https://virgool.io/feed/@hazhiiir متوسط، هفت‌تیر‌کش، عضو علی البدل کانون نویسندگان گاتهام. fa 2026-06-08 00:40:53 https://files.virgool.io/upload/users/700/avatar/sDzc9M.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@hazhiiir https://virgool.io/PulpGeektion/%D8%A7%D8%AF%D8%BA%D8%A7%D9%85-%D9%88-%D8%A7%D9%86%D8%B2%D9%88%D8%A7-rj0o5rcrdea4 بیان ابراز علاقه‌ شده کاری سخت جگر‌آور بس که محاصره شده‌ایم با زبدگان مطلقن متخصص در هر چیز، چشم به راه ما تا دهان باز کنیم از فلان چیز خوشمان آمده که با جعبه‌ی ابزار پر از برچسب‌هایشان توضیح دهند خودمان و آن چیز از دم فلان فلان شده‌ایم؛ چرا قبل از اینکه محتوایی (فیلمی، کتابی، سریالی و...)، آدمی (نویسنده‌ای، روزنامه‌نگاری، روشنفکری ...)، چیزی به قول نیل گیمن در راست نمایی‌‌اش موجب شده کشف تازه‌ای از دنیا بکنیم، لحظه‌ی سختی را تاب بیاوریم یا حتی سرگرم شویم خدایی ناکرده، سری به‌ این حضرات نزده‌ایم لیست ترین‌هایشان را بگیریم که بعد از خواندن تمام مکتوبات و دیدن همه‌ی بصری‌جاتِ تا کنون منتشر شده از آدم‌ها، تولیدش کرده‌اند و بعد مثل یک برنامه‌ی اجرایی سفت و سخت، دین‌دارانه مصرفش کنیم تا دیگر سطحی و فلان فلان شده و خالی از مهارت‌های تفکر انتقادی نباشیم.ما زدیم و نمردیم و خوش‌هم گذشتهمین جا به زودی تا دلتان بخواهد از علاقه‌ام به چیز‌های بیرون مانده از لیست ترین‌های زبدگان فوق‌الذکر پرده برداری می‌کنم تا سند مکتوبی باشد بر اینکه من سطحی تر از این حرف‌ها هستم؛ به امید مخابره‌ی این پیام که گور پدر شما و هر کسی که دوست دارد برای مصرف محتوای من تصمیم بگیرد و روز خوبی داشته باشید.اما مراد فرهادپور؛ حس خودم به مراد فرهادپور و زحمت سالیانش کمی بیشتر از علاقه‌است، مقدار زیادی احترام هم توامان دارد، برای درآوردن «ارغنون»، «تجربه‌ی مدرنیته»، «قانون و خشونت» و باقی چیز‌ها، مقیاس دیگران هر چیزی که هست فرهادپور موثر بوده برای خود من، قضیه‌ی این نوشته هم تریگر شدن مصاحبه‌ایست اتفاقن با مراد فرهادپور که پارسال در آنگاه منتشر شد، درباره‌ی عامه پسندی بعد از اینکه نوشته‌ی چند شب پیش علی را خواندم. عامه‌پسند خودش کلمه‌ی خنثی ایست، هم ارز برچسب اضافه‌ای نیست، اگر در بحثی یا نوشته‌ای به گوشم بخورد، صرف‌نظر از کانتکست،‌ متبادر می‌کند که چیزی را گروه گسترده‌ای از مردم مصرف کرده‌اند/ خریده‌اند، شریان خریدن هم بسته به اینکه چه کسی اداره‌اش می‌کند می‌شود چال لجن یا مبادله‌ی چیزی با چیزی.چال لجنحالا که جریان جورج فلوید را هنوز دارند گروه گسترده‌ای دنبال می‌کنند/ می‌خرند، غیر طبیعی نبود بنگاه‌های خرید و فروش قید گاو به این پرواری را بزنند و واکنشی نشان ندهند که نزدند و دادند. از علم کردن بیلبورد و دیفیس سرویس‌های روی وبِ غیر آزاد (در بافتار آزادی نرم‌افزار) تا منتشر کردن ویدیو‌های بگیر و سانتی و مانتال مثل ویدیوی برند نایکی و همین جاست که می‌خوریم به چال لجن. دفتر مرکزی نایکی در اورگانجایی از این تلاش برای اتصال شریان‌هایشان به خریداران بالقوه باعث می‌شود محتوایی در استریم فعلی واکنش به نژادپرستی اضافه شود که چندان چیز بدی نیست، چرا درباره‌ی نژاد پرستی حرف نزنیم؟ چرا تلاش نکنیم دنبال جاهایی بگردیم در خودمان که زانوهای آماده و ورزیده‌ای مشغول فشار دادن گلوی‌ انسان‌های دیگرند با اینکه وانمود می‌کنیم نیستند. آن وقت‌ها که ناخودآگاهمان ظاهرسازی را شکاف می‌دهد و مثل با مهاجری افغان روبرو می‌شویم.این چال پر شده با لجن در عبور از سد ویترینش به ماشین ساده‌ای استحاله می‌کند. ماشین بیشینه کردن شریان‌ها مکش پول، درست شبیه شهر‌های متحرک مورتال انجینز، بلعیدن تا باقی نماندن شکار تازه و تمام شدن دنیا. هر چه سعی می‌کنم، باور پذیر نمی‌شود برای این آدم‌ها زندگی سیاه‌پوست‌ها، برابری زنان، تمام شدن آزار جنسی و اینها کوچک ترین اهمیتی داشته باشد وقتی کنار هم کورپوریشنی را شکل می‌دهند. حقوق‌های نابرابر مردان و زنان را مگر همین‌ها وضع و پرداخت نمی‌کنند؟ مدیران شرکت‌های من و شما از جایگاه‌شان سوءاستفاده می‌کنند و دیگران را آزار جنسی می‌دهند؟ نمی‌خواهم خودمان را از این معادلات حذف کنم اما در نگاه نظام‌مندانه‌ی قضیه ما خیل خریداران داریم کجا را اداره می‌کنیم؟ جز خود نیم‌بندمان.فرق ظریفی وجود دارد بین اطمینان از اینکه گزینه‌های احتمالیِ یک موقعیت شغلی در بنگاه‌هایشان فارغ از جنسیت سنجیده شوند و حقوق بگیرند با اینکه یک ویدیو بگیر روی ترند آپلود کنند؛ اولی هزینه‌است دومی سود. کمپانی‌های هالیوودی‌ای که عوامل آزار جنسی رسانشان را تحریم و چه و چه کردند اگر خشونت اینچنینی هنوز بین عمده‌ی آدم‌ها فروش می‌داشت؛ شروع می‌کردند به برنامه‌ریزی فرنچایز‌ها با همین عوامل اتفاقن.گفتن این چیز‌ها ولی کار آسانی نیست، در مجال یکی دو اسکرول و یکی دو جمله‌ی پنیگ پنگی، اگر درجواب کسی که ویدیوی نایکی درباره‌ی برابری زنان را می‌فرستد بگویی:‌ «حالم به هم خورد»، باید در ده‌ها جلسه‌ی دادگاه صحرایی ثابت کنی به‌خدا موضوع اصلن برابری و این‌ها نیست، موضوع این است که بروی کفش نایکی صورتی بخری اگر زنی و کیف کنی خودت را به شریان چه کمپانی مهربان و متمدنی اتچ کرده‌ای. مراد پور در مصاحبه‌اش گفته بود:این همان دوگانه‌ی ادغام و انزواست که هنوز هم ادامه دارد. ما از هر دو ور می‌خوریم. هم از بابا کرم هم از[...] هَژ هَژ Tue, 09 Jun 2020 20:40:37 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D9%BE%D8%AE%D8%B4-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-emblns61tcws امشب چندتایی از قانون‌هایی که برای خودم گذاشتم رو نقض می‌کنم. من هم از دسته‌ی خوش اقبال‌هایی هستم که عمده‌ی دوران نوجونیم با حضور اینترنتی سریع‌تر از نسل قبل (با معیار‌های ایران) هر چند نه فراگیر و باصرفه‌ی مالی (در مقایسه با اینترنتی که امروز استفاده می‌کنیم نه در مقایسه با جهان) گذشت، با بمباران سره و ناسره‌ی تریبون‌های تازه‌ی شکل گرفته‌ روی وب، همون‌قدر که خارج از تصور پدران و مادرانمون، دیدیم و تجربه کردیم، فهمیدیم برای بلعیدن اینتراکشن/ دیده شدن/ بقا باید به هر چیزی با نرخ انتشار داده‌ها پاسخ بدیم. با این رویکرد بود که وب رو پر کردیم از واکنش‌های فست فودی، همه چیز در این سرعت طولی نمیکشه که فراموش می‌شه و خودمون کمتر باید هزینه‌ای پرداخت کنیم (مگر سر به سر کس/ کسانی می‌گذاشتیم که جایی واقعی‌تر از کابل‌های شبکه‌ی متصل کننده‌مون قدرتمند بودن، گاهی چنان قدرتمند که هزینه‌ی تلاش برای بقا روی خط وب، حتی از دست دادن جون آدم‌ها می‌شد).یکی از تبعات زندگی در ایران، تهی شدن نظر از معناست، اتفاق‌ها چنان متناوبن بیرون از کانتکست‌ها اتفاق می‌افتند که هر تلاشی برای رسیدن به سطحی خارج از پوسته‌ی در دیده‌شون، کار عبثیه. برای همین جایی که با خودم در فاصله‌ای نه چندان دور از برساخت هویتی که احتمالن کندتر از قبل تغییر می‌کنه به صلح رسیدم، تصمیم گرفتم از خیر واکنش فست فودی و تلاش برای کنار زدن پوسته‌ی جریان روز کشوری که درش زندگی می‌کنم بگذرم، حداقل در مدیوم نوشته‌هایی شبیه به این. امشب اما تصمیم دارم درباره‌ی وضعیت کمدی خرید خودرو در قرعه کشی صحبت کنم که نه تنها عبثه، احتمال تولید واکنش فست فودی رو هم در این نوشته با مقدار غیر قابل صرف‌نظر کردنی افزایش می‌ده.راستش را بخواهید، قواره‌ی خریدن ماشین چند سالیه که برای خود من چنان گشاد شده که حتی تلاشی هم برای انجامش نمی‌کنم، حتی در مقیاس برنامه‌ریزی. اما تا تغییر اخیر پساکرونایی بازار، متوجه نشدم، احتمالن هیچوقت نمی‌تونم ماشین بخرم با اینکه من هیچوقت نمی‌تونم ماشین بخرم چه تفاوت جدی و قطعی‌ای دارند، این شد که وقتی خبر خریدن ماشین با شرایط اعلام شده‌ رو کنار قیمت خرید و فروش بازار آزاد گذاشتم، تا مرز ثبت نام هم پیش رفتم تا خیلی اتفاقی دوستی که بیشتر از بالا و پایین این چیز‌ها خبر داره،‌ تعداد ماشین‌های قابل تحویل رو به اطلاعم رسوند، همون شد و از اون لحظه سعی کردم صرفن گزاره‌ی من هیچوقت نمی‌تونم ماشین بخرم رو هضم کنم و کردم.اما در ادبیات دوستانم،‌ دیشب خواندن چیزی دکمه‌ام رو فشار داد که اعلام می‌کرد، مراسم قرعه کشی به صورت زنده قراره پخش بشه. ادامه دادن این متن به نظر شما هم کار بیهوده‌ایه،‌ درسته؟صنعتی تمامن انحصاری، بدون هیچ رده بندی معتبر فنی در حفط سلامت جامعه‌ی مصرف کننده از محصولاتش، آهن پاره‌هایی رو به منت و سوبسید با کیلومتر‌ها فاصله، نه از پرچمدارن جهانی، صرفن از نسخه‌های استاندارد تضمین کیفیت شده تولید می‌کنه. سال‌ها در تمام جراید و برنامه‌ها و... حمایت از کارگران رو هم ‌ارزِ‌ انحصار قدرتمند در سلطه اما فکسنی در تولید خودش جا می‌زنه و امروز محصولی داره که با یک سوم قیمت بازار آزاد قابل تولید و فروشه، اما برای عرضه با قیمت تمام شده باید در قرعه کشی‌ای تا اندازه‌ی جوایز قدیم‌تر‌های حساب‌های قرض الحسنه‌ی بانک‌ها شمارش بشیم و با اشتیاق مراسم قرعه کشی رو به صورت زنده تماشا کنیم شاید بخت زد و چیزی خریدیم که هنوز داشتن کیسه‌ی هوا براش اجباری نیست. عزیز کرده‌ای هست که بیرون این مدیوم‌ها بار‌ها از من شنیده: «چطور همه‌ی این چیز‌ها ممکنه اتفاق بیوفته؟» هَژ هَژ Sat, 06 Jun 2020 23:01:15 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D8%AA%D8%A7-%DA%A9%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B2-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-mqjvvg9ruzwm آبادی کلِ می‌کشید، جنازه‌ی جرح و تعدیل شده‌ای از ضرب چاقو‌های زبح، روی دست سر می‌خورد تا برسد به خاک. پسر بچه‌های نابالغ چشم بسته با پارچه‌های پرِ چادر مادر‌هاشان برای دیگ‌های گلاب‌گیری هیزم جمع می‌کردند دشت را که صدای میسا را بازمی‌تاباند وقتی به آقا جان می‌گفت: «نوروز کردم، نوروز کردم.» و خونش از چاقو‌ی آقا جان می‌نشست بر پیشانی‌اش.دخترکان چشم بسته، تشت به سر می‌آمدند به ضیافت دیگ‌های تن سیاه کرده از آتش چوب‌هایی که رویشان نشسته بوند. تشت‌هایی از گُل و خون، تشت‌های سرریز دیگ‌ها. آقا جان کاسه‌ای فلزی را زد به قل قل دیگ نهم. دیگی که دیگرِ بساط را بر شعاعش چیده بودند؛ هشت دیگ دیگر را. دخترِ تشت آخر که چهارچوب بید زده‌ی بساط دیگ‌ها را بیرون آمد، هر چه صدا داشت آبادی افتاد. هر چه صدا داشت آبادی مگر دشت و لحد. دشت میسا را بازمی‌تاباند. سنگ‌ها جنازه‌ی در چال افتاده را می‌پوشاند، بازو‌های آفتاب سوخته‌ی مردان آبادی دست به دست می‌کردند تا چال قبر، بی‌بی تارانه می‌گرفت و می‌چیدشان.دیگ‌های هم‌نخورده، سرخی دل به هم زنشان را قل قل می‌کردند. نفس دیگ‌ها به بوی خون آبادی نمی‌چربید، گل‌هایی که در دیگ‌ها می‌جوشیدند را از خون‌‌آب گلوی‌ بی سر هر چه گوسفندِ گله‌های آبادی جمع کرده بودند انگار، دختران چشم بسته. بی‌بی تاران دست به هم زد تا گرد لحد را بتکاند، خم شد به خاک میدان چال، دست مشت کرد و تن زمین را کند، پاشید به صف لحد‌های چال. آقا جان کاسه‌اش را خالی چال کرد.آبادی کل می‌کشید، تن بچه‌های چشم‌ بسته را باد افتاده به دشت می‌لرزاند، آب بی رنگ می‌جوشید از دیگ‌ها، بوی گلاب آبادی را برداشته بود، مسافران مینی‌بوس‌ها، راهِ تا دیگ‌ها را، کاسه به دست می‌آمدند. دشت صدای میسا را باز می‌تاباند که ضعیف نمی‌شد:نوروز کردم... نوروز کردم... نوروز کردم...شناسه: آقای سالید اسنیک، یکی شما. هَژ هَژ Thu, 04 Jun 2020 23:45:31 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AE%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%DB%8C%D9%87-%D8%AC%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%87%D9%85-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C%D9%85-rviggewqtuto و در تمامى زمین، زبان و تکلم یکى بود ـ و واقع شد هنگامى که از طرف شرقى مى کوچیدند (اشاره به فرزندان نوح وقبایل آنها است) این که وادى را در زمین شنعار (نام قدیم بابل است) یافتند و در آنجا ساکن شدند ـ و به همدیگر گفتند: که بیایید تا خشت ها را بسازیم، و آنها را به آتش بسوزانیم، و ایشان را خشت به جاى سنگ و گِل چرب به جاى گچ بود ـ و گفتند: که بیایید به جهت خود شهرى و برجى را که سرش به آسمان بساید بنا کنیم و از براى خود نامى پیدا بکنیم مبادا که بر روى تمامى زمین پراکنده شویمسیل بزرگدهه‌ی ۶۰ میلادی، پارانویای دولتی، از نیروی متخاصم همیشه در کمین، سیستمی تولید کرد که با وجودش، تغییر حتمی می‌شد. تغییر چه چیزی؟ همه چیز.متونی که تیم‌های روابط عمومی (عمومن گروه‌های تلاش جمعی برای خوب به نظر رسیدن عوضی‌ها) به دست سیاست مدار‌های ویترینی‌تر می‌رساند تا برایمان بخوانند، توضیح می‌دادند این سیستم نتیجه‌ی سرمایه‌گذاری برای ساخت شبکه‌ای مستحکم، توزیع شده و با تحمل خطای بالاست. چپ‌ترها می‌گویند قرار بود بتوانند در خلال این شبکه‌، سلاح‌های کشتار جمعی مقرون به صرفه تولید کنند. قرض هر چه که بود، پیشنهادی را میسر کرد که تیم برنرز لی با عنوان: «پیوند و دسترسی به اطلاعات مختلف به‌صورت تارنمایی از گره‌هایی که کاربران به دل‌خواه در میان آن‌ها حرکت می‌کنند» داد که رساندمان به وب جهان گستر (بستری که دارید حالا همین نوشته را هم رویش می‌خوانید، صرف ‌نظر از سخت افزاری که دارید برای خواندن استفاده می‌کنید) و دوباره تغییر حتمی بود.تصمیم گرفته بودیم برج بابل معاصر خودمان را بسازیم و مشکل اصلی هنوز تغییر نکرده بود، نه تنها ما، سخت افزار‌ها و برنامه‌های کامپیوتری‌ای که باید می‌نوشتیم هم، زبان دیگری را متوجه نمی‌شدند و همه‌ی رویای تازه متولد شده‌یمان بر ارتباط این سیستم‌ها(گره‌ها) استوار شده بود. نتیجه‌ی بر خوردن به مشکلی که پدرانمان را در زمین پراکنده بود و پروژه‌ی برج بابل را تعطیل کرده بود، باعث شد تا ما از اپن پروتکل‌ها استفاده کنیم.تصویر خیالی از برج بابل اثر پیتر بروگل این پروتکل‌ها در ساده‌ترین شکل خود قرار شد بهمان بگویند چطور باهم حرف بزنیم، خودمان و سخت‌افزارها و برنامه‌هایمان. حالا که این مشکل حل شده بود، شروع کردیم با رعایت قواعد بازی، سرویس‌هایمان را روی اینترنت ساختن، بدون اینکه بترسیم این پروتکل‌ها فردای هنوز نیامده‌ای تغییر کنند. هر موضوعی را که خروجی‌اش اقدامی بود موثر بر وب جهان گستر، جامعه‌ی حاضر در اینترنت تعیین تکلیف می کرد و گروهی از تشکیلات مردم نهاد دیگر. دوره‌ی تولید یاهو، گوگل، آمازون، فیسبوک و دیگران. این دوره‌ی طلایی را جایی بین سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ پشت سر می‌گذاریم، اما نوک برج بابلمان بهشت را لمس نمی‌کند. می‌رسد زیر پای گروهی از شرکت‌های بسیار سودده: گوگل، آمازون، فیسبوک، اپل که گافا (GAFA) هم صدایشان می‌زنیم.این شرکت‌ها بخش بزرگی از سرویس‌های عمومن رایگانی (نه آزاد) را که به لطف ظهور تلفن‌های هوشمند،‌ تبدیل شدند به انتخاب طبیعی کاربران، فراهم کردند. در ازای یک انحصار طبیعی. در یک بازار اقتصادی اگر خریداری سهم بزرگی از بازار را در اختیار داشته باشد، قیمت خریدش را هم خودش تعیین خواهد کرد و این چیزی بود که اتفاق افتاد. در بستر همان اوپن پروتکل‌هایی که گروه‌های خودگردان متشکل از جامعه‌ی کاربران توسعه داد. دیشب برایتان توضیح دادم می‌خواهم درباره‌ی پارانویای خودم و اینترنت حرف بزنم. این نوشته‌ی دوم است. مقدمه‌ای دیگر. چرا از پروتکل‌ها صحبت کردم؟ چون گافا امروز آنقدر قدرتمند هست که نه تنها قیمت‌ها، قائده‌های بازی را هم تغییر دهد. بگذارید مثال بزنم:چه طور می‌شود اگر گوگل رتبه‌ی محتوایی را در جستجویی تعمدن پنهان کند تا شما نتایج دلخواه دیگری را ببینید؟یک سر دعوای (بدون در نظر گرفتن اینکه چه کسی درست می‌گوید) بین ترامپ و فکت چک توییتر، صاحب اصلی شرکت آمازون است و بازو‌های مطبوعاتی و رسانه‌ای اشخارج کردن شرکت‌های کوچک و حتی رقیب‌های احتمالی در سرویس‌های نوظهور‌، برای این شرکت‌ها چقدر کار سختی است؟ اگر روزی قیمت فروختن داده‌هایی که خودمان دو دستی در شبکه‌های اجتماعی‌مان منتشر می‌کنیم به دولت‌ها، دریافت قدرت سیاسی بیشتر باشد،‌ چه اتفاقی خواهد افتاد؟ در بازی حرف‌های ما در برابر حرف‌های آن‌ها،‌ شانس برنده شدن ما چقدر خواهد بود؟ و ...به این سوال‌ها فکر که کنید، به سوال‌های تازه‌ای می‌رسید، شما شروع کنید به سوال پرسیدن من هم سعی می‌کنم قسمت سوم این سری را برایتان بنویسم. هَژ هَژ Wed, 03 Jun 2020 22:11:34 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%85%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D9%88%D8%B1%DA%86%D9%87%D9%87%D8%A7-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA-dlpjk0fx2rqh نویسنده‌ی کتاب دکترین شوک (یکی از تکاندهنده‌ترین کتاب‌هایی که در پنج سال گذشته خوانده‌ام)، در مرور سفرش به آفریقای جنوبی برای پنجاهمین سالگرد امضای «منشور آزادی» می‌نویسد:اما در این مراسم، چیزی عجیب بنظر می‌رسید. کلیپ تاون _ شهری محقر با آلونک‌های زهوار در رفته، فاضلاب جاری در خیابان‌ها و نرخ بیکاری ۷۲ درصدی، که حتی از دوران آپارتاید هم بالاتر بود _ بیشتر مثل نمادی از وعده‌های وفا نشده «منشور آزادی» به نظر می‌رسید تا مکانی مناسب برای مراسمی که چنین با زیرکی به مرحله‌ی اجرا درآمده بود. آن‌طور که بعدها معلوم شد، برپایی رویداد‌های سالگرد و کارگردانی هنری آن را نه «کنگره‌ی ملی آفریفا» بلکه تشکیلات ناشناخته‌ای موسوم به «آی کیو بی» انجام داد.[...] و هدف آن جذب سرمایه‌گذاری خارجی جدید در آفریقای جنوبی است_ که این بخشی از برنامه‌ی «کنگره‌ی ملی آفریقا» برای «بازتوزیع ثروت از طریق رشد اقتصادی» است.«آی کیو بی» توریسم را یکی از عرصه‌های عمده‌ی رشد سرمایه‌گذاری شناخت. بازار سنجیِ این تشکیلات نشان می‌داد که برای توریست‌هایی که از آفریقای جنوبی دیدن می‌کنند، شهرت «کنگره‌ی ملی آفریقا» از بابت فایق آمدن بر سرکوب رژیم آپارتاید سهم بزرگی در جذابیت کشور دارد. با امید به استفاده از این جاذبه‌ی قوی، «آی کیو بی» نتیجه گرفت که «منشور آزادی» بهترین نماد برای روایت چیرگی بر خصم است. [اگر کتاب را بخوانید، اینجا حتمن خواهید پرسید، کدام چیرگی؟! نمونه‌اش همین روایتی که راوی‌اش تشکیلاتی است که فقط سیاهان بیشتری را آواره میکند] با این ذهنیت «آی کیو بی» پروژه‌ای را برای تبدیل کلیپ تاون به پارکی با مضمون «منشور آزادی» آغاز کرد.قبل از اینکه دو پاراگرافی را که احتمالن خوانده‌اید، برسانم به چند جمله‌ای که نمونه‌ای است از چیزی که مردم آفریقای جنوبی در ممارست سالیانشان بعد از پیروزی‌(!) بر آپارتاید بدست آورده‌اند، باید مقدمه‌ی کوتاهی را از کتاب ضمیمه‌ی داستان‌مان کنم. حقیقت این است که در کشمکش مردم آفریقای جنوبی برای پس گرفتن هویت‌شان و لغو امتیاز‌های نژادپرستانه‌ی بی‌شمار در کالبد جلسات طولانی و هیئت‌های مذاکره کننده‌ی عریض و طویل، همچنان آپارتاید، با خواندن بازی واقعی(سرمایه/ پول) و با گرفتن دست اهرم‌های جهانیِ فشارِ واعظان بازار آزاد، تقریبن نم پس نداده، اگر هم روی کاغذ چیز آزادی بخشی برای مردم نوشته شده، بیشترِ آنچه گیرشان آمده، بار بدهی‌های شکنجه‌گران و شلاق بدست‌های سال‌های گذشته است؛ گریز‌های نتیجه بخش و رو به جلوی آپارتایدها تمامن بیرون از پروتکل‌های کنگره‌ها و جلسه‌ها هم اتفاق افتاده؛ در دینامیک نظام‌های اقتصادی. نویسنده جایی درباره‌ی فشار‌های اقتصادی‌ای که رویه‌ی مذاکرات را قبضه می‌کردند این‌طور همه‌ی واقعیت‌ها را سیم‌کشی می‌کند:هر بار که یکی از مسئولان ارشد حزب به امکان استفاده از «منشور آزادی» به عنوان مبنای سیاست‌های حزب اشاره‌ای می‌کرد، بازار با وارد آورن شوک واکنش نشان می‌داد و باعث سقوط آزاد واحد پول کشور می‌شد. زیرا که از منظر سفید پوستان، «منشور آزادی» تهدیدی برای منافع آنان محسوب می‌شد. قواعد بازی بازار ساده و عاری از ظرافت بود، خلاصه و کوتاه مثل تق تقِ یک دستگاه تلگراف_ عدالت: گران‌بهاست، می‌فروشیم؛ وضع موجود خوب است، می‌خریم.تصویر پایانی داستانی که این مقدمه‌ها را برای تمام کردنش خواندید، سردی استخوان سوزی دارد؛ «آی کیو بی» طرح توریست پسند کردن شهر را ادامه می‌دهد، در این طرح، هم باید «هتل آزادی» بسازد (بالاخره توریست‌ها باید جایی اقامت کنند) هم باید صورت واقعی چیزی که برایش بلیط فروخته را از چشم‌ توریست‌هایش پنهان کند:حلبی‌آباد فعلی به یک حومه‌ی «مطلوب و مرفه» شهر ژوهانسبورگ تبدیل خواهد شد‌ و بسیاری از ساکنان فعلی‌اش به زاغه‌هایی در مکان‌های دیگر و با اهمیت تاریخی کمتر منتقل خواهند شد.در ذهن من سرقتِ ثمر کشته‌شدن‌ها، زندان رفتن‌ها و بی‌وطنی‌های مردم آفریقای جنوبی را خبث طینت سرمایه داری به تنهایی نمی‌توانست انجام بدهد اگر سیستمی این‌چنین متصل به همه چیز عموم اقتصاد دنیا را اداره نمی‌کرد و توامان آنقدر در اجزای کوچکش معصوم و از نظر پنهان نمی‌بود که کسی تهدید تلقی‌اش نکند. من آدم پارانوییدی هستم این را می‌پذیرم، اما ما هم با دریایی از این سیستم‌ها و خرده سیستم‌ها و اجزای مطیع دیگرشان در بدن‌های متفاوتی محاصره شده‌ایم.کمتر آدمی هست که از مورچه‌ها هراس داشته باشد، حتی اگر بگویید این صد مورچه‌ای که دیوانه وار دارند روی زمین مقابلت در دایره‌هایی که هیچوقت کوچک نمی‌شوند، می‌چرخند از جنگل آمازون آمده‌اند، بعید است فرق چندانی ایجاد کند و هراسناک بنظر برسند. این خاصیت سیستم‌های پیچیده است. همین مورچه‌ها را اگر برگردانیم به جنگل‌های زادگاهشان، تعدادشان که جای صد،‌ بشود نیم میلیون، «ابراندام‌واره‌ای» که می‌سازند از چنان هوش جمعی‌ای برخوردار می‌شود، که در مسیر حرکتشان، بدون هیچ مقر فرماندهی‌ای، به تک تک طعمه‌های احتمالی با جثه‌هایی صد‌ها برابر بزرگتر از خودشان، حمله می‌کنند و تقریبن هر چیزی را در زمان کوتاهی می‌بلعند. برای استراحت‌های شبانه‌یشان سازه‌های پیچیده‌ای می‌سازند و داخلشان از ملکه و بچه‌هایش محافظت می‌کنند و باور کنید برایتان تهدید بزرگی هستند.اقتصادی که تلفاتش را در آفریقای جنوبی دیدید هم یک سیستم پیچیده‌است. اما مقصود این نوشته مقدمه‌ای است برای پرداختنم به یک سیستم پیچیده‌ی دیگر: وب جهانی. شاید راحت‌تر باشید به اسم اینترنت بشناسیدش. نتیجه‌ی پارانویای پیردمرد‌های کرسی دار ارتشی. وب جهانی هم به همه‌ی سیستم‌های اطرافش متصل شده و حالا جایی نیست که حضور نداشته باشد. این نوشته یادتان بماند، در دنباله‌اش به زودی می‌خواهم برایتان بیشتر از پارانویای شخصی‌ام و وب جهانی حرف بزنم. هَژ هَژ Tue, 02 Jun 2020 22:11:09 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D9%85%D9%86-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%85-rscdg3mazmbc نوشتن/ خواندن این چیز‌ها در جغرافیایی که گلوی دختری را همین چند روز پیش گوش تا گوش بریده‌اند، از کمدی سیاه‌اش که عبور کرد، احمقانه است انگار. کرانه‌ی کمینه‌ی مطالباتمان این است که با هر برچسب بدوی/ غیر بدوی دست از کشتن دختر‌هایمان بردارید. کشتن آدم‌ها را تمام کنید. حرف زدن از تبعات حذف زنانِ مصرف کننده در طراحی‌ محصولاتی که همه باید استفاده کنند زیادی شبیه دی دریم‌های آینده پژوهانه است برای ما، حال آنکه نویسنده‌اش مرد سفید پوست پایتخت نشینی از طبقه‌ی متوسط هم باشد؛ اما نامربوط نیست. غیر ضروری نیست.جایگشت که پیدا کنیم، در محور‌های زمانی متفاوت تقسیم می‌شویم. نسخه‌هایمان اوقات متفاوتی را زندگی می‌کنند، اگر در بی‌نهایتی غیر فیزیکی بهشان برسیم تا ثانیه‌ی شکست محورها، کسانِ همسانی را می‌بینیم که بعد از آن هیچ شباهتی به هم ندارند. تجمیع زندگی‌های متفاوتی شده‌اند بعد از آن. سال شمار محور زمانی من(همان نسخه‌ای که این باطیل را برایتان می‌نویسد) اعتبار مرور زمانش را می‌چسباند به گزار‌ه‌ی «خوش شانس بوده‌ام که قبل از پیدا کردنت کسی تو را نکشته بود.» باید این را می‌گفتم، همین الآن. ساعت شش و چهار دقیقه کم از صبح؛ صورت‌هایی که تعقیبم می‌کنند بیشتر شده‌اند، با اینکه پرده‌ها را انداخته‌ام، روی خودم و لپ تاپ‌هم مثل ادوارد اسنودن حوله کشیده‌ام و این‌ها را تایپ می‌کنم. همه جا هستند.رییس اداره‌ی امنیت ترافیک ملی آمریکا در دولت کارتر جایی گفته بود زن‌ها برای خریدن ماشین، درباره‌ی امنیتش حسابی پرس و جو می‌کنند و ما هنوز خیلی چیز‌ها درباره‌ی اینکه تصادف چطور بر آن‌ها اثر می‌گذارد نمی‌دانیم. ثغور زمانی حرفش دوره‌ی کارتر نیست، امروز هم دست کم ما بیست سال بیشتر از زن‌ها درباره‌ی تصادف و مرد‌ها تحقیق کرده‌ایم. سی سال است روی ماشین‌ها کسیه‌های هوایی می‌بندیم که یکسره برای مردان طراحی شده، استاندار‌هایی امتحانشان می‌کنند که فقط ده سال است عروسک‌هایی بر اساس جثه‌ی متوسط زنان‌هم روی صندلی می‌نشانند قبل از اینکه ماشین را بکوبند به جایی تا همه چیز را اندازه بگیرند. این عروسک‌های تست زنانه‌ی تازه، دارند ستاره‌های ماشین‌ها را در سیستم رتبه بندی ایمنی‌ یکی یکی ازشان پس می‌گیرند. ترکیب آمار پراکندگی جنسی کیلومتر‌های رانندگی و کشته شدن می‌گوید با اینکه زنان یک چهارم مسیر‌های رفت و آمد را رانندگی کرده‌اند، نصف آمار کشته‌ها را تشکیل می‌دهند. دیروز که نوشته‌ی میدان در مجموعه‌ی جنسیت و شهرش را خواندم، داستان کیسه‌های هوا اولین چیزی بود که یادم آمد. سی سال است نصب دیوایسی روی ماشین‌ها برای حفظ جان مردان ضروری است که کشته شدن زنان را تلفات جانبی تلقی می‌کند.صورت‌ها که به ماشینمان بکوبند _دیر یا زود این کار را می‌کنند_ ماشین روی خودش غلت می‌زند، سدیم آزید و نیترات پتاسیم جامد آتش می‌گیرند،‌ کیسه‌ای نایلونی با ۳۳۲ کیلومتر سرعت طرف سرهامان باد می‌شود و در چهار محور زمانی تقسیم می‌شویم، ریاضیات ساده می‌گود احتمالن من محوری را به یادخواهم آورد که در آن تنها زندگی می‌کنم. هَژ هَژ Mon, 01 Jun 2020 06:40:38 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D9%85%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1%D8%B3%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%85-ckrpfenqq2yj «دوست دارم اونی که منو می‌کشه از رو نفرت بکشه، نه از رو وظیفه. می‌تونیم مذاکره کنیم، فردا ساعت سه. پولا تا نشده باشه. تو سه تا کیف یه شکل. ساعت سه. اسلحه‌ات و بکش. سه ثانیه به جهنم. قسمت دوم.»حد فاصل پیتزای سردِ در یخچال مانده‌ی حتمن از خوردنش لذت خواهیم برد با پیتزای جوری گرم ‌شده که از دست رفته، نقطه‌ای است قطعی، اجتناب ناپذیر، ناپیوسته و برای هر کدام‌مان یکتا. در مسیر حدی میل به این نقطه، اکسترمومی هست برای حظ چشایی که حتی چیز پرتی مثل نوشابه‌ی بدون قند هم نمی‌تواند برای من مختلش کند. بله حتی نوشابه‌ی بدون قند که نه نوشابه است نه بدون قند. این‌ توضیحات در این نوشته بسیار مهم هستند.من اولین باری متوجه شدم همه چیز درباره‌ی قابل فروش کردن/شدن است که برای بیشتر، دوام آوردنِ اندک پولی که داشتم تصمیم گرفتم سیگار پالمال نقره‌ای بکشم و کشیدم. هفته‌ی بعدش خودم را به اولین شرکتی که پول مناسبی پرداخت می‌کرد فروختم و حالا سال‌هاست که به فروش می‌رسم و دیگر همه چیز درباره‌ی نوسانات قیمت خودم است. برای فرار از این خودکشیِ در حال وقوع تصمیم گرفتم از کورپوریشن‌ها/ کارتل‌ها دوری کنم؛ دست و پا زدن در بازار خریدار‌های نوپای کوچک خرفهمم کرد مبادله شدن برای کورپوریشن‌ها/ کارتل‌ها قطعی، اجتناب ناپذیر، پیوسته و برای هر کدام‌مان یکتاست. فروختم.اگر چهار روز متوالی نخوابیدن به معنای متاستاز غشای باریک کورکننده‌ای که روی دریافتتان از زندگی فاصله می‌اندازد باشد، زندگی با کورپوریشن‌ها/ کارتل‌ها شبیه آن است که دیگر هیچ‌وقت نخوابید. یا باید دراگی پیدا کنید یا باید عضو باشگاه مشت زنی‌ای چیزی بشوید تا چند ثانیه‌ای بدون گلیچ‌های غشای مزاحم دنیا را به مغزتان مخابره کنید. دراگ من و دار و دسته‌ام شد کار در هرج و مرج. چند ماهِ پیش، توی یکی از اتاق‌های کورپوریشن/ کارتل‌مان این را به هم اعتراف گروهی کردیم. اعترافمان شبیه جاری شدن کلمات اوکالتی همه چیز را تغییر شکل داد. انگار پذیرفتیم در دوره‌ی پسا اعترافمان، هرج و مرج تصادفی پیش نمی‌آید، اتفاق می‌افتد برای ما، چون مصرفش دیگر قطعی، اجتناب ناپذیر، پیوسته و برای هر کدام‌مان یکتاست.این نوشته قرار بود درباره‌ی این باشد که تبعات در نظر نگرفتن زنان در فرآیند طراحی و نتیجتن تولید محصولات مرد-ساز چه چیز‌هایی می‌تواند باشد، حداقل تا ساعت هفت غروب که بود. هفت و پنج دقیقه ولی شروع کردیم به مصرف، بیشترش یادم نیست تا جایی که نزدیک ساعت سه، یادداشت‌هایم را برداشتم و رفتم روی تخت تاشویی که برای شب‌های مصرف اینچنینی در یکی از اتاق‌های کورپوریشن/کارتل‌مان نصب کرده‌ایم که شروع کنم به نوشتن، ترس از کرونا مجبورم کرده بود طاقباز و در تلاش برای کمترین تماس ممکن با تخت رویش دراز بکشم. در مرور چند خط اول اولین یادداشت، چرت بعد از هپروت‌های سفر دراگمان تمام ورودی‌های ارتباط نرمالم با جهان اطراف را از کار انداخت.ساعت چهار و پنجاه دقیقه‌ی صبح، روی صندلی عقب ماشین یکی از هم دار و دسته‌ای ها نشسته‌ام، دارم اکسترموم یک برش پت و پهن پپرونیِ از شام شب مانده را که در بهترین ثانیه‌ی امکانپذیر از ماکروفر بیرون آمده با نوشابه‌ی بدون قند می‌چشم، بقیه دارند با موزیک درستی که تا امشب نشنیده بودم همراهی می‌کنند، باد که به صورتم می‌زند می‌فهمم هنوز زنده‌ام: بیهوده، بی‌مسمی، بی‌تاثیر اما حداقل سرخوش از مصرفی که چند ساعت قبل کرده‌ام. هَژ هَژ Sun, 31 May 2020 06:18:17 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D9%86%D9%85%DB%8C%D8%AA%D9%88%D9%86%D9%85-%D9%86%D9%81%D8%B3-%D8%A8%DA%A9%D8%B4%D9%85-uwio0jiiggac «دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری آمریکا گفته است "اراذل و اوباش" در حال اهانت به یاد و خاطره‌ی جورج فلوید هستند.» این روایتِ مردِ سفید پوستِ در راسِ قدرت است از کشته شدنِ مرد سیاه پوستی که مظنون است به جعل، دارد به پلیسی که زانو بر گردنش گذاشته، می‌گوید: «نمی‌توانم نفس بکشم» تا بی رمق شود و دربیمارستان بمیرد. چهل و چهارمین مرد ثروتمند دنیا برایمان در توییترش استدلال می‌کند حالا که دعوا را به خیابان کشیده‌اید: «وقتی غارت شروع می‌شود، تیراندازی هم شروع می‌شود»گرافیتی چهره‌ی جورج فلوید، مرد سیاه پوستی که به دست پلیس آمریکا کشته شد.روایت مرد سفید پوستمی‌خواهم برایتان اعتراف کنم: وقتی این نوشته دارد تایپ می‌شود می‌دانم آدم‌ها، پاسگاه اصلی مینیاپولیس را آتش زده‌اند، امیدوارم وقتی شما درحال خواندنش هستید، شهرداری را هم آتش زده، در راه کاخ سفید باشند. همدلی‌ام را با یارو‌ها از دست داده‌ام. متوسل شدنشان به اینکه توضیح دهند باید تفکر انتقادی داشته باشیم، هر خشونت چرخه‌ی بازتولید خودش را دارد و این‌ها ترهات یک مشت آدم است که حالا نمی‌توانند وانمود نکنند بنظرشان سفید پوست بودن، آنطور که برای پدر‌ها و پدربزرگ‌هایشان راحت بود، حالا برای خودشان نیست. شش سال قبل که یک سیاه پوستِ دیگر(اریک گارنر) را درست با همین مناسک کشتند، حتی علیه مامورشان اعلام جرم نکردند؛ حالا باید اخراج کنند، محاکمه کنند، شاید حتی مجبور شوند،‌ نتایج تحقیقاتی را در کارتابل‌های روزانه‌یشان بررسی کنند که توضیح می‌دهد: شانس تیر خوردن یک مرد سیاه پوست در آمریکا از پلیس، دو و نیم برابرِ یک مرد سفید پوست است. و به‌ نظر رعیت/ شهروند‌ها این موضوعِ غیر عادی‌ای است. حتی محافظه‌کارانه ترین واکنش یک بنگاه تجاری دیگر مثل توییتر که فقط بیانیه‌ی کوتاهشان را به صورت پیشفرض مخفی کرده(حتی پاکش نکرده) خاطرشان را رنجانده؛ اندازه‌ای که دوست داشتند در بازیِ قدرتِ «جهاز‌ جنسی کلفت‌تر برنده است»، کلفت به چشم نیامده‌اند. همین حق واکنش نیم‌بند را هم می‌خواهند از ناتریبون‌های تجاری کنونی‌یشان بگیرند، چرا که: «این شرکت‌ها "قدرتی مهارنشده برای سانسور، محدود کردن، ویراستن، شکل دادن، پنهان کردن یا تغییر" بخش بزرگی از ارتباطات را دارند.» نه که خودشان این قدرت را نداشته باشند، انگار آن‌قدری که می‌خواهند این قدرت را ندارند. حالتان به هم نخورد؟ توضیح واضحات بود، نه؟ انزجار از گند‌اب صدای سفید پوست‌هایی نژادپرست که ظاهرشان را حفظ نمی‌کنند که این همه حرف زدن احتیاج نداشت. حق با شماست. درباره‌ی آنهایی‌شان که ظاهرشان را حفظ می‌کنند هم ارجاعتان می‌دهم به این نوشته‌ی ارس یزدان‌پناه.پاسگاه پلیس در مینیاپولیس به آتش کشیده شده یا الآن یا هیچ‌وقتستوان تری جفردز، سردسته‌ی سیاه پوست پلیس‌های بامزه‌ی سیتکام بروکلین ناین ناین، روی مبل خانه‌ی کاپیتان هولت، فرمانده‌ی سیاه پوستش نشسته،‌ عصبانی هم هست که چرا فرمانده‌اش با درخواست گزارش رفتار نژاد پرستانه‌ی یکی از هم‌صنف‌هایش موافقت نکرده. داستان از آنجا شروع شده که تری، برای پیدا کردن پتوی محبوب یکی از دخترهای دوقلویش،‌ زمانی از شب گذشته،‌ بدون لباس و نشان پلیس دارد محله را می‌گردد که یک پلیس سفید پوست،‌ فقط چون سیاه است، رویش اسلحه می‌کشد. قضیه هم ختم به خیر شده اما تری تصمیم گرفته حداقل یک گزارش اداری برای طرف رد کند،‌ چون در تلاش برای نایس و متمدن بودن وقتی با یارو قرار شام گذاشته،‌ یارو عذر خواهی نکرده بابت نژاد پرست بودنش،‌ ناراحت است که چرا یک پلیس را در نبود هیچ چیز مشکوکی جز سیاه بودن تری، با رفتار نامناسب سین جیم کرده. هولت(که هم سیاه پوست است هم همجنسگرا) توضیح می‌دهد،‌ خیلی بیشتر از تری تبعیض سازمان یافته را می‌شناسد، تری باید سر به راه باشد(چرا که گزارش یک پلیس را دادن، آینده‌ی شغلی‌اش را برای گرفتن ترفیع مخدوش می‌کند) که راه، ماندن در سیستم برای تغییرش است."مرگ جورج فلوید باید به عدالت و تغییر و تحول در ساختار منجر شود، نه به مرگ و نابودی بیشتر." این را فرماندار مینه‌ سوتا گفته. کسی را اوباش خطاب نکرده، خیلی به بیانیه‌اش ترامپ نکشیده با اینکه گارد ملی را صدا زده و وضعیت اضطراری اعلام کرده اما در بافتار روایت من، تیم والز صدای خوش لباس‌تری است از ترامپ فقط، هر دو را همان ماشینی تولید می‌کند که جورج فلوید را کشته. تغییر و تحول در ساختار فرمان‌های شبانه‌ی مردی که می‌خواهد دور مکزیک دیوار بکشد، چند سال دیگر طول می‌کشد؟ پارسال یک روز در میان سیاه پوستی با گلوله‌ی پلیس‌ها کشته شده، به هنوز زنده‌ها بگوییم چند سال دیگر صبر کنند تا یک روز در میان قرار نباشد کسی از آن‌ها بمیرد؟ ثبات یعنی جلسه‌های استماع و نطق، یعنی تامین مالی کمپین انتخاباتی بعدی، یعنی دستاورد ۶ سال گذشته بعد از مرگ اریک گارنر اعلام جرم نکردن را تبدیل کرده به بازداشت ولی جورج فلوید را باید یک پلیس با زانو‌یش خفه کند، یعنی پذیرفتن اینکه دیوار کشیدن دور مکزیک هنوز در آمریکا فروش بیشتری دارد و کجای این سیاست و سیاست‌کِشی‌ها درباره‌ی فروش بیشتر نیست؟گاهی تلاش برای کشته نشدن آدم‌ها، گزارشی است که تری جفردز قبول نکرد به قیمت ماندن در سیستم نفرستد، گاهی آتش زدن ساختمان‌های شهری است که مسوول امنیتش پلیس‌هایی هستند که نمی‌فهمند: «نمی‌تونم نفس بکشم» گوینده‌اش سفید باشد یا سیاه، زانو روی گردنش بماند خواهد مرد. چه عیبی دارد چند هفته‌ای درگیر ساخت و ساز و اثاث کشی به ساختمان تازه‌یشان بشوند، شاید جورج فلوید‌ها هفته‌ای یکبار مردند نه یک روز درمیان. هَژ هَژ Sat, 30 May 2020 03:19:26 +0430 https://virgool.io/PulpGeektion/%D8%AE%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%85%D9%85%D9%86%D9%88%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D9%85%D8%B1%D8%AF%DB%8C-w6kajaddlodb بین ما و خاله اینا ده ساعت سفره با اوتوبوس‌های نه شب به بعدِ سه راه افسریه(شاید گاهی هم ترمینال تهرانپارس). بعد یه تاکسی دربست، که چمدون لاجوردی پلاستیک سخت‌مون رو گذاشته صندوق عقبش و ما رو می‌رسونه به کوچه‌ی ال شکلی که زاویه‌ی قائمه‌اش یه مجتمع مسکونیه و سرش بقالی برادران واسعی که می‌شه توش بدون پول دادن، به حساب دفتری شوهر خاله‌مون بستنی نسیه بخوریم؛ تا آخر ماه هم صداش در نیاد چندتا یخی دو قلو گرفتیم وسط دریبل تو گل بازی کردن‌های زیر آفتاب داغ دو، سه ساعت از ظهر گذشته‌ی سبزوار.خاله اینا طبقه‌ی همکف می‌شینن؛ اما برعکس چیزی که بنظر میاد، واحدِ هم‌سقف با پارکینگ پرشده از ماشین‌، ابدن دلگیر نیست: هم بزرگترین خونه‌ی مجتمعه هم چون طبقه‌ی همکف از وسط پذیرایی و کنج اتاق‌ خواب دختر‌خاله‌ها، وصل می‌شه به یه حیاط درندشتی که حوض داره و فواره و باغچه و تا چشم کار می‌کنه جا برای بازی‌های من درآوردی ایفای نقش من و پسرخاله‌ام. شریک‌هایی که یه پمپ بنزین زنجیره‌ای بزرگ رو اداره می‌کنن(اما چون چند ساعت اول بازی اسم پمپ بنزین یادشون نمیاد، بهش می‌گن بنزین‌گاه). سرپرست‌های تیم ضربت نیروی پلیس فرضی کشور فرضی‌ای که گروه فرضی‌ای رو که در قرارگاه فرضی‌شون(دست شویی گوشه‌ی راست حیاط با چراغ روشن، کمی گذشته از غروب) پناه گرفتن محاصره کردن. گاهی باستان شناس‌هایی که خاک کویری رو برای چیز‌هایی که هیچوقت پیدا نمی‌شن غربال می‌کنن. دورتادور زمین هپروت‌های خارجی‌مون(هپروت های داخلی تو انباری اتاق پسر خاله‌ام اتفاق می‌افتن که بعد‌ه‌ها فهمیدم چیزی شبیه اتاق ضروریات مدرسه‌ی علوم و فنون جادوگری هاگوارتز بوده) دیوار‌های کوتاهی هستن که با هیچ چیز پرداخت نشدن.خاله اینا یعنی خاله بزرگه. این مهمه چون مامان من برای بقیه می‌شه خاله کوچیکه و احتمال خیلی زیاد قبل از ما هم خاله وسطیه و دوتا دختر‌هاش رسیدن. شهریور ماهه اما برای همه‌، همین که راننده چمدون لاجوردی رو تو کوچه پیاده می‌کنه، تابستون تازه شروع می‌شه. هیچکدوم از جمله‌ها جز خاله اینا یعنی خاله بزرگه مهم نیست، چون خاله دیابت داره و این سال‌ها هنوز هیچکس نمی‌دونه.تیم‌بولتی در تصویر مخابره شده بین شبکه‌ی سراسری وودوو‌ها اعتراف کرد: «هیچ چیزی اینجا واقعیت ندارد.» پرت آباد آبا و اجدادی‌مان، زباله‌دانی پسا رستاخیزی‌ است، انباشته از ما؛ ضایعات تولید ماشین‌های غول‌آسای در هم تنیده. پسماند‌هایی که از صافی بهره‌وری کافی و بهینگی عبور نکرده‌اند. داریم مطالعه می‌شویم، باید بفهمند کدام سیناپس معیوب، کدام مدار تصادفی ما را تولید می‌کند؛ چرا بازیافت پذیر نیستیم، چرا باید دورمان بریزند.دارم با این پاراگراف تمامن نامربوط از چی فرار می‌کنم؟ هیچی. دروغ. بالاخره هر کسی اون بیرون داره از یه چیزی فرار می‌کنه. فرار نمی‌کنم از چیزی. دروغ. وحشت‌زده نیستم از چیزی. دروغ. از چیزی فرار نمی‌کنم.دروغ. از چیزی وحشت‌زده نیستم. دروغ. خاله بستری شده. مراقبت‌های ویژه. ملاقات ممنوع.صمیم قلبی وجود ندارد. ما فقط همین دنباله‌‌ای هستیم از کارهای قابل بازنمایی در سیستم‌های عددی یک آزمایش خطایابی. جایی از این هیوریستیک، من خاله‌ام را کشته‌ام. من آدم بدی نیستم. جای دیگری از همین دنباله خاله هنوز دارد بین دستگاه‌ها نفس می‌کشد؛ اما او باید بمیرد تا من سعی کنم از سرم بیرون بکشم در محور زمانی‌ای که مامان به موقع انسولین را نزده، کسی به موقع اورژانس را نگرفته، آمبولانس در کوچه‌های تو در تویی که به خانه‌ی خاله در تهران می‌رسد گیر افتاده، من دختری را که دیوانه‌ی فرزان دلجوست، با هم شب غریبان را هزار بار دیده‌ایم، دختر یاغی عضو سپاه دانشِ دیوانه‌ی اردوی رامسر، دخترِ موهای هنوز پرپشتِ همیشه روی شانه‌اش ریخته که دزدکی می‌رفته کوچینی، مدرسه را قال می‌گذاشته تا برود سینما برای تصویر بزرگ فرزان دلجو روی پرده، پسری چند ردیف عقب‌تر چشمش او را گرفته و بعد با او رفته سبزوار تا باهم زندگی کنند، همه‌ی این دختر را، همه‌ی خاله‌ی بزرگم که دیابت دارد را در مغزم به کدام خاطره‌اش سیم‌پیچی کنم؟خاله(وسطی) داره با سوظن من و امیر(پسر خاله‌ام) رو نگاه می‌کنه. دستش یه پاکت سیگار وینستونه که درش از بالا ناشیانه پاره شده. مامان کارد بزنی خونش در نمیاد. مامان امیر رفته خرید و هنوز بر نگشته.«می‌رین سر ساک من، سیگارمو بر می‌دارین، می‌رین تو دستشویی ته حیاط به هوای بازی می‌کشین که بگین بزرگ شدین؟»مامان نگام می‌کنه. اهل داد و بیداد نیست ولی عصبانیتش زهره ترکم می‌کنه. «نمی‌دونم مهین(خاله بزرگه) با تو چی‌کار می‌کنه ولی تو رو زنگ می‌زنم به بابات، امشبم بلیت می‌گیرم می‌ریم تهران، تو می‌دونی و بابات.»به اعدام محکوم شدم. تلفن به بابا. انقدر ترسیدم که حتی گریه نمی‌کنم. اما واقعیتِ بنظر غیر قابل اثبات اینه که من و امیرحسین این کار و نکردیم. ما سیگار میکشیم، ولی سیگار‌های خودمونو! یه سری کاغذ سفید که از دفتر می‌کنیم، لوله‌ای می‌پیچیمشون، تهشون رو چسب نواری می‌زنیم و جای سیگار ته حیاط روشن می‌کنیم که همینطوری بسوزن. دستبرد به سیگار خاله کار ما نیست، ما خودمون همین الان فهمیدیم که خاله اصلن سیگار می‌کشه! امیر می‌زنه به گریه، گریه‌ی امیر منو هم به خودم میاره، بریده بریده شروع می‌کنه به توضیح دادن، منم می‌دوئم از اتاق ضروریات جعبه‌ی سیگار‌های خودمونو بیارم به مامان نشون بدم. وسط همین جار و جنجال‌هاست که حالا خواهر‌های بزرگتر امیرحسین هم واردش شدن و دارن تو هال و حیاط دنبالش می دوئن که خاله از خرید می‌رسه خونه. نیم ساعت بعد معلوم می‌شه کار خاله است. اعدام من معلق می‌شه، امیرحسین بدون تهدید از کوچه بر می‌گرده خونه و ما می‌فهمیم خاله(وسطی) قایمکی سیگار می‌کشیده همه‌ی این سال‌ها، دلیل سیگار نصفه شبی خاله اما معلوم نمی‌شه. خاله‌ها پشت درهای بسته بدون حضور بچه‌ها یه جلسه‌ی مفصل دارن. سه روز بعد می‌شنویم عقد دختر خاله‌ام(خاله بزرگه) هم مثل برگشتن شبونه‌ی ما به تهران معلق شده. اینو درحالی که داریم بشکه‌های بنزین رو می‌بریم بنزین‌گاه از وسط حرف‌های بزرگتر‌های میشنویم.اندام‌های بزرگ‌تر باقی مانده از خانه، مرکز تقریبی اتاق‌ها چیده شده‌اند: کمد‌های سنگین، میز تلویزیون، فرش‌های لوله شده؛ مثل جنازه‌های باقی مانده از قتل با دقت پیچ شده اند لای قواره‌های بزرگ نایلون شیشه‌ای شفاف. نردبان‌های گچ گرفته‌ی بدون صاحب نزدیکی دیوار‌ها رها شده‌اند. سرامیک گلبهی، پر از رد گچی عبور دمپایی‌ها است در خانه‌.با امیر حسین نشسته‌ایم کف اتاق من. ما هم چندسالی است قایمکی سیگار می‌کشیم گاهی. لای پنجره را برای فرار از اعدام باز گذاشته‌ام، در اتاق را بسته‌ایم و کولر را زیاد کرده‌ایم. من چند دقیقه‌ای است خاله را کشته‌ام. گروهی دارند دنباله‌های عددی ما را مطالعه می‌کنند. امیر قاطی دود سیگاری که بیرون داده دستش را تکیه‌گاه کرده بلند شود و می‌گوید: «به خاله زنگ بزن بیان مستقیم بیمارستان، مامان و از آی سی یو آوردن بیرون.» هَژ هَژ Fri, 29 May 2020 02:03:54 +0430