https://virgool.io/feed/@faezeh.noori2020 جایی میان بی‌خودی و کشف و شگفتی fa 2026-06-17 08:46:14 https://files.virgool.io/upload/users/77894/avatar/fpvPh1.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@faezeh.noori2020 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%B1%D9%81%D9%84%DA%A9%D8%B3-%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%BA-%D9%82%D8%B1%D9%85%D8%B2-%D9%88-%D8%AA%D8%A3%D8%AB%DB%8C%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%A8%D8%B1-%D8%AA%D9%86%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%87%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%86%D8%B4-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86%D8%A7%D8%AA-%DA%A9%D8%B4%D8%B4%DB%8C-%D8%B3%D8%AA%D9%88%D9%86-%D9%81%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%AA-r76fuue705tp در سوماتیک‌تراپی، “رفلکس چراغ قرمز” یا Red Light Reflex (که به Withdrawal Response نیز شناخته می‌شود) یک واکنش جسمانی به استرس منفی و تهدیدهای محیطی است. توماس هانا، این اصطلاح را برای توصیف واکنش‌های عضلانی به کار برده است که در نتیجه استرس‌های مداوم و منفی رخ می‌دهند. این واکنش با انقباض عضلات در بخش‌های جلویی بدن، نظیر شکم، قفسه سینه و شانه‌ها همراه است. در واقع، در شرایط استرس، بدن به‌طور خودکار به حالتی خمیده و دفاعی در می‌آید، شانه‌ها به جلو و پایین حرکت می‌کنند، عضلات شکم منقبض می‌شوند و فضای تنفسی قفسه سینه کاهش می‌یابد.این وضعیت تدافعی به بدن کمک می‌کند که در شرایط خطر آماده واکنش باشد، اما در صورتی که این حالت به عادت تبدیل شود، مشکلاتی از جمله دردهای مزمن در گردن، شانه، قفسه سینه، و حتی مشکلات تنفسی به همراه خواهد داشت.تأثیر رفلکس چراغ قرمز بر ستون فقرات و سیستم تنفسیحالت دفاعی ناشی از رفلکس چراغ قرمز باعث انقباضات مداوم عضلات در ناحیه جلویی بدن و جمع‌شدگی قفسه سینه می‌شود. این امر ستون فقرات را تحت فشار قرار داده و در نهایت موجب فشردگی مهره‌ها و ایجاد تنش در عضلات اطراف آن می‌گردد. در واقع، وضعیت بدن به دلیل انقباضات مداوم، به‌مرور خمیده و فشرده شده و فرد احساس فشار و گرفتگی در ناحیه گردن و ستون فقرات می‌کند. علاوه بر این، کاهش فضای قفسه سینه و دیافراگم، مانع از تنفس عمیق و صحیح می‌شود که نتیجه آن کاهش اکسیژن‌رسانی و افزایش استرس است.رهاسازی تنش و بازگرداندن بدن به وضعیت طبیعیتمرینات کششی و رهاسازی ستون فقرات و قفسه سینه به بدن کمک می‌کنند که از این وضعیت انقباضی رهایی یابد و عضلات بدن به حالت طبیعی خود بازگردند. برای نمونه، تمرینات دیافراگمی و تنفس عمیق شکمی، نه تنها کمک می‌کنند تا شکم و قفسه سینه باز شوند، بلکه به بازآرایی سیستم عصبی کمک می‌کنند. این تمرینات، بدن را در مسیری قرار می‌دهند که با استرس و تنش به‌جای واکنش فوری و خودکار، با آرامش و آگاهی عمل کند.رهاسازی تنش از شانه‌ها، قفسه سینه، و گردن باعث می‌شود که فرد نه تنها در روزمره با الگوی حرکتی بهتری حرکت کند، بلکه از بروز دوباره تنش‌های مزمن و دردهای ناشی از آن جلوگیری می‌کند. این تمرینات که شامل یوگا و سوماتیک‌تراپی هستند، به بدن و سیستم عصبی کمک می‌کنند که در شرایط استرس به جای واکنش‌های خودکار، به آرامی و با کنترل پاسخ دهند.پس، با تمرینات منظم و آگاهانه، می‌توانی این الگوهای انقباضی را از بدنت حذف کنی و دوباره به حالت طبیعی و آرام برگردی.از کتاب:Somatics: Reawakening The Mind's Control Of Movement, Flexibility, And Health🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱مراقب خودت باش🩵کانال تلگرام تمرینات یوگا سوماتیک تراپی: @movemindfullywithme 🌀 فائزه نوری فائزه نوری Mon, 28 Oct 2024 11:53:53 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D8%B9%D8%B5%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D9%86-%D9%88-%D8%B0%D9%87%D9%86-hiyvehoo7cn5 بازسازی سیستم عصبی؛ بدن و ذهن🪽✨🌀🧠🌀🫁🌀🫀🌀✨🪽ذهن و بدن ما به‌طور عمیق به هم مرتبط هستند، و این ارتباط به ما امکان می‌دهد تا با بازسازی دینامیک آن‌ها، استرس و اضطراب را کاهش دهیم. جامعه معمولاً ما را به کمال‌گرایی سوق می‌دهد، در حالی که احساسات مثل اضطراب واکنش‌های طبیعی به تهدیدات هستند. مغز ابتدایی ما (مغز خزنده) مسئول واکنش‌های بقا است، در حالی که مغز پستاندار، احساسات و عواطف را مدیریت می‌کند. با پیشرفت مغز برتر، ما توانستیم استدلال، زبان و خودآگاهی را توسعه دهیم.نورژنز (تولید سلول‌های عصبی جدید) نشان می‌دهد که مغز ما قابلیت بازسازی دارد، و سلامت فیزیولوژیکی ما بر کیفیت زندگی‌مان تأثیر می‌گذارد و بازتنظیم سیستم عصبی برای بهبود آن حیاتی است. در زندگی مدرن، واکنش استرس ما به‌طور مزمن تحریک می‌شود. این پدیده به نام نوروسپشن (neuroception) است که طی آن مدارهای عصبی ما پیوسته خطر را ارزیابی می‌کنند. عصب واگوس نقش مهمی در انتقال وضعیت بدن به مغز دارد؛ به‌طور مثال، اضطراب از طریق سیگنال‌های بدنی به مغز منتقل می‌شود و واکنش استرس فعال می‌شود.در این حالت، عملکردهای مغز و بدن محدود می‌شود. بنابراین، جایگزین کردن نشانه‌های تهدید با نشانه‌های ایمنی ضروری است تا سیستم به حالت تعادل و آرامش برگردد و دسترسی به منابع هوش ذهن-بدن بهبود یابد.حتی بیشتر رویکردهای درمانی شناختی، از بالا به پایین هستند یعنی از ذهن (از گفتگو و …) شروع می‌کنند اما ما به رویکرد از پایین به بالا یعنی تمرکز روی تنفس و بدن قبل از ذهن هم نیاز داریم.تئوری پلی‌واگال توضیح می‌دهد چرا رویکردهای شناختی و از بالا به پایین در زمانی که احساس گیر افتادن در حالت جنگ، گریز و انجماد قرار داریم، موثر نیستند. چون مرور دردناک افکار به‌صورت کلامی، که به آن نشخوار فکری (Rumination) گفته می‌شود، می‌تواند در بدن به‌گونه‌ای تجربه شود که گویی این درد دوباره در زمان واقعی در حال رخ دادن است.🪽✨🌀🧠🌀🫁🌀🫀🌀✨🪽بنابراین، روزی ۵ دقیقه برای خودتون و بازسازی ارتباط بدن و ذهنتون وقت بگذارید. از بدنتون شروع کنید نه از ذهن.تکنیک‌هایی برای تنظیم سیستم عصبی:🧘🏽‍♀️۱. آواز لرزشی (Vibrational Humming): عصب واگوس از طریق تارهای صوتی عبور می‌کند و آواز خواندن با آهنگ مورد علاقه یا تمریناتی مانند تکرار مانترای «اُم» یا «تنفس زنبور هندی» (Bhramari Pranayama) به تنظیم سیستم عصبی کمک می‌کنند. به لرزش‌ها و احساساتی که در بدن ایجاد می‌شود، توجه کن.🎶۲. هم‌نوازی صدا: همگام‌سازی ریتمیک می‌تواند به تنظیم احساسات کمک کند. وقتی ریتم یک محرک خارجی مانند موسیقی با ضربان قلب یا وضعیت عصبی شما هماهنگ می‌شود، سیستم عصبی به‌تدریج آرام‌تر می‌شود. مثلا‌، وقتی ضربان قلب‌تان بالاست موزیکی آروم گوش بدید. این عامل بیرونی کمک می‌کنه ضربان قلب یعنی درونتون با ریتم موسیقی هماهنگ و آرام شود.🎨۳. هماهنگی هنری: فعالیت‌های خلاقانه مانند نقاشی می‌توانند سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال کنند. با هر دم و بازدم حرکت مداد یا قلم خود را روی کاغذ هماهنگ کن و به آرامش ناشی از این هماهنگی توجه کن.لینک کانال تمرین در تلگرام@movemindfullywithme 🪽این متن خلاصه‌ای است از مطلب:https://omstars.com/blog/culture/rewiring-our-mind-body-physiology/ فائزه نوری فائزه نوری Tue, 15 Oct 2024 11:18:20 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B4-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%D9%86%D8%B9%D8%B7%D9%81-%D8%B4%DB%8C-ltmx0vae5qfg هیچ می‌دونستید عوامل روانی، از جمله استرس، می‌توانند تأثیر قابل توجهی بر انعطاف‌پذیری بدن داشته باشند:۱. تنش عضلانی ناشی از استرس:استرس می‌تواند به طور مستقیم منجر به تنش عضلانی شود. هنگامی که فرد تحت استرس قرار دارد، بدن به طور طبیعی به حالت "جنگ یا گریز" (fight or flight) واکنش نشان می‌دهد. در این حالت، سیستم عصبی سمپاتیک فعال می‌شود و باعث انقباض و سفتی عضلات می‌شود. این تنش عضلانی می‌تواند انعطاف‌پذیری را کاهش دهد و حرکت بدن را محدود کند.۲. کاهش گردش خون:استرس می‌تواند باعث کاهش جریان خون به عضلات شود. وقتی عضلات به اندازه کافی خون و اکسیژن دریافت نمی‌کنند، سفت‌تر می‌شوند و این می‌تواند به کاهش انعطاف‌پذیری منجر شود. گردش خون مناسب برای حفظ نرمی و انعطاف عضلات ضروری است.۳. تأثیر بر تمرکز و عملکرد ورزشی:استرس می‌تواند تمرکز فرد را مختل کند و باعث کاهش کیفیت تمرینات ورزشی شود. وقتی فرد از نظر ذهنی درگیر استرس است، ممکن است نتواند به درستی روی تمرینات کششی و تکنیک‌های صحیح تمرکز کند، که این می‌تواند منجر به کاهش اثربخشی تمرینات و بهبود کمتر در انعطاف‌پذیری شود.۴. افزایش درد و حساسیت:استرس می‌تواند حساسیت به درد را افزایش دهد. افرادی که تحت استرس هستند، ممکن است درد بیشتری را در هنگام انجام تمرینات کششی تجربه کنند، که این می‌تواند آنها را از انجام کامل و صحیح تمرینات بازدارد و در نتیجه، پیشرفت در انعطاف‌پذیری را محدود کند.۵. افزایش تولید کورتیزول:استرس منجر به افزایش سطح کورتیزول (هورمون استرس) در بدن می‌شود. کورتیزول بیش از حد می‌تواند تأثیرات منفی بر بافت‌های همبند و عضلات داشته باشد، از جمله کاهش قابلیت بازسازی عضلات و افزایش سفتی بافت‌ها، که این می‌تواند بر انعطاف‌پذیری تأثیر منفی بگذارد.۶. تأثیرات روانی و ذهنی:استرس و اضطراب می‌توانند باعث شوند که فرد احساس کند بدنش سفت‌تر یا کمتر منعطف است، حتی اگر این تأثیرات فیزیکی نباشد. این تأثیرات روانی می‌تواند به یک چرخه معیوب منجر شود، جایی که فرد به دلیل استرس کمتر کشش انجام می‌دهد و در نتیجه، انعطاف‌پذیری کاهش می‌یابد.راهکارها برای مدیریت استرس و بهبود انعطاف‌پذیری:قبل از تمرین؛-نوشتن افکار و احساسات کمک می‌کند از آن افکار و احساسات فاصله بگیرید و از بار منفی آنها رها شوید.-چند دقیقه تمرین تنفسی داشته باشید.- چند دقیقه به احساس و بدن خود و محیط آگاه شوید. به صداها، بوها و دما آگاه شوید تا از ذهنتان را از استرس رها کنید.در طول تمرین؛- به تنفس خود آگاه بمانید. اجازه بدهید جریان طبیعی تنفستان برقرار باشد.- بی‌توقع مشاهده‌گر تغییرات و احساسات بدنی‌تان باشید.-عجله نکنید.-هرگز بیش از حد توانتان تمرین نکنید و به ذهنتان استرس وارد نکنید.به طور کلی، مدیریت استرس یک بخش مهم از حفظ و بهبود انعطاف‌پذیری بدن است. ترکیبی از تمرینات فیزیکی و تکنیک‌های آرامش‌بخش می‌تواند به کاهش اثرات منفی استرس بر انعطاف‌پذیری کمک کند. فائزه نوری فائزه نوری Mon, 16 Sep 2024 11:34:54 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%DA%A9%D8%B4%D8%B4-%D8%B9%D8%B5%D8%A8-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D9%88-%D8%A7%D9%86%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D9%81-%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D9%BE%D8%A7-ewoj9icfvtfe عصب سیاتیک بزرگ‌ترین عصب بدن انسان است و از قسمت پایینی کمر شروع می‌شود و از طریق باسن و پشت هر پا تا پایین پاها امتداد می‌یابد. این عصب نقش مهمی در حس و حرکت پاها دارد. تأثیر کشش عصب سیاتیک بر انعطاف‌پذیری پا می‌تواند به دو صورت مثبت و منفی ظاهر شود، بسته به شرایط خاص بدن و نحوه انجام کشش.۱. افزایش انعطاف‌پذیری:هنگامی که عصب سیاتیک و عضلات مرتبط با آن مانند همسترینگ‌ها (عضلات پشت ران) به‌طور منظم و به آرامی کشیده می‌شوند، می‌تواند به بهبود انعطاف‌پذیری پا کمک کند. این کشش‌ها باعث آزادسازی تنش عضلانی می‌شوند و به مرور زمان، دامنه حرکتی مفاصل پا افزایش می‌یابد.تأثیر مثبت: افزایش انعطاف‌پذیری می‌تواند باعث بهبود حرکت و کاهش خطر آسیب در هنگام انجام فعالیت‌های فیزیکی شود.۲. کاهش انعطاف‌پذیری در صورت انجام نادرست:اگر کشش‌های عصب سیاتیک به صورت نادرست یا بیش از حد انجام شود، می‌تواند منجر به تحریک یا فشردگی این عصب شود. این امر می‌تواند باعث درد، سوزن‌سوزن شدن، و حتی ضعف عضلانی شود که ممکن است به کاهش انعطاف‌پذیری منجر شود.تأثیر منفی: درد و تحریک عصب سیاتیک می‌تواند مانع از حرکت آزادانه پاها شود و فرد را از انجام تمرینات کششی بیشتر باز دارد، که این امر در نهایت می‌تواند به کاهش انعطاف‌پذیری منجر شود.استفاده از تکنیک‌های صحیح و کشش به اندازه (نه کم و نه زیاد بلکه در حد فشار سه از ده) در کشش عصب سیاتیک بسیار مهم است. کشش‌های ملایم و کنترل‌شده، می‌توانند به بهبود انعطاف‌پذیری کمک کنند بدون اینکه به عصب آسیب برسد. تکنیک مناسب نه تنها از آسیب جلوگیری می‌کند بلکه به تدریج انعطاف‌پذیری پاها را افزایش می‌دهد.۳. نقش حرکات تقویت‌کننده:علاوه بر کشش، انجام تمرینات تقویتی برای عضلات اطراف عصب سیاتیک نیز می‌تواند به بهبود انعطاف‌پذیری کمک کند. عضلات قوی‌تر می‌توانند به بهتر حمایت کردن از عصب سیاتیک کمک کنند و از فشردگی یا آسیب به عصب جلوگیری کنند.ترکیب کشش و تقویت عضلات می‌تواند به حفظ و بهبود انعطاف‌پذیری پاها کمک کند.در نتیجه؛کشش عصب سیاتیک می‌تواند تاثیرات مثبتی بر انعطاف‌پذیری پا داشته باشد، به شرطی که به اندازه و با تکنیک مناسب انجام شود. در غیر این صورت، ممکن است منجر به تحریک عصب و کاهش انعطاف‌پذیری شود. توجه به علائم بدن و استفاده از روش‌های صحیح در تمرینات کششی برای جلوگیری از آسیب و بهبود انعطاف‌پذیری بسیار مهم است. فائزه نوری فائزه نوری Sat, 14 Sep 2024 20:00:38 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D9%86%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-p9jdbf60mdb6 در سیستم یوگا، نادی‌ها به کانال‌های انرژی ظریفی گفته می‌شوند که پرانا (انرژی حیاتی) را در بدن حمل و توزیع می‌کنند. نادی‌ها بخشی از سیستم انرژی بدن هستند و جریان انرژی در آنها تأثیر مستقیمی بر سلامت جسمی، روانی، و معنوی فرد دارد. نادی‌ها مشابه رگ‌های فیزیکی بدن عمل می‌کنند، اما در سطحی غیرمادی قرار دارند و انرژی را به جای خون منتقل می‌کنند.تعریف و کارکرد نادی‌ها:- نادی (Nadi) به معنی "جریان" یا "کانال" است و اشاره به راه‌هایی دارد که انرژی از طریق آن‌ها در بدن حرکت می‌کند.- نادی‌ها به سیستم انرژی ظریف (نه فیزیکی) بدن تعلق دارند و در دیدگاه یوگا با چاکراها و انرژی کندالینی در ارتباط هستند.- در یوگا گفته می‌شود که بدن دارای صدها هزار نادی است، اما سه نادی اصلی به نام‌های آیدا (Ida)، پینگالا (Pingala) و سوئوشومنا (Sushumna) بیشترین اهمیت را دارند.سه نادی اصلی در یوگا:۱. آیدا نادی (Ida Nadi): - نادی آیدا با سمت چپ بدن و نیمکره راست مغز در ارتباط است. - نمایانگر انرژی زنانه، آرامش، شهود، و ذهن ناخودآگاه است. - به عنوان "نادی قمری" نیز شناخته می‌شود و با خنکی و آرامش در بدن مرتبط است.۲. پینگالا نادی (Pingala Nadi): - نادی پینگالا از سمت راست بدن عبور کرده و با نیمکره چپ مغز مرتبط است. - نمایانگر انرژی مردانه، فعالیت، منطق، و انرژی خورشیدی است. - به عنوان "نادی خورشیدی" شناخته می‌شود و گرما و فعالیت را در بدن تقویت می‌کند.۳. سوئوشومنا نادی (Sushumna Nadi): - این نادی مرکزی در ستون فقرات قرار دارد و زمانی که آیدا و پینگالا در تعادل باشند، فعال می‌شود. - سوئوشومنا نادی مسیر اصلی بیداری انرژی کندالینی است و باعث جریان یافتن انرژی از پایه ستون فقرات به تاج سر می‌شود. - بیداری و فعال شدن این نادی منجر به تجربه‌های معنوی و بیداری عمیق می‌شود. نقش نادی‌ها در پرانایاما و مدیتیشن:- نادی‌ها در تمرینات پرانایاما (تنفس کنترل‌شده) و مدیتیشن نقش کلیدی دارند. هدف از بسیاری از این تمرینات، پاک‌سازی و تقویت نادی‌هاست تا انرژی به‌صورت آزادانه و بدون مانع در بدن جریان یابد.- تکنیک‌های پرانایاما مانند تنفس متناوب (Nadi Shodhana) کمک می‌کنند تا نادی‌ها پاک‌سازی شوند و انرژی‌های آیدا و پینگالا به تعادل برسند.انسداد نادی‌ها:- اگر نادی‌ها مسدود شوند، جریان انرژی در بدن مختل می‌شود که ممکن است منجر به مشکلات جسمی و روانی شود. انسداد نادی‌ها می‌تواند باعث خستگی، بیماری، و عدم تعادل در زندگی فرد شود.- هدف تمرینات یوگا، به ویژه پرانایاما، باز کردن این نادی‌ها و تقویت جریان انرژی است.نتیجه‌گیری:نادی‌ها به عنوان کانال‌های انرژی در سیستم یوگا وظیفه انتقال انرژی حیاتی (پرانا) را دارند و تعادل آن‌ها برای سلامت جسمانی، روانی و معنوی ضروری است. یوگا با تمرین‌های مختلف به پاک‌سازی و تقویت نادی‌ها کمک می‌کند تا انرژی به‌صورت هموار در بدن جریان یابد. فائزه نوری فائزه نوری Sat, 14 Sep 2024 19:49:48 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%B9%D8%B5%D8%A8-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D9%86%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%84%D8%A7-%D8%B4%D8%A8%D8%A7%D9%87%D8%AA-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA-%D9%87%D8%A7-mag9eaehkpl4 بین عصب سیاتیک و ایدا و پینگالا ممکن است ارتباط نمادینی وجود داشته باشد. هرچند از نظر علمی و فیزیولوژیکی، این دو به سیستم‌های مختلفی تعلق دارند، اما از دیدگاه فلسفه‌ی یوگا و طب سنتی، می‌توان این ارتباط را به صورت استعاری یا سمبلیک بررسی کرد.1. عصب سیاتیک (Sciatic Nerve):- توضیح: عصب سیاتیک بزرگترین عصب بدن انسان است که از ناحیه کمر تا پایین پا امتداد دارد. این عصب وظیفه انتقال سیگنال‌های عصبی به پاها و کنترل حرکت و حس را دارد. مشکلات مربوط به عصب سیاتیک معمولاً باعث درد و ناراحتی در ناحیه پایین کمر و پاها می‌شود.- سیستم: عصب سیاتیک بخشی از سیستم عصبی محیطی است و به حرکات فیزیکی و حسی بدن مرتبط است.2. ایدا و پینگالا (Ida & Pingala):- توضیح: آیدا و پینگالا دو کانال انرژی یا نادی‌های مهم در سیستم انرژی بدن طبق فلسفه یوگا و آیورودا هستند. این دو نادی (کانال) در کنار نادی مرکزی سوشومنا (Sushumna) در امتداد ستون فقرات جریان دارند. آیدا نماینده انرژی ماه (یا انرژی خنک و آرامش‌بخش) و پینگالا نماینده انرژی خورشید (یا انرژی گرم و فعال) است. این دو نادی تعادل انرژی‌های فیزیکی و ذهنی بدن را تنظیم می‌کنند.- سیستم: آیدا و پینگالا بخشی از سیستم انرژی بدن در فلسفه‌های یوگایی هستند و با کانال‌های انرژی مرتبط هستند، نه با سیستم عصبی فیزیکی.تفاوت‌های اصلی:- عصب سیاتیک به صورت فیزیکی وجود دارد و عملکرد آن توسط علم پزشکی مدرن قابل توضیح است.- آیدا و پینگالا به سیستم انرژی لطیف (پرانا یا چی) در بدن مربوط می‌شوند و بیشتر در زمینه فلسفه یوگا و معنویت مطرح می‌شوند، نه در چارچوب علم پزشکی مدرن.اگرچه؛عصب سیاتیک و آیدا و پینگالا از دو حوزه متفاوت، یکی علمی و فیزیکی و دیگری معنوی و انرژی، هستند - عصب سیاتیک به عملکرد حرکتی و حسی بدن مرتبط است و ایدا و پینگالا به تعادل انرژی‌های ذهنی و روحی توجه دارند- می‌توان ارتباطی نمادین و سمبلیک میان این دو یافت:1. مسیرهای مشابه:- عصب سیاتیک در ستون فقرات از ناحیه کمر به پایین پاها می‌رود و بر حرکات فیزیکی و حسی پا تأثیر می‌گذارد.- در مقابل، آیدا و پینگالا به‌عنوان کانال‌های انرژی از دو طرف ستون فقرات جریان دارند و هرکدام نمادی از انرژی‌های مختلف (ماه و خورشید) هستند. این شباهت در مکان‌های جریان این سیستم‌ها در بدن می‌تواند باعث ایجاد یک ارتباط نمادین بین آن‌ها شود.2. انرژی و حرکت:- عصب سیاتیک یکی از بزرگترین اعصاب بدن است که بر حرکت و احساس در پاها و پایین تنه اثر می‌گذارد. در یوگا، پاها و ستون فقرات به‌عنوان مسیری مهم برای حرکت انرژی (پرانا) در نظر گرفته می‌شوند.- آیدا و پینگالا نیز کانال‌هایی هستند که انرژی حیاتی را در طول ستون فقرات و بدن هدایت می‌کنند. این جریان انرژی معنوی می‌تواند با حرکت عصب سیاتیک از دیدگاه استعاری مرتبط باشد.3. آزادی حرکت و رفع انسداد:- مشکلات در عصب سیاتیک مانند سیاتیکا (درد عصب سیاتیک) ممکن است به دلیل فشردگی یا انسداد در این عصب ایجاد شود. در یوگا نیز یکی از اهداف اصلی رفع انسداد در کانال‌های انرژی مانند آیدا و پینگالا است، تا جریان انرژی به‌طور آزادانه در بدن حرکت کند و تعادل ایجاد شود.- از دیدگاه سمبلیک، شاید بتوان درد و انسداد در عصب سیاتیک را به انسدادهای انرژی در کانال‌های آیدا و پینگالا تشبیه کرد.درنتیجه؛می‌توان بین عصب سیاتیک و ایدا و پینگالا نیز یک رابطه نمادین و استعاری قائل شد. این نوع ارتباطات در فلسفه‌های معنوی و طب سنتی مانند یوگا معمول هستند، چرا که سیستم‌های فیزیکی بدن با سیستم‌های انرژی معنوی و نمادین تلفیق می‌شوند.با این حال، از دیدگاه علمی و پزشکی، این دو سیستم کاملاً مجزا و غیر مرتبط هستند. ارتباط آن‌ها بیشتر در زمینه‌های فلسفی و تمرینات معنوی قابل بحث است تا در زمینه علمی. فائزه نوری فائزه نوری Sat, 14 Sep 2024 14:44:57 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%DA%A9%D8%B4%D8%B4-%D8%B9%D8%B5%D8%A8-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D9%88-%D8%A7%D9%86%D8%B9%D8%B7%D8%A7%D9%81-%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D9%BE%D8%A7-v91g4oheexju عصب سیاتیک بزرگ‌ترین عصب بدن انسان است و از قسمت پایینی کمر شروع می‌شود و از طریق باسن و پشت هر پا تا پایین پاها امتداد می‌یابد. این عصب نقش مهمی در حس و حرکت پاها دارد. تأثیر کشش عصب سیاتیک بر انعطاف‌پذیری پا می‌تواند به دو صورت مثبت و منفی ظاهر شود، بسته به شرایط خاص بدن و نحوه انجام کشش.۱. افزایش انعطاف‌پذیری:هنگامی که عصب سیاتیک و عضلات مرتبط با آن مانند همسترینگ‌ها (عضلات پشت ران) به‌طور منظم و به آرامی کشیده می‌شوند، می‌تواند به بهبود انعطاف‌پذیری پا کمک کند. این کشش‌ها باعث آزادسازی تنش عضلانی می‌شوند و به مرور زمان، دامنه حرکتی مفاصل پا افزایش می‌یابد.تأثیر مثبت: افزایش انعطاف‌پذیری می‌تواند باعث بهبود حرکت و کاهش خطر آسیب در هنگام انجام فعالیت‌های فیزیکی شود.۲. کاهش انعطاف‌پذیری در صورت انجام نادرست:اگر کشش‌های عصب سیاتیک به صورت نادرست یا بیش از حد انجام شود، می‌تواند منجر به تحریک یا فشردگی این عصب شود. این امر می‌تواند باعث درد، سوزن‌سوزن شدن، و حتی ضعف عضلانی شود که ممکن است به کاهش انعطاف‌پذیری منجر شود.تأثیر منفی: درد و تحریک عصب سیاتیک می‌تواند مانع از حرکت آزادانه پاها شود و فرد را از انجام تمرینات کششی بیشتر باز دارد، که این امر در نهایت می‌تواند به کاهش انعطاف‌پذیری منجر شود.استفاده از تکنیک‌های صحیح و کشش به اندازه (نه کم و نه زیاد بلکه در حد فشار سه از ده) در کشش عصب سیاتیک بسیار مهم است. کشش‌های ملایم و کنترل‌شده، می‌توانند به بهبود انعطاف‌پذیری کمک کنند بدون اینکه به عصب آسیب برسد. تکنیک مناسب نه تنها از آسیب جلوگیری می‌کند بلکه به تدریج انعطاف‌پذیری پاها را افزایش می‌دهد.۳. نقش حرکات تقویت‌کننده:علاوه بر کشش، انجام تمرینات تقویتی برای عضلات اطراف عصب سیاتیک نیز می‌تواند به بهبود انعطاف‌پذیری کمک کند. عضلات قوی‌تر می‌توانند به بهتر حمایت کردن از عصب سیاتیک کمک کنند و از فشردگی یا آسیب به عصب جلوگیری کنند.ترکیب کشش و تقویت عضلات می‌تواند به حفظ و بهبود انعطاف‌پذیری پاها کمک کند.در نتیجه؛کشش عصب سیاتیک می‌تواند تاثیرات مثبتی بر انعطاف‌پذیری پا داشته باشد، به شرطی که به اندازه و با تکنیک مناسب انجام شود. در غیر این صورت، ممکن است منجر به تحریک عصب و کاهش انعطاف‌پذیری شود. توجه به علائم بدن و استفاده از روش‌های صحیح در تمرینات کششی برای جلوگیری از آسیب و بهبود انعطاف‌پذیری بسیار مهم است. فائزه نوری فائزه نوری Thu, 12 Sep 2024 00:32:17 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%AD%D9%88%D8%A7%D8%B3-%D9%87%D8%B4%D8%AA-%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-t51tw659f2se بیشتر ما می‌دونیم حواس پنج‌گانه چیه و چه کارکردی داره👂🏽👁️👃🏽👅🤚🏽اما در واقع، ما سه تا حس دیگه‌ هم داریم که به همون اندازه برای سلامت بدن مهمه و باید تقویت بشه:🤸🏽‍♀️🧘🏽‍♀️🧠۱- سیستم دهلیزی (vestibular)۲- حس عمقی (proprioception)۳- حس درونی (interoception)سه حس پنهان؛۱- سیستم دهلیزی (vestibular)که به حفظ تعادل ما زمان راه رفتن، چرخیدن و سرعت گرفتن کمک می‌کند. این حسگرها در گوش هستند و نسبت به حرکت سر حساس هستند. این حس با حس بینایی ارتباط نزدیکی داره. به همین دلیل تمرینات مربوط به تقویت این حس معمولا به نوعی با بینایی و چشم ارتباط دارند.سیستم دهلیزی مغز اطلاعات را از چشم، اعضای بدن و بیش از همه گوش دریافت می‌کند تا تعادل بدن را حفظ کند.۲- حس عمقی (proprioception)حس عمقی یعنی آگاهی از اینکه اعضای بدن چه موقعیتی در فضا دارند. این حسگر در مفاصل و عضلات هستند و به مغز اطلاع می‌دن که هر عضو کجاست و چه حرکتی داره بدون کمک گرفتن از بینایی.حس عمقی؛ مغز اطلاعات را از چشم، گوش و بیش از همه اعضای بدن دریافت می‌کند تا موقعیت اعضای بدن را تشخیص دهد.۳- حس درونی (interoception)این حسگرها در تمام ارگان‌های داخلی بدنمان هستند و به مغز اطلاع می‌دهند هر عضو چه شرایطی دارد و حالش چطوره. اینتروسپشن زمان تمرین کمک می‌کنه نسبت به توان بدنمون تمرین رو سبک یا سنگین کنیم و مرز بین آسیب و فعالیت بدنی مفید رو بشناسیم. با آگاهی و درک حس درونی، می‌تونیم به هیجان‌ها و عواطفمون هم راحت‌تر دسترسی پیدا کنیم.حس درونی؛ مغز اطلاعات را از بدن دریافت می‌کند تا حس اعضای بدن را شناسایی کند.(این سه تا حس در نورولوژی به نوعی شبیه پراتی‌هارا در ادبیات یوگا ست.)با تمرین یوگا و البته هر تمرین فیزیکی آگاهانه‌ی دیگه‌ای این سه حس رو تقویت می‌کنیم و البته قوی شدن این حس‌ها به پیشرفتمون توی انجام آساناهای یوگا هم کمک می‌کنه.پس خوبه زمان تمرین از چالش‌های بدنی فراتر بریم و به این موارد هم توجه کنیم. فائزه نوری فائزه نوری Wed, 11 Sep 2024 18:24:48 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%A7%DB%8C%DA%A9%DB%8C%DA%AF%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%88-%DA%86%DB%8C%D9%87-amjruy2xxnov توی تفکر ژاپنی، یه فلسفه‌ای هست به نام ایکیگای. ایکیگای یعنی نیت ما برای زندگی کردن. همان چیزی که صبح‌ها از خواب بیدارمون می‌کنه و به زندگی‌مون ارزش می‌ده. همان چیزی که ما دوست داریم از طریقش آدم‌ها و جهان را تاچ کنیم و اثر بذاریم. می‌گن یکی از علت‌های مهم زیاد عمر کردن ژاپنی‌ها هم همینه.به عقیده‌ی ژاپنی‌ها همه افراد ایکیگای منحصر به فرد خودشون رو دارن. بعضی‌ها زودتر کشفش می‌کنن، بعضی‌ها هم طول می‌کشه که به اعماق وجودشون دسترسی پیدا کنن و ایکیگای‌شون رو کشف کنن.برای کشف ایکیگای باید بیشتر درنگ کنیم، کمتر بدوییم، عمیق‌تر به خودمون نگاه کنیم و همدلانه‌تر خودمون رو بشنویم.من تو زندگی خیلی دنبال پیام‌های کائناتم?‍♀️پیام قرنطینه‌ی اجباری برای من این بود ک ب کجا چنین شتابان؟! اصلا ایکیگای تو چی هست؟! ایکیگای یه چیزیه بین اون چیزی ک آدم بلده، دوسش داره و جهان بهش نیاز داره.منبع: پایگاه علمی، خبری، روانشناسی میگنا فائزه نوری فائزه نوری Sun, 11 Apr 2021 09:16:53 +0430 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C-zg0qygtwq8zy گاهی وقتا تموم‌شدن‌ها یه عالمه فضای خالی تو ما ایجاد می‌کنن. احساس می‌کنیم تهی شدیم، پوچ شدیم. استیصال، غم و خشم و کلی احساسای دیگه‌ای که تجربه می‌کنیم برای اینه که تاب این فضای خالی رو نداریم. تاب فرصت جدید و تجربه‌ی تازه.فکر می‌کنیم سوگوار از دست‌دادن‌مونیم و دلتنگ. اما بیشتر اوقات نه سوگواریم نه دلتنگ. ما خودمون رو و هویتمون رو قلاب کرده بودیم‌ به چیزی ک حالا نیست و حالا تاب خودِ جدیدمون رو نداریم. خودی ک کلللی فضای خالی داره و پر از فرصت‌های ناشناخته‌ ست و امکان کشف...از فضاهای خالی نترسیم. پذیرای خود جدیدمون باشم و امکان‌ها رو ببینیم. فائزه نوری فائزه نوری Wed, 07 Apr 2021 08:43:07 +0430 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%DB%8C%D9%88%DA%AF%D8%A7-%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF%D9%86-ushpk5szicsw یوگا «آگاه شدن» است یا «رسیدن»؟چکیده: در غرب یوگا بیشتر «رسیدن» است: رسیدن به وضعیت‌های بدنی خاص و یا استایل بدنی خوب که نیاز به اندازه‌گیری، مقایسه و کنترل کردن مداوم دارد.یوگایی که در غرب محبوب است با یوگایی که در تفکر هندی جایگاه دارد، تفاوت‌های زیادی دارد. یکی از این تفاوت‌ها ایده‌ی «رسیدن» است. در غرب یوگا بیشتر برای کسب دستاورد است: رسیدن به وضعیت‌های بدنی خاص و یا استایل بدنی خوب که نیاز به اندازه‌گیری، مقایسه و کنترل کردن مداوم دارد. اما گوروهای هندی تمرین نمی‌کنند تا به چیزی برسند. آنها به دنبال کسب آگاهی هستند. برای آنها بدن، نفَس و ذهن تنها ابزارهایی هستند که آگاهی را به چیزی فراتر از بدن، نفَس و ذهن هدایت می‌کنند، به مسائل درونی و بیرونی. «رسیدن» در برابر «آگاه شدن» تفاوت اصلی یوگای غربی و یوگای هندی است.منظورمان از واژه‌ی غربی دقیقاً چیست؟ منظور مدیریت بدن براساس قوانین یونان باستان است. در اساطیر یونان باستان انسان‌ها همیشه در هیبت قهرمان ظاهر می‌شوند.مسابقات المپیک از اساطیر یونانی ریشه گرفته‌اند و زمانی برپا شدند که قهرمانان بزرگ از دنیا رفتند. قهرمانی نقش مهمی در تفکر یونان باستان داشت. خدایانی مانند آپولو[1] و آرتمیس[2] و قهرمانانی مانند آتلانتا[3] برای مهارت‌های رقابتی و استایل بدنی‌شان که معمولاً به شدت عضلانی بود تقدیر می‌شدند. موضوع این داستان‌ها همه «رسیدن» است. در این رقابت‌ها بر سر قهرمان میدان تاج گل لورل می‌نهادند چون پیروزی موجب افزایش آدرنالین و سرخوشی و نشان بهره بردن از خوراک نامیرای خدایان بود. از نظر آنها این زمانی بود که انسان به وجود الوهی می‌پیوست. قهرمانان یونانی مصرانه برای «رسیدن» تلاش می‌کردند. امروز به این تمایل افراطی به «رسیدن» اهداف اقتصادی و علمی را هم اضافه کنید. حالا انسان‌هایی را می‌بینید که با جدیت برای رسیدن به تارگت مورد نظر، خودشان و رقبا را اندازه‌گیری و مقایسه می‌کنند و یکدیگر را زیر نظر می‌گیرند. آن‌ها حتی یک مربی یا کوچ دارند که کنترلشان ‌کند و به سوی بهتر و بهتر شدن هلشان ‌دهد.در تفکر قهرمانی، هم جایزه وجود دارد و هم فایده. امروز این موارد به سنت یوگا هم نفوذ کرده است و تمرین‌کنندگان برای رسیدن به یک وضعیت خاص، کمیت خاص یا استایل خاص تلاش می‌کنند. امروز همه چیز ابجکتیو و هدف‌گرا شده است. یوگای رایج امروزی از روح سنتی یوگا به شدت فاصله گرفته که روزی ابزاری برای خودآگاهی بوده است.پژوهش‌های علمی نشان داده‌اند که بدن انسان مدام در معرض محرک‌های مختلف قرار می‌گیرد. خودنگری افراطی انسان تعداد این محرک‌ها را می‌کاهد تا از هجوم افکار به ذهن جلوگیری کند. این رویکرد باعث ایجاد عقده و قبض می‌شود و اگر با تخیل و تصور ترس و از دست دادن همراه شود، شدت هم می‌گیرد.غایت یوگا، گره‌گشایی و وسعت یافتن است و این آگاهی به ارمغان می‌آورد. خویشتن‌نگری و آگاهی نقش مهمی در تمرین یوگا دارد.یوگا «رسیدن» به یک وضعیت بدنی نیست. وقتی یوگا تمرین می‌کنیم روی بدنمان در این لحظه تمرکز می‌کنیم. آیا ماهیچه‌ها در حالت انقباض هستند؟ آیا در استراحت هستند؟ آیا در شکل صحیح قرار گرفته‌‌ایم؟ تلاش می‌کنیم تنفس، ذهن و بدنمان را هماهنگ کنیم و مشاهده کنیم که حرکت لگن چطور روی تنفس اثر می‌گذارد، حرکت پاشنه چطور روی کل آسانا اثر می‌گذارد، چگونه حرکت بخش کوچکی از بدن شکل نشستن ما را تغییر می‌دهد. هرچه شخص آگاه‌تر شود بیشتر این مسائل را درک می‌کند. این ادراک ما از جهان را دگرگون می‌کند، بر تصمیم‌گیری‌مان اثر دارد و نَفسمان را رام می‌کند. جهانِ اینجا و اکنون؛ جهانِ بیرون و درون است. آگاهی از اینکه ما چه کسی هستیم روابط ما با خودمان، دیگران و دنیا را درگوگون می‌کند.میان هشت مرحله‌ی یوگا یعنی یاما[4]، نیاما[5]، آسانا[6]، پرانایاما[7]، پراتیاهارا[8]، دارانا[9]، دیانا[10] و سامادی[11]جدایی نیست. مرحله روی دیگری اثر دارد و همه همزمان اتفاق می‌افتند. درست مثل وقتی که چند گیاه مختلف ترکیب می‌شوند تا ادویه‌ای تهیه شود. کسی نمی‌تواند طعم تک‌تک گیاهان را جداگانه تشخیص بدهد اما می‌تواند از طعم ادویه لذت ببرد. یوگای غربی روی جدا کردن عوامل تمرکز می‌کند و از ترکیب کردن و مشاهده کردن کل جریان غافل است اما تفکر هندی ماهیتاً جریان‌گرا است. در یوگا مهم «جریان» است نه «ثبات». مهم «آگاه شدن» است نه «رسیدن». یوگا رها کردن تمایل به رقابت است چون در حقیقت قهرمانی‌ای وجود ندارد که کسی بخواهد به آن برسد. یوگا آگاه شدن است و پذیرفتن بدن و جریان زندگی است. همان زندگی و بدنی که در این لحظه داریم. نه آن زندگی و بدنی که دوست داریم داشته باشیم. یوگا متعادل شدن است و مشاهده‌ی تنش‌های دیده‌نشده. یوگا رویکردی بدون خشونت به زندگی است. چیزی که نسل جدید فراموش کرده. نسلی که همیشه به دنبال زدن تارگت‌ها است. اگر نه در دفتر کار، در باشگاه. این تمرکز صرف روی هدف باعث می‌شود پیوستگی تصمیماتمان را فراموش کنیم، پیوستگی تصمیماتمان در کار، در زندگی و در محیط‌زیست.ترجمه شده از:https://www.soulveda.com/thought-leaders/is-yoga-about-achievement-or-awareness/[1] Apollo[2] Artemis[3] Atlanta[4] Yama[5] Niyama[6] Asana[7] Pranayama[8] Pratyahara[9] Dharana[10] Dhyana[11] Samadhi فائزه نوری فائزه نوری Tue, 06 Apr 2021 14:25:40 +0430 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D8%AF-nphml3unn52t پس از باراناین روزها را چطوری می‌گذرانید؟ از زیبایی‌های پاییز لذت می‌برید؟ آفتاب پاییزی گرمتان می‌کند؟ غروب خورشید شگفت‌زده‌تان می‌کند؟ شب‌های بلند پاییز به شما آرامش هدیه می‌دهد؟ یا دلگیرتان می‌کند؟ روزهای طولانی قرنطینه چه‌ حس و حالی در شما ایجاد می‌کند؟ کلافه می‌شوید؟ آمار ابتلا به کرونا موجب شما تأسف است؟ اوضاع بی‌ثبات جهان شما را می‌ترساند؟این روز‌های چه احساس‌هایی در شما حضور دارند؟!دم و بازدم عمیقی بگیرید و به دورنتان بروید. حاضر شوید. احساس غالب‌ خود را در این روزها ببینید و از خودتان بپرسید چه احساس دیگری این احساس‌ها را برای شما به وجود آورده‌اند.به زنجیره‌ی احساس‌های خود آگاه هستید؟!دوباره دم و بازدم عمیقی بگیرید و به دورنتان بروید. حاضر بمانید. به زنجیره‌ی احساس‌های خود آگاه بمانید و از خودتان بپرسید چه نیازهایی این احساس‌ها را برای شما به وجود آورده‌اند.نیازهای خود را پیدا می‌کنید؟!آیا به ثبات و اطمینان‌خاطر نیاز دارید؟ آیا به آسایش و آزادی نیاز دارید؟ آیا نیاز دارید در جمع دوستان و خانواده باشید و معاشرت کنید؟ آیا نیازتان به انتخاب‌گری برآورده نشده است؟احساس‌ها، فکر‌ها، رفتارها و واکنش‌های ما از نیازهای ما ناشی می‌شوند. برخی از نیازهای ما به درستی و از راه مناسب پاسخ داده می‌شوند، برای برخی راه مناسبی نمی‌یابیم و به راه‌های نامناسب متوسل می‌شویم و برخی مغفول می‌مانند. به خاطر داشته باشید اینها بیشتر در سطح ناخودآگاه ما رخ می‌دهند.احساس‌های ما دسترسی خوبی به ما می‌دهند تا نیازهای خود را کشف کنیم.نیازهای خود را با حضور مشاهده می‌کنید و می‌پذیرید؟!دوباره دم و بازدم عمیقی بگیرید و به دورنتان بروید. حاضر بمانید. با مهربانی توجه خود را به نیازهایتان معطوف کنید. بپذیرید که شما چه بخواهید و چه نخواهید نیازهایی دارید.برای پاسخ دادن به نیازهایتان چه می‌کنید؟!دنیای نیاز، دنیای امکان است. خلاق باشید. راه‌های پاسخ دادن به نیازتان را لیست کنید. مسئولانه بهترین راه را انتخاب کنید. متعهد بمانید و دست به اقدام بزنید.به خاطر داشته باشید: شاید نتوانید برخی از نیازهایتان را به سرعت پاسخ دهید اما همین که به آن آگاه باشید و بدانید علت برخی احساس‌ها، فکرها و رفتارهایتان نیازی برآورده نشده است، آرام‌تر می‌مانید و کمتر خود و دیگران را به دردسر می‌اندازید. فائزه نوری فائزه نوری Tue, 01 Dec 2020 17:42:16 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%A7%DB%8C%DA%86%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D9%88-%D8%B2%D8%A7%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C-ycmu4od19wdp جنگل‌های گیلانوقتی می‌نشینی، فقط بنشین.وقتی راه می‌ری، فقط راه برو.وقتی غذا می‌خوری، فقط غذا بخور.و ...به‌جای آنکه چند موضوع در ذهنت داشته باشی و همزمان به تمام آنها فکر کنی، فعالیت ذهنت را محدود کن به کاری که در همین لحظه مشغول انجام دادن آن هستی. وقتی ذهنت مدام این‌سو و اون‌سو پرسه بزند، مجالی برای بیان خودت نداری. اما اگر فعالیت خود را محدود به کاری کنی که اینجا و اکنون آن را انجام می‌دهی، قادر خواهی بود سرشت راستین خود را به‌طور کامل ابراز کنی.شونریو سوزوکی در کتاب «ذهن‌ ذن، ذهن آغازگر» می‌گوید: «ژاپنی‌ها این مفهوم را ایچی گیو زامایی یا سمادی تک‌عملی نام نهادند. سمادی یا همون زامایی یعنی تمرکز و ایچی‌ گیو یعنی تمرین واحد.»اگر نمی‌توانی همیشه و در همه‌ی کارهایت این‌گونه باشی، تصمیم بگیر هر روز فقط یک کار را با حضور و تمرکز کامل انجام دهی و ایچی گیو زاماییرا تمرین کنی. لازم نیست کار عجیب‌وغریبی را انتخاب کنی. بسیاری از استادان ذهن‌آگاهی و مدیتیشن توصیه می‌کنند، زمان انجام دادن کارهای روزمره‌‌ات تمرین کنی تا حضور در زندگی تو جاری شود.امروز کاری را با حضور و تمرکز کامل انجام دادی. اگر جوابت منفی است، همین حالا دست‌به‌کار شو و برای تمرین برنامه‌ریزی کن. امروز ایچی گیو زامایی را در چه کاری تمرین می‌کنی؟ فائزه نوری فائزه نوری Sat, 28 Nov 2020 15:21:14 +0330 https://virgool.io/@faezeh.noori2020/%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%B4%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85-gu8muhojdqpe امروز برنامه‌ی "زندان شرم" کتاب‌باز رو دیدم و تمام شرمندگی‌های عمرم اومد توی چشم‌هام و دلم.زندگی خانوادگی من شبیه آدم‌های نرمال جامعه نبود و من از اینکه مجبور بشم جواب سوال‌های بقیه رو در این مورد بدهم، شرمنده بودم.من درونگرا بودم از اینکه نمی‌تونستم توی جمع چیزی بگم، شرمنده بودم. شرمنده بودم که جواب خیلی سوال‌ها و تعارفات رو نمی‌دونستم و تنها کاری که بلد بودم این بود که بگم مرسی و لبخند بزنم.شرمنده بودم که اولویتم کتاب خوندنم بود نه و مهمونی رفتن و بازدید اقوام.شرمنده بودم و هستم که اهداف مالی و کاری ندارم.شرمنده‌ام که این همه وقت و هزینه و انرژی صرف تحصیل من شد و من اون طوری که ازم انتظار می‌رفت توی دنیای کار ازش استفاده نکردم.شرمنده‌ام که خیلی تحلیل و فلسفه‌بافی و پرحرفی می‌کنم و عمل‌گرا نیستم.حتی شرمنده‌ام که علاقه‌ای ندارم به موزیک‌ها و فیلم‌هایی که بیشتری‌ها دوستشون دارن....اینا انقد برام روشن نبود قدیما البته. نمی‌دونستم اسمش شرم و ترسه. فقط چیزی که حس می‌کردم اضطراب و تشویش و غربت بود... و نتیجه‌ش این بود که نتونم با خودم و با بقیه ارتباط خوبی برقرار کنم (چرا چون فقط درگیر ترس‌ و دنیای درون خودم بود و هیشکی رو نمی‌دیدم و نمی‌شنیدم)، خودم رو به روش‌هایی گول بزنم که آسیب‌پذیریم رو نبینم و فقط فرار کنم ازش.و بعد اتفاقی، خیلی خیلی اتفاقی رفتم کلاس یوگا و نوع نگاهم به زندگی خیلی زود تغییر کرد.بعد از یوگا، نه برونگرا شدم، نه هدف و سلیقه‌ام عوض شد، نه عمل‌گرا شدم ... فقط مقاومت درونی‌ام از بین رفت، آسیب‌پذیری‌م رو پذیرفتم و صلح کردم با خودِ شرمنده‌ام، با ناامید کردن خانواده و دوست‌ها و اقوام، و با نگاه‌های پرسشگر و گاهی قضاوت‌گر.این پذیرش باعث یه اتفاق خیلی خیلی مهم دیگه شد، از پرداختن افراطی به خودم دست برداشتم و یک کم بیشتر دیگران رو درک کردم و متوجه شدم فقط من شرمنده نیستم و همه‌مون از این شرمند‌گی‌ها داریم.بیایید شرمندگی‌هامون رو ببینیم و بهشون احترام بگذاریم.بیایید خود شرمنده‌مون رو بیشتر دوست داشته باشیم. فائزه نوری فائزه نوری Wed, 11 Nov 2020 10:35:03 +0330