نوشته های احسان چاه‌شوری

برای دلخوشیِ یک مسیر نیمه‌روشن

احسان چاه‌شوری — Wed, 21 Jan 2026 13:49:30 +0330

قرار بود هرچه قامت سال‌ها بر شانه‌های ما سنگین‌تر می‌شود، افق دیدمان گشوده‌تر گردد و معنا، لایه‌لایه بر جانمان بنشیند. رشد، مفهومی بود تدریجی، همانند صعودی آرام؛ اما پیوسته بر پلکان آگاهی؛ نه حرکتی معکوس، نه بازگشتی نومیدانه به پله نخست و نه سقوطی خاموش به نقطه صفرِ بی‌نام‌ونشان. قرار بود بزرگ شدن، مترادف بالیدن باشد، نه تقلیل یافتن.اما واقعیت، اغلب با واژگان باشکوه ما سر سازگاری ندارد. آنچه در خیال، روندی تصاعدی و رو به کمال ترسیم شده بود، در عمل به چرخشی فرساینده بدل شد؛ گویی هر بار به جای افزودن بر ارتفاع، ناچار به تخریب زیرساخت‌های پیشین خویش شدیم. این بازگشت‌های ناخواسته، نه از سر انتخاب، که حاصل جبرهای انباشته بود.محدودیت‌های منطقه‌ای، همچون حصارهایی نامرئی اما صلب، دایره حرکت را تنگ‌تر کردند. جغرافیا دیگر صرفا یک بستر خنثی نبود؛ به عاملی بازدارنده تبدیل شد که آرزوها را پیش از تولد، پیر می‌کرد. در چنین اقلیمی، رشد نه یک حق طبیعی، بلکه امتیازی کمیاب و پرهزینه بود.در کنار این موانع بیرونی، محدودیت‌های درونی نیز قد علم کردند؛ ضعف‌هایی تدریجی که بی‌سر و صدا، سرعت حرکت را کاهش می‌دادند. بدن، که قرار بود همراه و هم‌پیمان باشد، گاه به مانعی خاموش بدل شد؛ مانعی که انرژی را می‌مکید و افق را تیره‌تر می‌ساخت.دیدن دنیا، دیگر تمام‌قد و پانورامیک نبود. زاویه دید، به سی درجه‌ای محدود شد؛ آن هم نه شفاف و روشن، بلکه تار، تارِ تار. تصویری لرزان از آینده، که جز سایه‌ها چیزی برای تفسیر نداشت. در چنین تاریکی‌ای، حتی تشخیص جهت حرکت نیز به امری دشوار و فرساینده بدل می‌شود.و در این میان، طنز تلخ روزگار آنجاست که ما با تجهیزات شغلی‌ای نفس می‌کشیم که گویی از دهه‌ای منقضی و فراموش‌شده به ارث رسیده‌اند؛ ابزارهایی فرسوده، کم‌توان و ناکارآمد که صرفا به مدد وصله‌پینه‌های دیجیتال و ابزارهای آنلاینِ حداقلی، آن هم با کمترین هزینه و بیشترین استهلاک روان، چرخ امورات را ـ ولو اندک و لرزان ـ می‌چرخانند؛ اما درست در همین بزنگاه، دستی ناپیدا با قیچی‌ای بی‌رحم، مسیر دسترسی به همین ابزارهای نحیف را نیز برید؛ تا جایی که حتی باز شدن یک فتوشاپ آنلاین، از یک امکان بدیهی به رویایی دیرینه و دست‌نیافتنی تنزل یافت. در چنین وضعیتی، ما نه فعالان زنده یک اکوسیستم کاری، که پیکرهایی نیمه‌جان و سرگردانیم؛ مردگان متحرکی که هنوز حرکت می‌کنند، هنوز کار می‌کنند، اما روح خلاقیت و امکان، سال‌هاست از کالبد حرفه‌ای‌شان کوچ کرده است.رشد در این وضعیت، بیشتر شبیه تقلایی در مه است تا صعودی هدفمند. هر گام، با تردید همراه است و هر تصمیم، بوی قمار می‌دهد. نه قطعیتی هست، نه اطمینانی و نه حتی دلخوشیِ یک مسیر نیمه‌روشن که بتوان به آن دل بست.من همیشه در سودای آن بودم که دست‌کم نقشه راه یک‌ساله‌ام مشخص باشد؛ طرحی ولو ابتدایی، اما قابل اتکا. برنامه‌ای که بتواند همچون قطب‌نما، مرا از سرگردانی مطلق نجات دهد و معنایی حداقلی به حرکت ببخشد.اما اکنون، نه‌تنها نقشه راه زندگی خودم نامشخص است، بلکه وضعیت کلی ما نیز در هاله‌ای از ابهام فرو رفته است. هنوز معلوم نیست تکلیفمان در این زیستِ پرتناقض چه خواهد شد و این تعلیق مزمن، ذهن را فرسوده و روح را مستهلک می‌کند.زندگی در چنین شرایطی، بیش از آنکه زیستن باشد، تحمل کردن است. هر روز، تمرینی است برای کنار آمدن با ندانستن‌ها؛ با آینده‌ای که نه وعده می‌دهد و نه تهدید را پنهان می‌کند، بلکه صرفاً مبهم است.و شاید سخت‌ترین بخش ماجرا همین باشد: زندگی در تاریکی. تاریکی‌ای که نه شب است و نه روز، نه پایان دارد و نه آغاز. زیستن در فضایی که باید راه بروی، بی‌آنکه بدانی پله بعدی رو به بالا است یا سقوطی دیگر به نقطه صفر.

با گذشته حال کنیم، یا در حال زندگی کنیم؟

احسان چاه‌شوری — Sun, 09 Feb 2025 21:03:57 +0330

خورشید از پس کوه‌های بلند، آرام به دشت گسترده‌ فرود آمد. شبنم تازه‌ی صبحگاهی، برگ‌های سبز را نوازش کرد. پرندگان نغمه‌خوان، سرود روشنی سر دادند. رودخانه زلال، زمزمه‌کنان در بستر سنگی جاری شد. کودکی خندان، دوان‌دوان سوی خانه دوید. مادر، مهربان و آرام، کنار سماور نشسته، چای خوش‌عطری در استکان بلورین ریخت. نسیم ملایم، عطر گل‌های وحشی را در هوای لطیف پخش کرد. سکوت دلنشین کوچه‌های خلوت، آرامش دلپذیری بخشید. ماه از پشت ابرهای سپید نمایان شد و نور نقره‌فامش را بر بام‌های کاهگلی پاشید. پدر، کتابی قدیمی را ورق زد و قصه‌ای شیرین از روزگار گذشته خواند.کودک با شور و شوق به کنار مادر رسید، دستان کوچک و گرمش را دور گردن او حلقه کرد و با لبخندی شیرین گفت: «مادر، امروز توی دشت یک پروانه‌ی آبی دیدم که مثل خواب‌های قشنگ می‌درخشید!»مادر دستی بر سرش کشید و با نگاهی پر از مهر گفت: «پروانه‌ها قصه‌های خودشان را دارند، درست مثل ما.»پدر که صدای گفت‌وگوی آن دو را شنیده بود، عینکش را برداشت و با لبخند پرسید: «دوست داری امشب قصه‌ی پروانه‌ای را بشنوی که آرزوی پرواز تا ستاره‌ها را داشت؟»کودک با هیجان روی قالیچۀ سُرخ کنار سماور نشست. مادر استکان‌های چای را کنار گذاشت و به گرمای جمع کوچکشان دل سپرد. باد، پرده‌های حریر سفید و گل‌گلی را آرام تکان داد و عطر چای و گل‌های وحشی در فضا پیچید.قصه آغاز شد، و در آن شب دل‌انگیز، خانه‌ی کوچکشان با نور ماه، صدای پدر، و خیال‌های شیرین کودک روشن شد.پدر شروع به خواندن کرد: «در روزگاران دور، در دشت‌های وسیع و کوهستان‌های مه‌آلود، پروانه‌ای کوچک به نام "آریا" زندگی می‌کرد. آریا همیشه در میان گل‌ها پرواز می‌کرد و از زندگی ساده و بی‌پیرایه‌اش لذت می‌برد. اما یک روز، نگاهش به آسمان پر از ستارگان افتاد و دلش آرزوی پرواز به آن سوی آسمان‌ها را کرد. او تصمیم گرفت تا روزی به بلندای آسمان‌ها پرواز کند و به ستارگان نزدیک شود.»کودک با چشمان درخشان از هیجان پرسید: «پدر، آیا آریا موفق شد؟»پدر لبخندی زد و ادامه داد: «آریا برای رسیدن به آرزویش تصمیم گرفت سفر طولانی و سختی را آغاز کند. او روزها و شب‌ها در میان دشت‌ها و کوه‌ها پرواز می‌کرد و از هر چیزی که در مسیرش می‌دید، لذت می‌برد. اما هر بار که به آسمان نزدیک‌تر می‌شد، احساس می‌کرد که چیزی از دست می‌دهد. به‌زودی آریا متوجه شد که در جستجوی ستارگان، او تمام زیبایی‌هایی که در زمین بود را فراموش کرده است.»مادر، با صدای آرام و مهربان گفت: «این جایی بود که آریا فهمید که شاید آنچه در جستجویش بود، همیشه در اطرافش بوده است، در دل دشت‌ها، در میان گل‌ها، در زیر آسمان‌های صاف و روشن.»پدر کتاب را بست و نگاهش را به کودک دوخت: «آریا در آخرین سفرش به ستارگان نرسید، اما در بازگشت به زمین، قلبش پر از شادی و آرامش بود. او دیگر به دنبال دوردست‌ها نرفت، چون فهمیده بود که خوشبختی، در همین نزدیکی است، در همین لحظه‌ها و در همین طبیعت زیبا.»کودک با لبخند پرسید: «پس آریا چه کرد؟»پدر دستش را روی شانه‌اش گذاشت و گفت: «آریا برگشت و به همان دشت‌ها و گل‌ها پرواز کرد، اما این‌بار با قلبی پر از قدردانی برای آنچه داشت.»در این لحظه، نسیم صبحگاهی دوباره وارد خانه شد و صدای پرندگان از دور شنیده می‌شد. خانه همچنان روشن بود و شب به آرامی به پایان می‌رسید.پدر کتاب را کنار گذاشت و به آرامی به چشمان کودک نگاه کرد. مادر نیز از جایش بلند شد و نزدیک سماور رفت. چای تازه دم کرده را در استکان‌ها ریخت و به دست کودک داد. کودک استکان را به دقت گرفت و با نگاه مشتاقانه پرسید: «پدر، آیا من هم مثل آریا می‌توانم به آسمان بروم؟»پدر لبخند زد و دست کودک را در دست گرفت. «آریا یاد گرفت که پرواز به آسمان همیشه به معنی یافتن خوشبختی نیست. خوشبختی بیشتر به این بستگی دارد که بدانیم چه زمانی باید در جایی که هستیم بمانیم و آن را با تمام وجود تجربه کنیم.»مادر نزدیکتر آمد و گفت: «درست است. بسیاری از مردم به دنبال چیزهایی می‌روند که فکر می‌کنند باید داشته باشند، ولی وقتی به آن چیزها می‌رسند، تازه متوجه می‌شوند که چیزی که همیشه نیاز داشتند، نزدیک‌ترین چیز به آنها بوده است.»کودک چای را نوشید و به فکر فرو رفت. چشمانش پر از سوالات بود، ولی در دلش یک حس آرامش نشسته بود. چند لحظه سکوت برقرار شد و تنها صدای رودخانه‌ای که از دور می‌آمد، در فضا پیچید.پدر به آسمان نگاه کرد و گفت: «ببین، آریا هم به جایی رسید که فهمید شاید پرواز تا ستارگان زیبا باشد، اما خود زمین، همین دشت و گل‌ها، همین خانه و لحظات با هم بودن، ارزشمندتر از هر آرزویی است که در سر داشت.»کودک سرش را بالا آورد و با صدای آرام گفت: «پس من هم باید همین‌جا باشم و همین لحظه را زندگی کنم؟»مادر لبخند زد و گفت: «دقیقاً. وقتی لحظه‌ها را در کنار خانواده و طبیعت با تمام وجودت احساس کنی، همان زمان است که می‌توانی به آسمان نزدیک‌تر شوی.»خورشید کاملاً از پشت کوه‌ها بالا آمد و نور طلایی‌اش بر دشت گسترده شد. ماه کم‌کم از آسمان ناپدید شد و هوا گرمتر شد. خانه همچنان پر از گرما و محبت بود، و این‌بار کودک با قلبی آرام‌تر و خالی از هرگونه نگرانی، به افق نگاه کرد.کودک، با نگاهی که حالا دیگر پر از آرامش بود، به بیرون از پنجره نگاه کرد. آسمان آبی، پر از ابرهای نرم و سبک، در حال تغییر رنگ بود. درختان با باد ملایم تکان می‌خوردند و گل‌های وحشی همچنان عطر خوش خود را در فضا پراکنده می‌کردند. در دلش، یک حس جدیدی شکل گرفت، حسی از رضایت و شکرگزاری برای همین لحظه‌ها، برای همین طبیعت ساده و زیبایی که او هر روز می‌دید، ولی حالا به‌طور متفاوتی آن را درک می‌کرد.پدر که متوجه تغییر نگاه کودک شده بود، به آرامی گفت: «گاهی وقت‌ها، ما در جستجوی چیزهایی بزرگ و دور از دسترس هستیم، اما وقتی به قلب خود برمی‌گردیم، می‌بینیم که بزرگ‌ترین ارزش‌ها در نزدیکی ما هستند. همانطور که آریا در سفرش فهمید، گاهی تنها کافیست که در همان‌جا بمانیم و از زیبایی‌های ساده و روزمره لذت ببریم.»مادر که حالا کنار پنجره ایستاده بود و به کودک نگاه می‌کرد، ادامه داد: «و این همین چیزی است که زندگی را زیبا می‌کند. وقتی ما از دل طبیعت، از لحظات ساده، از هم‌صحبتی با عزیزان، و از دیدن لبخندهای کوچک لذت می‌بریم، می‌توانیم احساس کنیم که به تمام آرزوهای بزرگ‌مان نزدیک‌تر شده‌ایم.»کودک به مادر نگاه کرد و با صدای ملایم گفت: «من فهمیدم. آرزوها شاید خیلی بزرگ باشند، اما چیزهای کوچک هم مثل همین خانه، همین گل‌ها، همین لحظات با شما، خیلی باارزش‌تر هستند.»مادر با دست مهربانش، چتری از محبت بر سر کودک گسترد و گفت: «درست است. و تو همیشه باید یاد داشته باشی که در هر لحظه، در هر زمان، زیبایی و خوشبختی در کنار توست. فقط کافیست که چشم‌هایت باز باشد و قلبت پذیرای آن.»پدر که حالا کنار کودک نشسته بود، دستش را روی شانه‌اش گذاشت و ادامه داد: «آریا به ما یاد داد که خوشبختی در دوردست‌ها نیست. بلکه در همین نزدیکی‌هاست. در دل دشت‌ها، در کنار رودخانه‌ها، در هر گل و درخت، در هر نگاه و لبخند. خوشبختی در لحظه‌هایی است که ما با تمام وجودمان آن‌ها را می‌چشیم.»در همین لحظه، صدای پرندگان از دور شنیده می‌شد و نسیم تازه دوباره وارد خانه شد. کودک چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. حس آرامش و رضایت، مانند گلی که در دل باغچه می‌شکفت، در دلش رشد کرد.مادر و پدر با نگاه‌های محبت‌آمیز به یکدیگر نگاه کردند و دانستند که این لحظات کوچک، همان لحظاتی هستند که همیشه در یادها خواهند ماند. این شب، این قصه، و این پیامی که از قلب آریا آمده بود، در دل کودک نشسته بود و برای همیشه همراهش می‌ماند.

نقشۀ راه طراحی سایت؛ چطوری به فرانت اند مسلط شویم؟

احسان چاه‌شوری — Tue, 21 Jan 2025 17:12:06 +0330

اگر قرار است به‌زودی وارد دنیای طراحی وب شوید، احتمالا با انبوهی از ابزارها، زبان‌ها و فریم‌ورک‌ها مواجه می‌شوید که انتخاب مسیر درست را دشوار می‌کند. اما اینجاست که انتخاب صحیح قدم‌های اولیه، سرنوشت شما را در این مسیر رقم می‌زند. بسیاری از افراد به دلیل نداشتن نقشه‌ای واضح، وقت و انرژی خود را صرف یادگیری مواردی می‌کنند که نه‌تنها ضروری نیستند، بلکه آن‌ها را از مسیر اصلی دور می‌کنند.در این محتوا، قرار است شما را با نقشه‌ای واضح برای طراحی وب آشنا کنیم؛ از شروع با HTML و CSS گرفته تا تسلط بر ابزارهای پیشرفته‌ای مانند جاوااسکریپت، React.js، Vue.js و Angular.js. هدف این است که بدانید چگونه به شکلی درست، گام‌به‌گام و حرفه‌ای پیش بروید تا در این دنیای جذاب، به مقصد موفقیت برسید و از اشتباهات رایج دوری کنید. در این سفر همراه ما باشید!7 بخش کاربردی برای یادگیری فرانت انداگر می‌خواهید در مسیر فرانت‌اند حرفه‌ای شوید، انتخاب زبان‌های درست می‌تواند همه‌چیز را تغییر دهد. از یک سو، ممکن است ساعت‌ها وقت خود را صرف یادگیری زبان‌هایی کنید که در پروژه‌های واقعی به‌ندرت استفاده می‌شوند؛ از سوی دیگر، زبان‌های کلیدی را نادیده بگیرید و سرعت پیشرفت خود را کاهش دهید.برای اینکه وقتتان هدر نرود و سریع‌تر به یک متخصص تبدیل شوید، باید بدانید چه ابزارهایی واقعا ضروری‌اند. مثلا چطور می‌توانید از قدرت بوت‌استرپ برای ساخت صفحات زیبا و ریسپانسیو بهره بگیرید؟ یا چطور با استفاده از React.js، رابط‌های کاربری حرفه‌ای بسازید؟در ادامه، قرار است شما را با کاربردی‌ترین زبان‌ها و فریم‌ورک‌هایی آشنا کنیم که هر فرانت‌اند دولوپری باید در چمدان مهارت‌هایش داشته باشد. همین حالا این قدم مهم را بردارید و آماده شوید که با دانشی هدفمند، مسیر موفقیت را هموار کنید!قدم اول: HTMLکلید استارت دنیای طراحی سایت، در دستان HTML است. اگر به فکر سفر به دنیای فرانت‌اند هستید، پلۀ صفر شما، زبان نشانه‌گذاری HTML است. شما در این زبان، می‌توانید برای صفحات وب، موارد مهمی چون هدینگ‌ها، متن‌ها، لینک‌ها و تصاویر مشخص کنید. برای انجام این‌کار، باید از کدهایی چون

تا

برای عناوین یا هدینگ‌ها، برای لینک‌ها و تگ img برای تصاویر کمک بگیرید.قدم دوم: CSSزبان نشانه‌گذاری HTML بی CSS، مانند ماشین بی بدنه و بدون ظاهر جذاب است. وظیفۀ CSS استایل دادن به صفحات وب است. به کمک ویژگی‌هایی چون color، background-color، width، height، margin، padding و... می‌توانید به صفحات خود رنگ برای متن، رنگ برای پس زمینه، طول، ارتفاع و فاصله برای بین اجسام درون سلول و خارج سلول اضافه کنید تا صفحات وبِ ساخته شده با زبان استایل‌دهی، رنگ و لعاب بیشتری داشته باشد.برای ریسپانسیو کردن این صفحات با CSS، شما باید از display: flex یا display:gird کمک بگیرید. این دو Property به شما کمک می‌کند تا صفحات وب را برای موبایل‌ها، تبلت‌ها و مانیتورها واکنشگرا کنید. اما برای اینکه بتوانید صفحات خود را حرفه‌ای‌تر ریسپانسیو کنید، باید از بوت‌استرپ کمک بگیرید.قدم سوم: Bootstrapسومین قدم برای شما، یادگیری بوت‌استرپ است. این فریم‌ورک سی‌اس‌اسی، به شما کمک می کند تا علاوه بر ریسپانسیوسازی صفحات وب، بتوانید بسیار سریع‌تر منوهای همبرگری، هدر، فوتر، دکمه‌ها، فرم‌ها و... بسازید. اصل داستان فرانت‌اند، جاوااسکریپت است.قدم چهارم و غول مرحلۀ اول: JavaScriptجاوااسکریپت همان موتور محرکۀ صفحات وب شماست. اگر HTML ساختار صفحات را ایجاد کند و CSS به آن‌ها زیبایی ببخشد، جاوااسکریپت است که این صفحات را پویا و تعاملی می‌کند. با جاوااسکریپت می‌توانید به صفحات خود قابلیت‌هایی مانند باز شدن منوهای کشویی، نمایش اسلایدر تصاویر، ارسال اطلاعات فرم بدون بارگذاری مجدد صفحه و... اضافه کنید. علاوه بر این، جاوااسکریپت به شما کمک می‌کند که داده‌ها را پردازش کنید، از سرور داده بخوانید یا به آن ارسال کنید و صفحات کاملاً پویا بسازید.قدم پنجم: Vue.jsویو‌جی‌اس یک فریم‌ورک سبک و سریع برای ساخت رابط‌های کاربری (UI) است. اگر به دنبال یادگیری فریم‌ورکی هستید که در عین سادگی، قدرت زیادی در توسعه داشته باشد، Vue.js انتخاب مناسبی است. این فریم‌ورک به شما اجازه می‌دهد که با استفاده از ترکیب HTML، CSS و جاوااسکریپت، کامپوننت‌هایی بسازید که به‌راحتی قابل استفاده و مدیریت باشند. ویژگی‌های برجستۀ ویو شامل واکنش‌گرایی داده‌ها، سیستم دوطرفه (Two-Way Binding) و قابلیت ادغام آسان با پروژه‌های موجود است.قدم ششم: React.jsری‌اکت، محبوب‌ترین کتابخانۀ جاوااسکریپت برای ساخت رابط‌های کاربری است. اگر قصد دارید برنامه‌هایی با رابط کاربری پیچیده و مقیاس‌پذیر بسازید، ری‌اکت یکی از بهترین گزینه‌هاست. ویژگی کلیدی React، استفاده از "Virtual DOM" است که باعث می‌شود عملکرد صفحات بهینه‌تر شود. علاوه بر این، React از ساختار کامپوننتی پشتیبانی می‌کند، به این معنی که می‌توانید بخش‌های مختلف برنامه را به صورت ماژول‌های کوچک طراحی کنید و مجددا استفاده کنید. یادگیری JSX (یک ترکیب جاوااسکریپت و HTML) نیز یکی از نقاط قوت این کتابخانه است.قدم هفتم: Angular.jsانگولار، فریم‌ورکی کامل برای ساخت برنامه‌های تحت وب است. اگر به دنبال ساخت پروژه‌های بزرگ و سازمانی هستید، Angular گزینه‌ای مناسب است. انگولار بر پایه‌ی تایپ‌اسکریپت توسعه یافته و امکاناتی چون سیستم مسیریابی (Routing)، ارتباط با سرور از طریق HTTP، فرم‌های پیشرفته و ماژول‌های گسترده را در اختیار شما قرار می‌دهد. یکی از ویژگی‌های مهم انگولار، وابستگی کامل آن به معماری MVC (Model-View-Controller) است که به سازماندهی کدها کمک شایانی می‌کند.جمع بندیاگر سفرتان به دنیای طراحی وب را آغاز کرده‌اید، یادگیری HTML به‌عنوان پلۀ اول، CSS برای زیباسازی، و جاوااسکریپت برای ایجاد پویایی، مراحل اصلی هستند. با فریم‌ورک‌هایی مانند Bootstrap، Vue.js، React.js، و Angular.js نیز می‌توانید صفحات حرفه‌ای و مدرن بسازید. این مسیر به شما کمک می‌کند تا از طراحی ساده شروع کنید و به یک فرانت‌اند دولوپر حرفه‌ای تبدیل شوید. مهم‌ترین نکته، تمرین مداوم و استفاده از دانش خود در پروژه‌های واقعی است.این مسیری است که شما را به یک فرانت‌اند دولوپر حرفه‌ای تبدیل می‌کند. برای حرفه‌ای شدن، باید این زبان‌ها را به‌خوبی یاد بگیرید و در پروژه‌های واقعی از آن‌ها استفاده کنید.حالا اگر شما مدیر کسب‌وکار هستید و به‌دنبال یک نیروی مسلط به طراحی سایت، فرانت‌اند و آشنا به دنیای برنامه‌نویسی هستید، می‌توانید در تلگرام به آی‌دی ehsanchahshoori برای تولید محتوا پیام دهید.

کی به بوشهر سفر کنیم؟

احسان چاه‌شوری — Sat, 04 May 2024 16:49:18 +0330

اگر به‌دنبال گشت‌وگذار در خیابان‌های منتهی به دریای خلیج‌فارس، یا شاید عاشقِ خوردن قلیه میگو یا ماهی سرخ کرده هستید و کوله خود را آماده کردید، ممکنه از خودتون بپرسید که «کی به بوشهر سفر کنیم؟» عجله نکن! احتمال گرمازدگی در کمین شماست؛ پس بهتره اول با میانگین دمای هوای بوشهر در هر ماه آشنا شی و اجازه بدین کولر خودروی شما استراحت کنه.دمای هوای بوشهردر فصل تابستان، بوشهر جز گرم‌ترین مناطقه و دماش ممکنه از 60 درجه سانتی‌گراد هم عبور کنه. در ادامه، میانیگن دمای هوا در هر فصل را در اختیار شما مسافرِ گرامی قرار می‌دیم.فصل بهارفروردینهمه برگ‌ها از شادی تازه وارد دنیا شدند و دمای هوا در این فصل، بین 10 تا 25 درجه‌ست. به‌دلیل عیدِ نوروز، جنب‌و‌جوش مردم نسبت به بقیه فصل‌ها بیشتر شده و از طرفی دیگر، به دلیل تعطیلات، وزش باد به شکوفه‌های به‌دنیا اومده در ورودی این شهر کمک می‌کنه تا به مردم مسافر خوش‌آمد بگویند.در این ماه ممکنه بین ساعت 00:00 تا پنج صبح، دما بین 0 تا 10 درجه بشه که برای مسافرین بوشهر، خوش‌آینده. ممکنه سوالی در ذهن شما به‌وجود بیاد که از چه زمانی مردم بوشهر کولرها را روشن می‌کنن؟ به‌نام خدا؛ از اواخر فروردین!اردیبهشتاتفاقات نادر، باعث تعجب بوشهری‌ها می‌شه. یکی از اتفاقات، بارش باران در دو ماه اول ساله. با این حساب، اگر در ماه فروردین، در بوشهر باران بباره، دمای هوا در فصل اردیبهشت قابل تحمل‌تره. در این ماه در صورت بارش باران، دما بین 15 تا 30 درجه می‌رسه و اگر باران نباره، دما بین 20 تا 40 درجه می‌رسه.مسافرِ گرامی؛ از اردیبهشت در بوشهر باید گفت: یا بوشهری؛ هوا گرمه جونِ هر کی دوست داری، کولر بزن.خردادبرخلاف دیگر شهرهای ایران، تابستان در بوشهر از اواخر ماهِ اردیبهشت یا از پانزدهم ماهِ خرداد آغاز می‌شه؛ به‌طوری‌که ممکنه شاهد دمای 45 درجه‌ای در ماه خرداد باشیم. در این ماه، دما تقریبا بین 23 تا 43 درجه است.فصل تابستانتیرروایت داریم؛ هر کس از این ماه تا شهریور از خانه خارج نشه، بنده محبوب خداونده. دمای هوا در این ماه زیر 33 درجه جوکه و میانگین دمای بوشهر در تیر ماه، بین 33 تا 55 درجه‌ست.مردادتنها یک دسته در بوشهر از ماه مرداد رضایت دارند و اونم کسانی‌اند که در این ماه به‌دنیا آمدند! هر چقدر به ماه شهریور نزدیک‌تر می‌شیم، تثبیت گرما بیشتر می‌شه. میانیگن دمای هوا در ماه مرداد در جنوب‌غربی ایران، بین 33 تا 55 درجه‌ست.شهریوریکی از دلایل درس‌خوندن جنوبی‌ها، اینه که در ماه شهریور دوباره امتحان ندهند. دمای هوا در این ماه، مانند دو ماه قبل گرمه. حتی 30 شهریور! پس مسافر گرامی؛ شهریور وقت اومدن نیست.فصل پاییزمهراوایل مهر، همچنان هوای گرم در این شهر حکم‌فرماست. هر چقدر به آخر مهر می‌رسیم، گرما کمتر می‌شه و خورشید اجازه می‌ده مردم این شهر یه نفسی تازه کنند. میانگین دما در این ماه، بین 25 تا 45 درجه‌ست!آباندرهای بهشت از بیست آبان روی مردم بوشهر باز می‌شه و هوا رو به هوای بهاری می‌ره. هر چند برخلاف دیگر شهرها، در ماه آبان شاهد باران‌ید، اما در استان بوشهر، شاهد هوای بهاری هستیم و احتمال بارش باران، بسیار کمه!در این ماه، دمای هوا در عصر قابل تحمل‌تره و می‌شه از هتل بیرون رفت. میانگین دمای هوا در این ماه، بین 20 تا 35 درجه‌ست.آذر20 آبان تا 20 آذر برای بوشهری‌هایی که از سرما و گرمای بیش‌ازحد فراری‌ند، بهترین زمان برای گردشه. میانگین دما در این ماه، بین 18 تا 32 درجه‌ست.فصل زمستاندیبوشهری‌ها به‌جای پوشیدین کاپشن، ژاکت، یک زیر شلواری، یک شلوار و 2 جوراب روی هم، با یک کاپشن، یک شلوار و یک جفت جوراب در دی ماه زندگی می‌کنند و حرکت باد در موهایشان، آزار دهنده نیست. میانگین دمای هوا در این ماه تقریبا بین 10 تا 23 درجه‌ست و در بعضی از روزها، به زیر 7 درجه سانتی‌گراد هم می‌رسه.بهمندر ماه بهمن تقریبا شاهد دمای بین 10 درجه زیر صفر تا 18 درجه‌ایم و چه چیزی لذت‌بخش‌تر از آن برای جنوبی‌ها؟اسفندداریم به‌فصل بهار می‌رسیم. ممکنه در فصل اسفند هم یک‌روز باران بباره! ولی از برف خبری نیست. در ماه اسفند، دمای هوا بین 0 تا 20 درجه‌ست. بهترین زمان برای سفر به بوشهرپاییز، زمستان و اوایل بهار، یعنی از بیستم آبان ماه تا 10 فروردین، می‌توان راهی بوشهر شد. البته بهتره قبل از بستن کوله‌پشتی، دمای‌هوای این شهر را چک کرد. اگر هواشناسی اعلام کرد که در شهر بوشهر باد می‌وزه و دمای هوا زیر 25 درجه‌ست، بستن کوله‌پشتی بهترین کاری‌ست که باید انجام دهید.جاذبه‌های گردشگری در بوشهراونایی که عاشق جاهای تاریخی‌اند که تکلیفشون مشخصه! شما فقط و فقط باید یه نگاهی به بازار قدیم، عمارت ملک بوشهر، مدرسۀ سعادت، موزۀ رئیسعلی دلواری و بافت تاریخی بوشهر کنید و لذتشو ببرید. گورستان شغاب، موزه دریانوردی، عمارت کلاه‌فرنگی و عمارت گلشن، دو جای دیدنی بعدی هستند که منتظر حضور شما هستند. البته دیدن دریای خلیج همیشه فارس فراموش نشه.اگر می‌خواین تو یه رستوران سنتی غذا بخورید، رستوران سنتی آب‌انبار قوام، در غرب بوشهر می‌تونه بهترین جا برای شما باشه. قدمت این بنا، برمی‌گرده به 150 سال پیش! یعنی دورۀ قاجار. :)نظر شماتوجه شما به چه تاریخ و کدوم جاذبۀ گردشگری جلب شده؟ شما به بقیه چه پیشنهادی دارید؟

چرا باید جمله بعدا انجامش می‌دم را طلاق دهیم؟

احسان چاه‌شوری — Thu, 09 Feb 2023 18:04:18 +0330

از همان کودکی که تازه حرف زدن رو یاد گرفتیم، جواب همۀ ما به کارها، یک‌بار جمله "بعدا انجامش می‌دم" بود.کمدتو مرتب کن! باشه؛ بعدا مرتب می‌کنم؛درس بخوان! باشه؛ بعدا می‌خوانم؛مشقاتو بنویس! باشه؛ بعدا می‌نویسم؛محتوا کی آماده می‌شه؟ بعدا!کار ما کی تحویل می‌دین؟ بعدا!... بعدا :)روانشناسان سفید، زرد یا قهوه‌ای در مورد موکول کردن کار به یک زمان دیگه یا خلاصه‌شده‌اش اهمال کاری، حرف‌های زیادی می‌زنن. اگر محتوانویس هستید و کارتون با کلماته و دنبال این هستید که اهمال‌کاری رو کنار بذارید، ولی نمی‌دونید چطوری؟ بهتره درمان سرپایی اهمال کاری که آیدین داریان نوشته و لینکش تو پرانتزه (https://vrgl.ir/9RRtp) رو مطالعه کنید:)اهمال کاری یه جورایی راه‌حل فرار از مشکلات تو سختی‌هاست! من نمی‌دونم تو محتوایی که باید بنویسم، در مورد چی بنویسم! پس می‌گم بعدا انجامش می‌دم و با چک کردن شبکه‌های اجتماعی از سختی کار فرار می‌کنم.بررسی جنس اهمال کاری در مغزکلمات منفی که تو ذهن ما مرور می‌شه، از طرف دشمن ما نیومده. اگر مغزمون رو یه وبسایت بزرگ در نظر بگیریم، جملاتی که بهش فکر می‌کنیم می‌تونه تبلیغات این وب‌سایت باشن. تو ضعیفی؛ تو قوی‌ای؛ این‌کار رو همین الان انجام بده؛ دوست تو از تو باهوش‌تر است؛ بعدا انجامش بده و... پیام‌های تبلیغاتی هستند.ما نباید خودخوری کنیم که چرا اهمال کاری می‌کنیم. بلکه باید بپذیریم که اهمال کار هستیم. همانطور که پذیرفتیم دست، پا، بینی، چشم و ده‌ها عضو کاربردی داریم. اگر اهمال‌کاریم، باید تحملش کنیم و باهاش دوست بشیم. ما زندگی می‌کنیم که از لحظات لذت ببریم و گاهی اوقات اهمال‌کار بودن، بهترین گزینه است؛ ولی نباید بیش از حد اهمال کار بشیم.چرا و چگونه جمله بعدا انجامش می‌دم وارد ذهن ما میشه؟ما هر وقت که بیداریم، هی با خودمون حرف می‌زنیم. واس اینم اسم گذاشتن؛ ولی خب اسمش زیاد مهم نیست، کاراییش مهمه. ما گاهی اوقات قربون صدقه خودمون می‌ریم و گاهی اوقات خودمون رو در حد یک کودن پایین میاریم:(: اینجا زمانیه که کارها رو به بعد موکول می‌کنیم:))اگر الان به خودت می‌گی آره واقعا من یک کودن هستم، باید بگم که تو یک کودن نیستی؛ بلکه فکر می‌کنی یک کودن هستی!کودن‌بودن یک کلمه است. همانطور که پسر یا دختر یک کلمه برای تشخیص جنسیت هستند، کودن‌بودن هم یک کلمه است برای اینکه در حال حاضر نمی‌تونی از پس کاری که باید انجام بدی بربیای یا کار اشتباهی انجام دادی. اما تو کودن نیستی بلکه در حال حاضر نتونستی کاری که باید انجام بدی، رو انجام بدی.یه پسر می‌تونه ایلان ماسک بشه یا می‌تونه یک شهروند عادی بشه؛ پس تفاوتی تو پسرها وجود نداره! بلکه اونی که می‌تونه موفق بشه، کمتر گفته بعدا انجامش می‌دم. تفاوتی تو کلمه کودن وجود نداره؛ همه می‌تونن یک کودن بلامنازع باشن! حتی من هم بعضی روزها کودن می‌شم و بعضی روزها موفقیت‌هام بیشتر از ایلان ماسک و مدرسان پیج‌های انگیزشی می‌شه.حالا چرا ما هی می‌گیم بعدا انجامش می‌دم؟ ذهن خیلی پیچیده است و پیام‌هایی که تو ذهن آدم‌ها رد و بدل می‌شه هم عجیب هستند. اگر کار رو بد تحویل بدی از کلمات منفی استفاده می‌کنی؛ ولی اگر کار رو خوب تحویل بدی، از کلمات مثبت استفاده می‌کنی!حالا هی مدام با خودت تکرار کن چرا فقط من کار رو بد تحویل می‌دم؟ چرا فقط من کار رو بد تحویل می‌دم؟ چرا فقط من کار رو بد تحویل می‌دم؟ و ذهن می‌پذیره که فقط منم کارها رو بد تحویل می‌دم و انگیزه‌مون برای انجام دادن کار بعدی پودر می‌شه می‌ره هوا و نمی‌دونیم تا کجا می‌ره:(چه کسی در مغز ما می‌گه بعدا انجامش می‌دم؟خودمون؟الهامات درونمون؟یه آدم تو مغزمونه؟سبک تربیتی؟هر کسی یه اسمی می‌ذاره روش؛ یکی می‌گه نیروی منفی. یکی می‌گه اسم داره و یکی می‌گه خودمون هستیم؛ اما نکته مشترک‌شون اینه که تهش ما کار رو به یه زمان دیگه موکول می‌کنیم.چطوری بعدا انجامش می‌دم رو به الان انجامش می‌دم تبدیل کنیم؟به سختی! تکنیک آدما برای همین الان کار رو انجام می‌دم متفاوته. با تکرار کردن جمله من می‌توانم همین الان انجامش بدم، چیزی تغییر نمی‌کنه! تو گوگل سرچ کن معنی ضرب‌الاجل، می‌گه انجام دادن یه کار تو زمان محدود! برای خفه کردن صدای اهمال کاری، باید ضرب‌الاجل وار و به صورت عملی کارتو انجام بدی.هیچ‌کاری خیلی خیلی خیلی آسون و هیچ کاری خیلی خیلی خیلی سخت نیست. مغز آدم‌ها پیچیده‌تر از اون چیزیه که ما درک کنیم و شناخت بسیار کم ما از مغزمون، باعث شده به خودمون بگیم کودن!اگر می‌خوای جمله بعدا انجام می‌دم رو تو زندگیت کمرنگ کنی، باید همیشه همین الان وار اون کار رو انجام بدی. الان باید محتوا بنویسی؟ همین الان فایل ورد رو باز کن و برو بنویس؛ فقط بنویس. به چیزی اهمیت نده و فقط بنویس. اگر ایراد داشت باز هم بهت فرصت می‌دن که ویرایش کنی؛ ولی شما رو چه دیدین؟ شاید بهترین محتوایی بود که تا الان نوشتین!جمع بندیمن روانشناس، روان‌پزشک، متخصص مغز اعصاب نیستم! فقط محتوانویس هستم و با جمله بعدا انجامش می‌دم ازدواج کردم؛ ولی دارم به صورت عاطفی طلاقش می‌دم.تو اول محتوا نوشتم که بعدا انجامش می‌دم، یه پیام تبلیغاتیه. ما نمی‌تونیم 100 درصد قطعی این پیام رو از زندگیمون حذف کنیم؛ این پیام میاد و میره؛ گاهی اوقات خیلی خسته‌ایم و واقعا باید بهش بها بدیم و از اینکه چنین پیام تبلیغاتی‌ای وارد ذهنمون شده، نهایت لذت رو ببریم و تجدید قوا کنیم و گاهی اوقات باید قید چنین آگهی تبلیغاتی رو بزنیم.اگر طلاق عاطفی جستجو کنید، می‌بینید نوشته در کنار هم هستید؛ اما حسی بهش ندارید. من به جمله "بعدا انجامش می‌دم" بی‌حس شدم. هست کنارم؛ می‌دونم فقط به من آسیب می‌زنه؛ گاهی اوقات بهش اهمیت می‌دم، اما وقتی به آسیب‌هایی که بهم زده فکر می‌کنم، سعی می‌کنم زیاد بهش توجه نکنم و کارمو درجا انجام بدم.

داستان من و کلمات در دوره باشگاه محتوا

احسان چاه‌شوری — Wed, 04 Jan 2023 17:57:05 +0330

در ساعت 14:04 دقیقه از چهاردهمین روز از چهارمین ماه در دومین سال از دهه هشتاد در روز قلم، قدرت هوای بوشهر در دستان خورشیده. در این روز گرم، نقش اول به پسری 7 ساله می‌رسه که به دلیل قطعی برق در دمای بیش از 40 درجه سانتی‌گراد در حال پاک کردن عرق‌هاشه و این کودک در رویای سوار شدن به پیکان سفید رنگ پدرشه.مشکل غم‌انگیز از جایی شروع می‌شه که یک پسر 7 و نیم ساله که تازه امتحانات سال اول رو پاس کرده، نمی‌تونه رانندگی کنه و باید وارد دنیای کودکانه بشه و به کمک پدرش دوره آموزشی دوچرخه سواری رو پاس کنه.گذروندن دوره در کنار پدر و مادر لذت بخش‌ه و حالا 19 سال از آن رویای کودکانه می‌گذره و باز من برای یادگیری بازی، این بار از نوع کلمات، گذرم به مالکان خانه کلمات در خیابان گوگل، کوچه محتوا و خانه آموزشی باشگاه محتوا می‌خوره.اگر شما هم مثل من گذرتان به این خانه پر از برگ‌های سبز و زرد خورده‌باشه، باید قبل از ورود به باشگاه محتوا با یک حقیقت آشنا بشید؛ حقیقتی از جنس کلمات برای افراد عجول در یک شب غم انگیز که ناگهان نوتیفیکیشنی تحریک آمیز به مغزشان ارسال می‌شه و این نوتیف باعث می‌شه وارد حوزه تولید محتوا بشی.حقیقت چیست؟ آن حقیقت این‌ه که شما برای اینکه وارد حوزه تولید محتوا شوید به چند دانش نیاز دارید؛ دانشی که یادگیری آن توسط پدر باشگاه محتوا در اختیار شما قرار می‌گیره.اگر شما هیچ دانشی از حوزه تولید محتوا ندارید و عجله دارید که خیلی سریع اطلاعات مورد نیاز خودتو در کمتر از ۹۹ روز از صفر درصد به ۳۰ درصد برسونید، باشگاه محتوا می‌تونه برای شما مفید باشه.تجربه من در هشتمین فصل از باشگاه محتوا نشان می‌ده که انسان‌ها به دو دسته نامساوی تقسیم می‌شن؛ دسته اول زمان برای اون‌ها اهمیت داره و دسته دوم پول برای اون‌ها اهمیت دارد؛ اما دسته دوم‌پلاس چه افرادی‌ان؟دسته دوم‌پلاس افرادی‌ان که هم زمان برایشون اهمیت داره و هم پول!اولین نکته مثبت باشگاه محتوا، امکان بورسیه‌دار شدن افراده؛ یعنی شما کل پول رو واریز نمی‌کنید؛دومین نکته مثبت باشگاه پرورش کلمات، به دو قسمت تقسیم می‌شه؛ قسمت اول تحویل دادن آزمون‌های هفتگی به صورت اجباری و قسمت دوم بررسی شدن آزمون‌های شما توسط مربی‌های باشگاه‌ست.دوره باشگاه محتوا نقص‌هایی داره که از نظر آدما متفاوته و هر کس یه سازی می‌زنه؛ اما باید بدونید که شما با خرید ده‌ها دوره آموزشی حرفه‌ای نمی‌‌شید؛ بلکه با تمرین و چسباندن و حذف کردن کلمات می‌تونید پله پله پیشرفت کنید.اگر تازه کارید و تازه می‌خواید با کلمات بازی کنید؛ تولید محتوا کنید؛ کارشناس محتوا شوید یا پادکستر شوید، رفتن به خانه صاحبان باشگاه محتوا می‌تونه برای شما مفید باشه؛ اما چرا؟ زیرا مالکان خانۀ سبز و زرد تمام مطالبی که به نفع یک تازه‌کاره رو به صورت تئوری آموزش می‌ده و از شما می‌خوان که به صورت عملی در آزمون‌های هفتگی که نام آن مشقِ عشق‌ه، شرکت کنید.حالا اگر شما واقعا می‌خواین تولید محتوا کنید، 3 راه دارید؛ راه‌اول اینه که بیخیال این حوزه بشید؛ راه دوم اینه که خودتون مقاله‌های آموزشی بخونید و راه سوم هم اینه که به پدری که خودش تو این کاره و داره آموزش می‌ده، مراجعه کنید.