https://virgool.io/feed/@forat نویسنده، دانشجوی ارشد جامعه‌شناسی fa 2026-04-14 12:42:22 https://files.virgool.io/upload/users/2123927/avatar/eElbvi.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@forat https://virgool.io/@forat/%D9%85%D9%87%D9%86%D8%AF%D8%B3-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B6%D9%88%D9%84-bapye5rdgdy8 این پست، دوتا یادداشتی هست که امسال و سال گذشته، به مناسبت روز مهندس در کانال شخصیم گذاشتم.اولچند وقت پیش مسئول یکی از موسسات فرهنگی داشت صحبت می‌کرد،برای تبلیغ یکی از کتاب‌هاش،می‌گفت فلان کتاب رو دادیم چندتا دانشجوهای نخبه دانشگاه شریف و صنعتی اصفهان خوندن گفتن خیلی خوبه!و همین استقبال دانشجوهای نخبه رشته‌های فنی مهندسی از کتابش رو، سندی برای خوب بودن کتاب می‌دونست!موضوع کتاب چی بود؟بحران معنا در نوجوانی😶سوال اینه: سنجش کیفیت محتوای یه کتاب با این موضوع، باید به یه دانش‌آموخته فلسفه سپرده بشه یا دانشجوی مکانیک؟این که یه دانشجوی فنی این کتاب رو دوست داشته و به نظرش پاسخ خوبی به سوالاتش داده،لزوماً به معنای خوب بودن محتوای کتابه؟جالبه که منم این کتاب رو خونده بودم. کتاب خوبیه و شاید برای بعضی معرفی‌ش هم بکنم، ولی می‌تونم بعضی استدلال‌هاش رو رد کنم؛ چون بعضی استدلال‌هاش ضعیفن.این موسسه فرهنگی، کلا توجه ویژه‌ای به تایید از سمت نخبگان فنی و مهندسی و علوم پایه داره.و برای اظهار نظر این اشخاص خیلی ارزش قائله.همین موضوع، باعث تقلیل‌گرایی در کیفیت بعضی محتواها و ضعف در استدلال شده.مشکل کجاست؟موضوعاتی که یه موسسه فرهنگی روشون کار می‌کنه، بیشتر در حوزه علوم انسانی هستن تا فنی.و نیازه که برای سنجش کیفیت محتوا، به نخبگان علوم انسانی مراجعه کنه: نخبگان علوم دینی، تاریخ، روانشناسی، جامعه‌شناسی، فلسفه...(نظر خواستن از نخبگان علوم دیگه خوب و لازمه ولی کافی نیست)ولی متاسفانه، این موسسه هم مثل اکثر افراد جامعه، معتقده کسی که علوم انسانی خونده اصلا نخبه نیست!😅نخبه علوم انسانی کیلو چنده؟🙄نخبه توی تعریف ما، صرفا کسیه که هوش ریاضی بالایی داشته باشه!!متاسفانه همین نگاه تحقیرآمیز جامعه به علوم انسانی، باعث خیلی از مشکلاتی شده که داریم.چون علوم انسانی، مبنا و پایه طرح‌ها و برنامه‌های عمرانی، اقتصادی، توسعه‌ای، آموزشی و... هستن.و تا وقتی این مبنا به درستی ساخته و پرداخته نشه و جا نیفته و درونی نشه، ما راه به جایی نمی‌بریم.تکنولوژی و علم فنی فقط ابزاره. سخت‌افزاره. نرم‌افزار علوم انسانیه که اصلا به رسمیت شناخته نمی‌شه.همین خلأ نرم‌افزاری باعث میشه ما هنوزم که هنوزه یه برنامه اقتصادی خوب و کارآمد نداشته باشیم،نظام آموزشی مون ناکارآمد و ناتوان باشه،برنامه‌های توسعه نتیجه مطلوب نداشته باشن،و هزار مشکل دیگه!!!تا وقتی ما علوم انسانی خودمون رو نداشته باشیم و تا وقتی نخبگان علوم انسانی نادیده گرفته بشن،ما در همه زمینه‌هایی که گفتم مقلد خواهیم بود.هر روز از یکی تقلید می‌کنیم و باز هم به نتیجه نمی‌رسیم!دومما بعد انقلاب و جنگ دچار عمل‌گرایی شدیم؛فکر کردیم اگه مظاهر توسعه صنعتی رو داشته باشیم یعنی پیشرفت؛پس جمعیت زیادی رو به سمت علوم فنی و تجربی هل دادیم و مهندس‌هایی تربیت کردیم تا سد و پل و جاده و نیروگاه و شهرهای مدرن بسازن و ساختن؛توی نظام پزشکی به طور عجیبی پیشرفت کردیم،از نظر صنعتی در خیلی زمینه‌ها خودکفا شدیم،توی فناوری فضایی و فناوری‌های نوین مثل نانو و هسته‌ای جزو ده‌تا کشور برتر دنیا شدیم،ولی برای هیچکدوم اینا زیرساخت معنایی نساختیم!هرجا نخبگان علوم انسانی، مخصوصا جامعه‌شناسی خواستن حرف بزنن، بهشون برچسب سیاه‌نمایی و غرب‌زدگی چسبوندیم و به هشدارها و توصیه‌هاشون گوش ندادیم.غافل از اینکه علوم فنی و مهندسی فقط ابزارن؛ مثل دست. و مغز باید علوم انسانی باشه!ما دست و مغزمون رو هماهنگ نکردیم!ما کار مغز رو هم به دست سپردیم!همین میشه که الان دانشجوی بهترین دانشگاه صنعتی کشور، درحالی که آگاهی تاریخیش رو از پیج‌های اینستاگرام و کانال‌های تلگرام گرفته، میاد شعار جاوید شاه میده،و فکر می‌کنه چون هوش ریاضی بالایی داشته و خوب تست زده، حق داره درباره هرچیزی نظر بده،و حق داره به مخالفانش با سنگ و چاقو حمله کنه،و با وقاحت و بی‌شرمی تمام پرچم کشورش رو آتش بزنه!چرا؟بخاطر همین مبنا نداشتن،بخاطر آدم حساب نکردن نخبگان علوم انسانی که صداشون به جایی نمی‌رسه!!!سومولی چند وقت پیش به یه نتیجه جالب رسیدم؛تشکل‌های دانشجویی دانشگاه‌هایی مثل دانشگاه صعنتی شریف و دانشگاه صنعتی اصفهان، در تحولات سیاسی معاصر ایران نقش مهمی داشتند. یک نمونه‌ش شکل‌گیری سازمان مجاهدین خلقه که توسط چندتن از دانشجویان دانشگاه شریف شکل گرفت.(جالبه که تمام کسانی که هسته اولیه تشکیل سازمان مجاهدین خلق بودند در رشته‌های فنی و مهندسی درس می‌خوندن، یا در دانشگاه شریف یا تهران).نام دانشگاه هم برگرفته از نام شهید شریف واقفی، دانشجوی همین دانشگاه هست که از رهبران سازمان مجاهدین پیش از چرخش ایدئولوژیک بود(نام دانشگاه قبل از انقلاب دانشگاه آریامهر بود).یا در دوران اصلاحات، فعالیت سیاسی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان خیلی قابل توجه بود، شاید حتی بیش از دانشگاه اصفهان!(حجم و عمق فعالیت تشکل‌های دانشجوییِ دهه هفتاد و هشتاد اصلا قابل مقایسه نیست با الان)چرا دانشجویان این دانشگاه‌ها که در رشته‌های فنی و مهندسی درس می‌خوندن، انقدر به فعالیت سیاسی علاقه داشتند؟بخش قابل توجهی از مسئولینی که پیش از انقلاب هم فعالیت سیاسی داشتند، در رشته‌های فنی و مهندسی بودند.چه ارتباطی هست بین این‌ها؟بنده فکر می‌کنم علتش اینه که علوم انسانی در ایران همیشه مورد بی‌توجهی قرار گرفته. باور عامه بر این بوده که افراد باهوش باید در رشته‌های ریاضی و تجربی وارد بشن و علوم انسانی مال کساییه که هوش کافی برای ریاضی و تجربی ندارن!درنتیجه، افراد باهوش و نخبه توی رشته‌های فنی و مهندسی تجمع کرده بودن، افرادی که واقعا باهوش‌تر از میانگین جامعه بودن و در نتیجه دغدغه‌های بیشتری هم داشتند، نسبت به اطراف هشیارتر بودن و توی دهه پنجاه به این نتیجه رسیدن باید یه کاری بکنن.این افراد در زمینه علوم انسانی مطالعه داشتند؛ ولی مطالعه‌شون به اندازه کافی عمیق نبود. خیلی از مفاهیم پایه براشون جا نیفتاده بود و شاید تحصیل در رشته فنی، اون‌ها رو تا حدی عمل‌گرا بار آورده بود.اونها کنش سیاسی داشتند، اتفاقا خیلی بر تحولات سیاسی ایران اثرگذار بودن، ولی چون دانش اجتماعی و فلسفی کافی نداشتند، گاهی راه به خطا بردند.نمونه بارزش هم سازمان مجاهدین خلق بود.جالبه که اخیرا تحقیقاتی نشون دادن که دانش‌آموختگان علوم پزشکی و مهندسی بیشتر جذب فرقه‌ها و گروه‌های افراطی مثل داعش شدند تا دانش‌آموختگان علوم انسانی.شاید بشه بسیاری از ناکامی‌ها و عدم موفقیت‌ها و انحراف‌ها در تحولات سیاسی ایران معاصر رو به این مسئله ربط داد که ما علوم انسانی رو خیلی مهم نمی‌دونیم، نخبه‌ها تمایل زیادی به علوم انسانی ندارن و جامعه هم خیلی فارغ‌التحصیلان علوم انسانی رو آدم نمی‌دونه!شاید علتش اینه که علوم انسانی، با خود انسان سر و کار داره، با زندگی انسان، روان انسان، تاریخ انسان، فکر انسان... برای همین همه فکر می‌کنن می‌تونن در این باره نظر بدن، فکر می‌کنن خیلی چیزهای پیش پا افتاده و ساده ایه و اصلا نیاز به علم نداره!برای همین یه پزشک، یه کارمند، یه راننده تاکسی، یه مغازه‌دار و خیلی از مردم وقتی می‌فهمن رشته من جامعه‌شناسی بوده، میگن: ماها جامعه رو بیشتر از تو می‌شناسیم، چون خیلی تنمون به تن این مردم خورده!و به خودشون اجازه میدن توی حوزه تخصصی علوم انسانی نظر بدن. چون اونو اصلا تخصص نمیدونن!ولی من جرات ندارم توی حوزه تخصصی پزشکی یا زمین‌شناسی یا الکترونیک نظر بدم!همه پذیرفتن که این‌ها علمه و باید اون رو به متخصص سپرد.این نگاه هنوز درباره علوم انسانی وجود نداره.درحالی که علوم انسانیه که تعیین می‌کنه اون پزشک یا مهندس چطور باید توی ساختار جامعه قرار بگیره!😎در آخر،روز مهندس رو به مهندسان عزیزی که توی کار علوم انسانی دخالت نمی‌کنن و با نگاه صفر و یکی و خشک مهندسانه‌شون(!) دنبال پاسخ برای مسائل پیچیده علوم انسانی نمی‌گردن تبریک می‌گم! دارم سریال چیزهای عجیب رو می‌بینم😅 این آقای گوگولی و با مزه یکی از شخصیت‌های فرعی سریاله که یه مهندس روس زمان شوروی سابقه. با اختلاف گوگولی‌ترین و ناز ترین مهندسی که دیدم😂در پاسخ به هتک حرمت به پرچم ایران عزیزم. اهانت به پرچم، هیچ توجیهی نداره و کسی که به این پرچم اهانت می‌کنه، نباید با بودجه این کشور درس بخونه و بعد هم بذاره بره! شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Tue, 24 Feb 2026 18:02:11 +0330 https://virgool.io/MAHDIJAN/%D9%87%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%85-%D9%88-%D9%84%DA%AF%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85-xqqy46cebgxb یک شب قبل از 22 دی بود؛ شاید هم دو شب قبل. اینترنت‌ها قطع بود و برخلاف همیشه، تلوزیون را روشن کرده بودیم. تنها منبع خبری‌مان شبکه خبر بود. فکر کنم دولت بیانیه داده بود؛ درباره جانباختگان گفته بود و عزای عمومی اعلام کرده بود. بعد هم گفته بود مردم در اعتراض به اقدامات تروریستی اخیر به خیابان بیایند. با همسرم زیرنویس را می‌خواندیم و خون خونمان را می‌خورد. حرص می‌خوردیم و فحش می‌دادیم. دولت یک طوری در بیانیه ژست حق به جانبی گرفته بود که انگار اقتصاد کشور دست عمه‌های من بوده و عمه‌های من نتوانسته‌اند تورم لعنتی را کنترل کنند. انگار نه انگار که توی یک سال و نیم، دلار و سکه و کوفت و زهرمار چندین برابر شده بود و طوری بالا رفته بود که سابقه نداشت. یک ببخشید خشک و خالی هم نگفته بودند به مردم. یک معذرت‌خواهی معمولی... نه استعفا، نه اقدام جدی... هیچی. گاهی نگرانی و ناامیدی را که توی چشمان همسرم می‌دیدم یا وقتی سر کلاس جامعه‌شناسی می‌نشستم، با خودم می‌گفتم من دارم سنگ چی را به سینه می‌زنم؟توی همین ویرگول، یکی زیر یکی از پست‌ها کامنتی گذاشته بود با این مضمون که: با وجود این که این مشکلات اقتصادی و اجتماعی و زیست‌محیطی و... را می‌بینی، بازهم طرفدار نظامی؟آن شب، شب قبل 22 دی، با وجود همه فحش‌هایی که دادم، با وجود دردی که داشتم با گوشت و پوست می‌چشیدمش، و با این که دلم می‌خواست لج کنم و نروم، آخرش به این نتیجه رسیدم که باید رفت و رفتم. با دل پر خون رفتم. با دلی که داشت می‌سوخت؛ برای خودم، برای مردم.برای این نرفتم که دولت گفته بود. فقط برای این رفتم که تاریخ بهار عربی و مخصوصا تحولات سوریه را نخوانده، بلکه خورده بودم. هم سر کلاس جامعه‌شناسی انقلاب لیسانس و هم برای پروژه داستانی خودم خیلی درباره تحولات سوریه خوانده بودم. از شروع اعتراضات به دولت بشار اسد و ریشه‌هایش – مطالباتی که به حق بودند – تا آغاز جنگ داخلی و قرار گرفتن بشار در آستانه سقوط، تا چند سال بعد و افتادن سوریه به دست داعش و تجزیه و هرج و مرج و کشته شدن هزاران نفری که حتی در آمار هم به شمار نیامدند و هزاران آواره‌ای که به بدبختی خود را به اروپا رساندند و... سوریه دیگر سوریه بشو نبود. بعد از سقوط بشار هم که این است وضعش: حمله اسرائیل و هرج و مرج و اسلام‌گرایی رادیکال و نابودی زیرساخت‌ها و... خلاصه هر اتفاق بدی که ممکن است برای مردم یک کشور بیفتد.من فقط به این نتیجه رسیدم که نباید مسیری که مردم سوریه رفتند را برویم؛ چون هرچه سر آن‌ها آمده، برای ما ضرب‌در ده می‌شود. برای همین رفتم. برای ایران. برای ایرانی که دوستش دارم و غصه‌اش را می‌خورم و گاهی برایش اشک می‌ریزم.روز 22 دی خیلی آدم آمده بود. خیلی انقدر آدم آمده بود که از خیلی قبل از میدان بزرگمهر خیابان پر از آدم بود و تا خود گلستان شهدا خیابان خالی نمی‌شد. همه هم مردم همین ایران بودند. در همین ایران زندگی می‌کردند. کسی مردم را برای راهپیمایی از افغانستان نیاورده بود. ما بودیم. ما مردم. ما مردمی که ایران را دوست داشتیم، انقدر دوست داشتیم که دلمان خون بود ولی حاضر نشده بودیم صدایمان با دشمن یکی شود. ما، مردمی که ایران را به یک لقمه نان نمی‌فروختیم.الان شب بیست و دوی بهمن است. سه روز پیش، رفته بودم آخرین امتحانم را بدهم و سر کلاس حرف از اعتراضات و آشوب‌های اخیر شد. طبق معمول همه کلاس‌های جامعه‌شناسی، دردِ دل‌هایمان عمیق‌تر بود، همه‌جانبه‌نگرتر بود، دردمندانه‌تر بود. عمیق‌تر از حرف‌هایی که مردم توی تاکسی و اتوبوس و صف نان می‌زنند. و می‌دانستیم اگر راهکار هم پیدا کنیم و بگوییم، کسی به حرف جامعه‌شناسی خوانده‌ها گوش نمی‌دهد. روی پیشانی‌مان برچسب غرب‌زده می‌چسبانند، می‌گویند سیاه‌نمایی می‌کنید...!از آن طرف بالاخره احمق که نیستم. نگاه‌های سنگین و چپ‌چپ همکلاسی‌ها و برخورد سنگین‌شان را می‌فهمم. می‌فهمم به من که تنها چادری کلاسم چطور نگاه می‌کنند. من همیشه قبل از ورود به کلاس عقایدم را می‌گذاشتم دم در. با خودم عهد بسته بودم جز روی عقل و منطق تعصب نداشته باشم. توی دوران کارشناسی، چندتا از چادری‌های کلاس بارها بهم می‌گفتند جواب فلان استاد که ضد دین حرف می‌زند را بده – چون می‌گفتند تو از پس جواب دادنش برمی‌آیی – و می‌گفتم من از نظر علمی در حدی نیستم که جواب این استاد را بدهم. من الان فقط یاد می‌گیرم. توی کلاس‌های ارشد سعی کردم هیچ‌وقت به سمت و سوی خاصی جهت‌گیری نکنم. سعی کردم آن کنشگر مرزی‌ای باشم که بجای ایجاد دوقطبی و جبهه‌گیری، به دنبال گفت‌وگوست، به دنبال واقع‌بینی و انصاف است. سعی کردم با همه – بدون قضاوت اعتقاداتشان – دوست باشم؛ نه دوست صمیمی، در حد یک همکلاسی ارشد که به او اعتماد داری و بدت نمی‌آید با او گفت‌وگو کنی؛ همین. ولی خب، وقتی برای اولین امتحان و بعدی‌اش و بعدی‌اش سر کلاس رفتم، فهمیدم مهم نیست که من چقدر تلاش کنم؛ آخرش همه ته ته دلشان درباره من می‌گویند: این که عرزشی ست. این که...الان فهمیده‌ام یک طرف جبهه گرفتن، خیلی آسان‌تر از گفت‌وگو کردن و کنشگری مرزی ست؛ و این دقیقا همان کاری ست که ایران لازم دارد. باید بین مردم، بین دو قطبی که هست، یک پل ارتباطی برقرار شود. باید گفت‌وگو اتفاق بیفتد تا حباب رسانه شکسته شود، تا اشتراکات پررنگ شود، تا مردم امیدوار شوند. و من تلاش کردم این اتفاق بیفتد؛ با چیزهایی که از دانشگاه و تجربه آموخته بودم. اما از یک طرف، برچسب غرب‌زدگی می‌خورم و از طرف دیگر برچسب جیره‌خور بودن. این وضعیت کسی است که می‌خواهد گفت‌وگو کند؛ نه جبهه‌گیری و دعوا. چیزی است که توی ویرگول هم دیده‌ام. توی ویرگول هم اصولا افراد حوصله دعوا را بیشتر دارند تا گفت‌وگو و ترجیح می‌دهند در فضای تعصب و احساسات بمانند؛ که که واقعیت را ببینند. همین هم می‌شود که تو باید از دو طرف فحش بخوری. گاهی وقتی این‌ها را می‌بینم، با خودم می‌گویم گور پدر همه‌شان. گور پدر همه آن‌هایی که دم از آزادی بیان و احترام به عقاید می‌زنند ولی اگر باب میلشان نباشی، هرچه از دهنشان دربیاید می‌گوید. خواهرم می‌گوید ای کاش واقعا دیکتاتوری بود؛ کاش واقعا حکومت مثل حکومت کره شمالی بود چون این مردم قدر آزادی را نمی‌دانند.یاد شهید سیدحسن حسینی افتادم. شب ۱۸ دی ایستاده بود وسط مردم، داشت با مردم حرف می‌زد. مامور نبود. فقط می‌خواست مردم را به فکر کردن دعوت کند. می‌خواست نگذارد مردم قاطی تروریست‌ها شود. بعد یکهو یکی از جمعیت بیرون آمده بود و چاقو را به قلبش فرو کرده بود و رفته بود.درست است؛ من طرفدار نظامم. من آقای خامنه‌ای را قبول دارم. و ایران را دوست دارم. برای همین دنبال گفت‌وگوام. می‌خواهم با آن‌ها که مخالفند حرف بزنم؛ نه برای این که قانع‌شان کنم. برای این که باید حرف زد. ولی در پاسخ چیزی بجز توهین و حرف‌های غیرمنطقی نشنیده‌ام. فضای دو طرف خیلی رادیکال است. خیلی رادیکال‌تر از آن که بشود حرف زد، بشود راه حل پیدا کرد. یکی از مخالفان حکومت نوشته بود: «بین ما و شما دریایی از خون است و امکان آشتی نیست». کدام خون؟ مگر خون‌هایی که ریخته شد خون مردم ایران نبود؟ و مگر مایی که جمهوری اسلامی را قبول داریم ایرانی نیستیم؟ مگر ما از کجا آمده‌ایم که یک عده ما را از دایره مردم ایران بیرون انداخته‌اند؟ آن خون‌ها که ریخته شد را ما نریختیم. آن خون‌ها خون خودمان بود. ما بودیم. آن خون‌ها را بیگانه ریخت، مزدور اجنبی ریخت و تاوانش را ما باید بدهیم.این روزها کسانی مدعی دوست داشتن ایرانند که برای حمله دشمن لحظه‌شماری می‌کنند و آن‌ها که واقعا برای ایران و مردمش هزینه داده‌اند را مزدور و جیره‌خور می‌نامند. این روزها، این فضای رادیکالی که رسانه ایجاد کرده به نفع هیچکس نیست. نه به نفع ما طرفداران جمهوری اسلامی است و نه به نفع مخالفان جمهوری اسلامی. این رادیکالیسم فقط به نفع دشمن است. این دشمنی، این دوقطبی، این که ایرانی جلوی ایرانی بایستد، دودش توی چشم ما مردم ایران می‌رود و پولش توی جیب خارج‌نشین‌های مواجب‌بگیر از دشمن. توی جیب آن‌ها که از کیلومترها دورتر، برای ایران اشک تمساح می‌ریزند و در باطن برایشان هیچ ارزشی ندارد یک نفر در ایران بمیرد یا هزار نفر؛ آن‌ها که مردم ایران را به جان هم می‌اندازند و لقمه در خون مردم می‌زنند.بله من از نظام جمهوری اسلامی دفاع می‌کنم؛ ولی منظورم این نیست که بی‌نقص است، و کور و کر و خنگ هم نیستم که نفهمم مشکل کجاست. مثل گوسفند سرم پایین نیست که نفهمم چه اتفاقی دارد می‌افتد. من با دل خون از جمهوری اسلامی دفاع می‌کنم؛ با قلبی که از درد تیر می‌کشد. می‌بینم کسانی را که ادعای انقلابی بودن و ولایی بودنشان گوش مردم را کر می‌کند و ذره‌ای دلشان برای ایران و مردمش نمی‌سوزد، می‌بینم آن‌هایی که خرد و عقل را بوسیده‌اند و کنار گذاشته‌اند و مدیریتشان بجای خرد، بر خریت استوار است. حرص می‌خورم. اعتراض می‌کنم. مطالبه می‌کنم. غصه می‌خورم. خنگ نیستم. کور هم نیستم. من از جمهوری اسلامی دفاع می‌کنم نه از آن‌ها. و شاید از خیلی‌های دیگر هم بیشتر بدانم و غصه بخورم. با دل خون از جمهوری اسلامی دفاع می‌کنم، چون ایران را دوست دارم. چون نمی‌خواهم فروپاشی ایران را ببینم.شهبازی توی کانال ماهبندانش نوشته بود: «عاشق همین خل‌بازی‌هاتم جمهوری اسلامی عزیز. با همه این ندونم‌کاری‌ها هم تا بتونم نمی‌ذارم خش بهت بیفته. ولی آخه چرا؟»من الان دقیقا همینم. از دو طرف هم فحش می‌خورم. از چپ و راست هم له می‌شوم. نوزده بهمن، آخرین امتحانم بود و نگاه‌ها و برخوردهای سنگین بچه‌ها را تاب نیاوردم که زودتر از جمعشان زدم بیرون. توی مترو به ایران و سرنوشتش فکر می‌کردم. در منتهای درماندگی و استیصال و چه کنم بودم. نه برای زندگی و آینده خودم؛ برای ایران. به خودم آمدم دیدم سرم را به میله مترو تکیه داده‌ام و دارم گریه می‌کنم. نه برای این له شدن دو طرفه و دو طرفه فحش خوردن... نه. داشتم برای ایران گریه می‌کردم. دلم می‌خواهد ایران را بغل کنم. دلم می‌خواهد ایران را محکم توی بغلم بگیرم و نوازشش کنم و بگویم که حالش خوب می‌شود. دلم می‌خواهد ایران را بغل بگیرم و نگذارم دست هیچکس بهش برسد.فردا هم می‌خواهم بروم راهپیمایی. نه از سر دلخوشی که از سر خون دل. از سر دلسوزی. می‌خواهم بروم راهپیمایی و ایران را بغل کنم و بگویم دوستش دارم، حتی اگر شرایطش بد باشد. می‌خواهم یک انسان شریف باشم، انسانی که وطنش را به لقمه نان نمی‌فروشد.پی‌نوشت: آن روز توی مترو، هندزفری را درآوردم و آهنگ «لگد» را گوش دادم:...هی ایستادیم و لگد خوردیم/ از مدعیان فحش بد خوردیمتا چشم وا کردیم این دنیا/ تا می‌شد و می‌خورد زد، خوردیم!از هر طرف بر قلبمان زخمی ست/ زخمی که آهش سخت می‌گیردآهی که دامن‌گیر نامردان/ آهی که تاج و تخت می‌گیرداین رسم این دنیاست می‌دانم/ ما تاابد تنهای تنهاییمدنیا اگر این است پس صد شکر!/ ما لکه‌های ننگ دنیاییم... شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Wed, 11 Feb 2026 00:48:04 +0330 https://virgool.io/farhang-andishe/%D8%AA%D9%88-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%DB%8C%D8%A7%D8%BA%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-r9x8mpgjki74 سلام آقای خمینی.امروز که دوازده بهمن باشد، می‌شود چهل و هفتمین سالگرد بازگشت شما به ایران، به عنوان رهبر انقلاب اسلامی. یک نسل عوض شده است. آن جوان‌هایی که آن روز دور و بر شما بودند پیر شده‌اند، بعضی شهید شده‌اند و بعضی مرده‌اند. خلاصه دیگر یا نیستند و یا از دید ما خارج شده‌اند و کسی حرفشان را نمی‌شنود. آن‌هایی که آن زمان بچه بودند و سربازهای توی گهواره، حالا پا به سن گذاشته‌اند. میانه سالند و نزدیک پیری. پنجاه شصت ساله.حالا کشور دست مایی افتاده که تو را فقط از صفحه اول کتاب‌های درسیمان می‌شناسیم، از عکست بالای تخته کلاس‌هایمان، از تکه‌های جسته گریخته سخنرانی‌هایت توی تلوزیون. ما تو را از نزدیک که چه عرض کنم؛ حتی از دور هم ندیده‌ایم. فقط شنیده‌ایم؛ راست و دروغ؛ قاطی هم. از تبار هندی گرفته تا معجزه طبس و آب و برق مجانی و نگاه مترقی به زن و... خیلی چیزها.ولی آقای خمینی، من با راست و دروغ هیچکدام کاری ندارم. یک چیز برای من واضح است و آن این است که تو نظام شاهنشاهی را برانداختی؛ اول از توی قلب مردم و بعد در واقعیت، در سپهر سیاسی ایران. تو درختی را از ریشه بیرون کشیدی که بیش از سه هزار سال در اندیشه سیاسی ایرانشهری ریشه دوانده بود. ایرانیان تا چشم باز کرده بودند، پادشاهان را فرزندان خدا دیده بودند؛ انسان‌های بی‌نقصی که حکومت حق مسلمشان بود و مالک جان و مال و سرزمین ایرانیان بودند.«شاه» در ایران کنار خدا نشسته بود.حتی ورود اسلام هم نتوانست این اندیشه را از بین ببرد. حتی بعد از اسلام هم، پادشاهان قبله عالم بودند. سایه خدا بودند. مالک ممالک محروسه بودند و صاحب جان و مال رعیت. کی جرات داشت بگوید شاه بالای چشمش ابروست؟تو چطور توانستی این کار را بکنی حضرت امام؟ چطور زورت به این باورِ هزاران ساله رسید و مردمِ ایران را به جایی رساندی که توی خیابان داد بزنند مرگ بر شاه؟ این مردم که بار اولشان نبود پادشاه خودکامه و ظالم می‌دیدند. تمام گذشته و تاریخشان پر بود از پادشاه‌های ظالم و زورگو و مستبد. اصلا استبداد رکن اصلی حکومت پادشاهی ست. هزاران سال بود مردم این را دیده بودند و پذیرفته بودند. تو چکار کردی با این مردم، خمینی کبیر؟این مردم دیگر نهایت نهایتش توی انقلاب مشروطه، برای پادشاهی مشروطه کلی ذوق کرده بودند. باز هم زورشان به شاه نرسیده بود یا نخواسته بودند اصلا شاه را بردارند. شاید فکر کرده بودند شاه را که اصلا نمی‌شود حذف کرد! مملکت شاه می‌خواهد!شاید کسی بگوید خب توی جهان امروز دیگر کسی پادشاهیِ عهد بوق را نمی‌خواهد؛ ولی توی همین جهان امروز که ایده دموکراسی و جمهوریت آن را پر کرده، هنوز کشورهایی هستند – اتفاقا توسعه یافته – که نتوانسته‌اند پادشاهی را کنار بزنند. پارلمان دارند، حزب دارند، انتخابات هم دارند؛ ولی آخرش باید یک شاهی، ملکه‌ای چیزی هم بالای سرشان باشد و ارتششان سلطنتی باشد نه ملی و سرودش کشورشان دعا برای سلطنت باشد نه کشور و ملت.از زمانی که ایران ایران بود و از زمانی که انسان‌ها بودند و تمدن بود، حکومت پادشاهی بود. هرکس زورش بیشتر بود و عده و عُده بیشتری داشت، پادشاه می‌شد و بعد پسرش و بعد نوه‌اش... مردم انتخاب نمی‌کردند، فقط زیر بار می‌رفتند؛ چون پادشاه زور داشت و آن‌ها نداشتند؛ و چون پادشاه می‌گفت که خدا او را تایید کرده تا فرمانروایی کند. پادشاه‌ها نه موقع آمدن از مردم نظر می‌خواستند و نه موقع رفتن. سرنگونی‌شان هم یا بخاطر حمله خارجی بود، یا کودتا و شورش گروهی که زورمندتر بودند، و یا بخاطر دعواهای قدرت‌طلبانه داخل خود دربار. مردم هیچ‌وقت به این نتیجه نمی‌رسیدند که این حکومت را نمی‌خواهیم؛ پس تغییرش می‌دهیم. مردم فقط رعیت‌هایی بودند که نگاه می‌کردند.حکومتی که تو بنا گذاشتی – فارغ از این که الان عملکردش چطور است – تنها حکومتی بود که مردم آن را خواستند. اولین باری بود که بعد از هزاران سال، مردم – به معنای واقعی مردم – یک حکومت را سرنگون کردند و حکومتی دیگر را به قدرت رساندند. اولین بار بود که مردم توانستند بین «آری» و «نه» انتخاب کنند.حتی همان‌هایی که الان معتقدند تو اشتباه کردی، و حتی آن‌هایی که الان می‌خواهند پهلوی برگردد هم به تو مدیونند آقای خمینی. کسانی که توی خیابان می‌آیند و می‌گویند جاوید شاه هم به تو مدیونند. تو بهشان یاد دادی می‌شود مخالف حکومت بود و می‌شود حکومت را تغییر داد. دوتا شاه پهلوی را که مردم نخواسته بودند؛ اولی را انگلیس گذاشت روی تخت سلطنت و دومی را آمریکا. این ربع پهلوی اما حالا برای رسیدن به قدرت، محتاج مردم است! حالا باید مردمی باشند توی ایران که پهلوی را بخواهند و برایش بجنگند تا بتواند برگردد.اگر تو نبودی و انقلابت نبود، این مردم کی جرات داشتند توی تاکسی و صف نان و مهمانی‌ها و کوچه و بازار و کلاس و مدرسه و فضای مجازی، به تو و انقلابت و حکومتت فحش بدهند؟ شاید صد برابر بدتر این را می‌دیدند و دم نمی‌زدند. تو یادشان دادی که اگر ناراضی هستند، می‌توانند داد بزنند و بگویند ناراضی‌اند. می‌توانند طلبکار مسئولان شوند. اگر تو نبودی که یادشان بدهی می‌شود اعتراض کرد، صدبار هم توی سرشان می‌زدی صداشان درنمی‌آمد؛ همانطور که قبلا هم درنیامده بود(بجز قیام‌های کوچک و کم‌دامنه‌ای در گوشه و کنار ایران).این مردم هزاران سال بود که فقط نگاه کرده بودند که این حکومت می‌رود و بعدی می‌آید و همه‌چیز را به چرخ گردون نیلوفری و فلک و ستاره‌ها ربط داده بودند. برای ستاره‌های توی آسمان نقش بیشتری قائل بودند تا خودشان. اگر راضی بودند می‌گفتند چرخ بر وفق مرادشان می‌چرخد و اگر ناراضی بودند، فحشش را به همان چرخ فلک می‌دادند: چه بدکرداری ای چرخ! سر کین داری ای چرخ! نه دین داری نه آیین داری ای چرخ!این مردم را همه توی سرشان زده بودند. پادشاهان سال‌ها به عنوان رعیت توی سرشان زده بودند. مغول‌ها و افغان‌ها توی سرشان زده بودند. انگلیس و امریکا و شوروی و آلمان توی سرشان زده بودند. هرکس از راه رسیده بود یکی زده بود توی سر این مردم و بهشان حالی کرده بود که نه حرف شما مهم است، نه خواسته‌هایتان. تو اما آمدی سر مردم داد کشیدی. کاری کردی که مردمی که سال‌های سال، هر حکومتی تکه‌ای از خاکشان را کنده بود و برده بود، سر یک وجب خاک خرمشهر با چنگ و دندان بجنگد.تو آمدی این مردم را یاغی کردی آقای خمینی. کاری کردی که دیگر بجای تو سری خوردن، سرش را بلند کند و نظر خودش را بدهد. بگوید نه شرقی نه غربی. کاری کردی که با خودش بگوید: تحریمیم؟ به جهنم. خودمان می‌سازیم. حمله می‌کنند؟ به جهنم. دفاع می‌کنیم.این مردم را یاغی کردی آقای خمینی. آن‌ها که تو را قبول ندارند فکرش را هم نمی‌کنند که همین «قبول نداشتن» و «مخالف بودن» را مدیون تواند. حتی آن دهه هشتادی که اصلا تو را نمی‌شناسد و از تو و انقلابت متنفر است هم تنفرش را مدیون توست. تو به او یاد داده‌ای که می‌شود مخالف بود و مخالفت را کف خیابان داد زد. اگر تو نبودی که با یک پشتوانه مردمی، حکومت پهلوی را براندازی کنی، ایده براندازی شاید در ذهن هیچکس جوانه نمی‌زد. هیچکس توی همین ویرگول نمی‌نوشت که می‌توان جمهوری اسلامی را سرنگون کرد و بعد رفراندوم برگزار کرد و مردم خودشان انتخاب کنند که چه جور حکومتی می‌خواهند؛ و مثلا یکی بگوید حکومت غیردینی(هرچه باشد)، یکی بگوید جمهوری دموکراتیک، یکی بگوید پادشاهی مشروطه...این مردم حالا ناراضی‌اند. بعضی نظرشان این است که حکومت بماند و اصلاح شود و بعضی می‌خواهند کلا برود و همه آن‌ها چه بدانند چه نه، مدیون تو هستند. من شخصاً نظرم این است – بله تو ما دخترها را یاغی کردی و حالا من بجای ضعیفه بودن، اینجا نظر شخصی خودم را می‌گویم – که این حکومت بماند، ولی اصلاح شود. نظرم این است که مدیران پیر و پوسیده و پلاسیده بازنشسته شوند و مدیریت را به جوانانی بسپارند که تخصص و تعهد دارند. نظرم این است که می‌توانم تغییر ایجاد کنم؛ چون تو یادم داده‌ای.ممنونم آقای خمینی.این آسمان طلائیه است. اینجا سخنران داشت می‌گفت ما توی دفاع مقدس، با همت چند مهندس خوش فکر، رکورد انتقال مجروح جنگی به بیمارستان را از چنگ آمریکایی‌ها درآوردیم. آن‌ها رکوردشان ۲ ساعت بود. رکورد ما شد ۲۰ دقیقه. و داشتم فکر می‌کردم اگر آن زمان توانستیم، چرا الان نتوانیم؟ شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Mon, 02 Feb 2026 11:56:51 +0330 https://virgool.io/MyGunpen/%D9%85%D9%86-%D9%87%D9%85-%DA%A9%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%85-ias9yfirzq7b این روزها خیلی‌ها داغدار و سوگوارن و همه "جای گلوله‌ای در بدنشان درد می‌کند که بهشان نخورده است". همه از کوه کشته‌های انبوه شده روی هم حرف میزنن. آمارها وحشتناکن: 12 هزار نفر، 15 هزار نفر، 20 هزار نفر، 25 هزار نفر، 30 هزار نفر و حتی 50 هزار نفر!گویا من هم کشته شدم و خودم خبر ندارم.میدونم الان شماهایی که این پست رو میخونین انقدر احساساتی و عصبانی و غمگین هستید که به احتمال زیاد میاید زیر پست برای دعوا و فحاشی نسبت به من(کما اینکه توی پست‌های قبلی هم...!). ولی اگه هنوز یه ذره، فقط یه ذره برای سلول‌های خاکستری مغزتون ارزش قائلید و اگه تست آی‌کیو رو بالای 90 می‌زنید، ازتون انتظار میره که ادامه پست رو هم بخونید.ببینید؛ من اصلا نمیخوام بگم کسی کشته نشده. شده. اطراف خود منم شنیدم کسانی کشته شده باشن. آمار رسمی کشور میگه حدود سه هزار نفر جانباخته داشتیم. حالا شما آمار رسمی رو قبول نداری و معتقدی باید چشماتو ببندی و دهنتو وا کنی و بگی حکومت دروغ میگه؟ باشه.ولی نظرت درباره علم ریاضی و آمار و احتمال چیه؟ دو دوتا همیشه چهارتاست!من همین الان یه سرچ زدم توی گوگل و از چندتا سایت خبری یه سری عدد و رقم درآوردم. بیشتر هم از ویکی‌پدیا که قطعا رسانه هرکس باشه، دست بسیج و سپاه نیست.توی جنگ 12 روزه، حدود هزار و دویست نفر از مردم کل ایران شهید شدن. 12 روز حملات پهپادی و موشکی: هزار و دویست نفر(کل ایران).توی جنگ هشت ساله، آمار شهدای کل استان اصفهان 30 هزارتا شهید بود. دقت کنید: در طول هشت سال، از افرادی که از کل استان اصفهان رفتن جبهه(جایی که هر لحظه احتمال گلوله و بمب خوردن بوده)، فقط 30 هزار نفر شهید شدن. هشت سال حضور مداوم در منطقه جنگی: 30 هزار نفر(استان اصفهان).هفدهم شهریور سال 57 که به جمعه سیاه معروفه و یکی از سرکوب‌های شدید حکومت پهلوی بوده، احتمالا 500 نفر شهید داشته. البته منابع رسمی حکومت پهلوی گفتن 80 نفر و خود انقلابیون تا چهارهزار نفر هم گفتن؛ ولی آمار 500 نفر منطقی تره. یک صبح تا غروب به گلوله بستن جمعیت معترض در شهر تهران: 500 نفر شهید.باز برگردیم به جنگ هشت ساله. توی جنگ هشت ساله، حملات هوایی و موشکی صدام به شهرهای ایران، حدود 15هزار شهید داشت و این شهدا از نیمه غربی ایران بودن؛ چون امکان عملیات هوایی توی نیمه شرقی نداشت. هشت سال حمله با هواپیمای بمب افکن و موشک به مناطق مسکونی در شهرهای نیمه غربی ایران: 15 هزار نفر شهید.حالا بریم سراغ یکی از بزرگترین کشتارهای چند دهه‌ی اخیر؛ کشتار مردم غزه به دست اسرائیل که با حملات موشکی و پهپادی و هواپیماهای جنگنده انجام میشه. عرضم به خدمتتون که از 7 اکتبر(15 مهر) که شروع جنگ بود تا 27 آبان، یعنی طی حدود 3 هفته، آمار شهدای غزه به 12 هزار نفر رسیده. یعنی اگه تو سه هفته تمام توی یه منطقه مسکونی متراکم با ساختمانهای ده بیست طبقه، موشک و بمب بندازی و توی هر حمله، چندتا ساختمانِ مثلا 40 واحدی رو که احتمالا 200 نفر توش زندگی میکنن، کامل بیاری پایین، میتونی 12 هزار نفر رو بکشی؛ اونم توی سه هفته!چرا دارم اینا رو میگم؟فقط برای این که یکم به آماری که بهتون میدن فکر کنین. انقدر تحت تاثیر احساسات و بخاطر بدبینی غیرمنطقی به حکومت، هر خبری که بهتون میدن رو قبول نکنید. یکم فکر کنید ببینید اصلا توی دو سه شب، کشتن مثلا 15 هزار نفر ممکنه؟بله البته ممکنه، ولی با انداختن بمب اتم!انقدر با قطعیت میگید که پزشکی قانونی و سازمان اورژانس کشور و سایر نهادهای رسمی میتونن آمارسازی کنن؛ ولی یه درصد فکر نمی‌کنید رسانه‌هایی که ازشون خبر می‌گیرید هم ممکنه آمارسازی کرده باشن؟ اصلا فکر می‌کنید چرا انقدر اختلاف توی آمار زیاده؟ چون هرکس یه چیزی می‌پرونه برای خودش!ممکنه بگید من فیلمش رو دیدم، عکسش رو دیدم! احتمالش نیست که بعضی از فیلم و عکسها ساخته هوش مصنوعی باشن یا مربوط به ایران نباشن؟ واقعا توی دورانی که هر چیز جعلی‌ای رو میشه درست کرد، فکر می‌کنید میشه به هر فیلم و عکسی که می‌بینید اعتماد کنید؟(یه نمونه، فیلمی بود با عنوان تیر خلاص زدن به مجروحان داخل بیمارستان، که بعد معلوم شد مربوط به حمله نیروهای الجولانی به مردم حسکه سوریه ست)فکر نمی‌کنید رسانه شما رو به حدی لبریز از خشم، نفرت و هیجان کرده که بجای تامل و فکر، فقط دنبال قضاوت‌های فوری هستید؟ طوری که احتمالا زیر همین پست، برای من هم فحش خواهید نوشت؟بیاید منطقی باشیم.من خودم هم این چند روز دنبال این بودم که بفهمم نیروهای امنیتی و انتظامی چطور برخورد کردن و چند نفر کشته شدن به دستشون. بنابراین، بجای زیر و رو کردن اخبار، اول درباره سلاح‌های سازمانی نیروهای پلیس و سپاه و ضد شورش تحقیق کردم.این نیروها برای مقابله با شورش، چندتا سلاح دارن: لانچر اشک‌آور، تفنگ پینت بال، شاتگان با ساچمه پلاستیکی.دو مورد اولی کشنده نیستن و مورد سوم هرچند کشنده نیست، ولی میتونه آسیب‌های دائمی یا موقتی ایجاد کنه. مثل موارد اصابت ساچمه به چشم. برای همین معمولا نیروهایی که شاتگان دارن، موظف هستن به کمر به پایین شلیک کنن. و البته آسیب ساچمه پلاستیکی کمتره.این موارد، برای مقابله با شورش هستن. چیزی که البته شخصا توی خیابون دیدم، استفاده از سلاح سازمانی کلاشنیکف هم بود(کلاشنیکف سلاح سازمانی و مرسوم بین نیروهای ناجا و سپاهه) که صدایی که من شنیدم، صدای گلوله مشقی یا پلاستیکی بود و غالبا هم تیر هوایی بود(مشاهداتم از روی پشت بوم رو توی پست‌های قبلی نوشتم).هفته پیش با یکی از فرماندهان بسیج صحبت کردم. مستقیما ازش پرسیدم که چند نفر از معترضان رو کشتید؟ گفت ما اصلا تا صبح نوزدهم دی حق تیر نداشتیم و نیروها فقط تجهیزات لازم برای دفاع شخصی داشتن(باتوم الکتریکی، اسپری فلفل، لانچر اشک‌آور). و اصلا شرایط تا صبح نوزدهم دی امنیتی نبود و بعدش که با موج حمله و تخریب و کشتار مواجه شدیم، شرایط امنیتی شد(یعنی تا قبلش فقط نیروهای انتظامی بودن، ولی بعدش نیروهای نظامی مثل سپاه هم وارد شدن). می‌گفت ما هجدهم دی بخاطر حضور مردم معترض در کنار اغتشاشگرها، نه اجازه داشتیم و نه تمایل داشتیم تیراندازی کنیم. همین هم شد که تعداد زیادی از نیروهای ضد شورش و پلیس و بسیج، به شکل وحشیانه‌ای شهید شدن(تصاویری که این بنده خدا نشون ما داد رو هیچ جا منتشر نکردن؛ چون به حدی شرم‌آور و وحشیانه ست که دوست و دشمن نباید ببینن و هنوزم از جلوی چشم من کنار نمیره). می‌گفت ما فقط تیر پلاستیکی داشتیم که تیر پلاستیکی اصلا کشندگی نداره و نهایتا یکم کبود میکنه! یه نکته جالب دیگه که این بنده خدا میگفت این بود که تیرهایی که از بدن اجساد خارج شده، اکثرا اصلا کالیبری نیست که ما داشته باشیم. ما کالیبر 9 میلیمتری و 7.62 داریم؛ ولی کالیبرهایی که توی بدن اجساده، 7.63 هست که اصلا توی سازمان رزم ایران موجود نیست.(ببینید اصولا هر کشوری برای نیروهای مسلحش سلاح سازمانی و فشنگ‌های استاندارد خاصی تولید میکنه/می‌خره تا همه یه دست باشن و بعد هم کارش برای تعمیر و نگهداری آسون باشه. و توی ایران هم استفاده از سلاح نه قانونیه و نه رایج؛ بنا بر این سلاح‌هایی که به طور غیرمجاز پیدا میشن هم محدودن؛ چه برسه به سلاح‌های سازمانی و قانونی. و به همین علت تشخیص این که گلوله‌ی داخل جسد رو کی زده، کار تقریبا آسونیه)حالا شما ممکنه بگید این بنده خدا دروغ گفته یا من دارم دروغ میگم. خب باشه؛ میتونیم این ادعا رو قبول نکنیم. ولی همونطور که میدونید، طبق قانون «بکارگیری سلاح توسط مأمورین نیروهای مسلح (مصوب ۱۳۷۳)» مأموران مسلح و مأموران انتظامی در مواجهه با تهدید مسلحانه و فوری مجاز به به‌کارگیری سلاح هستند، اما این استفاده باید تابع اصول «ضرورت»، «تناسب» و ضوابط آیین‌نامه‌ای باشد و پس از هر اقدام، گزارش و تحقیق رسمی انجام شود.حالا تصور کنید که یه عده با سلاح سرد و گرم اقدام به حمله به اماکن نظامی، دولتی و اموال شخصی مردم کردن. در چنین شرایطی، ما دیگه با اعتراض یا حتی اغتشاش مواجه نیستیم؛ بلکه ما دقیقا در موقعیت "جنگ شهری" قرار داریم و اصولا توی میدون جنگ، گلوله خیرات میکنن؛ نه حلوا!یعنی واقعا توقع دارید مامور پلیس وایسه و نگاه کنه که یه عده از دیوار پاسگاه بالا برن و انبار مهمات رو غارت کنن و خدا نگهدار؟ آر یو کیدینگ می؟بله این چند روز با یکی دو نفر از نیروهای بسیج هم صحبت کردیم و گفتن که شلیک کردن و افرادی هم کشته شدن. ولی نه کسی که داشته توی خیابون قدم میزده، یا نه کسی که توی خیابون شعار میداده. بلکه به کسی که داشته به صدا و سیما یا شهرداری یا پاسگاه پلیس حمله میکرده و با سلاح سرد یا گرم مسلح بوده.بعد اصلا فرض کنیم من دارم چرت میگم، خب؟شما در نظر بگیر که یه کلاشنیکف توی سازمان رزم ایران، خشاب 30 تایی داره. یعنی اگه یه مامور سرکوب، سلاحش رو بذاره روی حالت رگبار و شلیک کنه و اگه - بر فرض کاملا محال - هر گلوله به یه نفر بخوره و اگر - باز هم بر فرض محال‌تر - همه‌ی 30 تا شلیک هم کشنده باشن، هر مامور میتونه توی یه ماموریت سی نفر رو بکشه.خب حالا فکر میکنید اون شب‌ها چند نفر کف خیابون بودن که بشه کشتشون؟ و چند نفر از نیروهای انتظامی توی ماموریت بودن و حاضر بودن اینطوری مردم رو به رگبار ببندن؟اگه آمار 12 هزار نفر رو در نظر بگیریم به عنوان کمترین عدد، و اگه فرض کنیم ویکی‌پدیا راست میگه که در حدود 30 شهر حرکت‌های اعتراضی به وجود اومده، یعنی به طور متوسط توی هر شهر باید 400 نفر کشته شده باشن که این عدد میانگینه؛ و در واقع باید آمار کشته‌های شهرهای بزرگ مثل مشهد و تهران و اصفهان، به حدود هزار تا سه هزار نفر برسه. اگه آمار 16 هزار نفر رو قبول کنیم، باید حدود 530 نفر میانگین کشته شده باشن و اگه آمار 36 هزار رو در نظر بگیریم، یعنی به طور متوسط در هر شهر بیش از هزار نفر مردن!حالا خواهش می‌کنم یکم فکر کنید!اصلا چند نفر توی تجمعات شرکت کردن؟چند نفر رو به طور قطعی و یقینی میتونید نام ببرید که با گلوله نیروهای امنیتی کشته شدن؟تعداد زیادی از جانباخته‌ها با سلاح سرد شهید شدن. مثل برادر یکی از همکارهای مادرم که با چندین ضربه چاقو شهید شده بود؛ درحالی که یه بازنشسته معمولی بود که رفته بود از سوپرمارکت خرید کنه. حالا ممکنه یه رسانه بیاد این شخص رو به عنوان معترضی که گلوله مستقیم خورده معرفی کنه. کی به کیه؟؟مثلا این نمونه رو ببینید:اوه خدای من! این دیگه ردخور نداره! یه نامه محرمانه!اوه خدای من! این دیگه ردخور نداره! یه نامه محرمانه که مدعی شده که تعداد کشته‌ها در ۱۸ و ۱۹ دی ماه، ۹۵ هزار و ۶۵۰ نفر بودن!! نامه رو سردار اسدالهی زده که سال ۹۹ شهید شده! تو این نامه، سردار ستوده با آیدین زواره‌ای رئیس پزشکی قانونی (رئیس پزشکی قانونی کلا یکی دیگه است) و سردار ایزدی و سردار محققی جلسه داشتند که هر دوتاشون تو جنگ ۱۲ روزه شهید شدن!اصلا اینا به کنار، یه آهویی اونجا نبوده به اینا بگه تاریخو باید فارسی بنویسن؟و فکر می‌کنید اسناد مشابه این کم توی فضای مجازی هست؟ اسنادی که بدون دقت از کنارش گذشتید و دقت نکردید که اصلا به لحاظ منطقی امکان نداره که درست باشن؟چقدر میتونید به دیده‌ها و شنیده‌هاتون اعتماد کنید؟ توی همین اصفهان، یه بنده خدای بازاری کشته شده بود، من حدود سه چهارتا روایت مختلف و متناقض از این و اون شنیدم درباره نحوه کشته شدنش شنیدم که درباره هیچکدوم هم نمیتونم با قطعیت نظر بدم.تاکید می‌کنم که هدفم از این پست اثبات این نبود که بگم نیروهای امنیتی کسی رو نکشتن.هدفم صرفا این بود که وسط این جو احساسی و هیجانی که برای کسانی سوگواره که نمیدونه اصلا کی هستن، بگم حداقل یه ذره از تامل کنید و ببینید آمارهایی که گفته میشه آیا اصلا با علم ریاضی و آمار جور درمیاد؟آیا همه فیلم و عکس‌ها واقعیه؟ آیا مال ایرانه؟یا صاحبان رسانه صرفا دارن روی حس انسان‌دوستی شما دست میذارن و شما رو عصبانی میکنن تا ازتون برای مقاصد بعدی خودشون استفاده کنن؟در نهایت، کامنت شما نشانه شخصیت شماست و بنده بابت این که فرصت نمیکنم به همه کامنت‌ها پاسخ بدم، پیشاپیش عذرخواهم. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Fri, 30 Jan 2026 18:00:39 +0330 https://virgool.io/MyGunpen/%D8%AA%D8%A7%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%88-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%AA-fdpradd8qtlm اگه پست زندگی در حباب رو خونده باشید، دیگه میدونید منظورم از حباب چیه. در ادامه، باید بگم که ما برحسب عینک‌هایی که میزنیم و حبابی که درش هستیم واقعیت رو می‌بینیم و اخباری رو باور می‌کنیم که دوست داریم؛ چیزی رو قبول می‌کنیم که احساسمون میگه. درواقع، کاری که رسانه با ما می‌کنه، بیشتر از این که یه فرایند منطقی باشه، یه دستکاری احساسیه. رسانه بیشتر از عقل و منطق ما با احساسات ما کار داره. وقتی احساسات ما در جهاتی قرار بگیره که اون رسانه می‌خواد، دیگه هر داده و خبر و اطلاعاتی که به ما بده رو راحت باور می‌کنیم. درواقع احساسات و تمایلات ما هستن که در پذیرش یا عدم پذیرش اطلاعات دخیلن. مثلا شما عزیزی که مخالف نظامی، سرشار از حس خشم، ناامیدی و نفرت نسبت به نظام و سرانش هستی. این چیزیه که این مدت به وفور در پست‌های ویرگول دیدم؛ احساسات منفی در شدیدترین حالت خودشون. احساساتی که یکی دو روزه به وجود نیومدن و نتیجه سال‌ها عملکرد ناکارآمد نظام و البته تاثیر رسانه هستن(فحش نده عزیز من! بپذیر که هم من هم تو توی یه حباب بودیم و برای همین تو عصبانی هستی الان!). من نمی‌گم مخالفت ما با نظام صرفا بخاطر رسانه ست. به قول معروف تا نباشد چیزکی مردم نگویند چیزها. ولی من هم این ناکارآمدی رو دیدم؛ ولی به اندازه شما خشمگین نیستم. و بخاطر اینه که حباب من با شما متفاوت بوده(نمیگم توی حباب نبودم که اگه بگم دروغ گفتم).نتیجه این احساسات، اینه که اولا هر خبری که از منابع حکومتی رسمی بیاد رو با قدرت تکذیب می‌کنی؛ چون کاملا معتقدی که "حکومت دروغ میگه" و هر خبری که به نحوی بد بودن حکومت رو ثابت کنه، با کمال میل و سریعا می‌پذیری. مثلا اگه بگن پلیس فلانی رو کشت، شما دیگه پرس و جو نمی‌کنی ببینی راسته یا دروغ؛ چون اراده ت بر باور کردن خبرهاییه که بد بودن حکومت رو نشون بده.برعکسش، کسی که طرفدار نظامه، اولا هر منبع خبری خارجی‌ای رو کاملا دروغگو و شیاد میدونه، و کاملا گفتمان و تحلیل رسمی حکومت رو می‌پذیره(نمونه: دوگانه معترض-اغتشاشگر). احساسات این فرد کاملا به سمتی جهت‌دهی شده که اخباری رو بپذیره که حاکی از خوب بودن حکومته. مثلا اگه بهش بگی پلیس فلانی رو کشت، یا باور نمی‌کنه، یا تحقیق میکنه و با تردید باور میکنه و شاید بگه مثلا اون پلیس نبود، لباس پلیس رو پوشیده بود. ولی اگه خبر بدن که توی خیابون، یه بسیجی رو دوره کردن و کشتن، خیلی سریع‌تر باورش میکنه.دقت کنید که اینجا اصلا کاری به درست و غلط اخبار ندارم. اثبات این که چه خبری درسته و چی غلط، از راه دیگه ست. فقط هدفم اینه که نسبت به این که رسانه چه تاثیری روی ذهن ما داشته آگاه بشیم و فرایندهای تفکر و پذیرش خودمون رو بشناسیم. چون این مسئله در پذیرش اخبار متوقف نمیشه و به نگاه تحلیلی ما هم سرایت میکنه. اگه یه خبر واحد رو به دو نفر بدن که یکیشون فقط متاثر از رسانه‌های ضد نظامه و یکیشون متاثر از رسانه‌های نظام، خواهید دید که از یه خبر تحلیل‌های متفاوتی خواهند کرد. چرا؟ چون رسانه و حباب ما، دستگاه تحلیلی ما رو به طوری شکل میده که خودش میخواد. مثال معروف "کار خودشونه" رو به یاد بیارید. این یه دستگاه تحلیلیه. دستگاهی که با هر پدیده غیرقابل توضیحی که مواجه میشه، میگه کار خود حکومته برای رسیدن به فلان منفعت.دستگاه‌های تحلیلی متفاوتی متاثر از رسانه شکل می‌گیرند و معمولا ما خودمون از دستگاه تحلیلمون آگاه نیستیم؛ فقط باور داریم که حتما و صد البته درسته و ما به حقیقت رسیدیم و واقعیت همینه که ما می‌بینیم. و هرکی خلاف این بگه، یا شستشوی مغزی شده، یا فریب خورده، یا فلان...حالا خواهش من از شما عزیزان، با هر گرایش فکری‌ای، اینه که سعی کنید عینکی که رسانه بهتون داده رو کنار بذارید و بجای نگاه صفر و یکی، نگاهتون رو منطقی کنید. حکومت رو کاملا سیاه و پلید یا کاملا سفید و بی‌عیب نبینید. و سعی کنید تمام عوامل و عناصری که روی وضع فعلی اثرگذار هستن رو ببینید. این‌ها چیزیه که من بعد پنج سال جامعه‌شناسی خوندن یاد گرفتم: نگاه واقع‌بینانه، با تلاش برای به حداقل رسوندن تعصب منفی یا مثبت.و میدونید، من اونجایی احساس سرخوردگی پیدا می‌کنم که می‌بینم خیلی از بزرگوارانی که ادعای روشنفکری دارن و به شدت به متعصبان مذهبی فحش میدن، خودشون گرفتار نوعی تعصب و سوگیری هستن و نمی‌خوان واقع‌بین باشن. و باید بگم تا وقتی که واقع‌بین نباشیم و فقط به رسانه اجازه بدیم ذهن ما رو دست بگیره، هیچ حرکتی و هیچ جنبشی و هیچ اقدامی نمی‌تونه اوضاع رو درست کنه؛ فقط بدترش می‌کنه.و به وضوح می‌گم که به نظر من دیدگاه‌های خیلی خیلی مثبت یا خیلی خیلی منفی درباره حکومت، هردو متعصبانه هستن. و هردو متاثر از رسانه؛ اولی متاثر از صدا و سیما و ایتا و سروش، دومی متاثر از کانال‌های ماهواره‌ای و اینستاگرام و تلگرام!دیدگاهی منطقیه که هر خبری رو که می‌شنوه، به دنبال اعتبارسنجی باشه، و اون رو با عقل و منطق خودش بسنجه. دیدگاهی که هم نقاط مثبت و کارآمدی‌ها رو ببینه، هم نقاط ضعف و ناکارآمدی‌ها رو. ما اگه تونستیم این‌ها رو باهم ببینیم، میتونیم امیدوار باشیم که ایران پیشرفت خواهد کرد. ولی اگه فقط امید الکی و احمقانه به خودمون بدیم یا اگه فقط ناامید و عصبانی، به زمین و زمان فحش بدیم، هیچوقت هیچ تغییر مثبتی اتفاق نمی‌افته.خشم شدیدی که تحت تاثیر رسانه و بخاطر دیدن شرایط کشور در خیلی از ما ایجاد شده، نمی‌تونه موتور پیشران خوبی برای تغییرات مثبت باشه. این که صرفا از جمهوری اسلامی بیزار و متنفر باشیم، به سه شکل بروز می‌کنه که هیچکدوم این اشکال نمی‌تونن اتفاق مثبتی رقم بزنن:یک: ناامید، خشمگین و افسرده میشیم و چون آینده خوبی برای خودمون متصور نیستیم، مهاجرت می‌کنیم. شاید شرایط زندگیمون بعد مهاجرت بهتر بشه، شایدم بدتر. ولی به هرحال فایده‌ای برای ایران نداره؛ ضرر هم داره چون ایران یک نیروی کار جوان رو از دست میده.دو: ناامید، خشمگین و افسرده می‌شیم و شرایط مهاجرت رو نداریم و خشم و ناامیدی از درون ما رو می‌خوره، نابود می‌کنه و تبدیل به یه آدم منفعل میشیم که فقط دنبال بقاست؛ و هیچ کاری بجز زنده موندن انجام نمیده.سه: ناامید، خشمگین و افسرده می‌شیم و با همون خشم به خیابون میریم، شاید فقط شعار بدیم، شاید خشمگین‌تر بشیم و یه بانکی چیزی هم آتیش بزنیم و چهارتا پلیس رو بگیریم زیر مشت و لگد و... بعدش چی؟ در بهترین حالت(!) با بگیر و ببند تموم میشه و در بدترین حالت، با جنگ داخلی.حالت سوم ما هیچوقت به براندازی و تغییر مسالمت‌آمیز نمیرسه.قطع به یقین میگم نمیرسه. نه با توجه به چیزهایی که صدا و سیما از تخریب و اینا نشون میده... نه.بخاطر وجود دشمن خارجی و گروه‌های تروریستی مسلح هم اینو نمیگم.من با توجه به همین ویرگول میگم که ما هیچوقت به براندازی و تغییر حکومت نمیرسیم. چون حجم خشم و نفرت و احساسات منفی در مخالفان حکومت انقدر زیاده که اگه احیانا حکومت از بین بره، هیچ انتخاباتی برگزار نمیشه. قرار نیست هرکس هر اعتقادی داره برای خودش نگه داره.همون خشمی که بود، ایران رو تبدیل به یه صحنه بزرگ برای تسویه حساب شخصی و غیرشخصی میکنه؛ برای انتقام. و توی اون فضا، قطعا قانونی بجز قانون جنگل حکمفرما نیست و کسی فکر نمیکنه چقدر از این انتقام‌ها به حق هستند و چقدرش به ناحق!(یکی از مصادیق بارز تعصب و نفرت، این بود که خیلی‌ها زیر این پست من فقط فحش نوشتن، بدون اینکه متن کاملش رو بخونن. فقط با توجه به تیترش!)این خشم و نفرت رو رشد ندید. منظورم این نیست که جمهوری اسلامی رو دوست داشته باشید. فقط منظورم اینه که این احساسات منفی شدید، شما رو به مقصدی که مد نظرتونه نمی‌رسونه. اگه ما ایران رو دوست داریم، که قطعا داریم، باید دنبال راه‌های دیگه‌ای برای تغییر باشیم.و تغییر اول از درون خودمون اتفاق می‌افته. وقتی که تاثیر رسانه بر فرایندهای تحلیل و تفکر رو بشناسیم، وقتی خودمون رو از تعصب خالی کنیم و وقتی واقعیت‌ها رو ببینیم. وقتی حرف طرف مقابل رو بدون فحش دادن و برچسب زدن بشنویم. وقتی که نقاط ضعف و قوت رو درست بشناسیم.اون وقت شاید به آینده ایران بشه امید داشت.نه الان، نه سال بعد، نه حتی پنج سال بعد. تغییر و اصلاح نیاز به زمان و تلاش و صبر داره. هیچ کشور توسعه‌یافته‌ای، یه شبه به جایی که هست نرسیده. بیشتر از 48 سال زمان گذاشته. خیلی‌ها جوانی و عمرشون رو براش گذاشتن.میدونم الان توی دلتون چی میگید. با خودتون میگید پس جوونی من چی؟ پس عمر نازنین من چی؟و من، به عنوان یه جوون 23 ساله بهتون میگم: جوونی وقتی هدر میره که برای اهداف ارزشمند خرجش نکنی. ارزش عمر یه آدم، به تلاش و همتیه که برای هدفش می‌کنه. اگه کسانی بودن که جوونی و عمر عزیزشون رو خرج ایران کردن، چرا ما این کار رو نکنیم؟ چرا ما سرمون رو بالا نگیریم و نگیم که برای پیشرفت ایران، وقت و انرژی گذاشتیم و برای ایران پیر شدیم؟چه در روزِ خوب و چه در روز بد/ هواداری‌ات می‌کنم تا ابد شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Tue, 20 Jan 2026 11:08:27 +0330 https://virgool.io/weeklyChallenge/%D8%A7%DA%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%A7-%D8%B1%D9%88-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D9%85-%D8%A8%DB%8C%D9%81%D8%AA-bq03paffs9vb اگه یه روز کنارت نبودم،با اینا یاد من بیفت:با نگاه کردن به قفسه کتابام، مخصوصا کتاب «ارمیا» و «وقتی کوه گم شد».با خوندن رمان‌های مجموعه جک ریچر، مخصوصا وسوسه انتقام(جلد ۸).با خوندن یا دیدن هری پاتر... مخصوصا هرجایی هرماینی رو دیدی، انگار منو دیدی. خود منم؛ و هرجایی که حرف از گروه ریونکلاو شد. آخه ریونکلاو گروه منه.اگه پلی‌لیستی دیدی که توش حاج مهدی رسولی و دانکن لارنس و حامد زمانی و ایمجین درگنز و علیرضا قربانی و لانا دل‌ری کنار هم‌ان.با شنیدن آهنگ‌های بی‌کلام سریال وینچنزو و خود سریال وینچنزو یادم بیفت؛ مخصوصا آهنگ Un diavolo scaccia l'altro.آهنگ بی‌کلام crown of thorns خود خود منم. اگه شنیدیش، بدون داری منو می‌شنوی.با سریال ونزدی یادم بیفت. نه که خیلی شبیه ونزدی باشم، ولی از جهاتی بهش نزدیکم. مثلا دشمنیش با ویراستارهای انتشارات و علاقه‌ش به پرونده‌های جنایی. شبیه ونزدی نیستم ولی خوب درکش می‌کنم.اگه تصاویر تروماهای بدجور یا جراحی اعضای بدن، مخصوصا مغز و اجساد درب و داغون رو دیدی یادم بیفت؛ اگه چندشت شد یا نشد، یادت باشه من هیچوقت چندشم نمی‌شد و نمی‌ترسیدم از اینجور چیزا.با دیدن سلاح‌های مختلف یادم بیفت؛ مخصوصا گلاک ۱۷، یا برتا، و مسلسل دستی هکلر و کخ ام‌پی۵ و کالیبر ۹میلیمتری پارابلوم یا کالیبر ۳۵۷ مگنوم و یا از این‌ها عالی‌تر، سلاح کمری اف‌ان‌۵۷.کلا سلاح‌های شرکت هکلر و کخ.اگه موقع مرغ پاک کردن، حواست به کالبدشکافی مرغه پرت شد و رگ‌های پرخونش رو کشیدی بیرون و خونریزی داخلی قبل از مرگ رو توش تشخیص دادی یادم بیفت.با خوندن مطالب علمی یادم بیفت. شاید یادت بیفته که مسخره‌م می‌کردی که چرا همیشه علمی حرف می‌زنم و مثلا حتی برای آشپزی هم، قوانین فیزیک و شیمی رو به یاد میاوردم.هربار حالت از درس خوندن بهم خورد، منو به یاد بیار که تنها کاری که بلد بودم و یکی از کارهای مورد علاقه‌م درس خوندن بود.اگه برای فرار از افکار و احساسات و مشکلاتت به درس پناه بردی یادم بیفت؛و اگه به این نتیجه رسیدی که احساساتت مزاحمن، اگه مثل من از احساساتت متنفر شدی چون باعث ضعفت می‌شن و نمی‌تونی باهاشون کنار بیای.اگه به این نتیجه رسیدی که آخرش تنها می‌مونی و هیچکس رو کنارت نخواهی داشت.اگه فهمیدی که باید دور خودت دیوار بکشی و خیلی جاها نقش بازی کنی و خود واقعیت رو نشون ندی تا در امان بمونی و ضربه نخوری.اگه فهمیدی که نباید فکر کنی کسایی که بهت نزدیک شدن دوستتن و هیچکس باهات نمی‌مونه و هیچ دوست واقعی‌ای نداری.اگه حس کردی از درون خالی هستی و غرورت له شده، اگه برای بیست و پنج صدم نمره حرص خوردی، یادم بیفت.موقع خوندن سوره اسراء و کهف و مریم یادم کن. اگه خواستی، بخون و ثوابش رو فوت کن به روحم. خیلی این سوره‌ها رو دوست داشتم.هرجا اسم خانم شهیده‌ای شنیدی یادم بیفت. مخصوصا شهیده زهره بنیانیان؛و هرجا حرف حقوق زنان شد.اگه چیزی درباره جامعه‌شناسی خوندی یا شنیدی، مخصوصا پارادایم انتقادی، یاد من باش.وقتی انقدر فکر کردی و توی مغزت، فیلسوف های مختلف باهم بحث کردن و بازم به نتیجه نرسیدی،وقتی سعی کردی انصاف علمی داشته باشی ولی این انصاف باعث شد انقدر همه‌چیز برات عقلانی بشه که آرمان‌هات رو از دست بدی و درباره همه‌چیز شک کنی،وقتی از مذهبی‌های متعصب سرخورده شدی، ولی روشنفکرنماهای غیرمذهبی سرخورده‌ترت کردن و دیدی هیچکس نمی‌خواد منطقی باشه،وقتی انقدر توی نگاه انتقادی غرق شدی که کارت شد شناسایی گفتمان و ایدئولوژی و روابط قدرت و دیگه درباره همه چیز شکاک بودی،وقتی خیلی فکر کردی، ولی تردیدهات کمتر نشدن و بیشتر هم شدن،وقتی احساس نیاز می‌کردی که بنویسی، ولی دچار خشکی قلم بودی،وقتی از شدت تنهایی، شخصیت‌های خیالی ساختی و با اونا زندگی کردی و دیگه اهمیت ندادی که چی درباره‌ت فکر می‌کنن یادم بیفت.اگه توی دانشگاه یا مدرسه، کسیو دیدی که همیشه تنهاست و همیشه مثل خر درس می‌خونه، یادم بیفت.وقتی کسیو دیدی که ذهنش فقط برای بقا کار می‌کنه و بخاطر همین مکانیزم‌های بقا، فقط می‌تونه به خانواده‌ش اعتماد کنه، یادم بیفت؛یا اگه کسیو دیدی که دائما مضطرب، محاط و شکاکه، به همه جزئیات دقت می‌کنه و ذهنش دائم و پشت سرهم سناریوهایی می‌سازه که خیلی فاجعه‌بار، ترسناک و غم‌انگیزن.اگه کسیو دیدی که خیلی بچه مثبته و بجای بچگی کردن و شیطنت، مشغول فکر کردن و نگران بودنه،یا کسی که گاهی با نگرانی یا حمایتش، اطرافیانش رو کلافه می‌کنه و همه بخاطر این شیوه محبت، یا مسخره‌ش می‌کنن یا اونو از خودشون می‌رونن.اگه کسیو دیدی که وارد بازی گروهی نمی‌شه، چون حس می‌کنه گروه اونو نمی‌خواد و می‌ترسه توی بازی گند بزنه و طرد بشه، یاد من بیفت.اگه کسیو دیدی که توی ورزش خوب نیست و روحیه هنری نداره و توی اینا اعتماد به نفسش پایینه و برای همین فقط درس می‌خونه،یا اگه کسیو دیدی که هنوز نمی‌تونه درست غلت جلو بزنه،یا نمی‌تونه بارفیکس برعکس بره،چون از هردوی اینا می‌ترسه(می‌ترسه بیفته یا گردنش بشکنه چون زیاد فکر می‌کنه)و همیشه احساس کم بودن داره،و همیشه توی کلاس ورزش میره قایم میشه و دوست نداره ببینن چقدر بده، یاد من بیفت.با دیدن یادگاری‌هایی که از این و اون نگه داشتم یادم بیفت. من هدیه هیچکس از خانواده‌م رو دور نمی‌انداختم، حتی اگه به درد نخور بود. چون با خودم می‌گفتم اینو با همه عشقش به من داده و دور انداختنش توهین به اون عشقه. حتی نقاشیای خواهرم یا قایق کاغذی که وقتی بچه بود برام ساخت رو هم نگه داشتم. اونا رو نگاه کن و ببین که حالا خود منم یه خاطره شدم، یه یادگاری.اگه کفشهای پاشنه بلند سفیدم رو دیدی، یا چادر نگین‌دارم رو، یا لباس مجلسی شیری رنگ رو، یادت بیاد چقدر احساس شرمندگی می‌کردم از اینکه اونا رو دوست دارم و دلم می‌خواسته؛ انگار حس می‌کردم نباید دختر باشم.وقتی رمان‌هام رو خوندی یادم بیفت؛ مخصوصا توی رمان شهریور، اونجایی که سلما تنهاست و تنهاست و تنهاست.اگه اسم گرینلند و قطب و شفق قطبی رو شنیدی یادم بیفت.وقتی ماه کامل رو نگاه کردی، یا ستاره‌ها رو، مخصوصا صورت فلکی شکارچی، یا ابرهای پراکنده توی آسمون آبی رو، یادم بیفت. من عاشق نگاه کردن به آسمون بودم. عاشق اینکه فقط سرمو بگیرم بالا و نگاهشون کنم. عینک خریدم بخاطر اینکه چند وقت بود ماه رو درست نمی‌دیدم؛ و بیشتر مواقع عینک میزنم تا ماه رو درست ببینم.عینکم رو اگه دیدی یادم بیفت.اگه برف اومد و دلت خواست برف‌بازی کنی و کسی نبود و بغض کردی، یادم کن.مخصوصا اگه آدم‌برفی‌ای ساختی که شبیه پیک مرگ شد یا اگه شیفته درخشش برف توی نور شب شدی.هر وقت گلای نرگس رو بو کردی، یا چشمت به گلای رز و خرزهره‌های صورتی خونه مادرجان افتاد،یا هر وقت موقع آشپزی از اضافه کردن ادویه لذت بردی،اگه خواستی کیک بپزی و از ترس اینکه خوب پف نکنه نپختی، یا پختی و دیدی خوب نشده و گریه‌ت گرفت، یادم بیفت.اگه پفک خوردی، یا معینی‌پور، یا کیک خیس شکلاتی، یا شکلات تلخ، یا نسکافه، یا نودل، یا شیرقهوه، یادم بیفت. اگه خواستی برام اینا رو خیرات کن. ولی بدون از بین همه اینا، بیسکوئیت آلمانی‌های مامان رو از همه خوراکیای دنیا بیشتر دوست دارم.با رنگ آبی روشن یادم بیفت؛ آبی خیلی روشن. با آبی فیروزه‌ای، یا آبی دریایی، یا سبز زمردی هم همینطور. این رنگا رنگای منن.با سریال بریکینگ بد، یا مجموعه بچه‌های عجیب خانم پرگرین، یا سریال خانه شیرین، یا سریال کور یادم بیفت.اگه حس کردی به هیچ جا تعلق نداری، یادم بیفت.با همه اینا یادم بیفت؛ولی فراموشم هم اگه کردی عیبی نداره. خیلی آدم خاص و مهمی نبودم. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sat, 17 Jan 2026 19:07:21 +0330 https://virgool.io/MyGunpen/%D9%85%D8%A7-%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D9%85-r9x8dpfffrfb من یک مزدور جیره‌خور نظامم. این اعتقادی ست که خیلی‌ها اینجا درباره من دارند.فلذا امروز می‌خواهم سکوت را بشکنم و برایتان بنویسم که مزدور جیره‌خور بودن دقیقا چه شکلی ست.ما جیره‌خورها از نسخه پرو(Pro) ایران استفاده می‌کنیم. توی این نسخه، دلار هنوز هزار تومان است و سکه یک میلیون تومان، ولی حقوقمان ماهی ۱۰۰ میلیون تومان در ماه است.این حقوق که می‌گویم، همان جیره‌ای هست که بخاطر طرفدار نظام بودن به ما می‌دهند. تازه این کف کار است. به ازای هر راهپیمایی که شرکت کنیم، ۱۰ میلیون تومان به حسابمان واریز می‌شود، علاوه بر این که یک سال سهمیه ساندیس رایگان برای خودمان و خانواده‌هایمان بهمان می‌دهند. همه این‌هایی که می‌بینید می‌آیند راهپیمایی یا تشییع شهدا، پولشان قبل از اینکه بیایند برایشان پایا شده. به ازای هر پلاکارد یا چفیه یا سربند یا مصاحبه، پنج میلیون تومان اضافه هم می‌دهند. هرچی مرگ بر آمریکا و اسرائیل را محکم‌تر بدهید، ساندیس تازه‌تری می‌گیرید.برای جیره‌خور شدن زحمت زیادی لازم نیست بکشید. من خودم آخرین اقدامم برای جیره‌خور شدن برمی‌گردد به کلاس هشتم متوسطه اول که رفتم فرم بسیج دانش‌آموزی پر کردم. تازه کارتش را هم هنوز بهم ندادند ولی ایران پرو برام فعال شده و خیلی راضی‌ام.برای این که ایران پرو برایتان فعال شود، باید فقط به نزدیک‌ترین شعبه پایگاه بسیج محل یا مسجد مراجعه کنید. فرم بسیج را پر می‌کنید و نسخه ایران پرو برایتان فعال می‌شود. بعد هم با توجه به اینکه دیدار رهبری و راهپیمایی بروید، حقوقتان بیشتر می‌شود. ترجیحاً عکس پروفایلتان را هم عکس حاج قاسم یا رهبری بگذارید و توی بیو بنویسید جانم فدای رهبر.خلاصه اینکه ما جیره‌خورها خیلی خوشمان است. ما توی نسخه ایران پرو، هوای کاملا پاک تنفس می‌کنیم و آینده روشنی داریم و به هرجایی دلمان بخواهد می‌رسیم. یعنی ما تا لیسانس می‌گیریم راحت شغل خوب گیرمان می‌آید و فوری ازدواج می‌کنیم و انقدر شرایط اقتصادی مان خوب است و انقدر نظام آموزشی عالی است که می‌توانیم دوتا دوتا بچه بیاوریم. از نظر روحی و روانی کاملا سالمیم و اگر یک ذره مریض بشویم، دولت همه هزینه درمانمان در بهترین بیمارستان‌ها را می‌دهد. در یک نظام آموزشی مترقی و عالی هم درس خوانده‌ایم.برای همین است که ما جیره‌خورهای سهمیه‌ای اصلا درک نمی‌کنیم شما معمولی‌ها چرا توی خیابان می‌ریزید و اعتراض می‌کنید. آخر ما نه گرانی چشیده‌ایم نه ناامید شده‌ایم نسبت به شرایط کشور.اینترنت را نگفتم که ما همیشه به آن دسترسی داریم؛ آن هم اینترنت فوق پرسرعت که حتی ژاپن و کره جنوبی هم در حسرت آنند و تازه هیچ سایتی هم فیلتر نیست. همه نرم‌افزارها و پیام‌رسان‌ها و سایت‌ها بازند، ولی ما خودمان چون بچه‌های خوبی هستیم، فقط سایت فارس و تسنیم و خامنه‌ای دات‌آی‌آر را باز می‌کنیم و فقط از ایتا و سروش استفاده می‌کنیم و چون خیلی باشعوریم، سراغ آن محتواها و سایت‌های بد و خاکبرسری نمی‌رویم.یکی از تفریحات خانوادگی ما اختلاس است. ما خودمان از خودمان اختلاس می‌کنیم. همه قدرت مملکت هم دست ماست. رییس‌جمهور را ما انتخاب می‌کنیم و انتخابات را هم نمایشی برگزار می‌کنیم که دور هم بنشینیم رای بشماریم و غیبت کنیم. نرخ دلار ایران معمولی را ما تعیین می‌کنیم، سه قوه را ما کنترل می‌کنیم و خلاصه، خوشمان است که قدرت دست ماست و هرکاری بخواهیم توی این مملکت می‌کنیم.اسلحه هم داریم. همه مسلح تردد می‌کنیم چون می‌توانیم قانون را دور بزنیم. می‌توانیم راحت با کلاشینکف ملت را توی خیابان به رگبار ببندیم؛ فقط نمی‌دانم چرا با اینکه همه تا دندان مسلحیم، بازهم تنها گیرمان می‌اندازند و مثل آرمان علی‌وردی و روح‌الله عجمیان، انقدر می‌زنندمان که بمیریم؛ یا مثل بعضی بچه‌های ناجا، تکه‌تکه‌مان می‌کنند. عجیب است واقعا! ما که مسلحیم!!!ما همین تازگی کلی مسجد و بانک و حسینیه و ساختمان‌های دولتی و خصوصی را آتش زده‌ایم و تخریب کرده‌ایم که بیندازیم گردن مردم معترض و مظلوم‌نمایی کنیم که مردم بیایند طرف ما و پول خسارات را هم خودمان می‌دهیم.چندتایی از پلیس‌ها و بسیجی‌ها و پاسدارهایی از ما که شهید شدند را هم خودمان شهید کردیم. یعنی خودشان خواستند بروند که شهید شوند. مدیونید فکر کنید این‌ها نگران زن و بچه‌شان بودند. از خدای خودشان و خانواده‌هاشان بود که شهید شوند. هم رفتند بهشت، هم به خانواده‌شان سهمیه‌های آنچنانی می‌دهند؛ مثلا بچه‌هاشان حتی اگر روز کنکور توی خانه بگیرند بخوابند هم می‌توانند رشته پزشکی دانشگاه تهران بیاورند. و معلوم است که هر آدم عاقلی بین سهمیه و پدر یا همسرش، سهمیه را انتخاب می‌کند!جیره‌خور نظام بودن خیلی خوب است خدایی. کاش همینطوری که شما فکر می‌کنید بود.عکس تزیینی. همینطوری چون خیلی مخوف است و بهش می‌خورد نیروی سرکوب باشدشما هم اگر جیره‌خورید، تجربه‌تان را برایمان بنویسید. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Fri, 16 Jan 2026 15:42:19 +0330 https://virgool.io/@forat/%DB%B2%DB%B0-%D8%AF%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%87-%DA%A9%D9%81-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1-sfxvnyv88ait توی این پست نوشتم که ۱۸ و ۱۹ دی چیا دیدم و چیا شنیدم. حالا هم ادامه مشاهداتم از این چند روزه رو می‌نویسم:اینجا می‌نویسم چون ویرگول فعلا تنها رسانه منه. و می‌نویسم تا توی تاریخ ثبت بشه؛ هرچند فکر می‌کنم ویرگول این روزا ترجیح میده روایت‌هایی مشابه روایت من شنیده نشه و فقط دنبال یه ایدئولوژی خاصه...ولش کن اصلا🙄صبح شنبه، همسرم سر کار نبود و هردو داشتیم از کنجکاوی می‌مردیم که ببینیم توی سطح شهر چه خبره. بنابراین حدود ساعت ۱۱ ظهر از خونه زدیم بیرون، برای خرید و در اصل، گشتن توی شهر.تقریباً توی خیابون‌های اصلی نیمه غربی اصفهان، تا پل خواجو گشتیم. البته از رودخونه نرفتیم اون طرف.سه تا بانک رو دیدیم که به طور کامل سوخته بودن. دوتاش سر چهارراه خودمون بود که توی پست قبل گفته بودم. بانک ملت و ملی. سر میدون بزرگمهر هم بانک پاسارگاد رو آتیش زده بودن.بر خلاف تصورم، حجم تخریب توی مرکز شهر، مثلا خیابون شمس‌آبادی و میدون انقلاب کم بود. توی چهارباغ بالا، چندتا نیمکت‌های وسط چهارباغ کنده شده بودن، روی زمین اثر دوده آتیش بود و بعضی از چراغ‌های شهرداری کنده شده بودن.توی بزرگمهر، بانک پاسارگاد کامل سوخته بود(دقیقا کنار آتش‌نشانی بزرگمهر😐) و شیشه‌های ایستگاه بی‌آرتی رو شکسته بودن. روی خیابون بازم اثر آتیش بود. پل هوایی هم آسیب دیده بود. تابلوی اعلام وضعیت هوا هم سوخته و شکسته بود.روی زمین، نزدیک رودخونه، رد خون بود. رد خون کف خیابون. نمیدونم خون کی بود؛ ولی به نظر می‌رسید یه جا افتاده، خونریزی کرده و بعد کشیده شده به سمت جدول وسط خیابون. بعدش رو دیگه ندیدم. خون نسبتا تازه بود؛ یعنی به نظر می‌رسید مال دیشب باشه چون کاملا قهوه‌ای نشده بود.جلوی آسایشگاه جانبازان هم اثر آتیش و تخریب بود.از بزرگمهر رفتیم به سمت بالا، بیشتر چهارراه‌ها چراغ راهنمایی سالم نداشتن. یعنی بیشتر چراغ‌های راهنمایی رو شکسته بودن، و چندتا ایستگاه بی‌آرتی رو آتیش زده بودن. چندتا از بیلبوردها و تابلوهای روی پل هوایی هم سوخته بودن.با همسرم می‌خندیدیم و می‌گفتیم: یه طوری داریم خسارات رو بررسی می‌کنیم که انگار کارشناس بیمه‌ایم😅تا ملک‌شهر رفتیم. اونجا از همه بدتر بود. مثل اینکه توی کل اصفهان، ملک‌شهر خیلی شلوغ‌تر بوده. یه مسجد رو آتیش زده بودن؛ مسجد حضرت علی علیه السلام. بازهم نبود چراغ‌های راهنمایی سر همه چهارراه‌ها مشهود بود(همون‌طور که می‌دونید چراغ راهنمایی مزدور رژیمه و عامل اصلی بدبختی مردم 🙄)‌.آهان اینم بگم که بیشتر مغازه‌ها تعطیل بودن یا نیمه تعطیل؛ ولی خبر خاصی نبود و رفت‌وآمد عادی بود اون ساعت(سر ظهر). آخه سر ظهر کی میاد اعتراض کنه؟😅بعد رفتیم خرید که یکم خرت و پرت برای خونه بخریم. عرضم به خدمتتون که، چهارتا قلم ساده از جمله ماکارونی، آرد، روغن، شیر و ماست شد یه میلیون و نیم.تف تو این وضعیت بی صاحب اقتصاد ما.مغازه شلوغ بود و مردم خرید می‌کردن. بعدش هم رفتیم سبزی فروشی و اونجا هم شلوغ بود.ساعت یک و نیم رسیدم خونه و عصرش با مادرجانم تماس گرفتم که ببینم دیشب محله شون چه خبر شده. مثل اینکه درگیری شده بود، یعنی مردم سعی کرده بودن جلوی اغتشاشگرها رو بگیرن و زد و خورد شده بود یکم. جالبه که می‌گفتن اغتشاشگرها اصلا مال اون محله نبودن. امام جماعت مسجد هم رفته بود جلو که باهاشون حرف بزنه و بگه نکنید این کارها رو، ولی اومده بودن که امام جماعت رو بزنن و مردم روحانی مسجد رو نجات دادن بردن.پایگاه بسیج و درخت سر فلکه رو هم آتیش زده بودن.مادرجان می‌گفتن پلیسی که از محله‌شون شهید شده، همسایه چندتا کوچه بالاتر بوده. بنده خدا بچه دومش تازه به دنیا اومده بود. می‌گفتن شهید رمضانی و یه پلیس دیگه رو توی کوچه گیر انداختن و با چاقو شهید کردن، خیلی هم بد شهید کردن.همسرم کلافه از بی‌خبری، شروع کردن به تماس گرفتن با دوستاشون، مخصوصاً دوستای بسیجی شون. کم مونده بود خودشونم به عنوان بسیجی پاشن برن کف خیابون، که گفتم می‌تونید برید ولی بعد از رد شدن از روی جنازه من.و اضافه کردم که اگه من رو هم می‌برید، بیاین بریم. چون اینجا کسی که هم دفاع شخصی بلده هم مدرک کمک‌های اولیه داره، منم نه شما و بنابراین من بیشتر کف خیابون به درد می‌خورم تا جنابعالی.والا!در نهایت با همسر دو تایی نشستیم به جمع‌آوری اطلاعات از طریق تلفن. ترسناک‌ترین چیزی که شنیدم این بود که توی خیابون ابن سینا، یه زن و شوهر توی مغازه‌شون بودن که یکی اومده گفته چرا مغازه رو نمی‌بندی؟ بنده خدا گفته الان می‌بندم. طرف هم یهو سلاح درآورده و مغازه‌دار رو زده و به خانمش گفته حالا مغازه رو ببند!البته یه روایت دیگه هم از این ماجرا شنیدیم که خیلی با عقل جور درنمیاد. ولی در این که اون بنده خدا به ضرب گلوله کشته شده شکی نیست و این خیلی خیلی دلخراشه.چند نفر دیگه رو هم شنیدیم که دم مغازه‌شون یا مثلا توی راه داروخونه تیر خوردن و کشته شدن. نمی‌دونم چطور و چرا.و چندتا پلیس و بسیجی دیگه رو هم شنیدیم که به شکل فجیعی شهید شدن.ساختمون شهرداری یکی از مناطق و یکی از ساختمان‌های سازمان تبلیغات رو هم آتیش زده بودن. با خودم گفتم حالا ساختمان سازمان تبلیغات رو درست نکنن هم به جایی برنمی‌خوره؛ وقتی بود هم خیلی کار خاصی نمی‌کرد🙃برای نماز مغرب رفتیم مسجد. نمی‌خواستیم مسجد رو خالی بذاریم. یکم ترس داشت که نکنه ما رو با مسجد آتیش بزنن؛ ولی خبری نبود. و مسجد از همیشه شلوغ‌تر بود، تقریبا پر بود.شب دوباره به اصرار خواهر همسرم رفتیم روی پشت بوم. خبر خاصی نشد. صدای تیراندازی گاهی می‌اومد ولی توی دید ما نبود. چندبار یه گردان بسیجی موتوری از خیابون رد شدن. معلوم بود دارن دور میزنن و میرن و میان. غیر از این اتفاق خاصی نیفتاد؛ ولی خواهر همسرم حاضر نبود بره پایین. نوجوان بود و هیجان‌زده. می‌خواست به قول خودش هوای خونه رو داشته باشه. ما هم رفتیم تخمه و پفیلا از پایین آوردیم و زیرانداز پهن کردیم و همون‌طور که داشتیمتحرکات خیابون رو رصد می‌کردیم، تخمه خوردیم😅.کنشگری سیاسی یک تازه‌عروس😅😂 ولی واقعا سالاد شیرازی یکی از بزرگ‌ترین خدمات شیرازی‌ها به بشریت بوده. عجب چیزیه این سالاد. انگار از بهشت اومده. من واقعا دست شیرازی‌ها رو بخاطر اختراع سالاد شیرازی می‌بوسم. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Tue, 13 Jan 2026 09:28:03 +0330 https://virgool.io/@forat/%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%DB%B1%DB%B8-%D9%88-%DB%B1%DB%B9-%D8%AF%DB%8C-k7jlqekgennq پنجشنبه عصر، همسرم برای یه کاری رفتن بیرون و ساعت هشت و نیم برگشتن. توی این مدت از خیابون صدای انفجار ترقه می‌اومد و یکی دوبار هم شاید تیراندازی. خونه ما کنار خیابونه و اگه خبری بشه می‌شنویم. از خیابون فقط صدای تیراندازی و ترقه می‌اومد؛ ولی من صدای شعار دادن نشنیدم. همسرم که اومدن، گفتن بعضی جاها وسط خیابون آتیش روشن کرده بودن؛ ولی چیز خاص دیگه‌ای ندیده بود.اینترنت داخلی وصل بود. شب با همسرم نشستیم انیمیشن دیدیم(😶) و آپارات کار می‌کرد. ایتا، سروش و بله به روز می‌شد و کار می‌کرد. تونستم پیامک پدرم رو دریافت کنم و جواب بدم.مادرجانم پشت تلفن گفتن که محله‌شون درگیری بوده. جای تعجب داشت چون اون محله یه محله بسیار حاشیه‌ای محسوب میشه(معمولا توی اصفهان، مرکز شهر شلوغ میشه)؛ ولی مثل اینکه شلوغ شده بوده و یکمم تخریب و این‌ها.جمعه هم ۸ شب فراخوان بود و من به مادربزرگم گفته بودم میریم خونه‌شون. پدرم و خاله‌م و خود مادربزرگم سرآسیمه تماس گرفتن که نیا. خاله‌م گفت که توی ملک‌شهر، یه خیریه رو که داخلش جهاز عروس‌های بی‌بضاعت بوده آتیش زدن(قطعا با این کار وضع اقتصادی بهتر میشه😌) و پدرم گفتن شیشه‌های ایستگاه اتوبوس بی‌آرتی جلوی خونه‌مون رو شکستن(که اینم تعجب داشت چون خونه پدری من هم یکی از محله‌های حاشیه‌س که توش معمولا اتفاقی نمی‌افته).خلاصه گفتن نیا، تو چادری هستی و ممکنه بهت حمله کنن.(حمله؟ نه بابا! اینا خیلی آزادی بیان رو قبول دارن، بخاطر چادر به یه خانم که نه سر پیازه نه ته پیاز حمله نمی‌کنن🙄 حالا حمله هم کردن قطعا حق دارن و قطعا اون خانمه یه اشتباهی کرده😌)دوستم می‌گفت توی شاهین‌شهر مردم خیلی مسالمت‌آمیز و آروم تجمع و اعتراض کردن. می‌گفت به هیچ‌جا آسیب نزدن. پلیس هم البته بوده و یه چندتا اشک‌آور و... آره خلاصه 😶جمعه شب که با مادرجانم تماس گرفتم، گفتن مردم امشب از ساعت ۷ رفتن سر فلکه اصلی محله که اجازه ندن اغتشاش بشه. مثل اینکه یه پلیس از محله‌شون، توی یه منطقه دیگه شهید شده بوده(به طرز بسیار فجیع و ناجوانمردانه توسط دو نفر با چاقو سلاخی شده بود). مردم هم از ساعت هفت جمع شده بودن اونجا که جلوی تخریب رو بگیرن.اینترنت داخلی هم از ساعت ۲ و نیم، ۳ ظهر قطع شده بود. دیگه نه ایتا به روز می‌شد، نه سروش، نه بله، نه هیچی. برگشتیم به اوایل دهه هشتاد که تنها راه ارتباطی تلفن ثابت و تنها منبع خبری تلویزیون و روزنامه بود.ساعت هشت و نیم دوباره صدای تیراندازی اومد. با همسرم و خواهرش رفتیم روی پشت بوم. صدای تق تق تیراندازی رو می‌شنیدیم ولی توی خیابون خبر خاصی نبود. با این حال از ترس اینکه یهو تیر غیب بخوریم، دولا دولا راه می‌رفتیم و پشت دیوار نشستیم. به هرحال تیری که خطا رفته هم به اندازه تیری که به سمتت نشونه‌گیری شده خطرناکه.اولین چیزی که دیدیم، گلوله‌های قرمز بودن که پشت هم بالای سرمون رد می‌شدن. نمی‌دونم دقیقا از کجا، ولی از شمال به جنوب شلیک می‌شد و تقریبا به شکل افقی از بالای سرمون رد می‌شد، یه جوری که روی زمین خوابیدیم.بالای سرمون، یه پهپاد داشت دور می‌زد. به نظر می‌رسید گلوله‌های قرمز هم دارن پهپاد رو دنبال می‌کنن، هرجا پهپاد سر و کله‌ش پیدا می‌شد این گلوله قرمزها هم به همون سمت شلیک می‌شدن. اولش با خودم گفتم نکنه پهپاد اسرائیله و اینم ضدهواییه؟ ولی گلوله‌های قرمز شبیه ضدهوایی نبودن؛ منقطع‌تر و پراکنده‌تر بودن.اگه پهپاد مال سپاه بوده باشه و برای رصد استفاده شده، فکر کنم بتونید حدس بزنید گلوله‌های قرمز مال کیه!!!به نظرتون کار مردم عادی بوده؟🙄توی خیابون خبر خاصی نبود. مغازه‌ها بسته بودن. یه پیتزافروشی کنار ماست که هنوز داشت کار می‌کرد ولی کرکره‌هاش پایین بود. ما روی پنجره آشپزخونه‌ش دید داشتیم، داشتن کار می‌کردن و غذا رو با آسانسور بالا می‌فرستادن. ماشین‌هایی هم جلوش می‌ایستادن و می‌رفتن از زیر کرکره پیتزا می‌گرفتن. چندتا خانواده دیدم که با بچه کوچیک بیرون بودن. آخه کی بچه رو توی این وضعیت میاره بیرون؟😐خیابون نسبت به قبل به طور واضحی خلوت بود؛ ولی خبری از شعار دادن نبود. چهارراه بالاتر از ما مثل اینکه تجمع بود؛ چون ماشین‌ها می‌رفتن و برمی‌گشتن، حتی توی لاین مخالف. مشخص بود راه بسته‌س.چند نفر توی خیابون داشتن با موتور دور می‌زدن. لباس شخصی بودن. وقتی به پنج، شش نفر رسیدن، دور تنها مغازه‌ای که باز بود جمع شدن و داد زدن: ببندش! و طرف رو با داد و بیداد مجبور کردن مغازه رو ببنده.ولی بازم خبری توی خیابون نبود. نزدیک ما یه مسجده و بیشتر نگران مسجد بودیم. دیدیم دود بلند شده از یکم دورتر. فکر کردیم مسجده، ولی همسرم و پدرشون رفتن چک کردن و گفتن مسجد سالمه و سر چهارراه آتیش روشن کردن.کم‌کم یکم خیابون شلوغ شد، شاید در حد ۲۰ نفر. شعار خاصی هم نمی‌دادن؛ بیشتر در حال فحش دادن بودن. اول برامون سوال شد که دارن به کی فحش میدن؟ بعد دیدیم یه نفر کلاشینکف به دست داره تیراندازی می‌کنه و جلو میاد😶ما هم دیگه هر طور بود سنگر گرفتیم که ما رو نزنه😅 و بعد دقت کردیم دیدیم نیروهای بسیجن که دارن میان جلو، بعضی با موتور و بعضی پیاده، فکر می‌کنم حدود ۳۰، ۴۰ نفر که شاید نصفشون سلاح داشتن. بجز یه نفری که دیدم مستقیم میزد، بقیه داشتن تیرهوایی می‌زدن. ندیدم کسی تیر بخوره و بیفته. با توجه به صدای تیر، به نظر می‌اومد مشقی باشه. صدای تیر مشقی با تیر واقعی فرق داره. تیر مشقی صداش بلند و توخالیه. فکر می‌کنم مشقی بود و همه‌شون هم هوایی می‌زدن و می‌رفتن جلو.کسایی که وسط خیابون بودن هم می‌رفتن عقب و ما از بالا می‌دیدیم که توی کوچه‌ها -از جمله کوچه خودمون- فرار می‌کنن و بعضی‌ها دور میزنن برمی‌گردن سر چهارراه.بعد این قضیه، توی خیابون خبر خاصی نبود. تنها چیزی که می‌دیدیم اینه که همیشه چندنفر توی خیابون بودن، یه مدت می‌ایستادن و بعد جاشونو با یکی دیگه عوض می‌کردن. انگار سازماندهی شده بودن.ساعت یازده و نیم، یکم دوباره شلوغ شد، ولی بازم شعار دادن رو من نشنیدم. بجز یکی دوتا دختر که یکی دوبار گفتن «جاوید شاه»(با همون آهنگی که زمان انقلاب می‌گفتن مرگ بر شاه) و رفتن سمت چهارراه، کسی شعار نداد. بعدش یهو یه چیزی دیدم که شاخ درآوردم.توی ساختمون روبه‌رویی ما، اون طرف خیابون، یکی بالای پشت بوم آتیش روشن کرد و آتیش رو پرت کرد وسط خیابون. بعد هم شروع کرد شعار مرگ بر دیکتاتور دادن. یه صدای زنونه از اون طرف جوابش رو می‌داد، ولی فقط همون بود.یکم بعد، یه بنده خدایی با موتور از راه رسید و روی آتیش وسط خیابون خاک ریخت و خاموشش کرد.توی پست بعدی، می‌نویسم که فرداش وقتی رفتیم توی شهر دور بزنیم چیا دیدیم. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sun, 11 Jan 2026 17:15:08 +0330 https://virgool.io/Basiratwisdom/%D9%84%D8%B7%D9%81%D8%A7-%D8%A7%D8%BA%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B4%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D8%B4%D8%AF-%D9%85%D8%AC%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AF-n0ccvv93jofl لطفاً قبل از فحش دادن، تا آخر بخوانید.من به شدت طرفدار مجازات اغتشاشگرانم.امنیت و آرامش ما را سلب کرده‌اند. روزی نیست که تن و بدن ما را نلرزانند. خسته شده‌ایم از این وضعیت امنیتی و ناآرامی و نگرانی و دلواپسی.من صمیمانه و عاجزانه از نیروهای محترم انتظامی و امنیتی می‌خواهم هر اغتشاشگری را که آسایش و امنیت مردم را سلب کرده، داخل گونی بیندازید و تحویل دادگاه بدهید و صمیمانه از قوه قضائیه محترم می‌خواهم که هیچ‌گونه بخشش و ارفاقی نسبت به اغتشاشگران نداشته باشند؛اغتشاشگر جماعت باید به اشد مجازات برسد تا دیگر کسی جرأت اغتشاش نداشته باشد.البته اغتشاشگرها چند دسته‌اند:۱. اغتشاشگرهای کف خیابان: آن‌هایی که گند می‌زنند به اعتراض مسالمت‌آمیز مردم. آن‌هایی که بانک و مغازه و خودروی مردم را آتش می‌زنند، بسیجی و پلیس را زیر کتک می‌گیرند، شیشه ایستگاه اتوبوس را می‌شکانند و چراغ راهنمایی و تابلوها را از جا می‌کَنند. این‌ها به مردم خسارت می‌زنند، هم به جانشان هم به مالشان و هم به اعتراضشان. کاری می‌کنند که صدای مردم شنیده نشود.۲. اغتشاشگرهای اینترنتی: این‌ها فقط کارشان اغتشاش در ذهن مردم است. اخبار دروغ و شایعات را منتشر می‌کنند و از آنجایی که دروغ استخوان ندارد که در گلو گیر کند، هی دروغ می‌گویند و هیچی‌شان هم نمی‌شود. اخبار دروغ یا تقطیع شده و وارونه نشان دادن حقایق، کار این‌هاست. این‌ها مردم را ناامید و خشمگین می‌کنند. شایعه می‌سازند و تهمت می‌زنند و تا حقیقت بیاید چکمه‌هایش را بپوشد، دروغ نیمی از دنیا را دور زده است.۳. اغتشاشگران پشت میز: این‌ها از دو دسته اول بدترند. در واقع این دسته سوم، به دسته اول و دوم خوراک می‌دهد و پروارشان می‌کند. این دسته سوم خیلی گردن کلفت است و همه‌جا آدم دارند. به شیوه‌های مختلفی هم اغتشاش می‌کنند: گاهی با ترک وظایفشان، گاهی با انتخاب روش‌های غلط و غیرعلمی، گاهی با اختلاس و رانت و رشوه، گاهی با احتکار و... . این لعنتی‌ها امنیت اقتصادی مردم را به بازی گرفته‌اند. مخل امنیت اقتصادی و روانی مردمند. مثل دسته اول، به جان و مال مردم ضرر می‌زنند(با گرانی‌های پی‌درپی و...) و مثل دسته دوم، روح و روان مردم را می‌خراشند و مردم را ناامید می‌کنند(با عدم امنیت شغلی و...). این‌ها یک ویژگی خطرناک دیگر هم دارند و آن هم این است که خیلی ادعاشان می‌شود. با اینکه در باطن هیچ باوری به آرمان‌های امام و انقلاب ندارند و اتفاقا بدشان نمی‌آید توی بغل آمریکا غش کنند، ولی پیشانی‌شان پینه بسته و انگشتر عقیق دارند و چفیه می‌اندازند و شعارهای انقلابی دهان پرکن می‌دهند و یک طوری رفتار می‌کنند که انگار انقلاب را یک تنه این‌ها رقم زده‌اند. این لعنتی‌ها نمی‌گذارند شب راحت بخوابیم از فکر مشکلات اقتصادی‌مان. همین اغتشاشگران دسته سوم باعث شدند صدای مردم دربیاید و زمینه کار را برای اغتشاشگران دسته اول فراهم کردند. و همین اغتشاشگران دسته سوم، خوشحالند از اینکه هر وقت صدای مردم درمی‌آید، اغتشاشگران دسته اول بیایند اعتراض مردم را به حاشیه ببرند، تا بعد بتوانند بگویند ببینید! مردم راضی‌اند و این‌هایی که آمده‌اند کف خیابان، اغتشاشگرند.رییس محترم قوه قضائیه گفتند دیگر به مخلان امنیت مردم رحم نمی‌کنند(نقل به مضمون). خیلی خوب است. رحم نکنید. به هیچ اغتشاشگری رحم نکنید. هیچ توصیه و تقاضای بخششی را قبول نکنید. هم آن کسی که اموال عمومی را آتش زده، هم آن کسی که خبر دروغ منتشر کرده و هم آن مسئولی که وظیفه‌اش را انجام نداده، همه را بیندازید توی گونی و به اشد مجازات برسانید.آن وقت خواهید دید که مردم هم پشت شما هستند.آن وقت خواهید دید که مردم هم پشت شما هستند. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sun, 11 Jan 2026 14:15:32 +0330 https://virgool.io/MyGunpen/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%D8%A8%D8%A7%D8%A8-ou4dwsnd6elp چند روز پیش، قبل از اینکه دسترسی به اینترنت محدود بشه، این متن رو توی کانالم منتشر کردم:«الان وضعیت اینجوریه که:توی ایتا اسرائیل نابود شده و الانه که امام زمان ظهور کنن😌توی تلگرام اسرائیل به ایران حمله کرده و جنگ داخلی شده😶توی توییتر نیروهای سرکوب دارن مردم رو قتل عام میکنن و چیزی تا براندازی نمونده😅توی اینستاگرام چندتا از شهرهای ایران سقوط کرده و به دست معترضان افتاده🙄ولی در واقعیت، هیچکدوم از این اتفاقات نیفتاده.واقعیت ایران، خیلی آروم‌تر از چیزیه که رسانه به شما نشون میده.بیشتر مردم به دلایل مختلف، کمتر توی اعتراضات شرکت می‌کنن، حتی اگه مثل خود من ناراضی باشن(نه به این دلیل که حتما طرفدار نظامن؛ دلایل دیگه مثل این که می‌ترسن دستگیر بشن و...)بله، شلوغی و آشوب توی بعضی شهرها هست،ولی نه در این حجمی که توی رسانه می‌بینیم.رسانه کارش ضریب دادنه.می‌تونه کوچیک‌ترین اتفاقات رو طوری جلوه بده که انگار مهم‌ترین اتفاق قرنه.(برعکسش هم هست)همیشه حواستون باشه فریب این ویژگی رسانه رو نخورید.معمولا چیزی که توی رسانه می‌بینید، اندازه‌ش واقعی نیست.»البته این پیام مال اوایل این حوادث بود. و بعدش هم این پیام رو فرستادم:«قسمت اول پیام بالا، شاید طنز باشه، ولی به یه نکته مهم درباره رسانه اشاره میکنه: حباب ساختن!هر رسانه‌ای، با توجه به اینکه چه باور و جهت‌گیری‌ای داره، محتوایی رو بازنشر و تولید می‌کنه که در تایید باورش باشه و محتواهایی که خلاف باورش هستن رو، یا کمتر منعکس می‌کنه، یا طوری نشون میده که انگار دروغ و بی‌پایه و اساسه.و به مرور، برای مخاطبش حباب می‌سازه؛حبابی از حجم انبوه محتوای تایید کننده؛ حبابی جدا از واقعیت و یا جدا از محتواهای رد کننده.مثلا توی مثال بالا، توی توییتر، حباب اینطوریه که محتوای ضد نظام درش زیاده بیشتر محتواها، طوری‌اند که براندازی نظام رو تایید می‌کنن و محتواهایی که بیشتر طرفدار نظامن، یا کم‌اند یا به شکل‌های مختلف بایکوت میشن.برعکس، توی ایتا که اکثرا ولایی و انقلابی و مذهبی‌اند، بیشتر محتواها در تایید نظامه و محتواهای مخالف نظام، خیلی کمه یا طوری بیان میشه که دیده نشه.کسی که توی حباب رسانه قرار می‌گیره، از واقعیت جدا میشه و واقعیت‌ها رو از داخل حباب می‌بینه، بزرگنمایی یا کوچک‌نمایی شده.در واقعیت هم، ما وقتی توی جمعی هستیم که هم‌فکر ما هستن، دائم هم رو تایید می‌کنیم و وارد همین حباب میشیم؛ و ممکنه فکر کنیم همه‌ی جامعه شبیه ما فکر میکنن. مثلا من اگه همه دوستانم ضد نظام باشن و دائم علیه نظام حرف بزنن، فکر می‌کنم که همه مردم ضد نظامن و دیگه هیچکس طرفدار جمهوری اسلامی نیست!برعکسش هم هست؛ وقتی توی جمعی باشی که همه خیلی ولایی و بسیجی‌اند، فکر می‌کنی خب دیگه همه طرفدار نظامن و اینایی که میان توی خیابون هم یه اقلیتی هستن که مزدور دشمنن!قرار گرفتن توی حباب خطرناکه، چون ما رو از واقعیت جدا می‌کنه و باعث میشه نتونیم درست فکر کنیم و تصمیم بگیریم. باعث میشه ما توی یه جهان توهمی گیر کنیم. و حتی می‌تونه ما رو به سمت رفتارهای رادیکال و پرخطر سوق بده.برای همین باید همیشه در نظر بگیریم که واقعیت صرفا چیزی نیست که ما توی کانال‌ها و پیام‌رسان‌های محدودمون می‌بینیم؛و رسانه همیشه واقعیت رو به ما نشون نمیده.»این پیام رو اینجا هم منتشر می‌کنم؛ چون این حباب توی ویرگول هم شکل گرفته. این حباب که: وااااای خدا ما چقدر بدبختیم، ما چقدر بیچاره‌ایم، نظام داره مردمو قتل‌عام میکنه(😂)، دیگه هیچ امیدی نمونده، خاک بر سر ما که توی ایران به دنیا اومدیم و... خلاصه حرفای رادیکال و متعصبانه ضد نظام!!(بله شما همیشه به بسیجی‌ها برچسب رادیکال و متعصب و... زدید، ولی یه درصد فکر نمی‌کنید احتمالا خودتون هم گرفتار تعصبید؟)الان نیاید توی کامنت‌ها پاچه منو بگیرید لطفاً!من خودم خیلی خیلی به وضعیت اقتصادی معترضم. احتمالا بیشتر از شما.ولی سعی می‌کنم تفکر انتقادی داشته باشم، به فکر حل مسئله باشم، و تا جایی که میشه از حبابی که دورم هست بیرون بیام. و مهم‌تر از همه، امیدم رو از دست نمیدم.سعی می‌کنم توی پست‌های بعدی، بازم بنویسم؛ از مشاهدات حوادث این چند روزه گرفته تا نظر کلی‌م درباره اعتراض.بازم تاکید می‌کنم: لطفاً زامبی‌های متعصبِ روشنفکرنما از حمله به این پست خودداری کنن🙄😅#سواد_رسانه شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sun, 11 Jan 2026 09:33:12 +0330 https://virgool.io/@forat/%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D8%B4%D8%B1-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C-%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%AA-heywvv1k9gg7 افسانه‌ای در یونان باستان هست که می‌گوید تمام بدی‌ها، پلیدی‌ها، بیماری‌ها، بلاها، نقص‌ها و مشکلات در جعبه‌ای محدود بودند و در دورانی، زمین هیچ شوربختی‌ای نمی‌شناخت؛ تا این که زنی به نام پاندورا این جعبه را باز کرد و بلایا و شرور از آن جعبه سرریز کردند و در زمین پراکنده شدند.حالا تصور کنید کسی پیدا شود که دوباره شرور را به جعبه پاندورا برگرداند و در آن را ببندد!هوش مصنوعی تکامل یافته و جایگزین حکومت‌ها شده است. اکنون تمام حکومت‌ها و مرزها از میان رفته‌اند و «ابر تندر» که یک ابر رایانه دارای هوش مصنوعی ست، بر جهان فرمان می‌راند؛ اما نه به شکلی که در فیلم‌های علمی-تخیلی دیده‌ایم. هرچند کامپیوتر بر انسان حکومت می‌کند؛ اما نه با هدف سلطه بر انسان، بلکه با هدف خدمت به او. حاکمیت ابر تندر باعث جهش‌های علمی شده و به‌طوری خردمندانه و خالی از اغراض شخصی است که عدالت و رفاه را برای همه مردم به ارمغان آورده. فقر، فساد، جنگ، جرم و بیماری ریشه‌کن شده و علم به حدی پیشرفت کرده است که می‌تواند انسان‌ها را نه درمان، بلکه احیا کند. هیچ حادثه‌ای نمی‌تواند منجر به مرگ شود. پیری نیز با پیشرفت علم قابل برگشت است و هرکسی در پیری می‌تواند خود را به سنی که دوست دارد بازگرداند. انسان‌ها هیچ درد و رنجی را حس نمی‌کنند؛ چون نانوربات‌های درون خونشان حافظ سلامت جسم و روان آنان هستند. هرکسی می‌تواند طوری زندگی کند که می‌خواهد. نه رنجی هست، نه فقری و مهم‌تر از همه: نه مرگی. «شر» از جهان ریشه‌کن شده است؛ گویا کسی دوباره شرور را در جعبه پاندورا ریخته و در آن را قفل کرده است.رمان «داس مرگ» نوشته نیل شوسترمن، آینده دنیا را اینطور ترسیم می‌کند. این رمان، اولین جلد از سه‌گانه داس مرگ است که در ژانر تخیلی و آرمانشهری نوشته شده است. مهم‌ترین ویژگی زمانه‌ای که شوسترمن در کتابش به تصویر می‌کشد، ریشه‌کن شدن «مرگ» است و برای همین به آن دوره «پسامیرایی» گفته می‌شود. به نظر می‌رسد که انسان‌ها در این دوره خوشبخت‌ترند؛ چون تمام عواملی که باعث درد و رنج می‌شد از بین رفته‌اند: مرگ، فقدان، اندوه، بیماری و...اگه خواستید کتاب رو مطالعه کنید، ترجیحا ترجمه آرزو مقدس رو بخونید.اما انسانِ پسامیرایی، نیز مشکلاتی دارد که با آن دست و پنجه نرم کند و مهم‌ترین آن، همچنان مرگ است. اکنون مشکل اصلی، نمردن انسان‌ها و مسئله افزایش جمعیت است. مرگ به عنوان یک مکانیزم طبیعی برای ایجاد تعادل لازم است و «ابر تندر»، تنها این یک مورد را به انسان‌ها سپرده است؛ چون «مرگ» مسئله‌ای اساساً انسانی ست. افرادی با عنوان «داس» انتخاب شده‌اند تا انسان‌ها را «خوشه‌چینی» کنند. آنان تاکید دارند که از واژه «خوشه‌چینی» به‌جای «کشتن» استفاده کنند؛ زیرا مردمان پسامیرایی حتی از شنیدن کلمات مشتق از مرگ هم وحشت دارند.داس‌ها تنها انسان‌هایی هستند که می‌توانند به شکل کاملا قانونی آدم بکشند و به عبارتی، زندگی انسان‌ها در دست آن‌هاست. آنان ده فرمان اصلی و ساده دارند و نهاد نظارتی بر روی داس‌ها کاملا مستقل از ابر تندر است. داس‌ها فراتر از هر قانونی هستند و اختیارات آنان نامحدود است؛ زیرا فرض این است که افرادی به مقام داسی می‌رسند که تعهدی قوی به اصول اخلاقی و انسانی داشته باشند. انتخاب داس‌ها معیارهای سختگیرانه‌ای دارد؛ از جمله این که تنها کسانی برای این کار برگزیده می‌شوند که به آن بی‌میل باشند.داستان درباره دو نوجوان(سیترا و روئن) است که باید به عنوان کارآموز در خدمت یک داس کار کنند تا بعد از یک سال، به عنوان داس پذیرفته شوند. فراز و نشیب داستان پیرامون همین رقابت و اتفاقاتی ست که در طول آن می‌افتد؛ اما آنچه برای من قابل تامل‌تر و مهم‌تر از داستان بود، بریده‌هایی از دفتر خاطرات داس‌ها بود که میان فصل‌های داستان آمده بود. داس‌ها موظفند خاطرات روزانه خود را بنویسند و این نوشته‌ها عمومی خواهد بود(نوعی خودبازتابندگی). این قسمت‌های کتاب، تاملاتی میان فراز و نشیب داستان بودند؛ درنگ‌هایی برای اندیشیدن درباره جهانی بدون شر و فکر کردن به این که آیا جهان خالی از شر، واقعا جهان بهتری ست و آیا اصلا ممکن است روزی برسد که واقعا شری در جهان نباشد؟انسان جاودانِ دوران پسامیرایی، مرگ و نیستی را دور زده است. حتی احتمال خوشه‌چینی شدن او هم بسیار کم است. به نظر می‌رسد تمام آنچه زمانی بشر را آزار می‌داد، از بین رفته است. حتی درد روحی و جسمی هم به لطف نانیت‌ها(نانوربات‌های موجود در خون انسان‌ها) چندان انسان را نمی‌آزارد؛ کوچک‌ترین آسیبی سریع درمان می‌شود، مسکن در خون آزاد می‌شود و حتی آلام روحی هم با همین نانیت‌ها بهبود می‌یابد.عالی نیست؟ معلوم است که نه!به قول داس کوری:«آیا زمانی وجود داشته که مردم خسته و دلزده نشوند؟ زمانی بوده که به دست آوردن انگیزه چندان سخت نباشد؟ هنگامی که به آرشیو اخبار دوران میرایی نگاه می‌کنم، به نظر می‌رسد که مردم دلایل بیشتری برای انجام کارهایی که انجام می‌دادند داشتند. زندگی در ایجاد زمان خلاصه می‌شد؛ نه صرف زمان. و این گزارش‌های خبری چقدر هیجان‌انگیز بودند؛ پر از انواع فعالیت‌های مجرمانه! ممکن بود همسایه‌ات یک فروشنده مواد شیمیایی تفریحی غیرقانونی باشد. مردم عادی بدون اجازه قانون جان افراد را می‌گرفتند. افراد خشمگین وسایل نقلیه‌ای را که مال خودشان نبود تصاحب می‌کردند و ماموران قانون را به تعقیب و گریزهای خطرناکی در جاده‌ها می‌کشاندند. ما هم افراد ناباب داریم؛ ولی آن‌ها کاری جز ریختن زباله و انتقال وسایل فروشگاهی به جاهایی که متعلق به آن‌ها نیست نمی‌کنند. دیگر کسی خشم و نفرتی به ناباب‌ها ندارد. نهایتاً کمی به آن‌ها چپ‌چپ نگاه می‌کنند. شاید برای همین است که ابر تندر مقدار معینی نابرابری اقتصادی را مجاز می‌داند. مطمئناً ابر تندر می‌تواند شرایطی را فراهم کند که همه دارایی یکسانی داشته باشند؛ اما در این صورت فقط آفت کسالتی که انسان‌های جاودانه به آن مبتلا می‌شوند افزایش می‌یابد. اگرچه همه چیزهایی را که نیاز داریم در اختیار داریم؛ اما مجازیم برای چیزهایی که می‌خواهیم نیز تلاش کنیم. البته کسی به اندازه مردم در دوران میرایی تلاش نمی‌کند؛ زمانی که نابرابری انقدر زیاد بود که مردم از یکدیگر دزدی می‌کردند یا به زندگی خود پایان می‌دادند. دوست ندارم جرم و جنایت برگردد؛ اما از این که ما داس‌ها تنها منبع ترس باشیم خسته می‌شوم...»و یا قسمت دیگری که می‌گوید:«ما موجوداتی که قبلا بودیم نیستیم. ناتوانی‌مان در درک ادبیات و سرگرمی‌های دوره میرایی را درنظر بگیرید! چیزهایی که احساسات انسان‌های فانی را برمی‌انگیختند، برای ما قابل درک نیستند. تنها داستان‌های عاشقانه از فیلترهای ما عبور می‌کنند و با این ال از شدت اشتیاق و فقدان‌هایی که آن داستان‌های عاشقانه فانی روایت می‌کنند در شگفت هستیم. می‌توانیم نانیت‌های احساسی‌مان را مقصر بدانیم که ناامیدی‌مان را محدود می‌کنند؛ اما مشکل خیلی پیچیده‌تر از آن است. انسان فانی تصور می‌کرد که عشق ابدی ست و از دست دادن آن نشدنی ست؛ اما حالا ما می‌دانیم که این حقیقت ندارد. عشق فانی می‌ماند و ما جاودانه شده‌ایم. ما همان موجوداتی که قبلا بودیم نیستیم؛ پس اگر انسان نیستیم، چه هستیم؟»به نظر می‌رسد که جهانِ بدون شرور، جهان بی‌معناست. گویا خیر باید در کنار شر قرار بگیرد تا خیر تلقی شود. بدون رنج، لذت بی‌معناست. اگر فقدان و جدایی و مرگ، عشق را تهدید نکنند، هرگز نمی‌‌توان آن عشق سوزان را تجربه کرد. اگر نیاز و نقص نباشد، نمی‌توان لذت تلاش و به‌دست آوردن را چشید. وقتی پایانی وجود نداشته باشد و وقتی زمان برای رسیدن به اهداف محدود نباشد، هدفی هم نیست. در جهانی که علم ناجی آن است و یک هوش مصنوعیِ بسیار نزدیک به قادر مطلق بر آن حکومت می‌کنند، حتی ادیان هم بی‌معنا می‌شوند. باور داشتن به موجودی برتر و بالاتر، پذیرفتن نقص و نگاه به چشم‌اندازی روبه‌رشد، در جهانِ بدون شر بی‌معناست. دیگر امیدی به رستگاری آن‌جهانی معنا ندارد؛ و همچنین احساس نیاز به موجودی برتر برای نجات و رهایی از رنج.به قول داس فارادی:«اجدادم در ابتدا به درگاه خدایان خطاپذیر و بی‌ثبات دعا می‌کردند؛ و بعد به خدایی با داوری‌های بی‌رحمانه و وحشتناک روی آوردند، و بعد دست به دامان خدای بخشنده و مهربان شدند و در نهایت به خدایی که قدرتمند و بی‌نام بود روی آوردند؛ ولی یک نامیرا به درگاه چه کسی باید دعا کند؟ هیچ جوابی برای این سوال ندارم؛ اما همچنان به دعاهایم ادامه می‌دهم تا صدایم به چیزی فراتر از فاصله‌ها و اعماق روح خودم برسد...»شر ذات دنیای ماده است و حذف آن، مثل گرفتن شیرینی از شکر و شوری از نمک است. دنیای ماده محدود است و محدودیت رنج و ستیز می‌آفریند و انسان این را شر می‌نامد. و از آنجا که شر در ذات دنیای ماده است، نمی‌توان آن را حذف کرد؛ همانطور که در دوران پسامیرایی نیز، شر از بین نرفته است؛ بلکه شکل آن تغییر کرده است. شر هست؛ ولی نه به آن شکلی که بشر قبلا می‌شناخت(فقر، جنگ، بیماری، مرگ و...)، بلکه در لباسی دیگر: قدرت‌طلبی، حسادت، نژادپرستی و...طبع زیاده‌خواه انسان در دنیای محدود ماده، شر می‌آفریند و این مسئله را، هیچ هوش مصنوعی‌ای نمی‌تواند حل کند. در دوران پسامیرایی، داس‌ها اختیارات فراقانونی دارند؛ داس‌ها و آتش(آتش تنها عامل مرگ طبیعی در جهان پسامیرایی ست) تنها موجوداتی هستند که می‌توانند جان بستانند و بر جاودانگی غلبه کنند. داس‌ها می‌توانند درباره جان‌ها و زندگی‌ها تصمیم بگیرند و این در دنیای پسامیرایی، قدرتی ست که هرکسی چشم طمع به آن دارند. از سوی دیگر، کمرنگ شدن شر، شناختن خیر و مرزهای اخلاقی را بسیار دشوار کرده است و در دوران پسامیرایی، درباره ماهیت خیر و عمل اخلاقی نیز تردید و بحث و اختلاف نظر وجود دارد.از آنجا که ستاندن جان انسان‌ها به ابر تندر سپرده نشده، سازمان داس‌شهر همچنان به دست انسان‌ها اداره می‌شود و همچنان آلوده به ویروس‌هایی انسانی است: فساد، قدرت‌طلبی، زیاده‌خواهی، برتری‌جویی و حتی ویروس‌هایی قدیمی‌تر: حسادت و نژادپرستی.داس‌هایی هستند که افراد را با توجه به موقعیت اجتماعی یا نژاد خوشه‌چینی می‌کنند و می‌توانند نظارت داس‌شهر را هم دور بزنند . فرقه‌ای از داس‌ها هستند که معتقدند داس‌ها هم حق دارند از شغل خود لذت ببرند. حتی برخی داس‌ها، قدرتی بیش از آنچه دارند می‌خواهند؛ زیرا خود را خدایان مرگِ دوران پسامیرایی می‌دانند. مقابله این داس‌ها با داس‌های گارد کهن – داس‌هایی که همچنان به تعهدات اخلاقی پایبندند – همان نبرد خیر و شری ست که در دوران میرایی هم وجود داشته؛ اما به شکلی دیگر.تا وقتی که انسان باشد و جهان ماده هم باشد، شر سومین چیزی ست که پدید می‌آید؛ حتی زودتر از خیر. شر و تقابل آن با خیر موتور پیشران انسان در جهان ماده است؛ عاملی ست که خیر را می‌شناساند و به آن معنا می‌دهد. شاید چهره‌اش در طول زمان تغییر کند؛ اما همیشه هست و نمی‌توان آن را از دنیای ماده گرفت؛ همان‌طور که شوری را از نمک و شیرینی را از شکر. و انسانیت انسان هم در تقابل میان خیر و شر است که تطور می‌یابد و شکل می‌گیرد.در آخر، این بریده از داستان، یکی از بهترین قسمت‌های آن است به نظر من:بزرگ‌ترین آرزوی من برای انسان‌ها، آرامش یا آسایش و خوشی نیست؛ بلکه این است که هربار شاهد مرگ دیگری هستیم، کمی از درون احساس مرگ کنیم؛ چون تنها احساس همدلی و همدردی است که ما را انسان نگاه می‌دارد. اگر همدلی و همدردی درون ما از بین برود، هیچ خدایی قادر به کمک به ما نیست. (از دفتر خاطرات خوشه‌چینی داس فارادی) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sun, 07 Dec 2025 20:32:15 +0330 https://virgool.io/@forat/%DA%A9%DB%8C%D9%81%D8%B1%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA-001143-qy5abcuhhxe8 اینجانب دادستان شعبه … به استناد گزارش تاریخی مورخ ۰۰۱۱/۴/۳ و گزارش مقدماتی پزشکی قانونی و شکایت رسمی خانواده شاکی، با توجه به ادله و قرائن موجود، کیفرخواست علیه افراد ذیل تنظیم و به دادگاه کیفری ارسال می‌گردد. در تاریخ مذکور، متهمان با هماهنگی و استفاده از وسایل آتش‌زا اقدام به حمله مسلحانه و آتش‌زدن در چوبی منزل نموده و پس از مواجهه با مقاومت مقتوله، با وارد آوردن فشار و ضربات فیزیکی به در، اقدام به ورود به عنف به منزل مسکونی نموده‌اند. پس از ورود، متهمان با اعمال ضرب و جرح شدید با جسم سخت و وارد آوردن فشار به ناحیهٔ شکم، پهلو و قفسهٔ سینه، موجب شکستگی دنده‌ها، آسیب ستون مهره، شکستگی بازو و خون‌ریزی رحمی شده‌اند که منجر به سقط جنین مقتوله در محل و تداوم وضعیت آسیب‌دیدگی مقتوله شده است. مقتوله پس از چند هفته و بدون دریافت مراقبت پزشکی لازم فوت نموده است.گزارش کارشناس جرم‌شناسی و صورت‌جلسه صحنه جرم نشان می‌دهد درب چوبی منزل دچار آتش‌سوزی موضعی و شکستگی شده، آثار خون و آثار ضرب و جرح بر بدن خانمی حدوداً ۲۰ ساله مشاهده شد که طبق اظهارات شاهدان باردار بوده و در محل دچار سقط جنین شده است.آثار سوختگی موضعی و سوختگی سطحی در لبهٔ در چوبی؛ شکستگی و ترک‌خوردگی در چارچوب در و آثار فشار از داخل و خارج مشهود است.لکه‌های خون تازه و خشک‌شده در مسیر ورود و در نزدیکی محل مقاومت مقتوله و قطرات خون روی کف و دیوارهای ورودی ثبت و عکس‌برداری شد.بنا به شهادت شهود عینی، متهمان پس از چندین بار اقدام به تهدید و ارعاب، با تهیه مواد آتش‌زا اقدام به آتش زدن در چوبی منزل مقتوله نموده، و پس از مقاومت مقتوله، با شکستن درب وارد خانه شدند و ضمن ضرب و جرح مقتوله، اقدام به ربودن صاحب خانه نمودند.گزارش پزشکی قانونی مقدماتی مبنی بر وجود آثار خون‌ریزی خارجی و کبودی‌های متعدد و گسترده در نواحی قفسه سینه، شکم، پهلو و اندام‌ها؛ آثار سوختگی سطحی و ذغال‌شدگی در برخی نواحی لباس، خراش‌ها و بریدگی‌های سطحی متعدد، تغییر شکل و تورم در ناحیه بازو راست منطبق با شکستگی از نوع بسته، حساسیت و درد موضعی در ناحیه دنده‌ها است.در بررسی‌های بیشتر، وجود هماتوراکس متوسط تا وسیع در فضای پلورال راست و چپ در برخی نواحی؛ پارگی یا کوفتگی سطحی ریه در چند ناحیه؛ نشانه‌های خون‌ریزی داخل قفسه سینه که عملکرد تنفسی را مختل کرده است تایید شد. در برخی نواحی نشانه‌های التهاب ثانویه و تغییرات ایدئال ناشی از پنومونی در مراحل اولیه مشاهده شد، و همچنین تجمع خون در حفرهٔ شکم و لگن به میزان متغیر که نشان‌دهندهٔ خون‌ریزی داخلی است.شکستگی‌های فشاری و کوفتگی در نواحی مهره‌های کمری و سینه‌ای؛ در برخی نواحی نشانه‌های آسیب نخاعی یا خون‌ریزی اپیدورال مشاهده شد.شکستگی بازو از نوع بسته با جابجایی جزئی و تورم مشخص؛ شکستگی‌های متعدد دنده که در برخی موارد با کوفتگی ریه هم‌زمان است مشهود بود.علت مستقیم فوت نارسایی تنفسی و همودینامیک ناشی از خون‌ریزی داخلی وسیع در قفسه سینه و شکم همراه با آسیب ریوی و هماتوراکس بوده‌است؛ در برخی نمونه‌ها آمبولی ریوی ثانویه به‌عنوان سازوکار محتمل فوت ذکر می‌شوند. صدمات وارده به ناحیهٔ شکم و قفسه سینه، فشار مکانیکی شدید و خون‌ریزی رحمی با احتمال قریب به یقین سبب جداشدگی جفت یا آسیب رحمی شده که منجر به سقط جنین گردیده است.شهادت خانواده و نزدیکان، از جمله فرزندان خردسال مقتوله نیز اقدام متهمان به ضرب و جرح مقتوله را تایید می‌کند و نشان می‌دهد اقدام متهمان باعث ایجاد صدمه بدنی موثر در سقط جنین در زمان حادثه شده است.با توجه به اوصاف و قرائن، متهمان یا متهمان احتمالی به عناوین زیر متهم شناخته می‌شوند: 1. ورود به عنف و تخریب اموال به‌واسطهٔ آتش‌زدن در و ورود به منزل.2. اعمال ضرب و جرح عمدی که منجر به صدمات شدید بدنی (شکستگی دنده، ستون مهره، بازو و کبودی‌های متعدد) و فوت مقتوله شده است. 3. اقدام منجر به سقط جنین به‌واسطهٔ ضربه و فشار مستقیم به شکم و ایجاد خون‌ریزی رحمی.4. جرم منجر به فوت یا معاونت در قتل(با توجه به این که رابطه علی بین تروما و فوت مقتول توسط کارشناسی پزشکی قانونی ثابت شده است).با عنایت به مراتب فوق، از دادگاه محترم تقاضا می‌گردد:1. پذیرش کیفرخواست و صدور قرار تعقیب کیفری علیه متهمان نامبرده.2. صدور دستور احضار و بازداشت موقت متهمان در صورت وجود دلایل قانونی و ضرورت جلوگیری از فرار یا تبانی. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Tue, 02 Dec 2025 10:33:45 +0330 https://virgool.io/@forat/%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-jfshuze5qgab دیشب داشتم توی بغل مامان گریه می‌کردم و اولین بارم نبود. این مدت بیشتر وقت‌ها، وقتی فشار عصبی از حدش فراتر می‌رفت همین کار را می‌کردم. مامان خندید و گفت: یه جوری رفتار می‌کنی که انگار قراره ماها بمیریم!میان گریه گفتم: نه! من انگار قراره بمیرم!و بعد مثل بچه‌ای که قرار است به زور بهش آمپول بزنند، هق‌هق‌کنان التماس کردم: من نمی‌خوام ازتون جدا بشم!قرار است پنجشنبه این هفته بروم خانه خودم و من هنوز درک نکرده‌ام که «خانه خودمان» الان دقیقا کجاست. خانه خودمان(پدری) یا خانه خودمان(من و همسر)؟توی درس روانشناسی پایه یازدهم می‌خواندیم که تغییرات بزرگ باعث فشار روانی می‌شوند. این ساده‌ترین تعریف از حال فعلی من است. من آدمی‌ام که از تغییر بیزارم. سکون را دوست دارم. روال‌های ثابت و پیش‌بینی‌پذیر، یک آشیانه مشخص. حالا قرار است همه سکون و نظم زندگی‌ام بهم بریزد. قرار است اتاق نازنینم را از دست بدهم(و در عوض یک خانه نازنین خواهم داشت). و این هفته و هفته پیش، هر کاری را که در روتین زندگی‌ام انجام داده‌ام، به این فکر کرده‌ام که این آخرین بار است: آخرین بار بود که با خواهرم دوتایی آماده شدیم و از خانه بیرون آمدیم و بعد از ظهر زیبای پاییزی جلوی خانه‌مان را نگاه کردیم و رفتیم باشگاه. آخرین بار بود که صبح شنبه، با صدای رادیوی مامان بیدار شدم و مامان برایم لقمه گرفت و خواهرم را دیدم که روتین پوستی‌اش را انجام می‌دهد و مامان از دستم حرص خورد که دیر نکنم و بعد سه‌تایی سوار ماشین شدیم، و آخرین بار بود که با هم آیت‌الکرسی و چهارقل خواندیم و خواهرم را گذاشتیم مدرسه، و آخرین بار بود که با مامان رفتم دانشگاه. آخرین بار بود که از اتاق خودم، سر کمد خودم آماده شدم که بروم دانشگاه. آخرین باری بود که مسیر دانشگاه تا خانه‌مان را سوار اتوبوس شدم و آمدم خانه و صورتم را شستم و توی تختم دراز کشیدم. این شب‌ها آخرین شب‌هایی ست که بابا آخر شب می‌گوید این فیلم جالب است، بیا با هم ببینیم و من برای همین، برعکس بیشتر وقت‌ها، هر فیلمی که باشد قبول می‌کنم؛ حتی اگر مستندی درباره شیرهای دریاییِ گالاپاگوس باشد. چون دیگر آخر شب‌ها بابا نمی‌آید توی اتاقم که بگوید بیا مستند شیرهای دریاییِ گالاپاگوس را ببین. چون دیگر مامان صبح‌ها موقع رفتن کنار تختم بادام نمی‌گذارد. چون دیگر خواهرم سر زده به اتاقم نمی‌آید که درباره اتفاقات مدرسه‌اش حرف بزند و الان که بهش فکر می‌کنم، از این که وقتی می‌آمد با من حرف بزند می‌گفتم کار دارم پشیمانم. از این که شب‌ها گاهی نمی‌رفتم با بابا فیلم ببینم پشیمانم. از این که گاهی بادام‌هایی که مامان می‌گذاشت را نمی‌خوردم پشیمانم. دلم برای همه‌شان تنگ می‌شود؛ حتی برای آن اخلاق‌هایشان که قبلا ناراحتم می‌کرد.من دقیقا چهارده سال است که ساکن این خانه‌ام و ساکن همین اتاق. بقیه گاهی اتاقشان را عوض کرده‌اند، ولی من از اول اول توی این اتاق بوده‌ام. حتی دکوراسیون اتاق را هم تغییر نداده‌ام، بجز وقتی که موکت را از آن حذف کردم. ذهن من عادت به سکون و تکرار دارد. سکون به من احساس امنیت می‌دهد. و من اتاقم را دوست دارم؛ تک‌تک اجزایش را، حتی دسته‌های کمد را، حتی سطل زباله را، حتی گل بالای تخت را.اتاقم همان قلعه بتنی من است. همان‌جایی که ساعت‌ها در آن پنهان شدم، نوشتم، خوابیدم، گریه کردم، درس خواندم... جایی که فقط مال من بود نه مال بقیه. جایی که امن بود. جایی که می‌شد در آن از دنیا فرار کرد. و حالا من دارم آنجا را از دست می‌دهم و فکر نمی‌کردم یک روز دلم برای تخت یا کمدم تنگ شود؛ ولی می‌شود. همین چند روز پیش، وقتی داشتم نماز می‌خواندم به این فکر کردم که من همیشه روی قالیچه گرد وسط اتاق نماز می‌خوانم؛ همیشه یعنی از وقتی نمازخوان شدم و توی این خانه بودیم. یک جای تقریبا مشخص داشت. جایی خوانده بودم – شاید روایتی با این مضمون داشته باشیم – که اگر کسی جان دادن برایش سخت شد، ببریدش جایی که همیشه نماز می‌خوانده. فکر کنم برای همین همیشه همینجا نماز خواندم. آن موقع فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت از این اتاق بروم. اصلا افقی به نام ازدواج پیش رویم نبود. فکر می‌کردم انقدر توی این اتاق می‌مانم تا بمیرم.اتاقم.دلم برای همه خانه‌مان تنگ می‌شود. برای منظره‌ای که رو به پارک داشت و در همه فصل‌ها زیبا بود. برای کابینت‌های فندقی آشپزخانه. برای میز ناهارخوری. برای روکش مبل‌ها. برای دمپایی‌های حمام حتی. من دلم برای احساس امنیت خانه تنگ می‌شود. برای وقتی که از دانشگاه می‌رسیدم خانه و شب بود و خانه گرم بود و بوی غذای مامان می‌آمد. دلم برای مامان تنگ می‌شود، و برای بابا.همه می‌گویند خب باز هم آن‌ها را می‌بینی، باز هم بهشان سر می‌زنی. ولی این به نظر من فایده ندارد. دیگر خانه آن حس خانه بودن را نخواهد داشت. من حتی اگر هر روز بروم خانه مامان، دیگر آنجا خانه من نیست. حداقل کاملا خانه من نیست. آنجا مهمانم و این حس را دوست ندارم؛ حس عدم تعلق به جایی که همیشه مال من بوده. و درضمن قطعا مثل قبل نیست. الان برای دیدن مامان فقط کافی است از اتاقم بیرون بروم و چند قدم تا آشپزخانه طی کنم. هر موقع که بخواهم می‌توانم این کار را بکنم. ولی آن موقع چی؟ باید سوار ماشین یا اتوبوس بشوم و یک مسیر طولانی را طی کنم تا ببینمش. نمی‌توانم هر وقت اراده کردم بروم آنجا. باید برنامه‌های دیگرم را هماهنگ کنم.نمی‌گویم شوقی برای شروع زندگی نیست. هست. جهیزیه نو واقعا وسوسه‌انگیز است؛ ولی تغییر برای من سنگین و سخت است. و بیشتر از هرچیزی به این فکر می‌کنم که من با این وضع چطور قرار است بمیرم؟ من با هزاران زنجیر تعلق به این خانه زنجیر شده‌ام. حسم دقیقا حس کسی ست که قرار است بمیرد و روحش محکم به آن تعلقات چسبیده. مثل کندن پوست از بدن است، مثل جدا شدن گوشت از استخوان. دردش خیلی سنگین است و من نمی‌دانم چطور قرار است با اینهمه تعلق بمیرم. قطعا مردنم سخت خواهد بود. خیلی سخت‌تر از این.قبلا نوشته بودم که ازدواج هم مثل مردن است؛ ولی الان دارم آن را دقیقا درک می‌کنم. واقعا مثل مردن است. شاید هم برای من اینطوری است. نمی‌دانم چرا؛ ولی خودم هم متوجه نبودم که انقدر محکم به روال عادی زندگی‌ام چسبیده‌ام. و از سویی نگرانیِ این که باید یک زندگی را بچرخانم هم هست. قبلا توی کار خانه کمک می‌کردم؛ ولی می‌توانستم هرجا که می‌خواهم عقب بکشم و بگذارم به عهده مامان و بابا. ولی الان دیگر من پنجاه درصد یک زندگی‌ام. یکی از او پایه یک زندگی. نمی‌توانم از زیر بار چیزی شانه خالی کنم.ولی چند روز پیش که داشتم غصه می‌خوردم، ناگهان چیزی یادم آمد که خیلی آرامم کرد. آرام هم نه دقیقاً، ولی همه‌چیز را برایم قابل پذیرش کرد. چیزی که می‌دانستم، ولی حواسم به آن نبود. یادم آمد که قرار نیست توی دنیا همه‌چیز آنطوری باشد که من دوست دارم و اصولا دنیا پر است از اتفاقاتی که مطابق میل من نیست.من داشتم غصه می‌خوردم، چون جدا شدن از پدر و مادر خلاف میلم بود، و فکر می‌کردم که نباید اینطور باشد. ولی الان یادم آمده که نه، این یک اتفاق طبیعی ست و زندگی پر است از چیزهایی که من دوست ندارم. تا وقتی زور می‌زنی همه‌چیز مطابق میلت باشد، حرص می‌خوری و اذیت می‌شوی. ولی وقتی این را بپذیری که نمی‌توانی واقعیتِ ناراحت‌کننده‌ی دنیا را عوض کنی، راحت‌تر با آن کنار می‌آیی. مثل درد آمپول است. درد دارد ولی پذیرفته‌ای که همین است که هست و این ماهیت دنیاست. اگر ازدواج نمی‌کردم هم به هرحال باید رنج دیگری را تحمل می‌کردم. مثلا شاید مجبور می‌شدم برای درس یا کار بروم شهر دیگری یا حتی کشور دیگری. یا مثلا سرطان می‌گرفتم و دکتر می‌گفت فقط شش ماه وقت دارم و باز هم همین حس را تجربه می‌کردم. و درضمن به هرحال واقعیتی به نام مرگ در دنیاست که هر خوشی‌ای را نابود می‌کند و هیچکس نمی‌داند چه زمانی می‌میرد. تا وقتی مرگ هست، یعنی دنیا قرار نیست به کسی روی خوش نشان بدهد و یعنی زندگی مثل راه رفتن روی سطح یخ‌زده‌ی یک دریاچه است؛ شکننده و پیش‌بینی‌ناپذیر. یادم افتاد که با این حجم تعلقات و با همه چیزهایی که دارم، باز هم به مو بندم. باز هم در یک لحظه می‌توانم بمیرم. و یادم افتاد این واقعیت درباره همه عزیزانم وجود دارد و مجبورم بپذیرمش؛ هرچند خیلی خیلی تلخ است. نابودی در ذات دنیاست. جهیزیه مادرم زمانی نو بود و الان کهنه است و جهیزیه من هم همینطور خواهد شد. وسایل از بین می‌روند و آدم‌ها هم همینطور.حس امنیت و آرامش اگه عکس بود. بهشت هم این شکلیه شاید.من به گذرگاه چسبیده‌ام. به جایی که از اول برای ماندن ساخته نشده بود. به جایی که از اول خانه‌ام نبود. خانه من نه خانه پدر است نه خانه همسر نه هیچ‌جای دیگری. خانه من اصلا قرار نیست در این دنیا باشد. خانه من آنجاست که: فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ(55 قمر). شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Wed, 29 Oct 2025 09:03:08 +0330 https://virgool.io/@forat/%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D9%85%D8%AB%D9%84-%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7-%D8%A2%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-jju5b7k3keco هشدار: اگر روحیه حساس دارید یا مبتلا به اختلالاتی چون افسردگی و وسواس هستید، شاید بهتر باشد این متن را نخوانید.شلیک گلوله با آزاد شدن حجمی از گاز فشرده همراه است. وقتی گلوله از لوله سلاح بیرون می‌آید، هوایی که پشت سر آن فشرده شده بود هم بیرون می‌آید و منفجر می‌شود. اگر لوله سلاح را به بدن چسبانده باشی، آن گاز فشرده هم می‌رود زیر پوست و آنجا منفجر می‌شود و زخمی نامنظم و متلاشی درست می‌کند. اگر لوله سلاح به سر چسبیده باشد، جمجمه می‌ترکد و تکه‌های استخوان و مغز و گوشت‌های صورت به همه‌جا می‌پاشد.به نظر من این توصیف اصلا منزجرکننده و حال بهم زن نیست. اتفاقا شیرین و دلپذیر است؛ البته اگر درباره خودم باشد. چون پاشیده شدن تکه‌های مغز و جمجمه‌ام به اطراف به این معنی ست که مغزم دیگر کار نمی‌کند. به این معنی ست که دیگر افکار وسواس‌گونه وجود ندارند و این خیلی عالی ست. بهترین روز زندگی‌ام خواهد بود.زندگی کردن با وسواس فکری این شکلی ست. مغزی داری که یک ثانیه هم خفه‌خون نمی‌گیرد. مغزی داری که دائم درباره هر چیزی – از جزئی تا کلان – تا حد مرگ فکر می‌کند، تعمق می‌کند و کاری می‌کند که نتوانی مثل آدم زندگی کنی. مثلا کاری می‌کند که ده بار برگردی و لباست را توی کمد با دقت نگاه کنی – با دقتِ نانومتر مربع – و بعد بخاطر دوتا لکه خیلی کوچک، آن را بدهی به خشکشویی؛ ولی شبش به این نتیجه برسی که خشکشویی ممکن است خرابش کند و ده بار به خشکشویی زنگ بزنی و بازجویی‌اش کنی که لباس من شستشو می‌خواهد یا نه؟ خراب می‌شود یا نه؟ و ده بار نظرت را عوض کنی که اتو بشود یا خشکشویی یا لکه‌گیری یا کوفت یا زهر مار... و آخرش هی توی دلت حرص بخوری که برای مهمانی عروسی‌ات لباس نداری.وسواس فکری اینطوری است که هرچیزی را بیش از حد بزرگ می‌کنی. مثلا چون قرار است از خانه پدر بروی، نسبت به همه جزئیات آن خانه و آدم‌هایش حساس شده‌ای. مثلا می‌روی ساعت‌ها توی اینترنت می‌گردی که دسته کمدی پیدا کنی که شبیه دسته‌های کمد خودت باشد – چون عاشق کمدت و دسته‌های سرامیکی کلاسیکش هستی و سال‌ها پیش فروشنده به تو گفته این‌ها هیچ‌جا پیدا نمی‌شود – و آخرش پیدایشان نکنی و بخاطر همین از کمد جهیزیه‌ات خوشت نیاید، چون شبیه کمد خودت نیست(با این که همه می‌گویند از کمد خودت زیباتر است). یا مثلا این شکلی است که می‌خواهی میز تحریر خودت را هم به خانه خودتان ببری چون حاضر نیستی سر میز تحریر همسرت بنشینی، چون رنگش چوبی است و تو می‌خواهی میز تحریرت حتما سفید باشد و حتما مال خودت باشد و خودت همانطور که دوست داری آن را بچینی. چون در غیر این صورت نمی‌توانی بنویسی.وسواس فکری این شکلی است که چون مادرت دو سال پیش، بعد از یک مشاجره کوچک با تو، توی راه برگشت از محل کار یک تصادف شدید کرد، حالا می‌ترسی با او بحث کنی چون می‌ترسی یکهو از دستش بدهی و تا ابد پشیمان بمانی. و وقتی عصبانی می‌شوی بعدش تا حد مرگ پشیمان می‌شوی. این شکلی است که تمام کارهای بدی که در حق خانواده‌ات کرده‌ای یادت می‌ماند – درحالی که آن‌ها اصلا یادشان نیست – و خودت را بعد از چندین سال هنوز بابت کوچک‌ترین چیزها مجازات می‌کنی. وسواس فکری این شکلی است که ذهنت دائم درباره احتمالات از دست دادن عزیزانت داستان می‌بافد و انقدر واقعی است که گریه‌ات می‌افتد. این شکلی است که به پدرت نمی‌گویی برود شیر بخرد چون می‌ترسی وقتی بخاطر خواسته تو داشته از خیابان رد می‌شده، ماشین بهش بزند و تو تا ابد خودت را سرزنش کنی. اینطوری است که هر روز به مادربزرگ و پدربزرگت زنگ می‌زنی که مطمئن شوی زنده و سالم‌اند. اینطوری است که هرچیزی را، هرکاری را ده بار چک می‌کنی. به چیزهایی دقت می‌کنی که دیگران اصلا نمی‌بینند – مثل لکه‌های لباست – و نمی‌توانی ازشان بگذری. نمی‌توانی از هیچ چیزی بگذری.ذهنت دائم فکر و خیال مسخره می‌بافد. دائم به چک کردن و اصلاح کردن مشغولی. وای به وقتی که روی یک چیز خاص حساس بشوی، پدر خودت و بقیه را درمی‌آوری. نمی‌توانی تمرکز کنی و اعصابت خرد است چون پرپوزالت را ننوشته‌ای و برای تصویبش وقت کمی داری و نمی‌توانی روی آن متمرکز شوی. دائم با احساسات متضاد درونت درحال جنگی. دائم با خودت بحث می‌کنی و کلنجار می‌روی. تمام رفتارهای اطرافیانت را دقیق تحلیل می‌کنی. دائم درحال تحلیل، بررسی، آزمایش و نتیجه‌گیری هستی و نتیجه‌ها هربار متفاوتند و تصمیم‌گیری را برایت سخت می‌کنند. سر هرچیزی، حتی خرید یک تیشرت کلی بررسی و تحلیل می‌کنی. انقدر فکر می‌کنی که مغزت می‌سوزد. به هرچیزی با دقت فکر می‌کنی و غصه می‌خوری. دائم با خودت درحال مذاکره‌ای. مثلا به این فکر می‌کنی که آخرین بار است که می‌توانی صبح پاییزی خانه‌تان را ببینی و بعد خودت را قانع می‌کنی که باز هم اینجا می‌آیی که صبح‌ها توی تراس صبحانه بخوری.حتی توی دوست داشتن هم وسواسی هستی و اطرافیانت را روانی می‌کنی. مثلا یکهو روی لباس‌های خواهرت حساس می‌شوی و می‌گردی ببینی آیا لباس خانه و لباس بیرون خوب دارد؟ لباس گرم و لباس خنک چی؟ به خود می‌آیی و می‌بینی کلی لباس برایش خریده‌ای. گاهی ساعت‌ها در خاطراتت غرق می‌شوی. ساعت‌ها حسرت می‌خوری. گاهی ساعت‌ها سر هرچیزی با خودت مذاکره می‌کنی. استخاره می‌گیری و باز هم اعتماد نمی‌کنی و ده بار استخاره می‌گیری. همه کارهای معمولی و روزمره برایت یک پروژه پیچیده می‌شوند؛ پروژه‌ای که باید دقیق و طبق پروتکلی که توی ذهنت داری انجام شود. باید همه‌چیز را بنویسی. از هر چیزی لیست درست می‌کنی حتی برای تیشرت و شلوارهای راحتی‌ات. موجودی اسپری الکل و شامپو و شوینده صورتت را چک می‌کنی تا اگر به نیمه رسید دوباره بخری. طوری خرید می‌کنی که انگار قرار است جنگ شود. ذهنت همیشه در حالت آماده‌باش برای بقاست. همیشه فکر می‌کنی قرار است اتفاق بدی بیفتد. از وقتی مهدکودک می‌رفتم این حالت را داشتم. آن موقع اینطور درکش کرده بودم که: حس می‌کنم قراره یکی بمیره.و هنوز هم همین حس را دارم. ترکیبی از اضطراب و وسواس فکری. مثل ترکیب وایتکس و جوهرنمک است. دارد از درون من را می‌خورد و هیچکس – مطلقا هیچکس – متوجه نیست.هر ثانیه در مرز جنونی و هیچکس نمی‌تواند درک کند که چه مرگت است. همه فقط رفتارها و حساسیت‌های عجیبت را مسخره می‌کنند. فقط بهت نق می‌زنند که چرا اینطوری هستی و تو روانی‌تر می‌شوی چون واقعا دست خودت نیست. چون واقعا آن‌ها نمی‌فهمند چقدر عذاب‌آور است. آن‌ها فکر می‌کنند زندگی با آدم وسواسی سخت است ولی نمی‌دانند زندگی به عنوان یک آدم وسواسی عذاب مطلق است. هر ثانیه‌اش جهنم است. فکر می‌کنند تو یک مردم‌آزار عوضی هستی که می‌خواهی آن‌ها را اذیت کنی، نمی‌دانند چقدر اذیت می‌شوی و نمی‌دانند خیلی جاها جلوی خودت را می‌گیری که افکارت به بیرون نشت نکنند. آن‌ها هیچوقت نمی‌فهمند درماندگی در برابر افکار چه شکلی ست. شاید همه آدم‌های عادی گاهی اینطوری شوند ولی نمی‌دانند دائمی اینطوری زندگی کردن چه شکلی ست؛ این درماندگی عمیق و وحشتناکی که من دارم.دلم می‌خواهد مغزم را فقط برای یک ساعت به همه اطرافیانم قرض می‌دادم. این تنها راهی هست که بفهمند من دقیقا چه حسی دارم. شاید اینطوری حداقل آن‌ها از بیرون مغزم را نمی‌خوردند و اجازه می‌دادند فقط از درون خورده شوم. دلم می‌خواهد روح و روان خورده شده و چروکیده‌ام را بکشم بیرون و آن را به پدر و مادر و کسانی که بزرگم کردند نشان بدهم تا ببینند نتیجه تربیت ناامن و پارانوییدی چیست. ببینند که وسواس‌های خانواده پدری به شکل بدی به من منتقل شده. و ببینند که دیگر کم آورده‌ام. با این که مذهبی هستم و با این که می‌دانم خودکشی گناه بزرگی ست، ولی دائم به این فکر می‌کنم که یک روز بالاخره از یک جایی یک سلاح کمری گیر می‌آورم و مغزم را می‌ترکانم. البته هیچ وقت به روش‌های دیگر خودکشی فکر نمی‌کنم. چون در واقع نمی‌خواهم خودم را بکشم. فقط می‌خواهم مغز لعنتی‌ام را متوقف کنم. فقط می‌خواهم کاری کنم که دیگر فکر نکند.مشاوره و روانشناسی فایده ندارد. ذکر و دعا و خواندن قرآن هم همینطور. آخرش وسواس از یک جایی سرک می‌کشد و دوباره کل مغزم را می‌گیرد. هیچ درمان قطعی‌ای وجود ندارد. وسواس فکری یک تومور بدخیم توی مغزم است که دارد فلجم می‌کند. دارد به بافت‌های مغزم فشار می‌آورد و کاری می‌کند که فقط بنشینم و فکر کنم و نتوانم در برابر افکارم کاری بکنم. مثل یک آدم فلج هستم در برابر یک سونامی. نمی‌توانم جلویش را بگیرم، نمی‌توانم فرار کنم. فقط می‌توانم نگاه کنم و بگذارم امواج آب – همان افکار غم‌انگیز یا اعصاب‌خوردکن – استخوان‌هایم را بشکند.البته گاهی از نظر ذهنی آسیب‌پذیرترم و گاهی قوی‌تر. گاهی پیش می‌آید که صدای مغزم را کمتر بشنوم، از دور. گاهی می‌توانم فرض کنم که نیست. وقتی از کربلا برگشتم تا چند وقت حالم خیلی بهتر بود. و گاهی انقدر شدید است که واقعا – حتی از نظر جسمی – هم فلجم می‌کند و کاری می‌کند که گریه‌کنان توی تخت بیفتم. راه‌هایی هم برای فرار کردن از آن هست. مثلا نگاه کردن به پروانه‌ها، به درخت انگور توی حیاط، به درخت‌های کاج. یا مثلا همین نوشتن که مثل بالا آوردن است؛ بالا آوردن افکار مسموم و لعنتی. یا مثلا کتاب خواندن و سریال دیدن. ولی نمی‌توانم عادی زندگی کنم. و نمی‌توانم بچه‌دار شوم. چون نمی‌خواهم عمداً یک نفر را به این دنیا بیاورم و همه این وسواس و اضطراب لعنتی را به او منتقل کنم و بگذارم یک انسان دیگر زجر بکشد و دلش بخواهد سرش را متلاشی کند. این زنجیره معیوب بود. ما ژن وسواس را داشتیم و محیط هم تقویتش کرده بود. من باید این زنجیر را پاره کنم. من مسئول هرکس که نباشم، مسئول بچه‌ام هستم. زجر کشیدن او مستقیماً و دقیقاً تقصیر من است. پس نمی‌خواهم به دنیا بیاید و این بزرگ‌ترین لطفِ منِ مادر در حق اویی ست که اصلا وجود ندارد.من یک روز یک سلاح کمری گیر می‌آورم. شاید یک برتا با کالیبر 9 میلیمتری پارابلوم. شاید یک کلت ام نوزده-یازده کالیبر 45. شاید یک روولور با کالیبر 357 مگنوم. با این که از روولور خوشم نمی‌آید ولی کالیبر 357 مگنوم عالی ست. به خوبی مغز را می‌ترکاند. اینطوری مطمئن می‌شوم مغزم با تومور لعنتی داخلش ترکیده. دیگر فکر نمی‌کند. دیگر دقت نمی‌کند. دیگر خاطرات را مرور نمی‌کند. دیگر کلنجار نمی‌رود. و آن وقت من واقعا زندگی می‌کنم.کالیبر 357 مگنوم. البته فکر نکنم توی ایران گیر بیاد. برتا گزینه بهتریه و کلا بیشتر دوستش دارم. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Mon, 27 Oct 2025 14:33:08 +0330 https://virgool.io/MAHDIJAN/%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D9%88%DB%8C-%D8%B1%D8%AE%D8%AA%DA%A9%D9%86-fwkmsjc6ohnx توی اتاقت نشسته بودیم کنار هم، بدون این که نامحرم باشیم. تقریبا اولین بار بود که انقدر با دقت نگاهت می‌کردم؛ اولین بار بود که متوجه شدم مژه‌هایت بلند و صاف است و ابروهایت کمی پیوسته. آن لحظه داشتم به این فکر می‌کردم که این کسی که الان انقدر به من نزدیک است، همان است که یک سال از دور نگاهش می‌کردم، آن هم فقط چند صدم ثانیه؟ همان که بدون این که بدانم، من را از دور نگاه می‌کرد و از دیگران حالم را می‌پرسید؟وقتی داشتی صدف‌های توی کمدت را نشانم می‌دادی و می‌گفتی توی راهیان نور خریدی‌شان، به این فکر کردم که همان روز توی اروند، وقتی داشتم می‌دیدمت که صدف می‌خری، به نظرم خیلی دور و غیرممکن بودی. اروند که بودیم هیچ‌وقت در مخیله‌ام نمی‌گنجید که یک روز صدف‌های توی ویترین را نشانم بدهی. تو دور و ممتنع بودی، مثل یک ستاره خیلی دور که می‌توانی هرشب با هزاران سال نوری فاصله ببینی‌اش؛ و دلم به این خوش بود احتمال می‌دادم دوستم داری.امروز وقتی داشتم بعد کلاسم می‌آمدم حرم شهدا که تو را ببینم، به این فکر کردم که پارسال هم بعد از کلاس توی شلوغی اتوبوس خودم را می‌چپاندم و به سختی و بدبختی و تنهایی خودم را می‌رساندم حرم شهدا. تنها و عصبانی بودم؛ بغض داشت خفه‌ام می‌کرد، وقتی می‌دیدم همه دور و بری‌هایم خوشحالند و با دوستانشان هستند ولی من تنهایی دارم انبوهی از خشم و غم را به دوش می‌کشم. هربار می‌آمدم شهدا، دلم می‌خواست همه‌اش را سرت خالی کنم. از دستت عصبانی بودم، دوست داشتم خفه‌ات کنم و چشمانت را دربیاورم؛ ولی اگر روزی نمی‌آمدی یا نمی‌توانستم بیایم، حالم گرفته بود.وقتی وارد حرم شهدا می‌شدی، سریع سرم را می‌انداختم پایین و نگاهم را می‌دزدیدم، مبادا فکر کنی برایم مهمی یا مبادا کسی بفهمد نگاهت می‌کنم. مجبور بودم زیرچشمی نگاهت کنم، چند صدم ثانیه، از پشت سر. و می‌توانستم خوشحال باشم که هردو در یک نماز جماعت شرکت می‌کنیم؛ همین. سه روز در هفته، از پشت سر، توی نماز جماعت. بعد هم باید حواسم می‌بود زودتر از تو بروم که فکر نکنی بخاطر تو مانده‌ام، ولی دلم نمی‌آمد بروم. دلم می‌خواست بمانم و غرورم داشت له می‌شد، تکه‌تکه می‌شد و دردش خیلی جانکاه بود، خیلی...همیشه حس می‌کردم گناهکارم که هنوز می‌آیم حرم شهدا. حس می‌کردم اشتباه می‌کنم که فراموشت نکرده‌ام و اشتباه‌تر از آن این بود که وانمود می‌کردم برایم ارزشی نداری. مثل کسی بودم که ریه‌هایش خونریزی می‌کند و دارد خون بالا می‌آورد، ولی مجبور است خون را در دهانش نگه دارد و آن را قورت بدهد.امروز توی حرم شهدا، تا وارد شدی نگاهم را ندزدیدم. به خودم فرصت دادم با تو چشم‌درچشم شوم، بدون این که احساس گناه کنم. وقتی دم ساختمان نهاد داشتی آستین‌هات را پایین می‌زدی، به خودم اجازه دادم بدون ترس از قضاوت شدن یا عذاب وجدان، یک دل سیر نگاهت کنم. دیگر مهم نبود کسی ببیند، یا خودت متوجه شوی. می‌شد با خیال راحت نگاهت کرد، می‌شد با آرامش پشت سرت توی نماز بنشینم و بعد با هم برویم ناهار بخوریم؛ چیزهایی که به خواب هم نمی‌دیدم!امروز توی اتوبوس با هم بودیم؛ همان خط اتوبوسی که همیشه درش گریه می‌کردم. من هرجایی بیرون از خانه که می‌شد گریه کرد گریه کرده‌ام. هرجایی که می‌دانستم کسی من را نمی‌شناسد و نمی‌بیند. مثل این بود که بعد از یک مبارزه سنگین، درحالی که خرد و خمیر شده‌ای و دهانت پر از خون است، سرت را بالا بگیری و بگویی خوبم. بعد یواشکی بروی توی رختکن و لباست را دربیاوری و ببینی همه بدنت کبود است. و خودت زخم‌های خودت را ببندی و گریه کنی. یک سال بود که خودم را توی رختکن حبس کرده بودم.سطح یخیِ نازکِ اعتمادی که به تو داشتم، دارد ضخیم‌تر می‌شود. دیروز که با هم گریه کردیم، حس کردم ریشه‌های احساسمان چندبرابر رشد کرد و ستبر شد و به عمق رفت. نمی‌دانم تو هم همین حس را داشتی ولی من احساس کردم دارم لطیف‌ترین و عمیق‌ترین عواطف تو را لمس می‌کنم؛ احساس کردم انقدر به هم نزدیکیم که می‌توانیم سر روی شانه هم بگذاریم و گریه کنیم.حالا دیگر نمی‌خواهم خودم را توی رختکن حبس کنم. دلم می‌خواهد خونی که یک سال و نیم توی دهانم جمع شده را تف کنم، سرم را بگذارم روی شانه تو و گریه کنم.ما سه بار باهم راهیان نور رفتیم. بار اولش هم را نمی‌شناختیم. بار دوم هم را می‌شناختیم، ولی ازدواجمان به دلایلی ممکن نبود. بار سوم، ازدواج کرده بودیم... این بار سوم است. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Fri, 17 Oct 2025 14:21:21 +0330 https://virgool.io/@forat/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%90-%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%AD%DB%8C-gfwncw80syrj توی ازدحام جمعیت ورودی حرم امام حسین بودیم؛ نزدیک گیت‌ها. البته تفتیش خاصی درکار نبود؛ جمعیت آنقدر زیاد بود که وقت نمی‌شد بگردندشان. همانطور که قبل از گیت‌ها توی جمعیت موج می‌خوردیم و میلیمتری جلو می‌رفتیم، خانمی ایرانی شروع کرد به صلوات گرفتن: سلامتی امام زمان صلوات... ظهور امام زمان صلوات...هرکس صدایش را شنید همراهی‌اش کرد. مادر همسرم که نزدیک زن بود، آرام بهش گفت: نابودی اسرائیل رو هم بگید.زن ناگاه برگشت به مادر همسرم که: تو فعلا امام زمانت رو بچسب!و زن دیگری هم برگشت گفت: خانم ما اومدیم زیارت! نیومدیم شعار بدیم که!مادر همسرم کمی با زن صلوات‌بگیر بحث کرد و بعد موج جمعیت جدایشان کرد. جلوتر که رفتیم، توی جمعیت چشمم افتاد به صفحه قفل گوشی دختری که عکس صادق شیرازی زمینه‌اش بود.مردم آمده بودند به امام زمان بچسبند. آمده بودند زیارت؛ با عکس صادق شیرازی.اینجا دلم سوخت برای امام حسین. خیلی دلم سوخت. دلم می‌خواست به آن که گفت «ما اومدیم زیارت...» بگویم اصلا می‌دانی زیارت کی آمده‌ای یا فقط بهت گفته‌اند اینجا حاجت می‌دهد؟ اصلا می‌دانی این آقایی که داری برای رسیدن به ضریحش مردم را هل می‌دهی سر چی شهید شد؟ حرفش چی بود؟«حماسه حسینی» شهید مطهری در ذهنم جان گرفت. ما اصلا نفهمیده‌ایم قیام عاشورا برای چی بود. ما فقط اشک می‌ریزیم چون یک نفر به طرز فجیعی کشته شده؛ ولی برای چه؟ مهم نیست! آن آقا اگر الان بود، موضعش دربرابر اسرائیل چی بود؟ما فکر می‌کنیم امام زمانمان را چسبیده‌ایم؛ ولی چیزی که به آن چسبیده‌ایم بت ذهنی خودمان است. ما به خودمان چسبیده‌ایم.با یک گوشه نشستن و صلوات فرستادن زمینه ظهور فراهم نمی‌شود. هزاربار کربلا بروی ولی به فکر قوی شدن شیعه نباشی، هزاربار جشن نیمه‌شعبان بگیری ولی برای قدرت شیعه تلاش نکنی، هرسال پیاده بیایی کربلا ولی بغض اسرائیل نداشته باشی، امام زمان نمی‌آید. امام زمان به آدم‌های عابدی که یک گوشه بنشینند و پس‌پس‌پس نماز بخوانند و تندتند بدون فهمیدن معنای دعا، مفاتیح و قرآن را ختم کنند نیاز ندارد. این آدم‌ها زمان امام حسین هم بودند. وقتی این آدم‌ها داشتند پس‌پس نمازهای هزار رکعتی می‌خواندند، امام زمانشان تشنه ذبح شد. شمر و خولی هر غلطی کردند، بخاطر سکوت همین نمازخوان‌های بی‌امام بود. بخاطر همین عابدهای تنبل. همین مؤمنان بی‌عمل. بخاطر همین‌ها که به قول شهید باقری، معنویتشان معنویت نیست، خلسه است. همین‌ها که دینشان از سیاست جداست و از ترس این که اسلامشان به سیاست آلوده نشود، حاضرند امام زمانشان توی گودال قتلگاه تکه‌تکه شود.اگر همین الان الان، امام حسین علیه‌السلام رجعت کنند و برخیزند و به این زائران بگویند بیایید برویم با اسرائیل بجنگیم، بعضی از آن‌ها(نه همه‌شان) توی روی امام حسین می‌ایستند و می‌گویند: سیاست بازی دنیاست! دنیازده نباش! چکار به اسرائیل داری؟ اسرائیل چکار به تو دارد؟ بیا حاجت‌های ما را بده. بیا ما برای سر بریده‌ات گریه کنیم... ولی حرف از جهاد و خیزش و تلاش با ما نزن!عکس شهیده راشل کوری و شهیده فرشته باقری همراهم بود. به نیابت از آن‌ها و زهره بنیانیان رفته بودم زیارت. بعدش با خودم فکر کردم ببین! این بنده خدا راشل کوری مسیحی ست. تمام عمرش هم توی بلاد کفر زندگی کرده. شاید به همان مسیحیت هم اعتقاد سفت و سخت نداشته. حجاب و نماز و این‌ها را اصلا نمی‌شناخته. از دید بعضی از همین ما شیعه‌ها نجس بوده. شاید اگر اینجا بود راهش نمی‌دادیم بیاید توی حرم. ولی همین نامسلمانی که اصلا شاید نمی‌دانسته امام حسین کیست، به امام حسین نزدیک‌تر است تا بعضی از آن چادری‌هایی که سالی چندبار زیارت می‌آیند و خیلی فکر می‌کنند با امام حسین رفیقند. چرا؟ چون این راشل مسیحیِ کربلانشناس، کاری کرد که اگر امام حسین بود انجام می‌داد. راشلِ نامسلمان، وجدان داشت، حق را شناخت، محکم جلوی ظلم ایستاد، فریاد کشید، ناحقی و ظلم را طاقت نیاورد. بدنش رفت زیر بلدوزر اسرائیلی، مثل بدن وهب مسیحی و شهدای کربلا که رفت زیر سم اسبان یزیدی. راشلِ نامسلمان طرف درست تاریخ ایستاده بود، آن طرفی که فطرت آدم می‌گوید؛ آن وقت بعضی شیعه‌های مسلمانِ زیارت‌برو و محجبه، فکر می‌کنند به امام زمان چسبیده‌اند ولی دقیقا همان طرفی ایستاده‌اند که جبهه باطل می‌خواهد. بی‌طرف نیستند. هرکس بی‌تفاوت است هم سر می‌خورد سمت جبهه باطل. و قسمت جالب ماجرا آنجاست که توی اروپا و امریکا و تمام جهان، هزاران جوان مثل راشلِ نامسلمان هستند که هیچی از زیارت و کربلا نمی‌دانند، ولی طرف امام حسین ایستاده‌اند. محجبه نیستند ولی چفیه فلسطینی به سر می‌بندند و توی خیابان‌ها فریاد آزادی فلسطین سر می‌دهند. فکر می‌کنید راحت است؟ بازداشت می‌شوند، از دانشگاه و محل کار اخراج می‌شوند، هزینه می‌دهند، ولی طرف درست تاریخ می‌ایستند. همان طرفی که حسینی‌های واقعی می‌ایستند. این‌ها همان‌ها هستند که زمینه ظهور امام زمان را فراهم می‌کنند. همان‌ها که بعد از ظهور دور امام جمع می‌شوند و دورش می‌گردند. آن زیارت‌بروهای بی‌تفاوت هم آن روز توی روی امام می‌ایستند...خدا به ما رحم کند!من به نیابت از آن شهیده راشل کوریِ نامسلمان هم زیارت کردم. نتیجه حق‌طلب بودن همین است دیگر. خودش که نیامده بود کربلا، ولی کربلایی بود و حالا قسمتش بود یک نفر به نیابت از او برود کربلا و عکسش را توی بین‌الحرمین بلند کند و به یاد او باشد، اوی نامسلمان مسیحی که از همه این جماعت حسینی‌تر بود. هیچکدام از این جمعیت حاضر نشدند بروند تا مرز رفح و به داد فلسطین برسند؛ ما فقط توی اخبار دیدیم و شنیدیم که غزه دارد جان می‌دهد و طاقت آوردیم؛ ولی او طاقت نیاورد، رفت، جانش را هم داد.خدا به ما رحم کند!خدا در غزه ثابت کرد، راز روزگار این است/ که معیار شرافت نسبت ما با فلسطین است...اولین کربلای زندگی‌ام بود؛ یکی از موارد مهریه‌ام. با همسرم رفتیم. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sun, 24 Aug 2025 20:36:24 +0330 https://virgool.io/Navayebanoo/%D9%85%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%AE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B1-lzdnvjlrylkj احتمالا دوباره با خوندن این متن بعضیا میان میگن فمینیست اسلامی و فلان... خب باید بگم اگه نظرتون اینه، فکر کنم باید اول از همه این برچسب رو روی کلام رهبر انقلاب بچسبونید :)کسانی که من را می‌شناسند، می‌دانند که خیلی وقت است که دنبال زندگی‌نامه و اطلاعات بانوان شهیده‌ام. دغدغه‌ام جمع کردن یک مجموعه کامل از تصویر و اطلاعاتشان است؛ مجموعه‌ای که بماند و به درد فعالان فرهنگی و تربیتی بخورد. تا الان هفتاد شهیده را توی مجموعه‌ام جمع کرده‌ام. هفتاد شهیده از نزدیک به هشت هزار شهیده ایرانی.بیشتر بانوان شهیده ایرانی، در سال‌های دفاع مقدس و بمباران‌های هوایی به شهادت رسیده‌اند و بیشتر بانوان شهیده، مربوط به همان دهه شصت و سال‌های اول انقلاب و جنگ‌اند. اگر بخواهم آنان را به دو دسته تقسیم کنم، تقریبا می‌توان گفت دسته اول، دختران نوجوان و جوان چهارده تا بیست و دو ساله مجرد هستند، و دسته دوم بانوان بیست و پنج تا چهل ساله که مادر چند فرزند بودند. تحصیلات بیشتر شهدا در دوران ابتدایی، راهنمایی و یا دبیرستان متوقف شده‌است. شهدای مناطق روستایی زودتر دست از تحصیل کشیده‌اند(دوران ابتدایی یا راهنمایی و در برخی موارد، کاملا محروم از تحصیل)؛ اما در میان شهدای مناطق شهری نیز تعداد شهدای دانشجو بسیار کم است. تحصیل غالبا با پایان دبیرستان متوقف شده و بین بانوان شهیده، کمتر شهیده‌ای را دیده‌ام که دانشجو باشد؛ اما شهدای دانش‌آموز بیشترند.معصومه اهل یکی از روستاهای استان فارس بود. تا پنجم ابتدایی درس خوانده بود، در نوجوانی ازدواج کرده بود و اگر شهید نمی‌شد، احتمالا پیش از ۲۰ سالگی مادر می‌شد. بیشتر زنان و دختران در دهه پنجاه و ۶۰ وضعشان همین بود. در شهرها کمی بهتر و در روستاها بدتر. ولی همین معصومه و زن‌های مشابه او، راه را برای ما باز کردند.از معدود بانوان شهیده دانشجو که توسط مأموران ساواک ترور شد. دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه فردوسی مشهد.خلاصه بگویم، میان بانوان شهیده دوران جنگ و انقلاب، میزان تحصیلات کم است و این بانوان، مشتی نمونه خروار جامعه زنان ایران بوده‌اند. طبق آمار نیز در زمان انقلاب، نیمی از بانوان کاملا بی‌سواد بودند(البته کم بودن شهدای دختر دانشجو، می‌تواند به علت وقوع انقلاب فرهنگی و تعطیل شدن دانشگاه‌ها در سنین دانشجویی بسیاری از دختران جوان نیز باشد). باتوجه به وضعیت تحصیلی بانوان شهیده، می‌توان فهمید وضعیت علمی بانوی ایرانی در دهه پنجاه و شصت بسیار تاسف‌بار بوده است(البته در همان زمان نیز، رکورد بیشترین تعداد عمل جراحی موفق مجروحان جنگی در دست جراح شهیده پروین ناصحی بود).اخیرا برای تکمیل مجموعه‌ام به دنبال نام و اطلاعات بانوان شهیده جنگ تحمیلی دوم می‌گشتم؛ حدود صد بانوی شهیدی که در حملات رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند. درباره این بانوان، تغییر چشمگیری رخ داده بود: شهدا اکثراً یا دانشجو بودند، یا دارای مدرک ارشد و دکتری. کمتر شهیده‌ای بود که حداقل مدرک لیسانس را نداشته باشد؛ و مسئله فقط مدرک نبود. اکثر بانوان شهیده، افراد فعال در زمینه‌های تخصصی بودند: پزشک و دندانپزشک، خبرنگار، هنرمند، استاد دانشگاه، معلم و غیره؛ و جالب‌تر آن است که اکثر این بانوان، مادر هم بودند و فرزندان نخبه تربیت کرده بودند. شهدای دختر دانشجو نیز غالبا دانشجویان دانشگاه‌های برتر بودند؛ مانند شهیده یاسمن باکویی، دانشجوی دانشگاه شریف یا شهیده فاطمه صدیقی صابر، دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان.دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی اصفهان بود. شاید یک روزی از کنارم رد شده باشد... توی آن مسیر سه راه زبان تا در شرقی.این بانوان نیز مشتی از خروار زنان ایرانی‌اند. از دهه شصت تا کنون، چهار دهه گذشته است. طی چهار دهه، بانوانی که به کلی محروم از تحصیل بوده‌اند و به حاشیه رانده شده بودند، در محیط طیبه‌ی جمهوری اسلامی ایران رشد کرده‌اند و قد کشیده‌اند و هریک، معمار گوشه‌ای از ایران جدید شده‌اند.بانوی نقاش.همسر دانشمند هسته‌ای، شهید مینوچهر.آقازاده و دختر بالاترین مقام نظامی کشور، یک خبرنگار ساده بود.متخصص طب نوزادان و استادیار طب نوزادی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران. دختر دانشمند هسته‌ای، شهید منصور عسکری.دختر شهید دفاع مقدس بود. همسر دانشمند هسته‌ای بود. مادر سه فرزند بود. معلم بود. دانشجوی دکتری بود. الان هم شهید است.باز هم، همان شد که پیر فرزانه‌مان گفته بود:«زن مسلمان ایرانی، تاریخ جدیدی را پیش چشم زنان جهان گشود و ثابت کرد که می‌توان زن بود، عفیف بود، محجّبه و شریف بود، و در عین حال، در متن و مرکز بود. می توان سنگر خانواده را پاکیزه نگاه داشت و در عرصه‌ی سیاسی و اجتماعی نیز، سنگرسازی های جدید کرد و فتوحات بزرگ به ارمغان آورد... در انقلاب اسلامی و در دفاع مقدس، زنانی ظهور کردند که می توانند تعریف زن و حضور او در ساحت رشد و تهذیب خویش، و در ساحت حفظ خانه‌ی سالم و خانواده‌ی متعادل، و در ساحت ولایت اجتماعی و جهاد و امر به معروف و نهی از منکر و جهاد اجتماعی را جهانی کنند و بن‌بست‌های بزرگ را در هم بشکنند...» شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Mon, 28 Jul 2025 18:17:11 +0330 https://virgool.io/@forat/%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%84%D8%B4%DA%A9%D8%B1-%D9%81%D8%B1%D8%B4%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%86-w6b4qurz5yfi رفته بودم آن جلو که دستم زود به تابوت برسد، ولی وقتی وقتی تابوت‌ها را آوردند، موج جمعیت کمی هلم داد عقب. دستم را دراز کرده بودم سمت تابوت، ولی به آن نمی‌رسیدم. دستم شاید فقط چهار انگشت با تابوت فاصله داشت؛ ولی نمی‌رسید. مثل غریقی ناامید دست دراز کرده بودم سمت قایق نجات و به دستم التماس می‌کردم فقط کمی کش بیاید؛ فقط کمی. توی دلم به شهید گفتم: من همیشه از بانوان شهیده حرف زده‌ام، ولی تاحالا تابوت یک شهیده را لمس نکرده‌ام.جمعیت یک هل داد سمت جلو. دستم آرام نشست روی تابوت. دست راستم، همان که انگشتر عقیق داشت. دستم که تابوت را لمس کرد، تازه انگار خودم هم باورم شد که خانم‌ها هم شهید می‌شوند. من خیلی تشییع شهید رفته‌ام. خیلی وقت‌ها دستانم به تابوت شهید خورده است؛ شهدای گمنام یا مدافعان حرم؛ ولی این یکی فرق داشت. این تابوت یک بانو بود. تابوت یک شهیده بود. وقتی لمسش کردم، انگار به صورت دوستی دست می‌کشیدم که سال‌ها با او دوست بودم، ولی از دور. حالا از نزدیک دیده بودمش.دوباره با فشار جمعیت دستم از تابوت جدا شد. خودم را عقب کشیدم. دوست داشتم دست زنان دیگر هم به تابوت برسد تا آن‌ها هم باور کنند که: زن‌ها هم شهید می‌شوند.پیکر مطهر بانوی شهیده سکینه ابراهیمی، همسر سردار شهید مهدی ربانیشهید ربانی و همسرش را آورده بودند توی امامزاده برای وداع. مداح داشت می‌خواند، از مظلومیت سردار شهید ربانی و پیکر اربااربایش و از مظلومیت پسرش که قرار بود داماد شود، ولی الان حتی پیکرش هم پیدا نشده. از مظلومیت دخترهای شهید که آمده بودند سر آوارهای خانه و بهت‌زده دنبال پدر و مادر و برادر می‌گشتند.ولی مداح هیچ حرفی از مظلومیت مادر خانواده نزد، از مظلومیت شهیده سکینه ابراهیمی. اصلا انگار نه انگار که او هم بوده و شهید شده. توی بنر اطلاع‌رسانی مراسم وداع و تشییع هم زده بودند مراسم وداع با سرلشکر شهید ربانی و همسرشان. بله او سرلشکر شهید بود. معاون عملیات ستاد کل نیروهای مسلح. کم کسی نبود. سال‌ها برای ایران جنگیده بود. باید همه‌جا پر بشود از اسم و عکسش و یادش.ولی همسرش چی؟او نه سرلشکر بود نه معاون ستاد کل نیروهای مسلح. شاید توی محله‌شان حتی کسی دقیقا نمی‌دانست او همسر کیست. او فقط یک مادر بود و یک همسر. چرا باید برای ستاد تبلیغات و مداح‌ها و بقیه اهمیت داشته باشد؟ هدف اسرائیل هم خود سردار بوده، نه همسرش. همسرش اتفاقی آنجا بوده و شهید شده. الان هم فقط یک عدد است توی آمار شهدا. اسمش را فقط روی تابوت چسبانده بودند. جایی اسمش را حتی نمی‌بردند، چه رسد به عکسش. انگار مستقلا مهم نبود.این روایت مردانه از شهادت است. چیزی که – با احترام – تا عمق لایه‌های مغز مداح‌ها و روضه‌خوان‌ها و مذهبی‌ها نفوذ کرده است. شاید صریح آن را به زبان نیاورند؛ ولی معنی رفتارشان همین است: شهادت زنان که اهمیت ندارد. زنان شهید که مهم نیستند. زنان شهید که اصلا کار خاصی نکرده‌اند. حتی اینجا هم طفیلی مردند. شهید باید یک سرداری چیزی باشد... یک کسی که درجه‌دار باشد، شهید باید مرد باشد تا ما تحویلش بگیریم. اگر زن باشد، نهایتش این است که می‌گوییم لعنت بر صهیونیسم که زورش به زن رسیده.وای بر مذهبی‌ها و مسئولین و فعالان فرهنگی اگر باورشان این باشد!بانوی شهیده هویت‌ساز است، امیدآفرین است. همان‌طور که شهید با خونش تاریخ را زنده می‌کند و شجاعت می‌بخشد و هویت می‌دهد، بانوی شهیده هم همین قدرت را دارد. چه فرصتی بود در مراسم وداع شهید که با نام یک بانوی شهیده، شجاعت و روحیه مقاومت را در بانوان برانگیزند، ولی فرصت با همان روایت مردانه از شهادت به باد رفت.وقتی عقب‌تر ایستاده بودم و به تابوت شهیده نگاه می‌کردم که زنان دورش را گرفته بودند، داشتم به این فکر می‌کردم که او سرلشکر و سردار نبود، ولی سال‌ها مثل سردار ربانی جنگیده بود. من که چیزی از زندگی‌شان نمی‌دانم؛ ولی مطمئنم همینطور بوده. او در تمام جهاد سردارش شریک بوده، انقدر شریک بوده که خدا پاداش شهادت را به هردوی آن‌ها داده. او در تمام عمر مجاهد بوده و ما نمی‌دانیم چطوری. شاید یک روز زندگی سردار شهید ربانی را بنویسند، ولی بعید می‌دانم کسی برایش مهم باشد زندگی مجاهد شهیده سکینه ابراهیمی را بنویسد. مثل هزاران بانوی شهید دیگر که نوشتن زندگی‌نامه‌شان برای هیچکدم از نهادهای فرهنگی مهم نبود.ولی کاش زندگی‌اش را بنویسند. کاش یک روز بفهمم چطور انقدر زیبا زندگی کرده و انقدر زیبا رفته. حتما روزهای خیلی سختی داشته. همسر یک سردار بودن به تنهایی خیلی سخت است، خیلی مجاهدت می‌خواهد. حتما تمام بار زندگی روی دوش او بوده. جمع و جور کردن بچه‌ها، مدیریت خانه و خانواده، این که چطور اقتصاد خانواده را سامان بدهد که با حقوق سپاه بشود جمعش کرد، این که حواسش به مسائل حفاظتی باشد تا کار دست خودش و سردارش ندهد، این که باید بخاطر کار سردار محل زندگی‌اش را عوض کند و دائم خودش و بچه‌ها را با شرایط جدید وفق بدهد، این که همیشه منتظر شنیدن خبر شهادت باشد، و این که سر هیچ‌کدام از این سختی‌ها غر نزند و آه و ناله نکند تا همسرش دیگر دغدغه خانه و خانواده را نداشته باشد و بتواند بگوید خیالت از بابت خانه‌ات راحت باشد سردار...تازه این فقط یک بعد است. این فقط جهاد توی خانواده است که انقدر سخت است. من که چیزی از رشد فردی این بانو و فعالیت‌های اجتماعی‌اش نمی‌دانم؛ ولی کاش می‌دانستم. کاش کسی به ما دخترهای جوان که در ابتدای مسیر زندگی‌ایم، شهیدانه زیستن را یاد می‌داد.شهیده ساکت توی تابوت دراز کشیده بود و دست‌های تشنه به سمتش دراز بودند. حلقه ازدواجم را از دستم درآوردم و کشیدم روی تابوتش. کاش می‌شد جلوی شهیده سکینه ابراهیمی زانو بزنم و بگویم لطفا به من یاد بده همان‌طوری زندگی کنم که تو زندگی کردی، همان‌طوری همسر باشم که تو همسر بودی، همان‌طوری مادر باشم که تو مادر بودی، همان‌طوری زن باشم که تو زن بودی. آن‌وقت شاید من هم همان‌طوری شهید بشوم که تو شهید شدی.امروز که دارم این متن را تمام می‌کنم، تشییع شهدا توی تهران برقرار است. همسر و دختر سردار باقری هم شهید شده‌اند و همسر یکی از دانشمندان و نمی‌دانم چندتا بانوی دیگر. اینطور که توی فیلم و عکس‌ها دیدم، یک ماشین پر است از بانوان شهیده و کنار تابوت‌ها بجای مردان پاسداری که همیشه در تشییع دیده‌ایم، زنان چادری ایستاده‌اند. حالا می‌فهمم «لشکری از فرشتگان که از جان مقدس خویش در راه اسلام مایه گذاردند...» یعنی چی. دلم دنبال آن ماشین‌هاست. دلم، خیالم، روحم دارد کنار آن ماشین‌ها حرکت می‌کند و توی خیالم چفیه‌ام را می‌دهم به یکی از آن زنان چادری تا بکشد به تابوت بانوان شهیده. دارم توی خیالم، لابه‌لای فشار جمعیت له می‌شوم و می‌رسم به آن ماشین و دست می‌کشم به تابوت بانوان شهیده، تا باورم شود که زنان هم شهید می‌شوند، تا باورم شود که شهادت زنان اتفاقی نیست، تا باورم شود که شهادت بانوان هویت‌ساز است، حماسه‌آفرین است.روحم دارد دنبال تابوت بانوان شهیده می‌دود، دنبال سرداران لشکر فرشتگان...خبرنگار شهیده فرشته باقری، دختر سردار شهید محمد باقری.سرداران لشکر فرشتگان. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Sat, 28 Jun 2025 11:34:38 +0330 https://virgool.io/MAHDIJAN/%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D9%85%D8%A7-%D8%AF%D9%87%D9%87-%D9%87%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D9%87%D8%A7-qokdmbiqelpy «انگار تهرانو زدن.»این اولین چیزی بود که دنیای من را لرزاند و جنگ‌زده کرد. ساعت چهار صبح جمعه بود. مثل همه آخر هفته‌ها رفته بودم خانه همسرم. نماز صبح را خوانده بودیم و می‌خواستیم بخوابیم که پدرشوهرم خبرش را داد.«انگار تهرانو زدن.»یادم نیست دقیقا چه حسی داشتم. ساده بخواهم بگویم، ترس و اضطراب بود. دویدم به سمت هر ابزار ارتباطی‌ای که بشود با آن به اخبار دست پیدا کرد: گوشی و تلوزیون. بله واقعا زده بودند. تهران را زده بودند؛ خانه‌های مسکونی را. اولش همه‌چیز مبهم و ترسناک بود؛ ولی بعد روشن و غمگین شد. غم‌اش آنجا بود که آرام‌آرام داشت مشخص می‌شد چه کسانی شهید شده‌اند و چطور: مردم غیرنظامی، بچه‌ها، دانشمندان هسته‌ای، سرداران نظامی... همه را نیمه‌شب، ناگهانی و توی خواب شهید کرده بودند. یک حمله دقیقا با مختصات اسرائیلی: بزدلانه و حقیرانه.امتحان درس روش کیفی داشتم. کتاب را دو دور و اسلایدها را سه دور خوانده بودم و حالا همه‌چیز از سرم پریده بود. نمی‌توانستم روی آنچه می‌خوانم تمرکز کنم. دائم دستم به گوشی بود و اخبار و دلم آشوب. حس کسی را داشتم که پایش رفته باشد توی لجن و کثافت؛ حس کسی که یک سوسک یا یک مارمولک از روی پوست بدنش رد شده باشد. یک چنین احساس چندشی داشتم از این که اسرائیل آمده و حمله کرده و هیچ اتفاقی نیفتاده برایش. دلم سوخته بود، بغض داشتم و نمی‌توانستم گریه کنم. بیشتر از همه دلم برای سردار باقری و سردار حاجی‌زاده سوخته بود. دلم برای آن‌ها هم نه... برای خودمان بدون آن‌ها سوخته بود. باورم نمی‌شد که رفته‌اند. آن صبح جمعه شبیه صبح آن جمعه روز سیزدهم دی‌ماه بود. توی یک صبح خبر شهادت حاج قاسم از پا درم آورد. حالا اصلا از دستم در رفته بود چندتا سردار شهید شده‌اند. و راستش... من می‌دانم؛ همه‌چیز از صبح سیزدهم دی شروع شد. بعد از آن صبح جمعه بود که دیگر هیچ‌چیز عادی نشد. بعد از آن صبح جمعه انگار دنیا لرزید و لرزید تا رسید به امروز.دو عزیزی که رفتنشان بیش از دیگران دلم را سوزاند.شب عید غدیر بود. مهمانی دعوت بودیم. یک روسری مجلسی سبز از مادرم امانت گرفته بودم که بپوشم. کلی ذوق داشتم. فرداش هم خانه همسرم مهمانی بود، قرار بود خانواده خودمان بیایند. برای آن هم لباس آماده کرده بودم. یک لباس سبز سدری روشن. کلی ذوق داشتم برای غدیر. شکلات خریده بودم که بدهم به همکلاسی‌هایم. همه دغدغه‌ام این بود که توی مهمانی غدیر که نامحرم ندارم، چطوری آرایش کنم و چی بپوشم و این‌ها.حالا همه آن دغدغه‌ها و لباس کنار گذاشتن‌ها خنده‌دار شده بود. دیگر این آخرین اولویت بود. باورم نمی‌شد یک زمانی چنین چیزی مهم بوده. کنار درس داشتم جزوه‌های کمک‌های اولیه‌ام را می‌خواندم. به این فکر می‌کردم که قرار است چه بلایی سرم بیاید. و با تمام این‌ها، من حتی در آن شرایط هم یک دور دیگر درسم را خواندم. مهم نبود که چقدر سخت بود، من ترجیح می‌دهم بمیرم ولی نمره‌ام بد نشود.شب عید مهمانی بودیم. توی کوچه، پشت در خانه میزبان، سرم را بالا کردم و گلوله‌های قرمز پدآفند را توی آسمان دیدم. بعدش هم با همسرم رفتیم روی پشت‌بام. آسمان انگار آتش‌بازی بود. و آنجا اولین بار با چشم خودم، با چشم خود خودم دیدم موشک چطور می‌رود هوا. موشک‌های ایران بودند، فکر کنم شش‌تا. گلوله‌های نورانی بودند که داشتند توی آسمان اوج می‌گرفتند و می‌رفتند بالا و از جو خارج می‌شدند و زبان ما را به تکبیر باز می‌کردند.وقتی آمدیم پایین، تلوزیون داشت خبرش را پخش می‌کرد. به تل‌آویو حمله کرده بودیم. همان موشک‌هایی که دیده بودم و کلی دعا بدرقه راهشان کرده بودم، داشتند به گنبد آهنین تف می‌کردند و می‌خوردند وسط تل‌آویو.جنگ جدی جدی شروع شده بود.حالا حس کسی را داشتم که پایش را بعد از رفتن توی لجن و کثافت، گرفته زیر آب خنک. حس بد هنوز بود؛ ولی بهتر شده بود. حالا خوشحال بودم که بالاخره آن روز رسیده؛ روزی که با اسرائیل وارد جنگ شویم و این استخوان را از لای زخم بیرون بکشیم. خسته شده بودم از این ده‌ها سال شاخ و شانه کشیدن از دور و رجز خواندن و شعرهای حماسی درباره نابود کردن تل‌آویو و حیفا که عملی نمی‌شد. دلم عمل می‌خواست نه رجز خواندن. دلم واقعا نابود شدن اسرائیل را می‌خواست، نه آرزویش را.حالا همه شعرها و سرودهای حماسی معنا داشتند. دیگر رجز نبودند. دیگر آرزو نبودند. واقعیتی بودند که با چشم خودم می‌دیدمش. این بهترین حس دنیا بود. حس کسی که توانسته یک مارمولک زشت و بدریخت را گیر بیندازد و له کند.خب، البته جنگ جنگ است و زد و خورد دارد. اوایل صدای پدافند نگرانم می‌کرد، ولی الان دارم عادت می‌کنم. حتی گاهی می‌رویم روی پشت‌بام که تماشا کنیم. به پدآفند کشورمان اعتماد دارم و برای همین، شب توی مهمانی، همانطور که صدای تاپ و توپش می‌آمد، دور هم نشسته بودیم و چای می‌خوردیم:-صدای چیه؟-پدآفنده!-آهان.و چای می‌خوردیم.موقع نماز صبح هم گاهی صدایش می‌آید. کمی گوش می‌کنم و بعد خوابم می‌برد. الان دیگر صدای پدافند می‌آید و فیلم می‌بینیم. صدای پدافند می‌آید و مهمانی می‌رویم. صدای پدافند می‌آید و شام می‌خوریم. ما مثل صهیونیست‌ها موقع حمله دنبال سوراخ موش نمی‌گردیم. اینجا خانه‌مان است. اگر قرار است بمیریم هم همینجا می‌میریم. اگر قرار است بمیریم هم شهید می‌شویم. ما از مردن نمی‌ترسیم؛ چون صهیونیست نیستیم، چون دستمان تا بازو توی خون بی‌گناه نیست، چون خانه کسی را ندزدیده‌ایم.ما از مردن نمی‌ترسیم. از صدای پدافند و حمله هم همینطور. شاید نگران عزیزانمان بشویم، ولی ترس‌هامان را با خدا مطرح می‌کنیم. تا می‌ترسیم دامان خدا را می‌گیریم و خدای ما مهربان است، خدای ما «الرحمن الرحیم» است، خدای ما خدای قدرتمند و حکیم قرآن است؛ نه خدای خشمگین و ضعیف تورات.ما نمی‌ترسیم چون اشتباهی نکرده‌ایم. چون توی دنیایی که همه از اسرائیل و امریکا می‌ترسیدند، به‌جای توسری‌خوردن سرمان را بالا گرفته‌ایم و جلوی قلدرهای عالم ایستاده‌ایم. برایمان هم فرقی نمی‌کند تنها بایستیم یا کسی همراهمان باشد. ما یک پشتیبان داریم و آن هم خداست.اولش خیلی نگران بودم، ولی حالا دیگر کم‌تر اخبار جنگ را دنبال می‌کنم. فقط یکی دوتا کانال خبری رسمی دارم. گوشم را به روی شایعات بسته‌ام. نمی‌دانم جنگ تا کی طول می‌کشد و نمی‌توانم دائم پای اخبار بنشینم. درس دارم، رمان ننوشته دارم، کلی ایده داستانی دارم، کسب و کار دارم و زندگی دارم. کی گفته توی جنگ باید فقط بنشینم و بترسم و بلرزم و اخبار چک کنم؟ هنوز نگرانی هست، ولی یاد گرفته‌ام هرموقع دلشوره می‌گیرم آیت‌الکرسی بخوانم و تسلیم ترس نشوم.البته ذهنم کمی پریشان است، رشته داستانی که می‌نوشتم کمی از دستم در رفته و تمرکز برایم سخت شده؛ ولی دارم تلاشم را می‌کنم عادی زندگی کنم. بیشترین تغییر توی زندگی‌ام، دعاهای بعد از نمازم است. قبلا بیشتر دعاهای بعد از نمازم – غیر از دعا برای فرج و نجات مردم غزه – دعاهای شخصی بود؛ اما حالا دعاهای شخصی‌ام را یادم می‌رود. حالا برای همه مردم ایران دعا می‌کنم، برای همه مظلومان جهان.یک زمانی توی نوجوانی، آن موقع که پاک‌تر و خالص‌تر و آرمانگراتر بودم، خیلی به شهادت فکر می‌کردم. عاقبت و آینده‌ای که برای خودم ترسیم کرده بودم شهادت بود. دلم نمی‌خواست حتی به میانسالی برسم. دلم برای آن روحیه شهدایی و امام زمانی‌ام تنگ شده است. دغدغه‌ام کار برای ظهور بود. دغدغه‌هایم جهانی بودند، جهانی فکر می‌کردم، گام‌های کوچک را هم با چشم‌انداز جهانی برمی‌داشتم. یک نمونه‌اش همین مه‌شکن. قدیمی‌ترها یادشان هست.ولی هرچه بزرگ شدم، دغدغه‌هایم کوچک شد. مخصوصا بعد از ازدواج، موجی از دنیازدگی به سمتم آمد. شاید برای خیلی‌ها چیز خاصی نباشد، ولی برای من خیلی بود. خودم هم داشت حالم از اینهمه دنیازدگی بهم می‌خورد؛ ولی نمی‌توانستم خودم را از آن بیرون بکشم. منی که چندین سال از یک مانتو و روسری استفاده می‌کردم، حالا دلم می‌خواست بیشتر برای خودم لباس بخرم. این یک نمونه‌اش بود. دنیازدگی داشت من را می‌برد. داشت بدبختم می‌کرد و من داشتم در یک رودخانه خروشان دست و پا می‌زدم. شده بودم مثل آن‌هایی که یک زمانی نقدشان می‌کردم و می‌گفتم خوشی زده زیر دلشان که دارند کار فرهنگی می‌کنند و کار فرهنگی‌شان با درد و دغدغه نیست.دیگر چشم‌اندازم شهادت نبود، دیگر دعای شهادت اگر می‌کردم هم لقلقه زبان بود نه از ته دل. چشم‌اندازم در یک خانه کوچک محدود شده بود، در خانه‌ای که قرار بود خانمش باشم. تصویرم از آینده این بود که خانه‌مان با جهیزیه من(که تاکید داشتم ایرانی باشد و بدون تجمل و چیزهای غیرضروری) پر شود. برای خودم توی خانه یک کتابخانه بزرگ‌تر درست کنم و یک جای مخصوص برای نوشتن. برای تمیز کردن خانه برنامه بچینم. غذا درست کنم. بنویسم. وقتی درسم تمام شد بچه‌دار شویم. شاید بعدترش بروم سر کار. شاید کتابی بنویسم که چاپ شود.البته چون از نوجوانی برای میانسالی‌ام تصویری نداشتم، تصویر میانسالی‌ام هنوز خالی بود. ولی لابد ادامه‌اش می‌شد چندتا بچه. بعدش بچه‌ها بزرگ می‌شدند، مدرسه و دبیرستان و دانشگاه. بعد بچه‌ها هم ازدواج می‌کردند و می‌رفتند. من و همسرم بازنشسته می‌شدیم، یک پیرزن و پیرمرد کنار هم توی خانه‌مان زندگی می‌کردیم. شاید این وسط‌ها فراز و فرودهایی هم بود، مثلا بیماری، مشکلات اقتصادی و...، شاید مثلا می‌توانستیم با بدبختی خانه بزرگ‌تری بگیریم یا ماشین بخریم. نوه‌دار می‌شدیم. با نوه‌ها بازی می‌کردیم. بعدش چی؟ آخرش مردن بود. همه می‌میرند. دور و بری‌هامان و بعد خودمان.آخرش می‌مردیم، غرق در دنیا و درحالی که دینداران معمولی بودیم، بدون هیچ اثری. صد سال بعد هیچ‌کس ما را نمی‌شناخت و برای همیشه در تاریخ گم می‌شدیم.جنگ که شد، فکر کردم ممکن است هیچ‌وقت نتوانم خانه کوچک‌مان را با جهیزیه‌ام پر کنم. شاید هیچ‌وقت آن کتابخانه کوچک و میز نویسندگی را نبینم. شاید هیچ‌وقت نتوانم توی خانه بنشینم و بنویسم و غذا بپزم و خانه را تمیز کنم و بروم سر کار و بچه‌دار شوم و بچه‌هایم بزرگ شوند و بازنشسته و پیر شوم. ولی دیگر برایم مهم نیست. تا هرجا که بشود زندگی می‌کنم. اگر لازم باشد توی جنگ عروسی می‌کنیم. توی جنگ آن کتابخانه را درست می‌کنم، توی جنگ توی خانه‌ام زندگی می‌کنم، شیرینی می‌پزم، می‌نویسم... من توی جنگ زندگی می‌کنم و با زندگی کردنم دشمن را تحقیر می‌کنم و این زندگی کردن زندگی کردن واقعی ست؛ زنده بودن است، چون برای خداست.وحید یامین‌پور توی کتاب ارتداد، حرفی می‌زند با این مضمون که بلا می‌آید تا تن کرخت تاریخ را تکان بدهد(نقل به مضمون). حالا هم جنگ آمده است که من را از این باتلاق دنیازدگی بکشد بیرون. که به من یادآوری کند دوست نداشتم اینطوری، انقدر معمولی و بی‌تاثیر زندگی کنم و بمیرم. جنگ آمده که یادآوری کند واقعا برای چی دارم زندگی می‌کنم. جنگ آمده که نگذارد من مثل یک جنازه متعفن در باتلاق دنیا بپوسم و بمیرم. جهاد اینطوری آدم را زنده می‌کند. جهاد برکه راکد روح را بهم می‌زند و جاری‌اش می‌کند.جهاد می‌تواند هر شکلی باشد. مثلا می‌شود جهاد تبیین باشد. مثلا می‌شود الان من این متن را بنویسم و منتشر کنم تا برای همیشه بماند و ثبت شود که ما یک روز صبح با خبر حمله اسرائیل بیدار شدیم و بعد از خودمان دفاع کردیم. می‌توانم بنویسم تا بعداً کسی نگوید ایران اول جنگ را شروع کرد. جنگ را از اول اسرائیل شروع کرد. اصلا هرچه در تاریخ عقب بروی، جنگ را همیشه حزب باطل آغاز کرده. از همان اول اول، دعوا را شیطان رجیم شروع کرد با تکبر و لجاجتش.و این که من این‌ها را بنویسم جهاد است. جهاد با کلمه. جهاد با کیبورد لپ‌تاپ. مثل شهیده هبۀ ابوندی که با قلمش جهاد می‌کرد و می‌گفت: نوشتن مثل نماز خواندن است، بدون نیت نمی‌شود.حالا من می‌نویسم. فعلا جهادم این شکلی ست. شاید بعداً شرایط عوض شود. امیدوارم لازم نشود، ولی دارم جزوه‌های کلاس کمک‌های اولیه را مرور می‌کنم و توی دوره‌های آنلاین امداد و نجات جمعیت هلال احمر شرکت می‌کنم. اصلا همین که می‌خواهم زندگی عادی‌ام را ادامه بدهم، خودش جهاد است؛ چون رهبری فرموده‌اند جریان زندگی نباید متوقف شود و چون دشمن می‌خواهد ما را بترساند و از کار و زندگی بیندازد. من می‌خواهم با زندگی کردنم جهاد کنم. با شیرینی پختن. با داستان نوشتن. با درس خواندن. با زندگی کردن و روحیه دادن. با نترسیدن. نه که خودم نترسم... نه من هم کمی می‌ترسم. ولی تصمیم گرفته‌ام وانمود کنم که نمی‌ترسم. تصمیم گرفته‌ام نترسانم و امید بدهم. اصلا می‌خواهم درباره گنبد آهنین و وضعیت صهیونیست‌ها جوک بسازم و منتشر کنم.هرجور بشود، فقط می‌خواهم جهاد بیاید و برکه راکد روحم را به تلاطم بیندازد. شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) شیردشت‌زاده(فاطمه شکیبا) Mon, 23 Jun 2025 17:19:24 +0330