https://virgool.io/feed/@ghazalmahloji موجودیتی اغلب فاعل fa 2026-06-17 00:44:45 https://files.virgool.io/upload/users/1652476/avatar/ZmGDvW.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@ghazalmahloji https://virgool.io/@ghazalmahloji/%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%85-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF-%DA%86%D9%88%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AF-opviybhnivhu بگذارید یک چیز را همین اول بگویم: دنیای مجازی «مجازی» نیست. حداقل نه وقتی پای ارتباط انسانی در میان است. شما در اینستاگرام با اکانت‌ها سر و کار ندارید؛ با آدم‌ها طرف هستید. آدم‌هایی با احساس، تجربه، حافظه و نیاز. پس اگر می‌خواهید محتوای موثری بسازید، باید قبل از هر چیز این اصل را بپذیرید: محتوا یعنی ارتباط، نه سرگرمی، نه اطلاعات، نه حتی فروش. ارتباط پایه‌ی همه‌ی این‌هاست.چرا این نکته مهم است؟چون خیلی وقت‌ها می‌بینیم برندها یا پیج‌های فروشگاهی هر روز پست فان می‌گذارند. جوک، میم، محتوای وایرال. هدفشان چیست؟ جذب فالوئر. اما آیا فالوئر بیشتر به معنی فروش بیشتر است؟ نه لزوماً.شما در دنیای واقعی هر روز برای مشتری‌تان لطیفه تعریف می‌کنید؟ یا مثلاً در مغازه‌تان پوستر خنده‌دار می‌زنید تا مردم خرید کنند؟ مسلماً نه. چون ارتباط فروشنده و مشتری بر پایه‌ی اعتماد، نیاز و تجربه‌ی واقعی شکل می‌گیرد. در اینستاگرام هم همین‌طور است.تعامل یعنی گوش دادن، نه فقط حرف زدنمحتوا زمانی موثر است که از دل شناخت مخاطب بیرون بیاید. اینکه مخاطب شما کیست، چه دغدغه‌هایی دارد، دنبال چه چیزی آمده، و چطور می‌شود با او حرف زد.تعامل در فضای دیجیتال به این معنا نیست که فقط سؤال بپرسید یا استوری بگذارید و انتظار ریپلای داشته باشید. یعنی حرفی بزنید که مخاطب احساس کند مخاطب «واقعی» شماست. یعنی شنیده شود.فان یا فروش؟ هر چیزی جای خودش را داردمحتوای فان بد نیست. اتفاقاً گاهی لازم است تا ارتباط گرم‌تر شود. ولی همه چیز را به شوخی نگیرید. اگر هدفتان فروش است، باید اعتماد بسازید. باید تخصص نشان دهید. باید بفهمانید که چرا محصول یا خدمت شما به درد مخاطب می‌خورد.ترکیب محتوای سرگرم‌کننده، آموزشی، تجربی و تخصصی باعث رشد واقعی پیج می‌شود. نه فقط با فالوئرهای بیشتر، بلکه با مخاطبانی که به شما اعتماد دارند.پس راه درست چیست؟مخاطب را بشناسید. نیازهایش، دغدغه‌هایش، زبانش.هدفتان را مشخص کنید. آموزش؟ فروش؟ برندینگ؟ارتباط واقعی بسازید. از بالا به پایین حرف نزنید.ریتم محتوای خود را تنظیم کنید. نه فقط فان، نه فقط تبلیغ.محتوا یک ابزار است؛ مثل تلفن، مثل دست دادن، مثل چشم در چشم نگاه کردن. اگر بلد باشید درست استفاده‌اش کنید، تبدیل می‌شود به پلی برای فروش، ارتباط و اعتماد.غزاله محلوجی | سوشال مدیا منیجر غزاله محلوجی غزاله محلوجی Wed, 07 May 2025 16:35:01 +0330 https://virgool.io/@ghazalmahloji/%D9%86%D9%82%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7-%D8%B2%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%85-h05pug6jomdc جدیدا یه سبک پست و ریلز داخل اکسپلور دیدم، مبنی بر اینکه: این کارها رو قبل از مرگت انجام بده، چند کتابی که لازمه قبل اینکه بمیری، بخونی!، چند مکانی که قبل اینکه بمیری باید ببینی! .... آقا این محتوا مسمومه! این محتوا زرده! چرا ویو میخوره؟ بزنید بلاک کنید این جور محتواها رو!مبحث مرگ اینجوریه که وقتی بهش فکر میکنی و می‌پردازی، احساساتت جریحه دار میشن و ممکنه که عملکردت به صورت تکانشی پیش بره؛ با اینکه پرداختن به موضوع مرگ واقعا اهمیت داره ولی این سبک تولید محتوا در واقع چیزی جز تحت تاثیر قرار دادن لحظه‌ای مخاطبین برای لایک و ویو خوردن نیست و نخواهد بود. در ادامه توضیح میدم که چرا موضوع مرگ اهمیت داره و چرا این‌ سبک تولید محتوا غلطه. زندگی درست عین تخم مرغ شانسی پر از ندونستنه، سرشار از ابهامه و غیرقابل پیش بینیه. از این جهت فکر کردن به «زمان» احساسات رو جریحه دار میکنه و باعث میشه از فکر کردن به گذشته و پرداختن به آینده به وجد بیایم. اما در اصل هیچ چیز بهتر از هوشمندانه فکر کردن نیست. هوشمندانه فکر کردن یعنی علاوه بر اینکه احساساتمون رو ببنیم و بپذیریم و باهاشون همراه بشیم اوضاع رو بسنجیم و بر روی احساساتی که داریم و رفتاری که خواهیم داشت «مدیریت»‌ داشته باشیم. (آقا اینکه مگه میشه بر روی احساساتمون مدیریت کنیم؟ یا احساسات همینن که هستن، بحث درازه و شاید یه روز اومدم و راجب بهش نوشتم؛ ولی من میگم آره میشه در عین پذیرش و همراهی، احساسات رو مدیریت کرد.) و اما چرا این سبک تولید محتوا زرده؟ اگر تولید محتوا رو غذا در نظر بگیریم و ذهن رو معده! (بله؛ دارم از انتزاعیات استفاده میکنم و لطفا با تصوراتم همراه بشید، مطلب مهمه.) تولید محتوا موضوعیه که مهمه؛ چه از نظر منبعی که آماده میشه و چه از نظر من و شمایی که این خوراک رو مصرف می‌کنیم. چرا که تولید محتوا باید مثل غذا سالم و مفید باشه. اگر ما نتونیم تشخیص بدیم که چه غذایی بخوریم چه اتفاقی می‌افته؟ اگر ما یک بار هم که شده به آشپز اعتراض نکنیم که داره چی به خوردمون میده چه اتفاقی می‌افته؟ این میشه که الان اینفلوئنسری (که به معنای تاثیرگذاری هست) تبدیل میشه به سرآشپزی که گوشت خر میده دست مردم! و چه بسا که مشتری‌های زیادی هم پیدا می‌کنه :) از اون جایی که اینستاگرام بستر خوراک ذهنمون شده و خیلی هم عالی؛ خوبه که ما هم در قالب یک تولید کننده، با اصالت برخورد کنیم و برای رسیدن به ویو‌های بالا صبر داشته باشیم و محتواهایی تولید کنیم که حداقل بعد از مرگمون ارزشمندی خودشون رو حفظ کنند! و در مقابل خوبه که به عنوان مصرف کننده، هوشمندانه‌تر برخورد کنیم و هر محتوایی رو مصرف نکنیم. غزاله محلوجی غزاله محلوجی Fri, 20 Oct 2023 17:43:19 +0330 https://virgool.io/@ghazalmahloji/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AA%D9%88-futa1acvjgyj قبل از خوندن این مطلب از شما سوالی دارم، لطفا به این سوال فکر کنید و بعد ادامه‌ی مطلب رو با من همراه باشید.چرا زندگی می‌کنید؟.......و اما ادامه مطلب:زندگی در قالب کلی به دو بعد تقسیم میشه؛ فردی و اجتماعی.این دو بعد باید در راستای تعادل نسبت به همدیگه رشد کنند و تقویت بشن. اما اغلب نمیشن!اما چــــــــــــــرا؟اگر ذهن انسان رو یک سبد در نظر بگیریم، میبینیم که در طول روز اغلب داده‌ها از بیرون به داخل این سب وارد میشه؛ از اینستاگرام و فضای مجازی، تلویزیون و اخبار، حرف‌های اطرافیان و غیره؛ و سبد ذهنی این فرصت رو از دست میده که به تحلیل و بررسی بپردازه و خودش رو غربال کنه.چون مدام داره دیتا میگیره.در واقع زمانی که ما اغلب گیرنده‌ی دیتا باشیم و کمتر فرصت فکر کردن روی اونچه که دریافت کردیم روداشته باشیم، مثل یک رباط برنامه‌ریزی شده عمل می‌کنیم! و این خیلی طبیعیه چون ما دریافت کردیم و بازخورد دادیم.این موضوع سبب شلوغی بیش از اندازه ذهن میشه و به خاطر همین هم سردرگمی ایجاد می‌کنه و سبب رفتارهای قابل پیش بینی، تکراری و بدون تفکر شخصی میشه. اینجاست که خیلی‌ از جامعه شناسان میگن، افراد یک جامعه شبیه به همدیگه شدن و بازخوردها و رفتارهای مشابهی دارن.به این اثر در روانشناسی میگن برون رهبری. یعنی زمانی که فردی از بیرون رهبری میشه. برون رهبری اتفاق و رخداد خوبی نیست چون اراده و اختیار انسان رو زیر سوال میبره و اون رو در چنته‌ی خودش می‌گیره. و خب کی واقعا دوست داره که زندگیش از بیرون، توسط اخبار، اینستاگرام، حرف‌های اطرافیان به حرکت در بیاد؟..بریم سراغ سوال اول؛ برای چی زندگی می‌کنی؟جواب این سوال برای هر کسی می‌تونه متفاوت باشه. اما جواب در قالب کلی، ختم میشه به اینکه آیا شما فردی هستید برون رهبر و یا درون رهبر؟ اگر پاسختون به این سوال هر چیزی جز خواسته و تصمیم شخصی خودتون بود یعنی شما در حال حاضر برون رهبر هستید و اگر نه، برعکس.البته حواستون باشه در جواب به سوال فکر کنید :)) غزاله محلوجی غزاله محلوجی Tue, 26 Jul 2022 21:56:04 +0430 https://virgool.io/@ghazalmahloji/%D8%AA%D8%A7%D8%AB%DB%8C%D8%B1-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%A8%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-f3waaeujky7r هنر متصل به ناهشیار آدمیه؛ چراکه هیچ موسیقی و شعری با در نظر گرفتن ریاضیات و علم فیزیک ساخته نشده!‌از این جهت (هنر که متصل به لایه‌های ناهشیاره) چیزی رو به نمایش می‌گذاره که خیلی عمیقه و شاید در کلام نگنجه به همین علت هم انسان رو برانگیخته می‌کنه. چون از درون می‌جوشه. (به خاطر همین اغلب هنرمندان درونگرایی بیشتری نسبت به افراد دیگه‌ی جامعه داشتند و دارند). و اما فایده‌ی هنر: هنر باعثِ پالایش روح و روان میشه.انسان رو از مبتلا شدن به روان‌نژندی دور میکنه.باعث میشه که آینده پیش بینی بشه و به تصویر کشیده بشه.هنر از انسان در دنیای تکنولوژیکال و مکانیکی امروز محافظت می‌کنه و روحش رو تازه نگه میداره.چطور هنر باعثِ پالایش روح و روان انسان میشه؟از اونجایی که انسان بر پایه‌ی احساساتش هست و از اونجایی که احساسات همیشه بروز داده نمیشن و هر آدمی توی زندگیش ممکنه هزاران بار دلش بشکنه، غمگین و عصبانی بشه… هنر بهش کمک میکنه همیشه غمگین نمونه و همیشه با خودش خشمش رو حمل نکنه. هنر به کمک آدمی میاد تا اون چیزی که احساس میکنه رو با موسیقی همراه کنه یا با رقصیدن در باد احساس رهایی کنه.. در واقع هنر باعث بروز احساسات به روش سالم و جامعه پسند میشه. چطور هنر باعث میشه که انسان از روان‌نژندی فاصله بگیره؟ در یک تعریف کلی: روان‌نژند به فردی می‌گن که تعارض‌های درونی و اضطراب زیادی داره که کنترل کردن این تعارض‌ها براش سخت شده و زندگیش رو بهم ریخته. هنر به کمک فرد میاد تا تعارض‌ها و اضطراب‌هاش رو در قالب دیگه‌ای بروز بده و به قولی از شرشون خلاص بشه. مثل نقاشی که دنیای ذهنی بهم ریخته‌اش رو به تصویر کشیده و الان احساسات و افکارش رو از درون خودش به بیرون انتقال داده. بنابراین این نقاش از پیش رفتن به سمت روان‌نژدی پیشگیری کرده! چطور هنر باعث میشه که آینده پیش بینی بشه و به تصویر کشیده بشه؟ گفتیم که هنر از ناخودآگاه میاد. این رو هم می‌دونیم که آینده از گذشته میاد. و این نکته رو هم می‌دونیم که انسان‌های یک عصر و یک زمان مسائل و دغدغه‌هایی از یک جنس دارند. هنرمند بیشتر توجهش به درونه و اون چیزی که در دنیای درونی‌اش داره رو به تصویر می‌کشه، که این ممکنه همون چیزی باشه که دیگری هم درگیرشه و ممکنه همون تعارض و مسئله‌ای باشه که نیاز به اصلاح داره؛ همون چیزی که آیندگان اون رو اصلاح خواهند کرد و از میان برخواهند داشت!چطور هنر از انسان در دنیای تکنولوژیکال و مکانیکی امروز محافظت می‌کنه و روحش رو تازه نگه میداره؟ دنیای امروز بر اثر پیشرفت تکنولوژی بر پایه‌ی منطق، علم، ریاضیات قرار گرفته. اگر قرار باشه انسان ماشینی بشه، همونطوری که الان ما رباط‌های انسان‌نمایی داریم که تمام کارهای یک انسان معمولی رو انجام میدن؛ توجه به احساسات و توجه به زیبایی شناختی به کلی از بین میره و انسان صرفا شبیه یک آدم آهنی میشه که به دنبال پول و رابطه‌ی جنسی می‌دوه؛ بدون بهره‌بردن از هیچ شادی‌‌ای به روزمرگی میرسه و دچار افسردگی میشه…هنر برای زنده نگه داشتن و لمس کردن زندگی در این‌جا به کمک انسان میاد تا زنده بمونه، احساس کنه، لذت ببره، و زندگی کنه. غزاله محلوجی غزاله محلوجی Sat, 23 Jul 2022 17:22:27 +0430 https://virgool.io/@ghazalmahloji/%DA%A9%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D9%81%DA%A9%D8%B1-nu2rucvx84yf اگه سوال بپرسن آدمیزاد به چی زندست؟ هرکسی جوابی داره؛ و قطعا این جواب برای او دلیل بودنشه. همون چیزی که به او کام می‌ده تا زندگی کنه. اما در قالب کلی، واقعا آدمیزاد به چی زندست؟امید؟ عشق؟دوست؟کار؟منم نمیدونم روح آدمیزاد به چی زندست! اما یادمه یه بار یکی بهم گفت: از اونجایی که زندگی هربار یه سازی میزنه و شرایط همیشه یکسان نیست، دلیل زندگی کردن در هر دوره‌ای هم متفاوته؛ یه مقطعی، انگیزت دوستته یه مقطعی هم یه چیز دیگه یا کس دیگه..بنظر من آدمیزاد به آفریدن زندست. آفریدن یعنی راکد نبودن؛ درست کردن؛ اثری بر جا گذاشتن. حالا توی هر مقطعی (به گفته‌ی دوستمون) آفریدن میتونه متفاوت باشه. یه روز توی پنج سالگی نقاشی کشیدیمیه روز توی نوجوونی دروغی ساختیم و چندین ساعت رو پر هیجان سپری کردیمیه دوره‌ای هم رفتیم باشگاه تا بدنمون رو بسازیم یه روزی ازدواج کردیم تا با سلیقه خودمون خانواده تشکیل بدیمیه روزی هم بچه دار شدیم تا کسی بعد از ما باشه که باقی بمونهاما با وجود همه‌ی این حرف‌ها چیزی که مهمه، اینه که چه چیزی خلق میکنیم؛ چون این موضوع ارتباط زیادی با رضایت از زندگی داره. در واقع کیفیت روزهایی که به اون‌ها رنگ میپاشیم با اونچه که می‌آفرینیم در ارتباطه. البته که هرچقدر به زندگیمون عمیق‌تر نگاه کنیم بیشتر متوجه این میشیم که پیش برد زندگیمون به خواست و اندیشه‌ی خودمون بوده یا نه؛ اینکه در ابتدا به اندیشه و بعد به تصمیم خودمون اتفاقات رو رقم زدیم بهمون نیرو برای ادامه دادن میده، نیرو برای آفرینندگی. بنابراین میتونم بگم بنظرم انسان به دست خودش، برای احساسِ بودن زندست؛ بودنی که با اندیشه و تصمیم خودش رقم بخوره. رضاhttps://instagram.com/ghazalmahloji?igshid=YmMyMTA2M2Y= غزاله محلوجی غزاله محلوجی Tue, 05 Jul 2022 22:14:13 +0430