https://virgool.io/feed/@hidpearl سلام ؛) من متولد ۷۰ ام و از ۷ سالگی می‌نویسم. در همهٔ زمینه‌ها. داستان، مقاله، شعر و... دوست داری نوشته‌هام و بخونی و نظرت رو بگی؟ fa 2026-06-10 12:51:32 https://files.virgool.io/upload/users/721197/avatar/cHtF4o.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@hidpearl https://virgool.io/@hidpearl/%D9%BE%D8%A7%D8%B1%DA%A9-%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B3%D8%A3%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-u3qt8qgckqsj به پارک نگوییم بوستان!بوستان یعنی مکانی که بوی خوش گل یا نارنج و امثال آن می‌دهد.بوستان باغ مصفا است چون مغز آدمی از بوی عطر خنک می‌شود.در بوستان آسمانش آبی است، زمینش خاکی،درختانش قد بلند، گل‌هایش فراوان، میوه‌هایش آویزان،آنجا چشم را که می‌بندی نسیمِ سکوت می‌وزد.چشم که باز می‌کنی برگ‌ها ناز نازان می‌رقصند و جمع رنگ‌ها می‌رسد.فرزند ۷ سالهٔ من کجا بوستان دیده؟ حتی من هم ندیده‌ام.او پارک دیده، من هم.پارک مکان بازی است با اسباب بازی، نه باغ مصفا.در پارک آسمانش خاکستری است، زمینش چمن،درختانش کوتاه و بلند، بی گل، بی بَر،آنجا چشم را که می‌بندی هو هوی ماشین و بوق ممتد و خط ترمز مو به تنت سیخ می‌کند،و چشم که باز می‌کنی بچه‌ها را می‌بینی که به آهن‌های خم و راست رنگ‌پریده دل خوش کرده‌اند.آنوقت کودک نسل ما نمی‌فهمد بوستان سعدی یعنی چه؟آیا جایی است که سعدی بازی می‌کرده؟یا آنجا می‌شود با سعدی بازی کرد؟[بد نیست داستانک «پارک سعدی» را از نوشته‌های من بخوانی ] زهرا رنجبر زهرا رنجبر Wed, 24 Nov 2021 12:24:48 +0330 https://virgool.io/@hidpearl/%D9%BE%D8%A7%D8%B1%DA%A9-%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C-azhsdxmodzct عضلات کتف و گردنم معترض‌اند. استراحت و کمی نرمش لازم دارند. خودم هم حرفی ندارم مشکل این جاست که پشت میز نیستم تا بتونم با یک حرکت، درب لپتاپ رو ببندم و پاشم استراحتی به خودم بدم. من با تمام وجودم بین خونه‌های جدول اطلاعاتم در رفت و آمدم، توی جدول گیر افتادم بلکه بتونم از مقایسه ها به نتیجه‌ای برسم و حداقل چند خط تحلیل بنویسم. آخه اگه درب لپتاپ و ببندم اونجا گیر میفتم و نمی‌تونم استراحت کنم.خم شدم سمت میز. منحنی فقراتم الانه است که زاویه دار بشه. هم اکنون در این پهنهٔ هستی چیزی جز خودم و لپتاپ نمی بینم.صدایی از سمت راستم میاد.وسط ابروهام قفل و چشمهام ریز شد، انگار حواسم از توی چشمهام قراره پرت بشه بیرون.بازم همون صدا... با یه سایه...عه مهدی ه.یه اطلاع از طرف مغز و اعصاب رسیده با این مضمون:توجهِ عزیز! تجربه ثابت کرده اگر در چنین مواقعی کمی وقت صرف مهدی نکنی، به انواع روش‌ها متوسل می‌شود تا تمام سازمان ما را خرد و خاکشیر کند. لذا از محضرتان استدعا داریم...اما هنوز توجهِ عزیز راضی نشده از توی جدول بیرون بیاید. فعلا به حداقل پاسخ اکتفا می‌کند... همچنان سمت لپتاپ خم هستم و چشم ازش بر نمی‌دارم.بله مامان چی میگی مهدی؟میگما پارک سعدی دیگه چیه؟برای اینکه بفهمم چی گفته دوباره برای خودم زمزمه وار تکرار می‌کنم...هااان... پارک...ِ.. س.._ع..دی...و جستجو را به حافظه‌ام می‌سپارم. بالاخره پارکی به نام سعدی جایی بوده... شهرضا؟ آژیر قرمز. اوووه چه خبره خب باشه نداره دیگه یواش بگو، دعوا نداریم که، چرا شاکی میشی؟اصفهااااان...... [خطا... خطا... برخی قسمت‌های نقشه لود نمی‌شود، نیاز به توجهِ بیشتر... نیاز به توجهِ بیشتر!]نخیر جناب توجه هم اصلا مهم نمی‌دانند... سرشان به کارخودشان گرمه.تهرااان... [خطا... خطا... هیچ تصویری یافت نشد... شما هیچگاه تهران نرفته اید... شما تهران را ندیده اید] خووو حالا نرفتم که نرفتم لازمه داد بزنی به روم بیاری... ایشآهان شیراز... [خطا... مجید جان! اون آرامگاه سعدیه نه پارک سعدی]با کلافگی و برا رفع تکلیف گفتم:خب لابد یه پارکه دیگه اسمش و گذاشتند سع...حرفم و قطع کرد گویا اصلا مهم نبود چی میگم:چرا اسم این کتابه رو گذاشتند پارک سعدی؟هان؟! چی چی!بله دیگه جنابِ توجه چیز جالب تر برای توجه پیدا کردند!در کسری از ثانیه تمام مأمورانش رو از جای جای فایل متنیم فراخوان کرد.همون طور که به پشتی صندلی تکیه می‌دادم صورتم رو با همون گرهٔ توجه برانگیز ابروهام سمت مهدی برگردوندم. دستهام رو از روی میز دو طرف صندلی آویزون کردم. عصب دستم درد گرفت. اما جناب توجه به این هم اهمیت نداد.روی صورت مهدی یه لبخند یواش نشسته بود. صورتش به من اما نگاهش مایل به چیز دیگه‌ای بود.خط نگاهش رو گرفتم. انگشت سبابه‌اش رو روی کتاب دیدم.هنوز جنابِ توجهنتونسته تحلیل کنه این جمله با اون سؤال چه ارتباطی داره؟انگشتش توجهم رو به اسم کتاب هدایت کرد: «بوستان سعدی» !در کسری از ثانیه تمام اطلاعات مربوطه لود شد،سرم رو گذاشتم به پشتی صندلی، با کمی فشار پشتی صندلی رو هل دادم عقب، سگرمه هام باز شد و عضلات صورتم تغییر حالت داد، هوای حبس شده توی ریه‌هام رو از اون حنجرهٔ خشک شده‌ام دادم بیرون... با صدای بلند خندیدم. مغزم خنک شد.همین دیروز توی نگارهٔ ۶ کتاب فارسی یاد گرفته نام دیگر پارک، «بوستان» ه![پیشنهاد می‌کنم «پارک یا بوستان؟! مسأله این است.» رو از نوشته‌هام بخون] زهرا رنجبر زهرا رنجبر Wed, 24 Nov 2021 12:16:04 +0330 https://virgool.io/@hidpearl/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-hcwvqqcdjdac «باتری زمن کجاست؟ کسی می‌دونه؟زمان، ثانیه ثانیه پیش میره، خستگی ناپذیر...کدوم قدیمی تره؟ انسان یا زمان؟اصلا زمان چیه؟ اگه این ثانیه شمار بایسته، آیا زمان آروم میگیره؟آیا دیگه ما آدم‌ها مضطرب و نگران نمیشیم و نخواهیم بود؟»کف تاق روی موکت دراز کشیده‌ام. در واقع ولو شده‌ام.کلیپس گلبهی دوست داشتنی‌ام رو از پشت موهام برداشتم و پرت کردم.ستون فقراتم رو روی زمین پهن کرده‌ام. سردی کف اتاق رو با مغز استخوان‌هام حس می‌کنم.دست‌هام رو دو طرف بدنم باز کرده‌ام. پاهام رو با زاویه‌ای که راحت باشم از هم باز گذاشته‌ام.سرم رو سمت چپ رها کرده‌ام، نه برای اینکه ساعت رو ببینم یا هدفی از این کار داشته باشم، اما چشم‌هایم به ثانیه شمار خیره مانده... لرزش‌های اضطراب آورش را دنبال می‌کند.رگ‌های مغزم به هم گرده خورده. از جیغی که کشیده‌ام گلوم خراشیده شده و با هر نفسی به شدت می‌سوزد.قلبم از ترس گوشهٔ سینه‌ام کِز کرده و آرام و هراسان می‌تپد.صدای گریهٔ مهدی بغض سنگینی را روی سینه‌ام نشانده که با دست‌هایش گلویم را می‌فشارد.«کاش زمان می‌ایستاد... کاش بهمون فرصت میداد همه چیز رو راست و ریس کنیم.کاش زمان عجله نداشت.کاش به ناتوانی و درماندگی ما آدم‌ها رحم می‌کرد.کاش اجازه می‌داد خستگی در کنیم.»خسته‌ام... بدنم به زمین چسبیده، سنگینی ماهیچه‌های بدنم را حس می‌کنم.صدای ویر ویر تلفن همراهم به گوش می‌رسد... اما نمی‌خواهم از زمین جدا شوم.ثانیه شمار می‌چرخد... منظم، پشت سر هم...چه فرصت‌هایی از دستم رفت!چه سال‌هایی از عمرم دود شد!چقدر کار مانده دارم!چه به هم ریختگی عجیبی!با این زندگی طوفان زده چه کنم؟!مسائل حل نشدهاحساس می‌کنم استرس این ثانیه شمار لعنتی من رو پیر کرده! زهرا رنجبر زهرا رنجبر Tue, 23 Nov 2021 19:51:29 +0330