https://virgool.io/feed/@hshea313 من حدیثه سادات حسینی هستم، عاشق قهوه و بهترین دوستم کتاب! به زبان فارسی و انگلیسی مینویسم. کانال تلگرامم: https://t.me/HadisehWrites fa 2026-04-14 09:49:16 https://files.virgool.io/upload/users/23530/avatar/BqBn1D.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@hshea313 https://virgool.io/@hshea313/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%DA%86%D8%A7%D9%BE-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D9%85-%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%B4%D8%AF-yy6ruwpamtd8 راه می‌رم و آهنگ From از امیا که یادآور رمان اولمه توی گوشم می‌خونه.قرارداد چاپ A Cage with an Open Door امروز بسته شد و رویایی که وسط دانشگاه باعث شد خودکار رو روی جزوه‌های مهندسی بکوبم، به واقعیت پیوست.سال‌ها کتابخوانی کنی و چیزی از خودت نداشته باشی برای ارائه؟ برای من زشته.گیلدای داستان، از بین خرابه‌های غزه مثل گل شکوفا شد، رمان انگلیسیش هم توی فصل بهار شکوفا خواهد شد.بعد از اون، سراغ چاپ ترجمه فارسیش و کتاب صوتیش میرم. کمی صبر هم برای دل بی‌قرار و هیجان‌زده‌ی خودم و هم شما!در این حین، سری به رمان دومم زدم و طرح داستانشو اصلاح کردم تا پرملات‌تر از همیشه بشه.برای ننوشتنم عذر می‌خوام، سرم گرم کتابام که حکم بچه‌هامو دارن بود 🙏😊 حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 09 Feb 2026 23:19:54 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%DB%8C%D8%AA%DB%8C%D9%85-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%84%D8%A8-%D8%AA%D9%88%D8%AC%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%B1-%D9%88-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%DA%A9%D8%B4%D8%AA-mkwcook8x48x زیر تخت قایم شدم و گوش‌هامو گرفتم تا صدای ضجه و جیغ خواهر و برادرم رو نشنوم. عرق دستام رو مدام به شلوار راحتیم میمالیدم تا بتونم صفحه‌ی گوشیمو روشن کنم. توی گروه خانوادگی پیام دادم: "کمک، کمک... یه مرده در خونه رو شکونده و داره خواهر و برادرم رو میکشه 😭😭."کسی سین نکرد.توی فیسبوک هم درخواست کمک کردم.صدای جیغ و فریاد قطع شد و صدای بسته شدن در اومد؛ به سمت حموم رفتم تا دوش بگیرم و خون صورت و بدنم رو بشورم.برای اولین بار بعد از ۱۳ سال بی خانمانی و بی‌پولی با لذت حوله رو دور خودم پیچیدم. لباس خونی رو توی مشما چپوندم تا بیرون از خونه ببرم.توی پذیرایی خواهر و برادرم به قتل رسیده بودن. خون تمام فرش رو گرفته بود و گوش خواهرم کنده شده بود. به جای چشم، دو دایره‌ی خونی روی صورتش بود.از کنار خون با احتیاط رد شدم، تا میتونستم از خونه فاصله گرفتم و مشما رو روی زمین بین ساقه‌های گندم رها کردم. باید آماده‌ی مواجهه با پدر و مادر جدیدم می‌شدم. پدر و مادر! چه اسم قشنگی! دیگه یتیم نیستم!در خونه رو بستم، چاقوی قاتل جلوی در بود؛ از کنار جنازه‌ها رد شدم و به اتاقم رفتم. باید گریه می‌کردم.چند دقیقه بعد پدر به خونه اومد و اسممو با نگرانی صدا کرد. از خوشحالی توی پوستم نمی‌گنجیدم!"بله پدر..." با دیدنش دم در شدت گریه رو بیشتر کردم. رنگش مثل گچ سفید شده بود."چه اتفاقی افتاده؟ تا پیامت رو دیدم خودمو رسوندم...""یه مرده در خونه رو شکست و با چاقو به جونشون افتاد. من توی اتاقم بودم و زیر تخت قایم شدم."به سمتم اومد و منو در آغوش کشید. آخیش...مادرم از پدر سفیدتر وارد پذیرایی شد؛ پدر و من پیش مادر رفتیم تا جیغ و ناله‌هاش رو به اشتراک بزاریم. تا مدتی به خواهر و برادرم نگاه می‌کردیم و اشک میریختیم.پدر به پلیس زنگ زد، قرار شد برای گشتن و بررسی خونه کمکشون کنیم.مادر شروع به تمیز کردن و منظم کردن خونه کرد تا حواسش کمی پرت بشه تا قاتل به زودی پیدا بشه؛ من توی آشپزخونه غذا میپختم."این کیف توئه؟ کارت بابات توش چیکار میکنه؟""عه آره...""نمیخوای توضیح بدی؟""فکر کردم هرموقعی میتونید منو ول می‌کنید. ترسیده بودم. دزدی کار بدیه ببخشید."سکوت کرد و رفت.نگاهی به ماهی تابه‌ای که پر از گوشت و پیاز بود کردم. عطرش سرمستم می‌کرد.بعد از خواهر و برادرم حالا تمام توجهشون برای من خواهد بود. حالا همه چیز بعد از مردن اونها بهتر میشه! باید از دوست پسر اینترنتیم برای همکاریش با من تشکر کنم.پلیس بعد از سه ماه در خونمون رو زد و من رو دستگیر کرد؛ میدونستم این روز بالاخره میرسه. پنج ساله توی زندانم و پنج سال دیگه به خونه برمیگردم. مادر و پدرم منو بخشیدن؛ مهربونی و عشقشون رو وقتی به من ثابت کردن، پشیمون شدم از کشتن خواهر و برادرم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 24 Jan 2026 20:32:02 +0330 https://virgool.io/weeklyChallenge/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A2%D8%B3%D9%85%D9%88%D9%86-%D9%85%D9%86%D9%88-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D9%87-dgpmd6gzw1jg هرموقع صدای سکوت، فضای اطرافت رو شکست و دیگه وجود دنیای خارجی رو حس نکردی؛ یاد من بیوفت.وقتی موقع خواب، دستتو روی تشک دراز کردی و با اون‌یکی دستت محکم گرفتیش.وقتی شب‌ها به مدت طولانی به ستاره‌ها نگاه کردی و خودتو توی آسمون تصور.یاد من بیوفت وقتی ردپای واضح احساساتم رو روی دل دیگران میبینی.وقتی آروم زیر ابرهای روان قدم میزنی و زیرلب با خدا میگی و میخندی.وقتی برای احساس امنیت، قرآن بغل میکنی.وقتی با دیدن اموات، یواشکی به جدت امام علی میگی: "بابا علی، مواظبش باش."وقتی با چوبی بلند، لب ساحل میدوی و ردپا از خودت به جا میزاری.وقتی کیفت دفتر و خودکار جا خشک کرده به جای لوازم آرایش.وقتی بادکنکی رنگی توی آسمون دیدی که روش نوشتم: "لبخند بزن!"یا حباب‌های آزادی که از بالکن به بیرون پرواز میکنن.خلاصه که منو به یاد داشته باش که متنفرم از زندگی‌ای بدون ردپا جا گذاشتن. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 24 Jan 2026 00:32:38 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C-gfqdwbxvxvrr وقتی یکی از دانش‌آموزام تصمیم گرفت تا بیشتر نقاشی بکشه چون نقاشیش خوبه!یکی از تفریحاتم درست کردن تصویر برای رمانمه، امروز به ۱۰ تا Agent نامه فرستادم تا از یه کوچولو توانایی فرستادن ایمیل استفاده کنم :)خیلی دلم می‌خواد بازهم بیرون برم و چیزای جدید بخورم مث لاته پسته‌ای و دسر پسته‌ای کنارش که اسمشو یادم نمیاد.ایشونم کریسمس، ۷ ساله شدن! خانم کاکلی وقتی می‌خواد تخم بزاره میشینه کف قفسش و اخم می‌کنه :) حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 19 Jan 2026 22:42:02 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87-%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D9%85%D9%85-nr6yejei96ge از بی اینترنتی استفاده کردم و رفتم سراغ رمان One Breath Apart. رمانی که قراره پرحجم و تلخ باشه. مملو از نکه های داستانی واقعی از زندگی تو به فرقه وقتی خودتم نمیدونی کجایی. جدی میگم، بخاطرش 500 صفحه مدرک و شواهد از کسی دارم که الان دادگاه میره و میاد.باید دوباره طرح داستانش رو بنویسم و دوتا کتاب سری خواهد شد. نوشتن این کتاب برام مهمه چون خودمم از این ماجرا زخم خورده ام و هرموقع به مدارک نگاه میکنم حالم بد میشه.اما در کنارش، سریال بیگ بنگ تئوری رو نگاه میکنم، هدفونمو میزارم و همزمان به دانش سیاسی خیلی کم بقیه به بهونه ی سریال میخندم و توی بحثشون شرکت نمیکنم.ترجمه یکی از اولین شغل هاست که جای هوش مصنوعی رو میگیره و برای همین دستم از لحاظ مالی و اینکه دنبال مترجم خوب بگردم بازه. میتونم خودم زحمتشو بکشم ولی باید براش وقت بزارم.نوشتنم انقدر زیاد شده که مجبورم ماهی 3 تا 4 تا خودکار بخرم! برای همین به زودی به انقلاب خواهم رفت در جستجوی روان‌نویس لامی!حال و احوال دوستامم نمیدونم، ولی اگه اینجا رو میخونید دوستان، بهم بگید در چه حالید. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Thu, 15 Jan 2026 22:22:39 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%88%D9%85%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D8%B3-%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%82-yjhjrt4v0aij دوست دارم حس کنم کنترل زندگیم دست خودمه، برای همین به کارایی که بقیه میکنن یا دوست دارن، مد و فشن توجهی نمی‌کنم. حالا که نمی‌تونم از فیلترشکن استفاده کنم و رمانم رو ادیت نهایی، سراغ ادیت رمان دیگم رفتم و در حین گوش دادن به 3 ساعت پیش‌نویس اولیه‌ی رمان One Breath Apart، یه بار دیگه حس خلق درمن زنده شد، از اول به این فکر می‌کردم که رمانم رو توی کشورای خارجی چاپ کنم، که این‌کار رو هم می‌کنم تا صدام شنیده شه ولی اگر هم انتشاراتی آمریکایی‌ای، کانادایی یا غیره کتابمو قبول نکردن، امیدم ازدست نمی‌ره.اگه این منم که صاحب کتابم، به هر قیمتی شده به چاپ می‌رسونمش.چه توی ایران و چه توی کشورای دیگه.یه راهی پیدا می‌کنم، تمام امیدم رو زمین نمی‌زارم.که اگه من پا پس بکشم، جواب به خودم باید بدم.همین طرز فکرو نسبت به کشورم هم دارم. خیلیا به رفتن از ایران فکر می‌کنن، ولی هویتی که ایرانی باشه، هرجوری شده بال و پراشو باز می‌کنه.وقتی به جایی تعلق داری، توی متن داستانی، دل کندن برات مثل قمه زدن دلت می‌شه.You feel strange because you still have your wings, rubbing beneath your skin. you think you're alone, but there are others like you, people who stand in front of white walls and blank paper and only see magical things.- "My Freinds" book from Fredrik Backman حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 10 Jan 2026 22:30:36 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%85%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D8%AA%D8%A7-%D8%A8%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%85-daw0rhxgbult گوشامو ببند و چشمامو بپوشون، اما من صدامو به بقیه میرسونم.درحالیکه توی رویاهات میبینی که روزی حرفاتو باور کنم، باور من به عقلمه و نه توهم.بهم اعتبار بدی یا نه، قدرت نویسندگیم میتونه پرده‌های صوتی رو پاره کنه و «تو برای من حرف نزنه» زبونتو پاره.تنها چیزی که بهش نیاز نداریم ما ایرانیا تصمیم‌گیری آمریکایی و اسرائیلی برای ماست. پس، همونطور که می‌خوایم زندگیمونو می‌کنیم و تمام تلاشاشونو هدر می‌دیم.همین دیشب بخاطر تعطیلی مترو مجبور شدم روی پل منتظر باشم بیان دنبالم برای یه ساعت. اما میدونی چیه؟ همون یه ساعت با حضور هموطنام باعث دلگرمیم بود.می‌نویسم تا بجنگم.تا هویتم رو ازدست ندم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 09 Jan 2026 22:00:54 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D9%BE%D9%84%DB%8C%D8%B3-%D8%AF%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D9%85%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D9%81%D9%82%D8%B7-%DA%AF%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D8%AE%D8%A7%D9%85-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF-y6jzv8ayvv7s دایانا بچه‌ی کوچکش را می‌خواباند و راهی گذاشتن آشغال دم در خانه‌اش می‌شود. یک مرد غریبه با لوله‌ی آهنی به سرش می‌زند. صدای ناله و درد دایانا در کوچه می‌پیچد. دختری را کنار مرد می‌بیند که درحال خندیدن بطری‌ای به مرد می‌دهد و مرد محتویات بطری را روی صورتش می‌پاشد. صورت دایانا درحال ذوب شدن است. با پا به شکم دایانا می‌زنند. دایانا از زیر دست آنها فرار می‌کند و بلافاصله صورتش را زیر دوش حمام می‌گیرد. آبشار خون از زیر دوش حمام جاری می‌شود.دایانا می‌داند چه کسی پشت اسیدپاشی بوده است. شوهر قبلی‌اش یک یوتیوبر به نام Goatis است.سه سال پیش با او به لندن رفتند و همه به گردنبند عجیب او خیره شده بودند.دور گردن گوتیس یک پرنده‌ی به دار آویخته شده است.گردنبند او از یک پرنده‌ی مرده و بی پَر بود. از گردنش به سمت صورتش که نگاه می‌کردی، دندان‌های خونینش را درحال خوردن سنجاب مرده می‌دیدی. گوشت خام سنجاب را به دندان می‌کشید. همانطور که روز قبل سر یک خوک را به دندان کشیده بود تا پلیس او را برای این رفتار غیرمعمولی بازداشت کرد.خوردن گوشت خام خوکاو معتقد بود باید همیشه مستقیم به خورشید خیره شد تا تمام اطلاعات و دانش را به انسان‌ها منتقل کند؛ و اگر در این کار حرفه‌ای باشید، دیگر نیازی به غذا ندارید.عینک‌های ضدآفتاب غیرطبیعی و زشت است.یک روز از خواب بیدار می‌شود و هوس گوشت می‌کند. گوشت انسان.او تکه‌ای گوشت را در ظرف شیشه‌ای برای یک سال نگه می‌داشت.خوردن گوشت‌های مانده پروبیوتیک و حس خوشایندی می‌دهد.در کانال یوتیوبش لایو می‌گذارد."سلام دوستان! گوشت مانده‌ی من یک ساله شده و جلوی شما می‌خواهم بخورمش."ظاهر گوشت مثل آب قاطی شده با کارتن است.در یکی از ویدئوهای دیگر توضیح می‌دهد هدف خواندن کتاب چیست.خواندن کتاب غیرطبیعی است و برای همین ما از خواندن خوشمان نمی‌آید. کلمه‌های ریز کتاب برای صدمه زدن به چشمان شماست.در یک ویدئوی دیگر، همسرش به کمک او نیاز دارد و استفراغ می‌کند و در ویدئوی لایو به او می‌گوید:"دهنت را ببند؛ گفتم دو ساعت لایو هستم."در ویدئوی بعدی او و دایانا را با چشمانی کبود، حالی ناخوش و دندان‌های شکسته می‌بینیم.گوتیس شروع می‌کند:همسرم را در خیابان زدند و من دنبال دکتر برای او هستم. لطفا این لایو را با هرچقدر پول که می‌خواهید حمایت کنید تا او را به بیمارستان ببرم.یک ماه بعد از دایانا جدا می‌شود و زنی دیگر جایش را می‌گیرد.هیچ اخلاقی در دنیا وجود ندارد و بخشش غیرطبیعی است.همسر جدید گوتیس، بِل برای انتقام گرفتن از دایانا به گوتیس کمک می‌کنند.بِل، به همسر قبلی ۳۳ ساله و دختر ۱۵ ساله‌اش خبر معامله‌ی خوبی می‌دهد.پدر و دختر نشانی دایانا‌ با تظاهر به پیک غذا بودن پیدا و روی او اسید می‌پاشند.شش ماه بعد پدر و دختر دستگیر می‌شوند.گوتیس و بِل تحت تعقیب‌اند و هنوز یوتیوب گوتیس فعال است. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Tue, 06 Jan 2026 12:31:50 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%BA%D9%85-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87-%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-ypq78fd8fy9t ‌ستاره‌های شب بالای تمام ایده‌های خیس خوردمو در قالب رمان انگلیسی چشمک میزنن و پارچه ی رنگارنگ داستانم رو روی طناب فایل گوگل داک پهن می‌کنم، قطره قطره از گوشه های داشتان اشک به زمین میباره.به زودی قراره دنبال Agent برای انتشار رمان کوتاهم برای خارج از کشور پیدا کنم و باد استرس هرلحظه تمام روح داستانم رو سرد میکنه. روحی که به داستان دمیدم، با نا امیدی ای که بقیه بهم میدن به سردی مرگ میره.یا باید بزارم باد داستانم رو به زمین بندازه، یا به پرواز دربیاره. به دوستای ایرانیم که بهم قول داده بودن سه فصل اول کتابمو بخونن و نظرشونو بگن خیره میشم. بعد از چندماه، هنوز هیچ خبری ازشون نیست.اما بیش از 5 نفر از نویسنده های خارجی نظرهای خوب و مهمی بهم دادن اما همون نویسنده های خارجی، بهم گفتن شاید رمانت رو قبول نکنن بخاطر رابطه ی بد آمریکا و ایران... کمی سرد شدم، بلافاصله یکی دیگه از دوستای شیعه‌ی آمریکاییم بهم امید داد و اینکه او هم درباره ی این موضوع مینویسه. حالا با هم داریم می‌نویسیم!به کلاس‌های نویسندگی ایران که در سطح ابتدایی گیر کردن نگاه می‌کنم و اینکه نمیتونم باهاشون درباره‌ی نویسندگی بیش از چیزی که میدونن حرف بزنم. نویسندگی توی ایران تجربی و توی خارج حرفه‌ایه.به پلتفرم ویرگول و تلاش‌های محدودش برای حمایت نویسنده ها نگاه می‌کنم و به پلتفرم‌های خارجی که از نوشتن پول درمیارن.هیچ‌وقت داستان و روحم نمیتونه با تنهایی زیباییشو نشون بده.درنهایت، خورشید خودش رو نشون میده و من رو با سوالی مهم مواجه میکنه، یا بزارم قطره ها آب بشن و باد داستانم رو با خودش به آسمون ببره، یا با روحی سرد به زمین بیوفته. بالا یا پایین؟برای اینکه بدونید چرا دارم رمان انگلیسی می‌نویسم، این پستمو بخونین. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 02 Jan 2026 13:33:32 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%D9%85%D9%86-7-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%A8%D8%A7-%DB%8C%DA%A9-%D9%82%D8%A7%D8%AA%D9%84-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-%DA%A9%D9%85%DA%A9%D9%85-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%AF-etv4jyulvcd0 جری از بچگی علاقه‌ی خاصی به کفش پاشنه بلند و فرم پای زنان درون آن داشت و تا زمانیکه بزرگ شد و ازدواج کرد، از بین نرفت. در مدرسه، وقتی معلم ریاضی را پشت میز با پاهای برهنه و کفش پاشنه بلند طوسی روی زمین دید، آرام زیر میز معلم به بهانه‌ی برداشتن پاک کن رفت تا کفش‌هایش را بدزدد اما با خوردن زنگ تفریح، موفق نشد. از کلاس به سمت کمد وسایلش رفت، با کتاب و دفترهایش لباس‌های زیر زنانه ته کیفش را هل داد، زیپ کیفش را بست و رفت.سر راه خانه، مایا را دید که منتظر او بود. قرار بود اتاقش را به دوست دخترش نشان دهد؛ به خانه وارد می‌شوند، جری او را به اتاقش با لبخند دعوت می‌کند و برای آوردن قهوه و پذیرایی از مهمان تنهایش می‌گذارد.در این فاصله، در اتاق دیگری لباس‌های مدرسه را عوض می‌کند، لباس‌های پدرش را می‌پوشد، ماسکی مشکی روی صورتش می‌گذارد و در اتاقش را باز می‌کند. مایا وحشت کرده است. جری با چاقو در دست او را تهدید به درآوردن لباس‌هایش می‌کند و بعد دست و پاها و دهانش را می‌بندد؛ از بدنش عکس می‌گیرد و می‌رود.دوباره جری لباس‌های پدرش را در می‌آورد، ماسک را جایی قایم می‌کند و به سمت اتاقی که مایا هست می‌رود: «چی شد؟ بهت آسیب نرسوند که؟ من نمیفهمم چجوری اون پسره‌ی کثافت وارد اتاقم شد؟» مایا گریه می‌کند. جری دست و پایش را باز می‌کند: «نگران نباش، حسابی زدمش.»ده سال بعد، جری با لابنا ازدواج می‌کند. دارسی از صبح تا بعدازظهر سرکار است و جری در خانه. رفتارهای او از بچگی عوض نشده است. او زنان را در غیاب همسرش به خانه می‌آورد، آنها را به قتل می‌رساند و از جنازه‌ی آنها به عنوان مدل استفاده می‌کند و با آنها بازی می‌کند. او لباس‌های زیر دزدیده شده‌اش را بر تن جنازه‌ها می‌کند و با آنها عکس می‌گیرد.پای یکی از جنازه‌ها را قطع و در یخچال گذاشت تا هرموقع مدل پا خواست، آنرا داشته باشد. او سعی می‌کرد شوک الکتریکی به جنازه‌ها وارد کند تا برقصند یا زنده به نظر برسند.اما چطور لابنا از کارهای جری خبری نداشت؟ حتی وقتی درحال خوردن شام با همسر و پسرش بود، نمی‌دانست جری یک قربانی دست و پا بسته در انباری نگه‌داری می‌کند؟ او با تاکید جری حق نداشت به انباری و پارکینگ رود چون دوست داشت آزادانه و بدون مزاحمت دیگران به هنر خوانندگی در اتاق عایق صدایش بپردازد. به پلیس می‌گوید: «او مردی خوش برخورد بود و همیشه لبخند بر لبان من می‌نشاند، در خانه کمک می‌کرد و به فکرم بود. چطور می‌توانم باور کنم او قاتل سریالی است؟»جری یک اکانت تیک تاک داشت و اسم خودش را «کریم» جا زده بود تا به مصری زبان‌ها انگلیسی آموزش دهد و معلم خصوصی بود؛ تا یکی از والدین به پلیس مراجعه کرد که دخترش گم شده است و آخرین بار به کلاس خصوصی با کریم رفته است. جری در آمریکا به دنیا آمده بود و در مصر زندگی می‌کرد. او با دلایل تصادفی و شاید بی‌اهمیت ناگهان از کوره در می‌رفت و عصبانیتش را سر همکارانش خالی می‌کرد تا فردا با شاخه‌ای گل رز به عنوان معذرت خواهی سراغ آنها رود.پلیس بدون خبر وارد خانه‌ی کریم می‌شوند و اتاق عایق صدا را پیدا می‌کنند، در آن اتاق وسایل شکنجه و مواد مخدر پیدا می‌کنند، کریم را دستگیر.پلیس از کریم می‌پرسد: «مادر پسرت کجاست؟»کریم: «او مرده است.»لابنا در تیک تاک خود به بیننده‌های عرب و انگلیسی زبانش خبر می‌دهد که کریم پسرش را دزدیده است و به کمک آنها برای پیدا کردن پسرش نیاز دارد. او بخاطر همسر قاتلش از مصر به آمریکا سفر کرده است و نگران پسرش: «هرموقع پلیس از من خبر می‌گیرد، کریم به دروغ به انها می‌گوید که من مرده ام و در نتیجه پسرم الان پیش مادرشوهرم است. من تمام مدارک لازم برای سرپرستی پسرم را دارم و الان مادرشوهرم را پیدا نمی‌کنم. کمکم کنید.»لابنا و پسرش زینکریم به زودی اعدام خواهد شد اما هنوز دارسی منتظر پسرش است. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sun, 28 Dec 2025 13:33:40 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D8%AF%D8%B4%D9%85%D9%86%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D8%A7%DA%AF-%DA%86%D8%A7%DB%8C-kfbdgjbrm2a2 یک شنبه ی معمولی بود، دوباره وارد دیسکورد شدم و با دوستام کمی حرف زدم که دیدم یکیشون یه فایل پونصد صفحه‌ای از مدارکی که برای زندان انداختن سرگروه فرقه‌ای که من و بقیه توش گیر افتاده بودن دیدم.درجا شوکه شدم، میدونستم که سرگروه فرقه خودشم نمیدونه فرقه داره و با شرم و به خجالت انداختن بقیه کنترلشون میکنه. داستان زندگی آخرین همسرش و اینکه توی خونشون توی این یه سالی که باهم بودن چه اتفاقی افتاد، یا خانمی که براش برای چندین سال کار می‌کرد (اِستِفِنی)، منو با انگیزه تر کرد تا بتونم انتقامم رو ازش بگیرم.اسممو عوض کردم و عضو گروه استفنی شدم، توی گروهش احساس امنیت نمی‌کردم چون نقاش ماهری بود، دوست داشت بقیه رو نقاشی کنه تا طرز نگاهشون نسبت بهش رنگی رنگی باشه اما خودش هم نمی‌دونست چه رنگیه. ما میدونستیم. برای همین گفتم بهش. گفتم که تا کسی طرز فکرشو به چالش میکشه، از گروهش بیرونش میندازه.خواستم ببینم بعد از بیرون اومدن از فرقه عوض شده یا نه، بهش گفتم دوست دارم توی گروهش باشم ولی اونطوری نباید خودم باشم. اصیل بودن به اونجا بودن در آخر غلبه کرد و تا اسمم رو بهش گفتم، منو از اونجا انداخت بیرون. نمی‌دونست هرموقع کسی درباره ی شخصیتش به بقیه دروغ بگه رو به همه واضح نشون خواهم داد.دوستام می‌گفتن شاید هنوز نمی‌تونه از پس دردهای گذشتش بربیاد. درست میگفتن چون همیشه از دردهاش درحال فراره.دیسکورد برام یه دنیای راحته. وقتی میتونم جاهایی عضو شم که با هم خاطره ساختیم و هرموقع بخوام حرف بزنم کسی هست که تحویلم بگیره مثل یه ماگ چای لته با لاوندره.جایی که دشمن دارم و دوست، اما حالا که اسممو تغییر دادم، دوستام اسم واقعیمو پیش خودشون به عنوان راز نگه میدارن. بیشتر کسایی که باهاشون حرف می‌زنم از فرقه جدا شدن و درد مشترکمون مارو نسبت به هم دلسوزتر کرده.حالا که پیشنویس سوم رمانم رو شروع کردم (A Cage with the Door Open) و کتابی درباره‌ی وقایعی که توی فلسطین برای فلسطینی‌ها توسط اسرائیلی‌ها افتاده رو خوندم، حس می‌کنم رشد کردم.یادمه دلیلی که باعث شد با چشمای کور با دوستایی که نباید دوست می‌بودم باشم، تنهایی بود.حالا اتفاق بدی بیوفته، بدون هیچ حرفی آغوش باز خالم، لبخند مامانم، وفاداری دوست بلژیکیم، آمریکاییم، ژاپنیم و ایرانیم و از همه مهمتر اصالت خودم و توکل به خدا، راه رو برای دیدن دوست و دشمن برام باز میکنه.در طول این روزها، نوشتم، کتاب خوندم، با دوستام حرف زدم، فیسیلیس (میوه آمریکای جنوبی) خوردم، قهوه های دمی با پودر دارچین و هل خوردم، اما درونم بعضی اوقات از شدت احساس شوک به قلبم میزد و از شدت خوشحالی، درطول مسیر سرکارم 20 صفحه از کتاب «دوستان من» از فردریک بکمن رو ورق میزد و آخر شب ها برای خوابیدن روی بالش فوق‌العاده ی ترکی (کلیک) بی قراری میکرد.زمستون و پاییز بیشتر فصل هایین که هنر رها کردن رو یاد می‌گیرم. پس بیا به هم برف بپاشیم، چای دارچین بنوشیم و به افتادن برگ‌ها خیره شیم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 26 Dec 2025 21:05:27 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%DB%B5-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D8%AF-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D8%AA-%D9%81%D8%A7%D8%B5%D9%84%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-r6rftredhzxb اصالت واژه‌ای است که در محافل خودیاری، دفاتر روانشناسی و جوامع معنوی بسیار شنیده می‌شود.اصالت چیست؟چیزی که اصیل است، کپی نیست؛ واقعی، حقیقی و راستین است. در مورد انسان، هر فرد به‌عنوان تجلی یکتای آگاهی منبع به دنیا می‌آید. هر کس با جوهره‌ای منحصر به‌فرد، همچون امضای انرژی، وارد زندگی می‌شود؛ در این جوهره هدف، افکار، احساسات، خواسته‌ها، نیازها و نقش ویژهٔ او در جهان نهفته است. مسیر رشد انسان باید مانند شکوفه‌دادن گل باشد؛ هر فرد همچون گل نیلوفر است که درونش مرواریدِ اصالت قرار دارد. اگر اجازهٔ شکوفایی طبیعی داده شود، این مروارید آشکار می‌شود.اما فرایند اجتماعی‌شدن در زمین چنین نیست. والدین و جامعه اغلب مانع شکوفایی طبیعی کودک می‌شوند. به جای دیدن کودک به‌عنوان شکوفه‌ای که باید باز شود، او را مادهٔ خامی می‌بینند که باید شکل داده شود. به ما می‌گویند چه چیزهایی پذیرفتنی و امن است و چه چیزهایی ناپذیرفتنی و خطرناک. بنابراین بخش‌های آسیب‌پذیر و واقعیِ وجودمان را پنهان می‌کنیم. این آغاز فرایند «دوپاره‌سازی» است: تنها بخش‌هایی را نشان می‌دهیم که باعث پذیرش و امنیت می‌شوند و باقی را مخفی می‌کنیم.نتیجه این است که شخصیت‌های ما در اصل ساختگی‌اند. شخصیت چیزی است که برای بقا و پذیرش در شرایط و فرهنگ خاصی ساخته‌ایم. بخش‌های واقعی و آسیب‌پذیرمان سرکوب و ناخودآگاه می‌شوند. بنابراین، ما تنها به اندازهٔ آگاهی‌مان از خود می‌توانیم اصیل باشیم؛ و چون بیشتر وجودمان در ناخودآگاه مدفون است، اغلب نسخه‌های تقلیدی از دیگران هستیم.چگونه اصیل باشیم؟اصالت یعنی هماهنگی آگاهانه میان دنیای درونی و بیرونی. آنچه درون است باید همان چیزی باشد که بیرون نشان داده می‌شود. اگر تضاد وجود داشته باشد، فرد غیر‌اصیل است: کسی که از کارش متنفر است اما ادامه می‌دهد؛ کسی که وانمود می‌کند کسی را دوست دارد در حالی که از او بیزار است؛ کسی که استعداد هنری‌اش را انکار می‌کند؛ یا کسی که احساساتش را سرکوب می‌کند چون پذیرفته نیست. حتی داشتن دو حساب کاربری متفاوت در شبکه‌های اجتماعی یا پنهان‌کردن گرایش جنسی واقعی، نمونه‌هایی از عدم اصالت‌اند. جامعهٔ ما بر پایهٔ تظاهر بنا شده است، اما این باید پایان یابد، زیرا یکی از بزرگ‌ترین موانع بیداری است. پرسش اصلی این است: آیا میان خودِ درونی و بیرونی من ناسازگاری وجود دارد؟آگاهی از ناسازگاری‌هامسئلهٔ بزرگ‌تر از انتخاب آگاهانهٔ عدم اصالت، این است که حتی متوجه نشویم یا نپذیریم که میان دنیای درونی و بیرونی ما ناسازگاری وجود دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند ۲۴ ساعت در روز کاملاً صادق باشد، و جهان هم برای چنین صداقتی ساخته نشده است. بنابراین مهم‌تر از رفع همهٔ ناسازگاری‌ها، آگاه بودن از آن‌هاست. گاهی لازم است آگاهانه غیر‌اصیل باشیم، اما همین موقعیت‌ها ما را به بیداری و بازاندیشی دعوت می‌کنند. بزرگ‌ترین دشمن اصالت، تظاهر نیست بلکه انکار است.تمایل به بد جلوه‌کردنبرای اصیل بودن باید آمادگی داشته باشیم که نزد خود و دیگران بد به نظر برسیم. بزرگ‌ترین وابستگی نفس انسان، حس خوب‌بودن است و شرم دشمن اصلی آن. پذیرش جنبه‌های «بد» یا ناخوشایند خود دشوار است، اما شرط اصالت همین است. باید واقعیت را بپذیریم، چه خوب و چه بد. پذیرش به معنای تأیید یا محکوم‌کردن نیست، بلکه به معنای دیدن چیزی به‌عنوان واقعیت و اجازه‌دادن به ورود آن است.آسیب‌پذیر بودناصالت در قلب خود یعنی آسیب‌پذیری. بسیاری از حقیقت‌های ما پشت جنبه‌های محافظتی پنهان می‌شوند. آنچه اغلب بیان می‌کنیم، تنها بخشی از واقعیت است که ما را امن نگه می‌دارد، نه آسیب‌پذیری پشت آن. بیان اصیل یعنی گفتن تمام حقیقت، حتی احساسات ترس، بی‌اهمیتی یا دیده‌نشدن. پرسش کلیدی این است: «در این لحظه از چه چیزی دفاع می‌کنم؟» همان بخش آسیب‌پذیر، حقیقتی است که باید آشکار شود.احساسات شماریشهٔ اصالت، شناخت و ابراز احساسات است. ما در «عصر تاریک عاطفی» زندگی می‌کنیم؛ فرهنگی که احساسات را بی‌اعتبار می‌کند. اما احساسات مانند قطب‌نما هستند، نشان می‌دهند کجا ایستاده‌ایم و به کدام سو باید برویم. اگر به احساسات خود دسترسی نداشته باشیم، نمی‌دانیم در کجا قرار داریم و نمی‌توانیم با دیگران ارتباط مؤثر برقرار کنیم. احساسات همچنین دروازه‌ای برای کشف محدودیت‌های ناخودآگاه‌اند که مانع اصالت می‌شوند.آگاهی از افکارآگاه شوید از افکار و باورهای خود. باورها و افکار می‌توانند بازتاب مستقیم جوهرهٔ شما باشند یا دقیقاً همان چیزی باشند که جوهرهٔ شما را می‌پوشانند. مثلاً ممکن است فکری مثل «هیچ‌کس هرگز مرا دوست نخواهد داشت» در ذهن باشد؛ این فکر می‌تواند مانع آشکار شدن جوهرهٔ شما شود. حتی اگر توهم باشد، واقعی است چون شما واقعاً آن را فکر می‌کنید. تنها زمانی می‌توانید آن را تغییر دهید که وجودش را بپذیرید. حقیقت و توهم هر دو بخشی از واقعیت‌اند.عینی بودنبیشتر ما خودمان را عینی نمی‌بینیم؛ اعمالمان را همان‌طور که هستند نمی‌بینیم، چون از زاویهٔ محدود خود نگاه می‌کنیم. یکی از بهترین راه‌ها برای تمرین نگاه عینی، مدیتیشن است: تصور کنید از بدن خود بیرون آمده‌اید و خودتان را می‌بینید. سپس این نگاه را در طول روز حفظ کنید، مثل یک پرنده یا مگس روی دیوار که رفتار شما را با دیگران مشاهده می‌کند. این کار کمک می‌کند بفهمید واقعاً چه کسی هستید و چه احساسی دارید. حتی می‌توانید خودتان را فیلم‌برداری کنید و ببینید چطور وقتی می‌دانید کسی نگاهتان می‌کند، رفتارتان تغییر می‌کند؛ این نشانهٔ عدم اصالت است.بالاترین حالتشما تنها می‌توانید با چیزی کار کنید که واقعی است. اگر ندانید و نپذیرید که واقعاً چه فکر می‌کنید، چه احساسی دارید، چه می‌خواهید و چه نیاز دارید، با توهم کار می‌کنید و به جایی نمی‌رسید. هر کاری که آگاهی شما را بیشتر کند، گامی در مسیر اصالت است. اصالت بالاترین حالت انسانی است و در آینده جایگزین مفهوم «روشنی» یا «بیداری معنوی» خواهد شد. این خبر خوبی است، زیرا جامعه‌ای خواهیم داشت که به شکوفایی افراد کمک می‌کند، نه اینکه آن‌ها را سرکوب و پنهان کند. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 22 Dec 2025 23:48:46 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-20-%D8%AF%D9%82%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D9%87%D9%85-%D8%A8%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%85-oafdgyw1xffl https://www.aparat.com/v/lpc6840نوشتن وقتی تنهاست، یک صداست؛ اما وقتی باهم می‌نویسیم، تبدیل به هم‌صدایی می‌شود. هر کلمه‌ای که کنار هم می‌گذاریم، پلی می‌سازد میان ذهن‌ها و دل‌ها. باهم نوشتن یعنی قدرت خلق جمعی، یعنی اینکه ایده‌هایمان تنها نمی‌مانند و می‌توانند جهان را روشن‌تر کنند. بیایید دست به قلم شویم، نه فقط برای خودمان، بلکه برای ساختن آینده‌ای که با هم نوشته‌ایم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Tue, 16 Dec 2025 14:33:14 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%D9%BE%D8%B3%D8%B1-%D8%B9%D8%B5%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%B4-6-%D9%86%D9%81%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%B7%D8%B1%D8%B2-%D8%B9%D8%AC%DB%8C%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D8%B4%D8%AA-qhlhlb4q7hfm خانه در آتش می‌سوخت و رو به ریزش بود. آتش‌نشان‌ها رو‌به‌روی خانه، در تلاش برای سرکوب‌کردنِ آتشِ خشمگین بودند که صدایِ زنیِ شصت‌وشش‌ساله را شنیدند:خواهش می‌کنم، پسرم درون خانه است. نجاتش دهید!آتش‌نشان‌ها می‌دانستند هر دقیقه‌ای ممکن است خانه سقوط کند، اما آتش‌نشان‌ها در هر شرایطی آماده‌ی قربانی‌شدن برای نجاتِ کسیِ دیگر بودند.ده آتش‌نشان به درونِ ساختمان رفتند و در آخر ۶ نفر از آن‌ها جانشان را از دست دادند.اما پسرِ خانمِ شصت‌وشش‌ساله، هیچ‌وقت پیدا نشد.او کجا بود؟ آیا وجودِ خارجی داشت؟ آیا مادرش از غیبتِ او خبر داشت؟ چه کسی آتش را شروع کرد؟ساعتِ ۴ صبح بود، آتش‌نشان‌ها نیرویِ کمکی درخواست کردند. ماشینِ آتش‌نشانیِ دوم هم مثلِ ماشینِ اول نمی‌توانست به ساختمان نزدیک شود.ساختمانِ آتش‌گرفته تنها یک ورودی داشت و به‌دلیلِ پارکِ ماشین‌هایِ زیاد در دو طرفِ خیابان، امکانِ رد شدنِ ماشینِ آتش‌نشانی نبود.پس شلنگ، کپسول های اکسیژن و هرچیزی که می‌توانستند را به خودشان وصل کرده و با پایِ دوان به سمتِ محلِ آتش‌سوزی دویدند. یکی از نیروهایِ آتش‌نشانی را از زیرِ آوار بیرون آوردند. او با تمامِ صدماتی که زیرِ آوار متحمل شده بود، شروع به کندنِ چاله برای نجاتِ دیگران از زیرِ آوار کرد.هر ماشینی که به آن‌ها در کندنِ چاله کمک می‌کرد، از صفِ ماشین‌هایِ پارک‌شده در دو طرفِ خیابان رد نمی‌شد.بعد از پنجاه دقیقه کندن، صدایِ فریادِ یکی از آتش‌نشان‌ها را می‌شنوند، او را از زیرِ آوار خارج و به بیمارستان می‌فرستند.تمام آتش نشان ها در سکوت به جان زمین افتاده بودند.بعد از دو ساعت، آتش‌نشانِ آسیب‌دیده درونِ چاله رفت و اطرافِ آن را لمس کرد تا اینکه دستش به دستی خورد. دومین آتش‌نشان هم نجات پیدا کرد.تا ساعتِ ۸ صبح، بقیه‌ی آتش‌نشان‌ها را هم پیدا کردند. ۶ آتش‌نشان از ۱۰ آتش‌نشان، جانشان را از دست داده بودند.اما هنوز پسرِ زنِ شصت‌وشش‌ساله را پیدا نکرده‌اند. تا این موقع، تمامِ کُره از اخبارِ این حادثه خبر دارد.درحال کوبیدن پتک هایشان روی زمین به صدای رادیو گوش می‌دادند:آتش‌نشان اپاچینو، ۳۲ ساله: برای ۸ سال آتش‌نشان بود. آتش‌نشانی دقیقاً خواسته‌ی او در زندگی نبود، اما به‌خاطر کمکِ مالی به والدینش، این شغل را انتخاب کرد. یک هفته‌ی دیگر، با همسرش ازدواج می‌کردند. آخرین پیامِ او به همسرش: «من همیشه از تو محافظت خواهم کرد.»آتش‌نشان اپاچینو در بیمارستان، مُرده اعلام شد.اپاچینواشک در چشمان آتش نشان ها حلقه زد و دوباره پتک به زمین کوبیدند تا پسرِ زن شصت و شش ساله را پیدا کنند.آتش‌نشان کیم چانگ هیو، ۳۸ ساله: او شغلِ آتش‌نشانی را دوست داشت. برای داروهایی که مادرش به آن نیاز داشت، سخت کار می‌کرد تا ۳۰۰ دلار اضافه‌حقوق بگیرد.آتش‌نشان کیم چانگ هیو در بیمارستان، مُرده اعلام شد.کیم چانگ هیواشک در چشمان آتش نشان ها حلقه زد و دوباره پتک به زمین کوبیدند تا پسرِ زن شصت و شش ساله را پیدا کنند.آتش‌نشان تانگ هوک چان، ۳۶ ساله: او صاحبِ دو بچه بود، در کنارِ آتش‌نشانی، دامپزشک هم بود و همسرش همیشه قبل از کار به او تشر می‌زد: «عزیزم، آیا می‌توانی برای اولین بار کمک‌کننده نباشی؟ کمی استراحت کن.»آتش‌نشان کیم تانگ هوک چان در بیمارستان، مُرده اعلام شد.کیم تانگ هوک چاناشک در چشمانِ آتش‌نشان‌ها حلقه زد و دوباره پتک به زمین کوبیدند تا پسرِ زنِ شصت‌وشش‌ساله را پیدا کنند.آتش‌نشان‌ها با خواندن دعای مخصوص، ادامه دادند:«وقتی که برای انجام وظیفه فراخوانده می‌شوم، خدایا هر جا که شعله‌ها زبانه می‌کشند، به من قدرت بده تا نجات دهم.یک زندگی، هر سنی که باشد، به من کمک کن تا کودکِ کوچک را قبل از اینکه خیلی دیر شود در آغوش بگیرم یا یک فردِ مسن را از وحشت نجات دهم.تا هوشیار باشم تا ضعیف‌ترین فریاد را بشنوم و به سرعت و به‌طورِ مؤثر آتش را خاموش کنم.می‌خواهم رسالتِ خود را انجام دهم و بهترین‌هایم را برای محافظت از همسایه‌ام واموالش و اگر طبقِ خواستِ تو مجبور شوم جانم را از دست بدهم، با دستِ محافظِ تو خانواده‌ی دوست‌داشتنی‌ام را برکت دهم.»نیروی تحقیقِ آتش‌نشانی به صحنه‌ی حادثه می‌رسد، برای اینکه بعد از این همه مدت هنوز پسر زیر آوار را پیدا نکرده‌اند.تمامِ نزدیکانِ مادرِ شصت‌وشش‌ساله اطرافش بودند تا اینکه یکی از آن‌ها با لحنی راحت گفت: «اوه! به من خبر دادند پسرِ زنِ شصت‌وشش‌ساله، در خانه‌ی عمویش است.»یکی از نیروهای تحقیقِ آتش‌نشانی، به زمین افتاد و گریه کرد. آن‌ها شش قربانی برای پسری که در خانه نبود، دادند.اسم پسرِ مادرِ شصت‌وشش‌ساله، تروی بود. او مشکلات روانی داشت و به مادرش شبِ قبل از آتش‌سوزی حمله کرد. مادرش به طبقه‌ی پایین رفت تا کمی تروی آرام بگیرد؛ اما تروی یک پتو را به آتش کشید و روی تخت پرتابش کرد؛ در آخر، از ترسش، بدون دادن هیچ اطلاعی به مادرش از خانه بیرون زد.تروی محکوم به فقط ۵ سال زندان شد. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sun, 14 Dec 2025 22:07:39 +0330 https://virgool.io/HadisehWrites/%D9%87%DB%8C%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D9%85%D8%A8%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%AD%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%DB%8C%D8%B7%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%AE%D8%AA-%D9%88-%DB%B2%DB%B2%DB%B1-%D9%BE%D8%B3%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D9%82%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-wfb5cpk5nbqi او روحش را فروخته بود و حالا برای راضی نگه داشتن شیطان، باید با اجساد مردگان و تخته احضار روحش انسان قربانی می‌کرد. بیش از ۲۰۰ جسد در کلمبیا پیدا شد که به طرز وحشیانه‌ای مورد حمله، شکنجه و مثله قرار گرفته بودند.برخی مطمئن بودند که قاتل زنجیره‌ای، کشیشی است که شب‌ها در فعالیت‌های شیطانی شرکت می‌کرد.برخی دیگر اظهار داشتند که او یک مرد دیوانه محلی‌ست که مرتکب جرم شده است.برخی حتی معتقد بودند که او یک جادوگر محلی است که برای قربانی کردن، آدم می‌کشد.هر کسی که بود - او به عنوان هیولای کلمبیا شناخته می‌شد. مرگبارترین قاتل زنجیره‌ای جهان... که قرار بود در سال ۲۰۲۳ از زندان آزاد شود.Luis Garavitoلوئیس از اینکه دیگران چیزی را که او نمی‌توانست داشته باشد، داستند، متنفر بود. در مدرسه هم از هرکسی که زندگی ای معمولی داشت متنفر بود. پدر او مدت زمان زیادی را در میخانه می‌گذراند و تمام پول خانواده را صرف الکل می‌کرد. وقتی به خانه‌ی کوچکش برمی‌گشت، 7 فرزند او و زنش از دستش قایم می‌شدند چون هرموقع کسی جلوی راهش بود، با تمام خشم با کمربند باز شده‌اش به او حمله می‌کرد.هروقت لوئیس به عنوان پسر بزرگتر سعی در آرام کردن او داشت تا مادرش را نزند، پدرش با قمه به او حمله‌ور می‌شد.حالا عکس‌العمل اتوماتیک لوئیس با هر اتفاقی که می‌افتاد، مشت زدن شد. در مدرسه بیشتر دانش‌آموزان او را مسخره می‌کردند.در نوجوانی، پدرش از او خواست تا با او به حمام رود تا پدرش، لوئیس را تمیز کند وگرنه دوباره با کمربند به جانش می‌افتاد؛ پس لوئیس با حالی ناراحت در حمام نشست تا پدرش او را بشوید تا اینکه این اتفاق دوباره با دوست پدرش افتاد، لوئیس یادش اشت که دوست پدرش، دست و پای او را در حمام بست، به او تجاوز کرد و بعد از آن، با نور شمع، اندام حساس لوئیس و موهای اطراف اندام را سوزاند. این کار تکرار شد تا اینکه دوست پدرش، با دندان به جان اندام حساسش افتاد و آن‌را گاز گرفت درحالیکه صدای خش دار لوئیس از شدت گریه را می شنید.کم کم احساس حسادت در وجودش شعله ور شد که چرا بقیه چیزی را دارند که او ندارد؟ قدرت.وقتی سوءاستفاده‌ی دوستان پدرش از او تمام می‌شد، بیرون می‌رفت، دو پرنده می‌گرفت و آنها را با سنگی بزرگ می‌کشت و بعد، پاره پاره شان می‌کرد تا حس خوبی به او بدهد.در سن 15 سالگی، خواهر و برادران کوچکترش را صدا می‌زد تا به صف شوند و چون او از همه بزرگتر بود، به آنها دستور می داد لباس هایشان را درآورند و لوئیس آرام به بدن‌هایشان دست میزد.در طول بیست سالگی اش، مشغول فروش نان شد، زنان محله از اخلاق خوب او لذت می بردند و به بهانه ی خرید نان، پیشنهاد ازدواج با دخترانشان را به او می دادند اما او تمام پیشنهاد ها را رد می کرد و در عوض در پارک نزدیک نان فروشی دنبال شکلات می رفت تا پسرها و در کل بچه ها به سمتش روند و درآخر به آنها تجاوز یا حمله کند اما با کمال تعجب، واکنش خاصی از آنها نمی دید. پس تصمیم گرفت با شدت بیشتر آنها را اذیت کند تا خوش بگذرد.تا جایی که لوئیس به 200 کودک تجاوز کرد و بعد آنها را رها. او سیستمی برای لذت از اذیت کردن قربانی هایش طراحی کرده بود.یک پسربچه ی کوچک در پارک دنبال درآوردن پول از واکس زدن کفش بقیه، انجام دادن کارهاشون یا به جای شما شکلات بفروشم؟ لوئیس پول زیادی را به سمتش گرفت و گفت: «فقط با من قدم بزن.»وقتی به سمت منطقه‌ای خلوت رسیدند، پسرک را به درختی بست و مثل 200 کودک دیگر او را عذاب داد. اما، این دفعه حسی عجیب از خشم درونش موج می زد. روی پسربچه نشست و انقدر به او مشت زد تا پسرک مُرد.او بعد از آن روز تا 10 سال دیگر (33 سالگی) به کشتن ادامه داد، همیشه بعد از کشتن احساس افسردگی می‌کرد و برای اینکه حس بهتری داشته باشد، به کلیسا می‌رفت و گریه می‌کرد؛ بعد از آن سراغ روانشناسش می‌رفت تا به او بیشتر تاکید کند که افسرده است. بعد از جلسه‌ای که سودی جز حال بدترش نداشت، الکل می‌خرید و دوباره به کشتن ادامه می‌داد با این بهانه که افسرده و تنها کاری که حالش را بهتر می‌کند، کشتن است و خرد کردن استخوان انگشتان کودکان، تکه تکه کردن اندام‌های تناسلی‌شان و فرو کردن آن‌ها در دهان سر بریده‌شان، درآوردن گوش و چشم‌های آنها با پیچ‌گوشتی.او همیشه حین زجر قربانی‌هایش سیگار می‌کشید.تا اینکه کسی لوئیس را از پشت درحال حمله به کودکی دید و زود به پلیس گزارش داد، پای راست لوئیس در حین فرار شکست و دیگر مثل قبل نشد.بخاطر ندیدن چهره‌ی لوئیس، پلیس تماس را نادیده گرفت اما حالا لوئیس از تمام کسانی که پای راست سالمی داشتند، متنفر بود. او ادعا می‌کرد روحش را به شیطان فروخت.احساسی بود که هرگز فراموش نخواهم کرد. وقتی که من پیمانی با شیطان بستم، صدایی پرده را تکان داد، موهای بدنم سیخ شد و وارد حالت روان‌پریشی شدم که در آن صدایی به من گفت که دوستم دارد. من گفتم قدرت می‌خواهم و آن گفت می‌خواهد به من خدمت کند. گفت: «می‌خواهم به شما خدمت کنم، قربان.» من روحم را به شیطان فروختم و ماجرا همین‌طور پیش رفت.بالاخره بودجه‌ی پلیس برای تحقیق و دستگیری لوئیس به حد حساب رسید تا از افراد محلی درباره‌ی لوئیس بپرسند. بعضی از او به عنوان کشیش یاد می‌کنند، بعضی گدا و بعضی جادوگر.لوئیس هویت‌هایی را انتخاب کرده بود که مردم زیاد به او نزدیک نمی‌شوند یا از زندگی شخصی‌شان جویا.اما پلیس امکانات کافی برای تشخیص دقیق قاتل را نداشت پس آتش‌سوزی زمین ذرت و پیدا کردن عینک و کفش لوئیس به دادشان رسید.لوئیس درحین آزار کودکی دیگر در آن زمین، سیگارش را کاملا خاموش نکرده بود و وقتی از آنجا فرار کرد که زمین آتش گرفته بود. پس به احتمال زیاد لوئیس درحال چرت زدن کنار جنازه بوده چون عینکش را روی زمین جا گذاشته و بدون پوشیدن کفش‌هایش، از صحنه فرار کرده است.کارآگاه مارک، که برای این پرونده تمام زندگی‌اش را کنار گذاشته است، روبه‌روی لوئیس نشست، در چشمانش نگاه کرد و گفت: «من هر قدمی را دنبال کرده‌ام، هر قربانی را دیده‌ام، هر نفسی را که در این دو سال کشیدی، نفس کشیده‌ام و حالا بالاخره تو را گرفتیم. همه‌چیز تمام شد.»لوئیس با آرامش پرسید که آیا می‌تواند دعا کند، به گوشه‌ی اتاق رفت و شروع به گریه کرد در حالی که با التماس دعا می‌خواند، اظهار ندامت کرد.براساس سیاست‌های دادگاه‌های کلمبیا، به 40 سال زندان محکوم شد اما با کارهایی که در زندان کرد، به 22 سال کاهش یافت و قرار بود در سال 2023 از زندان آزاد شود اما درنهایت، اکتبر 2023، در زندان بخاطر سرطان چشم مُرد. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Thu, 11 Dec 2025 13:26:25 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A8%D8%A7-%D9%87%D9%85-%D8%A8%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%85-ny4h3yplmk3i https://www.aparat.com/v/cfyw3byنوشتن وقتی تنهاست، یک صداست؛ اما وقتی باهم می‌نویسیم، تبدیل به هم‌صدایی می‌شود. هر کلمه‌ای که کنار هم می‌گذاریم، پلی می‌سازد میان ذهن‌ها و دل‌ها. باهم نوشتن یعنی قدرت خلق جمعی، یعنی اینکه ایده‌هایمان تنها نمی‌مانند و می‌توانند جهان را روشن‌تر کنند. بیایید دست به قلم شویم، نه فقط برای خودمان، بلکه برای ساختن آینده‌ای که با هم نوشته‌ایم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Mon, 08 Dec 2025 18:59:30 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%85-%D8%B1%D9%88-%D8%B7%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%86%D9%85-qialqpmnzeeu از نوشتن کم خسته شده بودم، از اینکه چطوری بقیه میتونن رمانشونو کامل کنن ولی نوشتنم به خودم رفته، کم‌گوییم رمانمو کوتاه کرده.اینجور موقع ها بقیه به ذهنشون میرسه که یه کاری کنن بیشتر بنویسن؛ برای همین اتفاقاتی رندوم برای کاراکتر طراحی میکنن که به داستان معنی پرباری نمیده.وقتی یکی از روخوان‌هام بهم فیدبک داد، به این فکر افتادم که چرا واقعا کاراکترهام و زندگیشونو نشون ندادم؟ اگه کسی توی دنیا دوست داشت داستانش گفته شه، هیچ اتفاقی که به هدف داستان کمک می‌کرد رو نادیده می‌گرفت؟اینکه چطور به اینجا رسیده، انگیزش از کارایی که میکنه واقعا چیه و تصمیم های درست و غلطشو باید نشون بدم.پس بهترین کار برای زیادتر نوشتن، طول دادن داستان نیست. این کار برای همه راحته.نکته عمیق‌تر کردن داستانه، اینکه چرا اتفاقاتی که میوفته برای کاراکتر مهمه؟بعد از اینکه امروز کتاب فردریک بکمن رو خریدم و ویرایش چندم رمانمو توی کافی شاپ انقلاب تموم کردم،کاغذهای A4 ارزون خریدم تا با کودک داستانم رابطه بیشتر و مهم‌تری برقرار کنم، توی رمانم نباید با ذهن آگاه و 28 ساله می‌نوشتم، جای حرف زدن کودک درونم بود. پس، قراره قسمت‌های مهم داستان رو با دستی که باهاش نمی‌نویسم، بنویسم.این رمان با بهترین کیفیتی که ممکنه به دست کل دنیا می‌رسه؛ هر چندسالی که طول بکشه. توکل به خدا. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 06 Dec 2025 20:22:25 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%DB%B9-%D9%82%D8%AF%D9%85-%D8%B7%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%84-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%DA%86%D8%A7%D9%BE%DB%8C-%D9%88-%D8%AD%D8%B1%D9%81%D9%87-%D8%A7%DB%8C-f4r9hvhuqoj8 خب، حالا پیشنویسِ‌اولت رو نوشتی، باید چطور نوشته‌هات رو به کتاب تبدیل کنی؟ آیا خوبه که پیشنویسِ‌اولت رو بدی برای چاپ؟ اصلاً.پیشنویسِ‌اول هر نویسنده‌ای به زبون آوردنِ‌ ایدۀ‌داستانشه، برای نوشتنِ‌ داستانِ‌ خلاقانه، پیشنویسِ‌اول تنها کافی نیست چون ما فقط تا اینجا چهارچوبِ‌ ساختمونِ‌ داستانمونو ساختیم و با اصلاح و ادیت باید تمیز و زیباش کنیم.نکته: برای ادیتِ‌ هرچه بهتر، طرزِ‌نگاهتو به اثرت تا می‌تونی عوض کن. منظورمو توی ادامه بهت می‌گم.قدمِ‌اولبرای چند هفته بذارش کنار تا ته‌نشین بشه داستانت. کمی فاصله از نوشته (هرچقدر بیشتر بهتر) بهت کمک می‌کنه تا با دیدی جدید و نقادانه بهش نگاه کنی.من گذاشتم کتابم A Cage with the Door Open سه‌ماهی ته‌نشین بشه و توی این فرصت، پیشنویسِ‌ اولِ‌ رمانِ‌ دومم رو نوشتم.قدمِ‌دومیه دور پیشنویسِ‌اولت رو گوش بده یا بلندبلند بخون.توی پیشنویس از روش‌های مختلف استفاده می‌کنیم تا از همه‌ی‌ابعادِ‌داستانمونو ببینیم، بعد از اینکه گوشش دادی، هر نکته‌ای برای بهترکردنِ‌داستان داری توی کاغذ بنویس.قدمِ‌سومتوی گوشیت ادیت کن، فضایِ‌محدودِ‌گوشی باعث می‌شه با جزئیاتِ‌بیشتر چیزی که نوشتی آشنا بشی، ادیتِ‌کلماتِ‌با‌اشتباهِ‌املایی و وقتی جزئی می‌خوای به رمانت نگاه کنی مفیده. پیشنهادی که دارم اینه که با کیبوردِ‌بلوتوثی این کارو انجام بدی چون برای من استفاده از کیبوردِ‌گوشی سخت بود.قدمِ‌چهارماز نرم‌افزارهایِ‌مخصوصِ‌ادیت استفاده کن یا اگر دسترسی نداری، اطلاعاتت درباره‌ی‌ویرایش رو زیادتر کن.برای رمان‌هایِ‌انگلیسی خیلی‌خیلی نرم‌افزارِ‌ProWritingAid رو پیشنهاد می‌کنم چون خودم ازش استفاده کردم و عالیه.قدمِ‌پنجمپرینت‌کردنِ‌کلِ‌رمان برای ادیتِ‌دوباره! پیشنهاد می‌کنم برای پرینت به انقلاب بری، قیمتِ‌پرینتِ‌پشت‌ورو جایی که زندگی می‌کنم از ۷ تا ۱۴ هزارتومن بود! اما انقلاب از ۱۸۰۰ تا ۲۵۰۰ تومن! پس به خودت لذتِ‌شنیدنِ‌دستگاهِ‌پرینتر و حسِ‌واقعی‌شدنِ‌کتابت به چاپ رو هدیه بده!قدمِ‌ششمادیتِ‌دوباره رویِ‌کاغذ. نمی‌دونم چرا ولی وقتی کتابمو رویِ‌کاغذ می‌خونم، به تجربه‌ای که خواننده از خوندنش خواهد داشت نزدیک‌تر می‌شم و این بهم کمک می‌کنه با دقتِ‌بیشتر اصلاح کنم. بهتون پیشنهاد می‌کنم از خودکارهایِ‌پاک‌کن‌دار یا هایلایترهایِ‌پاک‌کن‌دار برای خط‌خطی‌کردن رویِ‌کتابتون استفاده کنید!قدمِ‌هفتمچند فصل از کتابتون رو به نمونه‌خوان‌ها بدید و نظراتشونو بشنوید. تعدادِ‌ایدئالِ‌نمونه‌خوان از ۵ تا ۱۰ هستش. این‌طوری بیشتر به واقعیت و اینکه وقتی کتابتون به دستِ‌خواننده‌ها برسه نزدیک‌تر می‌شید. برای کتاب‌هایِ‌انگلیسی گروه‌هایِ‌فیسبوک مملو از کسایی هستن که دوست دارن چند فصل از کتابتونو بخونن. نظرات و انتقادهایِ‌نمونه‌خوان‌ها رو اعمال کنید.قدمِ‌هشتمکتاب رو به یک ویرایشگرِ‌حرفه‌ای بدید و نظراتش رو بشنوید.قدمِ‌نهماقدام به انتشارِ‌کتابتون کنید! بهتون برای تلاش‌هایِ‌زیادتون خسته‌نباشید می‌گم! حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Wed, 03 Dec 2025 21:27:51 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AE%D8%B7%D8%B1%D9%86%D8%A7%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-eayvensuyo2b ما از همون اول توی ارتباط شکل می‌گیریم؛ وقتی مادر ما رو بغل می‌کنه، حس امنیت و گرما داریم و اصلاً به این فکر نمی‌کنیم که "من کی هستم"، چون هنوز جدا نشده‌ایم. اون لحظه نزدیک‌ترین حالت به خودِ واقعی‌مونه. اما کم‌کم از اون ارتباط می‌افتیم، دنیا رو از زاویه‌ی "من" و "بقیه" می‌بینیم و همین‌جا حس وصل بودن رو از دست می‌دیم.تنهایی چیزی‌یه که همه تجربه می‌کنن، ولی دو نوع داره:- یه نوعش با بودن کنار آدم‌ها بهتر میشه.- نوع دیگه‌ش حتی وسط جمع هم دست از سرمون برنمی‌داره، همونیه که بیشترین درد رو می‌سازه و باعث میشه حس کنیم کاملاً جدا و تنها هستیم. این نوع دوم مثل یه بیماری همه‌گیر روی زمین پخش شده.یه کتاب هست به اسم آناتومی تنهایی که میگه ریشه‌های اصلی تنهایی سه چیزن: جدایی، شرم و ترس.- جدایی یعنی تیکه‌تیکه شدن، چه بیرونی چه درونی. وقتی خودمون رو از بخش‌هایی از وجودمون جدا می‌کنیم، اون بخش‌ها حس طرد شدن و تنهایی دارن، ولی در واقع هنوز به ما وصلن و ما هم دردشونو حس می‌کنیم.- شرم یه واکنش غریزیه، مثل وقتی یه شقایق دریایی رو لمس کنی و سریع بسته بشه. شرم ما رو از خودمون دور می‌کنه، ولی واقعیت اینه که نمی‌تونیم خودمون رو واقعا از خودمون جدا کنیم.گاهی برای اینکه از شر احساساتمون فرار کنیم، ذهنمون رو تیکه‌تیکه می‌کنیم. این شکاف باعث میشه از خودمون جدا بشیم و یه لایه‌ی دوم شرم شکل بگیره. شرم ما رو عقب می‌کشه، از آدم‌ها فاصله می‌گیریم، یا خیلی گوشه‌گیر می‌شیم یا برعکس، یه نقاب می‌زنیم و خودِ واقعی‌مون رو پنهان می‌کنیم. در هر دو حالت، تنها می‌مونیم.بخش سوم تنهایی، ترسه. عشق یعنی چیزی رو بخشی از خودت بدونی، ولی ترس یعنی هل دادن و دور کردنش. هرچی بیشتر بترسیم، بیشتر از دنیا جدا می‌شیم. ترس از رابطه‌ها هم همین کار رو می‌کنه: ما رو از آدم‌ها دور می‌کنه. چهار ترس اصلی توی رابطه‌ها هست: ترس از رها شدن، ترس از رد شدن یا بی‌اعتنایی، ترس از گیر افتادن توی درد رابطه، و ترس از گم کردن خودمون (یعنی حل شدن توی طرف مقابل).واقعیت اینه که ما از ناشناخته نمی‌ترسیم؛ از چیزایی می‌ترسیم که قبلاً تجربه کردیم و زخمش هنوز مونده. پس راه عبور از ترس، حل کردن تجربه‌های گذشته‌ست. نمی‌شه ترس رو زورکی کنار زد، چون اون موقع فقط بیشتر ازش جدا می‌شیم و تنهایی‌مون شدیدتر میشه.حالا برسیم به ارتباط. ارتباط یعنی یه پیوند آگاهانه بین خودت و یه چیز یا یه آدم دیگه. این پیوند می‌تونه ذهنی، احساسی، انرژی یا جسمی باشه. وقتی قطع میشه، یه بخش از وجودمون جدا میشه. خوشبختی فردی و حتی بقای ما به توانایی وصل شدن بستگی داره.تنهایی الان مثل یه بیماری همه‌گیر شده. ما وسط میلیاردها آدم راه می‌ریم ولی هرکدوم حس می‌کنیم تنها و جدا هستیم. این درد مثل گرسنگی توی یه سوپرمارکته: همه‌چی هست، ولی دستمون بهش نمی‌رسه. خطر بزرگ اینجاست که وقتی از چیزی جدا میشیم، دیگه دردش رو درد خودمون نمی‌دونیم. همین باعث میشه راحت‌تر آسیب بزنیم، بدون اینکه بفهمیم داریم به خودمون ضربه می‌زنیم.وقتی خودمون رو جدا و بی‌ارتباط می‌بینیم، دیگه اون موج یکی بودن رو حس نمی‌کنیم. دیگه نمی‌فهمیم هر چیزی روی ما اثر داره و ما هم روی همه‌چیز اثر می‌ذاریم. همین باعث میشه بتونیم به کسی یا چیزی آسیب بزنیم بدون اینکه دردش رو توی خودمون حس کنیم.قطع ارتباط فقط یه مفهوم تئوریک نیست؛ تاریخ نشون داده چقدر خطرناک بوده. برده‌داری، اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها، بمب اتم روی هیروشیما، نسل‌کشی در کامبوج، و حتی حملات انتحاری امروز، همه از همین جدایی و بی‌ارتباطی ریشه گرفتن. هر جنایتی که اتفاق افتاده، به خاطر این بوده که آدم‌ها خودشون رو جدا از قربانی‌ها دیدن.راه نجات انسان و زمین، و پایان دادن به رنج، فقط یه چیزه: دوباره وصل شدن. ساختن حس ارتباط، از بین بردن تنهایی و انزوا. و این کار از درون خودمون شروع میشه؛ وقتی یاد بگیریم اول با خودمون ارتباط برقرار کنیم. حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Sat, 29 Nov 2025 23:08:35 +0330 https://virgool.io/@hshea313/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-15-%D8%AF%D9%82%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D9%87%D9%85-%D8%A8%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D9%85-ijlpfblkhc6g https://www.aparat.com/v/yld0j1jنوشتن وقتی تنهاست، یک صداست؛ اما وقتی باهم می‌نویسیم، تبدیل به هم‌صدایی می‌شود. هر کلمه‌ای که کنار هم می‌گذاریم، پلی می‌سازد میان ذهن‌ها و دل‌ها. باهم نوشتن یعنی قدرت خلق جمعی، یعنی اینکه ایده‌هایمان تنها نمی‌مانند و می‌توانند جهان را روشن‌تر کنند. بیایید دست به قلم شویم، نه فقط برای خودمان، بلکه برای ساختن آینده‌ای که با هم نوشته‌ایم.بیاید باهم برای یه ربع بنویسیم! حدیثه سادات حسینی حدیثه سادات حسینی Fri, 28 Nov 2025 13:19:42 +0330