https://virgool.io/feed/@hosseinamini یک دیجیتال مارکترِ داده‌دوست fa 2026-06-21 19:05:40 https://files.virgool.io/upload/users/36967/avatar/bd5Im4.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@hosseinamini https://virgool.io/@hosseinamini/%D9%BE%D8%A7-%D8%A8%D8%B2%D9%86-%D8%B1%D9%81%DB%8C%D9%82-xfydbmgeaohl من هیچگاه خوره دوچرخه نبودم. نسبت به هم سن و سالهایم خیلی دیر چرخ‌های کمکی را کنار گذاشتم و آن لحظه‌ی طلایی که پدرم که پشت سرم میدوید و زین دوچرخه را رها کرد و من بدون چرخ‌های کمکی تعادلم را حفظ کردم و زمین نخوردم خیلی دیر و در حدوداً هفت سالگی رقم خورد. قهرمان زندگیم یکبار دیگر من را برای اینکه خودم روی پای خودم بایستم کمک کرده بود و اینبار هم موفق بود، قهرمان بزرگ، آقای پدر.بعد از آن دوچرخه سواری برایم لذتی دو چندان داشت، باز هم نه آنطور که برخی از دوستان و هم نسل‌هایم دیوانه وار عاشقش بودن، اما برای من که در تمام طول زندگی هیچ چیز چندان به وجدم نمی‌آورد دوچرخه سواری در فهرست لذت‌ها جایی نزدیکی‌های صدر جدول پیدا کرد.داستانی که میخواهم بگویم اما نه داستان لذت دوچرخه‌سواری، بلکه داستان بزرگ شدن است. 9 و یا شاید هم 10 ساله بودم که مادرم ماموریت خطیر خریدن تخم مرغ را بر عهده‌ام گذاشت، ماموریتی که مادرم کمتر به کسی برای انجامش اعتماد می‌کند. مسافت خانه‌ی ما تا نزدیکترین فروشگاه محل، پیاده چیزی در حدود 10 دقیقه بود و من حالا با دوچرخه عازم این ماجراجویی بودم. مسیر رفت را با سربلندی و افتخار پیمودم و خرید تخم مرغ هم بی هیچ مشکلی انجام شد. مسیر برگشت اما داستان دیگری داشت.در زندگی همواره مسیرهای رفت با شوق و ذوقی همراهست که هیچگاه در مسیر برگشت هیچ مسافری را همراهی نمی‌کند. مسافر همیشه در مسیر برگشت تنهاتر است، انگار دیگر هیچ انگیزه‌ای در جان مسافر باقی نمی‌ماند که او را به مبدا برگرداند. همه از برگشتن متنفرند، کودکان این تنفر را با گریه و لج‌بازی ابراز می‌کند و بزرگترها اما انگار پرده‌ی حیا روی چشمانشان کشیده هیچگاه گریه نمی‌کنند، این تنفر را بغض می‌کنند در انتهای گلو و قورتش می‌دهند و یکجایی در کنار هزاران بغض قورت داده‌ی دیگر در گوشه‌ی قلب جا می‌دهند.مسیر برگشت برای من، آن هم با یک کیسه تخم مرغ که باید حواسم به سلامت تک تک آنها می‌بود مصیبتی بزرگ بود. چنان به تخم‌مرغ‌ها چشم دوخته بودم و مراقب جانشان بودم که اگر مرغ مادرشان اینگونه از آنها مراقبت می‌کرد گذر هیچ‌کدامشان به پیشخوان فروشگاه محل ما نمی‌افتاد.وسطهای مسیر برگشت بود که در چند قدمی خود گودالی را دیدم که به صورت طبیعی چالش بزرگی حساب نمی‌شد اما برای من که بار حساسی حمل می‌کردم هر دست‌اندازی می‌توانست منجر به خسارتی بزرگ شود. در یک آن، تصمیم گرفتم که فرمان دوچرخه را کج کنم و این دست‌انداز لعنتی را رد کرده و تخم‌مرغ‌های نگران را از مهلکه به سلامت خارج کنم. چند ثانیه بعد که من، دوچرخه و کیسه تخم‌مرغ‌ها روی آسفالت خیابان آرام گرفتیم، فهمیدم که کج کردن فرمان دوچرخه با آن سرعت و شدت تصمیم درستی نبود.من در دوراهی رفتن به خانه با کیسه تخم‌مرغهایی که حالا دیگر تماما مخلوط شده و به درد خاگینه می‌خورد و برگشتن به فروشگاه و خرید تخم‎مرغ‌های جدید دومی را انتخاب کردم. اما مسئله اصلی آنجا بود که پولی برای خرید نداشتم. آن سالها خبری از کارت بانکی و این‌چیزها نبود و من باید برای اولین بار در طول عمرم زیر فشار بدهی مالی قرار می‌گرفتم. باید با صاحب فروشگاه مذاکراتی را انجام می‌دادم، کیسه تخم‌مرغ‌های شکسته را نشانش می‌دادم و احتمالا آدرس کوچه و خانه‌مان را می‌دادم و قول مساعد می‌دادم که سررسید پرداخت بدهیم بیش از 24 ساعت به طول نخواهد انجامید.خلاصه اینکه مراحل آنگونه که طراحی کرده بودم پیشرفت و من با کیسه تخم‌مرغهای جدید به خانه رسیدم اما آن زمین خوردن تجربه‌ی درخشانی شد که هیچ‌گاه در ادامه زندگیم هیچ فرمانی را با شدت و سرعت بالا نچرخانم، هیچ کجا بودن مقدمه تغییر مسیر ندهم و همیشه از تصمیم‌های لحظه‌ای و سریع دور بمانم.من هر چه بزرگتر که شدم نقش دوچرخه به معنای عمومی آن در زندگیم رنگ باخت و کم کم حذف شد اما من پا زدن را از یاد نبردم. به جز عده‌ای از افراد که حرکات نمایشی انجام می‌دهند و ممکن است بدون پا زدن تا چند ساعت هم تعادل دوچرخه را حفظ کنند، ما آدمهای معمولی برای حفظ تعادل باید همواره پا بزنیم. این پا زدن نباید حتماً روی دوچرخه و بالا و پایین بردن پدال آن باشد، ما هر روز و هر لحظه داریم پا میزنیم که نیفتیم، که بیشتر از این نیفتیم و همین تعادل نیم‌بند فعلی را حفظ کنیم. اینکه این پا زدن خیلی اوقات انگار دارد روی دوچرخه ثابت اتفاق میفتد و هر چه بیشتر پا میزنیم حتی چند سانتیمتر هم جلو نمی‌رویم نباید ناامیدمان کند. در واقع ما نسلی هستیم که چاره‌ای جز پا زدن نداریم. خیابانی را تصور کنید پر از دوچرخه ثابت، صدها هزار دوچرخه ثابت که هرکداممان روی یکی نشسته و در حال پا زدن است، شاید یکی چند متری جلوتر و یک نفر چند متر عقب‌تر باشد اما همه در حال پا زدن هستیم، پا نزدن در چنین شرایطی شاید اقدامی عقلانی به نظر برسد اما فراموش نکنید، ما اکثر تصمیمات زندگیمان را بر اساس چیزی جز عقلانیت میگیرم، ما خودمان انتخاب کردیم که اینگونه زندگی کنیم، پس بجنب، پا بزن رفیق! حسین امینی حسین امینی Thu, 08 Oct 2020 22:59:15 +0330 https://virgool.io/@hosseinamini/%D8%AD%D8%B4%D9%85%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3-%DB%8C%D8%A7-%D9%87%DB%8C%D8%AA%D9%84%D8%B1-%D9%82%D8%B1%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%DB%8C%DA%A9%D9%85-arnzhcfjfuna اگر فکر می‌کنید ضعف فیلم‌نامه، بازی‌های مصنوعی و غیرحرفه‌ای و یا عدم وجود یک ستاره تراز اول باعث می‌شوند که فصل سوم سریال «ستایش» با اقبال عمومی روبرو نشود، متاسفانه باید بدانید که سخت در اشتباهید.سریال این شب‌های شبکه سه، سومین فصل از مجموعه‌ای است که سری اول آن در سال 1389 پخش و با استقبال روبرو شد اما فصل دوم آن با دستور عزت الله ضرغامی به دلیل «پایین بودن کیفیت» در 26 قسمت به پایان رسید. حالا فصل سوم این مجموعه از اواخر شهریور امسال شروع شده و آمار، گواه استقبال مخاطبان از این سریال است.بر اساس آمار مرکز تحقیقات صدا وسیما و بر اساس نظرسنجی انجام شده، 58.4% مردم بیننده فصل سوم سریال «ستایش» هستند. البته در این گزارش اشاره‌‎ای به تعریف «مردم» نشده است با این حال اگر تنها افراد بین 15 تا 70 سال را در نظر بگیریم، بر اساس توزیع سنی جمعیت 80 میلیونی ایران، سریال ستایش بیش از 40 میلیون نفر بیننده دارد.برو سریالم دیر شد!اما این حجم بیننده چه نتایجی رقم خواهد زد. شاید فکر کنید در حال حاضر کمتر برنامه‌ی تلویزیونی‌ای روی آنتن میرود که خیابان‌ها را خلوت کند، اما «ستایش» این کار را می‌کند!این عکس وضعیت ترافیک تهران را در 30 دقیقه قبل از پخش سریال ستایش نشان می‌دهد.و عکس زیر این شرایط را چند دقیقه بعد از شروع سریال به تصویر کشیده است..البته که اختلاف زمانی طبیعی در این دو تصویر نیز بر وضعیت ترافیک تاثیرگذار است اما برای بررسی وضعیت ترافیک در شرایط یکسان باید تا اتمام این سریال صبر کنیم :)باید دنبالش بگردم!اما این حجم بیننده و در دسترس بودن همیشگی اینترنت احتمالا نتایج جالبی در داده‌های جستجوی مردم در گوگل را به همراه خواهد داشت.آمار مربوط به حجم جستجوی بازیگران سریال ستایشبا شروع پخش سریال به یک باره اسامی بازیگران این مجموعه تلویزیونی توسط مردم مورد جستجو قرار گرفته است. نرگس محمدی بازیگری است که پیش از این سریال نیز با سریالی دیگر در شبکه‌ی دو هر شب بر روی آنتن می‌رفته اما مخاطبان ستایش آنقدر بیشتر بوده‌اند که قلّه تعداد دفعات سرچ نام این بازیگر با شروع سریال ستایش رقم بخورد. نکته جالب اختلاف زمانی در شروع روند جستجوی بازیگران مختلف است اما بد نیست بدانید که تصویر اکرم محمدی برای اولین بار در قسمتهای 10ام به بعد سریال به نمایش در آمد.اما برای آنکه بدانید این حجم جستجو چه معنایی دارد نگاهی به نمودار زیر بیندازید.جواد عزتی در حال حاضر پول‌سازترین بازیگر سینمای ایران است و نامش تضمین‌کننده فروش چند میلیاردی هر فیلمی است و جالب است بدانید که در حال حاضر با پرفروش‌ترین فیلم این روزها یعنی «ماجرای نیمروز؛ ردّ خون» بر پرده سینما نقش‌آفرینی می‌کند اما اینها باعث نمی‌شود که داریوش ارجمند قافیه را به وی ببازد و حجم جستجوی بسیار بالاتری را به خود اختصاص داده است.اما جالبتر اینکه داریوش ارجمند برای پیروزی در نبرد حجم سرچ نیازی به نام اصلی خود ندارد او حتی با نام کاراکتر خود در سریال یعنی «حشمت فردوس» نیز جواد عزتی را به زیر می‌کشد.حشمت فردوس یا جواد عزتی، گیشه از آن کدام است؟با من بخون!اما اگر فکر می‌کنید ماجرا به بازیگران سریال ختم می‌شود باز هم باید به اشتباه خود اعتراف کنید. شما برای اینکه به عنوان یک خواننده در معرض توجه مخاطبان قرار بگیرید نه نیازی به یک ترانه قوی دارید و نه نیاز به یک آهنگسازی قوی و یا تنظیم خلاقانه. کافی‌ست خواننده تیتراژ پایانی یک سریال پرمخاطب باشید. «شهاب مظفری» خواننده‌ای است که شهرت این روزهایش را وام‌دار پخش سریال ستایش است. موزیکی که اغراق نیست اگر ترانه‌اش را ضعیف‌ترین ترانه‌ی سال‌های اخیر بدانیم (نگارنده اندک علاقه‌ای به شعر و ترانه دارد:)) اما در اندک مدت انتشار، در سایت رادیو جوان از تعداد 3.8 میلیون بار شنیده شدن عبور کرده است. بد نیست مقایسه‌ای داشته باشیم با یکی از آثار قدیمی‌تر احسان خواجه امیری با ترانه‌ی روزبه بمانی.شاید فکر کنید انتشار آلبوم اخیر علی عظیمی و بازخوردهای مثبت آن در توییتر و یا خواندن آهنگ فیلم «شاه‌کش» توسط حمید صفت آن‌ها را در لیست پرجستجوترین خواننده‌ها قرار داد باشد اما جالب اینکه مجموع جستجوی نام این دو حتی به حجم سرچ نام «شهاب مظفری» نزدیک هم نشده است.دود از کنده بلند می‌شود!شما هم فکر می‌کنید افول مخاطبان صدا و سیما مدتهاست که شروع شده و سایر رسانه‌ها نظیر VODها جایگاه بالاتری در نزد مخاطبان پیدا کرده‌اند. پس نمودار زیر را نگاه کنید.معروف‌ترین سریال‌های این سال‌ها را می‌توان در نامهای نمودار بالا دید. سریال «هیولا» در ماه‌های اخیر با حجم زیاد تبلیغات آنلاین و محیطی و با سازندگی نام‌های آشنایی نظیر «مهران مدیری» و «پیمان قاسم‌خانی» با اقبال خوبی روبرو شد اما این اقبال با سریال «ستایش» قابل قیاس است؟ پاسخ قطعاً منفی است. جالبتر اینکه با توجه به انتشار و پخش سریال «هیولا» در فضای آنلاین احتمال جستجوی نام چنین سریال‌هایی بسیار بالاتر از یک سریال تلویزیونی است. (نتیجه جانبی: سریالهای درام با تم عاشقانه همچنان مخاطبان بیشتری را جذب می‌کنند.)پس به جرات می‌توان گفت که تلویزیون همچنان رسانه‌ی انتخابی شماره‌ی یک برای مردم این سرزمین است و تا نفوذ و جذب حداکثری مخاطبان توسط سایر رسانه‌ها مسیر طولانی در پیش است.هیتلر جدید!آلمان در زمان آغاز جنگ جهانی دوم چیزی در حدود 90 میلیون نفر جمعیت داشت. سازمان تبلیغات رایش سوم را می‌توان بزرگترین جریان تبلیغاتی سیاسی و نظامی تاریخ دانست. مقامات وزارت تبلیغات گوبلز با تولید رادیوی ارزان قیمت توانست تا سال 1935 تعداد رادیوها را در آلمان به عدد 1.5 میلیون دستگاه برساند.با این اوصاف احتمالا سخنرانی‌های پرشور و حرارت هیتلر برای تهییج مردم تعداد شنوندگان مستقیمی کمتر از 30 میلیون نفر داشته است حالا اما این شبها دیالوگهای حشمت فردوس در لحظه و با کیفیت تصویر HD به تعداد نفراتی در حدود 40 میلیون نفر می‌رسد. پس بعید نیست اگر اینگونه نتیجه‌گیری کنیم که تکیه کلام «اُفتاد؟» حشمت فردوس افراد بیشتری را نسبت به شعار «یک ملت، یک رایش، یک پیشوا» سر کیف آورد!منابع: گوگل ترندز، گوگل مپ، رادیو جوان. حسین امینی حسین امینی Sun, 20 Oct 2019 22:04:07 +0330