https://virgool.io/feed/@iransdschool fa 2026-06-10 12:53:17 https://files.virgool.io/upload/users/176063/avatar/7zLGuk.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@iransdschool https://virgool.io/@iransdschool/%D8%AD%D8%B1%DB%8C%D9%85-%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D9%87-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-fhefcpuoscmr ویروس کرونا اولین آزمون «مذهب غیر رسمی اتحادیه اروپا» استاین متن، ترجمه‌ای از این مقاله در مجله «Economist» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» (sdschool.ir) و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار، بخش منابع، مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله و نشر آن، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:مترجم: شیوا اسفاری-کانون همراهان مدرسه توسعه پایداراگر اتحادیه اروپا یک مذهب رسمی داشت، آن مذهب، «حریم خصوصی» بود. مقامات رسمی و سیاسی اتحادیه اروپا مانند کشیشان فداکار موعظه می‌کنند که تنها قوانین صیانت از حریم شخصی می‌تواند به رستگاری بیانجامد. متون مقدسی همچون مقررات عمومی حمایت از داده‌ها و یا دستورالعمل حریم شخصی اینترنت، بعنوان خردی انگاشته می‌شوند که تمام دنیا بهتر است از آن تبعیت کنند. کسانی که اینگونه سخت گیری‌ها را زیر پا می‌گذارند، ضربه مهلکی می‌خورند (یا جریمه‌هایی تا حد ۴٪ از حجم کلی درآمدشان بر سرشان فرود می‌آید). در دوران ویروس کرونا، در حالی که سیاست‌گذاران مشغول بررسی راه‌هایی برای پایان دادن به تعطیلی‌ها هستند، این ایمان به حریم خصوصی، در بوته آزمایش گذاشته شده است.بحرانی در ایمان کسانی که زمانی معتقدین راستینی بوده‌اند، ریشه دوانده‌است. سباستین کورتس، صدراعظم دست راستی اتریش هشدار می‌دهد: «این یک معامله است. کدام برایمان مهم‌تر است؟ حفاظت از داده‌ها یا این که مردم بتوانند به شرایط عادی بازگردند؟ حفاظت از داده ها یا نجات جان مردم؟»؛ حتی سیاستمداران آلمان، که تاکنون با ایمان‌ترین این کشیشان بوده‌اند[!] نیز به این رویکرد پیوسته‌اند. ینس اشپان، وزیر بهداشت آلمان پیشنهاد کرد که بجای عقب نشینی پس از طغیان، موبایل مردم را ردیابی کنیم تا ویروس را مهار کنیم. مثل این است که پاپ، خطبه‌ای را با این گفته آغاز کند که شاید مارتین لوتر(1) هم راست می‌گفت[!].در حال حاضر، کشورهای بی‌ایمان به حریم خصوصی، بسیار مشتاقانه توان نظارتی دولت را بکار بسته‌اند. در هنگ کنگ، تازه واردان به کشور، ممکن است مجبور شوند دستبند ردیابی به دست کنند. اسرائیل، آژانس‌های اطلاعاتی خود را مشغول به ردیابی افرادی کرده که ممکن است ویروس داشته باشند. در کره جنوبی، مقامات همه چیز، از رسید تاکسی تا سوابق کارت اعتباری را ردیابی می‌کنند تا افرادی که با ویروس تماس داشته‌اند را شکار کنند. در چنین شرایطی، حالا این اتحادیه اروپاست که عمیقا در حال تفکر است که مرز میان حریم شخصی و نظارت را کجا تعیین کند.این که اروپا مسیر خود را از این راه درست تغییر می‌دهد یا نه، سوالی بیشتر سیاسی است تا قانونی. هرچند قوانین اروپا بسیار سختگیرانه است، معافیت‌هایی نیز برای بحران‌های سلامت عمومی مثلا در رابطه با حفاظت از داده‌ها در قوانین دیده شده است. اما این معافیت‌ها، با «کارت سفید» فاصله زیادی دارند. هر استفاده‌ای از داده‌ها باید متناسب بوده و پس از رفع بحران، متوقف شود. ادواردو اوستاران، وکیلی در شرکت دعاوی آمریکایی-بریتانیایی هوگن لاولس، می‌گوید که در شرایط همه‌گیری، قوانین حریم شخصی اتحادیه اروپا بیشتر نقش کمربند ایمنی را دارد تا ترمز دستی. دولت‌ها به هر ترتیب به هر کجا که می‌خواهند می‌رسند؛ فقط در مسیر، احتمال تصادفات فاجعه بار - مثل پخش شدن اطلاعات پزشکی کل کشور در اینترنت - کمتر خواهد بود.در نهایت، این شهروندان اروپا هستند که تصمیم می‌گیرند چقدر حاضرند اجازه فضولی در امورات خود را بدهند، نه حقوق‌دانان و وکلا. بیشتر دولت‌ها در اتحادیه اروپا مشغول بازی با اپلیکیشن‌هایی هستند که از طریق آن تلفن‌های هوشمند به کاربران اطلاع می‌دهد که با فرد مبتلا به کووید-۱۹ در تماس بوده یا نه. اما این اپلکیشن‌ها زمانی کارایی دارند که تعداد خیلی زیادی از افراد آن را نصب کنند. فارغ از اینکه چقدر ایده از نظر فنی مبتکرانه باشد، بدون رضایت عمومی فایده چندانی نخواهد داشت. دولت‌های دیگر از این هم فراتر رفته‌اند. مثلا لهستان با کمک یک اپلیکیشن، بیماران مبتلا به کووید-۱۹ را مجبور به قرنطینه خانگی کرده‌است(کسانی که در قرنطینه هستند، باید روزانه عکسی از خود بگیرند که ثابت کنند هنوز در منزل هستند). برای توده شهروندان اتحادیه اروپا، اولین بار است که تقوای دولت در زمینه حریم شخصی تاثیر مستقیم بر خود ایشان می‌گذارد و نه بر کسب و کارها. در دوران همه گیری، مردم با اراده خود - و گاهی با کینه - برای زمانی نا محدود در خانه نشسته و آزادی خود را در این راه تسلیم کرده‌اند. قربانی کردن حریم شخصی به بهای آزادی، ممکن است پس از دوره‌ای طولانی در حصر خانگیِ بالفعل، جذاب به نظر برسد.اینگونه انتخاب‌ها، پیش از این به رای گذاشته نشده‌است. در اتحادیه اروپا، حریم شخصی خیلی وقت است که امری بالا به پایین بوده که سیاستمداران و بوروکرات‌هایی که نگران مسائل امنیتی نبوده‌اند، در برابر شرکت‌های بزرگ برای حفظش جنگیده‌اند- صرفا چون فکر می‌کنند شهروندان بیشتر دوستشان خواهند‌ داشت اگر که از حریم شخصی‌شان دفاع کنند. اشتیاق به موضوع در بروکسل[مقر دبیرخانه اتحادیه اروپا] هم بواسطه ملاحظاتی نه چندان با ذکاوت، بالا رفته‌است. در وهله اول، اتحادیه اروپا موفق خواهد شد که پروژه‌هایش را خارج از مرزهای خود راه اندازی کند. استانداردهای سخت گیرانه همراه با بازار عظیم اروپا کافی است تا حتی بزرگ‌ترین کسب و کارهای جهانی را وادار به پیروی از قوانین بروکسل کند؛ پدیده ای که «اثر بروکسل» نام دارد. شرکت‌های بزرگ بجای این‌که زحمت پیروی از استانداردهای مختلف جهانی را به خود بدهند، راه ساده‌تر پیروی از استانداردهای اتحادیه اروپا که -معمولا سختگیرانه‌تر هستند-را پیش می‌گیرند. در وهله دوم، این موضوع به بروکسل، قدرت داخلی بیشتری هم می‌دهد. در حالی که اتحادیه اروپا خود را محدود به جزئیات کسب و کارها می‌کند، احکام دیوان عدالت اروپا در لوکزامبورگ توجه کمی به شهروندان عادی دارد. قانون‌گذاری هایی مثلا مربوط به مواد شیمیایی، تنها صنعت مربوط به مواد شیمیایی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما مسائلی مثل حفاظت از داده، بخش‌های وسیعی از زندگی مردم عادی را - از عادت‌های جستجو در اینترنت گرفته تا آزادی بیان - تحت تاثیر قرار می‌دهد و قضات مجبور به مداخله می‌شوند.حریم خصوصی، بهایی داردبرای اکثر شهروندان اروپا، مناقشات درباره حریم خصوصی خیلی قابل فهم نیست. عواقب ویروس کرونا ممکن است منظره قابل درک‌تری باشد. برونو ماچس، نویسنده و وزیر سابق پرتغال می‌گوید که هرگونه معامله بین سلامت و حریم خصوصی، موضوع بررسی‌های موشکافانه عمومی خواهد شد؛ درست مانند تعادل متغیر بین آزادی‌های مدنی و مبارزه با تروریسم. هنجارها هنوز در حال جا افتادن هستند. حفاظت از داده‌ها، جواهری در تاج قانون‌گذاری اتحادیه اروپا، دنیای حریم شخصی که زمانی محرمانه بود را به حوزه سیاست‌ بالادستی وارد کرده‌است. این ویروس، شرایط اولین حسابرسی عمومی این سرفصل مهم را برای رای دهندگان فراهم کرده است.گفتمانی متشنجی میان سیاست‌گذاران درگرفته است؛ سیاست‌گذارانی که حتی پیش از نابود شدن اقتصاد اتحادیه اروپا و مرگ ۱۰۰٫۰۰۰ نفر از شهروندان به خاطر کرونا و فجایع بی شماری که پیش خواهند آمد نیز نگران موقعیت اروپا در جهان بودند. اگر نظام‌های حکمرانی دیگر، چه استبداد مطلق باشند یا دموکراسی «مدیریت شده»، بهتر ویروس را کنترل کنند، اعتماد به نفس اتحادیه اروپا با بحران روبرو خواهد شد. جاه‌طبی‌های بلند‌پروازانه‌شان می‌تواند در چنین شرایطی به دور انداخته شود. دفاع از یک نظام سیاسی با حذف یکی از اصولش می‌تواند نقض غرض قلمداد شود. اما سیاست، قائم به نتیجه است. دولت های اتحادیه اروپا در مقایسه‌ای بدیهی با دولت‌هایی که از نظارت شدید استفاده کردند، بر اساس توانایی‌شان برای بازگرداندن شرایط به وضعیت عادی قضاوت خواهند شد. اگر شکافی ایجاد شود، حتی پیامبران حریم خصوصی نیز به سختی خواهند توانست ایمان خود را حفظ کنند.ته نویس:1-مارتین لوتر، کشیش متجدد و مترجم انجیل به زبان آلمانی و یک اصلاح‌طلب مذهبی بود. او، یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌ها در تاریخ آیین مسیحیت و از پیشوایان نهضت اصلاحات پروتستانی به‌شمار می‌رود(به نقل از ویکی پدیا). مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Tue, 12 May 2020 21:45:06 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%D9%88%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B3-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D9%84%D9%86%D8%AF-%DB%8C%DA%A9-%D8%AC%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D9%88-%D9%86%D8%B1%D8%AE-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D9%88-%D9%85%DB%8C%D8%B1-%D8%A8%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%AA-muqfodesmbmm این متن، ترجمه‌ای از مقاله ای در مجله «Irish Times» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» (sdschool.ir) و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار، بخش منابع، مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله و نشر آن، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:Coronavirus: Ireland is one island with two very different death rates.نویسنده: " میکائیل تاملینسو" – 3 می 2020مترجم: محمد مهدی فدوی، دانشجوی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهراندوچرخه سواری از ایستگاه اتوبوسی در دوبلین می‌گذرد که هشدار سلامت عمومی در مورد COVID-19 روی آن دیده می‌شود.[مقدمه توضیحی مهم مترجم]*نویسنده مقاله، آقای دکتر Michael Tomlinso، پروفسور بازنشسته سیاست اجتماعی دانشگاه کوئینز بلفاست است.*جمهوری ایرلند (Ireland) نام کشوری به پایتختی دوبلین است که در جزیره ایرلند، در شمال‌غرب قاره اروپا واقع شده‌است. پنج‌ششم از مساحت جزیره ایرلند، به ایرلند جنوبی تعلق دارد. این کشور گاهی با نام ایرلند جنوبی خوانده می‌شود تا با ایرلند شمالی اشتباه نشود.*ایرلند شمالی (به انگلیسی: Northern Ireland، به ایرلندی: Tuaisceart Éireann) منطقه‌ای است در شمال شرقی جزیره ایرلند و در غرب جزیره بریتانیا که بخشی از بریتانیا به حساب می‌آید. ایرلند شمالی از نظر سیاسی دارای یک پارلمان مستقل با ۹۰ کرسی است. اما مردم آن در انتخابات‌ها و همه‌پرسی‌های سراسری بریتانیا نیز شرکت می‌کنند. پارلمان ایرلند شمالی در محلی به نام استورمونت در بلفاست قرار گرفته ‌است.اکنون شواهد محکمی از دو نرخ مرگ و میر COVID-19 در جزیره ایرلند موجود است. سیاست های سلامت عمومی برای مبارزه با بیماری در هر سمت مرز نتایج متفاوتی را به وجود آورده است؛ به شکلی که دیگر نمی‌توان در مورد ایرلند از یک واحد اپیدمیولوژیک همگون سخن گفت.پیشتر، ایده جزیره ایرلند به عنوان یک محدوده اپیدمیولوژیک واحد، به پروتکل‌های بِرِگزیت[مترجم: برگزیت اشاره به توافق خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا دارد] درباره گله‌ها، گوسفندان و غذای تازه تعلق داشت. اما در بیست و سوم ماه مارس، لئو وارادکار [مترجم: پزشک و سیاستمدار ایرلندی به عنوان وزیر دفاع در دولت ایرلند از ژوئن سال 2017] این ایده را به بیماری کووید-19 نیز تعمیم داد و با اشاره به یک مکالمه با وزیر خارجه بریتانیا، بوریس جانسون گفت: "من موضوع ایرلند شمالی و این حقیقت را که ما یک جزیره واحد هستیم را به سمع و نظر او رساندم. از بسیاری از جهات ما یک واحد اپیدمیولوژیک هستیم. من با او در زمینه اینکه ما-شمال و جنوب- باید اقداماتمان را تا حد ممکن یکسان کنیم، موافقت کردم".تفاوت اصلی میان ایرلند شمالی و جمهوری ایرلند در سه هفته اول مارس پدیدار شد؛ هنگامی که دولت‌های بریتانیا و ایرلند رویکردهای متفاوتی را درباره لغو گردهمایی‌ها، تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها و دیگر اقدامات مربوط به قرنطینه اتخاذ کردند.تفاوت به ویژه در بخش تعطیلی مدارس، باعث به وجود آمدن اختلاف‌های سیاسی در شمال شد؛ اما تفاوت سیاستگذاری اصلی در دوازدهم ماه مارس معلوم شد؛ هنگامی که بریتانیا اعلام کرد که "مرحله نگهداری" به پایان رسیده است[مترجم: مرحله نگهداری (Contain Phase) تلاشی برای جلوگیری از انتشار ویروس کرونا در سطح ملی با استفاده از شناسایی افراد آلوده، قرنطینه کردنشان و درمان آن‌ها در بیمارستان بود] و به همین دلیل تست‌های تشخیصی کرونا، عمدتا محدود به بیمارستان‌ها شد[1] و ردگیری ارتباطات افراد آلوده کنار گذاشته شد. از اینجا به بعد سیاست‌ها، تقریبا به صورت کامل بر مدیریت بیمارستان‌ها و ظرفیت بخش‌های مراقبت ویژه متمرکز شد.در همین حال، دولت ایرلند در جهت مخالف حرکت کرد. از اوایل ماه مارس، تست و ردگیری تماس‌های افراد آلوده از طریق روش‌های متعدد جامعه-محور گسترش یافتند و در آخر ماه مارس، جمهوری ایرلند در حال انجام تست‌های تشخیصی با نرخی حدود دو برابر بریتانیا بود. مسئول وزارت بهداشت جمهوری ایرلند، دکتر هولوهان، به صورت مکرر بر اولویت نجات جان انسان‌ها تاکید می‌کرد.سیاست‌های سختگیرانه‌تری در خصوص تست‌های تشخیصی در ایرلند شمالی به کار گرفته شدند و مشخص شد که وزارت بهداشت انگلستان به طور مرکزی، امور مربوط به تست‌های تشخیصی و نیز دسترسی به تجهیزات محافظتی در کل انگلستان را کنترل می‌کند. وزیر بهداشت رابین سوان اعلام کرده بود که مردم در ایرلند شمالی تا آخر فوریه تحت پوشش خط امداد رسانی NHS111 قرار خواهند گرفت.مرگ ناشی از کووید-19 به ازای میلیون نفر جمعیت میزان‌های مرگ بیمارستانی ناشی از کووید-19 به ازای میلیون نفر جمعیتتعهداتتفاهم‌نامه‌ای در 7 آوریل میان دپارتمان‌های سلامت شمال و جنوب ایرلند به امضا رسید که بیانیه مهمی درباره اصول و تعهد به اشتراک‌گذاری اطلاعات و آمار به شمار می‌رفت. وزارت‌خانه‌ها توافق کرده‌اند که هرگونه تغییر در اقدامات مربوط به فاصله‌گذاری اجتماعی، محدودیت‌های اعمال شده در سفرها و دیگر اقدامات کنترل‌کننده را به بحث و تبادل نظر بگذارند. اما این بیانیه همچنین عنوان می‌کند که پاسخ‌های متغیر به پاندمی در دو سمت مرز، ناشی از "تفاوت‌ها در سرایت COVID-19 در مراحل مختلف پاسخ به سیاست‌های بهداشت عمومی است".به طور عملیاتی این به این معنی است که بیماری COVID-19 اول وارد جمهوری و سپس وارد شمال شد؛ از این رو در قرنطینه تاخیر به وجود آمد. آیا در نهایت می‌شود گفت جزیره دو واحد اپیدمیولوژیک -یعنی دو منطقه در مراحل متفاوت پاندمی است؟اولین مورد تایید شده COVID-19 یک زن بود که وارد فرودگاه دوبلین شده بود و با قطار به بِلفاست سفر کرده بود. روز بعد از تایید این مورد، جمهوری ایرلند، اولین مورد کرونای خود را اعلام کرد. پس بنابر موارد تشخیص داده شده، شیوع با 24 ساعت فاصله اتفاق افتاده است. اولین مرگ در جمهوری در یازدهم ماه مارس بود؛ اما تا تاریخ هجدهم مارس، مرگی در ایرلند شمالی ثبت نشده بود(تاریخی که در آن، در بخش جنوبی مرز، 2 مرگِ ثبت شده وجود داشت). نرخ مرگ و میر خام در شمال در هجدهم مارس 6/0 به ازاء میلیون نفر جمعیت بود و همین نرخ، روز بعد در جمهوری 6/0 بود. برحسب زمان اولین مورد تایید شده کرونا و نیز مرگ‌های اولیه، می‌توانیم بگوییم که در هر دو سمت مرز، شیوع نسبتا همزمانی اتفاق افتاده است.شواهد، بر لزوم اقدامات هماهنگ در سراسر جزیره برای مهار ویروس تأکید می‌کندمدرک اصلی درباره پیامدهای سیاست‌های متفاوت اتخاذ شده، از مرگ های مرتبط با COVID-19 به دست می‌آید. البته، آماری که روزانه اعلام می‌شود و آمار اعلامی به سازمان جهانی بهداشت، همیشه در سرتاسر کشورها بر یک پایه و اساس نیستند. بریتانیا مرگ‌های بیمارستانی را گزارش می‌کند، اما برای مثال ایرلند، فرانسه و بلژیک تمام مرگ‌های مربوط به بیماری در هر روز را به شمار می‌آورند که خودش، برای بریتانیا یک نوع کم حساب کردن مرگ‌های مربوط به COVID-19 در این شرایط به حساب می‌آید.آمار قابل مقایسه در تمام ایرلند به راحتی از تیترهای روزانه رسانه‌ها قابل دسترسی نیستند. اما این امکان وجود دارد که دوکار انجام شود. اول اینکه آمار ثبت شده مرگ‌های مربوط به COVID-19 را در شمال به دست آورد و با همین آمار در گزارشات روزانه در جمهوری مقایسه کرد(با در نظر گرفتن این نکته که مورد دوم، کامل نیست). از معایب استفاده از این روش برخورد این است که اطلاعات ثبت شده در شمال حداقل یک هفته از گزارشات روزانه عقب‌تر خواهند بود؛ همانطور که در نمودار نشان داده شده است.سنجش منسجمراه جایگزین این است که نه برای پنهان‌کردن مقیاس واقعی پاندمی، بلکه برای ارائه دادن یک سنجش منسجم، تنها مرگ‌های بیمارستانی را مقایسه کنیم. گزارش‌های مشاهده روزانه از تیم ملی اورژانس بهداشت عمومی جمهوری ایرلند، اکنون شامل تعداد مرگ‌های بیمارستانی است که چیزی حدود 60 درصد آمار کلی روزانه را در بر می‌گیرد(سهمی که به علت تعداد بالای مرگ‌های در خانه، در حال کمتر شدن هم هست).نمودارها، نرخ مرگ و میر به ازای میلیون نفر جمعیت را برای شمال و جنوب ایرلند و همچنین مرگ‌های بیمارستانی را نشان می‌دهند. در هر دو مثال، نرخ مرگ و میر جمهوری، دو سوم همین نرخ در شمال ایرلند است.این، روشن‌ترین مدرکی است که ما داریم و به ما نشان می‌دهد که تفاوت در نحوه مبارزه با COVID-19 منجر به وجود آمدن نتایج متفاوت می‌شود. شاید این مورد با پیشرفت پاندمی تغییر کند؛ اما اکنون ایرادی ندارد که بگوییم نرخ بالاتر مرگ و میر در شمال به علت کمتر بودن تست‌های تشخیصی انجام شده، عدم ردگیری تماس‌های افراد آلوده و کندتر بودن اجرای اقدامات مربوط به قرنطینه در مقایسه با جمهوری ایرلند در جنوب است. این شواهد، بر لزوم یکسان سازی اقدامات در سرتاسر جزیره برای تعقیب ویروس از طریق سطوح بالای تست، ردگیری تعاملات افراد آلوده و مراقبت‌های بهداشتی قوی‌تر در نقاط ورودی تاکید دارند. مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Mon, 04 May 2020 00:47:02 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%DA%A9%D9%88%D9%88%DB%8C%D8%AF-%DB%B1%DB%B9-%D9%88-%D8%AA%D9%86%DA%AF%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%90-%D8%B2%D9%86%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A3%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-sxs9xilcjmxb این متن، ترجمه‌ای از مقاله زیر در سایت دانشگاه «BATH» انگلستان است که توسط تیم داوطلبین«مدرسه توسعه پایدار» (sdschool.ir) و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار، بخش منابع، مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله و نشر آن، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:COVID-19 and the destitution of workers in global supply chainsیکی از اثرات جانبی عجیب یک پاندمی جهانی برای بسیاری از ما این است که زندگی‌های‌مان به ناگهان خیلی کوچک می‌شود. در حالی که در خانه‌های‌مان محدود شده‌ایم، به درون خود می‌نگریم، به چالش‌های جدید خانوادگی که این موقعیت پیش آورده می‌پردازیم- از فرزندان و بستگان مراقبت می‌کنیم، با زندگی کاری‌ای که حالا با مسائل خانه قاطی شده سروکله می‌زنیم، یا فقط سری به سوپرمارکت می‌زنیم- کارهایی که حالا به ناگهان وقت‌گیر و چالشی به نظر می‌آیند. اما پروفسور اندرو کرِین از ما می‌خواهد که (در این میان) زمانی را هم برای فکر کردن به کارگران زنجیره‌های تأمین در جهان اختصاص دهیم.‌ در این جا، او به دنبال اثر قرنطینه‌های خانگی بر اقتصاد و زنجیره‌های تأمین، و هزینه‌های انسانی متعاقب آن است.نویسنده: " آندرو کِرِین" - 7 آوریل 2020مترجم: مریم یزدان پرست-کانون همراهان «مدرسه توسعه پایدار»زندگی‌های ما به سرعت و عمیقا تحت تأثیر «کووید۱۹» در حال تغییر است. کنار آمدن و عادت کردن به روال جدیدِ «ماندن در خانه»، حفظ فاصله، و کار و معاشرت به شکل کاملاً مجازی، نیاز به گذر زمان دارد. اما بگذارید به اشتباه نیافتیم. ما در زمره افراد خوش‌شانس هستیم!بیشتر کسانی که در حال خواندن این مطلب هستند، قرار است همچنان شغل یا کمک‌هزینه تحصیلی یا وام دانشجویی داشته باشند که قرار نیست پرداختش به ناگهان قطع شود. حتی آن‌هایی که چنین چیزی ندارند، احتمالاً در کشورهایی زندگی می‌کنند که از سیستم رفاه کاری کمابیش کارآمدی برخوردار است که می‌تواند آن‌ها را از سختی‌های شدید محافظت کند. ما احتمالاً افرادی را به خوبی می‌شناسیم که بیمار می‌شوند و در نهایت بر اثر کووید۱۹ فوت می‌کنند- و بله، تعداد کمی از ما هم ممکن است از پا در بیاییم. اما ما شانسی بیشتر از متوسط داریم که با بهره‌گیری از نظام‌های عمومی و خصوصیِ خدمات سلامت، جان سالم به در ببریم- اگر چه این سیستم‌ها ممکن است ناکامل باشند، منابع کافی نداشته باشند، و یا تحت فشار بیش از حد باشند.به عنوان پژوهش‌گران و شاغلین حوزه «کسب‌وکار پایدار»، یکی از مسائل دارای اولویت در ذهن ما می‌بایست تأثیر کووید۱۹ بر میلیون‌ها کارگر روزمزدی باشد که در زنجیره‌های تأمین جهانی در حال محنت کشیدن هستند؛ کسانی که از میزان کمی از سپرهای محافظتی که ما از آن‌ها بهره می‌گیریم برخوردارند(البته اگر چنین حفاظتی اصلاً برای آن‌ها وجود داشته باشد). بیشتر این کارگران حتی در بهترین وضعیت، شرایط کاری نامساعدی دارند. اما اکنون، شرایط در «بدترین حالت خود» است. قرنطینه‌های خانگی در سرتاسر جهان باعث شده تا برندها سفارش‌های خود را پس بگیرند- و حتی از پرداخت هزینه سفارش‌های فعلی‌شان، به دلیل این که فروشگاه‌های‌شان بسته و انبارهایشان پر است، سر باز بزنند.صنعت پوشاک که چیزی حدود ۶۰ میلیون کارگر در سرتاسر جهان به آن مشغولند، یکی از آن‌هایی‌ست که بیشترین تأثیرات بد را گرفته است. طبق یک گزارش اخیر(1)، تأخیرها و پس‌گرفتن سفارش‌ها "بسیاری از تأمین‌کننده‌ها را واداشته تا کارگران کارخانه‌های پوشاک را بدون هیچ حمایت اجتماعی یا مرخصی باحقوق، اخراج یا از کار معلق کنند؛ که سبب شده یک گروه روزمزدی که (تا) همین الان هم به اندازه کافی آسیب‌پذیر بودند، به سمت آسیب‌پذیری بیش‌تر هل داده شوند". عمده این کارگران، شغل‌ها یا قراردادهای دائمی ندارند؛ بسیاری از آنها حق‌العمل‌کاری می‌کنند و حقوق ثابتی ندارند؛ و یا حتی در جاهایی که حداقل‌هایی از امکانات و حمایت‌های سلامتی و اجتماعی موجود است، این کارگران اغلب به آن‌ها دسترسی ندارند؛ چون حق عضویت/بیمه آن را پرداخت نکرده‌اند.اگر چه اکثریت چنین کارگرانی در کشورهای در حال توسعه هستند، اما موارد مشابهی در اینجا [مترجم: منظور کشور توسعه‌یافته‌ای مانند انگلستان است که نویسنده مطلب در آن زندگی می‌کند] نیز وجود دارد. به خصوص، در مورد کارگران با قرارداد «صفر-ساعتی» [مترجم: نوعی از قرارداد کاری در انگلستان که شبیه پاره-وقت یا روزمزد در سیستم کاری ایران است؛ ولی کارفرما تعهدی در تأمین حداقل ساعت کاری خاصی ندارد] یا میلیون‌ها کارگر موقتی که جریان محصولات و کالاها را در زنجیره ارزش حفظ می‌کنند. در بسیاری از صنایع، بحران ناگهانی ایجادشده توسط کووید۱۹ ، این نیروهای کاری «صرف نظر کردنی» را تنگدست کرده است.کسانی که بیش‌ترین آسیب را دیده‌اند، آن‌هایی هستند که حتی از قبل هم انواع شدیدتری از سوءاستفاده به سبک «برده‌داری مدرن» را تجربه می‌کردند. هم‌زمان با انقباض جهانی صنایع، احتمال بسیار قوی وجود دارد که این نوع از سوءاستفاده‌ها بیشتر نمود یابد. چرا که افراد در مشاغل متزلزل، بیش از پیش برای یافتن کار دچار مشکل می‌شوند. یکی از نگرانی‌های اصلی برای کارگرانی که در بردگی مدرن گرفتار شده‌اند، این است که آنان در معرض خطر شدید ابتلا به ویروس هستند؛ چرا که آن‌ها هستند که آخر سر به کارهایی خواهند پرداخت که دیگران از انجام‌شان اجتناب دارند؛ حتی دریافتی کم‌تری خواهند داشت، و به سادگی به تجهیزات محافظتی دسترسی نخواهند داشت؛ یا امکان رعایت فاصله اجتماعی برای آن‌ها وجود نخواهد داشت. هم‌چنین با تعویق بازرسی‌های مربوط به رعایت حقوق کارگران(یعنی صفر شدن همین سطح ناچیز بازرسی‌های کنونی)، سوءاستفاده‌های این‌چنینی به نظر غیرقابل‌شناسایی‌تر هم خواهند شد.هم‌چنین یک امکان بسیار نزدیک به واقعیت – اما معمولاً دور از چشم – هم هست که سوءاستفاده‌گرانی که کارگران را در موقعیت‌های کار اجباری، تحت کنترل دارند، قادر خواهند شد که به بهانه رکود صنایعی مانند ساخت و ساز، تمیزکاری، و آشپزی به خاطر کووید۱۹، اعمال نفوذ کنند تا کارگران را مجبور به بردگی در ازای بدهی کنند. سوءاستفاده‌گران، قادر خواهند بود تا کارگران را با هزینه‌های گزافی به ازای اقامت و غذا بده‌کار کنند؛ اما دستمزد کم‌تری به آن‌ها بپردازند و حتی کار کم‌تری برای آن‌ها فراهم کنند که بدهی‌هایشان را بپردازند. کارگران به سرعت خود را در شرایط وخیم‌تری خواهند دید و مجبور خواهند شد ریسک‌های بیشتری کنند و به شرایط غیرقانونی جدی‌تری تن بدهند.خب، حال چه باید کرد؟ پژوهش‌گران و فعالان دغدغه‌مند در حوزه سوءاستفاده‌های کارگری و نقض حقوق انسانی در زنجیره‌های تأمین جهانی، برای سالیان دراز ، درباره نیاز به مدل‌های متفاوتی از مسئولیت‌پذیری و حصول اطمینان از پاسخ‌گویی صاحبان برندها در قبال کارگران زنجیره‌های تأمین‌شان، بحث‌های طولانی داشته‌اند. اما این کار نیاز به یک شوک عمده برای جابجایی سوزن دارد [مترجم: اصطلاحی به معنای این که باید دردی شدیدی وارد شود تا کار سخت را انجام داد]. برای مثال، تنها وقتی که بیش از ۱۱۰۰ کارگر در فروریختن کارخانه رانا پلازا در بنگلادش در سال ۲۰۱۱ کشته شدند، منجر به پایه‌گذاری فوری راه‌های جدیدی شد که امنیت کارخانه‌ها از طریق «موافقت‌نامه بنگلادش» تأمین شود.آیا ما ‌اکنون با شوک بزرگ‌تری روبرو هستیم که ده‌ها یا حتی صدها و هزاران کارگر را به خاطر سهل‌انگاری برندها، تنگ‌دست و در حال مردن خواهیم دید؟خب! دنبال کردن سرنخ‌ها و گرفتن رد علت شواهد، در مقایسه با پاک کردن صورت مسئله و کندن برچسب برندها از میان آوارهای یک ساختمان فروریخته [مترجم: کنایه به پاک‌کردن صورت‌مسئله به شکلی سخیف در واقعه بنگلادش سال 2011] کار سخت‌تری خواهد بود. اما ما به عنوان پژوهشگران، شاغلان، فعالان، و یا حتی شهروندانی دغدغه‌مند، می‌بایست توجه‌مان را به هزینه‌های انسانی چنین شوک‌هایی در زنجیره‌های تأمین معطوف بداریم و به راه‌حل‌هایی برای تأمین بهتر امنیت کارگرانی بیاندیشیم که همه ما به آنها وابسته‌ایم – اما معمولاً از آن‌ها غافلیم و مراقب‌شان نیستیم. مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Tue, 28 Apr 2020 22:07:32 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B9%D8%A8%D8%B1%D8%AA%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%A7%DA%A9-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%B3%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%82%D8%A8%D8%AA%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%86%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D8%B3%D8%A8%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%AF%D9%85%D8%AD%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D8%AF-y4ayt5uccdjc این متن، ترجمه‌ای از مقاله زیر در سایت «Daily Kos» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» (sdschool.ir) و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار، بخش منابع، مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله و نشر آن، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:America is about to get a godawful lesson in why health care should never be a for-profit businessتصویر: کادر پزشکی بیمارستانی در ووهان چین-در حال خدمت رسانی به بیماران مبتلا به ویروس کرونانویسنده: " مارک سامنر"-27 فوریه 2020مترجم: مهسا خردمند-کانون همراهان «مدرسه توسعه پایدار»برای چهار دهه، شرکت‌های آمریکایی درگیر مجموعه‌ای کامل از اصلاحات شده‌اند که هدف‌شان بهبود کارایی و بهره‌وری بوده است. امروز، فرآیندهای ما «ناب»(1) هستند و بهره‌وری ما six-sigma (2) است. البته بهره‌وری ما به طور مرموزی بسیار فراتر از پرداخت و مابه‌ازای خدمات کارمندان رفته است؛ به طوری که مدیران اجرایی را بیلیونر ساخته، درحالی که کارگران را وابسته به کوپن‌های دولتی غذا بر جا گذاشته است.این سیستمی است که قرار است سود را حداکثر کند. اما در عین حال سیستمی است که معتقد است هر چیزی را می‌توان تا رسیدن به استخوان آن لخت کرد [مترجم: کنایه از نگه‌داشتن حداقل ملزومات]. چنین کسب‌وکاری می‌تواند با حداقل نیروی انسانی، حداقل منابع، و حداقل گزینه‌های دیگر اداره شود. هیچ چیزی وجود ندارد که باعث شود سودآوری سیستم به کم‌ترین حالت برسد. چنین سیستمی همانند خانه‌ای شیشه‌ای است که منتظر است چیزی شکنندگی‌ش را به چالش بکشد.در ایالات متحده امریکا، «سیستم مراقبت‌های درمانی»، نمونه‌ای از چنین سیستمی است.مانند هر سیستم دیگری در آمریکا، ما هم‌اکنون یک سیستم مراقبت‌های درمانی فوق ناب با سیگمای بی‌نهایت داریم (یعنی بالاترین سطح بهره‌وری و کارایی) که کاملاً به این وابسته است که هر چرخ‌دنده در جای خود باقی بماند. در این سیستم کم‌تر از ۱ میلیون تخت بیمارستانی برای کل مردم آمریکا وجود دارد؛ سیستمی که در آن بخش‌های روستایی بسیار زیادی، هیچ بیمارستانی ندارد. چرا که این سودآورترین روش اجرای این سیستم است و آن چه در عمل، زمانی که سیستم مراقبت‌های درمانی در معرض تلاطم‌های بازار قرار می‌گیرد اتفاق می‌افتد، این است: مراقبت‌های درمانی که به سختی کفاف تقاضا را می‌دهند، و با بالاترین قیمت‌های ممکنی که برای مردم قابل تحمل باشد و خواستار تغییری نشوند.این دقیقاً توصیف نقطه‌ای است که یک ملت در هنگام مواجهه با بحران‌های سلامتی، آن را نمی‌خواهد؛ و به همین دلیل است که آمریکا، متأسفانه، در آستانه آموختن درس عبرتی است که چرا داشتن یک سیستم درمانِ همگانی، اهمیت‌ش بیش‌تر از این است که آیا شما هزینه‌های آن را از طریق مالیات پرداخت می‌کنید یا چک آن را به شرکت‌های بیمه می‌پردازید.در دهه ۱۹۶۰، در میان فضانوردان یک شوخی رایج بود؛ درباره پرواز با راکت غول پیکری که توسط مجموعه‌ای از پیمانکاران ساخته شده بود که در مناقصه پایین‌ترین قیمت را پیشنهاد داده بودند. اما ناسا هم آن موقع و هم حالا فرهنگ ایمنی‌ای داشته و دارد که الزام می‌کرد هر کدام از آن اجزا، آزمایش و بازآزمایی شود تا جایی که کارآمدی آن تا حد امکان مطمئن باشد. یک فضاپیما، درست نقطه مقابل «ناب» بودن است؛ چرا که در جای جای آن پشتیبان‌های متعددی در نظر گرفته شده است که آن‌ها نیز خود دارای پشتیبان هستند و جمع کثیری از کارکنان متشکل از افراد بسیار باهوش در کنار آن ایستاده‌اند تا اگر دست بر قضا و طبق قوانین مورفی حادثه‌ای پیش آمد از خلاقیت‌شان برای مدیریت ماجرا بهره ببرند.اما، هیچ یک از موارد بالا درباره سیستم مراقبت‌های درمانی ما صادق نیست. قصور پزشکی به طور گسترده در هر کلینیک و بیمارستانی اتفاق می‌افتد. حتی سطح مشخصی از خطای پزشکی، مفروض دانسته شده است. بنا کردن یک سیستم با بخش‌های مازاد ذخیره و پشتیبان و نیز متخصصانی که همیشه تا منتهای توان‌شان تحت فشار نباشند، هزینه بیشتری در بر خواهد داشت(و باعث کاهش سودآوری می شود). هر اَنتِرن، پزشک، و پرستاری (به خصوص پرستاران) که شما تا به حال ملاقات کرده‌اید، بیش از حد کار کرده است؛ زیرا اجرای درست سیستم دقیقا روی لبه و حد سقوط و شکست، درست همان نقطه شیرین یک کسب‌وکار سودمحور است؛ و شرکت‌هایی که هدفشان دوشیدن کامل این فرآیند و درآوردن هر پِنی از دل آن است، تا جایی که نگران نشوند، به بازی کردن روی این لبه ادامه می‌دهند. در یک مراجعه عادی به بیمارستان، تعداد افرادی که درگیر صورتحساب‌های شما هستند، از کسانی که شما را درمان می‌کنند بیشتر است!این تفکر، نه تنها فراگیر و پذیرفته شده است؛ بلکه فعالانه به عنوان مدل بسیار خوب هم تصور می‌شود. در خلال نشست خبری رئیس جمهوری در چهارشنبه بعد از ظهر، پیش از آن که توپ داغ ویروس کرونا را ناشیانه در دستان منتظر آقای «سیگار براتون خوبه» - مایک پنس - بیاندازد [مترجم: او در سال ۲۰۰۰ در مقاله‌ای خطر کشیدن سیگار را انکار کرد و نوشت علی‌رغم وحشت بخش سیاسی و رسانه‌ها، سیگار کشیدن باعث مرگ نمی‌شود]، دونالد ترامپ از این که بودجه CDC (مرکز کنترل بیماری‌ها) را کاهش داده، متخصصان بیماری‌های عالم‌گیر را از شورای امنیت ملی بیرون کرده، و اپیدمیولوژیست‌ها (متخصصان همه‌گیرشناسی) را از تیم برنامه‌ریزی‌اش اخراج کرده بود، دفاع کرد. به گفته ترامپ، او نمی‌خواسته آن افراد، زمانی که به آن‌ها نیازی نبوده، آن اطراف باشند. به علاوه، او ادعا کرد شما همیشه می‌توانید در صورت نیاز بروید و آن‌ها را بیاورید. چرا که [مترجم: به کنایه]، در جایی و به نحوی، سیستمی وجود دارد که متخصصین حیاتی را تر و تازه، آماده و مطلع در ظرفی پلمپ‌شده نگهداری می‌کند تا به وقت ضرورت، نیازهای ملت را برآورده کنند!نیازی به گفتن نیست که این حرف، چرند و مزخرف است. اما بگذارید تا من دوباره بگویم: مزخرف است! ارزش آنکه که یک متخصص برای ترمیم یک سیستم پس از حادثه‌ای فاجعه‌بار فرا خوانده می‌شود، بسیار کم‌تر از وقتی است که آن فرد به کار گماشته می‌شود تا به پیشگیری کمک کند و آماده باشد تا با اقدام سریع از بروز فاجعه جلوگیری نمیاد. شما نمی‌توانید بعد از این که هواپیما سقوط کرده است، تصمیم بگیرید که تازه خلبانان را استخدام کنید!چیزی که در مورد «حوادثِ غیرمنتظره» وجود دارد این است که آن‌ها غیرمنتظره هستند. برنامه‌ریزی برای آن‌ها هرگز با هدف افزایش سوددهی اقتصادی نیست. بلکه تنها زندگی افراد را نجات خواهد داد.با داشتن رویکرد تجاری به مراقبت‌های درمانی، آمریکایی‌ها شاهد بوده‌اند که یکی از اولین نفراتی که شجاعت داشت تا بخواهد برای ویروس کووید۱۹ موردآزمایش قرار بگیرد، صورتحسابی چند هزار دلاری نصیبش شد! نخستین پیامد این اتفاق منصرف‌کردن سایر آمریکایی‌ها از درخواست برای موردآزمایش قرارگرفتن بود. که نتیجه آن-چیزی که عملاً هم اتفاق افتاده- بهترین برای شرکت‌های بیمه و بدترین برای ملت است.مسلم است که آمریکایی‌ها، زکام و سرماخوردگی خود را مخفی خواهند کرد، علائم بیماری‌شان را با داروهای بدون نسخه سرپوش خواهند گذاشت و سعی می‌کنند که «مقاومت کنند» چرا که از پس هزینه‌های مراقبت‌های درمانی برنمی‌آیند. به علاوه، آن‌ها پولی بابت مرخصی استعلاجی و نگهداری از فرزندانشان دریافت نمی‌کنند، و ضمانتی نیست که از دست‌دادن یک روز کاری، آن‌ها در تنگنا قرار ندهد: تمام این دست چرندیات «سوسیالیستی» [مترجم: کنایه].و از آن جا که تمام سیستم ما به طرزی عالی، «ناب» اداره می‌شود، بیمارستان‌های آمریکا همین حالا هم شاهد کمبود هر چیزی از گان و ماسک گرفته تا مُسَکّن‌ها هستند، زیرا تنها تأمین‌کننده ارزان‌قیمت این اقلام، اتفاقا همان جایی است که خودش در همین زمان با ویروس کرونا در نوردیده شده است (کشور چین). کارخانه‌ها در آن سوی کره زمین نه تنها برای هفته‌ها بیکار بوده‌اند، بلکه همه محصولات قابل دسترس‌شان هم اکنون در کشور خودشان موردنیاز است.همین حالا در استان هوبی، کارکنان بخش درمانی چین از خستگی بسیار زیاد سرسام گرفته‌اند. یا، آن طور که کارکنان بیمارستان‌های آمریکا آن را می‌نامند، پنج‌شنبه! (کنایه از نهایت خستگی در آخرین روز کاری هفته). مجموعه امکانات ما، با کمبود کارکنان، تأمین ناکافی، و کار بیش از حد، هر روز با حداکثر توان کار می‌کند. (متأسفانه و در کمال تعجب) این چیزی است که عادی تلقی می‌شود.اولویت داشتن «دلار» بر «افراد» چنان پذیرفته شده است که پنجشنبه کاخ سفید دو عضو جدید عملیات مقابله با شیوع ویروس کرونا را این افراد اعلام کرد: استون منوچین، وزیر خزانه‌داری و لری کودلو رئیس شورای اقتصاد ملی! البته اگر بخواهیم منصف باشیم، این طور نیست که آن‌ها کاملاً فاقد تخصص باشند. کودلو از مدت‌ها قبل با مصرف مواد مخدر استنشاقی از طریق قبض‌های لوله‌شده صددلاری آشنایی دارد [مترجم: کنایه به سابقه اعتیاد کودلو به کوکائین] به خاطر همین هم آن جاست! و اگر (فرض کنیم) در این نسخه از رمان The Stand [مترجم: یک رمان ترسناک/فانتزی پسارستاخیزی که توسط استیون کینگ، نویسنده آمریکایی نوشته شده است که در ایران با نام ابلیس ترجمه شده است] وزیر خزانه داری قرار است نقش شخصیت مرد موشی [مترجم: یکی از شخصیت‌های منفور کتاب که ظاهری شبیه دزدان دریایی داشت] را بازی کند؛... کسی نمی‌تواند بگوید که انتخاب مناسبی نیست.وقوع این فاجعه، هرگز حتمی نیست. مقامات ایالتی و محلی هنوز می‌توانند اقداماتی انجام دهند که عواقب کووید۱۹ را کند کنند. و داروهای ضدویروسی ممکن است مؤثر واقع شوند، یا شاید واکسنی سریع‌تر از آن چه انتظار می‌رود بیاید - هرچند، هر کدام هم اتفاق بیفتد، می‌توانید تصور کنید یک خط از کارخانه Pharma Bros وجود خواهد داشت که شرکت‌های درگیر را می‌خرد و قیمت را تا حدی بالا می‌برد که اشک‌تان را در بیاورد. گذشته از همه این‌ها، گروگان‌گرفتن زندگی مردم، دقیقاً همان چیزی است که سیستم مراقبت‌های درمان ما بر آن پایه‌ریزی شده است.کووید۱۹ قرار است چکش بزرگی را به خانه شیشه‌ای سیستم مراقبت‌های درمانی آمریکا بکوبد. تمام کاری که هر فرد از دستش برمی‌آید این است که دعا کند در این فرآیند گرفتار نشود.و بعد از آن، «رأی بدهد» تا این سیستم لعنتی تغییر کند.ته نویس‌ها:(1)-عبارت lean: اصطلاحی که بیانگر یک روش مدیریتی برای کاهش هدررفت در کسب‌وکارهاست(2) مفهوم six sigma: یک رویکرد مدیریتی برای کاهش نقصی‌ها و کاهش هزینه‌های کیفیت است که از کمپانی الکترونیک موتورولا و نشأت گرفته است. شش سیگما یعنی رسیدن به سطحی از کیفیت تولیدات و ارائه خدمات که خطای فرایندهای کاری به میزان 3.4 در یک میلیون موقعیت کاهش یابد مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Mon, 27 Apr 2020 15:14:04 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%D9%BE%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B3-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%AD%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%DB%8C%D8%B1%D9%88%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%AF-%D8%A8%D9%88%D8%AF-pg1farofvdqm این متن، ترجمه‌ای از مقاله زیر در سایت مجله معروف «Harvard Business Review» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» (sdschool.ir) و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار، بخش منابع، مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:What Will U.S. Labor Protections Look Like After Coronavirus?نویسنده: مگان توبیاس نیلیمترجم: شیوا اسفاری-کانون همراهان «مدرسه توسعه پایدار»وقتی داشتم این مقاله را می نوشتم،‌مشغول بررسی علائم بیماری بودم و منتظر بودم جواب تستی که برای کووید-۱۹ داده بودم بیاید. این ویروس، زندگی من،‌ و تمام انسان ها را فارغ از جایگاهشان در طیف اجتماعی-اقتصادی،‌ زیر و رو کرده است.اما عواقب این موضوع بر دوش افرادی که در پایین‌ترین بخش توزیع دستمزد قرار دارند، بیشتر سنگینی می‌کند. این بخش، شامل کسانی می‌شود که سلامت‌شان را به خطر می‌اندازند تا به ما خوار و بار بفروشند،‌ علائم حیاتی‌مان را بررسی کنند،‌و بیمارستان‌هایمان را ضد عفونی نمایند. اما، موضوعی که در این هرج و مرج به راحتی گم شده، این است که بحران حاضر می‌تواند فرصتی باشد برای اصلاح شرایط حمایت از کارکنان؛ نه به طور موقت،‌ بلکه به شکلی دائمی.در شرایطی که بازار پیوسته در حال رشد و ارتقای شاخص‌ها باشد،‌ کارفرمایان و سیاست گذاران، سختی‌هایی که بر دوش کارگران با حداقل دستمزد وجود دارد را ناشی از کاستی های خود کارگران می دانند. اما زمانی که بازار زمین می خورد، می‌فهمیم که این مشکلات نشانگر نقاط ضعف مزمن در کل سیستم است.همان گونه که وارن بافت(1) در مورد شکست صنعت بیمه-که پس از طوفان "اندرو" سال ۱۹۹۳ نمایان شد-نوشته بود: «وقتی موج پایین می رود، می‌فهمی چه کسانی عریان بوده‌اند!». متخصصین برای صحبت از شرکت‌هایی که به نظر سالم می‌رسند، اما در مواقع بحران و چالش، زنده به گور می‌شوند،‌ از این گزاره استفاده می‌کنند. این ماه،‌ اما،‌ بازار دسته جدیدی از شناگران عریان را هم معرفی کرد: دولت و نظام اقتصادی که کارگران را مایوس می‌گذارد،‌ و کارفرمایانی که نتوانسته یا نخواهند توانست این شکاف را در سیاست‌های عمومی پر کنند.در واکنش به ویروس کرونای جدید،‌ بازار بورس از اواخر فوریه تقریبا در حال سقوط آزاد بوده است. کارگرانِ کم درآمد در بخش خدمات شاهد تعدیل نیروهای گسترده هستند. بازارهای در حال رکود،‌ نابرابری‌های بسیار دیگری را نیز در میان نیروی کار بوجود آورده که به دو دسته تقسیم می‌شوند: گروهی که از حمایت‌های کارگری مانند خدمات درمانی مقرون به صرفه،‌ امکانات دورکاری و امنیت کاری برخوردارند؛ و گروه دیگری که از این امکانات برخوردار نیستند.این گروه دوم،‌ که شامل طبقه کارگر می‌شود،‌ غالبا دسترسی مناسبی به خدمات درمانی ندارند و هزینه‌های بیشتری به ایشان تحمیل می‌شود. تقریبا ۲۴ میلیون بزرگسال در سن کار در آمریکا وجود دارد که بیمه نیستند. کسانی که دیپلمه هستند یا دبیرستان را تمام نکرده‌اند،‌ کمترین امکان را برای بیمه شدن دارند. علاوه بر این،‌گروه‌های اقلیت قومی و نژادی،‌ با موانع جدی برای گرفتن «کار خوب» مواجه‌اند. این گروه‌ها ۶۰ درصد از افراد بیمه نشده را تشکیل می‌دهند اما تنها ۴۰ درصد از کل جمعیت هستند.یک چهارم تمام کارگران آمریکا امکان مرخصی استعلاجی با حقوق ندارند. گزینه‌های محدودی برای کار در منزل وجود دارد، اما بسیاری از افراد توان مالی کافی برای کار نکردن و در خانه ماندن را ندارند. در میان کارگران در پایین دهک توزیع درآمد،‌تنها ۳۱ درصد امکان مرخصی استعلاجی با حقوق دارند. جهت مقایسه،‌۹۴ درصد از بالاترین دهک توزیع درآمد،‌ امکان مرخصی استعلاجی با حقوق دارند.در حالی که بسیاری از متخصصان از حمایت‌های بسیاری برای گذر از بحران با معیشت و سلامت کامل خانواده بهره‌مندند،‌ کارگران با حداقل دستمزد در بخش خدماتی، گزینه‌ها و منابع بسیار کمی برای ماندن در خانه و توجه به وضع سلامت خودشان دارند؛‌چه رسد به عزیزانشان. و این بارِ مراقبت و نگهداری، عمدتا بر دوش زنان(2) می‌افتد. کارگرانی که دسترسی به خدمات درمانی و مرخصی با حقوق ندارند،‌همچنین در معرض بیشترین خطر اخراج یا کم شدن حقوقشان هستند. سرنوشت کارگران خدماتی(3) در صنایع مربوط به غذا و مسافرت، نشانگر وضع پیش روست. به همین ترتیب،‌کارمندان مستقل،‌ کارگران مهاجر،‌ و کارکنان اقتصاد غیر رسمی نیز به شدت آسیب پذیر هستند.اما، چگونه به اینجا رسیدیم؟ از اواخر دهه ۱۹۷۰ ، مدیران، افزایش سود سهام سهامداران را نسبت به حمایت از کارمندانشان (که کار آنها برون سپاری،‌ مکانیزه و یا تعدیل نیرو شده بود) در اولویت قرار دادند. من و "کِن-هو لین" در کتاب «محروم‌ شده: نابرابری در دوران فاینانس»(4)،‌توضیح می‌دهیم که چگونه این تغییر در حکمرانی شرکتی،‌ قدرت چانه‌زنی کارگران را محدود کرده است. اگرچه پوشش بیمه پس از لایحه "مراقبت مقرون به صرفه" افزایش پیدا کرد،‌ شرایط کاری کلی،‌ حمایت‌ها و دستمزد، کاهش داشته است.یک شبکه ایمنی قدرتمندتر، می‌تواند عواقب رکود اقتصادی پیش رو را بر کارگران کاهش دهد. سال‌های سال، سیاست‌گذاران آمریکا، سیستم درمانی سراسری را،‌به دلیل وسعت و هزینه‌های راه اندازی بالایش،‌ غیر عملی پنداشته‌اند. اما اکنون که اعلام بیکاری، افزایشی تاریخی داشته است(5) و آمریکایی‌ها با بی ثباتیِ سیستم درمانی، در یک همه‌گیری مواجه شده‌اند،‌ این بحران، مسئله زیربنایی ارتباط میان سیستم درمانی و اشتغال را عیان کرده است.مرخصی استعلاجی با حقوق و نظام خدمات درمانی سراسری(6) استرس‌هایی که کارگران با آنها مواجه می‌شوند را کاهش داده و تضمین می‌کند که کارگران بیمار، زمان لازم برای بهبودی را پیدا کنند و البته وقتی به کار بر می‌گردند، کارایی بیشتری هم داشته باشند. بدون هزینه‌های مربوط به بیمه‌کردن کارگران،‌کارفرمایان پول بیشتری برای پرداخت به کارگران دارند. افزایش درآمد کارگران، موجب می‌شود که افراد پول بیشتری خرج کرده و اقتصاد هم به تحرک در بیاید.حمایت‌های گسترده‌تر، همچنین باعث بهبود شرایط کارکنان خویش فرما،‌ کارکنان قراردادی و کارآفرینان آینده می‌شود. آمریکا نسبت به کشورهایی که سیستم درمانی سراسری دارند (مانند اسپانیا با ۱۶٪)،‌ نرخ کارکنان خویش فرمای کمتری دارد (۶.۳ ٪)،‌و نرخ استخدام در کسب و کارهای کوچک در آمریکا از همه کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی OECD-بجز روسیه-،‌کمتر است(7). کم کردن وابستگی کارگران به کسب و کارهای بزرگ،‌به آنها کمک می‌کند تا مشاغلی بیابند که با توانایی‌هایشان سازگاری بیشتری دارد و در نتیجه خلاقیت و چالاکی در اقتصاد افزایش می‌یابد.در این برحه حساس،‌ موقعیتی فراهم شده تا در شرایط موجود، تغییرات ماندگارتری ایجاد کنیم که وضعیت تمام نیروی کار بهبود یابد. همانگونه که جامعه شناسان مطرح کرده‌اند(8)،‌بحران و رکود،‌‌ در بنیاد نظام‌هایی که نابرابری ایجاد کرده‌اند، شکست ایجاد می‌کند. و تاریخ مثال‌هایی به دستمان می‌دهد که چگونه شرایط بحران را به فرصت‌هایی تبدیل کنیم که نابرابری را کاهش دهیم. پس از رکود بزرگ سال ۱۹۲۹ ، نرخ بیکاری تا ۲۵٪ در سال ۱۹۳۳ رسید. در کمتر از ۳ سال،‌ برنامه اقتصادی و اجتماعی فرانکلین روزوِلت -New Deal-،‌ نرخ بیکاری را تا ۹٪ کاهش داد(9). این برنامه با بهره‌گیری از گستره وسیعی از فعالیت‌های بخش عمومی و پروژه‌های حفاظتی به این موفقیت دست یافت.برنامه روزوِلت،‌ جامعه آمریکا را با اقداماتی نظیر برپاکردن ساختمان‌ها و مجسمه‌های نمادین، گرفته تا حفاظت از "دُرنای جارچی"،‌ توسعه مناطق روستایی ایالات متحده،‌و کاشت یک میلیارد درخت متحول کرد(10). کارگرانِ این برنامه، به ساخت یا نوسازی ۲۵۰۰ بیمارستان،‌ ۴۵۰۰۰ مدرسه،‌ و۷۰۰٫۰۰۰ مایل (بیش از ۱۲۶ میلیون کیلومتر) جاده پرداختند. این برنامه موجب استخدام ۶۰٪ از بیکاران،‌ از جمله ۵۰٫۰۰۰ معلم،‌۳۰۰۰ نویسنده و هنرمند مانند "جکسون پولاک" و "ویلم دِ کونینگ" شد. این برنامه با کم کردن نابرابری بین داراها و ندارها،‌ ایجاد اشتغال کرد و کشور را حفظ و مدرنیزه کرد.در مواجهه با تهدید اقتصادی مشابهی که با برخاستن این همه‌گیری ناشی از کرونا پیش آمده،‌ گزینه‌ای مشابه نیز داریم که تنها یک بار در قرن پیش می‌آید تا از آن طریق، تغییرات پایداری در چالش‌های مبرم روزگارمان،‌از نابرابری گرفته تا تغییرات اقلیمی،‌ ایجاد کنیم.در بحران امروز،‌ می‌توانیم همان رویکرد اقتصادی «سرریز به پایین(trickle-down)» که در بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ به کار گرفته شد را دوباره آزمون کنیم: یعنی مشوق‌هایی برای بانک‌ها،‌بنگاه‌ها و سرمایه‌گذاران‌شان، همگام با تخفیف‌های مالیاتی و پشتیبانی‌های کوتاه مدت دستمزد به عنوان «چسب زخمی» برای کارگران بینوا که با مشکلاتی مواجه شده‌اند. اما من و "لین"دریافتیم که در آن مقطع، بسیاری از کارگران از این رویکرد ضربه دیدند و نابرابری وخیم‌تر شد،‌ چرا که بانک‌ها بجای سرمایه‌گذاری،‌ پولی که به حرکت درآمده بود را ذخیره کردند و شرکت‌ها این پول را قرض کردند تا سهام خود را مجددا خریداری کرده و سهامداران و مسئولین رده بالا را ثروتمندتر کنند.هفته گذشته،‌ رئیس جمهور طرحفراگیر ۲ تریلیون دلاری را امضا کرد(11) که ترکیبی از تخصیص پول برای ایالات،‌وام برای کسب و کارهای تحت فشار،‌ و تسویه حساب های مالیاتی،‌مرخصی‌های با حقوق،‌ مزایای بیکاری،‌ و پول نقد برای اکثر شهروندان است. اما این برنامه تنها مزایای موقتی برای کارگران در بر دارد. گرچه این مصوبه نظارت جدی دارد و بازخرید سهام را منع می‌کند،‌به نظر نمی‌رسد که در کاهش نابرابری موثر باشد؛ مگر اینکه شرایط ساختاری که موجب آسیب پذیری برخی کارگران شده است را هدف قرار دهد.هرچند یک رویکرد مشابه برنامه روزولت ممکن است در میانه یک ویروس مسری غیر قابل دستیابی باشد،‌ اما باید و شاید که سیاست‌های دائمی وضع کنیم که تمام کارگران از آن بهره مند شوند. مرخصی استعلاجی با حقوق(12) و خدمات درمانی باید یک حق سراسری باشند. ما می‌توانیم یک رویکرد «انعطاف امن(flexicurity)» در رابطه با سیاست‌های کار اتخاذ کنیم- مانند مدل دانمارکی آن(13). دانمارکی‌ها هم برای کارفرمایان، انعطافی فراهم کردند که بتوانند کارگران را بر حسب نیاز استخدام و اخراج کنند و هم برای کارگران از طریق مزایای سخاوتمندانه و آموزش‌های مجدد در زمان‌های بیکاری،‌امنیت فراهم کرده‌اند.در این حین،‌من پس از ۲ هفته و نیم مشاهده علائم،‌ از سرفه خشک گرفته تا تنگی نفس و تب پایین،‌جواب آزمایشم منفی شد. به لطف سیستم درمانی و بیمه‌ای که از طریق کارفرمایم برایم فراهم شده است،‌ می‌توانم به کاری که برایش اهمیت قائل هستم ادامه دهم.همزمان با من که در حال بهبودی هستم،‌ کارگرانی که به ما خوار و بار می‌فروشند،‌برایمان غذا فراهم می‌کنند،‌ محل کارمان را تمیز می‌کنند،‌و ما را به دکتر می‌رسانند نیز نیازمند مراقبت هستند. در این همه‌گیری،‌کارگران، زندگی و سلامت خود را به خطر می‌اندازند. و لایق همان میزان مراقبت‌هایی هستند که افرادی که از خدمات‌شان استفاده می کنند،‌ دریافت می‌کنند: دسترسی به داروهای پیشگیرانه و درمان جامع،‌ زمان کافی برای استراحت و بهبودی از بیماری و مراقبت از عزیزانشان. ویروس کرونا، شانسی برای ماست که این حمایت‌ها را در دوره‌های بحران و همچنین تا آینده دور،‌وسعت ببخشیم.* "مگان توبیاس نیلی"(14) جامعه شناس و محقق در فوق دکتری در آزمایشگاه VMware Women’s Leadership Innovation در دانشگاه استنفورد است. وی در حال حاضر مشغول به نوشتن کتابی در رابطه با صندوق‌های پوشش ریسک است و همچنین در کتاب «محروم شده: نابرابری در دوران فاینانس» (انتشارات آکسفورد،‌ ۲۰۲۰) با "کن-هو لین" مشارکت داشته است.مدرسه توسعه پایدار دانشگاه صنعتی شریفwww.sdschool.ir@SDSchool مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Fri, 24 Apr 2020 22:21:22 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%D8%B1%D9%87%D8%A7-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B9%D8%A7%D9%84%D9%85%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-ykkw4w7cblbx این متن، ترجمه‌ای از مقاله زیر در سایت «human rights watch» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:Brands Abandon Asia Workers in PandemicCompanies Canceling Orders, Adding to Job Loss, Unpaid Wagesمترجم: سارا نیک‌بنیاد-کانون همراهان «مدرسه توسعه پایدار»لندن-به گزارش «دیده‌­بان حقوق بشر»، شیوه‌­های تجاری که برندهای پوشاک در پاسخ به COVID-19 اتخاذ کرده­‌اند، وضعیت اقتصادی میلیون‌­ها کارگر شاغل در صنعت پوشاک در آسیا را بحرانی کرده است. تعداد زیادی از برندهای پوشاک و خرده فروشان، سفارشات را بدون آن­که مسئولیت مالی به عهده بگیرند، لغو کرده‌­اند. حتی اگر آن محصولات، تولید نهایی شده باشند.این اقدامات برندها که باعث افزایش بیکاری کارگران در اثر اخراج و یا تعلیق از کار می­شود، برخلاف مسئولیت­ حقوق بشری برندها، مندرج در اصول راهنمای سازمان ملل در امور تجارت و حقوق بشر و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، راهنمای حقوق کار در مسئولیت زنجیره‌­های تامین در بخش پوشاک و کفش است. بسیاری از کارخانه­‌های تأمین کننده در آسیا به دلیل اقدامات برندها دچار کمبود نقدینگی هستند و قادر به پرداخت دستمزد به کارگران و جبران خسارت­های دیگر نیستند.آرونا کاشیاپ؛ مشاور ارشد بخش حقوق زنان در سازمان دید‌‌ه‌­بان حقوق بشر، م‌ی­گوید: «اکنون زمان فوق­العاده چالش برانگیزی است، اما برندهای پوشاک نباید با تصمیمات سخت‌گیرانه به منظور عبور از بحران COVID-19 ، کارگران کارخانه­‌هایی را که محصولاتشان را تولید می­‌کنند، رها کنند. برندها باید عواقب وخیم اقتصادی را برای کارگران خود در زنجیره تامین جهانی صنعت پوشاک و خانواده‌هایشان٬ (که برای حیات به این درآمدها وابسته هستند)، به حداقل برسانند.»در همین راستا، دیده‌­بان حقوق بشر با یازده تولیدکننده و کارشناس صنعت از جمله نمایندگان برندها در مورد تأثیر بحران COVID-19 در کارخانه‌­های بنگلادش، میانمار، کامبوج و سایر کشورهای آسیایی مصاحبه کرده است. ارتباطات ایمیلی بین نمایندگان برندها و تامین کنندگان جهانی را بررسی کرده و با گروه­‌های حقوق کارگری مصاحبه کرده است.همه­‌گیری جهانی COVID-19 باعث شده فروش برندهای لباس و خرده فروشان رو به افت شدید باشد. بسیاری از آن­ها فروشگاه­‌های خرده فروشی خود را برای جلوگیری از شیوع ویروس تعطیل کرده‌­اند. در حین هدایت کردن این بحران، برخی از برندها و خرده فروشان از شیوه­‌های خرید ناعادلانه بهره گرفته­‌اند که دیده­‌بان حقوق بشر در گزارش آوریل ۲۰۱۹ آن را با عبارت «پرداخت به اندازه بلیط اتوبوس، اما انتظار به اندازه پرواز با هواپیما» عنوان کرده که به سوءاستفاده از نیروی کار دامن می‌زند(۱).در ماه مارس ۲۰۲۰، تولیدکنندگان کشورهای مختلف به دیده­بان حقوق بشر گفته‌­اند که تعداد بسیار کمی از برندها هنگام ثبت سفارش‌­ها مخاطرات تجاری را بر عهده می­گیرند. مدیر سابق یک کارخانه پوشاک در کامبوج، براساس تجربیات خود می­‌گوید برندها به طور معمول کلیه شرایط و ضوابط پرداخت را تحمیل می­‌کنند و هیچ جایی برای مذاکره باقی نمی‌­گذارند. معمولا خرده فروشان و برندهای بزرگ پیش پرداخت نمی­‌دهند و پنجره­‌های پرداخت طولانی‌­تری بعد از ارسال کالا دارند.در مقابل، کارخانه­‌های برندهای کوچک و متوسط با شرایط بهتری مذاکره کرده و معامله می­‌کنند. آن­ها در زمان خرید مواد اولیه تا ۳۰ درصد از قیمت سفارش را پرداخت کرده و مابقی پرداخت­‌ها را طی یک هفته یا ده روز پس از تکمیل سفارش یا تحویل آن تسویه می­کنند.پیش پرداخت و پنجره‌­های پرداخت کوتاه مدت­‌تر به تأمین کنندگان اجازه می­‌دهد جریان نقدینگی بهتری داشته باشند و بر توانایی آن­ها در پرداخت به موقع دستمزد تأثیر می­‌گذارد. اما، اکثریت قریب به اتفاق برندها و خرده فروشان، چنین شرایط پرداختی را ارائه نمی‌­دهند – گزارش "شاخص بهتر خرید"(Better Buying Purchasing Practices Index) در اواخر سال ۲۰۱۸، نشان می­‌دهد که ۷۳ درصد از تولیدکنندگانی که این در این نظرسنجی شرکت کرده‌اند می­‌گویند برندها و خرده فروشانی که با آن‌­ها کار می‌کنند، پیش پرداخت نمی‌­دهند یا شرایط مطلوبی برای پرداخت ندارند(۲).در طی بحران COVID-19، بسیاری از برندهای جهانی و خرده­ فروشان خواسته‌­های زیر را مطرح کرده و از تامین‌کنندگان می­‌خواهند «انعطاف‌پذیر» باشند و شرایط آن­ها را «درک» کنند:• لغو سفارشات کالاهایی که کارگران قبلاً تهیه کرده بودند.• لغو سفارشات کالاهایی که کارگران در مرحله ساخت آن بودند.• تقاضای تخفیف در کالاهایی که قبلاً ارسال شده‌­اند و تاریخ ارسال آن ژانویه است.• عدم پذیرش مسئولیت مالی و یا مشخص نکردن زمان پرداخت، حتی در مواردی که سفارشات قبلاً انجام شده یا در حال انجام بوده‌اند.یک مطالعه که در ۲۷ ماه مارس توسط مرکز بین‌المللی حقوق کارگران و کنسرسیوم حقوق کارگران در مورد تأثیر بحران COVID-19 در بنگلادش منتشر شده، گزارش می‌­دهد که ۳۱۶ تأمین کننده بنگلادشی که این نظرسنجی در میان آن­ها انجام شده، گفته‌­اند که بیش از ۹۵ درصد از برندها و خرده‌فروشان از مشارکت در پرداخت هزینه‌­های بخشی از دستمزد کارگرانی که اشتغال آنان موقتاً به حالت تعلیق درآمده یا پرداخت مبلغی به آن­‌هایی که اخراج شده‌­اند، سر باز زده­اند.مطابق اصول راهنماي سازمان ملل، و نیز راهنمای OECD در مورد فعالیت­‌های صنعت پوشاک، برندها بايد با رعايت حقوق بشر به شناسايي و كاهش خطراتي كه منجر به مشكلات حقوق بشری در زنجيره‌­هاي عرضه آن‌ها مي‌­شود، اقدام کنند. این امر شامل این موارد است: «ارزیابی» اثرات واقعی و بالقوه بر حقوق بشر، «ادغامِ یافته‌­ها و عمل به آن­‌ها»، «پیگیری پاسخ‌ها»، «اطلاع‌رسانی راجع به نحوه مدیریت و پرداختن به این اثرات» و تعامل بیرونی برای «دانستن و نشان دادن» این که آن­ها اقدامات مؤثری انجام می­‌دهند.تاکنون گروه‌های H&M و Inditex و Target USA اقداماتی را در مسیر درست انجام داده‌­اند(۳). این شرکت‌­ها و احتمالاً برخی دیگر از شرکت­‌ها، متعهد شده‌­اند کالاهایی را که قبلاً تولید شده یا در حال تولید بوده‌­اند، تحویل بگیرند و همان­طور که قبلاً توافق شده بود، هزینه­‌های آن­ را بپردازند.دیده­‌بان حقوق بشر می‌­گوید که برندهای بیشتری باید اقدامات مشابهی را برای اطمینان از برخورد منصفانه با کارگران، از جمله پرداخت دستمزد و جبران خسارات دیگر انجام دهند و بیکاری را به حداقل برسانند. نزدیک به ۲۰۰ سرمایه گذار نهادی، شرکت‌ها را تشویق کرده‌اند که تا حد ممکن روابط خود را با تامین‌کنندگانشان حفظ کرده و پرداخت‌های سریع و به موقع به ایشان داشته باشند(۴).برخی از برندهای جهانی پوشاک، در حال تغییر کاربری و بازطراحی در زنجیره‌­های تامین خود برای تولید تجهیزات محافظ شخصی، از جمله دستکش و ماسک برای مصارف پزشکی هستند. برندها و دولت‌­ها باید به حمایت از کارگرانی که تجهیزات اساسی پزشکی را تولید می­‌کنند، ادامه دهند و اطمینان یابند ­که خود آنان نیز به میزان کافی تجهیزات محافظ شخصی دریافت کرده و نیز از راهنمایی­‌های بهداشت و ایمنی شغلی که توسط سازمان بهداشت جهانی منتشر شده است، پیروی می‌­کنند(۵).با این وجود، تولید تجهیزات حفاظتی شخصی، اشتغال جایگزین کافی را برای همه کارگران ایجاد نخواهد کرد. در بنگلادش تخمین زده می­‌شود که تا کنون یک میلیون کارگر اخراج شده یا موقتاً به حالت تعلیق درآمده‌­اند(۶). اکثریت آن­ها طبق قوانین محلی، دستمزد و سایر پرداخت­‌های مرتبط را دریافت نمی­‌کنند. در میانمار تا کنون بیست هزار کارگر شغل خود را از دست داده­‌اند(۷) و یک کارشناس صنعت پوشاک تخمین می‌­زند که ممکن است حدود هفتاد هزار کارگر پوشاک ظرف یک هفته آینده شغل خود را از دست بدهند. در کامبوج، یک برآورد تخمینی نشان می‌­دهد که احتمالا دویست هزار کارگر صنعت پوشاک شغل خود را از دست خواهند داد(۸).کاشیاپ می­گوید: «برندهای جهانی پوشاک، اهدا کنندگان مالی، و موسسات مالی بین المللی باید توان­شان را روی هم بگذارند و فوراً همراه گروه­‌های حقوق کار تلاش کنند تا در جریان بحران COVID-19 به کارگران کم درآمد کمک کنند. اما اقدامات طولانی مدت نیز لازم است. این عالم‌­گیری به ما یادآور شده است که تهیه برنامه‌­های حمایت اجتماعی از کارگران و مقررات اجباری مؤثر برای مهار اقدامات تجاری ناعادلانه برندها در زنجیره‌­های تأمین آن­ها، مدت­‌هاست به تاخیر افتاده است.»مدرسه توسعه پایدار دانشگاه صنعتی شریفwww.sdschool.ir@SDSchool مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Tue, 21 Apr 2020 20:40:15 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%D9%88%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B3-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%AC%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D9%82%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%AF-%D8%B3%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%87%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%86%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF-gltvo5kfoms0 این متن، ترجمه‌ای از مقاله زیر در سایت «Worth» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» (sdschool.ir) و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله و نشر آن، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است:Coronavirus Is Making Business Leaders Rethink the Rules of Capitalismنویسندگان: " تنسی ولان" و " سوفی واسکوف ریفکین " – 23 مارس 2020مترجم: آوا حسام-کانون همراهان «مدرسه توسعه پایدار»درحالی­‌که شرکت­‌ها برای سود و زیان مالی تقلا می‌­کنند، مدارس کسب و کار در حال تغییر نحوۀ تفکر رهبران آینده در مورد سود و پایداری هستند.پنجاه سال پس از اینکه میلتون فریدمن به جامعه اعلام کرد که تنها کارویژۀ کسب و کار، «تولید سود» است(۱)، فضای کسب‌­و­کار در حال بازنگری روی این جملۀ قصار با حمایتِ مدارس کسب‌وکار است.مدارس کسب‌وکار، سالیان درازی است این باور را پذیرفته­‌اند که سهام­داران «مالکان» شرکت هستند و سود باید به نفع آنها بیشینه شود و آموزش این دانشکده‌­ها بر این اساس بوده است.بنابراین منصفانه است که انتظار داشته باشیم مدارس کسب‌وکار که نقش دوگانه آموزش نسل آیندۀ رهبران تجاری را بر عهده دارند و در عین حال پژوهش‌­هایی را انجام می‌دهند که به تصمیم‌­گیری­‌های کنونی شرکت­‌ها مشاوره می­‌دهد، به طراحی فصل بعدی «نظام سرمایه‌­داری» یاری برسانند(۲).بحران ویروس کرونا این موضوع را پیش چشم نهاده است: آیا شرکت­‌های بزرگ سرمایه‌­دار، باید کارکنان را اخراج کنند (که شاید به نفع سهام‌­داران باشد) یا این شرکت­‌ها باید دریابند که در همان حین که مشغول مدیریت تغییرات بنیادینی هستند که در دنیا رخ داده ، چگونه از کارکنانشان و جامعه حمایت کنند؟مایکل پورتر از مدرسۀ کسب‌وکار هاروارد و ادوارد فریمن از دانشگاه ویرجینیا، دو استاد مشهور مدارس کسب‌وکار هستند که در این حوزۀ جدیدِ پژوهش، اثرگذاری بالایی داشته­‌اند. مایکل پورتر، کسی است که عبارت «ارزش مشترک(shared value)» را معرفی کرده است(۳). او به جای جانبداری از استخراج ارزش فقط به سود سهام‌داران، از خلق ارزش برای همۀ بازیگران در یک زیست­‌بومِ شرکتی دفاع می­‌کند. ادوارد فریمن نیز اندیشمندی است که نخستین بار عقیدۀ مدیریت «با در نظر گرفتن ذینفعان»، نظیر کارمندان، جوامع محلی و مشتریان را به جای نگاه انحصاری به سهام‌داران شرح و بسط داده است(۴).یک محور اخیر پژوهش‌­های پایداری، روی موضوعات اساسی(materiality) متمرکز شده است(۵) - که نشان می‌­دهد تمرکز روی مباحث مربوط به محیط زیستی، اجتماعی و حکمرانی شرکتی، می‌­تواند بازده مالی بهتری ایجاد کند. پروفسور رابرت اکلس (آکسفورد) و جرج سرافیم (هاروارد) از سردم‌داران این حوزه تحقیقاتی هستند.در چندسال اخیر اساتید بیشتری از مدارس کسب و کار روی موضوعاتی تحقیق می­‌کنند که به تکامل سرمایه‌­داری مربوط می­شود. فاینانشیال تایمز در یک پیمایش در پاییز 2019 که راجع به تحقیقات مربوط به کسب و کار مسئولانه بود(۶)، به کاری از مدرسه معروف کسب و کار فرانسوی INSEAD دست یافت که روی شیوه‌­هایی از کسب­‌وکار تحقیق می­‌کرد که هدف آن کاهش فقر بود. تایمز همچنین پژوهشی از دانشگاه «Oxford Saïd» را بررسی کرد که روی این کار می‌­کرد که چگونه مالکیت به نحوۀ اداره، ارزش و تاب­‌آوری بنگاه‌­های خانوادگی مربوط می‌­شود. و همچنین به مجموعۀ 700 تایی از موردکاوی‌های مربوط به کسب‌­و­کار و محیط زیست دسترسی پیدا کرد که مدرسۀ کسب‌وکار هاروارد روی آن­ها و ساختن تصویری جدید از سرمایه­‌داری کار می­کرد. همچنین در این پیمایش، کار ما در مرکزStern,s Center for Sustainable Business on Return on Sustainability Investment به ­شکل چشم‌گیری مورد توجه قرار گرفت(۷) و این احتمالا به خاطر نیاز به داده‌­های بیشتر در مورد تجارت و موضوع سرمایه­‌گذاری با هدفِ توسعه پایدار است.آنچه شایان توجه است این است که این حوزه تحقیقاتی جدید، به چه میزان گسترده و متنوع است-که این البته یک چالش­ بالقوه برای نهادینه ­کردن این حوزه در مدارس کسب و کار است. «پایداری»، تمام اصول و قواعد را پشت­ سر گذاشته است-بازاریابی، امور مالی، اقتصاد، امور اجرایی، علوم اطلاعات، حسابداری و غیره. بنابراین مسأله این است که آیا این خودش یک اصل و قاعده و حوزه مجزاست یا چیزی است که در تمامی اصول و قواعد و حوزه‌های فعلی گنجانده می‌شود؟قواعد انگیزشی و مشوق‌ها در مدارس کسب‌وکار، علیه انتشار این موضوعات عمل می­‌کنند. برای مثال، اساتید برای ترفیع و استخدام، باید آثارشان را در نشریات رده بالا چاپ کنند. از آنجا که پژوهش­‌های مربوط به کسب­‌وکارِ پایدار، ذاتاً میان­‌رشته­‌ای محسوب می­‌شوند، اکثر اوقات با شاخصه­‌های سخت­گیرانۀ نشریات دانشگاهی تراز بالا که فقط در رشته خاصی فعالیت می­‌کنند، جور در نمی­‌آیند.با وجود این، بسیاری از مدارس کسب‌وکار، مراکزی را در راستای کسب­‌وکار پایدار ایجاد کرده‌­اند تا روی این نوع از پژوهش­‌های میان‌رشته‌­ای در میان حوزه‌های دیگر تمرکز کنند- در واقع اکنون شبکه‌­ای از این مراکز تحت نام Network for Business Sustainability با 165 عضو از میان دانشگاه‌­های جهان وجود دارد. این مراکز، انجام تحقیقات و دوره‌­های آموزشی دربارۀ موضوعاتی نظیر شهروندی شرکتی، اقتصاد چرخشی، نوآوری اجتماعی و اخلاق را بر عهده دارند.برای دانشجویان MBA ، اخیراً این تغییرات به میزان زیادی قابل مشاهده است. درس‌های اصلی رشته، اغلب اوقات از روی دستورالعمل فریدمن پیش می­رود. اما تعداد گرایش‌ها و تخصص‌­های دانشگاهی در پایداری شرکتی و امور مالی پایدار، در حال افزایش هستند. این برنامه‌­ها شامل برنامه‌­های متمرکز و تخصصی نظیر برنامه با عمر 8 سالۀ « MBA در توسعه پایدار» در Bard College و برنامه‌­های دو مدرکه پرقدمت‌تر در دانشگاه Yale ، Michigan و Duke است که در آن دانشجویان می­‌توانند کارشناسی ارشد مطالعات محیط زیستی را به همراه MBA دنبال کنند. رشته‌­های مطالعاتی ادغام­ یافته­‌تر شامل برنامه‌­های سنتی MBA با تخصص­هایی نظیر کسب‌­و­کار پایدار در Cornell’s Johnson School of Management ، کسب­‌و­کار، انرژی، محیط­ زیست و پایداری در Wharton و کسب­‌و­کار پایدار و نوآوری در NYU Stern است. این برنامه‌­ها متکی به دورۀ آموزشی دوساله است و از طریق دروس اختیاری، به دانشجویان اجازه می­‌دهد که با مسائل گسترده‌­تری دربارۀ نقش کسب­‌و­کار در جامعه دست­‌و­پنجه نرم کنند.یکی از دانشجویان ما این تغییر جهت را شرح می‌­دهد: امی‌گو، دانشجوی دوره MBA دانشگاه نیویورک استرن یادآور شده است که کلاس او “درگیر بحث‌هایی می­شد که فراتر از سودآوریِ صرف بود: پشت ترازنامه‌­ها یا استراتژی­‌های بازاریابی، سوال‌هایی «چرا» یا «چرا دردسر» نهفته است". او توضیح ­می‌­دهد "این گفتگو گاهی آنچه را در درس‌های دیگر آموخته‌ ­بودم، تقویت م‌ی­کرد و گاهی آنها را دچار چالش می­کرد. اما در نهایت احساس هدفمندی بیشتری دربارۀ تأثیراتی که کسب‌­و­کار می‌­تواند بر جهان ما بگذارد، به ارمغان می­‌آورد".فراتر از کلاس­‌های درس، توسعه پایدار و مفهوم پایداری در حال نفوذ در فعالیت­‌های فوق‌­برنامه و برنامه‌های مکمل آموزشی است. دانشجویان به انجمن­‌هایی در زمینۀ کسب­‌و­کار پایدار می­‌پیوندند، در رقابت‌های نگارش موردکاوی نظیر چالش سرمایه‌گذاری مسئولانه (۸) Kelloge-Morgan و (۹) Patagonia Case Competition شرکت می‌­کنند و به شکلی واقعی و بر اساس معیارهای اثرگذاری اجتماعی و محیط زیستی در بنگاه‌ها سرمایه­‌گذاری می­کنند(۱۰).با وجود اینکه رهبرانی از دنیای کسب‌­وکار خواستار یک سرمایه‌­داری مسئولانه‌­تر هستند (به بیانیۀ اجلاس داووس ۲۰۲۰ (۱۱) و بیانیۀ میزگرد کسب­‌وکار ۲۰۱۹ (۱۲) مراجعه کنید)، آن­ها نیاز دارند تا مدارس کسب و کار، نسل بعدی رهبران را با مهارت­‌های جدید تربیت کنند و مسیر پیش­رو را از طریق پژوهش­‌های دانشگاهی روشن سازند. ویروس کرونا پنجره­‌ای روبه­ سوی انواعی از چالش­ها که تغییرات اقلیمی ایجاد خواهد کرد، در اختیار ما گذاشته است؛ تغییراتی که تأثیراتی با رشد نمایی دارد. این دهه، دهۀ سرنوشت­سازی در ایجاد چرخش به­ سوی کسب‌­و­کار مسئولانه­‌تر(۱۳) خواهد بود و همۀ ما را برای دنیایی که به سرعت در حال تغییر است، آماده می‌­کند.مدرسه توسعه پایدار دانشگاه صنعتی شریفwww.sdschool.ir@SDSchool مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Tue, 21 Apr 2020 19:44:31 +0430 https://virgool.io/@iransdschool/%DA%A9%D9%88%D9%88%DB%8C%D8%AF-%DB%B1%DB%B9-%D8%B6%D8%B1%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%AA%D9%88%D8%AC%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%85%D8%AD%DB%8C%D8%B7-%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D9%88-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B4%D8%B1%DA%A9%D8%AA%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%87%D8%AF-ywykqvl5folf این متن، ترجمه‌ای از مقاله زیر در سایت «سرمایه‌گذار مسئولیت‌پذیر» است که توسط تیم داوطلبین «مدرسه توسعه پایدار» و به جهت آشنایی محققان، علاقه‌مندان و سیاست‌پژوهان با ابعاد اجتماعی-اقتصادی بحران کرونا در سطح جهانی و بهره‌گیری از درس‌آموخته‌های آن برای سیاست‌گذاری بهتر در داخل کشور عزیزمان، ترجمه شده است. انتشار این مقاله توسط «مدرسه توسعه پایدار» به معنی هم‌سویی و تائید تمام نظرات نگارندگان مقاله نیست. برای مطالعه بقیه مقالات از این دست، می‌توانید به وبسایت مدرسه توسعه پایدار، بخش منابع، مراجعه کنید. دسترسی به این مقاله، برای اهداف غیرتجاری، رایگان است.COVID-19 demonstrates the need to address ESG risks in supply chainsنویسندگان: "فلیسیتاس وبر" و "سونال ماهیدا" - ۷ آوریل ۲۰۲۰مترجم: شیوا اسفاری، کانون همراهان «مدرسه توسعه پایدار»بحران کنونی بر ما روشن می‌کند که ملاحظات مربوط به پیامدهای اجتماعی، محیط زیستی و حکمرانی شرکتی نه تنها در بلند مدت، که در کوتاه مدت نیز باید مد نظر قرار داده شود.تاثیر گسترده پاندمی ویروس کرونا، نقطه ضعف قابل توجهی را در زنجیره تامین شرکت‌ها عیان کرده است: اختلالات و تاخیر‌های بالقوه‌ای که معلول شرایط زندگی و کارِ تحت کنترل کارفرمایان است و به شیوع ویروس کمک می‌کند. جامعه سرمایه‌گذاران در حال حاضر در نقطه عطفی برای تصمیم‌گیری قرار دارد که زین پس چگونه رفتار با سرمایه انسانی را در زنجیره تامین شرکتی، ارزیابی و ارزش‌گذاری کند.شرایط کاری غیر استاندارد که زمانی با عنوان ریسک‌های مربوط به شهرت و مسائل قانونی تلقی می‌شد، اکنون با عنوان نمونه‌های ملموس و عملیاتی معرفی می‌گردند. دغدغه اصلی سرمایه‌گذاران از ارزیابی مدیریت زنجیره تامین و ادامه حیات کسب و کار، درک این موضوع خواهد بود که چگونه آسیب پذیری‌های نیروی کار و شرایط کاری در حلقه‌های پایین‌تر زنجیره‌های تامین، بر عملیات شرکت‌ها تاثیر می‌گذارد.ویروس کرونا، ریسک‌های مرتبط با شرایط کاری در زنجیره تامین شرکت‌ها را تشدید می‌کندکووید-۱۹ پیامدهایی در گستره جهانی- اما غیر یکسان- دارد که از دسترسی متغیر به منابع و ابزارهای پیش‌گیری و همچنین میزانِ متفاوت در معرض خطر بودن ناشی می‌شود. مدل‌های کسب و کاری که بر زنجیره‌های تامین پیچیده استوارند و با کارگران ارزان و غیر سازمان یافته‌ سر و کار دارند(که شرایط کاری‌شان شامل مجاورت و تعاملات متعدد یا مداوم با دیگران است)، برای تداوم بهره‌مندی از نیروی کار خود در معرض آسیب پذیری هستند.کارگرانی که شرایط آسیب پذیر اقتصادی دارند- مانند کارگران مهاجر کشاورزی(که برخی از آنها در شرایط کار اجباری قرار دارند)، بطور خاص در معرض خطر هستند. اکثریت‌شان، توان خود-انزوایی، قرنطینه و دسترسی به خدمات درمانی و اطلاعات جدید مربوط به ویروس را ندارند. دسترسی این افراد به خدمات درمانی، تحت تاثیر عواملی چون کمبود‌های سمت عرضه، ندانستن زبان محلی و راه و چاه دسترسی به خدمات نظام درمانی و همچنین نگرانی از این که رفتن به بیمارستان، وضعیت مهاجرت ایشان را تحت تاثیر قرار دهد، محدود می‌شود. همچنین برخی دیگر، توان پرداخت هزینه خدمات درمانی را ندارند.عواقب ناشی از بحران کووید-۱۹ ، شامل کاهش دسترسی به خدمات پیشگیرانه و درآمد می‌شود و بنابراین ضربه پذیری کارگران در برابر ویروس و همچنین در برابر شرایط کاری استثماری(۱) را تشدید می‌کند. صنعت خرده فروشی، در حال لغو سفارش‌ها بخاطر ویروس کرونا است(۲) و کارخانجات پوشاک در پرداخت به کارگران برای کاری که انجام داده‌اند، ناتوان شده‌اند. طبق برآورد سازمان بین‌المللی کار(۳)، در بدترین سناریو، ۲۵ میلیون کارگر کار خود را از دست خواهند داد. در آمریکا کلینیک‌های درمانی که به کارگران مهاجر کشاورزی خدمات رسانی می‌کردند، بخاطر ویروس تعطیل شده‌اند و کارگرانِ در معرض خطر، هیچ گزینه خدمات درمانی ندارند.با این اخطاری که تولیدکنندگان محصول در آمریکا در رابطه با تاثیرات «ویرانگر» (۴) محدودیت‌های مهاجرت و سفر مربوط به کووید-۱۹ داده‌اند-که ۱۰ درصد کارگران کشاورزی را تحت تاثیر قرار می‌دهد-، هرگونه تعدیل نیروی بیشتر در اثر ویروس کووید-۱۹ ممکن است تاییدی بر نگرانی سرمایه گذاران در رابطه با حیات زنجیره تامین بخش‌های وابسته باشد.محدود کردن شیوع ویروس در میان کارگران کشاورزی مهاجر در آمریکا بخاطر بیماری‌های زمینه‌ای شایع مانند دیابت(۵) و همچنین شرایط کار و زندگی نامناسب، امری پیچیده است. بعنوان مثال، قرار گرفتن در معرض سموم دفع آفات، سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کند. شرایط زندگی غیر بهداشتی و متراکم نیز با این خطرات در می‌آمیزد. سازمان تحقیقات کار آمریکا در سال ۲۰۱۸ به این نتیجه رسیده است که خانه‌هایی که کارفرمایان برای کارگران مهاجر بخش کشاورزی فراهم می‌کنند، ممکن است غیر بهداشتی، آلوده و دچار فقدان آب شرب پاکیزه باشند(۶). خانه‌های نزدیک به هم که توسط کارفرمایان فراهم شده‌اند، به عفونت‌های ویروسی مجال گسترش بیشتری می‌دهند. دستورالعمل فدرال آمریکا، فقط ایجاب می‌کند که به کارگران مهاجر نفری یک مربع با مساحت ۴۰ پا (حدود ۳ متر مربع)- کمتر از ۶×۷ پا (۱×۲ متر)- تعلق بگیرد حال آن که مرکز کنترل و پیشگیری بیماری برای فاصله‌گذاری اجتماعی، ۶ پا را پیشنهاد می‌کند. در حال حاضر کشاورزان گزارش می‌دهند که فضایی برای قرنطینه و دوری گزینی از بیمارانی که با ویروس آلوده شده‌اند، ندارند.محل زندگی متراکم برای کارگران در بخش‌های دیگرِ زنجیره تامین اقتصادی شرکت‌ها، هم‌اکنون منجر به رشد آلودگی به کووید-۱۹ شده است(۷) و این احتمال وجود دارد که کارخانه ها بطور کل تعطیل شوند(۸). در هفته‌های آتی، احتمال تعطیلی‌ها و مشکلات بیشتری می‌رود. کشورها، تجمعات بزرگ را ممنوع کرده‌اند، اما کارگران مهاجر همچنان در کمپ‌ها و فضاهای متراکم زندگی می‌کنند که شامل تاسیسات ساختمانی برای جام جهانی بعدی نیز می‌شود. شرایط متراکم حمل و نقل و زندگی در ساختمان‌های فراهم شده توسط کارفرمایان، موجب شیوع بیشتر ویروس کرونا و به خطر افتادن استمرار کسب و کار می‌شود.شرایط کاری کنونی، موجب اقداماتی می‌شود که احتمال ابتلا به یک عفونت ویروسی مثل کووید-۱۹ را افزایش می‌دهد. کمبود یا نبود امنیت کاری، نداشتن مرخصی بطور کلی یا مرخصی با حقوق به دلیل بیماری،‌ کارگران را مجبور می‌کند تا بدون توجه به تاثیرات مخرب احتمالی بر سلامتی خود، همچنان به سر کار بروند. این آسیب پذیری نیروی کار، در حال حاضر خطری برای وابستگی شرکت‌ها به نیروی کار مستقل نیز هست-نیروی کاری که ظاهرا خویش‌فرما بوده و از حمایت‌های معمول استخدامی، بهره مند نیست.شرکت‌ها از حلقه‌های پایین زنجیره تامین‌شان بی‌اطلاع هستند و انطباق با قوانین در سطح نازلی استنبود اطلاعات عمیق شرکت‌ها از شرایط کارگران، موجب شده تا کووید-۱۹ توان مضاعفی برای ایجاد ناکارآمدی در زنجیره تامین اقتصادی داشته باشد. بسیاری از شرکت‌های بزرگ جهانی، تنها تصوری سطحی از محل فعالیت زنجیره تامین خود، خطراتی که متوجه آن است، و روش مواجهه با این خطرات(۹) - خصوصا در حلقه های پایین‌تر زنجیره - دارند.اخیرا، گزارشی، موارد قابل توجهی از کار اجباری را در زنجیره تامین ۸۳ شرکت(۱۰) شناسایی کرده است. علیرغم ممنوعیت‌‌های وضع شده در سیاست‌های شرکت‌ها برای کار اجباری، در چین، کارخانجات صنعت خودروسازی، وسایل الکترونیک، لوازم خانگی و از این دست به وضوح مواردی از کار اجباری را در میان گروه‌های اقلیت قومی داشته‌‍اند.شرکت ها در رعایت قوانین مربوط به کار اجباری و حقوق بشر ناموفق بوده‌اند. قانون شفافیت در زنجیره‌های تامین ایالت کالیفرنیا و قانون برده‌‍داری نوین بریتانیا، شرکت‌ها را ملزم می‌کند تا در برابر پیامدهای مرتبط با حقوق بشر، در زنجیره تامین‌شان(و غیر آن)، پاسخگو باشند. اکثر شرکت‌های بزرگ جهانی،‌ باید ذیل قانون بریتانیا وضعیت خود را گزارش دهند؛ با این حال نرخ انطباق ۱۳٫۰۰۰ شرکت، بسیار کم و تنها در حدود ۲۳٪ است(۱۱). اقدامات نظارتی نشانی از کند شدن ندارند. در اکتبر ۲۰۱۹ قانون گمرک و حفاظت از مرزهای آمریکا مبنی بر منع واردات کالاهای تولید شده با کار اجباری، عرضه کالاهایی از جمله پوشاک، دستکش پلاستیکی و مواد معدنی را تحت تاثیر قرار داد. فرانسه و هلند در حال حاضر قانون تحکمی و الزام آور برای لزوم توجه کامل به حقوق بشر(۱۲) را در شرکت‌ها به کار بسته‌اند و دیگر کشورهای اروپایی نیز به احتمال زیاد این دادخواست را دنبال خواهند کرد.حفظ بقاء و محافظت از آینده زنجیره‌های تامین، به معنی مراقبت و توجه به سرمایه انسانی استبا گسترش روزنامه‌نگاری جست‌وجوگرانه و گروه‌های کارگری که شرایط کاری استثماری را افشا می‌کنند، به احتمال زیاد دامنه ریسک‌های عملیاتی و مرتبط با برند و شهرت وسعت خواهد یافت و شرکت‌ها مراودات خود را با تامین‌کنندگان نافرمان نسبت به قانون، قطع کرده یا از تامین منابع از برخی مناطق بطور کلی خودداری می‌کنند. در کنار تاخیرات و مشکلات در عملیات، شرکت‌ها با بدهی‌های مالی نیز مواجه هستند. مثلا، گفته شده که شرکت Cal-Comp ، که تامین‌کننده شرکت‌هایی از جمله HP است، ۱۰ میلیون دلار از کارمزد استخدامی را به کارگران بازپرداخت کرده(۱۳)و شرکت‌های تامین‌کننده شرکت اپل نیز بیش از ۳۰ میلیون دلار در این امر هزینه کرده‌اند(۱۴).شرکت‌ها زمانی که یکی از داشته‌های اصلی خود را نادیده می‌گیرند، خود را در معرض مشکلات عملیاتی قرار می‌دهند. معیشت، سلامت و امنیت کارگران زنجیره تامین نیز باید به عنوان یکی از داشته‌های اصلی شرکت قلمداد شود. اتفاقات نادری که انتظار وقوع آنها نمی‌رود، بسیار بیش از پیش رخ می‌دهند و ضعف و شکنندگی زنجیره‌های تامین اقتصادی پیچیده کنونی را برجسته می‌سازند.مدیریت ریسک قدرتمند بنگاه، نیازمند آن است که عواملی که در پس مشکلات قابل پیش‌بینی وجود دارد، فعالانه مورد توجه قرار گیرند. ارزیابی سرمایه‌گذاران راجع به تداوم حیات یک کسب و کار، باید به نقش و خطراتی که متوجه سرمایه انسانی و نیروی کار است نیز بپردازد. بعنوان مثال، سرمایه‌گذاری که می‌خواهد بداند که زنجیره تامین یک شرکت، در چنین شرایط بحرانی، کشاورزان را نیز تحت حمایت کارگری خود دارد یا خیر، می‌تواند به وجود اتحادیه‌های کارگری در میان این کارگران کشاورزی توجه کند؛ چرا که بیشتر اتحادیه‌های کارگری کشاورزی در آمریکا خدمات درمانیِ رایگان دریافت می‌کنند.تمرکز فزاینده سرمایه‌گذاران بر مدیریت ریسک که پس از ویروس کرونا افزایش خواهد یافت، باید در این شرایط وخیم، پیامدهای اجتماعی، محیط زیستی و حکمرانی شرکتی کوتاه مدت را هم در نظر داشته باشد. وقایعی با احتمال وقوع پایین و تاثیرات بالا نشان می‌دهد که پیامد‌های اجتماعی، محیط زیستی و حکمرانی شرکتی، فقط در بلند مدت آشکار نخواهد شد. از این فصل کاری تا فصل بعد، هر اتفاقی ممکن است رخ دهد.مدرسه توسعه پایدار دانشگاه صنعتی شریفwww.sdschool.ir@SDSchool مدرسه توسعه پایدار مدرسه توسعه پایدار Sun, 19 Apr 2020 18:43:23 +0430