https://virgool.io/feed/@hshea313 من حدیثه سادات حسینی هستم، عاشق قهوه و بهترین دوستم کتاب! به زبان فارسی و انگلیسی مینویسم. کانال تلگرامم: https://t.me/HadisehWrites fa 2026-06-16 00:58:21 https://files.virgool.io/upload/users/23530/avatar/BqBn1D.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@hshea313 https://virgool.io/@hshea313/%D9%82%D9%88%DB%8C-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%AF-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D9%88-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-acayu0kypwcc قدرت، توانایی به‌دست آوردن چیزی است که می‌خواهید و داستان‌گو این کار را بهتر از هر کسی انجام می‌دهد. او نیازی به شکنجه، تهدید یا زور ندارد. فقط کافی است داستانی بگوید که نحوهٔ دیدن مردم از ارادهٔ آزاد، واقعیت، انرژی، قربانی بودن و جایگاهشان را تغییر دهد. به این ترتیب، او قوی‌ترین فرد جهان می‌شود؛ به پنج دلیل زیر:۱. داستان‌گو روایت «ارادهٔ آزاد» را بازتعریف می‌کند.هیچ‌کس نمی‌تواند ارادهٔ آزاد شما را بگیرد؛ فقط می‌تواند فشار بیاورد تا شما انتخاب کنید که تسلیم شوید. یک داستان‌گوی قدرتمند این پویایی را بازتعریف می‌کند. به جای «آنها مرا مجبور کردند»، روایت «من تحت فشار انتخاب کردم» را می‌سازد. قوی‌ترین فرد کسی است که داستانی را روایت کند که هم فشار را بپذیرد، هم عاملیت را حفظ کند – و به دیگران آزادی ببخشد یا آنها را در دام قربانی‌نگری نگه دارد.۲. داستان‌گو تعیین می‌کند مردم چه چیزی را به عنوان «واقعیت» بپذیرند.تنها راه دسترسی به قدرت شخصی، درون واقعیت است» و هدر دادن انرژی برای مقاومت در برابر «چیزی که هست» شما را بی‌قدرت می‌کند. داستان‌گو تصمیم می‌گیرد «چیزی که هست» چه معنی داشته باشد. او یک بحران اقتصادی، یک حرکت شطرنج یا یک رویداد دردناک را یا بن‌بست معرفی می‌کند یا فرصت. با واداشتن مردم به تسلیم در برابر نسخهٔ خودش از حقیقت، داستان‌گو تعیین می‌کند که مخاطب احساس قدرت کند یا ناتوانی.۳. داستان‌گو جابه‌جایی قدرت را کنترل می‌کند.کوبیدن بر درهای بسته و التماس رحمت، «جابه‌جایی قدرت شخصی» است. یک داستان‌گوی ماهر توجه را به جای دیگری معطوف می‌کند: او «درها و پنجره‌های جایگزین» را نشان می‌دهد یا با اقناع، دیگران را به باز کردن درها ترغیب می‌کند. قدرت داستان‌گو در قاب‌بندی امکان‌ها است – نه روایت درماندگی، بلکه روایت امید و نفوذ.۴. داستان‌گو تعیین می‌کند انرژی مردم کجا سرمایه‌گذاری شود.هیچ‌کس نمی‌تواند کنترل کند انرژی خود را کجا بگذارید، اما یک داستان‌گو می‌تواند با روایت الهام‌بخش خود شما را ترغیب کند که انرژی تان را متعهد شوید. با گفتن داستانی جذاب دربارهٔ ارزش‌ها و معنا، او دیگران را وادار می‌کند که تمرکز ذهنی، عاطفی و فیزیکی خود را در یک مسیر مشترک بریزند. قوی‌ترین فرد کسی نیست که مردم را مجبور کند، بلکه کسی است که آنها بخواهند قطب‌نمای خود را به جهتی که او نشان می‌دهد بچرخانند.۵. داستان‌گو قربانی را به قهرمان داستان خود تبدیل می‌کند (یا قربانی نگه می‌دارد).قربانی شدن واقعی است، اما ماندن در روایت قربانی یک انتخاب است که هدف پنهانی دارد – اینکه دیگران به شما رحم کنند و مسئولیت بگیرند. به جای «من بی‌قدرتم چون این اتفاق برایم افتاد»، روایت «حالا با این وضعیت چه کار می‌کنم؟» را می‌سازد. این جابه‌جایی، شنونده را از «اثرپذیری» به «علت بودن» منتقل می‌کند.۶. داستان‌گو در جایگاه «علت» قرار دارد.در جهانی بر اساس علت و معلول، شما می‌توانید انتخاب کنید که در جایگاه اثر دیگران باشید یا به جایگاه علت بروید. داستان‌گو همیشه در جایگاه علت است: با واقعیت سازگار می‌شود، سپس چنان پاسخ می‌دهد که حرکت بعدی را خودش شکل دهد. او می‌پرسد: «چطور می‌توانم خودم را با واقعیت وفق دهم تا دوباره به جایگاه علت برگردم؟» – و سپس این سازگاری را روایت می‌کند. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 30 May 2026 15:04:30 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%AA%D9%88%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D9%84-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%BA%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D8%B2%D9%86-tqlxtuhc5ild من معلمی توی آموزشگاه زبان رو برای اینکه به من جای خلاقیت میده انتخاب کردم ولی وقتی موندنت توی یه آموزشگاه به بیشتر از یه سال میرسه، توی سیستم ذوب میشی و ممکنه هدف اصلیت یادت بره.سوپروایزر تاکید کرد که کارت‌های سوالی که بعضیاشون هیچ ربطی به درس نداشت، به بچه‌ها تدریس بشه. یه فایل جداگانه هم بهمون دادن که چه تکلیفایی بهشون بدیم.چارچوب محکم شد و روح من میل به شکستنش کرد. گرچه، با تکالیف مشکلی نداشتم، ولی نه اونقدر زیاد که بچه‌ها توی کلاس بگن: «مدرسه تموم شد، کلاس زبان شروع شد.»من با تکالیف زیاد مخالفم و هیچ میل به پرسیدن سوال‌های بی‌ربط در کلاس هم نداشتم. با خودم فکر کردم اگه غر بزنم منو به عنوان مزاحم می‌شناسن. تعجب کردم چطور معلم‌های قدیمی تر از من از کارت‌های سوال بی‌ربط استفاده کردن و تا حالا هیچی نگفتن.دو راه داشتم، یا خودمو به اون راه بزنم و بدون اینکه اعتراض کنم، کار خودمو کنم. سوالای بی‌ربط رو نپرسم و تظاهر کنم خیلی کمک کننده ان یا اینکه اعتراض کنم تا بفهمن چقدر توی کلاس احمق به نظر می‌رسم و چقدر بچه‌ها گیج میشن.تصمیم خودمو گرفتم و با جرئت، تمام عصبانیت و احساساتمو که چقدر بعضی از رفتاراشون احمقانس رو به هوش مصنوعی دادم تا برام پیامی با لحن مناسب و نه لحن خودم تولید کنه و فرستادمش به سوپروایزر.شاید بقیه به جای من بودن ترجیح میدادن امنیت شغلیشون رو حفظ کنن، ولی در سکوت، هیچ‌کس پیشرفت نمیکنه و به درک نمیرسه. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 29 May 2026 17:40:14 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%D9%82%D8%AA%D9%84-hello-kitty%F0%9F%8E%80-nfkqkoraeuny اول به عروسک مورد علاقتون فکر کنید، بعد تصور کنید به عروسکتون نگاه می‌کنید با این علم که سری بریده درحال پوسیده شدن در درون عروسک است. سری که متعلق به زنی بوده که چند مرد او را زجر دادند.این همان چیزیست که برای دختری 14 ساله اتفاق افتاد. دختری که الان پیش پلیس است و احضار می‌کند:«آقای پلیس باید یه چیزی به شما بگم.»«بله، شروع کن. می‌شنوم.»«یه روح منو دنبال میکنه. سیم های برق دور بدنشو پوشوندن و ولم نمیکنه.»«چرا؟ به چه دلیلی اینو میگی کوچولو؟ شاید خواب بد دیدی.»«نه، روحش منو دنبال میکنه چون توی قتل و زجرش شریک بودم.»«بله، چند سال پیش اینکارو کردم چون فکر میکردم باحاله. الان هم داره روحش دنبالم میکنه.»آیا این دختر چیزی مصرف کرده بود یا واقعیت را می‌گفت؟پلیس ها درون خانه ی دختر می‌روند و با عروسک های بزرگ و کوچک Hello Kitty، قاشق و چنگال، پتو، کاغذ دیواری Hello Kitty مواجه می‌شوند. انگار خانه مملو از شکل عروسک هلو کیتی شده بود. آنها عروسکی که دختر به انها نشان داد را باز کردند. دختر راست می‌گفت. پس، در اتاق بازجویی از دخترک سوال می‌پرسند:«میدونی سر متعلق به کی بوده؟»«نه، ولی دوست پسرم بیشتر میشناستش.»«هر اطلاعاتی درباره صاحب سر داری بهمون بگو.»«خب، اون دختره توی یه کلوپ شبانه کار می‌کرد و بدنشو به مردها میفروخت. بعد که فهمید دوست پسرم مواد مخدر میفروشه، باهاش دوست شد چون او هم معتاد بود... خانواده‌ای نداشت و 24 سالش بود.»«خودت چطوری با دوست پسرت آشنا شدی؟»«وقتی خونشو دیدم که پر از عروسک بود، عاشقش شدم! به فکر منم هست. دیگه توی خونش زندگی کردم.»«آهان... دوست پسرت چند سالشه؟»«34 سالشه عشقم.»پلیس به تحقیقاتش ادامه می‌دهد. اسم مقتول، فان بوده است. روزی برای ادای قرضش، اجاره‌ی خانه و خوراکش، تصمیم به دزدیدن کیف پول چَن (دوست پسرش) می‌گیرد؛ اما بعد، پشیمان می‌شود. پس، تمام تلاشش را می‌کند تا 4 هزار دلاری که دزدیده بود، همراه با سود 10 هزار دلاری به چَن پس دهد. اما چن، نگاهی به 14 هزار دلار می‌اندازد و با نگاهی غمگین می‌گوید: «اما به نظر من این پول برای خیانت در دوستی تو کافی نیست. اینطور فکر نمیکنی؟ 16 هزار دلار دیگه بهم بده تا ببخشمت.»چن به دو نوچه‌هایش دستور می‌دهد اگر فان نتوانست پول را جور کند، او را از محل کارش بدزدند.فان نمی‌تواند پول را جور کند و درنتیجه، نوچه‌ها او را داخل آپارتمانی پر از عروسک می‌آورند، مواد مصرف می‌کنند و بعد، رفتارهای دیوانه‌وارشان شروع می‌شود.آنها به فان تجاوز می‌کنند، نی های پلاستیکی را آب می‌کنند تا قطره قطره روی پوستش بریزد و پوستش را بسوزاند. بعد، تکه های پلاستیک را از پوست جدا می‌کنند و زخم‌ها را با روغن چیلی ماساژ می‌دهند. کمی هم از روغن در چشمش می‌ریزند. چَن و نوچه‌هایش، تمام انگشتان فان را می‌شکنند، مچ دستانش را با سیم برق می‌بندند و از سقف آویزان می‌کنند و با هرچیزی که دم دستشان بود، او را می‌زدند.دختر چهارده ساله شهادت می‌دهد که روزی چن، به سر فان ضربه‌های محکمی می‌زد طوریکه به توپ می‌زنند و دخترک هم به صورت فان سیلی زد.دادگاه از دخترک دلیل کارش را می‌پرسد. دخترک جواب می‌دهد: «من فکر کردم برای خوشگذرانی است.»فان مان ییآنها در دهان فان دستشویی کردند. از دخترک خواستند تا درون جعبه کارش را بکند و با قاشق، به فان بخوراند بعد از اینکه فان را مجبور به خوردن روغن ماشین کردند.بعد از اینکه خسته شدند، به بازی ویدئویی رو می‌آوردند.فان برای 30 روز زیر شکنجه‌ی چن و نوچه هایش عذاب کشید. تا روزیکه دخترک از خواب بیدار می‌شود و فان را تکان می‌دهد اما متوجه می‌شود بدنش سرد است و حرکت نمی‌کند.چن تصمیم می‌گیرد برای گیر نیوفتادن توسط پلیس، از شر بدن خلاص شود. به نوچه هایش دستور می‌دهد تا بدن فان را به وان حمام ببرند و اعضای بدنش را تکه کنند. بعد از 10 ساعت کار با اره، به مشکل جدیدی برمی‌خورند: بوی بد جسد.ایده‌ای به ذهنشان می‌رسد: تمام اعضای بدن، به اندازه‌ی کافی کوچک هستند تا در دیگ‌های بزرگ جا شوند. پس، اعضای بدن را می‌پزند و درکنارش، ناهار خودشان را درست می‌کنند. با همان قاشقی که درون دیگ است، غذای خودشان را هم، هم می‌زنند.تا چهار روز، کل بدن فان پخته می‌شود، دندان‌های او را به عنوان جایزه نگه می‌دارند و بقیه را در سطل آشغال می‌ریزند و سر را درون عروسکی می‌دوزند.پلیس هانگ کانگ، نوچه ها و چن را دستگیر می‌کنند و آنها قتل فان را انکار می‌کنند به بهونه‌ی اینکه فان، یک معتاد بود و حتما از مصرف مواد مخدر زیاد مرد.پلیس بخاطر وضعیت بدن فان، نتوانستند علت مرگش را بفهمند و به این نتیجه رسیدند که قتل فان، عمدی نبوده است.در دسامبر سال 2000 به حکم حبس ابد محکوم شدند اما از سال 2020 امکان آزادی مشروط دارند. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 22 May 2026 15:22:18 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A7%DA%AF%D8%B1-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%AF%D8%B1%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D8%AD%D9%85%D9%84-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-ulqmaigrionu چیزی که واقعاً خطرناک است، «تاب‌آوریِ معمولی» نیست – تاب‌آوری را من مثبت می‌دانم. اما لازم است پدیده‌ای به نام Endurism حرف بزنم؛ چیزی که می‌شود ترجمه‌اش کرد «تاب‌آوری بیمارگونه» یا «پایداری از روی اجبار». اندورسیم یعنی من آنقدر به تحمل درد و شرایط سخت عادت کرده‌ام که دیگر حتی به این فکر نمی‌کنم شاید راهی برای خروج وجود داشته باشد. این دیگر یک فضیلت نیست؛ تبدیل می‌شود به دامی که مانع از هرگونه تغییر اصیل و واقعی در زندگی‌ام می‌شود. در این حالت، من به جای اینکه به سمت آنچه نیاز دارم حرکت کنم، فقط توانایی‌ام را در «تحمل‌کردن» تقویت می‌کنم – بدون اینکه هیچ وقت از منطقهٔ رنج خارج شوم.🧱 دام عادی‌سازی رنججامعهٔ ما رنج را با جملاتی مثل «نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود» یا «چاره‌ای جز این نیست» مقدس جلوه می‌دهد. از این زاویه، من گاهی می‌بینم که همین توانایی‌ام برای «تاب آوردن» دقیقاً همان چیزی است که مرا در وضعیت نامناسب نگه داشته و از ساختن زندگی‌ای که واقعاً می‌خواهم بازمی‌دارد.🎭 خطرات پنهان مکانیسم‌های مقابله‌ایمکانیسم‌هایی مثل نادیده گرفتن احساس، مثبت‌اندیشی افراطی، یا پناه بردن به معنویات، اگرچه ظاهراً بی‌آزارند، اما درونِ من به ابزارهای انکار تبدیل می‌شوند:· انکار و مثبت‌اندیشی سمی وقتی خودم را مجبور به خوش‌بینی اجباری می‌کنم، راه پردازش هیجانیِ واقعی را می‌بندم و احساس حقیقی‌ام را نفی می‌کنم. این کار باعث می‌شود واقعاً التیام پیدا نکنم.· گریز معنوی گاهی از باورهای معنوی قالبی (مثل «هر اتفاقی به صلاح من است») استفاده می‌کنم تا دردم را خنثی کنم، در حالی که این کار حقیقتی را که باید با آن روبه‌رو شوم انکار می‌کند، نه اینکه آن را بپذیرم.· سرکوب عاطفی فشاری که جامعه برای «مدیریت» یا «تنظیم» احساساتم به من وارد می‌کند، اغلب مرا به سمت سرکوب عواطفم سوق می‌دهد. این کار جنگ داخلی در وجودم راه می‌اندازد.· خودرها کردن (Self-Abandonment) شاید مخرب‌ترین الگو برای من، رها کردن بخش‌هایی از خودم باشد؛ یعنی فدا کردن نیازها و اصالتم فقط برای اینکه یک رابطه یا موقعیتی حفظ شود.· به خودم دروغ گفتنگاهی چارچوب‌های ذهنی مثل «تفسیر دوباره‌ی وقایع» را به ابزاری تبدیل می‌کنم که خودم را قانع کنم آنچه رخ می‌دهد در واقع رخ نمی‌دهد. به این می‌گوییم «به خودت گاز گرفتن» (خود‐گاز‌زدگی).🌊 پردازش کن، نه سرکوباحساسات مثل خاک‌مُرد (شن‌های روان) هستند. اگر با آن‌ها بجنگی، غرق می‌شوی؛ اما اگر رها کنی و آرام بگیری، شناور می‌مانی.به جای تاب آوردن یا فرار کردن، باید احساساتم را کاملاً حس کنم و بگذارم آن‌ها به من بگویند کدام نیازم برآورده نشده. از نظر من (برگرفته از دیدگاه تیل سوان، راه این است که رنج را به توانمندی اصیل تبدیل کنم؛ از طریق آگاهی رادیکال از خودم و اقدامِ همسو با نیازهای واقعی‌ام، نه صرفاً مدیریت دردی که در حال تحملش هستم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 16 May 2026 01:00:37 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AA-%D8%A8%D8%A7-%D8%B4%D8%B9%D9%84%D9%87-%DB%8C-%DA%A9%D9%85-%D8%A8%D9%BE%D8%B2%D9%87-vsweuldsdgyy در طول نوشتن رمان دومم، Her Open Palms، خیلی خیلی ادیت کردم با روش های مختلف. یه بار گوشش دادم و یادداشت برداری کردم برای ادیت. یه بار پرینتش کردم و دوباره خوندم و ادیت. یه بار برنامه های نویسندگی نظرشونو گفتن و ادیت و آخرین بار به دوستام دادن خوندن و ادیت.میشه گفت طولانی‌تر از رمان اولم، A Cage with an Open Door هستش. رمان اولم رفت توی صف مجوز گرفتن و تا آخر این هفته هم ادیت های ریز رمان دومم رو میکنم و میفرستم انتشارات متخصصان.میخوام رمانم تمام پتانسیلشو نشون بده. هم انگلیسی باشه و هم فارسی. هم فیزیکی و هم دیجیتال.ادیت رمان مثل پیچ و مهره کردن اعضای یه ساختمونه اول، بعدش که به آخراش میرسی ساختمون رو تزئین میکنی. دوست داری رنگش چی باشه، طرحش چی باشه. جمله چجوری بیان شه. تنوع چقدر داشته باشه.9 اردیبهشت، 29 سالم شد. خیلیا توی این سن به فکر ازدواجن یا ازدواج کردن ولی بهش فکر که میکنم، تا حالا حسرتی نداشتم. اهدافم اونقدر بزرگن که حس رضایت از زندگیم دارم و دقیقا همین زندگی باعث جذب و انتخاب آدم مناسب میشه.نبود اینترنت بین الملل انعظاف پذیرم کرده. آپارات فعالم و تا حالا توی یوتیوب به صورت جدی فعال نبودم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 11 May 2026 22:40:40 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%88%D8%B6%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7%D9%85-q8nxq3rbg3gx-q8nxq3rbg3gx فکر کنم بیش از دو بار شیشه‌های اتاق لرزید اما به طرز آرامی باهاش برخورد کردم. هر روزم به چک کردن اخبار، دیدن سریال تاکسی و نوشتن می‌گذره.توی جنگ قبلی نتونستم زیاد کاری کنم و این اذیتم می‌کرد چون از بیکاری متنفرم.اما الان همه چی رو دانلود کردم و همزمان با آماده شدن رمان اولم، روی رمان دومم کار میکنم.رمان اولم: A Cage with an Open Doorرمان دومم (مجموعه دو جلدی) هم Her Open Palms که میشه گفت جلد اول مجموعس رو ادیت میکنم. تا حالا کاراکترایی با این پیچیدگی ننوشته بودم، طوری که توی آنالیز و فیدبک ها، بیشترین امتیازم روی ساختن کاراکتراست.رمان اولم توی ژانر ادبی و رمان دومم توی ژانر جنایی از دسته‌ی روانشناسی هستش.الان که میخواستم شروع به نوشتن کنم، شکل روان‌نویسم توجهمو جلب کرد. مثل موشکه! بعد که از دور دیدم، خودمو یه جنگجوی متفاوت با اسلحه‌ی کیبورد و کاغذ و روان‌نویس دیدم.برای همین نوشتن بهم امید میده که کاری دارم میکنم.اسلحه‌های شما چیه؟ حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 09 May 2026 14:19:39 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DA%86%D8%A7%D9%BE-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D9%85-%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF-yy6ruwpamtd8 راه می‌رم و آهنگ From از امیا که یادآور رمان اولمه توی گوشم می‌خونه.قرارداد چاپ A Cage with an Open Door امروز بسته شد و رویایی که وسط دانشگاه باعث شد خودکار رو روی جزوه‌های مهندسی بکوبم، به واقعیت پیوست.سال‌ها کتابخوانی کنی و چیزی از خودت نداشته باشی برای ارائه؟ برای من زشته.گیلدای داستان، از بین خرابه‌های غزه مثل گل شکوفا شد، رمان انگلیسیش هم توی فصل بهار شکوفا خواهد شد.بعد از اون، سراغ چاپ ترجمه فارسیش و کتاب صوتیش میرم. کمی صبر هم برای دل بی‌قرار و هیجان‌زده‌ی خودم و هم شما!در این حین، سری به رمان دومم زدم و طرح داستانشو اصلاح کردم تا پرملات‌تر از همیشه بشه.برای ننوشتنم عذر می‌خوام، سرم گرم کتابام که حکم بچه‌هامو دارن بود 🙏😊 حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 09 Feb 2026 23:19:54 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%DB%8C%D8%AA%DB%8C%D9%85-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%84%D8%A8-%D8%AA%D9%88%D8%AC%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%B1-%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%DA%A9%D8%B4%D8%AA-mkwcook8x48x زیر تخت قایم شدم و گوش‌هامو گرفتم تا صدای ضجه و جیغ خواهر و برادرم رو نشنوم. عرق دستام رو مدام به شلوار راحتیم میمالیدم تا بتونم صفحه‌ی گوشیمو روشن کنم. توی گروه خانوادگی پیام دادم: "کمک، کمک... یه مرده در خونه رو شکونده و داره خواهر و برادرم رو میکشه 😭😭."کسی سین نکرد.توی فیسبوک هم درخواست کمک کردم.صدای جیغ و فریاد قطع شد و صدای بسته شدن در اومد؛ به سمت حموم رفتم تا دوش بگیرم و خون صورت و بدنم رو بشورم.برای اولین بار بعد از ۱۳ سال بی خانمانی و بی‌پولی با لذت حوله رو دور خودم پیچیدم. لباس خونی رو توی مشما چپوندم تا بیرون از خونه ببرم.توی پذیرایی خواهر و برادرم به قتل رسیده بودن. خون تمام فرش رو گرفته بود و گوش خواهرم کنده شده بود. به جای چشم، دو دایره‌ی خونی روی صورتش بود.از کنار خون با احتیاط رد شدم، تا میتونستم از خونه فاصله گرفتم و مشما رو روی زمین بین ساقه‌های گندم رها کردم. باید آماده‌ی مواجهه با پدر و مادر جدیدم می‌شدم. پدر و مادر! چه اسم قشنگی! دیگه یتیم نیستم!در خونه رو بستم، چاقوی قاتل جلوی در بود؛ از کنار جنازه‌ها رد شدم و به اتاقم رفتم. باید گریه می‌کردم.چند دقیقه بعد پدر به خونه اومد و اسممو با نگرانی صدا کرد. از خوشحالی توی پوستم نمی‌گنجیدم!"بله پدر..." با دیدنش دم در شدت گریه رو بیشتر کردم. رنگش مثل گچ سفید شده بود."چه اتفاقی افتاده؟ تا پیامت رو دیدم خودمو رسوندم...""یه مرده در خونه رو شکست و با چاقو به جونشون افتاد. من توی اتاقم بودم و زیر تخت قایم شدم."به سمتم اومد و منو در آغوش کشید. آخیش...مادرم از پدر سفیدتر وارد پذیرایی شد؛ پدر و من پیش مادر رفتیم تا جیغ و ناله‌هاش رو به اشتراک بزاریم. تا مدتی به خواهر و برادرم نگاه می‌کردیم و اشک میریختیم.پدر به پلیس زنگ زد، قرار شد برای گشتن و بررسی خونه کمکشون کنیم.مادر شروع به تمیز کردن و منظم کردن خونه کرد تا حواسش کمی پرت بشه تا قاتل به زودی پیدا بشه؛ من توی آشپزخونه غذا میپختم."این کیف توئه؟ کارت بابات توش چیکار میکنه؟""عه آره...""نمیخوای توضیح بدی؟""فکر کردم هرموقعی میتونید منو ول می‌کنید. ترسیده بودم. دزدی کار بدیه ببخشید."سکوت کرد و رفت.نگاهی به ماهی تابه‌ای که پر از گوشت و پیاز بود کردم. عطرش سرمستم می‌کرد.بعد از خواهر و برادرم حالا تمام توجهشون برای من خواهد بود. حالا همه چیز بعد از مردن اونها بهتر میشه! باید از دوست پسر اینترنتیم برای همکاریش با من تشکر کنم.پلیس بعد از سه ماه در خونمون رو زد و من رو دستگیر کرد؛ میدونستم این روز بالاخره میرسه. پنج ساله توی زندانم و پنج سال دیگه به خونه برمیگردم. مادر و پدرم منو بخشیدن؛ مهربونی و عشقشون رو وقتی به من ثابت کردن، پشیمون شدم از کشتن خواهر و برادرم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 24 Jan 2026 20:32:02 +0330 https://virgool.io/weeklyChallenge/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D8%B3%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%86%D9%88-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D9%87-dgpmd6gzw1jg هرموقع صدای سکوت، فضای اطرافت رو شکست و دیگه وجود دنیای خارجی رو حس نکردی؛ یاد من بیوفت.وقتی موقع خواب، دستتو روی تشک دراز کردی و با اون‌یکی دستت محکم گرفتیش.وقتی شب‌ها به مدت طولانی به ستاره‌ها نگاه کردی و خودتو توی آسمون تصور.یاد من بیوفت وقتی ردپای واضح احساساتم رو روی دل دیگران میبینی.وقتی آروم زیر ابرهای روان قدم میزنی و زیرلب با خدا میگی و میخندی.وقتی برای احساس امنیت، قرآن بغل میکنی.وقتی با دیدن اموات، یواشکی به جدت امام علی میگی: "بابا علی، مواظبش باش."وقتی با چوبی بلند، لب ساحل میدوی و ردپا از خودت به جا میزاری.وقتی کیفت دفتر و خودکار جا خشک کرده به جای لوازم آرایش.وقتی بادکنکی رنگی توی آسمون دیدی که روش نوشتم: "لبخند بزن!"یا حباب‌های آزادی که از بالکن به بیرون پرواز میکنن.خلاصه که منو به یاد داشته باش که متنفرم از زندگی‌ای بدون ردپا جا گذاشتن. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 24 Jan 2026 00:32:38 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C-gfqdwbxvxvrr وقتی یکی از دانش‌آموزام تصمیم گرفت تا بیشتر نقاشی بکشه چون نقاشیش خوبه!یکی از تفریحاتم درست کردن تصویر برای رمانمه، امروز به ۱۰ تا Agent نامه فرستادم تا از یه کوچولو توانایی فرستادن ایمیل استفاده کنم :)خیلی دلم می‌خواد بازهم بیرون برم و چیزای جدید بخورم مث لاته پسته‌ای و دسر پسته‌ای کنارش که اسمشو یادم نمیاد.ایشونم کریسمس، ۷ ساله شدن! خانم کاکلی وقتی می‌خواد تخم بزاره میشینه کف قفسش و اخم می‌کنه :) حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 19 Jan 2026 22:42:02 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87-%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D9%85%D9%85-nr6yejei96ge از بی اینترنتی استفاده کردم و رفتم سراغ رمان One Breath Apart. رمانی که قراره پرحجم و تلخ باشه. مملو از نکه های داستانی واقعی از زندگی تو به فرقه وقتی خودتم نمیدونی کجایی. جدی میگم، بخاطرش 500 صفحه مدرک و شواهد از کسی دارم که الان دادگاه میره و میاد.باید دوباره طرح داستانش رو بنویسم و دوتا کتاب سری خواهد شد. نوشتن این کتاب برام مهمه چون خودمم از این ماجرا زخم خورده ام و هرموقع به مدارک نگاه میکنم حالم بد میشه.اما در کنارش، سریال بیگ بنگ تئوری رو نگاه میکنم، هدفونمو میزارم و همزمان به دانش سیاسی خیلی کم بقیه به بهونه ی سریال میخندم و توی بحثشون شرکت نمیکنم.ترجمه یکی از اولین شغل هاست که جای هوش مصنوعی رو میگیره و برای همین دستم از لحاظ مالی و اینکه دنبال مترجم خوب بگردم بازه. میتونم خودم زحمتشو بکشم ولی باید براش وقت بزارم.نوشتنم انقدر زیاد شده که مجبورم ماهی 3 تا 4 تا خودکار بخرم! برای همین به زودی به انقلاب خواهم رفت در جستجوی روان‌نویس لامی!حال و احوال دوستامم نمیدونم، ولی اگه اینجا رو میخونید دوستان، بهم بگید در چه حالید. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Thu, 15 Jan 2026 22:22:39 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D9%85%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D8%B3-%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%82-yjhjrt4v0aij دوست دارم حس کنم کنترل زندگیم دست خودمه، برای همین به کارایی که بقیه میکنن یا دوست دارن، مد و فشن توجهی نمی‌کنم. حالا که نمی‌تونم از فیلترشکن استفاده کنم و رمانم رو ادیت نهایی، سراغ ادیت رمان دیگم رفتم و در حین گوش دادن به 3 ساعت پیش‌نویس اولیه‌ی رمان One Breath Apart، یه بار دیگه حس خلق درمن زنده شد، از اول به این فکر می‌کردم که رمانم رو توی کشورای خارجی چاپ کنم، که این‌کار رو هم می‌کنم تا صدام شنیده شه ولی اگر هم انتشاراتی آمریکایی‌ای، کانادایی یا غیره کتابمو قبول نکردن، امیدم ازدست نمی‌ره.اگه این منم که صاحب کتابم، به هر قیمتی شده به چاپ می‌رسونمش.چه توی ایران و چه توی کشورای دیگه.یه راهی پیدا می‌کنم، تمام امیدم رو زمین نمی‌زارم.که اگه من پا پس بکشم، جواب به خودم باید بدم.همین طرز فکرو نسبت به کشورم هم دارم. خیلیا به رفتن از ایران فکر می‌کنن، ولی هویتی که ایرانی باشه، هرجوری شده بال و پراشو باز می‌کنه.وقتی به جایی تعلق داری، توی متن داستانی، دل کندن برات مثل قمه زدن دلت می‌شه.You feel strange because you still have your wings, rubbing beneath your skin. you think you're alone, but there are others like you, people who stand in front of white walls and blank paper and only see magical things.- "My Freinds" book from Fredrik Backman حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 10 Jan 2026 22:30:36 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%85%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D8%AA%D8%A7-%D8%A8%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%85-daw0rhxgbult گوشامو ببند و چشمامو بپوشون، اما من صدامو به بقیه میرسونم.درحالیکه توی رویاهات میبینی که روزی حرفاتو باور کنم، باور من به عقلمه و نه توهم.بهم اعتبار بدی یا نه، قدرت نویسندگیم میتونه پرده‌های صوتی رو پاره کنه و «تو برای من حرف نزنه» زبونتو پاره.تنها چیزی که بهش نیاز نداریم ما ایرانیا تصمیم‌گیری آمریکایی و اسرائیلی برای ماست. پس، همونطور که می‌خوایم زندگیمونو می‌کنیم و تمام تلاشاشونو هدر می‌دیم.همین دیشب بخاطر تعطیلی مترو مجبور شدم روی پل منتظر باشم بیان دنبالم برای یه ساعت. اما میدونی چیه؟ همون یه ساعت با حضور هموطنام باعث دلگرمیم بود.می‌نویسم تا بجنگم.تا هویتم رو ازدست ندم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 09 Jan 2026 22:00:54 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%BE%D9%84%DB%8C%D8%B3-%D8%AF%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D9%85%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D9%81%D9%82%D8%B7-%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%AE%D8%A7%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF-y6jzv8ayvv7s دایانا بچه‌ی کوچکش را می‌خواباند و راهی گذاشتن آشغال دم در خانه‌اش می‌شود. یک مرد غریبه با لوله‌ی آهنی به سرش می‌زند. صدای ناله و درد دایانا در کوچه می‌پیچد. دختری را کنار مرد می‌بیند که درحال خندیدن بطری‌ای به مرد می‌دهد و مرد محتویات بطری را روی صورتش می‌پاشد. صورت دایانا درحال ذوب شدن است. با پا به شکم دایانا می‌زنند. دایانا از زیر دست آنها فرار می‌کند و بلافاصله صورتش را زیر دوش حمام می‌گیرد. آبشار خون از زیر دوش حمام جاری می‌شود.دایانا می‌داند چه کسی پشت اسیدپاشی بوده است. شوهر قبلی‌اش یک یوتیوبر به نام Goatis است.سه سال پیش با او به لندن رفتند و همه به گردنبند عجیب او خیره شده بودند.دور گردن گوتیس یک پرنده‌ی به دار آویخته شده است.گردنبند او از یک پرنده‌ی مرده و بی پَر بود. از گردنش به سمت صورتش که نگاه می‌کردی، دندان‌های خونینش را درحال خوردن سنجاب مرده می‌دیدی. گوشت خام سنجاب را به دندان می‌کشید. همانطور که روز قبل سر یک خوک را به دندان کشیده بود تا پلیس او را برای این رفتار غیرمعمولی بازداشت کرد.خوردن گوشت خام خوکاو معتقد بود باید همیشه مستقیم به خورشید خیره شد تا تمام اطلاعات و دانش را به انسان‌ها منتقل کند؛ و اگر در این کار حرفه‌ای باشید، دیگر نیازی به غذا ندارید.عینک‌های ضدآفتاب غیرطبیعی و زشت است.یک روز از خواب بیدار می‌شود و هوس گوشت می‌کند. گوشت انسان.او تکه‌ای گوشت را در ظرف شیشه‌ای برای یک سال نگه می‌داشت.خوردن گوشت‌های مانده پروبیوتیک و حس خوشایندی می‌دهد.در کانال یوتیوبش لایو می‌گذارد."سلام دوستان! گوشت مانده‌ی من یک ساله شده و جلوی شما می‌خواهم بخورمش."ظاهر گوشت مثل آب قاطی شده با کارتن است.در یکی از ویدئوهای دیگر توضیح می‌دهد هدف خواندن کتاب چیست.خواندن کتاب غیرطبیعی است و برای همین ما از خواندن خوشمان نمی‌آید. کلمه‌های ریز کتاب برای صدمه زدن به چشمان شماست.در یک ویدئوی دیگر، همسرش به کمک او نیاز دارد و استفراغ می‌کند و در ویدئوی لایو به او می‌گوید:"دهنت را ببند؛ گفتم دو ساعت لایو هستم."در ویدئوی بعدی او و دایانا را با چشمانی کبود، حالی ناخوش و دندان‌های شکسته می‌بینیم.گوتیس شروع می‌کند:همسرم را در خیابان زدند و من دنبال دکتر برای او هستم. لطفا این لایو را با هرچقدر پول که می‌خواهید حمایت کنید تا او را به بیمارستان ببرم.یک ماه بعد از دایانا جدا می‌شود و زنی دیگر جایش را می‌گیرد.هیچ اخلاقی در دنیا وجود ندارد و بخشش غیرطبیعی است.همسر جدید گوتیس، بِل برای انتقام گرفتن از دایانا به گوتیس کمک می‌کنند.بِل، به همسر قبلی ۳۳ ساله و دختر ۱۵ ساله‌اش خبر معامله‌ی خوبی می‌دهد.پدر و دختر نشانی دایانا‌ با تظاهر به پیک غذا بودن پیدا و روی او اسید می‌پاشند.شش ماه بعد پدر و دختر دستگیر می‌شوند.گوتیس و بِل تحت تعقیب‌اند و هنوز یوتیوب گوتیس فعال است. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Tue, 06 Jan 2026 12:31:50 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%BA%D9%85-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-ypq78fd8fy9t ‌ستاره‌های شب بالای تمام ایده‌های خیس خوردمو در قالب رمان انگلیسی چشمک میزنن و پارچه ی رنگارنگ داستانم رو روی طناب فایل گوگل داک پهن می‌کنم، قطره قطره از گوشه های داشتان اشک به زمین میباره.به زودی قراره دنبال Agent برای انتشار رمان کوتاهم برای خارج از کشور پیدا کنم و باد استرس هرلحظه تمام روح داستانم رو سرد میکنه. روحی که به داستان دمیدم، با نا امیدی ای که بقیه بهم میدن به سردی مرگ میره.یا باید بزارم باد داستانم رو به زمین بندازه، یا به پرواز دربیاره. به دوستای ایرانیم که بهم قول داده بودن سه فصل اول کتابمو بخونن و نظرشونو بگن خیره میشم. بعد از چندماه، هنوز هیچ خبری ازشون نیست.اما بیش از 5 نفر از نویسنده های خارجی نظرهای خوب و مهمی بهم دادن اما همون نویسنده های خارجی، بهم گفتن شاید رمانت رو قبول نکنن بخاطر رابطه ی بد آمریکا و ایران... کمی سرد شدم، بلافاصله یکی دیگه از دوستای شیعه‌ی آمریکاییم بهم امید داد و اینکه او هم درباره ی این موضوع مینویسه. حالا با هم داریم می‌نویسیم!به کلاس‌های نویسندگی ایران که در سطح ابتدایی گیر کردن نگاه می‌کنم و اینکه نمیتونم باهاشون درباره‌ی نویسندگی بیش از چیزی که میدونن حرف بزنم. نویسندگی توی ایران تجربی و توی خارج حرفه‌ایه.به پلتفرم ویرگول و تلاش‌های محدودش برای حمایت نویسنده ها نگاه می‌کنم و به پلتفرم‌های خارجی که از نوشتن پول درمیارن.هیچ‌وقت داستان و روحم نمیتونه با تنهایی زیباییشو نشون بده.درنهایت، خورشید خودش رو نشون میده و من رو با سوالی مهم مواجه میکنه، یا بزارم قطره ها آب بشن و باد داستانم رو با خودش به آسمون ببره، یا با روحی سرد به زمین بیوفته. بالا یا پایین؟برای اینکه بدونید چرا دارم رمان انگلیسی می‌نویسم، این پستمو بخونین. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 02 Jan 2026 13:33:32 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%D9%85%D9%86-7-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%A8%D8%A7-%DB%8C%DA%A9-%D9%82%D8%A7%D8%AA%D9%84-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-%DA%A9%D9%85%DA%A9%D9%85-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%AF-etv4jyulvcd0 جری از بچگی علاقه‌ی خاصی به کفش پاشنه بلند و فرم پای زنان درون آن داشت و تا زمانیکه بزرگ شد و ازدواج کرد، از بین نرفت. در مدرسه، وقتی معلم ریاضی را پشت میز با پاهای برهنه و کفش پاشنه بلند طوسی روی زمین دید، آرام زیر میز معلم به بهانه‌ی برداشتن پاک کن رفت تا کفش‌هایش را بدزدد اما با خوردن زنگ تفریح، موفق نشد. از کلاس به سمت کمد وسایلش رفت، با کتاب و دفترهایش لباس‌های زیر زنانه ته کیفش را هل داد، زیپ کیفش را بست و رفت.سر راه خانه، مایا را دید که منتظر او بود. قرار بود اتاقش را به دوست دخترش نشان دهد؛ به خانه وارد می‌شوند، جری او را به اتاقش با لبخند دعوت می‌کند و برای آوردن قهوه و پذیرایی از مهمان تنهایش می‌گذارد.در این فاصله، در اتاق دیگری لباس‌های مدرسه را عوض می‌کند، لباس‌های پدرش را می‌پوشد، ماسکی مشکی روی صورتش می‌گذارد و در اتاقش را باز می‌کند. مایا وحشت کرده است. جری با چاقو در دست او را تهدید به درآوردن لباس‌هایش می‌کند و بعد دست و پاها و دهانش را می‌بندد؛ از بدنش عکس می‌گیرد و می‌رود.دوباره جری لباس‌های پدرش را در می‌آورد، ماسک را جایی قایم می‌کند و به سمت اتاقی که مایا هست می‌رود: «چی شد؟ بهت آسیب نرسوند که؟ من نمیفهمم چجوری اون پسره‌ی کثافت وارد اتاقم شد؟» مایا گریه می‌کند. جری دست و پایش را باز می‌کند: «نگران نباش، حسابی زدمش.»ده سال بعد، جری با لابنا ازدواج می‌کند. دارسی از صبح تا بعدازظهر سرکار است و جری در خانه. رفتارهای او از بچگی عوض نشده است. او زنان را در غیاب همسرش به خانه می‌آورد، آنها را به قتل می‌رساند و از جنازه‌ی آنها به عنوان مدل استفاده می‌کند و با آنها بازی می‌کند. او لباس‌های زیر دزدیده شده‌اش را بر تن جنازه‌ها می‌کند و با آنها عکس می‌گیرد.پای یکی از جنازه‌ها را قطع و در یخچال گذاشت تا هرموقع مدل پا خواست، آنرا داشته باشد. او سعی می‌کرد شوک الکتریکی به جنازه‌ها وارد کند تا برقصند یا زنده به نظر برسند.اما چطور لابنا از کارهای جری خبری نداشت؟ حتی وقتی درحال خوردن شام با همسر و پسرش بود، نمی‌دانست جری یک قربانی دست و پا بسته در انباری نگه‌داری می‌کند؟ او با تاکید جری حق نداشت به انباری و پارکینگ رود چون دوست داشت آزادانه و بدون مزاحمت دیگران به هنر خوانندگی در اتاق عایق صدایش بپردازد. به پلیس می‌گوید: «او مردی خوش برخورد بود و همیشه لبخند بر لبان من می‌نشاند، در خانه کمک می‌کرد و به فکرم بود. چطور می‌توانم باور کنم او قاتل سریالی است؟»جری یک اکانت تیک تاک داشت و اسم خودش را «کریم» جا زده بود تا به مصری زبان‌ها انگلیسی آموزش دهد و معلم خصوصی بود؛ تا یکی از والدین به پلیس مراجعه کرد که دخترش گم شده است و آخرین بار به کلاس خصوصی با کریم رفته است. جری در آمریکا به دنیا آمده بود و در مصر زندگی می‌کرد. او با دلایل تصادفی و شاید بی‌اهمیت ناگهان از کوره در می‌رفت و عصبانیتش را سر همکارانش خالی می‌کرد تا فردا با شاخه‌ای گل رز به عنوان معذرت خواهی سراغ آنها رود.پلیس بدون خبر وارد خانه‌ی کریم می‌شوند و اتاق عایق صدا را پیدا می‌کنند، در آن اتاق وسایل شکنجه و مواد مخدر پیدا می‌کنند، کریم را دستگیر.پلیس از کریم می‌پرسد: «مادر پسرت کجاست؟»کریم: «او مرده است.»لابنا در تیک تاک خود به بیننده‌های عرب و انگلیسی زبانش خبر می‌دهد که کریم پسرش را دزدیده است و به کمک آنها برای پیدا کردن پسرش نیاز دارد. او بخاطر همسر قاتلش از مصر به آمریکا سفر کرده است و نگران پسرش: «هرموقع پلیس از من خبر می‌گیرد، کریم به دروغ به انها می‌گوید که من مرده ام و در نتیجه پسرم الان پیش مادرشوهرم است. من تمام مدارک لازم برای سرپرستی پسرم را دارم و الان مادرشوهرم را پیدا نمی‌کنم. کمکم کنید.»لابنا و پسرش زینکریم به زودی اعدام خواهد شد اما هنوز دارسی منتظر پسرش است. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sun, 28 Dec 2025 13:33:40 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D8%AF%D8%B4%D9%85%D9%86%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D8%A7%DA%AF-%DA%86%D8%A7%DB%8C-kfbdgjbrm2a2 یک شنبه ی معمولی بود، دوباره وارد دیسکورد شدم و با دوستام کمی حرف زدم که دیدم یکیشون یه فایل پونصد صفحه‌ای از مدارکی که برای زندان انداختن سرگروه فرقه‌ای که من و بقیه توش گیر افتاده بودن دیدم.درجا شوکه شدم، میدونستم که سرگروه فرقه خودشم نمیدونه فرقه داره و با شرم و به خجالت انداختن بقیه کنترلشون میکنه. داستان زندگی آخرین همسرش و اینکه توی خونشون توی این یه سالی که باهم بودن چه اتفاقی افتاد، یا خانمی که براش برای چندین سال کار می‌کرد (اِستِفِنی)، منو با انگیزه تر کرد تا بتونم انتقامم رو ازش بگیرم.اسممو عوض کردم و عضو گروه استفنی شدم، توی گروهش احساس امنیت نمی‌کردم چون نقاش ماهری بود، دوست داشت بقیه رو نقاشی کنه تا طرز نگاهشون نسبت بهش رنگی رنگی باشه اما خودش هم نمی‌دونست چه رنگیه. ما میدونستیم. برای همین گفتم بهش. گفتم که تا کسی طرز فکرشو به چالش میکشه، از گروهش بیرونش میندازه.خواستم ببینم بعد از بیرون اومدن از فرقه عوض شده یا نه، بهش گفتم دوست دارم توی گروهش باشم ولی اونطوری نباید خودم باشم. اصیل بودن به اونجا بودن در آخر غلبه کرد و تا اسمم رو بهش گفتم، منو از اونجا انداخت بیرون. نمی‌دونست هرموقع کسی درباره ی شخصیتش به بقیه دروغ بگه رو به همه واضح نشون خواهم داد.دوستام می‌گفتن شاید هنوز نمی‌تونه از پس دردهای گذشتش بربیاد. درست میگفتن چون همیشه از دردهاش درحال فراره.دیسکورد برام یه دنیای راحته. وقتی میتونم جاهایی عضو شم که با هم خاطره ساختیم و هرموقع بخوام حرف بزنم کسی هست که تحویلم بگیره مثل یه ماگ چای لته با لاوندره.جایی که دشمن دارم و دوست، اما حالا که اسممو تغییر دادم، دوستام اسم واقعیمو پیش خودشون به عنوان راز نگه میدارن. بیشتر کسایی که باهاشون حرف می‌زنم از فرقه جدا شدن و درد مشترکمون مارو نسبت به هم دلسوزتر کرده.حالا که پیشنویس سوم رمانم رو شروع کردم (A Cage with the Door Open) و کتابی درباره‌ی وقایعی که توی فلسطین برای فلسطینی‌ها توسط اسرائیلی‌ها افتاده رو خوندم، حس می‌کنم رشد کردم.یادمه دلیلی که باعث شد با چشمای کور با دوستایی که نباید دوست می‌بودم باشم، تنهایی بود.حالا اتفاق بدی بیوفته، بدون هیچ حرفی آغوش باز خالم، لبخند مامانم، وفاداری دوست بلژیکیم، آمریکاییم، ژاپنیم و ایرانیم و از همه مهمتر اصالت خودم و توکل به خدا، راه رو برای دیدن دوست و دشمن برام باز میکنه.در طول این روزها، نوشتم، کتاب خوندم، با دوستام حرف زدم، فیسیلیس (میوه آمریکای جنوبی) خوردم، قهوه های دمی با پودر دارچین و هل خوردم، اما درونم بعضی اوقات از شدت احساس شوک به قلبم میزد و از شدت خوشحالی، درطول مسیر سرکارم 20 صفحه از کتاب «دوستان من» از فردریک بکمن رو ورق میزد و آخر شب ها برای خوابیدن روی بالش فوق‌العاده ی ترکی (کلیک) بی قراری میکرد.زمستون و پاییز بیشتر فصل هایین که هنر رها کردن رو یاد می‌گیرم. پس بیا به هم برف بپاشیم، چای دارچین بنوشیم و به افتادن برگ‌ها خیره شیم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 26 Dec 2025 21:05:27 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%DB%B5-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D8%AF-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%AA-%D9%81%D8%A7%D8%B5%D9%84%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-r6rftredhzxb اصالت واژه‌ای است که در محافل خودیاری، دفاتر روانشناسی و جوامع معنوی بسیار شنیده می‌شود.اصالت چیست؟چیزی که اصیل است، کپی نیست؛ واقعی، حقیقی و راستین است. در مورد انسان، هر فرد به‌عنوان تجلی یکتای آگاهی منبع به دنیا می‌آید. هر کس با جوهره‌ای منحصر به‌فرد، همچون امضای انرژی، وارد زندگی می‌شود؛ در این جوهره هدف، افکار، احساسات، خواسته‌ها، نیازها و نقش ویژهٔ او در جهان نهفته است. مسیر رشد انسان باید مانند شکوفه‌دادن گل باشد؛ هر فرد همچون گل نیلوفر است که درونش مرواریدِ اصالت قرار دارد. اگر اجازهٔ شکوفایی طبیعی داده شود، این مروارید آشکار می‌شود.اما فرایند اجتماعی‌شدن در زمین چنین نیست. والدین و جامعه اغلب مانع شکوفایی طبیعی کودک می‌شوند. به جای دیدن کودک به‌عنوان شکوفه‌ای که باید باز شود، او را مادهٔ خامی می‌بینند که باید شکل داده شود. به ما می‌گویند چه چیزهایی پذیرفتنی و امن است و چه چیزهایی ناپذیرفتنی و خطرناک. بنابراین بخش‌های آسیب‌پذیر و واقعیِ وجودمان را پنهان می‌کنیم. این آغاز فرایند «دوپاره‌سازی» است: تنها بخش‌هایی را نشان می‌دهیم که باعث پذیرش و امنیت می‌شوند و باقی را مخفی می‌کنیم.نتیجه این است که شخصیت‌های ما در اصل ساختگی‌اند. شخصیت چیزی است که برای بقا و پذیرش در شرایط و فرهنگ خاصی ساخته‌ایم. بخش‌های واقعی و آسیب‌پذیرمان سرکوب و ناخودآگاه می‌شوند. بنابراین، ما تنها به اندازهٔ آگاهی‌مان از خود می‌توانیم اصیل باشیم؛ و چون بیشتر وجودمان در ناخودآگاه مدفون است، اغلب نسخه‌های تقلیدی از دیگران هستیم.چگونه اصیل باشیم؟اصالت یعنی هماهنگی آگاهانه میان دنیای درونی و بیرونی. آنچه درون است باید همان چیزی باشد که بیرون نشان داده می‌شود. اگر تضاد وجود داشته باشد، فرد غیر‌اصیل است: کسی که از کارش متنفر است اما ادامه می‌دهد؛ کسی که وانمود می‌کند کسی را دوست دارد در حالی که از او بیزار است؛ کسی که استعداد هنری‌اش را انکار می‌کند؛ یا کسی که احساساتش را سرکوب می‌کند چون پذیرفته نیست. حتی داشتن دو حساب کاربری متفاوت در شبکه‌های اجتماعی یا پنهان‌کردن گرایش جنسی واقعی، نمونه‌هایی از عدم اصالت‌اند. جامعهٔ ما بر پایهٔ تظاهر بنا شده است، اما این باید پایان یابد، زیرا یکی از بزرگ‌ترین موانع بیداری است. پرسش اصلی این است: آیا میان خودِ درونی و بیرونی من ناسازگاری وجود دارد؟آگاهی از ناسازگاری‌هامسئلهٔ بزرگ‌تر از انتخاب آگاهانهٔ عدم اصالت، این است که حتی متوجه نشویم یا نپذیریم که میان دنیای درونی و بیرونی ما ناسازگاری وجود دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند ۲۴ ساعت در روز کاملاً صادق باشد، و جهان هم برای چنین صداقتی ساخته نشده است. بنابراین مهم‌تر از رفع همهٔ ناسازگاری‌ها، آگاه بودن از آن‌هاست. گاهی لازم است آگاهانه غیر‌اصیل باشیم، اما همین موقعیت‌ها ما را به بیداری و بازاندیشی دعوت می‌کنند. بزرگ‌ترین دشمن اصالت، تظاهر نیست بلکه انکار است.تمایل به بد جلوه‌کردنبرای اصیل بودن باید آمادگی داشته باشیم که نزد خود و دیگران بد به نظر برسیم. بزرگ‌ترین وابستگی نفس انسان، حس خوب‌بودن است و شرم دشمن اصلی آن. پذیرش جنبه‌های «بد» یا ناخوشایند خود دشوار است، اما شرط اصالت همین است. باید واقعیت را بپذیریم، چه خوب و چه بد. پذیرش به معنای تأیید یا محکوم‌کردن نیست، بلکه به معنای دیدن چیزی به‌عنوان واقعیت و اجازه‌دادن به ورود آن است.آسیب‌پذیر بودناصالت در قلب خود یعنی آسیب‌پذیری. بسیاری از حقیقت‌های ما پشت جنبه‌های محافظتی پنهان می‌شوند. آنچه اغلب بیان می‌کنیم، تنها بخشی از واقعیت است که ما را امن نگه می‌دارد، نه آسیب‌پذیری پشت آن. بیان اصیل یعنی گفتن تمام حقیقت، حتی احساسات ترس، بی‌اهمیتی یا دیده‌نشدن. پرسش کلیدی این است: «در این لحظه از چه چیزی دفاع می‌کنم؟» همان بخش آسیب‌پذیر، حقیقتی است که باید آشکار شود.احساسات شماریشهٔ اصالت، شناخت و ابراز احساسات است. ما در «عصر تاریک عاطفی» زندگی می‌کنیم؛ فرهنگی که احساسات را بی‌اعتبار می‌کند. اما احساسات مانند قطب‌نما هستند، نشان می‌دهند کجا ایستاده‌ایم و به کدام سو باید برویم. اگر به احساسات خود دسترسی نداشته باشیم، نمی‌دانیم در کجا قرار داریم و نمی‌توانیم با دیگران ارتباط مؤثر برقرار کنیم. احساسات همچنین دروازه‌ای برای کشف محدودیت‌های ناخودآگاه‌اند که مانع اصالت می‌شوند.آگاهی از افکارآگاه شوید از افکار و باورهای خود. باورها و افکار می‌توانند بازتاب مستقیم جوهرهٔ شما باشند یا دقیقاً همان چیزی باشند که جوهرهٔ شما را می‌پوشانند. مثلاً ممکن است فکری مثل «هیچ‌کس هرگز مرا دوست نخواهد داشت» در ذهن باشد؛ این فکر می‌تواند مانع آشکار شدن جوهرهٔ شما شود. حتی اگر توهم باشد، واقعی است چون شما واقعاً آن را فکر می‌کنید. تنها زمانی می‌توانید آن را تغییر دهید که وجودش را بپذیرید. حقیقت و توهم هر دو بخشی از واقعیت‌اند.عینی بودنبیشتر ما خودمان را عینی نمی‌بینیم؛ اعمالمان را همان‌طور که هستند نمی‌بینیم، چون از زاویهٔ محدود خود نگاه می‌کنیم. یکی از بهترین راه‌ها برای تمرین نگاه عینی، مدیتیشن است: تصور کنید از بدن خود بیرون آمده‌اید و خودتان را می‌بینید. سپس این نگاه را در طول روز حفظ کنید، مثل یک پرنده یا مگس روی دیوار که رفتار شما را با دیگران مشاهده می‌کند. این کار کمک می‌کند بفهمید واقعاً چه کسی هستید و چه احساسی دارید. حتی می‌توانید خودتان را فیلم‌برداری کنید و ببینید چطور وقتی می‌دانید کسی نگاهتان می‌کند، رفتارتان تغییر می‌کند؛ این نشانهٔ عدم اصالت است.بالاترین حالتشما تنها می‌توانید با چیزی کار کنید که واقعی است. اگر ندانید و نپذیرید که واقعاً چه فکر می‌کنید، چه احساسی دارید، چه می‌خواهید و چه نیاز دارید، با توهم کار می‌کنید و به جایی نمی‌رسید. هر کاری که آگاهی شما را بیشتر کند، گامی در مسیر اصالت است. اصالت بالاترین حالت انسانی است و در آینده جایگزین مفهوم «روشنی» یا «بیداری معنوی» خواهد شد. این خبر خوبی است، زیرا جامعه‌ای خواهیم داشت که به شکوفایی افراد کمک می‌کند، نه اینکه آن‌ها را سرکوب و پنهان کند. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 22 Dec 2025 23:48:46 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-20-%D8%AF%D9%82%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D9%87%D9%85-%D8%A8%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%85-oafdgyw1xffl https://www.aparat.com/v/lpc6840نوشتن وقتی تنهاست، یک صداست؛ اما وقتی باهم می‌نویسیم، تبدیل به هم‌صدایی می‌شود. هر کلمه‌ای که کنار هم می‌گذاریم، پلی می‌سازد میان ذهن‌ها و دل‌ها. باهم نوشتن یعنی قدرت خلق جمعی، یعنی اینکه ایده‌هایمان تنها نمی‌مانند و می‌توانند جهان را روشن‌تر کنند. بیایید دست به قلم شویم، نه فقط برای خودمان، بلکه برای ساختن آینده‌ای که با هم نوشته‌ایم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Tue, 16 Dec 2025 14:33:14 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%D9%BE%D8%B3%D8%B1-%D8%B9%D8%B5%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%B4-6-%D9%86%D9%81%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%B9%D8%AC%DB%8C%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D8%B4%D8%AA-qhlhlb4q7hfm خانه در آتش می‌سوخت و رو به ریزش بود. آتش‌نشان‌ها رو‌به‌روی خانه، در تلاش برای سرکوب‌کردنِ آتشِ خشمگین بودند که صدایِ زنیِ شصت‌وشش‌ساله را شنیدند:خواهش می‌کنم، پسرم درون خانه است. نجاتش دهید!آتش‌نشان‌ها می‌دانستند هر دقیقه‌ای ممکن است خانه سقوط کند، اما آتش‌نشان‌ها در هر شرایطی آماده‌ی قربانی‌شدن برای نجاتِ کسیِ دیگر بودند.ده آتش‌نشان به درونِ ساختمان رفتند و در آخر ۶ نفر از آن‌ها جانشان را از دست دادند.اما پسرِ خانمِ شصت‌وشش‌ساله، هیچ‌وقت پیدا نشد.او کجا بود؟ آیا وجودِ خارجی داشت؟ آیا مادرش از غیبتِ او خبر داشت؟ چه کسی آتش را شروع کرد؟ساعتِ ۴ صبح بود، آتش‌نشان‌ها نیرویِ کمکی درخواست کردند. ماشینِ آتش‌نشانیِ دوم هم مثلِ ماشینِ اول نمی‌توانست به ساختمان نزدیک شود.ساختمانِ آتش‌گرفته تنها یک ورودی داشت و به‌دلیلِ پارکِ ماشین‌هایِ زیاد در دو طرفِ خیابان، امکانِ رد شدنِ ماشینِ آتش‌نشانی نبود.پس شلنگ، کپسول های اکسیژن و هرچیزی که می‌توانستند را به خودشان وصل کرده و با پایِ دوان به سمتِ محلِ آتش‌سوزی دویدند. یکی از نیروهایِ آتش‌نشانی را از زیرِ آوار بیرون آوردند. او با تمامِ صدماتی که زیرِ آوار متحمل شده بود، شروع به کندنِ چاله برای نجاتِ دیگران از زیرِ آوار کرد.هر ماشینی که به آن‌ها در کندنِ چاله کمک می‌کرد، از صفِ ماشین‌هایِ پارک‌شده در دو طرفِ خیابان رد نمی‌شد.بعد از پنجاه دقیقه کندن، صدایِ فریادِ یکی از آتش‌نشان‌ها را می‌شنوند، او را از زیرِ آوار خارج و به بیمارستان می‌فرستند.تمام آتش نشان ها در سکوت به جان زمین افتاده بودند.بعد از دو ساعت، آتش‌نشانِ آسیب‌دیده درونِ چاله رفت و اطرافِ آن را لمس کرد تا اینکه دستش به دستی خورد. دومین آتش‌نشان هم نجات پیدا کرد.تا ساعتِ ۸ صبح، بقیه‌ی آتش‌نشان‌ها را هم پیدا کردند. ۶ آتش‌نشان از ۱۰ آتش‌نشان، جانشان را از دست داده بودند.اما هنوز پسرِ زنِ شصت‌وشش‌ساله را پیدا نکرده‌اند. تا این موقع، تمامِ کُره از اخبارِ این حادثه خبر دارد.درحال کوبیدن پتک هایشان روی زمین به صدای رادیو گوش می‌دادند:آتش‌نشان اپاچینو، ۳۲ ساله: برای ۸ سال آتش‌نشان بود. آتش‌نشانی دقیقاً خواسته‌ی او در زندگی نبود، اما به‌خاطر کمکِ مالی به والدینش، این شغل را انتخاب کرد. یک هفته‌ی دیگر، با همسرش ازدواج می‌کردند. آخرین پیامِ او به همسرش: «من همیشه از تو محافظت خواهم کرد.»آتش‌نشان اپاچینو در بیمارستان، مُرده اعلام شد.اپاچینواشک در چشمان آتش نشان ها حلقه زد و دوباره پتک به زمین کوبیدند تا پسرِ زن شصت و شش ساله را پیدا کنند.آتش‌نشان کیم چانگ هیو، ۳۸ ساله: او شغلِ آتش‌نشانی را دوست داشت. برای داروهایی که مادرش به آن نیاز داشت، سخت کار می‌کرد تا ۳۰۰ دلار اضافه‌حقوق بگیرد.آتش‌نشان کیم چانگ هیو در بیمارستان، مُرده اعلام شد.کیم چانگ هیواشک در چشمان آتش نشان ها حلقه زد و دوباره پتک به زمین کوبیدند تا پسرِ زن شصت و شش ساله را پیدا کنند.آتش‌نشان تانگ هوک چان، ۳۶ ساله: او صاحبِ دو بچه بود، در کنارِ آتش‌نشانی، دامپزشک هم بود و همسرش همیشه قبل از کار به او تشر می‌زد: «عزیزم، آیا می‌توانی برای اولین بار کمک‌کننده نباشی؟ کمی استراحت کن.»آتش‌نشان کیم تانگ هوک چان در بیمارستان، مُرده اعلام شد.کیم تانگ هوک چاناشک در چشمانِ آتش‌نشان‌ها حلقه زد و دوباره پتک به زمین کوبیدند تا پسرِ زنِ شصت‌وشش‌ساله را پیدا کنند.آتش‌نشان‌ها با خواندن دعای مخصوص، ادامه دادند:«وقتی که برای انجام وظیفه فراخوانده می‌شوم، خدایا هر جا که شعله‌ها زبانه می‌کشند، به من قدرت بده تا نجات دهم.یک زندگی، هر سنی که باشد، به من کمک کن تا کودکِ کوچک را قبل از اینکه خیلی دیر شود در آغوش بگیرم یا یک فردِ مسن را از وحشت نجات دهم.تا هوشیار باشم تا ضعیف‌ترین فریاد را بشنوم و به سرعت و به‌طورِ مؤثر آتش را خاموش کنم.می‌خواهم رسالتِ خود را انجام دهم و بهترین‌هایم را برای محافظت از همسایه‌ام واموالش و اگر طبقِ خواستِ تو مجبور شوم جانم را از دست بدهم، با دستِ محافظِ تو خانواده‌ی دوست‌داشتنی‌ام را برکت دهم.»نیروی تحقیقِ آتش‌نشانی به صحنه‌ی حادثه می‌رسد، برای اینکه بعد از این همه مدت هنوز پسر زیر آوار را پیدا نکرده‌اند.تمامِ نزدیکانِ مادرِ شصت‌وشش‌ساله اطرافش بودند تا اینکه یکی از آن‌ها با لحنی راحت گفت: «اوه! به من خبر دادند پسرِ زنِ شصت‌وشش‌ساله، در خانه‌ی عمویش است.»یکی از نیروهای تحقیقِ آتش‌نشانی، به زمین افتاد و گریه کرد. آن‌ها شش قربانی برای پسری که در خانه نبود، دادند.اسم پسرِ مادرِ شصت‌وشش‌ساله، تروی بود. او مشکلات روانی داشت و به مادرش شبِ قبل از آتش‌سوزی حمله کرد. مادرش به طبقه‌ی پایین رفت تا کمی تروی آرام بگیرد؛ اما تروی یک پتو را به آتش کشید و روی تخت پرتابش کرد؛ در آخر، از ترسش، بدون دادن هیچ اطلاعی به مادرش از خانه بیرون زد.تروی محکوم به فقط ۵ سال زندان شد. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sun, 14 Dec 2025 22:07:39 +0330