https://virgool.io/feed/@hbuyook fa 2026-06-18 09:49:00 https://files.virgool.io/upload/users/2582/avatar/9T2Z3H.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@hbuyook https://virgool.io/@hbuyook/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D9%82%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%8F%D9%81-%D9%85%DB%8C%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-iut9act6iu8a صبح که از خانه بیرون می‌زنیم باید سرمان به زیر افکنده باشد و مراقب تک‌تک قدم‌هایی که می‌گذاریم، باشیم. گام‌به‌گام، به قول «محسن نامجو» با سیل روانِ آب دهان روبه‌رو می‌شویم. در پیاده‌رو، در خیابان، در باغ و باغچه و پارک، در همه‌جا کسی تُفش را به یادگار گذاشته تا هر آیینه بدانیم چه کسی ازین جا گذشته است.بیشتر شهروندان افغانستان به انواع گوناگون مخدرها معتادند؛ یکی از مشهورترین و تاریخی‌ترین مخدرهایی که مردم با آن خو گرفته اند، ناس یا نسوار است. در واقع نوع تُف سبزی که در پیاده‌رو و خیابان دراز کشیده، همین نسوار نام‌آشناست. استفاده از نسوار آن قدر برای مردم ما معمولی و طبیعی است که در بیشتر خانه‌ها تفدانی کمرباریکی وجود دارد تا مهمان بتواند به راحتی در آن نسوارش را تف کند.از لحاظ تاریخی نیز فرهنگ استفاده از نسوار و تفدانی نقش مهمی در مناسبات سیاسی افغانستان داشته است. در میانۀ جنگ دوم «افغان ـ انگلیس»، دوست محمد خان پیامی را با عینک و قطی نسوارش به عنوان نشانی به پسرش وزیر محمد اکبرخان می‌فرستد تا از جنگ دست بکشد.شهروندان نیز از تف به عنوان دشنام سیاسی استفاده کرده اند. اگر دوباره بازگردیم به راهپیمایی بیستم عقرب، یکی از شعارهای معترضان این بود که هیچ کس نمی‌تواند جلودار مردم باشد و اگر هر شهروند یک تف بر روی ارگ بیاندازد، ارگ را سیل خواهد برد.تف در فرهنگ سیاسی کنونی ما نیز راه یافته است. محمد محقق معاون دوم ریاست اجرایی حکومت وحدت ملی، در شب راهپیمایی بیستم عقرب گفت که مردم بر صورت شماری از معترضان تف انداختند و حالا همین‌ها آمده اند و می‌گویند ارگ، مرگ، مرگ، ارگ. همچنین آقای محقق در مصاحبه با یکی از تلویزیون‌های داخلی گفته بود که دولت آلمان قبلاً گفته بود که هفت‌صدهزار نفر را می‌پذیرد؛ اما حالا تف خود را پس خورده اند، آن‌ها حق ندارند مهاجران را اخراج کند.شهروندان نیز از تف به عنوان دشنام سیاسی استفاده کرده اند. اگر دوباره بازگردیم به راهپیمایی بیستم عقرب، یکی از شعارهای معترضان این بود که هیچ کس نمی‌تواند جلودار مردم باشد و اگر هر شهروند یک تف بر روی ارگ بیاندازد، ارگ را سیل خواهد برد.فرهنگ تف‌اندازی با عمل شفایافتن نیز گره خورده است. شماری از تعویذنویسان در شهرها و به ویژه در روستاهای کشور، با انداختن تف در دهان بیمار به گفتۀ خودشان او را شفا می‌دهند و این قصه، تاریخ درازی دارد.تا یادمان نرفته از تف پاستوریزه نیز یاد کنیم. منظور همان نسوار پاستوریزه است که اصطلاحاً به آن «پان» می‌گویند. بالشتک‌های کوچکی که قیافۀ اصلی نسوار را می‌پوشاند و مستقیم زیر لب‌ جوانان جا می‌گیرد. تف حاصله از این بالشتک‌ها بسیار رایج است و احتمالاً صحن دانشگاه‌ها و مکتب‌ها از آن دل سیری دارند.تف انداختن نیز فصلی است؛ به گفتۀ شهروندان دلیل فصلی بودن تف‌اندازی، وضعیت بد آب و هواست. در زمستان، دودی که از لولۀ سلنسر موترهای شهری خارج می‌شود با دود غلیظ بخاری‌های زغال‌سوز یکی شده و هوای کابل را می‌آلاید. ذرات دود و غبار در زمستان، فصلی که حرارت خورشید بسیار کم به زمین می‌رسد، سنگین شده و در سطح شهر کابل شناور می‌شوند. این ذرات خلط‌آور به خودی خود مردم را مجبور به تف‌اندازی می‌کند.حالا برفرض، پنج میلیون جمعیت پایتخت، هر نفر هر روز فقط یک بار آب دهانش را در اماکن عمومی تف کند؛ نتیجه‌اش چه خواهد شد؟ husain buyook husain buyook Sat, 06 Jan 2018 11:56:45 +0330 https://virgool.io/@hbuyook/%D9%86%D8%B1%DB%8C%D9%86%D9%87%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%B3%D8%AE%D9%86%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-ceiymhc26igm بدن در همه‌جا هست؛ در همه‌چیز خود را نمایان می‌کند. از برای همین جاری است. جاری بر ذهن و زبان ما. در هر کجا و هر مسندی که باشیم؛ حتا اگر همانند آقای غنی بر کرسی ریاست جمهوری چمبره زده باشیم، باز هم رهای‌مان نمی‌کند.برای لحظه‌یی درنگ و تأمل کنید که آقای غنی چه گفت: «...یا گفتۀ‌تان ره ثابت کنید، یا چادر بپوشید». این شرط تهدیدآمیز چه باری را حمل می‌کند. از چه با ما سخن می‌گوید. مگر می‌تواند چیزی فراتر از سکشوالیته‌یی باشد که دوگانگی هراس و غیرت را زاییده است. هراس از آشکارگی لبیدو؛ از فوران میل و صدای طبل رسوایی. و غیرت، این سایه‌روشن لعنتی. این پیدای پنهان که تنها آن طور ظاهر می‌شود که ریشه‌کن کند. و آن طور پنهان می‌شود که انگار نبوده و نخواهد بود.چادر پوشیدن یا نپوشیدن مسأله این نیست. آن‌چه که در آن پشت خوابیده آن غیرت همواره عریان که کارش به نمایش گذاشتن بدن‌هاست؛ من با آن مسأله دارم. این غیرت است که دوگانگی زن/مرد را مسجل می‌کند و آن را به عنوان اصلی بنیادین بر هر عرصه‌یی پرتاب می‌کند: از نظام آموزش و پرورش گرفته تا متون ادبی و فلسفی و گفتار فعالان مدنی و سیاسیون. چنین است که رییس جمهورمان را هم تسخیر می‌کند. بر گفتارش می‌نشیند و خود را از دهان‌اش پرتاب می‌کند.دوگانگی زن/مرد بر وزن دوگانگی تاریکی/روشنایی، مفعول/فاعل، مقهور/قاهر، مغلوب/غالب و لایعقل/عاقل. به همین دلیل رییس جمهور درست نشانه گرفته است: «...یا گفتۀ‌تان ره ثابت کنید، یا چادر بپوشید»، «یا غیرت‌تان را نشان دهید، یا بی‌غیرت باشید»، «یا نرینه باشید، یا مادینه».اما مگر در آن فضا، آن تالار بزرگ که صرفاً نظامیان را در خود جای داده بود، آقای غنی چیز دیگری هم می‌توانست بر زبان آورد. باد چادرپوشی در چنین فضایی باید رها شود. در جایی که غیرت متبلور شده، نظامی‌گری به رخ حریفان کشیده شده و فشار نرینه‌گی به اوج می‌رسد. در چنین مراسمی است که بدن‌ها به تقابل هم می‌روند؛ همدیگر را فرامی‌خوانند و آلت یکدیگر را مورد سنجش قرار می‌دهند. چه پاسخی در چنته داریم به آن‌ها که می‌پرسند: چرا رییس جمهور زور می‌زند و فریاد می‌کشد؟ هیچ نمی‌توان گفت جز این که جایش همین‌جاست. در چنین فضایی باید که فریاد کشید تا همه بترسند. باید بر نرینه‌گی تأکید کرد. از غیرت دم زد تا بدانند که ما برخلاف تصورشان، از خود مایه می‌گذاریم و به کمک هیچ قدرتی محتاج نیستیم.از این‌جاست که این گزارش می‌خواهد از رییس جمهور دفاع کرده و تأکید کند که گفته‌های رییس جمهور کوچه‌بازاری نیست. این سخنرانی ریشه در انگارۀ «مام وطن» دارد. مادری که باید از عفت آن دفاع کرد. به همین دلیل در سه قرن اخیر مادرمان چندین‌بار شوهر بدل کرده و ما باباهای زیادی خاطره داشته‌ایم.   husain buyook husain buyook Sat, 06 Jan 2018 11:47:21 +0330