا صندلی فقط برای پیرزن‌ها گذاشته بودن، بقیه گروه‌گروه نشسته بودن و گرمِ گپ و گفت و رفع دلتنگی‌ها بودن 💬🧕👵📞 به آشپز زنگ زدم.با خونسردی گفت:ــ با مامانت هماهنگ کردم... گفت خودشون میان دنبالم 😐گرما و خستگی باهم هجوم آوردن به مغزم 😤ــ مگه ما وانت داریم بیایم دنبالت؟ پارسال کی با وانت اومده بود پس؟!مکث کرد.ــ خب... الان ماشین از کجا پیدا کنم؟ 🤷‍♂️با صدایی که از حرص می‌لرزید، گفتم:ــ یه اسنپ بگیر. همین الان! 😠🚕🔹 مسعود تازه عمل کلیه کرده بود و نیومده بود 🏥🔹 الهام، از دیروز از اهواز راه افتاده بود.ساعت ۹، شیک و مرتب، با لبخند و خوشحالی از دیدن اقوام، وارد مجلس شد 💄💃اما شام؟ هنوز... هیــچ خبری نبود 😶ناگهان وانت غذا از درِ مسجد گذشت و وارد حیاط شد 🚛محمدعمه، مثل برق دوید و درِ عقب وانت رو باز کرد ⚡بوی مرغ اکبرجوجه، کره و برنج اصل شمال، تو هوا پیچید 😍🍗🍚🧈جوون‌های فامیل، با پیراهن‌های خیس از عرق، قابلمه‌ها رو به داخل مسجد آوردن 💪👕بلافاصله، سفره‌ها پهن شد...بشقاب‌های پر از غذا چیده شد...و بوی ماست دلال‌زده، تو هوای گرم تابستون، غوغا کرد 😋🌿در کمتر از یه ربع، هر دو بخش زنونه و مردونه، پر از غذا شد.🍾 صدای باز شدن نوشابه‌ها...🗣️ گفت‌وگوی مهمونا...🎶 مثل یه موسیقی آروم تو گوشم می‌نشست.تا قبل از اون لحظه، گرما و استرس داشت خفه‌م می‌کرد 😖هدی آروم گفت:ــ اینم یکی از مراحل رشدته... فقط آروم باش که مامان ناراحت نشه 💗وقتی شام پخش شد، رفتم بین خانم‌ها، سرِ سفره‌ها…تک‌تک احوال‌پرسی کردم و لبخند زدم 😊یکی از اقوام قبلا پیشنهاد داده بود بجای گرفتن مراسم خیرات کنیم ولی وقتی جمع عموزاده‌ها و عمه زاده‌ها رو می‌دیدم که بعد از ماه‌ها همدیگر و می‌دیدن و شاید حتی در مراسم عروسی اقوام هم نمی‌تونستن اینجوری همدیگه رو ببینن و اینجوری دلی از عزای دلتنگی در بیارن، خوشحال شدم که این مراسم برگزار شد❤❤وسط این گرما و بوی مرغ و برنج و دلال...یه لحظه حس کردم بابا همین‌جا نشسته 👤آروم، بی‌صدا...با لبخندی که فقط من می‌دیدم 💔🙂با لبخندی که فقط من می‌دیدم 💔🙂 E.R E.R Sun, 10 Aug 2025 00:39:14 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D8%B3%DA%A9%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D9%85%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%87%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%B4%D8%B1%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B2%D9%87-jovnhzgwwvl9 اولین سوت، اولین رویاهمه‌چیز با یه سوت شروع شد...صدای سوت داور هنوز توی گوشمه.قلبم می‌کوبید، مثل طبل‌های جنگی.نفس‌ام بند اومده بود.اولین بازی بسکتبالم بود؛ توی سالن مدرسه.همون لحظه فهمیدم ورزش فقط یه سرگرمی نیست — می‌تونه تمام زندگی من باشه.پونزده‌ساله بودم.تازه داشتم می‌فهمیدم مسیرم از کجا شروع می‌شه.فقط یه چیز برام روشن شد:این راه جدیه… و من باید جدی بگیرمش.با اینکه قد و جثه‌م معمولی بود و تو هر دو تیم کلی گولاخ‌تر از من بودن،ولی جمعیت سالن که همه از بچه‌های مدرسه بودن،اسمم رو با شور و شوق صدا می‌زدن.مربی هم با چشمای براقش کلی انرژی برام می‌فرستاد.منم با تمام وجود به سمت سبد پرواز می‌کردم، انگار دنیا فقط همون لحظه‌ستصدای هورای دوستام، انگیزه‌م رو دوچندان می‌کرد.تازه‌کار بودم، ولی پرانرژی و بی‌پروا.گاهی از گوشه‌ها،پرتاب‌های سه‌امتیازی بی‌گرد و خاکم، من و غرورم رو رو سینم حک می‌کرد!اون روزا هنوز تو شهرستان‌هاخبری از آموزش حرفه‌ای شوت نبود.منم یه‌جورایی انگار«قابلمه پرت می‌کردم» 😄ولی گل می‌شد… و همون کافی بود.نه کسی به استایلم ایراد می‌گرفت،نه کسی دنبال فرم بود —فقط برق رضایت مربی و تشویق‌ها، خودش یه دنیا انگیزه بود.ولی این تازه شروع راه بود...ادامه ماجرا در قسمت بعد.....📌📌📌📌📌📌📌📌 E.R E.R Sun, 27 Jul 2025 09:46:32 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%D8%B1%D8%AF-%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AF-%D9%BE%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D8%A7%D8%AF%DB%8C-udwuts6xzwe3 📘 قسمت دوم: رد پاهای پدر، رد صداهای شادی🧒🏐🏠💗🎈 بابا با هیجان فریاد می‌زد:«با پنجه بزن! نذار به کف دستت بخوره!»و من که وسط حیاط کوچیک خونه ایستاده بودم،با صدای پدر، انرژی مضاعفی می‌گرفتم.توپ پلاستیکی رو به پنجه‌هام می‌چسبوندم و با ذوق، درست با همون «دست‌فرمون»ی که بابا یاد داده بود، به هوا می‌فرستادم سمت خودش.بابا هم جوری توپ رو می‌زد که انگار داره برای تیم ملی بازی می‌کنه—محکم، دقیق، بدون شوخی!اصلاً کوتاه نمی‌اومد.همین جدیتش باعث می‌شد منم کم نیارم.هرچند حالا که فکر می‌کنم، توی تک‌تک ضربه‌هاش یه جور ملاحظه بود، یه مراقبتِ پنهونی برای دختر ۹ ساله‌ش...هیجان بازی، صدای خنده‌هامون، فریاد بابا که می‌گفت:«بپر دختر! آباریکلا!»همه‌ش هنوز توی گوشمه، هنوز توی دلم می‌لرزه...🔹 بابا هر روز، جز روزهای تعطیل، ساعت شش صبح از خونه می‌رفت سر کار و حدود ساعت چهار بعدازظهر برمی‌گشت.⏰🚶‍♂️🧦اون سال‌ها، از خواب ظهر خوشم نمی‌اومد—برخلاف حالا که عاشق خواب بعدازظهرم.ساعت چهار که می‌شد، منتظر صدای زنگ در بودم.بابا که می‌اومد و لباس عوض می‌کرد، یه کار ثابت هم داشت: می‌خواست جوراب‌هاش همون موقع شسته بشه.شستن‌شون نوبتی بود، بین من و خواهرم.🔸 مامان مسئول مدرسه و کلاس‌های ما بود.تمام سال‌های راهنمایی، یادمه که هر روز ساعت ۳:۳۰ ما رو می‌برد باشگاه.مسیری با سربالایی‌های طولانی، که حداقل نیم ساعت پیاده‌روی داشت.و بعد از کلاس، ساعت ۵ دوباره پیاده می‌اومد دنبالمون.چه اراده‌ای داشت!و انصافاً، چه پشتکاری من داشتم که با همه‌ی سختی‌ها، کم نیاوردم و ادامه دادم.خواهرهام هم باشگاه رو تجربه کردن، ولی نه با اون جدیت و تعهدی که من داشتم.🔹 روزهای تعطیل، حیاط خونه پر از شور و صدای خنده بود.🏐👨‍👧‍👧🎉با بابا والیبال بازی می‌کردیم؛او یه طرف، من و خواهرم طرف دیگه.باید درست پنجه می‌زدیم و توپ رو هدفمند می‌فرستادیم.بابا دائم با صدا راهنمایی‌مون می‌کرد.صدای آرام و محکم پدر، توی بازی، مثل ترانه‌ای قدیمی هنوز تو گوشم زنده‌ست.🔸 دنبال هم می‌دویدیم، دور باغچه؛ نه برای برد و باخت، بلکه برای ورزش و شادی.🏃‍♀️🌿💫بابا پایه‌ٔ همه‌ی بازی‌هامون بود.یکی از بازی‌هایی که هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم این بود:بابا چهارزانو یا روی دست‌وپا روی زمین می‌نشست.ما از دور می‌دویدیم سمتش، دست‌هامون رو روی پشتش می‌ذاشتیم، پاها رو باز می‌کردیم و از روش می‌پریدیم!هر بار، بابا بلندتر می‌نشست، تا آخر سر مثل حالت رکوع می‌ایستاد،و ما، هنوز با همون شوق، از روش می‌پریدیم.اون بازی، اون هیجان، اون خنده‌ها... هنوز ته دلم هستن.حالا که نگاه می‌کنم، می‌بینم توی زندگی هم همیشه به پشت پدر تکیه کردم.وقتی بلند می‌شد، منم باهاش بلند می‌شدم.الان، از بلندای زندگیم، به پدر ادای احترام می‌کنم. ❤️🔹 بابا ترکیبی بود از مهربونی، جدیت، پشتکار، تعصب، شور و شوق، و عشق بی‌دریغ به خانواده.💪💖کدومش پررنگ‌تر بود؟ نمی‌دونم...ولی وقتی ناراحت یا عصبانی می‌شد، سکوت نمی‌کرد.حرف می‌زد، قاطع می‌شد، جوری رفتار می‌کرد که کاملاً می‌فهمیدی بعضی چیزا براش خط قرمزه و قابل گذشت نیست.اما حتی اون موقع هم، عشقش توی رفتارش پنهان نبود.✨📍ادامه دارد...در این قسمت از داستان، نویسنده با نگاهی صمیمی و پر از احساس، به خاطرات بازی‌های دوران کودکی با پدرش بازمی‌گردد؛ جایی که عشق، جدیت، و صدای پدر در حیاط خانه جریان داشت.🏷 برچس E.R E.R Wed, 16 Jul 2025 12:43:07 +0330 https://virgool.io/@e.mathemath/%F0%9F%93%98-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1-ftky8ht3fcqe 📘 اولین بار، اولین باشگاه، اولین افتخارهمه‌چیز با یه سوت شروع شد...صدای سوت داور هنوز توی گوشمه.قلبم می‌کوبید، مثل طبل‌های جنگی 🥁نفس‌ام بند اومده بود...🎽 اولین بازی بسکتبالم بود؛ توی سالن مدرسه.همون لحظه فهمیدم ورزش فقط یه سرگرمی نیست — می‌تونه تمام زندگی من باشه.پونزده‌ساله بودم.تازه داشتم می‌فهمیدم مسیرم از کجا شروع می‌شه.فقط یه چیز برام روشن شد:این راه جدیه… و من باید جدی بگیرمش.با اینکه قد و جثه‌م معمولی بود و تو هر دو تیم کلی گولاخ‌تر از من بود، ولی جمعیت سالن که همه از بچه‌های مدرسه بودن، اسمم رو با شور و شوق صدا می‌زدن.🏀 مربی هم با چشمای براقش کلی انرژی برام می‌فرستاد.منم پرواز می‌کردم به سمت سبد…صدای هورای دوستام، انگیزه‌م رو دوچندان می‌کرد.تازه‌کار بودم، ولی پرانرژی و بی‌پروا.گاهی از گوشه‌ها، پرتاب‌های سه‌امتیازی بی‌گرد و خاکم،من و غرورم رو رو سینم حک می‌کرد!اون روزا هنوز تو شهرستان‌ها خبری از آموزش حرفه‌ای شوت نبود.منم یه‌جورایی انگار «قابلمه پرت می‌کردم» 😄ولی گل می‌شد… و همون کافی بود.نه کسی به استایلم ایراد می‌گرفت، نه کسی دنبال فرم بود —فقط برق رضایت مربی و تشویق‌ها، خودش یه دنیا انگیزه بود.و این، تازه شروع راه بود...🔖 اگر از این داستان خوشت اومد، نظرت رو برام بنویس یا قسمت بعدی رو دنبال کن.✉️ اینجا قراره دنیامو از نو بسازم،کلمه به کلمه، خاطره به خاطره.🏷 برچسب‌های پیشنهادی:خاطرات ورزشی، بسکتبال نوجوانی، انگیزه نوجوانی، اعتماد والدین، روایت واقعی 🧠 متا (برای سئو):داستانی واقعی از اولین تجربه ورزشی یک نوجوان، جایی که اعتماد والدین و شور ورزش آینده‌ای را ساخت که هنوز الهام‌بخش است. E.R E.R Wed, 16 Jul 2025 12:33:03 +0330