https://virgool.io/feed/@ighe3app آی‌قصه، گوش کن و پرواز کن. fa 2026-06-17 16:46:09 https://files.virgool.io/upload/users/1687131/avatar/7qLYwk.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@ighe3app https://virgool.io/ighe3/%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D8%B2%D9%86%D8%AF-%DA%86%D9%87-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-wi3mukgtzo1x شیوه تربیتی ما و فرزندپروری تک‌تک پدر و مادرها، به‌وفور مورد قضاوت فامیل، دوستان، همکاران و اغلب اطرافیان قرار گرفته است. این قضاوت چه یک توصیه‌ی ناخواسته بوده باشد، چه یک انتقاد در مورد روش تربیتی ما و چه یک سوال نیش‌دار با چاشنی توهین، حتماً ما را به فکر فرو برده است. حتی ممکن است دخالت آشکار و عملی در والدگری، آن هم در حضور فرزندمان را تجربه کرده باشیم. اما ما تنها نیستیم. طبق آماری که سایت پژوهشی مامز ارائه کرده است، هشتاد درصد والدین امروزی از قضاوت و دخالت دیگران در تربیت فرزند خود ناراضی‌اند.به‌همین منظور آی‌قصه در این پست چند پیشنهاد دارد که بدانیم وقتی مورد قضاوت دیگران قرار گرفتیم چه کنیم؟این مقاله ترجمه ۲ گزارش از سایت‌های مامز و زیروتوتیری است.در برابر دخالت دیگران در تربیت فرزند بی‌تفاوت بمانید!این روش، سخت‌ترین روش است! اما عدم واکنش به هرگونه دخالت دیگران در تربیت فرزند شما، بهترین راه برای برخورد با آن است. بی‌تفاوتی در چنین وضعیتی، مسئله را بی‌اثر می‌کند و به احتمال زیاد به آن پایان می‌دهد. از آنجا که یک واکنش سریع مبتنی بر احساسات خواهد بود و ممکن است از گفته‌های خود پشیمان شوید، احساسات خود را به‌درستی بروز نخواهید داد. عدم واکنش شما ممکن است فردی را که فرزندپروری شما را قضاوت کرده نیز متعجب کند. اجازه ندهید که گفتار یا کردار آنها بر شما تأثیر منفی بگذارد. به خود بقبولانید که این وضعیت، ارزش وقت و انرژی شما را ندارد. از کنار آن بگذرید و روز خود را دنبال کنید. اگر آنها بر حرف‌شان پافشاری می‌کنند، شما باز هم آن را نادیده گرفته و موضوع مکالمه را تغییر بدهید.مجله کودک آی‌قصه می‌تواند به والدین برای فرزندپروری کمک کند.یک مکالمه را شروع کنیدیکی از همین روزها که با دخالت دیگران در تربیت فرزند خود مواجه شدید، با آن شخص وارد مکالمه شوید و چند سوال از او بپرسید. یادتان بماند آرام باشید و سوال بپرسید. مکالمه را به این مسیر بکشانید که چرا او احساس کرده است باید در شیوه فرزندپروری شما مداخله کند و تضمیم به ارائه برخی مشاوره‌های ناخواسته گرفته است؟ با این مکالمه می‌توانید دیدگاه شخصی که شما را قضاوت کرده است، کشف کنید و شاید موفق بشوید او را متقاعد کنید برخوردش کمک‌کننده نیست.به فرزند خود فکر کنیدقبل از هر واکنشی به دخالت دیگران در تربیت فرزند شما، به فرزندتان فکر کنید. بدون توجه به فرزندتان، حضور او و نقش‌تان به‌عنوان والد نمی‌توانید به این مسئله واکنش نشان دهید. بنابراین فکر کنید که در حضور یک کودک چگونه باید پاسخ دهید. اگر هنگام قضاوت درباره‌ی شیوه‌ی فرزندپروری شما، فرزندتان حضور دارد، می‌توانید خود را با او سرگرم کنید و بر نیازهای او تمرکز کنید. به‌عنوان مثال، اگر کودک شما در فروشگاه مواد غذایی عصبانی شده و همان زمان فردی به شما چیزی گفته است، به جای مشاجره با شخص مداخله‌گر سعی کنید به فرزندتان توجه کرده و او را آرام کنید.اپلیکیشن آی‌قصه می‌تواند همراه بچه‌ها در بازی‌هایشان باشد.به دخالت دیگران در تربیت فرزند بخندید!در برابر دخالت دیگران در تربیت فرزندتان بخندید. کمی سخت است اما انتقاد را خیلی جدی نگیرید و بدانید که این بازتاب منفی دیگران درباره‌ی خود شما نیست. وقتی شخصی وقت می‌گذارد تا شما را در مورد انتخاب‌های‌تان قضاوت کند، الزاماً به معنی اشتباه‌بودن انتخاب شما نیست. این کار به این دلیل انجام شده است که آنها احساس می‌کنند بهترین راه، همان انتخاب آنهاست و بنابراین فکر می‌کنند نظرات‌شان درباره‌ی فرزندپروری شما مهم است. این قسمت خنده‌دار است، زیرا نظر آنها در واقع مهم نیست. پس بخندید!به آنها بگویید چه احساسی داریداگر واقعاً تحمل دخالت دیگران در تربیت فرزند خود را ندارید، یا آن روز برای کنار آمدن با قضاوت دیگران روحیه ندارد، آنچه را احساس می‌کنید با آنها در میان بگذارید و بگویید. به هر کسی بگویید که به نظر او نیازی ندارد و شما ترجیح می‌دهید که درباره‌ی شیوه‌ی فرزندپروری شما چیزی نگویند. در نظر داشته باشید با چند جمله گفتاری محترمانه به دیگران بگویید چه احساسی نسبت به قضاوت‌شدن دارید. چند جمله‌ی پیشنهادی این‌هاست: «از نظر شما متشکرم اما به آن نیازی ندارم.»، «من تصمیم گرفته‌ام اینگونه پیش بروم.» و «ممنون، اما نه!»در تربیت فرزند دیگران دخالت نکنیداپلیکیشن آی‌قصه محتوای صوتی مناسب برای کودکان تولید می‌کند.اگر خودتان با دخالت دیگران در تربیت فرزند مواجه شده‌اید، می‌دانید که والدین چه احساسی خواهند داشت و قطعاً نمی‌خواهید والد دیگری چنین احساسی داشته باشد؛ حتی همان والدی که پیشتر خود شما را قضاوت کرده است. بنابراین از دخالت در فرزندپروری دیگران دوری کنید. اگر تصمیم بگیرید برای جبران، درباره‌ی دیگری قضاوت کنید، شما هم بخشی از این مشکل تمام‌نشدنی خواهید بود. آی‌قصه آی‌قصه Sat, 02 Jul 2022 12:11:07 +0430 https://virgool.io/ighe3/%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%88%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D9%84-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%AA-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-vzr5wyse4ozn بچه‌های دهه نودی با نسل ما در زمینه‌های زیادی فرق دارند؛ آن‌ها از همان اول با تلفن هوشمند به دنیا آمدند. از وقتی چشم باز کردند دنیا دنیا کارتون ندیده و جدید داشتند که اگر صبح تا شب، شب تا صبح هم تماشا می‌کردند تمام نمی‌شد! دنیای بچه‌های امروزی زمین تا آسمان با دنیای ما بچه‌های دیروز، متفاوت است و این تفاوت نه بد و نه خوب است! اما هم ما بچه‌های دیروز و هم بچه‌های امروز احتیاج داریم که حواسمان را جمع کنیم تا زندگی‌مان در تلفن همراه و اینترنت و تلویزیون خلاصه نشود! نمی‌خواهیم شعار دهیم یا از بدی‌های اینترنت و رسانه جمعی بگوییم یا در مورد کم‌هوش شدن بچه‌هایی که سرشان در گوشی است، حرف بزنیم! در این پست قرار است ببینیم چطور می‌توان با تکنولوژی چطوری تا کرد و راهکارهای باحالی برای مدیریت زمان استفاده کودکان از موبایل یاد بگیریم. این مقاله‌ ترجمه‌ای آزاد از سایت Mayo Clinic بود که توسط تیم پژوهشی و آموزشی آی قصه تهیه شده است.با وجود نمایشگرهایی که تقریباً در همه جا دیده می‌شوند، کنترل زمان صفحه نمایش کودک می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. زمان معین استفاده کودکان از موبایل می‌تواند برای آن‌ها آموزشی به همراه داشته باشد و همچنین از رشد اجتماعی آنها حمایت کند. بنابراین لازم است بدانیم چگونه زمان این تعامل با تکنولوژی برای کودکان را مدیریت کنیم. در ادامه راهکارهایی برای والدین ذکر می‌کنیم.مشکلات صفحه نمایشزمان بازی برای رشد مغز کودک خردسال از رسانه‌های الکترونیکی ارزشمندتر است. کودکان کمتر از ۲ سال با تماشای یک ویدیو اطلاعات بیشتری یاد می‌گیرند و به خاطر می‌آورند تا از یک ارائه زنده.در ۲ سالگی، کودکان می‌توانند از برخی از انواع استفاده از تکنولوژی مانند برنامه‌نویسی با موسیقی، حرکت و داستان بهره‌مند شوند. با تماشا کردن با همدیگر، می‌توانید به کودک خود کمک کنید تا آنچه را که می‌بیند درک کند و آن را در زندگی واقعی به کار گیرد. با این حال، زمان استفاده کودکان از موبایل نباید جایگزین خواندن، بازی کردن یا حل مشکل شود.همانطور که فرزندتان رشد می‌کند، به خاطر داشته باشید که زمان بیش از حد یا کیفیت پایین استفاده از تکنولوژی می‌تواند منجر به این اتفاقات بشود:چاقیبرنامه خواب نامنظم و طول مدت خواب کمترمشکلات رفتاریاز دست دادن مهارت‌های اجتماعیخشونتزمان کمتری برای بازی‌برای استفاده کودکان از موبایل قوانینی در نظر بگیریدمجله کودک آی‌قصه می‌تواند در بحث فرزندآوری به خانواده‌ها کمک کند.آکادمی اطفال آمریکا از استفاده از رسانه، به جز چت ویدیویی، توسط کودکان کمتر از ۱۸ تا ۲۴ ماه جلوگیری می‌کند. اگر رسانه‌های دیجیتال را به کودکان ۱۸ تا ۲۴ ماهه معرفی می‌کنید، مطمئن شوید که کیفیت بالایی دارند و از استفاده از رسانه‌های انفرادی خودداری کنید. برای کودکان ۲ تا ۵ ساله، زمان استفاده کودکان از موبایل را به یک ساعت در روز با یک برنامه‌ریزی با کیفیت بالا محدود کنید.توجه کنید که همانطور که فرزند شما رشد می‌کند، رویکردتان باید تغییر کند. یک رویکرد یک اندازه مناسب برای همه کار نمی‌کند. شما باید تصمیم بگیرید که به فرزندتان اجازه بدهید هر روز چه مقدار از رسانه استفاده کند و چه چیزی مناسب او است.همین قوانین را در محیط واقعی و مجازی فرزندتان اعمال کنید. در هر دو، با فرزندتان بازی کنید، مهربانی را بیاموزید، مشارکت داشته باشید و دوستان فرزندتان را بشناسید و بدانید که فرزندتان با آنها چطور معاشرت می‌کند. همچنین، به خاطر داشته باشید که کیفیت رسانه‌ای که فرزند شما در معرض آن قرار می‌گیرد، مهم‌تر از نوع فناوری یا زمان صرف‌شده است.‌چند نکته مهم درباره استفاده کودکان از موبایلپیش‌نمایش برنامه‌ها، بازی‌ها و برنامه‌ها را قبل از اجازه دادن به فرزندتان برای مشاهده یا بازی با آن‌ها ببینید. سازمان هایی مانند Common Sense Media می‌توانند به شما در تعیین آنچه مناسب کودکان است کمک کنند. بهتر از آن این ایت که تماشا کنید، بازی کنید یا هنگام استفاده کودکان از موبایل در کنار آن‌ها بمانید.به جای گزینه‌هایی که فقط به فشار دادن و کشیدن انگشت یا خیره شدن به صفحه نیاز دارند، به دنبال گزینه‌های تعاملی باشید که کودک شما را درگیر کند.از کنترل‌های والدین برای مسدود کردن یا فیلتر کردن محتوای اینترنتی استفاده کنید.مطمئن شوید که در زمان استفاده کودکان از موبایل در نزدیکی آن‌ّا قرار دارید تا بتوانید بر فعالیت‌هایشان نظارت کنید.به طور مرتب از کودک خود بپرسید که در طول روز با چه برنامه‌ها و بازی‌ها بازی کرده است.هنگام تماشای برنامه با فرزندتان، درباره آنچه که تماشا می‌کنید صحبت کنید و به او در مورد تبلیغات و آگهی‌های بازرگانی آموزش دهید.همچنین هنگام استفاده کودکان از موبایل، از برنامه‌نویسی سریع، که درک کودکان خردسال برایشان مشکل است، برنامه‌هایی با محتوای حواس‌پرتی زیاد و رسانه‌های خشن خودداری کنید. تبلیغات در برنامه‌ها را حذف کنید، زیرا کودکان خردسال در تشخیص تفاوت بین تبلیغات و اطلاعات واقعی مشکل دارند.تشویق سواد دیجیتالقصه‌های مناسب کودکان را می‌توانید از اپلیکیشن آی‌قصه گوش کنید.در برخی مواقع فرزند شما در معرض محتوایی قرار می‌گیرد که شما تأیید نکرده‌اید و دستگاه‌هایی که فیلتر اینترنت ندارند. با فرزندتان در مورد موقعیت‌هایی که ممکن است رخ دهد و رفتاری که انتظار دارید صحبت کنید.فرزندتان را تشویق کنید که به طور انتقادی در مورد آنچه روی صفحه نمایشش می‌بیند فکر کند. از فرزندتان بخواهید که در نظر بگیرد که آیا همه چیز در اینترنت درست است یا خیر. آیا فرزند شما می‌داند که چگونه بفهمد یک وب‌سایت قابل اعتماد است؟ به فرزندتان کمک کنید بفهمد که رسانه‌ها توسط انسان‌ها با دیدگاه‌های متفاوتی ساخته می‌شوند. توضیح دهید که بسیاری از وبسایت‌ها انواع فناوری داده‌ها را برای ارسال تبلیغات به کاربران یا کسب درآمد جمع‌آوری می‌کنند.تعیین محدودیت برای استفاده کودکان بزرگتر از موبایلمحدودیت‌های معقولی را برای مدت زمان استفاده کودکان از موبایل تعیین کنید، به خصوص اگر استفاده فرزندتان از صفحه نمایش مانع درگیری در فعالیت‌های دیگر شود. این نکات را در نظر بگیرید:زمان پخش بدون دوشاخه و بدون ساختار را در اولویت قرار دهید.مناطق یا زمان‌هایی بدون فناوری ایجاد کنید، مانند زمان صرف غذا یا یک شب در هفته.از استفاده از سرگرمی‌های رسانه‌ای در حین انجام تکالیف خودداری کنید.محدودیت‌ها و مقررات منع رفت و آمد روزانه یا هفتگی مانند عدم قرار گرفتن در معرض دستگاه‌ها یا صفحه‌نمایش‌ها را یک ساعت قبل از خواب تنظیم و اجرا کنید.استفاده از برنامه‌هایی را در نظر بگیرید که مدت زمان استفاده کودکان از موبایل را کنترل می‌کنند.از فرزندان خود بخواهید که دستگاه‌های خود را در خارج از اتاق خواب خود در شب شارژ کنند.پرده‌ها را از اتاق خواب فرزندتان دور نگه دارید.زمان صفحه نمایش خود را محدود کنید.تلویزیون پس‌زمینه را حذف کنید.اپلکیشن آی‌قصه با بیش از ۵۰۰ قصه گزینه مناسبی برای سرگرمی کودکان در روزهای گرم تابستان است.آموزش رفتار مناسبروابط آنلاین و رسانه‌های اجتماعی به بخش عمده‌ای از زندگی نوجوانان تبدیل شده‌اند. کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که برای نوجوان شما اشکالی ندارد که بخشی از این دنیاها باشد، تا زمانی که او رفتار مناسب را درک کند. موارد مجاز و غیرمجاز مانند ارسال پیامک، آزار و اذیت سایبری و به اشتراک‌گذاری اطلاعات شخصی آنلاین را توضیح دهید. به فرزندتان بیاموزید که چیزی را به صورت آنلاین ارسال یا به اشتراک نگذارد که نمی‌خواهد تمام دنیا تا ابد ببینند. مهم نیست که فرزندتان چقدر باهوش یا بالغ است، رفتار آنلاین و رسانه‌های اجتماعی او را زیر نظر داشته باشید. فرزند شما با استفاده از رسانه‌ها اشتباه می‌کند. با فرزندتان صحبت کنید و به او کمک کنید تا از آن‌ها بیاموزد.همچنین یک مثال بزنید. در نظر بگیرید که فرزندتان شما را زیر نظر دارد تا نشانه‌هایی را در مورد اینکه چه موقع استفاده از صفحه نمایش‌ها و نحوه استفاده از آنها مشکلی ندارد، بیابد.مدیریت استفاده کودکان از موبایل و رسانه یک چالش مداوم خواهد بود. اما با تدوین قوانین خانه -و مرور مجدد آنها با رشد فرزندتان- می‌توانید به اطمینان از تجربه‌ای امن کمک کنید. آی‌قصه آی‌قصه Wed, 29 Jun 2022 12:47:49 +0430 https://virgool.io/ighe3/%D8%A7%D8%B6%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%B4%D9%88%D8%AE%DB%8C-%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D8%AF-nqhvld6x2bvz فقط کودک شما نیست که ناخن‌هایش را می‌جود. حدود ۵۰ درصد از کودکان ۱۰ تا ۱۸ ماهه در هنگام اضطراب ناخن خود را می جوند. عادتی آرامش‌بخش که می‌تواند از سنین بسیار پائین‌تر نیز شروع شود.ناخن جویدن یکی از عادت‌های اضطرابی کودکانه است. روشی که کودک شما برای آرام‌کردن خودش در پیش می‌گیرد. البته عادت‌های اضطرابی کودکانه فقط به ناخن جویدن محدود نمی‌شود و جالب است بدانید تنها به کودکی محدود نمی‌ماند. اگر شما هنوز هم به عنوان بزرگسال یکی از عادت‌های زیر را دارید به احتمال زیاد این عادت را از کودکی به دنبال خود می‌کشید.عادت‌هایی چون: چرخاندن موی سر دور انگشت به مدت طولانی و غیر قابل کنترل، دست در بینی کردن بی‌دلیل و مک زدن شصت (که امیدواریم به عنوان بزرگسال این عادت را ترک کرده باشید)  در این مقاله از آی قصه که ترجمه‌ای آزاد از مقاله‌هایی در سایت‌های childmind. و verywellfamily بود، به نحوه مدیریت اضطراب کودکان و روش‌های درمان ناخن جویدن کودکان می‌پردازیم.راستش را بخواهید ناخن جویدن به نظر کودک شما نه کاری کثیف و باعث بیماری بلکه روشی یوگاگونه برای مبارزه با استرس است. به اینگونه عادت‌های ضداضطرابی، عادت‌های «تمرکز روی بدن» می‌گویند و برای بیرون‌ رفت از این چرخه معیوب اضطراب- عادت، کودک باید بیاموزد چگونه به روش‌های دیگر می‌تواند اضطرابش را مدیریت کرده و به آرامش برسد.شاید بپرسید چه دلیلی دارد وقتی این روش کودک را به آرامش می‌رساند، از آن جلوگیری کنیم؟ خوب! ناخن‌ جویدن علاوه بر اینکه منظره خوبی ندارد به علاوه می‌تواند مضرات فراوانی برای سلامتی کودک به همراه داشته باشد. مضراتی برای دندان و سلامت ناخن کودک. پس فراموش نکنید اگر دیدید کودکتان با اضطراب ناخن می‌جود، علاوه بر مشاور، او را پیش دندان‌پزشک نیز ببرید.اپلیکیشن آی‌قصه، قصه‌های مناسب برای کودکان از ۳ تا ۹۹ سال! دارد.روش‌هایی برای برون رفت از چرخه معیوب عادت اضطرابیچه کنم کودکم ناخن نجود و روش‌های دیگر برای مدیریت اضطراب در کودکانبالاخره هر کودکی دیر یا زود دندان از ناخن‌هایش می‌کشد و روش‌های دیگری را برای مدیریت اضطراب پیدا می‌کند. اما به عنوان والدین ما وظیفه داریم روش‌های مناسب مدیریت اضطراب را به او بیاموزیم و کنارش باشیم. یادتان باشد، هیچ چیز یکباره و بی‌دلیل شروع نمی‌شود. به دنبال ریشه شروع این عادت بگردید. چه چیزی باعث شده کودک شما مضطرب شود و حس کند نیاز دارد انگشت به دهان ببرد؟ فراموش نکنید همیشه اتفاقات بد نیستند که باعث اضطراب می‌شوند، گاهی حتی اتفاقات بسیار خوشایند و موفقیت‌هایی که باعث می‌شود دیگران انگشت به دهان بمانند هم باعث می‌شود تا کودکتان ناخن به دندان ببرد.نحوه درمان ناخن جویدن کودکاناگر مشکل شما فقط ناخن جویدن است، می‌توانید این عادت را با روش‌های زیر از سرش انداخته یا حداقل به تعویق بیاندازید. کارهایی چون:مرتب کردن روزانه ناخن، هیچ کودکی گوشتش را نمی‌جود!اگر کودکتان هنوز کوچک است چیز بهتری برای جویدن در اختیارش بگذارید، مانند هویج یا کرفس. اما لطفا سمت شیرینی‌جات نروید که معکوس عمل می‌کند.دست‌هایش را مشغول نگه‌دارید. یک توپ فشاری ضد استرس، شن جادویی، خمیر اسلایم و اسباب بازی‌هایی از این دست می‌تواند باعث کاهش اضطراب کودک شود.بین خودتان دو نفر کدی برای تذکر بگذارید، مثلا وقتی کودک ناخن به دهان می‌برد، به آرامی شانه‌اش را لمس کنید یا به او لبخند بزنید، اینکار باعث می‌شود کودک آگاه شود، چون بسیاری از این عادت‌ها ناخودآگاه اتفاق می‌افتند.یک سیستم جایزه‌دهی برای خود بسازید و اجازه دهید کودک لذت فایق آمدن به عادت‌های بد و ناکارآمد را بچشد. مانند جمع کردن تعداد خاصی استیکر که می‌تواند به جایزه بزرگتری بدل شود.در نهایت بگذارید با  نتیجه کارش روبرو شود. نتیجه‌ای همچون دردناک شدن گوشت دور ناخن و حساس‌شدن انگشت‌ها هنگام لمس. این نتیجه باعث می‌شود کودک دفعه بعدی بداند چه چیزی انتظارش را می‌کشد.در ادامه برای درک بهتر کودکتان نیاز است بدانید کودکان نیز اضطراب را تجربه می‌کنند. اضطرابی به مراتب سهمگین‌تر از بزرگسالان. این جهان برای کودکان هنوز تازه و پر از شگفتی است و هر چیزی می‌تواند این موجودات کوچک را مضطرب کرده و آرامش دنیایشان را به هم بزند. به خصوص در این برهه که واقعا حساس و پر از تنش است، کودکان نیز در معرض استرس و مشکلات ناشی از آن هستند. جالب است بدانید هر چه به عنوان والد سعی کنید تا کودکتان را از استرس دور نگه دارید در حقیقت ترس و وحشت او را از دنیا بیشتر کرده‌اید.با بخش مجله کودک آی‌قصه می‌توان رفتار بهتری با کودکان داشت.روش پیشگیرانه برای دور نگه‌داشتن کودکان از اضطراب وجود دارد؟در اینجا روشی پیشگیرانه وجود ندارد و کودک دوست داشتنی شما باید دیر یا زود یاد بگیرد که چگونه از روان خودش در برابر اضطراب محافظت کند.الف) هدف کاهش استرس نیست، هدف مدیریت آن استمسخره است و غیر ممکن. ما هیچ کنترلی روی جهان بیرون از خود نداریم و نمی توانیم کاری کنیم که موقعیت های استرس زا کمتر شوند. بالعکس هر چه بزرگتر می شویم این موقعیت ها نیز بیشتر و بزرگتر می شوند و این رنج است. بنابراین اگر به سلامت کودک خود اهمیت می دهید به او کمک کنید تا از همین کودکی یاد بگیرد که چگونه موقعیت های مضطرب کننده را با کمترین خسارت روانی پشت سر بگذارد.ب) جلوگیری نکنیدنیازی نیست کودک را از موقعیت‌های اضطراب‌زا دور کنید. سخت است اما تلاش کنید در موقعیت‌های سخت و استرس‌زا روشی جز دورکردن کودک از آن محیط را امتحان کنید. کودکتان زیر گریه می‌زند؟ ممکن است. به عادت بد اضطرابی‌اش پناه می‌برد؟ صد در صد. اما اجازه دهید چرخه معیوب را به فرار تغییر ندهیم و روشی برای مدیریت پیدا کنیم.ج) مثب و واقع‌گرا باشیدنمی‌توانید به کودکتان قول بدهید دیگر هرگز این احساس بد را تجربه نخواهد کرد. این غیرممکن است. نمی‌توانید قول دهید که دیگر هرگز در هیچ امتحانی رد نمی‌شود یا موقع فوتبال بازی‌کردن گل نمی‌خورد یا اینکه دیگر ممکن نیست جلوی دیگران زمین خورده و مضحکه دستشان شود. نه! اما می‌توانید با اطمینان به او بگویید با این وجود این موقعیت‌ها را پشت سر خواهد گذاشت و همه چیز دوباره رو به راه خواهد شد. می‌توانید به او قول دهید که از پسش برمی‌آید و می‌تواند مدیریتش کند. می‌توانید به او قول بدهید اگر با ترس‌هایش روبرو شود، روز به روز کوچکتر می‌شوند و در نهایت توپ اضطراب او کوچک و کوچکتر خواهد شد. این حرف‌ها ممکن است آنها را از دنیای سیندرلایی غیرواقعی کودکانه بیرون بکشد؛ اما اعتماد به نفسی به آنها می دهد که لایقش هستند.د) به احساساتشان احترام بگذارید؛ اما آتشش را شعله ور نکنیدمهم است کودک را درک کنید. اما درک کردن همیشه به معنای موافقت نیست. اینکه به کودک بگویید «گریه کن، حق داری من هم گریه‌ام می‌گیرد وقتی این سگ بزرگ ترسناک را می بینم.» واقعا کمک کننده و احترام‌آمیز نیست. کافی است گوش کنید و همدل باشید. مثلا بگویید «متوجه هستم که می‌ترسی، عیبی ندارد من کنارت هستم و اگر لازم شد کمکت می کنم.»«سلام آوا» می‌تواند به کنجکاوی کودکانه فرزند شما پاسخ دهد.ه) حرف نزنید عمل کنیدتمام این حرف‌ها در صورتی که خودتان در هنگام اضطراب به پرخوری می‌افتید یا ساعت‌های طولانی می‌خوابید و سیگار می‌کشید، باد هواست. کودک به حرف‌های شما گوش نمی‌دهد، به اعمالتان نگاه می‌کند. چه اهمیتی دارد  ساعت‌ها صرف خواندن مقالات مرتبط با کاهش اضطراب کنید و ساعت‌ها به تراپی کودک بروید؛ اما در نهایت کودکتان ببیند والدینش در هنگام اضطراب و در موقعیت‌های استرس‌زا دست و پایشان را گم می‌کنند و به عادت‌های اضطرابی مخصوص خودشان رو می‌آورند.فراموش نکنید برای کمک به کودک لازم است ابتدا به خودتان کمک کنید. آی‌قصه آی‌قصه Mon, 27 Jun 2022 14:19:31 +0430 https://virgool.io/ighe3/%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%A8%DA%86%D9%87-%D9%82%D9%84%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-vagv40vhqcno مفهوم «قلدری» یکی از مفاهیم و مشکلاتی است که همه کودکان دیر یا زود با آن سر و کله می‌زنند. بعضی از کودکان مورد قلدری واقع می‌شوند، در حالی که برخی دیگر قلدر می‌شوند و قلدری می‌کنند. اینکه چرا بعضی‌ها تمایل دارند زور بگویند و بعضی‌ها هم مورد ظلم واقع می‌شوند، در تفاوت کودکان نهفته است. همه ما فکر می‌کنیم کودک دلبندمان ممکن نیست قلدربازی در بیاورد و ممکن نیست زورگو شود. حتی در مواردی والدین تا آنجا از تمایل کودکشان به قلدری بی‌خبرند که روزی از همه‌جا بی‌خبر نشسته‌اند و فیلمی از طرف مهدکودک و مدرسه فرزندشان به دستشان می‌رسد و از آنها در خواست می‌شود تا برای پاره‌ای از توضیحات به مدرسه و مهد بروند. از آنجایی که همه ما تمایل داریم بیشتر در طرف مظلوم ماجرا واقع شویم، ما تصمیم گرفتیم که این بار از سمت دیگری ماجرا را بررسی کنیم و ببینیم که چه کنیم اگر کودکمان قلدر شده و قلدری می کند؟این مقاله ترجمه‌ای آزاد از مقاله‌هایی در سایت‌های parents و verywellfamily  است؛ اما به خاطر داشته باشید راهکارهای این مقاله، به هیچ عنوان جای مراجعه به متخصص و مشاور مربوطه را نگرفته و همچنان در کنار به کارگیری رفتار صحیح باید مشکل اصلی را هم ریشه‌یابی کنیم.اصولا با یک تماس تلفنی شروع می شود و با انکار و تعجب والدین ادامه پیدا می کند: «بچه من؟ ممکن نیست!». ولی تند نروید. ممکن است. همه بچه‌ها می‌توانند قلدر باشند، حتی ظریف و نحیف‌ترین‌شان. خوب!حالا چرا بچه‌ها قلدر می‌شوند؟ جواب این سوال را از روانلد مه تراپیست مشهور بشنوید: «به دو دلیل، اولی‌اش وقتی است که سردسته‌ها و زورگوها می‌خواهند قدرت و زورشان را به رخ بکشند و دیگری وقتی اتفاق می‌افتد که کودکی احساس محرومیت و ضعف می‌کند این حس را با قلدری و زورگویی می‌پوشاند.مثلا کودک با خود می‌گوید، من که قدم از همه کوتاه‌تر است پس من حق دارم به بقیه زور بگویم چون که من فرق دارم. همچنین امروزه کودکان همواره در حال مشاهده قلدری هستند. انواع قلدری در فضای مجازی، تصاویر و بازی‌های کامپیوتری خشن، درگیری‌های دیگری که در محیط مدرسه یا حتی در محیط خانه اتفاق می‌افتد. بله، اینکه شما به راحتی سر شریک زندگی‌تان داد می‌کشید و با بدخلقی و تندی جوابش را می‌دهید هم از منظر کودکتان پنهان نمی‌ماند. متاسفانه آنها نمی‌دانند این رفتارها که هر روزه می‌بینند و تقریبا همه تکرارشان می‌کنند، از منظر اجتماعی پذیرفته شده نیست. (چه پارادوکس تلخی).وقتی کودکمان قلدر می‌شود چه کنیم؟اول از همه، یک نفس عمیق بکشید، شرایط را بسنجید، شواهد را بررسی کنید، اگر حس می‌کنید نیاز است سوال بپرسید تا به خوبی درک کنید که در آن لحظه چه گذشته است. اگر در مکانی عمومی مثل مدرسه یا مهد هستید اول از همه صبر کنید تا از آنجا بیرون بروید و بعد با ارتباطی موثر و متقابل سعی کنید تا به همراه کودکتان به نتیجه مثبت و روشنی برسید. همزمان مطمئن شوید که نه کودکتان قوانین مدرسه را دست کم گرفته و نه مسئولان مدرسه رفتاری ناعادلانه با او در پیش می‌گیرند.به عنوان مثال ممکن است شواهدی نشان دهد کودکانی که رنگ پوست متفاوتی دارند (یا به هر شکلی متفاوت هستند) به گونه‌ای دیگر و با شیوه‌ای متفاوت و خشن اعمال نظم و قانون می‌شوند. به سرعت به دنبال ادب کردن و تربیت فرزندتان نباشید و بیشتر به دنبال این باشید که بفهمید موضوع واقعا از چه قرار بوده است. قضاوت و عجله را تا حد امکان کنار بگذارید.با مجله کودک آی‌قصه می‌توان رفتار درست را به کودکان بیاموزیماطمینان حاصل کنید کودک متوجه رفتار خود شده استکنار کودک نشسته و با لحنی آرام و جدی با او صحبت کنید. فراموش نکنید، او هنوز کودک دلبندتان است و باید این را از رفتار شما متوجه شود. از کودک بپرسید که چه اتفاقی افتاده و او چرا چنین رفتاری از خود نشان داده است. به جای بازجویی سعی کنید شنونده خوبی باشید و از لحن سرزنشگر اجتناب کنید. کودکان نیاز دارند که درک شوند نه تایید و این عیبی ندارد که تایید کنید رفتارشان اشتباه بوده است.والتر روبرتز، مشاور دانشگاه مینیسوتا، نویسنده کتاب «برخوردهایی با والدین قلدرها و مظلوم‌ها» پیشنهاد می‌کند که برای اینکه کودک نیز نادرستی رفتارش را درک کند سعی کنید با سوالاتی مناسب کمکش کنید:این کارت باعث شد کسی اذیت بشه؟به نظر خودت رفتارت درست بود؟اگه کسی با خودت همچین رفتاری کنه چه احساسی پیدا می‌کنی؟با تمرکز روی رفتار درست و قابل قبول بگوئید:«خانواده ما همچین برخورد و رفتاری با بقیه نداره، ما سعی می‌کنیم به بقیه احترام بذاریم و اصلا دلمون نمیخواد دیگران هم با ما رفتاری به جز این داشته باشند.با اپلکیشن آی‌قصه می‌توان ۵۰۰ قصه متنوع و رنگارنگ گوش کرد و در آرامش به خواب رفت.برای کودک عواقب و اثرات رفتار قلدری کردن را شرح دهیددر مورد عواقب و نتایج قلدری جدی باشید. هر کودکی نیاز به قانون دارد.جنیفر کنون تراپیست کالیفرنیایی پیشنهاد می دهد: «رفتارهای قلدرانه نتایجی به همراه دارد که برای ثمره بهتر باید این نتایج را در ذهن کودک پررنگ کرده و به آنها اشاره مستقیم کنید. حتی لیستی از آنها تهیه کنید و سعی کنید هفته‌ای یکبار این نتایج را با ظرافت به کودکتان یادآوری کنید.»به عنوان مثال می‌توانید بگویید در صورتی که رفتارهای قلدرمآبانه کودک‌تان تکرار شود، اسباب‌بازی مورد علاقه‌اش را برای مدت یک هفته توقیف می‌کنید. همچنین کم کردن ساعات تماشای برنامه مورد علاقه، توقیف بازی کامپیوتری مورد علاقه و محروم کردن از پارک و سایر تفریحات اجتماعی هم می‌تواند به قانون‌مند شدن کودک شما کمک کند. باز هم فراموش نکنید، برای یک دستمال، قیصریه را به آتش نکشید. عدم تناسب رفتار و تنبیه، نتیجه‌ای جز شدیدشدن رفتار و دورشدن شما از کودکتان ندارد.ریشه‌یابی را فراموش نکنیدبرای اینکه بتوانید به خوبی این مساله را رفع و رجوع کنید نیاز دارید بفهمید که مشکل از کجاست. با کودک صحبت کنید و از او بخواهید همه چیز را با شما در میان بگذارد.برای مثال اگر کودک شما خود قربانی قلدری هم است، باید این را نیز به عنوان یکی از دلایل ریشه‌ای قلدری کردنش در نظر بگیرید و همچنین به آنها کمک کنید تا بتوانند رابطه بین این دو را درک کنند، یا ممکن است کودک شما قلدری کردن را روشی مناسب برای مورد پذیرش واقع شدن یا جلب توجه یافته باشد. در این صورت شما نیاز است برای او از دوستی بگوئید و از رابطه سالم و اینکه چطور می‌توان بدون جلب توجه منفی دوست‌یابی کرد و محبوب شد؛ اما فراموش نکنید این مکالمه باعث نشود که کودک شما به خود حق قلدر بودن بدهد، بلکه این گفت‌و‌گو باید به کودک کمک کند تا متوجه انتخاب و رفتار نادرستش شود. در ادامه پیشنهاد آی قصه به شما این است که از اهمیت مراجعه به متخصص و مشاور غافل نشوید، ما همه چیز را بلد نیستیم و در این راه باید از مشاور کمک بگیریم.کودک را سرزنش نکنیدسرزنش کودک راهی برای تربیت او نیست. تنها پیامی که این روش برای کودک دارد، این است که او هم می‌تواند دیگران را سرزنش کند و با دست انداختن دیگران سعی در تغییر رفتارشان داشته باشد.قدرت همدلی را دست کم نگیریددر مورد مضرات قلدری صحبت کنید و با پرسش و پاسخ سعی کنید کودک را به فکر وادارید. از او بخواهید فکر کند اگر خودش مورد قلدری واقع می‌شد چه احساسی داشت و به عبارتی به او فرصتی بدهید تا بتواند مساله را از چشمان کودک مورد قلدری قرار گرفته هم ببیند. این کار باعث می‌شود کودک هم مهارت همدلی را بیاموزد و هم به خوبی درک کند که چرا کارش اشتباه تلقی می‌شود. در حقیقت، تقویت هوش هیجانی و عاطفی کودک گامی بزرگ در زمینه تربیت او و حل مشکلاتی از این قبیل است.فراموش نکنید کودکان قلدر نه متهم هستند و نه دارای صفات منفی. آنها فقط کودکانی هستند که تازه به این دنیا پا گذاشته‌اند و راه درازی در پیش دارند. آی‌قصه آی‌قصه Sun, 26 Jun 2022 18:45:08 +0430 https://virgool.io/ighe3/%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%DB%8C-%DA%AF%D9%88%DB%8C%D9%86%D8%AF-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%AE%D8%B5%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AF-cvridgcxv1xq شما مادر هستید و فرزندانتان را با دل و جان دوست دارید. مادر هستید و لحظه‌های ناب مادرانه‌ای را تجربه کرده‌اید که هرگز تا به حال تجربه نکرده بودید. مهم نیست چقدر فرزندانتان را می‌پرستید یا چقدر به خاطر مادر بودن شکرگذار هستید، شما هم گاهی نیاز دارید که از زندگی روتین مادرانه‌تان مرخصی بگیرید و این اصلا به این معنا نیست که مادر خوبی نیستید.در این مقاله به نشانه‌هایی که می‌گویند مادران نیاز به مرخصی مادرانه دارند، پرداخته‌ایم.مادر بودن سخت است و احتیاجی نیست حتما مادر هشت بچه شیره به شیره باشید تا چالش و دردسرهای بزرگ کردن کودک را چشیده باشید. همینکه کودکتان را در آغوش بگیرید چالش ها در کنار خوشی ها سر بر می آورند. بله قطعا، در این مسیر لحظات فراموش نشدنی و زیبائی است که قلب شما را مالامال از عشق می کند و با خود می اندیشید که مادر شدن به همه سختی هایش می ارزد. کسی منکر این نیست. اما اگر به موقع به یک “مرخصی مادرانه” نروید و کمی از مادر بودن فاصله نگیرید آن وقت است که شاید از مادرانگی هم لذت کافی را نبرید.مهم نیست چقدر مادر خوبی هستید و آوازه والدگر‌ی‌تان تا کجا رفته باشد، بالاخره روزهایی در زندگی‌تان هست که آرزو می‌کنید کاش فقط برای یک ساعت مادر نبودید. نترسید، شما تنها نیستید. همه ما گاهی نیاز داریم مادر هیچکس نباشیم. هر چه مادر پر مشغله‌تری باشید، اینکه زمانی را به خودتان و مراقبت از خودتان اختصاص دهید برایتان مشکل‌تر خواهد شد. رسیدگی به خودتان اگر مهمتر از رسیدگی به کودکتان نباشد اهمیت کمتری هم ندارد. یادتان نرود، همه مادرها می‌خواهند کودکشان غرق در خوشی و سعادت باشد؛ اما باور کنید یک مرخصی مادرانه‌ی به موقع ممکن است خودخواهانه به نظر برسد اما یکی از نیازهای اساسی کودکتان نیز هست.در این بین نشانه‌هایی است که به شما کمک می کند بفهمید چه زمانی واقعا نیاز است هر چه سریعتر زمانی را برای مادر نبودن در نظر بگیرید.نشانه اول: همیشه هشیار هستید و منتظر حمله یا دفاعکنترل کردن کودکان کاری نشدنی است. آنها آدم کوچولوهایی هستند با احساسات ناگهانی. سر و کله زدن با آنها مثل خنثی کردن ۲۴ ساعته بمب ساعتی است. همین باعث می‌شود که مغز شما همیشه در حالت «بجنگ یا فرار کن» بماند و این اصلا برای سلامت شما خوب نیست. زمانی هست که تمام وجودتان داد می‌کشد که «دیگر نمی‌توانم، دیگر نمی‌کشم»، بهترین کار این است که قبل از اینکه به نقطه انفجار برسید به هشدارها توجه کنید و این به آن معناست که کمی برای خودتان باشید.نشانه دوم: خشم‌تان فروکش نمی‌کندنیازی نیست در مورد عواقب خشم همیشگی چیزی بگوئیم. همین بس که خشم می‌تواند صدمات جبران ناپذیری به سیستم بدنی شما وارد کند، چه اهل بروز خشمتان باشید و چه آن را در خودتان بریزید. ابتلا به فشار خون بالا و مشکلات قلبی جدی تنها بخشی از مضرات خشم همیشگی است. اگر همیشه عصبی هستید، اگر منتظر کوچکترین اتفاقی هستید تا منفجر شوید بدانید که به استراحت نیاز دارید و این اصلا شوخی بردار نیست.نشانه سوم: اگر احساس فرسودگی می‌کنیدوقتی به مادر شدن فکر می‌کنید شاید بی‌خوابی و خستگی اولین چیزی نباشد که به ذهنتان خطور می‌کند؛ اما قطعا می‌دانید مادرها به خصوص نومادران از بی‌خوابی شدید رنج می‌برند. وقتی فرسوده می‌شوید این فرسودگی خود را به صورت علایم فیزیکی و روانی نشان می‌دهد. از افسردگی و بی‌خوابی و اضطراب گرفته تا ضعف شدید و اختلال توجه و تمرکز همه و همه علائمی هستند که نشان می‌دهد نیاز دارید کمی مادر نباشید.نشانه چهارم: اگر همیشه استرس داریدمادر بودن یعنی ماندن در موقعیتی استرس‌زا و فلج کننده. البته که استرس کمش خوب است، به شما به عنوان یک مادر جوان کمک می کند از پس موقعیت‌های مختلف بربیایید و خودتان و کودکتان را مدیریت کنید. اما وقتی برای مدت زیادی تحت استرس بمانید، آنوقت است که حساس می‌شوید و این حساسیت شما را فلج می‌کند. اگر حس و حال انجام هیچ کاری ندارید، سر درد دارید، معده‌تان بهم ریخته و بی‌خواب شده‌اید، احتمالا اضطراب فلج کننده‌ای را تجربه می‌کنید. بهتر است تا دیر نشده از یک مشاور و متخصص کمک بگیرید و رسیدگی به خودتان را الویت قرار دهید.کودکان ۳ تا ۹۹! با اپلیکیشن آی‌قصه به ۵۰۰ قصه دسترسی دارند.نشانه پنجم: اگر افسرده هستیدافسردگی مادرانه به نوعی تابو به حساب می‌آید. چرا؟ چون هر وقت که حرف از افسردگی مادرانه می‌شود، همه تصور می‌کنند منظور افسردگی بعد از زایمان است. اما باید بگوئیم که افسردگی مادرانه چیزی نیست که به زایمان مرتبط باشد و هیچ ربطی هم به بالا و پائین شدن هورمون‌های بدنتان ندارد. البته که افسردگی پس از زایمان هم می‌تواند از چند ماه تا چند سال طول بکشد؛ اما اگر مادر هستید و مدت‌ها از زایمان می‌گذرد بهتر است قبل از اینکه انکارش کنید کمی به علائم‌تان توجه کنید. افسردگی درست است که سرماخوردگی بیماری‌های روانی است اما از آن سرماخوردگی‌هاییست که اگر بهش توجه نکنید عوارضش تا آخر عمر دامن گیرتان می‌شود.نشانه ششم: اگر احساس تنهایی می‌کنیدمادرها با این احساس غریبه نیستند، وقتی در حال رسیدگی به کودکتان هستید و سایرین در پذیرائی در حال صرف شام یا نیمه شب وقتی کودکتان را می‌خوابانید حتی شریک زندگی‌تان هم به خواب رفته است. اینجور وقت‌هاست که احساس تنهایی به سراغتان می‌آید. اگر در طول روز هم در خانه تنها باشید این احساس زودتر در شما پا می‌گیرد. از آنجایی که افسانه‌های مادرانگی در ناخودآگاهمان لانه کرده، فکر می‌کنیم از تک تک لحظاتی که کودکمان را در آغوش می‌کشیم و به چشم‌هایش زل می‌زنیم باید لذت ببریم و این احساس برایمان مثل گناه است. و همین حس ما را بیشتر تنها و از دیگران دور می‌کند. اما بهتر است بدانید در تجربه حس تنهایی، تنها نیستید. این احساسات که «دیگران برای من وقت ندارند» یا «چقدر خودخواهم» را دور بریزید و حس تنهایی را نشانه‌ای از طرف ناخوداگاهتان بدانید. علامتی که بهتان می‌گوید نیاز به روابط اجتماعی دارید، نیاز به هم‌صحبت و نیاز به دیگران. در این مواقع بهتر است هر چه سریعتر یک مرخصی مادرانه بگیرید و با کسانی که دوست دارید وقت بگذرانید.نشانه هفتم: اگر همه چیز را شخصی‌سازی می‌کنیدوقتی خسته و مضطرب هستیم سیستم شناختی ما بهم می‌ریزد و کوچکترین نظر یا مسئولیتی می‌تواند ما را از خود بیخود کند. شخصی‌سازی زمانی اتفاق می‌افتد که ذهنتان شما را متقاعد می‌کند که افکار منفی‌تان حقیقت دارد، حتی احمقانه‌ترین و غیر واقعی‌ترین‌شان. این افکار شما را فلج می کند و باعث می‌شود که توانایی مقابله با کوچترین مسائل و بحران ها را هم نداشته باشید و هر لحظه احساس کنید در حال از هم پاشیدن هستید و از عهده هیچ چیز برنمی‌آیید. وظایفی که شما به عنوان مادر به عهده دارید می‌تواند خسته‌کننده و یکنواخت باشد و همین قضیه باعث می‌شود نیاز مبرم به یک مرخصی کوتاه از این روزمرگی داشته باشید. این افسانه را که «مادر بودن هر روزش یک تجربه فوق العاده است» دور بریزید و سعی کنید با استراحت به موقع از زندگی‌تان لذت ببرید.موقع خواب کودکان، «شب بخیر نگار» در اپلکیشن آی‌قصه در دسترس است.نشانه هشتم: احساس می‌کنید کافی نیستیدمادر بودن به خودی خود پر مشغله و مسئولیت است و حال اگر مادری شاغل باشید یا وظایف جدی در قبال دیگر اعضای خانواده داشته باشید به ماراتنی بی‌انتها و تمام نشدنی بدل می‌شود که شما را با احساس خوب نبودن تنها می‌گذارد. هر چه می‌دوید از برنامه‌ها و لیست کارهایتان عقب هستید و این باعث می‌شود احساس گناه کنید. احساس کنید مادر خوبی نیستید و در همین لحظات است که باید سریع به خودتان بیایید و به نشانه‌ای که بدنتان برایتان فرستاده پاسخ بگوئید.شما نیاز دارید استراحت کنید و این هیچ ربطی به توانایی‌های شما ندارد.نشانه نهم: اگر بی‌حس و بی‌تفاوت شده‌ایداحساس خنثی بودن، حس اینکه چشمه اشکتان خشک شده، همه چیز برایتان بی‌معنا شده و مدت‌هاست هیجان‌زده نشده اید، همه اینها می‌تواند علایم افسردگی و اضطراب شدید باشد. حس می‌کنید نامرئی شده‌اید، دیگر خودتان را نمی‌شناسید و باید ساعت‌ها فکر کنید که به جز مادر بودن دیگر چه قابلیت‌هایی دارید و از همه بدتر حس می‌کنید در مورد هیچکدام از این احساسات نمی‌توانید حرف بزنید. فکر می‌کنید کسی درکتان نمی‌کند حتی عزیزان و نزدیکانتان و تازه از همه بدتر اگر هم کسی بخواهد به شما گوش بدهد این شما هستید که علاقه‌ای به تعامل ندارید. متاسفانه این احساسات کمی تا قسمتی سانتیمانتال فقط مربوط به فیلم‌های درجه دو نیست و شما اگر حواستان را جمع نکنید همین افکار شما را به مسیر خودکشی می‌کشاند. اگر این احساسات را دارید بهترین کار این است که هر چه زودتر با یکی از عزیزانتان حرف بزنید. خیلی وقت‌ها ذهنمان ما را متقاعد می‌کند که در صورتی که دست برای گرفتن کمک دراز کنیم به بدترین شکل به در بسته می خوریم؛ اما اینطور نیست. از قضاوت‌ها نترسید، فرزندانتان به شما احتیاج دارند به عنوان مادر، مادری که خوشحال و راضی است.مجله کودک آی‌قصه به فکر پدرها و مادرها هم است.نشانه دهم: اگر راه و بیراه مریض می‌شویدطبیعی است که سیستم ایمنی بدنتان ضعیف شده و همین باعث می‌شود زودتر از دیگر اعضای خانواده مریض شوید. اما اگر با وجود مریضی باز هم مجبورید مادرانگی کنید و هیچ وقتی برای استراحت پیدا نمی‌کنید، باید منتظر باشید تا همین روزها بدنتان علیه‌تان کودتا کند. سعی کنید مابین تمام وظایف مادرانه و ایثارگرانه‌تان کمی هم خودخواه باشید، کمی به خودتان برسید و سعی کنید خودتان را خوشحال کنید. هر از چند گاهی کاری را که دوست دارید انجام دهید، اینکار باعث می شود تا با انرژی مثبت بیشتری به استقبال زندگی روزمره‌تان بروید.در نهایت فراموش نکنید که فقط شما نیستید که به این مرخصی نیاز دارید، این مرخصی چیزی است که فوایدش عاید همه اعضای خانواده می‌شود. آی‌قصه آی‌قصه Wed, 22 Jun 2022 14:43:22 +0430 https://virgool.io/ighe3/%D8%BA%D8%B0%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D9%87%D8%B1-%D9%86%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-r9bvsnepfv1u مادرانی که با غذا و تصویر بدنشان مشکل دارند. می‌توانند رفتارهای ناسالم خود را-البته نه از قصد- به فرزندانشان انتقال دهند. اما چطور می‌شود جلوی این کار را گرفت؟ ویرجینیا سول-اسمیت در اپریل ۲۰۲۰ در این گزارش به چرایی این موضوع پرداخته است. ترجمه این گزارش را در ادامه بخوانید:روزی که نیکولاس خیلی سرسری دربارهٔ اینکه نمی‌خواهد زیاد انگور بخورد چون قند زیادی دارد حرف زد،‌ دوقلوهایش شش ساله بودند.«من هیچ چیز تحقیر کننده‌ای راجع به خودم نگفتم. ولی فکر کنم لحنم طوری بود که دخترم فوراً‌ متوجه شد که من دارم نسبت به غذا حساسیت نشان می‌دهم.» چون زمانی که او یک کاسه انگور برای بچه‌ها گذاشت تا بخورند،‌دخترش گفت: «مطمئنی من می‌توانم این انگورها را بخورم. خودت گفتی که شکر زیادی دارد.»نیکولاس یکه خورد. چون متوجه شد امکان دارد رابطه پیچیده و عجیب و غریب خودش نسبت به غذا را به کودکانش هم منتقل کند. او با خودش فکر کرد:« اوه، خدای من.» من فکر می‌کردم در پنهان کردن احساس‌های مزخرفی که باهاشون بزرگ شده بودم خیلی خوب عمل کرده‌ام ولی یک دفعه متوجه شدم که باید تلاش بیشتری کنم.خود من هم لحظاتی مثل لحظه انگور شکری نیکولاس داشته‌ام؛ زمانی که دختر بزرگم هجده ماهه بود. درحالی که داشتم به شوهرم راجع به اینکه هیچ‌ کدام از شلوارهای جینی که قبل از حاملگی داشته‌ام اندازه‌ام نمی‌شود، غر می‌زدم. گفتم: «من الان اصلاً از بدنم خوشم نمی‌آید». دخترم که حرف‌های ما را شنیده بود شروع کرد به لمس بدن خودش و با خوشحالی گفت: این بدن من هست. من از اینکه او فقط متوجه این شد که هردوی ما بدن داریم و متوجه لحن منفی من نشد خوشحال شدم. البته که فهمیدم این بار شانس آوردم.تعداد کمی از ما، وقتی وارد والدگری می‌شویم رابطهٔ درخشانی با بدنمان داریم. به ویژه، ما مادران که مراحل فیزیکی مختلفی مثل حاملگی و زایمان را از سر گذرانده‌ایم؛ این سوال همیشه وجود دارد که چگونه با تصویر بدن خودمان و رابطه خود با رژیم‌های مختلف کنار بیایم  بدون اینکه این مسايل را به فرزندمان منتقل کنیم. یک پژوهش جدید که توسط محققین انگلیسی انجام شده اشت نشان می‌دهد، ۱۵.۳درصد زنان تا زمانی که باردار شوند دچار اختلال خوردن می‌شوند. در مطالعه‌ای که پیش‌تر روی ۷۳۹ زن در آستانه مادر شدن، صورت گرفته بود مشخص شد که ۷.۵درصد ملاک‌های اختلال خوردن را پر می‌کنند و یک نفر از چهار نفر به شدت نگران وزن و شکل بدن خود هستند. پس ما چطور می‌توانیم هم چالش‌هایی که خودمان با تصویر بدن خود داریم را مدیریت کنیم و هم همزمان مواظب باشیم تا همین نگرانی‌ها را برای فرزندمان به میراث نگذاری.کندرین سانویل، استادیار سلامت عمومی بخش علوم تغذیه دانشگاه میشگان می‌گوید: «پژوهش‌ها نشان می‌دهند آنچه شما می‌گویید مهم‌تر از عمل شماست.» او که متخصص پیشگیری از اختلالات خوردن است، این موضوع را نقطه خوبی برای شروع می‌داند. به کلام دیگر، او اعتقاد دارد که حتی‌ اگر با بدن خود مشکل دارید و یا دائم رژیم هستید، تلاش کنید تا به شکل متفاوتی درباره این موضوع با فرزند خود صحبت کنید. با آن‌ها دربارهٔ کم کردن وزن صحبت نکنید و غذا‌ها را به عنوان خوب و بد دسته بندی نکنید و بهتر است به آنها بفهمانید که ارزش آن‌ها به وزنی که دارند بستگی ندارد. البته کلماتی که به کار می‌برید هم از اهمیت زیادی برخوردار است.اپلکیشن آی‌قصه با قصه‌های مناسب کودکان بیش از ۲۰ هزار نصب در کافه‌بازار دارد.این موضوع، به خصوص زمانی که درباره اندام و عادات غذایی فرزندتان صحبت می‌کنید،‌ از اهمیت برخوردار است. محققین ۵۸۱ والد کودکان ۹ تا ۱۵ ساله را در مورد شکل‌های مختلف صحبت در رابطه با چربی بدن، را مورد بررسی قرار داده‌اند و سپس شروع به جمع ‌آوری اطلاعات در رابطه با  وزن و رابطه فرزندان آن‌ها با غذا نمودند. آن‌ها متوجه شدند که ۷۶ درصد والدین،‌ در مقابل فرزندانشان، از اندام خود شکایت می کنند. و ۵۱.۵درصد به صورت کلی، در رابطه با خطرات چاقی مفرط صحبت می‌کنند. اما، ۴۳.۶ درصد مستقیماً در رابطه با اندام فرزندانشان حرف می‌زنند و میزان اضافه وزن‌ آن‌ها را رصد می‌کنند و به طور مثال، نظر خود را در رابطه با بازوهای گوشت‌آلود آن‌ها ابراز می‌کنند. طبق نتایج منتشر شده در مجله بین‌المللی اختلالات خوردن،‌فرزندان این گروه آخر، احتمالاً بیشتر از باقی گروه‌ها رفتارهایی همچون زیاده روی در خوردن، یا پنهانی غذا خوردن و یا باقی رفتارهای مشکل دار مرتبط با خوردن را از خود بروز می‌دادند. دکتر سانویل از این مطالعات نتیجه می‌گیرد:‌ لطفآً راجع به اندام فرزندتان به صورت تحقیر آمیز نظر ندهید.واضح است که صحبت کردن راجع به این موضوع صحیح نیست. از این‌ گذشته، چه کسی از قصد به فرزند خودش توهین می‌کند. ولی اگر وزن یا اشتهای فرزندتان شما را مضطرب ‌کند یا بزرگ شدن بدن فرزندتان خاطرات تلخ گذشته را در شما بیدار کند ممکن است غیرعامدانه راجع به این موضوع صحبت کنید. ریچل میلنر، روانشناس متخصص اختلالات خوردن می‌گوید: والدین اغلب دوست دارند از فرزندشان در مقابل تجربیات بدی که خودشان داشته اند، محافظت کنند. ولی این موضوع اغلب به این شکل می‌شود که اگر من وزن فرزندم را کنترل کنم او مجبور نمی‌شود چالش‌هایی که من تجربه کردم را تجربه کند.آکادمی پزشکان متخصص اطفال آمریکا در سال ۲۰۱۶ در گزارشی به متخصصین اطفال و والدین توصیه کرد که در رابطه با کاهش وزن با خود کودکان صحبت نکنند. رژ‌یم دادن به کودکان می‌تواند در آینده آن‌ها را بیشتر در معرض اختلالات خوردن قرار دهد. به جای اینکه اضطراب‌های ظاهری و غذایی خود را به فرزندانتان منتقل کنید. از این موقعیت برای‌ آموزش تاب‌آوری استفاده کنید. آی‌قصه می‌تواند به شما در تربیت درست کودک کمک کند.دکتر میلنر همچنین می‌گوید که ما نمی‌خواهیم فرزندانمان یاد بگیرند که هر بار که مورد تمسخر قرار گرفتند یا احساس کردند که پذیرفته نشده‌اند بخواهند خود را تغییر دهند. ما می‌خواهیم آ‌ن‌ها در مقابل این فشارها ایستادگی کنند. می‌توانید به تفاوت بدن‌ها در آثار هنری،‌ کتاب‌ها و رسانه هایی که در خانه داریید، اشاره کنید. حتی کودکان نوپا هم می توانند یاد بگیرند که بدن‌ها شکل‌ها و سایزهای مختلفی دارند، و همه آن‌ها به یک اندازه ارزشمندند. زمانی که بزرگ‌تر شدند شما می‌توانید زمانی که در تلویزیون یا کتاب‌ها با موقعیت‌هایی مواجه می‌شدید که شرم نسبت به اندام را نشان می‌دهند درباره آن صحبت کنید و از آن‌ها بخواهید که داستان را دوباره بنویسند.بدانید که زمانی که شما تقلاهای خودتان را پنهان می‌کنید، فرزندانتان متوجه می‌شوند . آن‌ها می‌بینند که شما نان و برنج خود را کاملا،‌حذف کرده‌اید در صورتی که آنها می‌توانند بیسکویت بخورند. یا می بینند که شما هیچوقت لباس تنگ نمی‌پوشبد چون از بدن خودتان خوشتان نمی‌آید. بچه‌ها مشاهده‌گر های خوبی هستند. ما باید با خودمان صادق باشیم وبدانیم که زمانی که ما رژیم هستیم کودکان ما متوجه می‌شوند. حتی اگر آن‌ها کلام لازم برای توضیح این موضوع را نداشته باشند ولی باز متوجه می‌ شوند که میان شما و غذا اتفاقاتی در جریان هست.از دادن نظراتی مثل اینکه خوش‌ به حالت که می‌توانی کیک بخوری من فقط می‌توانم هویج بخورم، پرهیز کنید. ممکن هست این طور به نظر برسد که به کودکتان اجازه می‌دهید تا از خوراکی خود لذت ببرد. ولی در عین حال به او این احساس را می‌دهید که خوردن چیزهایی مثل هویج مثل تنبیه می‌ماند. به جای آن تلاش کنید تا غذای خود را در وعده‌های مختلف با کودکانتان شریک شوید.اپلیکیشن آی‌قصه با ۵۰۰ قصه همراه کودکان در طول شبانه‌روز است.اگر رژیم غذایی شما به صورتی هست که نمی‌توانید وعده‌های غذایی خود را همراه با فرزندانتان بخورید، به این فکر کنید که آیا رژیم غذایی که این‌ قدر با خانواده متفاوت هست، به عنوان یک والد یا انسان به اندازه کافی سلامت هست؟ ربکا که متخصص تغذیه و مشاور خانواده در واشنگتن دی سی هست می‌گوید اگر شما احساس می‌کنید که باید رژیم غذایی خود را از فرزندتان مخفی کنید شاید آنچه در حقیقت در نظر دارید این است که نمی‌خواهید این کار را انجام دهید اما نمی‌دانید که باید چه کنید. شما به عنوان یک والد ممکن است رابطه خوبی با بدنتان نداشته باشید. لازم هم نیست که پاسخ همه مشکلات را داشته باشید ولی اگر می‌خواهید فرزندانتان هم رابطه متناقض و پیچیده‌ای با پیتزا نداشته باشند. پس باید روی خودتان کار کنید.توصیه ربکا این است که هر برنامه غذایی و یا ورزشی را با دو سوال ارزیابی کنید:‌آیا این برنامه در طولانی مدت به من اجازه می‌دهد تا رابطه لذت‌بخش و مثبتی با غذا یا حرکت داشته باشم؟ آیا من این روش را با خوش‌حالی به فرزندانم هم آموزش می‌دهم؟‌ اگر پاسخ به این سوالات خیر است پس وقت آن رسیده که اهداف سلامت خود را به شکلی مهربانانه‌تر و مثبت‌تر دنیال کنید. کالری‌ها را فراموش کنید و در عوض از غذا خوردن لذت ببرید.اخیرا یک مطالعه روی خوردن نشان داد که اینکه به خودمان اجازه دهیم که هر نوع غذایی را بخوریم به ما کمک می‌کند تا تغذیه‌ی متنوع تر و سالم‌تری داشته باشیم. همچنین انتخاب فعالیت فیزیکی‌ای که برای شما لذت‌بخش باشد به جای اینکه خود را مجبور کنید که دراز و نشست انجام دهید تا وزن کنم کنید، باعث می‌شود تا برای مدت طولانی‌تری آن فعالیت را ادامه دهید. از همه مهم‌تر اینکه همان قدر که نسبت به فرزندتان هنگامی که یک مهارت جدید را یاد می‌گیرد صبوری می‌کنید با خودتان هم همان قدر صبور باشید. بیشتر رژیم گیرندگان حرفه‌ای مجبورند سال‌ها تقلا با غذا و رژیم را از نو یاد بگیرند. به خودتان زمان بدهید تا بتوانید رشد کنید. آی‌قصه آی‌قصه Wed, 22 Jun 2022 12:10:21 +0430 https://virgool.io/ighe3/%D8%AA%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-itfyrgqs8fjt فصل امتحانات دانش‌آموزان که می‌رسد، دوباره بحث تقلب و روش‌های انجام آن بین دانش‌آموزان داغ می‌شود. پژوهشگران تحقیقات گسترده‌ای روی چرایی تقلب انجام داده‌اند که نتایج آن‌ها جالب و گاه باعث تعجب است. «استرس و تحت فشار بودن»، «نشان دادن نترس بودن بین نوجوانان» و «کسب رتبه برتر» و غیره از جمله دلایل تقلب نام برده شده است. حالا آی‌قصه این گزارش را با ترجمه‌ای آزاد از سایت edutopia.org و گفت‌وگویی با کارشناسان علوم تربیتی و روانشناسان ایرانی تهیه کرده است. در این گزارش به دلایل و نحوه کاهش تقلب پرداختیم.چرا تقلباین گزارش مرور مطالعات روانشناسی برای پاسخ‌گویی به این سوال است که چرا دانش‌آموزان تقلب می‌کنند و راه برخورد با آن چیست:معلمی در آمریکا می‌گفت او در یک پست اینستاگرامی از ده‌ها دانش‌آموز و دانشجو پرسید: «چرا در دبیرستان تقلب می‌کردید؟»یکی پاسخ داد: «می‌خواستم نمره‌های خوبی داشته‌ باشم ولی نمی‌خواستم زیاد درس بخونم.»برخی از پاسخ‌دهندگان دیگر هم پاسخ‌های مبهمی دادند. مثلاً، یک دانش‌آموز کلاس نهم که تحقیقاتش را از روی مطالب اینترنت کپی کرده بود و از قضا باقی نمراتش خیلی خوب بود، به صورت مبهمی از استرس بالایی که داشت صحبت می‌کرد.اپلیکیشن آی‌قصه، ۵۰۰ قصه‌ی فارسی استاندارد برای کودکانبعضی از اخبار نشان می‌دهد تقلب‌کردن به یک جریان عمومی تبدیل شده است و حتی در مدارس بسیار سطح بالا در آمریکا هم اتفاق می‌افتد. داده‌های حاصل از پژوهش‌ها هم همین مسئله را تایید می‌کنند. پژوهشی در مرکز جوانان جوزف انجام شد که نشان می‌دهد بیش از نیمی از دانش‌آموزان در آزمون‌‌ها تقلب می‌کنند. ۷۴ درصد هم اقرار کردند تکالیف خود را از روی دوستان خود کپی کرده‌اند. در بین سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۵ پرسشنامه‌ای توسط ۷۰ هزار دانش‌آموز دبیرستانی تکمیل شد. نتیجه این پرسشنامه نشان داد ۵۸ درصد از دانش‌آموزان برای انجام تحقیق، تقلب می‌کنند.در این مورد برخی کارشناسان علوم تربیتی در ایران هم براین باور هستند که یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث تقلب می‌شود، استرس است. استرس‌ باعث می‌شود حتی بچه‌ها برای پاسخ به سوالاتی که بلد هم هستند، به تقلب روی آورند.زهره نیکخو، کارشناس علوم تربیتی و معلم دوره دبیرستان و راهنمایی از تجربه خود در این مورد گفت: «یکی از دانش‌‌آموزان زرنگ من در کلاس هم تقلب کرده بود با اینکه همه سوالات را بلد بود. وقتی این موضوع را ریشه‌یابی کردم فهمیدم فقط به خاطر استرس این موضوع پیش آمده است.»او تقلب در دانش‌آموزان را به چند دسته تقسیم و بیان کرد: «در کنار دانش‌آموزان زرنگ، دانش‌آموزانی هستند که وقت برای درس خواندن نمی‌گذارند. پس وقتی برای اولین بار تقلب می‌کنند، حس می‌کنند  می‌توان از روش‌ آسان‌تری نمره کسب کرد. به این دانش‌آموز تفهیم نشده که مطالب درسی که یاد می‌گیرد برای یادگیری است.»نیکخو یکی از مشکلات را فشار پدر و مادرها برای نمره بالا می‌داند و در این مورد توضیح داد: «پدر و مادرها مدام فشار می‌آورند که بچه‌ها نمره خوب بیاورند. وقتی دانش‌‌آموز بداند یادگیری مهم نیست و تنها نمره اهمیت دارد، از هر راهی سعی می‌کند نمره بالا کسب کند.» اپلیکیشن آی‌قصه را دانلود کن، خیال کن، پرواز کنتوجیه تقلب دیوید رتینگر، استاد دانشگاه مری واشنگتن و مدیر اجرایی «مرکز رهبری، افتخار و خدمات سازمانی دانشگاهی» که به تشویق صداقت اختصاص دارد، براین باور است که دانش‌آموزان می‌فهمند تقلب کار اشتباهی است؛ اما گمان می‌کنند دلایل آن‌ها برای این کار منطقی و اخلاقی‌ است. حتی بعضی‌از آن‌ها، به اندازه‌ای تقلب می‌کنند که بتوانند هنوز خود را فردی اخلاق مدار بدانند. این نوع دانش‌آموزان معتقدند تقلب در کل کار اشتباهی است؛ اما کار آن‌ها استثناست.رتینگر و دیگر پژوهش‌گران براین باور هستند دانش‌آموزانی که تقلب می‌کنند تا وقتی که دلایل خود برای انجام این کار را منطقی می‌دانند، می‌توانند هنوز خود را فردی اخلاق‌مدار بدانند.گاه به نظر دانش‌آموزان تمرکز روی مطالب، بیش از مقدار کار انجام شده در کلاس است و دانش‌آموزان به همین خاطر تقلب می‌کنند. مانند زمان‌هایی که معلم، بچه‌ها را مجبور می‌کند چند بار از یک مبحث امتحان دهند یا سوالات امتحانی از یک موضوع خاص، خیلی متنوع و پیچیده‌ است.یکی از دانشجویان هنرهای آزاد این موضوع را این طور توضیح داد: «به نظر می‌رسد گاهی معلم‌ها درمورد بعضی موضوعات ‌از ما توقع بیش از اندازه دارند. آن‌ها سوالات امتحانات را از موضوعاتی طرح می‌کنند که هیچ وقت در کلاس مطرح نکردند و اگر نمره بدی از آن مبحث بگیری دفعه بعد سخت‌گیرانه‌تر ورقه‌ات را صحیح می‌کنند. برای اینگونه معلم‌ها تفکر خلاق یا منتقدانه ما اصلاً مهم نیست و فقط به دنبال حفظیات هستند.»دانش‌آموزان خوبی که برای به دست آوردن نتایج عالی تحت فشار هستند (شما بخوانید دانش‌آموزانی که دنبال تایید دیگران هستند) چون به دنبال برتری در امتحانات هستند هم امکان دارد به این عمل روی بیاورند. آنها از ترس اینکه یک نمره بد تلاش چند ماهه آن‌ها برای کسب رتبه برتر را تحت تاثیر قرار دهد یا نمره‌ای معدل آن‌ها را تغییر دهد، تقلب می‌کنند. این اتفاق بخصوص در مدارس بسیار سطح بالا بیشتر دیده می‌شود.می‌توان با کودک خود همدل و دوست بود؛ چگونه؟ مطالب مجله کودک آی‌قصه را بخوانیدتقلب در نوجوانیزمانی که نوبت به ریسک‌پذیری می‌رسد، دانش‌آموزان نوجوان می‌‌خواهند نشان دهند خیلی کله‌شق‌اند. تحقیقات نشان می‌دهد نوجوانان در برابر نتایج مبهم اعمالشان صبر بیشتری دارد. ‌از لحاظ اجتماعی هم آنها اگر نسبت به همسالان یا افراد بزرگتر از خودشان کمتر ریسک کنند، آزار می‌بینند.از لحاظ رشدی،سن دبیرستان،‌ سن ریسک پذیری است. آن‌ها نمی‌توانند عواقب فوری اعمال خود را درک کنند چه برسد به اینکه عواقب آتی بعضی رفتارها را درک کنند.تقلب همراه با هیجان و سرشار از ترس و اضطراب است. این احساسات هم خوشایند نیستند؛ اما دانش‌آموز نوجوانی که آماده شکستن قوانین است، با تقلب احساس راحتی بیشتری می‌کند.آن‌ها آماده‌اند تا درباره تقلب  قمار کنند و تبعات آن‌ را بپذیرند. حتی گاهی فکر می‌کنند به راحتی می‌توانند از زیر بار تبعات کار خود قسر در روند.تقلب بین نوجوانان و جوانان واگیر‌دار هم است و حتی می‌تواند نشان‌ دهنده باحال بودن باشد. پژوهشی بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۲ در دانشکده افسری انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد که در محیط‌های مدارسی که تقلب عواقب چندانی ندارد، دانش‌آموزان به راحتی تسلیم فشار همسالان خود می‌شوند و از ترس مورد تمسخر قرار گرفتن و از دست دادن موقعیت اجتماعی خود این کار را انجام می‌دهند.یکی از دانش‌آموزان قدیمی می‌گفت «درسته که من احتیاج نداشتم تا به همکلاسی‌ام تقلب برسانم ولی نمی‌تونستم بهش نه بگم! وقتی هم که شروع می‌کنی دیگر نمی‌توانی این موضوع را متوقف کنی.»این موضوع در نوجوانان ایرانی هم دیده می‌شود. اکرم اثنی عشری، یکی از معلمان که در دبیرستان پسرانه هم تدریس کرده است، دراین مورد گفت: «گاه نوجوانان به خصوص نوجوانان پسر می‌خواهند تقلب کنند تا خود را ثابت کنند یا دبیری در کلاسش می‌گوید کسی نمی‌تواند در کلاس من تقلب کند و آنها به خاطر اینکه نشان دهند می‌توانند این کار را انجام دهند، تقلب می‌کنند. نوجوانان دختر تفاوت دارند. آنها به خاطر استرس امتحان و نمره از راه‌های مختلف تقلب می‌کنند.»به گفته اثنی عشری عده‌ای از دانش‌آموزان هم هستند که مهربانند و به اصطلاح فکر می‌کنند باید برای دوستانشان مایه بگذارند حتی اگر دبیر تقلب آنها را ببیند و جریمه شود.نداشتن علاقه به درس‌ها و محتوای کتاب‌ها هم یکی از دلایلی است که برخی روانشناسان معتقدند باعث تقلب می‌شود. وقتی والدین مدام اصرار دارند بچه‌هایشان دکتر و مهندس شود؛ در حالیکه به رشته‌های دیگر علاقه دارد، بچه‌ را به سمت تقلب سوق می‌دهد تا فقط درس‌ها را پاس کند.نقش معلمان در کاهش تقلبمعلمان و نحوه تدریس آن‌ها می‌تواند در میزان افزایش یا کاهش تقلب اثرگذار باشد. مینا ظهیرالدینی که ۱۰ سال تجربه تدریس در دبیرستان را دارد، درمورد تجربه خود گفت: «دبیر نقش مهمی در بحث تقلب دارد. وقتی برای دانش‌‌آموزان این موضوع جا بیفتد که نمره مهم نیست و یادگیری اهمیت دارد، بچه‌ها کمتر به سمت تقلب می‌روند.»ظهرالدینی در کلاس‌های خود سوالات را پخش می‌کرد و از کلاس خارج می‌شد. به نظر او هیچ‌کدام از بچه‌ها تقلب نمی‌کردند. چرا؟ چون بعد خودشان باید ورقه‌های خود را صحیح می‌کردند و به خودشان نمره می‌دادند. سپس مباحثی که نمره کم آوردند را دوباره می‌خوانند تا یاد بگیرند.او در این مورد توضیح داد: «وقتی به بچه این اطمینان را بدهیم که مباحث درسی را بلد است و همین موضوع کافیست و مهم نیست چه نمره‌ای بیاورد، تقلب هم کاهش پیدا می‌کند. اگر نمره آخر سال مهم است، با امتحانات کوچکی که در طول سال معلمان از دانش‌آموزان می‌گیرند و دانش آموزان خودشان نمره می‌دهند، به طور حتم می‌توانند امتحانات آخرسال را هم بدون تقلب پاس کنند.»موارد بسیاری در به وجود آمدن تقلب تاثیر دارد؛ همه آنها یا برخی از این دلایل برای برخی از بچه‌ها و والدینشان صادق است. می‌توان از روی این موضوع با بی‌تفاوتی گذشت یا اینکه راه‌حلی پیدا کرد تا به بچه‌ها کمک کرد بیشتر روی یادگیری تمرکز کنند تا نمره‌آوری و قبولی در آزمون‌های متعدد. نظر شما در این مورد چیست؟ آی‌قصه آی‌قصه Tue, 21 Jun 2022 16:52:12 +0430