https://virgool.io/feed/@fonij2002 fa 2026-04-14 23:48:44 https://files.virgool.io/upload/users/4045094/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@fonij2002 https://virgool.io/@fonij2002/%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D9%87-%DB%8C-%D8%AF%D9%90%D9%85%D9%8F%D8%AF%D9%90%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%87-xrzzjhmo9jt3 مدرسه بهت میگه که چهارتا حقیقت علمی رو حفظ کن و از قوانین پیروی کن. این همه آدم با ذهن‌های متفاوت و جذاب رو تو یه چهارچوب گیر میندازه و محدودشون میکنه.یه سریا تا تموم شدن مدرسه به شکل چهارچوب در میان،یه سریا از همون اول نمیرن تو چهارچوب ویه سریا هم با کلی کلنجار سعی میکنن اون چهارچوب لعنتی رو بشکنن.واسه کسی که میخواد کسب‌‌وکار خودش رو راه بندازه، مدرسه کافی نیست، چون فقط چهار تا مبحث جدا از هم رو بهت یاد میده مثل نوشتن، حساب و علوم ولی کسب‌وکار چیزی نیستش که بخوای به چهارتا مبحث تقسیمش کنی.یه کارآفرین باید همزمان هم حسابدار باشه، هم مدیر، هم مارکتر، هم وکیل و هم دیزاینر. باید برحسب نیاز بین مهارت‌ها جابجا بشه، حداقل تو اوایل راه‌اندازی کسب‌وکار.اصلا به نظرم به همین دلیل اون آدمایی که از اول توی چهارچوب مدرسه قرار نگرفتن، کارآفرین‌های موفقی میشن، چون خودشون رو محدود نکردن، چون یاد گرفتن چجوری چندتا نقش رو همزمان بازی کنن.حالا توی دنیای واقعی، یه کارآفرین چه مهارت‌هایی رو باید بلد باشه که مدرسه یادش نداده؟️ ۱. هوش هیجانیمدرسه یاد میده که درس بخون، اشتباه نکن، بیشتر درس بخون، نمره‌ی بیسته که مهمه، که آینده‌تو میسازه، والدین و معلم‌ها رو راضی نگه دار و تمام.شاید خودت متوجه نشی ولی توی اون ۱۲ سال کلی ترس رو بهت تزریق میکنن، میشی یه کمال‌گرای ترسو کهاز اشتباه کردن میترسه،از قدم برداشتن میترسه،از امتحان کردن کارهای جدید میترسه،از اینکه خنگ به نظر برسه میترسه،از اینکه دیگه نمره‌ی ۲۰ نگیره میترسه،از اینکه دیگه نتونه بقیه رو راضی نگه داره میترسه.چیزی که خودت باید یاد بگیری، هوش هیجانیه، خودآگاهیِ احساسی.هوش هیجانی یعنی آگاهی از: احساساتت، نقاط قوتت، نقاط ضعفت، انگیزه‌ها و محرک‌هات، ارزش‌های زندگیت، نحوه‌ی کنترل خشمت️ ۲. فروشمدرسه یاد میده که فروختن کار سطح پایینیه؛ تو درس میخونی که مرزهای علم رو جابجا کنی نه اینکه بری فروشنده بشی!ولی واقعیت زندگی اینه که اونی هم که مرزهای علم رو جابجا میکنه تا نتونه ایده‌ی خودش رو به زبون فروشنده‌ها، شفاف، خلاصه و جذاب بیان کنه، هیچ مرزی رو نمیتونه جابجا کنه. فروشندگی، مغازه‌داری نیست و احتمالا مهم‌ترین مهارتی هم باشه که میتونی تو زندگیت یاد بگیری.فروشندگی یعنی هنر متقاعدسازی،یعنی اینکه روان انسان رو میشناسی، ترس‌ها، آرزوها و تمایلاتش رو میدونی و بر اساس اون مذاکره‌ها رو به همکاری و هر مکالمه‌ای رو به یه فرصت تبدیل میکنی.۳️. امور مالیتو مدرسه دودوتا چهارتا یاد میدن ولی هیچ‌وقت نحوه‌ی خوندن ترازنامه‌ی مالی یا فیش حقوقی رو یاد نمیدن. اینکه سود چیه، بهره چیه، مالیات چیه، وام چیه، سرمایه‌گذاری چیه. ما همیشه از دیدن یه برگه‌ی پر از عدد و رقم وحشت می‌کنیم. ولی توی زندگی واقعی اگه دخل و خرجت با هم جور درنیاد، گیر میکنی.باید یاد بگیری چجوری از چرخه‌ی بدهی‌ها بیرون بیای، چجوری چندتا منبع درآمد بسازی و چجوری از بردگی پول خلاص شی.۴️. انتخاب‌های نامحدودتو مدرسه‌ها کلا دوتا شغل وجود داره، یا دکتری یا مهندس؛ اگه نشد میشی وکیل یا معلم. ولی توی زندگی واقعی تعداد مسیرهای موفقیت بی‌نهایته و واسه هر کسی هم یه مسیر متفاوتی وجود داره.اگه هم‌قدم با رشد تکنولوژی حرکت کنی، میتونی از علایقت پول دربیاری؛ فقط کافیه که قدم برداری.نیازی نیست که هر روز صبح با نفرت بلند شی و بری سرکاری که دوستش نداری و همیشه در انتظار تعطیلات باشی تا به علایقت برسی.۴. برند شخصیتو مدرسه، فضا یجوریه که خیلیا حتی کتابی که میخونن رو نشون بقیه نمیدن که خدای نکرده اونا برن یاد بگیرن و ازش جلو بیفتن! ولی تو زندگی واقعی به اشتراک‌گذاری دانش و تجربه‌هاته که میتونه درهای زیادی رو به روت باز کنه.چیزهایی که بلدی رو آنلاین با بقیه به اشتراک بذار، کم کم کامیونیتی خودت رو بساز، با تولید محتوای باارزشی که نشون‌دهنده‌ی خودِ واقعی‌ات هستش، روز به روز اعتبارت رو بیشتر کن.قبل از ساخت محصول، مخاطبانت رو بساز و قبل از عرضه، تقاضا رو به وجود بیار.اگه ذهن‌نوشته‌های منو می‌پسندین، بدانید و آگاه باشید که توی کانال تلگرام fonij2002، ایده‌ها و نوشته‌هامو با بقیه به اشتراک میذارم :) Fonij Fonij Tue, 15 Jul 2025 18:15:46 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D9%82%D8%AF%D8%B1%D8%AA-%D8%B2%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C-wfmdy98xv9on اگه ازت بپرسم اسم یه میلیاردر رو بگو، جوابت چیه؟ ایلان ماسک، جف بیزوس یا ... به هر حال اولین جوابی که تو ذهنت میاد، احتمالا اسم یه مرده :")نصف جمعیت دنیا رو خانوما تشکیل میدن ولی کمتر از یک‌سوم ثروت دنیا رو در اختیار دارن.پول چرک کف دست نیست، پول قدرته، دسترسیه و تاثیرگذاریه.از مرخرف‌ترین عقاید پوسیده اینه که پول تو دست زن نمیمونه. درسته نمیمونه ولی مهم اینه که به جاش همه سود میکنن. یه زن به جای جمع کردن پول اونو جایی خرج میکنه که نیازه، جایی که خانواده خوشبخت‌تر میشه، جامعه رشد میکنه و اقتصاد قوی‌تر میشه. چرا؟ چون عموما همدلی خانوما بیشتره، دقیق‌ترن، نیازهای بقیه رو بهتر تشخیص میدن.تحقیقات نشون میده که زن‌های مدیرعامل به ایجاد یه محیط کاری منعطف، استخدام آدم‌ها با پس‌زمینه‌های مختلف و به کارگیری روش‌های پایدار (sustainable) بیشتر اهمیت میدن.زن‌ها با دید بلندمدت مدیریت میکنن نه با سودهای کوتاه‌مدت.سود کسب‌وکار زن‌ها هم به کل جامعه میرسه و صرفا تو دست یه عده‌ی خاصی نمی‌چرخه. با برابری مشارکت زن‌ و مرد توی کسب‌وکار، تولید ناخالص جهانی ۲۸ تریلیون دلار بیشتر میشه. سرمایه‌گذاری بیشتر روی کسب‌وکار زن‌ها به معنی پول هدر دادن نیست، بلکه به معنی رفاه بیشتر و نوآوریه.و متاسفانه این یه واقعیته کههنوز زن‌ها اونجوری که باید جدی گرفته نمیشن،هنوز درآمدشون کمتره،هنوز سرمایه‌ی کمتری تو دست‌شونه،هنوز هم برای راه‌اندازی و توسعه‌ی کسب‌وکارشون با کلی مانع مواجه میشن وهنوز هم توی اکثر جوامع، به دخترها یاد میدن که یه دختر خوب باشن نه یهدختر جسور و پُررنگ.بهش میگن که نمیتونه پول زیادی در بیاره، نباید پول زیادی در بیاره، سرمایه‌گذاری و ساختن یه بیزینس کار مردهاست، تهش که باید بره خونه‌ی بخت!و این فقط یه فانتزی فمنیستی نیست، واقعیتیه که زندگیش می‌کنیم.اگه ذهن‌نوشته‌های منو می‌پسندین، بدانید و آگاه باشید که توی کانال تلگرام fonij2002، ایده‌ها و نوشته‌هامو با بقیه به اشتراک میذارم :) Fonij Fonij Sun, 13 Jul 2025 09:15:07 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%DA%AF%D9%88%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%86%D9%88%D9%87-eupkcmytpjiu به نظرت مهم‌ترین ویژگی یه دوست چیه؟ ویژگی‌ای که اگه نداشته باشه، بی‌نهایت اذیتت میکنه و احتمالا رابطه‌ات رو باهاش کمرنگ و قطع کنی.جواب‌هایی که شنیدم:همیشه پشتم باشه و هوامو داشته باشه.بهم اهمیت بده.مثل خودم خل و چل باشه.درکم کنه.پایه باشه.صادق باشه و رک و راست حرف دل‌شو بزنه.من جوابم اینه:شنونده‌ی خوبی باشه.منو بشنوه، بفهمه، قضاوت نکنه، تخریب نکنه،پرادعا نباشه، مَنم مَنم نداشته باشه، مودب باشه،پشتم باشه، بهم جرئت بده، تشویقم کنه،به وقتش و مکانش باهام رک باشه، جلوی بقیه ضایعم نکنه،اگه جایی دلخور شد بهم مستقیم بگه، پشت سر هیچ‌کسی چرت‌ و پرت نگه،عزت‌ نفس داشته باشه،بیشتر از اینکه دغدغه‌هاش حرف و رفتار مردم یا حتی من باشه، به خودش اهمیت بده،همش من رو تایید نکنه، همش من رو تکذیب نکنه،حواسش به یه سری جزئیات در ظاهر بی‌اهمیت ولی در واقعیت پُراهمیت باشه،توقعات‌مون دوطرفه باشه، اهمیت بده،توجه کنه،واسه خودش و خودم ارزش قائل باشه.دوست واقعی اونیه که بتونی جلوش خودِ خودت باشی.در نهایت گوش ندادنه که آدما رو از هم دور میکنه وگرنه حرف زدن رو که همه بلدن.اگه ذهن‌نوشته‌های منو می‌پسندین، بدانید و آگاه باشید که توی کانال تلگرام fonij2002، ایده‌ها و نوشته‌هامو با بقیه به اشتراک میذارم :) Fonij Fonij Sat, 12 Jul 2025 19:55:27 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D9%85%D8%AE%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%AA-%D9%87%D8%B1%DA%AF%D8%B2-hm8wrtkl42to سومین قانون، از ۳۳ قانون زندگی و کسب‌وکار، توی کتاب یادداشت‌های یک مدیرعامل اینه: هرگز مخالفت نکن!تا حالا شده ساعت‌ها با یه نفر بحث کنی و تهش هم به هیچ نتیجه‌ای نرسی؟ هیچ‌وقت حس درک نشدن توی یه بحثی رو داشتی؟واقعیت اینه که ارتباطات توی همه‌ی تعارضات و کشمکش‌های زندگی و کسب‌وکار، هم مشکله و هم راه‌حل. عمر یه رابطه رو میشه با سازنده بودن بحث‌هاش تعیین کرد. بحث‌های سالم رابطه رو قوی‌تر میکنن چون آدما، با هم، روبروی مسئله قرار میگیرن و دنبال راه‌حلن ولی بحث‌های ناسالم یه رابطه رو ضعیف میکنه چون آدما مقابل هم قرار میگیرن و دنبال اثبات حرف خودشونن.تحقیقات نشون داده که وقتی با کسی موافقی، مغزت بازتر و پذیراتر میشه ولی موقع مخالفت کردن مغزت قفل میکنه و اینجوری دیگه حرف طرف مقابل رو نمی‌شنوی و کلا نسبت بهش گارد میگیری.اگه میخوای توسط کسی که با تو مخالفه، شنیده بشی و حتی ذهنیت طرف رو عوض کنی، به هیچ‌وجه بحث رو با مخالفت کردن شروع نکن. سعی کن از وسوسه‌های احساسی دوری کنی و با جملاتی مثل «من با تو مخالفم» یا «تو اشتباه میکنی» شروع نکنی. چون وقتی با مخالفت کردن شروع کنی دیگه مهم نیست که دلایل تو چقدر درست و منطقی هستن، ولی اگه از یه زمین مشترک شروع کنی و درباره‌ی چیزهایی حرف بزنی که هر دو باهاش موافقین، احتمال سازنده بودن بحث و تاثیرگذاری تو بیشتر میشه.واسه عوض کردن ذهنیت آدما، حس شنیده شدن و فهمیده شدن بی‌نهایت مهمه، پس اول به طرف خوب گوش بده تا بهش حس شنیده شدن دست بده و بعد هم طوری جواب بده که طرف حس کنه که فهمیده شده. با این تفاسیر مشخصه که ما ذهنیت‌مون توسط آدم‌هایی عوض میشه که باهاشون توی اکثر مسائل هم‌نظریم. ما حس می‌کنیم که اونا ما رو عمیقا درک میکنن واسه همین هم خیلی دقیق بهشون گوش میدیم.یادت باشه که کلید عوض کردن ذهنیت یه آدمی، پیدا کردن یه اعتقاد و انگیزه‌ی مشترکه تا ذهن‌شون رو نسبت به نظرات خودت باز نگه داری.کلمات ما باید پلی باشن واسه درک هم دیگه نه یه مانعی واسه ارتباط‌مون. کمتر مخالفت کن، بیشتر همدلی کن و بذار کلماتت پلی باشن واسه ارتباط نه یه مانع. Fonij Fonij Fri, 11 Jul 2025 10:57:36 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D8%AA%D9%88%D8%AC%D9%87-%D9%BE%D9%88%D9%84%DB%8C-cl7bdnd0wnzj به نظرم دیگه دوران پشت صحنه بودن تموم شده، چون ما الان وسط حکومت اقتصاد توجه هستیم.دوران انقلاب صنعتی، موقعی بود که مواد اولیه کم بود و مردم سر به دست آوردن مواد اولیه واسه تولید رقابت میکردن که اون موقع اقتصاد صنعتی حاکم بود. (Industrial Economy)بعد از اون اومد توی دوران شکوفایی اینترنت، رشد اطلاعات و تولید محتوای انبوه که اطلاعات پایه‌ی اقتصاد شد. (Information Economy)ولی حالا دیگه با این انبوه اطلاعات که از هر طرف آدما رو خفه کرده، دیگه نه مواد اولیه مهمه نه اطلاعات، چون مقدار هر دو به بی‌نهایت میل میکنه و دسترسی‌پذیریش هم بالاست. اصلا یکی از دلایل رشد عجیب و غریب هوش مصنوعی هم همین فراوانی اطلاعات بوده. اونقدری حجم اطلاعات زیاد شده که امروز که Grok 4 ایلان ماسک منتشر شد، ادعا داره که توی همه‌ی رشته‌ها تا دکترا سواد داره!این یه حقیقته: الان دنیا روی توجه میچرخه. (Attention Economy)کمپانی‌های بزرگ دنیا کلی هزینه میکنن تا تو فقط در حد چند ثانیه هم که شده محتواشون رو نگاه کنی :))گری وی (Gary Vee) یکی از آدمای خفن سوشال مارکتینگه، در این حد خفنه که امسال واسه‌ی سخنرانی یه ساعته‌اش توی امارات، نیم میلیون دلار بهش دادن. بی‌نهایت پیشنهاد میکنم برین یه چندتا از ویدئوهای اینستاگرام یا یوتیوبش رو ببینین. شخصا عاشق راحت حرف زدنشم، اون حس خاکی بودن رو بهت میده.این بنده‌‌ی خدا یه بار گفتش که سوشال‌مدیا دیگه مفهوم سوشال بودن خودش رو از دست داده و دیگه صرفا یه جایی نیست که بری با بقیه ارتباط بگیری.سوشال‌مدیا (Social Media) به اینترست‌مدیا (Interest Media) تبدیل شده. جایی که تو دیگه فقط چیزهایی که علاقه داری رو میبینی. این بازی هم از دوران تیک‌تاک به اینور باب شده و دیگه بقیه‌ی شبکه‌های اجتماعی هم آلوده شدن. (در باب اطلاعات بیشتر بگم که تیک‌تاک مال شرکت ByteDance چینه که الان یکی از غول‌های اقتصاد توجهه)حالا بماند که این چقدر میتونه آدما رو خودشیفته‌تر و رادیکال‌تر کنه، ولی پوینت مثبتش اینه که واسه دیده شدن محتوا و اثرگذاری نیازی به تعداد فالوور بالا نداری و مهم اینه که مخاطب‌های خاص خودت رو داشته باشی.و اینجوریه که الان توجه آدمی مسئله است!و البته که اگه همه بخوان بیان رو صحنه، صحنه از هم می‌پاشه، چون باید یکی باشه که پشت صحنه رو سر و سامون بده. فقط سوال مهم اینه که این وسط صحنه‌گردان کیه؟!اگه ذهن‌نوشته‌های منو می‌پسندین، بدانید و آگاه باشید که توی کانال تلگرام fonij2002، ایده‌ها و نوشته‌هامو با بقیه به اشتراک میذارم :) Fonij Fonij Thu, 10 Jul 2025 19:16:18 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D8%AF%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D8%B4%DB%8C-u6clzr2lywiv دومین قانون، از ۳۳ قانون زندگی و کسب‌وکار، توی کتاب یادداشت‌های یک مدیرعامل اینه: یاد بده تا استاد بشی!تا حالا شده یه چیزی رو به کسی یاد بدی و حس کنی تازه اون مطلب واست جا افتاده؟ این دقیقا همون روشیه که خیلی از معروف‌‌ترین ذهن‌های دنیا ازش استفاده میکنن تا هر مهارتی رو تا مرحله‌ی استادی یاد بگیرن و توجه‌ها رو به سمت خودشون جلب کنن.اگه میخوای چیزی رو یاد بگیری در موردش بخون،اگه میخوای بفهمیش در موردش بنویسو اگه میخوای تو یه چیزی استاد شی اونو یادش بده.Skin in the game یه اصطلاح انگلیسیه که معنی تحت‌اللفظیش میشه «پوست در بازی» و در واقع یعنی اینکه یه چیزی واسه از دست دادن داشته باشی که این همون معنی تعهده. اگه میخوای با سرعت بیشتری یاد بگیری باید پوستت رو بذاری تو بازی و این میتونه هر چیزی باشه، از پول گرفته تا اعتبار و آبروت.میخوای در مورد بیزینس یک شرکت خاص بیشتر یاد بگیری؟ کمی از سهام اون شرکت رو بخر. میخوای در مورد رمزارزها یاد بگیری؟ برو یه مقداری رمزارز بخر. میخوای توی باشگاه رفتن استمرار داشته باشی؟ یه گروه تلگرامی با دوستات بزن و ورزش‌هایی که هر روز انجام میدی رو به اشتراک بذار. تو هر کدوم از این مثال‌ها یا پولت و یا اعتبار اجتماعیت تو خطره.این کار جواب میده چون رفتار آدما بیشتر تحت تاثیر انگیزه‌ی از دست دادنه تا بدست آوردن. ما متنفریم از باختن. واسه همین اگه میخوای آدم خفنی بشی و چیز خفنی بسازی، پوستت رو بذار تو بازی!این قانون همون چیزیه که ریچارد فاینمن، از تاثیرگذارترین فیزیک‌دان‌های قرن بیستم، بهش اعتقاد داشت و معروف شده به قانون فاینمن: یاد بده تا استاد بشی!پس اگه میخوای تو یه کاری ماهر بشی، اون کار رو توی معرض عموم و به طور مستمر انجامش بده.منتشر کردن ایده‌‌هات تو رو مجبور میکنه که بیشتر یاد بگیری، شفاف‌تر بنویسی و بهتر درکش کنی. منتشر کردن یه ویدئو تو رو مجبور میکنه که بیانت رو بهتر کنی و افکارت رو به طور واضح بیان کنی. اصلا واسه همینه که من خودم کانال یوتیوبم رو راه انداختم تا هر چیزی رو که یاد می‌گیرم، اونجا با بقیه به اشتراک بذارم. قطعا اولش سخته. شونصد بار دکمه‌ی ضبط رو میزنی، کلی اوهوم اوهوم میکنی و با دست‌های سرد و قلبی که توی دهنته، ویدئو رو آپلود میکنی؛ ولی بدون شک روز به روز بهتر میشی.وقتی رو صحنه بازی کنی و کارتو توی معرض دید عموم انجام بدی، یه تعهدی توی خودت به وجود میاد که مجبورت میکنه اون کار رو به صورت مستمر انجام بدی تا وقتی که ماهر بشی.قانون فاینمنقدم اول: یاد بگیراول مبحثی رو که میخوای یاد بگیری مشخص کن، دقیق و کامل در موردش تحقیق کن و سعی کن از زوایای مختلف اون مبحث رو درک کنی.قدم دوم: به یه بچه یادش بدهجوری اون ایده رو بنویس که انگار داری به یه بچه توضیحش میدی. از کلمات کمتر، ساده‌تر و لازم استفاده کن.قدم سوم: به اشتراک بذارایده‌تو با بقیه در میون بذار. آنلاین پستش کن یا تو یه جمعی در موردش صحبت کن. یه کانال ارتباطی‌ای پیدا کن که بتونی شفاف‌ترین فیدبک‌ها رو بگیری.قدم چهارم: مرور کنفیدبک‌ها رو مرور کن. آیا بقیه با توضیحی که دادی ایده‌تو متوجه شدن؟ آیا میتونن همون ایده رو واسه خودت توضیح بدن؟ اگه نه، دوباره برو سراغ قدم اول و در غیر این صورت برو دنبال ایده‌ی بعدی.اگه نتونی ایده‌هاتو در حد مفاهیم ابتدایی ساده‌ کنی، پس هنوز واقعا اون ایده رو متوجه نشدی.استاد شدن به جمع کردن دانش بیشتر نیست، بلکه با به اشتراک گذاشتن دانش به دست میاد.من بی‌نهایت به این قانون اعتقاد دارم واسه همین ایده‌‌هامو توی کانال تلگرام fonij2002 با بقیه به اشتراک میذارم :) Fonij Fonij Thu, 10 Jul 2025 15:18:51 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%85%DB%8C%DA%A9%D8%B4%D9%86%D8%AA-osi653yxcgxm به نظرت اگه تو یه خیابون شلوغ ماشینت خراب شه و موبایلت رو هم فراموش کرده باشی، زودتر یکی به دادت میرسه یا تو یه جاده‌ی خلوت؟ اگه جوابت جاده‌ی شلوغه، تبریک میگم تو اثر تماشاگر و نگاه‌های بِر و بِر رو نادیده گرفتی!یا اگه توی یه ایستگاه اتوبوس شلوغ ایستاده باشی و یهو یه نفر غش کنه، محتمل‌ترین کاری که انجام میدی چیه؟ زنگ زدن به ۱۱۵؟ دویدن به سمت طرف برای کمک؟ ولی راستشو بخوای، اولین کاری که میکنی فقط نگاه کردنه! خودم هم توی همچین موقعیت‌هایی فقط زل زدم و منتظر موندم که یکی دیگه یه کاری کنه :/این قضیه‌ی نگاه‌های کشنده از اونجایی شروع شد که تو سال ۱۹۶۴، کتی جنویز، ساعت ۳ صبح توی پارکینگ خونه‌اش، توسط یه مهاجم کلی چاقو میخوره، با جیغ کشیدنش مهاجم فرار میکنه و در کمال تعجب هیچ‌کدوم از ۳۸ تا شاهد ماجرا کمکی نکردن و فقط بِر و بِر چاقو خوردن کتی رو تماشا کردن. بعد از این اتفاق، روان‌شناسا وارد داستان میشن و میگن ای بابا! چرا توی همچین موقعیتی مردم اینقدر ماست‌بازی درآوردن؟ جلو چشم‌شون یه آدمی رو با چاقو تیکه پاره کردن ولی جیک‌شون در نیومده ://و اینجاست که اثر تماشاگر وارد صحنه میشه! وقتی یه آدمی کمک‌لازم باشه، هر چقدر تعداد افراد حاضر در صحنه بیشتر باشه احتمال اینکه کسی بهش کمک کنه کمتره.تصویر غلط: وقتی یک نفر آسیب دیده، مردم سریع کمک میکنن.حقیقت امر: هر چه آدم‌های بیشتری توی صحنه حاضر باشن، احتمالش کمتره که کسی اون فرد رو نجات بده.واسه اثبات این نظریه آزمایش‌های مختلفی انجام شده که یکی‌شون اینه:یه نفر رو بردن تو یه اتاقی، بهش یه پرسشنامه دادن پر کنه و بعد از چند دقیقه‌ای اتاق رو پر از دود میکنن. موقعی که اون آدمه تنها بوده سریع از اتاق میزنه بیرون، ولی موقعی که چند نفر دیگه هم کنارش بودن، اونقدر بِر و بِر به همدیگه نگاه کردن تا کل اتاق پر از دود شده و دیگه نتونستن پرسشنامه رو پر کنن. یعنی حضور بقیه اونقدر تاثیرگذاره که ممکنه خودتو به کشتن بدی!همه‌مون اثر تماشاگر رو تجربه کردیم. یکی از پررنگ‌ترین تجربه‌های من سر کلاس درس بوده، موقعی که استاد یه مطلب واضحی رو اشتباه میگه یا یه خطای محاسباتی واضحی توی جوابش هست و با همون اشتباه هم بحث رو جلو میبره، هیچ‌کس هیچی نمیگه به امید اینکه یه نفر دیگه یه حرفی بزنه. البته این اتفاق میتونه به خاطر بی‌اعتمادی به خودمون و مطمئن بودن از اینکه یه استاد هرگز اشتباه نمیکنه هم باشه.این اثر وقتی قوی‌تر میشه که فکر کنی کسی که دنبال کمکه، توسط یکی از آشناهاش مورد آزار و اذیت قرار گرفته و اینجوری احتمال مداخله کردن تو حتی کمتر هم میشه؛ ولی از اون طرف کافیه یه نفر بره جلو و کمک کنه، اونوقت بقیه هم پشت سر هم داوطلب میشن.پس یادت باشه دفعه‌ی بعد که یکی کمک خواست، منتظر بقیه نمون و سعی کن از گله جدا بشی و طلسم نگاه‌های کُشنده رو بشکنی؛ شاید تو همون قهرمانی باشی که باید وارد عمل بشه!این اولین خطای شناختی از سری خطاهای کتاب توهم نبوغ بود. به همین ترتیب می‌خوام به زبون خودم، هر چند روز یک بار، این خطاهای رایجی که منطق ما رو به چالش میکشه، اینجا بنویسم! Fonij Fonij Wed, 09 Jul 2025 14:17:50 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D8%AC%DB%8C%D8%A8-%D9%87%D8%A7%D8%AA%D9%88-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D8%A8-%D9%BE%D8%B1-%DA%A9%D9%86-mekojhf9ueom اولین قانون، از ۳۳ قانون زندگی و کسب‌وکار، توی کتاب یادداشت‌های یک مدیرعامل اینه: جیب‌هاتو به ترتیب پر کن!این قانون درباره‌ی پنج تا جیبیه که پتانسیل واقعی تو رو مشخص می‌کنن، اینکه چطور باید جیب‌هاتو پر کنی و مهم‌تر از اون به چه ترتیبی! این جیب‌ها در مجموع پتانسیل حرفه‌ای تو رو می‌سازن. هر چقدر این جیب‌ها پرتر باشن، رویاهات واسه خودت و اونایی که می‌شنونش، بزرگ‌تر، واقعی‌تر و دست‌یافتنی‌تر میشن. اونایی هم که به جاهای بزرگی می‌رسن و تاثیرگذار میشن، سال‌ها روی پر کردن این پنج تا جیب وقت گذاشتن.وقتی دنبال کار جدیدی می‌گردی، یا کتاب بعدی رو واسه خوندن انتخاب می‌کنی، یا تصمیم می‌گیری کدوم رویا رو دنبال کنی، باید از وضع جیب‌‌هات خبر داشته باشی.کسی که جیب‌هاش پر باشه، قدرت تغییر دنیا رو داره.حالا این پنج‌تا جیب چی هست؟ ۱. چی میدونی؟ (دانشت) ۲. چیکار میتونی بکنی؟ (مهارتت) ۳. کیا رو میشناسی؟ (شبکه‌ات) ۴. چی داری؟ (منابعت) ۵. دنیا درموردت چه فکری میکنه؟ (شهرتت)این ۵ تا جیب به هم وصلن و هر کدوم رو که پر می‌کنی، جیب بعدی هم کمی پر میشه.معمولاً زندگی حرفه‌ای‌مون رو با کسب دانش شروع می‌کنیم (مدرسه، دانشگاه) و وقتی این دانش رو عملی کنیم، مهارت‌مون شکل می‌گیره. وقتی دانش و مهارت داشته باشی، واسه دیگران باارزش میشی و شبکه‌ات بزرگ‌تر میشه. با بزرگ‌تر شدن شبکه، دسترسی‌ات به منابع بیشتر میشه و در نهایت با پر شدن چهار جیب اول، شهرت هم به دست میاری.با توجه به ارتباط این پنج تا جیب، واضح‌ترین و پربازده‌ترین سرمایه‌گذاری، پر کردن جیب اول یعنی دانشته. چون وقتی دانشت رو به مهارت تبدیل کنی، به طور اجتناب‌ناپذیری بقیه‌ی جیب‌هاتم پر میشن.اگه این قضیه رو خوب متوجه شده باشی، می‌دونی کاری که پول بیشتری میده ولی دانش و مهارت کمتری بهت اضافه می‌کنه، در واقع شغل کم‌درآمدیه.خیلی‌وقت‌ها وسوسه میشیم که دوتا جیب اول رو رها کنیم و مستقیم بریم سراغ درآمد، عنوان و شهرت بدون اینکه دانش و مهارتی داشته باشیم. اما این یعنی پایه‌گذاری ضعیف حرفه‌مون. نتیجه‌ش هم شکست‌ حرفه‌ایه.اگه داری واسه بلندمدت بازی میکنی و دنبال موفقیت ماندگار هستی، هیچ راه میون‌بری واسه پر کردن دوتا جیب اول وجود نداره. هر تلاشی واسه میون‌بر زدن مثل ساختن خونه روی شن می‌مونه.وقتی تصمیم می‌گیری که چه مسیری رو انتخاب کنی، چه پیشنهاد شغلی‌ای رو قبول کنی یا چجوری وقت اضافه‌ات رو بگذرونی، یادت باشه دانش و مهارتت قدرت واقعی تو هستن. اولویتت رو پر کردن این دوتا جیب بذار و پایه‌ات رو قوی کن، اون وقت توی هر سختی‌ای میتونی دووم بیاری. هر اتفاقی هم بیفته، مثل تغییر تکنولوژی، اخراج یا ورشکستگی شرکت، ممکنه شبکه، منابع و شهرتت رو از دست بدی، اما دانش و مهارتت همیشه با تو می‌مونه.یادت نره که دوتا جیب اولت، پایه‌های زندگیت هستن و آینده‌تو پیش‌بینی می‌کنن.دانش عملی شده یعنی مهارت. هر چقدر مهارتت رو گسترش بدی، ارزش بیشتری خلق می‌کنی و این ارزش به تو یه شبکه‌ی گسترده، منابع فراوان و شهرت قابل‌توجهی میده. در نتیجه، مطمئن شو که جیب‌هاتو به ترتیب درستی پر می‌کنی.اونایی که طلا جمع میکنن، واسه یه لحظه ثروتمند هستن،ولی اونایی که دانش و مهارت جمع میکنن، واسه یه عمر ثروتمند هستن.ثروت واقعی اینه که تو چی میدونی و چیکار میتونی انجام بدی. Fonij Fonij Tue, 08 Jul 2025 19:04:58 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%DA%A9%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D9%85%D9%88%D8%AF%D8%A8-b0ptkgwwuhe9 اگه ازت بپرسم "در حال حاضر دوست داری با کدوم سلبریتی زنده، چند ساعتی صحبت کنی؟" جوابت چیه؟جواب من قطعا Trevor Noah هستش.ترم دوم دانشگاه بود و از بس استادها یکی از یکی قشنگ‌تر درس می‌دادن، مجبور شدم کلی یوتیوب‌گردی کنم تا چهار تا چیز واقعا مفید یاد بگیرم. اون وسطا، واسه نگه داشتن انگیزه و تحمل کردن شرایط کرونا و دانشگاه، زیاد از این کمدی‌شوهای آمریکایی می‌دیدم و بالاخره یه روزی الگوریتم یوتیوب منو سورپرایز نمود و یکی از استنداپ‌های ترور رو نشونم داد.من این استنداپ رو بیشتر از هر ویدیوی دیگه‌ای توی عمرم دیدم و در یک کلمه بگم که فوق‌العاده است. از اون موقع، استنداپِ کمدین‌های زیادی رو دیدم ولی حقیقتا هیچ‌کدوم‌شون مثل ترور به دلم ننشسته یا حداقل نمی‌خواستم که بشینه :))ترور جان ۴۱ ساله، اسفندیه و توی ژوهانسبورگ در دوران آپارتاید به دنیا اومده، دورانی که توی آفریقای جنوبی، ازدواج سفیدپوست و سیاه‌پوست با هم جرم حساب می‌شده. تو ۲۱ سالگی اولین اجرای استنداپ‌شو انجام داده. بعد از اون هم یه برنامه‌ی رادیویی راه میندازه و برنامه‌های مختلفی رو با کمدین‌های آفریقایی اجرا میکنه.توی ۲۷ سالگی به کعبه‌ی آمال خیلی‌ها، یعنی آمریکا، مهاجرت میکنه و توی شوهای مختلفی به عنوان کمدین حاضر میشه و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ هم جای جان استوارت، مجری دیلی‌شو، رو می‌گیره و از اونجاست که دیگه زندگیش از این رو به اون رو میشه و توجه‌های زیادی رو به خودش جلب میکنه.از سال ۲۰۲۴ به اینور هم درگیر تورهای کمدی توی کشورهای مختلفه و پادکست‌شو به اسم What Now? With Trevor Noah راه انداخته. همچنین مثل هر آدم معروف دیگه‌ای هم یه کتاب نوشته به اسم Born a Crime که هر وقت خوندمش، در موردش اینجا یه متن میذارم.نقطه قوت ترور، تقلید صدا و طعنه‌زدن‌هاشه و به نظرم دورگه بودنش، ۲۰ و چند سال زندگی توی آفریقا، مهاجرتش به آمریکا و سفرهای زیادی که رفته، دیدشو نسبت به مسائل دنیا خیلی باز کرده و دیدگاه جذابی نسبت به مسائل مختلف دنیا داره.ترور به طرز فوق‌العاده‌ای مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی رو به صورت خنده‌دار بیان میکنه بدون یک کلمه فحش یا اشاره به مسائل جنسی، برعکس بقیه‌ی کمدین‌ها که اگه فحش ندن کسی بهشون نمی‌خنده :/تنها اخبار جذابی هم که تا حالا دیدم، The Daily Show بوده، اون موقع که ترور مجریش بود و بعد از خداحافظیش دیگه هیچ‌وقت این برنامه مثل قبل نشد :")خلاصه که هر موقع خنده‌لازم شدین و نمی‌خواین گوشاتون فحش‌آلود بشه، کانال یوتیوب Trevor Noah گزینه‌ی پسندیده‌ایه. Fonij Fonij Mon, 07 Jul 2025 16:01:30 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C-%DA%86%D8%B1%D8%A7-j44tfgvijm1j یه جمله‌ای توی کتاب تسلی‌بخش‌های فلسفه از آلن دوباتن هست که میگه:کسی که ادعا می‌کند هنوز برای فلسفه آماده نیست یا دیگر سنش آن را اقتضا نمی‌کند، بیشتر شبیه فردی است که بگوید بسیار جوان‌تر یا پیرتر از آن است که سعادتمند باشد.من همیشه کتاب‌های فلسفی رو مثل یه غولی می‌دیدم که باید توی چراغ جادو نگهش دارم و اگه از چراغ بیاد بیرون، مغزم رو می‌سوزونه؛ در حالی که سخت در اشتباه بودم و مغزم رو روشن کرده. خیلی به این اعتقاد دارم که هر چیزی زمان درست خودش اتفاق میفته و خب احتمالا من ۱۵ ساله هم اگه کتاب‌های فلسفی رو می‌خوندم هیچی نمی‌فهمیدم ولی من ۲۰ ساله بهتر تونست با فلسفه ارتباط بگیره.ما با کلمه‌ها زندگی می‌‌کنیم و به نظرم با کشف ریشه‌ی هر کلمه‌ای، دیدمون نسبت به معنی و مفهوم اون کلمه عوض میشه. کلمه‌ی «فلسفه/philosophy»، که مثل اکثر کلمات از یونان اومده، از دو کلمه‌ی «فیلو/philo» به معنی دوست داشتن و «سوفیا/sophia» به معنی خردمندی و حکمت، تشکیل شده. و خود کلمه‌ی «فلسفه» میشه به معنی «دوست داشتن خردمندی» و طنز قضیه اینجاست که اگه کسی بگه از فلسفه متنفره یعنی اینکه از خردمندی متنفره و خب بعیده کسی دوست داشته باشه احمق به نظر بیاد :)فلسفه یعنی راه و روش زندگی،فلسفه یعنی پناهگاهی واسه روزهای سخت زندگی، فلسفه یعنی خودشناسی، فلسفه یعنی چرا فلانی اینجوری رفتار میکنه؟، فلسفه یعنی ایمان داشتن، فلسفه یعنی عشق به ناکاملی‌ها، فلسفه یعنی اخلاق، فلسفه یعنی چرا زندگی سخته؟، فلسفه یعنی چرا با فلانی دوستی؟، فلسفه یعنی چرا از فلان چیز خوشت نمیاد؟، فلسفه یعنی تهش که چی؟فلسفه مهم‌ترین موضوعیه که توی زندگی مطالعه‌اش میکنی و اگه نخوای سقراط‌وارانه به دنبال جواب چراهای زندگیت بگردی و بفهمی که چجوری میتونی بهترش کنی، احتمالا روی سطح زندگی بمونی و با سرخوشی تحملش کنی. جدیدا دیگه از بحث اینکه فلان چیزی سطحیه و فلان چیزی عمیقه، بدم میاد چون فهمیدم که تو این دنیای مدرن آشفته، زندگی سطحی لزوما هم بد نیست و هر کسی هم ظرفیت عمیق شدن رو نداره، چون ممکنه غرق بشه.در نهایت، فلسفه برای من یعنی خلوت کردن و غرق شدن توی تفکراتم، به دور از تمام آدم‌ها و حواشی. Fonij Fonij Sun, 06 Jul 2025 16:41:29 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%D8%AA%D9%88%D9%86-%D8%AE%D9%81%D9%86%DB%8C%D8%AA-ubd43dgnj1du انیشتین میگه:«همه‌چیز باید تا جای ممکن ساده باشه، ولی نه ساده‌لوحانه.»و این همون قانونیه که استیون بارتلت توی کتابش، The Diary of a CEO، رعایت کرده. توی این کتاب ۳۳ تا قانون زندگی و کسب و کار رو معرفی کرده و مفهوم هر قانون رو دقیق و به اندازه‌ی کافی توضیح داده، نه خلاصه‌گویی کرده و نه زیاده گویی. استیون معتقده که این قوانین توی هر زمان و هر حرفه‌ای، توسط هر کسی که میخواد یه چیز خفنی رو بسازه یا یه آدم خفنی بشه، قابل اجرا هستش.چهار تا ستون خفنیت وجود داره که همه‌ی این ۳۳ تا قانون از دل این ستون‌ها در میاد:🔹 ستون اول: خودتهر چیزی که بخوای بسازی، اول از خودت شروع میشه.داوینچی میگه:«موفقیت‌هات به اندازه‌ی تسلطت روی نفسته، و شکست‌هات هم به اندازه‌ای که خودتو ول کردی.»رهبری از درون شروع میشه. اگه نتونی خودتو مدیریت کنی، نمی‌تونی بقیه رو هم مدیریت کنی.خود‌‌آگاهی، خود کنترلی، خود مراقبتی، خود مدیریتی و عزت نفس، اینا مهارت‌های نرم نیستن، اینا مهارت‌های اساسی‌ان.خودت تنها چیزیه که تو این دنیا روش کنترل داری و با اینکه کار سختیه، ولی اگه بتونی روی خودت مسلط شی انگار که روی کل دنیا مسلط شدی.🔹 ستون دوم: داستاندنیا روی قصه‌ها می‌چرخه.دنیای ما از آدما ساخته شده و آدما عاشق قصه هستن و هیچ چیزی تاثیرش بزرگ‌تر از یه داستان واقعی فوق‌العاده نیستش. یه داستان خوب باعث میشه که یکی بشنوتت، بفهمتت، باورت کنه، دنبالت کنه و در نهایت خریدار داستانت بشه.🔹 ستون سوم: فلسفهفلسفه‌ی شخصی آدما، رفتارشون رو شکل میده.اگه مجموعه باورها و ارزش‌های یه آدمی رو بدونی، دیگه میتونی رفتارهای اون آدم رو پیش‌بینی کنی. فلسفه‌ی شخصیت مثل ریشه‌ی درخت زندگیت میمونه و رفتارت مثل شاخه‌هاش. بدون یه ریشه‌ی محکم احتمالا شاخه‌ها بکشنن یا هرز برن.🔹 ستون چهارم: تیمبدون شک یه دست صدا نداره و بازم، بدون شک هر موفقیت بزرگی نتیجه‌ی همکاری آدم‌هاست. یه محصول، نتیجه‌ی کیفیت ذهن اعضای یه تیمه و اگه میخوای ۱ به علاوه‌ی ۱ بشه ۳ باید آدم‌های درست رو توی تیمت انتخاب کنی. Fonij Fonij Sat, 05 Jul 2025 19:02:58 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D8%A8%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AA%D8%A7-%D8%A8%D8%A8%D8%B1%DB%8C-hhvhfannpyx6 اگه فکر می‌کنی آدم‌های بخشنده همیشه بازنده هستن و برای موفق شدن باید گیرنده باشی، حتما یه چند دقیقه وقت بذار و این متن رو بخون.تو هم این ضرب‌المثل رو شنیدی که میگه دست بخشنده همیشه خالی می‌مونه؟ اینکه آدمای خوب آخر از همه به خط پایان می‌رسن؟ تا حالا اصلا کسی رو دیدی که با بخشیدن به موفقیت برسه؟یه سری‌ها معتقدن که آدمای واقعا موفق سه تا ویژگی مشترک دارن: انگیزه، توانایی و فرصت، یعنی اگه می‌خوای موفق باشی باید ترکیبی از سخت‌کوشی، استعداد و خوش‌شانسی رو داشته باشی. اما این وسط یه مولفه‌ی خیلی مهمی وجود داره که معمولا بهش توجهی نمیشه و اونم نحوه‌ی تعامل ما با بقیه است.یه سری‌ها بخشنده‌ هستن، کسایی که بدون انتظار جبران، به بقیه کمک می‌کنن. این آدما انرژی و وقت‌شون رو واسه‌ی رشد و موفقیت بقیه می‌ذارن و وقتی از بخشیدن خسته میشن که نمی‌تونن به شکل موثری به بقیه کمک کنن. این آدما توی محیط کار، دانش، مهارت‌، ایده‌ها و ارتباطات‌شون رو با کسایی که نیاز دارن به اشتراک می‌ذارن.در مقابل، گیرنده‌ها هستن، کسایی که بیشتر به دنبال منفعت شخصی خودشونن و سعی می‌کنن از هر موقعیتی بیشترین سود رو ببرن، حتی اگه به ضرر دیگران باشه. گیرنده‌ها فکر می‌کنن که دنیا جای رقابته، جایی که اگه نخوری، خورده می‌شی و واسه موفق شدن باید بهتر از بقیه باشی.این وسط برابری‌طلب‌ها اون آدم‌های حساب‌گری هستن که همیشه دنبال تعادل بین بخشیدن و گرفتن هستن؛ یعنی اگه به کسی کمک کنن، انتظار دارن همون اندازه یا بیشتر براشون جبران بشه و به اصل «این به اون در» معتقدن.گیرنده‌ها به صورت استراتژیک به بقیه کمک می‌کنن یعنی وقتی که منافع‌شون بیشتر از هزینه‌هاشون باشه اما بخشنده‌ها وقتی کمک می‌کنن که منافع بقیه از هزینه‌شون بیشتر باشه. گیرنده‌ها شاید با چاپلوسی بالادست‌ها رشد کنند، اما اغلب با زورگویی به زیردست‌های‌شان سقوط می‌کنند.موفقیت بخشنده‌ها واقعا جذابه چون مثل یه آبشاری روی سر بقیه هم می‌ریزه. در حالی که وقتی گیرنده‌ها می‌برند، معمولا یک نفر دیگر وجود دارد که می‌بازد.موفقیت فرد بخشنده ارزش‌آفرینی می‌کند، به جای اینکه آن ارزش را فقط مال خود کند.ایده‌ی اصلی کتاب «بده و بستان» از آدام گرانت هم اینه:«با بخشیدن نه تنها زندگی بقیه رو عوض می‌کنی، بلکه مسیر موفقیت خودت رو هم هموارتر می‌کنی.»دنیا به آدم‌های بخشنده بیشتر از هر موقع دیگه‌ای نیاز داره؛ بخشندگی و کمک به بقیه اگه با آگاهی و مرزبندی همراه باشه، نه تنها باعث موفقیت و رضایت شخصی می‌شه، بلکه به رشد و پیشرفت جمعی هم کمک می‌کنه. بخشنده‌ها با ایجاد اعتماد و روابط عمیق، در نهایت هم به خودشون و هم به بقیه سود می‌رسونن. درسته که این آدما پایین نردبون موفقیت قرار می‌گیرن اما به همون نسبت هم بالای نردبون ایستادن.همین‌طور که بخش خدمات گسترده‌تر میشه، مردم بیشتر و بیشتر واسه‌ی افرادی که تونستن خودشون رو به عنوان یه بخشنده به جامعه معرفی کنن، ارزش و اعتبار قائل میشن. همه‌مون دوست داریم که پزشک، وکیل، معلم، دندان‌پزشک، لوله‌کش و دلال مسکن‌مون آدمایی باشن که میخوان واسمون ارزش‌آفرینی کنن، نه اینکه به دنبال گرفتن ارزش و اعتبار از ما باشن.اگه دلت می‌خواد بدونی که چجوری میشه هم بخشنده باشی و هم توی مسیر پیشرفت باقی بمونی، بیا اپیزود سه فروزایده رو توی کست‌باکس یا شنوتو گوش کن.یادت باشه:اگه همه بخوان تو برنده بشی، بردن آسون‌تر میشه. اگه با کسی دشمنی نکنی، موفق شدن هم آسون‌تر میشه.تا دل‌نوشته‌ی بعدی، تن‌تون سالم و دل‌تون خوش! 🌱 Fonij Fonij Wed, 02 Jul 2025 15:00:39 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%D9%87%D9%88%D8%B4-%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%AA-%D8%AA%D9%88-qtgqohkvilng تا حالا فکر کردی اگه به جای رقابت با هوش مصنوعی، باهاش رفاقت کنی و همکار شی، چه اتفاقی می‌افته؟ شاید آینده‌ای که ازش می‌ترسی، همون آینده‌ای باشه که می‌تونه تو رو خلاق‌تر و توانمندتر کنه! اگه نگرانی که هوش مصنوعی قراره جایگزین تو بشه یا نه، حتما یه چند دقیقه وقت بذار و این متن رو بخون.به نظرت چرا هنوز در برابر یاد گرفتن و استفاده از هوش مصنوعی مقاومت میکنی، با اینکه این روزها همه در موردش حرف میزنن؟احتمالا به خاطر سوگیری تغییر گریزی یعنی میل مفرط ما آدما به اجتناب از تغییر، حتی وقتی که تغییر ممکنه مفید باشه. واسه غلبه به این سوگیری بهتره به این فکر کنی که اگه دست رو دست بذاری چه چیزی رو از دست میدی.ایده‌ی اصلی کتاب «هوش‌یار: کار و زندگی با هوش مصنوعی» از ایتن مولیک اینه : «با هوش مصنوعی رفاقت کن نه رقابت.»تو آینده، آدمای موفق اونایی نیستن که از AI بهترن، بلکه اونایی هستن که با AI بهتر کار می‌کنن.ترکیب ذهن خلاق تو با توان محاسباتی AI، میشه یه تیم شکست‌ناپذیر.پس به جای اینکه از موج تغییر فرار کنی یا بخوای باهاش بجنگی، یاد بگیر روش سوار شی.هر جا که نیاز به زمان، ایده، یا حتی یه هل کوچیک داری، هوش مصنوعی می‌تونه اون رفیق همیشه در دسترس باشه که کمکت می‌کنه قدم بعدی‌تو راحت‌تر و با اطمینان بیشتری برداری.اینم اصول چهارگانه‌ی هوش هم‌یار که نگاه‌تو نسبت به استفاده از AI عوض میکنه:۱. همیشه هوش مصنوعی رو سر میز دعوت کن.سعی کن تو هر کاری که انجام میدی از AI کمک بگیری به جز کارهایی که منع حقوقی یا اخلاقی داره. با این کار متوجه میشی که اصلا کمکش رضایت‌بخشه یا ناامیدکننده و بی‌نتیجه. همین آزمون و خطا بهت کمک میکنه که بفهمی این تکنولوژی تو چه زمینه‌هایی واقعا میتونه کمکت کنه و توی کارت تو رو به بهترین متخصص تبدیل کنه.۲. انسان توی حلقه باشهوش مصنوعی شاید باهوش به نظر بیاد، ولی در واقعیت داره نقش باهوشا رو بازی میکنه و واقعا نمیتونه تشخیص بده چی درسته و چی غلط. AI هدفش اینه که با جواب مورد علاقه‌ات تو رو راضی کنه نه اینکه درست‌ترین پاسخ رو بده. واسه همین اگه بدون نظارت رهاش کنی، ممکنه جواب‌هایی بده که ظاهراً منطقی‌ان ولی اشتباهن یا حتی خطرناک. پس تو باید داخل حلقه بمونی؛ نظارت کنی، ارزیابی کنی و بهش جهت بدی. چون باهوش واقعی تویی که دیدگاه منحصربفرد، تفکر انتقادی و ملاحظات اخلاقی خودتو داری.۳. به هوش مصنوعی بگو چه نقشی رو بازی کنه.با AI مثل یه آدم تعامل کن و براش مشخص کن که چه نقشی رو بازی کنه. بهش بگو تو یک منتقد جدی یا یه دوست صمیمی و یا یه استاد دانشگاه با فلان تخصصی هستی. با این کار، جوابی که می‌گیری دقیق‌تر و انسانی‌تره.۴. فرض کن نسخه‌ی فعلی هوش مصنوعی‌، بدترین نسخه‌شه.تحول AI تو همین مدت کوتاه هم خیلی زیاد بوده و هیچ دلیلی هم وجود نداره که فکر کنی رشد قابلیت‌هاش به این زودی متوقف میشه واسه همین با پذیرفتن این اصل، محدودیت‌های AI رو موقت تلقی کن و توی نسخه‌های جدید توقع هر مدل شگفت‌زدگی رو داشته باش!اگه ایده‌ی با هوش مصنوعی رفاقت کن نه رقابت برات جالبه و میخوای واسه تغییرات آینده‌ای که قراره انسان و ماشین در کنار هم بسازن، خودتو آماده کنی، بیا اپیزود دو پادکست فروزایده رو توی کست‌باکس یا شنوتو گوش کن :)یادت باشه، با دسترسی به هوش مصنوعی، تو یه سوپراستار بالقوه‌ای. ولی وقتی نورافکن‌ها روت می‌افتن که بلد باشی چطور ازش استفاده کنی!تا نوشته‌ی بعدی، تن‌تون سالم و دل‌تون خوش! 🌱 Fonij Fonij Tue, 10 Jun 2025 13:50:12 +0330 https://virgool.io/@fonij2002/%DA%A9%D9%85%D8%AA%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%86-nnlmlrddwfgo قبل از اینکه شغل‌تو تغییر بدی، دوست جدیدی پیدا کنی یا حتی به خرید بری، حتما یه چند دقیقه وقت بذار و این متن رو بخون.چرا کمتر، بیشتره؟ مگه زندگی «به دست آوردن حداکثر ممکن» و رسیدن به بیشترین سطح ممکن در متنوع‌ترین زمینه‌های ممکن نیست؟!ما تو یه فرهنگ رشد فراگیر زندگی می‌کنیم که هیچ حد و حصری نمی‌شناسه، فرهنگی که خودش رو تو تقاضای تموم‌نشدنی واسه انعطاف‌پذیری، انطباق‌پذیری و تمایل به تغییر تو محیط کار یا موسسات آموزشی نشون میده.واقعیت اینه که حتی به زبون آوردن اینکه کسی یا چیزی به اندازه‌ی کافی خوبه هم سخت شده.دل‌نگرانی‌ واسه مقام و منزلتی که تو جامعه داریم به یه امر رایجی تبدیل شده، احساسی کاملا آشنا تو جامعه‌ای که بر اساس نمایش ساخته شده: آیا به اندازه‌ی کافی خوبم؟ بقیه درباره‌ام چه فکری می‌کنن؟ایده‌ی اصلی کتاب «فضیلت کناره گرفتن» از سوند برینکمن اینه: «کمتر، بیشتره.»ما فکر می‌کنیم هر چی بیشتر تجربه کنیم، بیشتر زندگی کردیم.ولی شاید «کمتر ولی کامل‌تر» اون چیزی باشه که ما بهش نیاز داریم. واسه انجام همچین کاری، باید شجاعت‌شو داشته باشی که دست به یه کارهایی بزنی و از کارهای بیشتری دست بکشی.واسه یه هنرمند کمتر، بیشتره چون:برای خلق زیبایی باید خودشو محدود کنه، باید بخواد که از بیشتر چیزها دست بکشه تا توانایی دیدن یک چیز رو پیدا کنه.واسه یه شهروند کمتر، بیشتره چون:وقتی به اندازه مصرف کنه و زندگی پایدار رو در پیش بگیره، جهانی رو که به نسل بعدی می‌سپره حداقل به اندازه‌ی زمانی که خودش اونو تحویل گرفته، خوبه.واسه یه عاشق کمتر، بیشتره چون:اگه دائما بیشتر، جدیدتر و متفاوت‌تر بخواد، از تعهدات اخلاقی دور میشه.واسه یه دوست کمتر، بیشتره چون:میدونه که رابطه‌ی عمیق با شنیدن و شنیده شدن ساخته میشه نه با تجربه‌های جدید و هیجان‌انگیز.واسه یه ثروتمند کمتر، بیشتره چون:وقتی از چیزی دست میکشه که فرد دیگه‌ای بیشتر به اون چیز احتیاج داره، حس انسجام و همبستگی رو تو جامعه بیشتر میکنه که همین منجر به آزادی و برابری بیشتری برای همه‌ی اعضای جامعه میشه.واسه یه انسان کمتر، بیشتره چون:لازمه‌ی داشتن شخصیت اخلاقی خوب اینه که بتونه به انگیزه‌های شخصی و وسوسه‌هاش نه بگه. ما حداقل به همون اندازه که بر اساس کارهایی که انجام میدیم تعریف میشیم، بر اساس کارهایی که انجام نمیدیم هم هویت پیدا می‌کنیم. بدون توانایی کنترل انگیزه‌هامون نمی‌تونیم انسجام اخلاقی داشته باشیم و در نتیجه نمی‌تونیم آدم قابل اعتمادی باشیم.اگه ایده‌ی کمتر، بیشتره برات جالبه و از دویدن روی تردمیل تجربه و مصرف خسته شدی، بیا اپیزود اول فروزایده رو گوش کن و حتماً توی نظرات برام بنویس آخرین باری که به وسوسه‌ی بیشتر خواستن و بیشتر مصرف کردن "نه" گفتی کی بود؟ مشتاقانه منتظر خوندن داستان‌ها و تجربه‌هات هستم :)یادت باشه، گاهی با کمتر کردن، بیشتر به دست میاری. یه نمه به خودت فرصت نفس کشیدن بده!تا دل‌نوشته‌ی بعدی، تن‌تون سالم و دل‌تون خوش! 🌱 Fonij Fonij Mon, 02 Jun 2025 18:14:15 +0330