https://virgool.io/feed/@kamyarhaghshenas2 fa 2026-07-08 06:21:48 https://files.virgool.io/upload/users/192376/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@kamyarhaghshenas2 https://virgool.io/@kamyarhaghshenas2/%D9%87%DB%8C%D8%AA%D9%84%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87-hkgdi5klnrko هانس لیتن به آدولف هیتلر: شما گفتید که حزب سوسیالیست ملی هیچ عمل خشونت آمیز انجام نمی‌دهد ولی آیا شعار گوبلز «ما باید دشمنانمان را خمیر کنیم» ، نبود؟هیتلر به هانس لیتن : این جمله را نباید تحت اللفظی معنا کنید!بازجویی هانس لیتن از هیتلر - محاکمه سالن رقص اِدِن - ۱۹۳۱مرد کوچکی با گونه های چاق بود و داشت کچل می شد. یک وکیل ماهر که از قشر ضعیف جامعه دفاع می کرد. حالا ، در می ۱۹۳۱ ، هانس لیتن برای سهمگین ترین حریف طول دوران حرفه ای اش آماده می شد.در جای مخصوص متهم در دادگاه ، هیتلر روبرویش ایستاده بود. رهبر حزب نازی به تحمیل کردن جنگ سیستماتیک و بی‌رحمانه به دشمنان نازی متهم شده بود.هانس لیتن ، شاکی اصلی ، مصمم بود تا ثابت کند که هیتلر گناهکار است.محاکمه سالن رقص ادن در حال تبدیل شدن به یکی از دراماتیک ترین زورآزمایی های قانونی تاریخ بود.لینن -که پدر و مادرش یهودی بودند- از بی قانونی هیتلر و حامیانش خشمگین بود.تنها چند ماه قبل ، SA Rollkomando - گروه پارلمانی کوچک - حمله ای وحشیانه به یک کلاب شبانه که عموماً محل رفت و آمد کمونیست‌ها بود ، انجام داده بودند. سه نفر کشته شده بودند و ۲۰ نفر شدیداً مجروح شده بودند. حمله‌ای که مشخصاً از قبل برنامه‌ریزی شده بود.تحقیقات بعدی پلیس هم از ابتدا تشریفاتی بود و پیشرفت کمی داشت.بی کفایتی پلیس لیتن را خشمگین کرد و خودش تحقیقات راجع به وقایع آن شب آغاز کرد و امیدوار بود که بتواند مهاجمان را محکوم کند و اگر این کار را می کرد می توانست آنها را پشت میله های زندان بیاندازد.ولی لیتن امیدوار بود که چیزی بیشتر از حکم زندان به دست آورد او می‌خواست ثابت کند که نازی ها از تاکتیک‌های ترور برای حذف مخالفان خود استفاده می کنند. اگر این را ثابت می کرد ، نفس های حزب نازی به شماره می افتاد.هیتلر در سپتامبر گذشته هم در دادگاه حاضر شده بود. در آنجا او برای پرونده حضور دو افسر از ارتش در حزب نازی ، به عنوان شاهد احضار شده بود. (در آن زمان حضور ارتشی ها در احزاب غیرقانونی بود)هیتلر قسم خورد که فعالیت حزبش کاملا قانونی است.حضور دومش در دادگاه - محاکمه سالن رقص ادن - کوبنده تر از قبلی بود.لیتن در 8 می ۱۹۳۱ ، او را به دادگاه احضار کرد و گروه SA که به سالن رقص حمله کرده بود را زیر نظر هیتلر دانست و گفت که حمله کاملا با موافقت هیتلر انجام شده است.هیتلر از به چالش کشیده شدن در دادگاه عصبانی بود و می دانست که با رقیب قدرتمندی روبرو شده است.لیتن هوش و حافظه تصویری فوق العاده ای داشت همچنین زبان‌های زیادی را می دانست ، از جمله انگلیسی ، ایتالیایی و حتی سانسکریت.او بر آن بود که هر چه در توان دارد را برای پیروز شدن در دادگاه به کار ببرد.لیتن مرتباً درباره نقش نیروهای Rollkomandoاز هیتلر سوال می پرسید و هیتلر هم هرگونه اطلاع از وجود داشتن همچنین نیروهایی را تکذیب می‌کرد.او بعد از آن از هیتلر پرسید او که ادعای غیر خشن بودن فعالیت هایش را داشت ، پس چرا به گوبلز اجازه داد که از شعار «ما باید دشمنانمان را خمیر کنیم» استفاده کند.هیتلر گفت که منظور این شعار ، کنایه ای بوده است و منظور گوبلز نابود کردن حزب مخالف بوده است.لیتن مدام به دادگاه یادآوری می کرد که فعالیت های حزب نازی همراه با خشونت و بی قانونی است و پروپاگاندای گوبلز هم تحت حمایت این حزب است.هر چه محاکمه جلوتر می‌رفت ، لیتن برتری محسوس تری پیدا می کرد.هیتلر خشمگین شده و شروع به داد زدن کرده بود.«چطور جرئت می کنی که بگویی کارهایم غیرقانونی است؟آن هم بدون هیچ مدرکی!»درست در زمانی که هیتلر بسیار آسیب پذیر بود و هیچ پیشرفتی حاصل نمی کرد ، ناگهان قاضی پرونده -که بعداً به نازی‌ها پیوست - اعلام کرد که بازجویی هیچ ربطی به حمله سالن رقص نداشته است. لیتن را ساکت کرد و پرونده را به یک پایان دراماتیک رساند و هیتلر را از متهم شدن به اعمال خشونت نجات داد.دو سال بعد از آن جلسه دادگاه ، هیتلر صدر اعظم آلمان شد. هیچ وقت تحقیری که توسط لیتن شده بود را فراموش نکرد و در واقع با اشاره به اسم لیتل بسیار عصبانی می شد. حتی در یک مناسبت ، بر سر ویلهم پروس - آخرین ولیعهد آلمان - فریاد زد که هرکس از لیتن طرفداری کند ، به اردوگاه کار اجباری فرستاده خواهد شد ،حتی تو.دوران حرفه ای درخشان لیتن بعد از آن محاکمه زیاد طول نکشید. یک اقدام دیگر هم برای متهم کردن نازی ها انجام داد ولی هیچ وقت موفق نشد.لیتن باید می‌دانست که چه سرنوشتی در انتظارش است. در شب آتش سوزی رایشستاگ ، کمتر از یک ماه بعد از صدراعظم شدن هیتلر ، دستگیر شده و در زندان اسپاندو زندانی شد.برای ۵ سال به شدت شکنجه و بازجویی شد و در تابستان ۱۹۳۷ به اردوگاه کار اجباری داخاو منتقل شد و در فوریه 1938 ، وقتی فهمید که پایان زندگیش نزدیک است ، خودکشی کرد.هیتلر تا سال‌ها بعد از مرگ لیتن هم تحت تاثیر آن محاکمه بوده و اطرافیانش را از آوردن اسم لیتن منع کرده بود. Kamyar Haghshenas Kamyar Haghshenas Thu, 14 May 2020 22:25:54 +0430 https://virgool.io/@kamyarhaghshenas2/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%AF%D9%86%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%D9%88%D9%85-j45l6rchrmbz حوزه ششم پلیس در خیابان دهم غربی واقع شده است.ادی[1]کوهلر در دفترش در حال خواندن گزارش‌ها بود. از دیدن من شگفت زده به نظر نمی رسید. یک سری کاغذ را به کناری هل داد و با سر به صندلی کنار میزش اشاره کرد. روی صندلی نشستم و برای دست دادن با او ، دستم را دراز کردم. دو اسکناس ده دلاری و یک اسکناس پنج دلاری به آرامی از دست من به دست او منتقل شد.گفتم:«به نظر می آید که به یک کلاه جدید احتیاج داری.»«واقعاً دارم. چیزی که همیشه بهش نیاز هست ، یک کلاه جدید است. از هانیفورد خوشت آمد؟»«مردک بیچاره.»«آره ، درسته. همه اتفاقات خیلی سریع اتفاق افتاد و او فقط با دهانی باز ایستاد و کاری از دستش بر نمی آمد. زمان کار او را ساخت. اگر مثلاً برای ما یک هفته یا یک ماه طول می کشید تا کسی را دستگیر کنیم و یا دادگاهی تشکیل می‌شد که تا یک سال یا بیشتر ادامه داشت ، اوضاع برایش کمی بهتر می شد و به او زمان می داد که با اتفاقات پیش آمده کنار بیاید.ولی اینجوری که اتفاق ها در حال حاضر رقم خورده اند ... بَـــم! همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد ، قبل از اینکه بفهمد دخترش مرده است ، ما قاتل را دستگیر کردیم و وقتی خودش را به اینجا رساند ، پسرک خودش را به دار آویخته بود و هانیفورد نتوانست با اوضاع کنار بیاید چون زمانی برای این کار نداشته است.» نگاهی تفکر آمیز به من انداخت «من فکر کردم که رفیق قدیمیم می تواند چند اسکناس از او بیرون بکشد.»«چرا که نه.»سیگار نصفه ای را از جاسیگاری بیرون آورد و دوباره روشنش کرد. «یک تخته شاسی بردار و در محله وقوع قتل پرس و جو کن. چند سوال بپرس. می توانی با چند ساعت کار به اندازه یک هفته برای خودت کار بِبُری. برای هر روز صد دلار به علاوه مخارج پول بگیر. لعنت بهش ، نزدیک به هزار دلار می شود.»گفتم:«می خواهم نگاهی به پرونده بندازم.»«چرا این همه زحمت بکشی؟ هیچ چیزی آنجا پیدا نخواهی کرد ، مت. پرونده در یک چشم به هم زدن بسته شد. قبل از اینکه بدانیم آن بچه ی لعنتی چه کاری کرده است ، بهش دستبند زده بودیم.» «فقط می‌خواهم یک نگاه به فرم ها بیاندازم.»چشمانش را باریک کرد. تقریباً هم سن بودیم ولی من زودتر از او به نیروی پلیس پیوسته بودم. وقتی که او هنوز تحصیلات آکادمیک را می‌گذراند ، من در لباس شخصی خدمت می‌کردم. کوهلر حالا خیلی پیرتر به نظر می‌رسید. صورتش چروکیده شده بود و کار اداری پشت میزنشینش کرده بود.«وقت هدر دادن است ، مت. چرا برای خودت کار می تراشی؟»«بگذار بگویم که روش کار من این چنین است.»«پرونده فقط برای پرسنل قابل دسترسی است. این را که می دانی.» گفتم:«اگر برای یک نگاه به پرونده ، یک کلاه جدید برایت بخرم چطور؟ همچنین می خواهم با افسری که دستگیرش کرد هم صحبت کنم.»«می‌توانم ترتیبش را بدهم ، به هم معرفی تان کنم. این که بخواهد با تو صحبت کند یا نه به خودش بستگی دارد.»«حتماً.»بیست دقیقه بعد در دفتر تنها بودم. بیست و پنج دلار کمتر در کیف پولم داشتم و یک پوشه روی میز روبرویم بود.بنظر می‌آمد که به پولی که دادم نمی ارزید. هیچ چیزی غیر از آنهایی که قبلا می‌دانستم به من نمی‌گفت. مامور گشت ، لوئیس پانکو[2] ، که همچنین افسر بازداشت هم بود ، گزارش را نوشته بود. خیلی وقت بود که همچین گزارش‌هایی را نخوانده بودم و من را یاد گذشته انداخت.چند باری گزارش پانکو را از اول تا آخر خواندم و چند یادداشت برداشتم. خلاصه اش این چنین بود. در ساعت هجده دقیقه بعد از چهار بعدازظهر ، در غرب خیابان بانک راه میرفت. از طرف خیابان باهون ، صدای اغتشاش شنید و اندکی بعد با چند نفر برخورد کرد که می‌گفتند یک دیوانه در خیابان باهون پوشیده در خون ، می رقصد. پانکو به سمت آن خیابان دوید و "متهم بد ذات" ، که بعداً با نام ریچارد واندرپوئل شناخته شد را آنجا پیدا کرد.لباس هایش درهم و برهم و آغشته به چیزی که به نظر خون می رسید ، بود. با زبانی کاملاً زشت و قبیحانه حرف می‌زد و اندام جنسی اش را به عابران پیاده نشان می‌داد.پانکو به او دستبند زد و توانست بفهمد که کجا زندگی می کند.او به همراه متهم دو طبقه بالا رفت و به آپارتمانی رسید که واندرپوئل و وندی هانیفورد در آن زندگی می‌کردند. در آنجا او پیکر وندی هانیفورد را ، که ظاهراً مرده بود ، بی لباس با "ظاهری درهم از ضربات متعدد چاقو" پیدا کرد. پانکو با مرکز تماس گرفت و سیستم اداری معمول به کار افتاد. بازرسان پزشکی آمدند و چیزی که پانکو از قبل می‌دانست را تایید کردند ، وندی مرده بود. تیم عکاسان ، عکس‌هایشان را گرفتند ، چند تا از آپارتمان غرق در خون و بسیاری از جسد وندی.هیچ جوری نمی شد حدس زد که وندی وقتی زنده بود ، چه شکلی بوده است. او از ، از دست دادن خون زیاد ، مرده بود. بانو مکبث راست می گفت ، هیچ وقت نمی توان حدس زد که بدن انسان در روند مرگ چقدر می تواند خون از دست دهد. شما می توانید یک یخ‌شکن را در قلب مردی فرو کنید و قطره ای خون روی پیراهن وی نریزد. اما واندرپوئل پستان‌ها ، ران ها ، شکم وگلو را بریده بود و تمام تخت تبدیل به اقیانوسی از خون شده بود.بعد از اینکه عکاسی تمام شد. جسد را برای کالبد شکافی بردند. دکتر جانچیل[3]نامی ، بازرس پزشکی دفتر ، کالبد شکافی کاملی انجام داده بود.اینطور شروع کرده بود که ،قربانی یک زن سفید پوست ، در حوالی بیست سالگی اش بود. اخیراً رابطه جنسی داشته است ، هم دهانی و هم آلتی. بیست و سه بار مورد حمله با یک جسم تیز قرار گرفته بود ، که احتمالاً یک تیغ بوده است. هیچ زخم خنجر مانندی مشاهده نشده بود. (که احتمالا از همین نتیجه گرفته بود که ضربه ها کار تیغ بوده است.) چند ورید و شریان ، که وسواسانه نامگذاری شان کرده بود ، تمام یا قسمتی ازشان در طی این بدرفتاری آسیب دیده بود.مرگ در حوالی ساعت چهار بعد از ظهر همان روز اتفاق افتاده بود.بیست دقیقه دیرتر یا زودتر. و همچنین ذکر کرده بود که به هیچ عنوان احتمال نداشته است که این زخم ها را خود شخص قربانی ایجاد کرده باشد.از اینکه اینقدر دقیق این نکته را عنوان کرده بود به او افتخار کردم. باقی پوشه شامل یک سری فرم ها بود که از طرف شاخه‌های مختلف بر پرونده ضمیمه شده بود. در یک یادداشت خلاصه ذکر شده بود که زندانی ، فردای آن روز به دادرسی برده شد و در آنجا رسماً به قتل متهم شده است. و همچنین در یک یادداشت دیگر به نام وکیل دادگاه اشاره شده بود و در یک جای دیگر یادداشت شده بود که ریچارد واندرپوئل ، کمی قبل از ساعت شش روز شنبه در سلولش ، مرده ، پیدا شد. نگهبانی که ریچارد را بر دار آویخته شده از لوله آبی در سلولش دیده بود هم مشاهداتش را ذکر کرده بود و همچنین پزشکی قانونی گزارش کرده بود که ریچارد واندرپوئل ، وندی هانیفورد را به قتل رسانده است و ریچارد واندرپوئل هم در سلولش خودکشی کرده است. حوزه ششم پلیس و همچنین تمامی کسانی که با این پرونده ارتباط داشتند ، نتیجه‌گیری خود را به اتمام رسانده بودند. پرونده بسته شده بود.دوباره برگشتم و نوشته ها را مرور کردم. عکس ها را با دقت بررسی کردم. آپارتمان به نظر به هم ریخته نمی رسید ، که نشان می‌داد قاتل کسی بوده که او را می شناخته است.به برگه کالبدشکافی برگشتم. هیچ پوستی زیر ناخن های وندی پیدا نشده بود. هیچ نشانه‌ای از درگیری نبود.کبودی صورت؟ بله. پس امکان داشته در هنگام ضربه های برنده بیهوش بوده باشد.به هر حال احتمالاً در بازه ای از پروسه مرگش بیهوش بوده است. اگر اول گردنش را بریده باشد و ورید ژوگولار را به درستی هدف گرفته باشد ، احتمالا خیلی سریع مرده بوده است. اما از زخم های روی قفسه سینه اش خون زیادی از دست داده بود.یک کپی از پرونده برداشتم و آن را در پیراهنم فرو کردم. مطمئن نبودم برای چه میخواستمش ولی کار از محکم کاری عیب نمی کند. زمانی یک پلیس را می شناختم که از تمامی عکس های وحشتناکی که در طول خدمت به پستش می خورد ، یک کپی می‌گرفت. هیچ وقت از او نپرسیدم که چرا این کار را می‌کرد.قبل از اینکه برگردد ، همه چیز را به جای خودش برگرداندم و پوشه را هم در قفسه خودش گذاشتم. از من پرسید آیا راضی شده ام یا نه؟«هنوز دلم می خواهد با پانکو صحبت کنم.»«ترتیبش را دادم. می‌دانستم که خیلی کله شق تر از آن هستی که نظرت را تغییر دهی. چیز خاصی هم در آن پرونده لعنتی پیدا کردی؟»«از کجا بدانم؟ خودم هم نمی‌دانم دنبال چی میگردم. فهمیدم که او یک فاحشه بوده است. مدرکی در این باره پیدا کردید؟»«چیز بخصوصی نه. اگر میگشتیم پیدا می‌کردیم. کمد لباس خوبی داشت. در کیف پولش هم چند صد دلار پیدا شد ولی این دلیل قاطعی برای فاحشه بودنش نمی شود.»«چرا با واندرپوئل زندگی می کرده است؟»«حتماً زبانش ۳۰ سانتی متر بوده است!»«جدی می‌گویم. برایش جاکشی می کرده است؟»«احتمالاً.»«البته هیچ سوء پیشینه ای از هیچ کدامشان نداشتی.»«نه ، هیچ وقت دستگیر نشده اند. قبل از این که تصمیم بگیرد دخترک را بکشد حتی نمی دانستیم که وجود دارند.»برای دقیقه‌ای چشمانم را بستم. کوهلر اسمم را صدا کرد. بالا را نگاه کردم. گفتم:«یک فکری. چیزی راجع به این گفتی که زمان هانیفورد را غافلگیر کرد. از طریقی می تواند درست باشد. اگر او توسط فرد یا افراد ناشناسی کشته شده بود ، تو باید دو سال آخر زندگی‌اش را به دقت و زیر میکروسکوپ بررسی می‌کردی ولی همه چیز قبل از آنکه شروع شده باشد ، تمام شده بود و دیگر وظیفه تو نیست که کاری انجام دهی.»«درسته ، پس به جایش وظیفه تو شده است.»«آره ، با چه وسیله ای کشته شده است؟»«دکی می گوید که با تیغ.» شانه بالا انداخت. «هر چیز دیگه ای هم می توانست باشد.»«بر سر آلت قتل چه بلایی آمد؟»«آره ، حدس می زدم که این سوال را بپرسی. پیدایش نکردیم. البته نتیجه خاصی هم از آن نمی توانی بگیری. پنجره باز بوده است. می توانست آن را بیرون بیندازد.»«بیرون پنجره چه چیزی است؟»«کوچه خلوت.»« بررسی اش کردید؟»«آره ، هر کسی می توانست آن را بردارد ، هر بچه ای که از آنجا رد می شده است.»«از نظر وجود لکه خون چطور؟»« شوخی می کنی دیگه؟ کوچه خلوت در یک روستا؟ مردم از پنجره به بیرون ادرار می کنند. نوار بهداشتی شان را بیرون می‌اندازند. آشغال ، هر چیز دیگری.در نه تا از ده کوچه خلوت لکه خون پیدا می کنی. تو بودی نگاه می کردی؟ با توجه به اینکه قاتل را هم دستگیر کرده بودی؟»«نه.»«به هر حال آنجا را فراموش کن. پسرک آنجا را با چاقو در دستش ترک کرده است یا همان تیغ یا هرچیز لعنتی دیگری که بود. در راه پله می‌اندازدش ، یا می‌رود در خیابان و کنار پیاده‌رو رهایش می کند. حتی می‌تواند آن را در یک سطل آشغال انداخته باشد. حتی در چاه فاضلاب. مت ، ما شاهد عینی ای نداریم که دیده باشد او از آپارتمان بیرون آمده است ، اگر نیاز می‌شد پیدا می‌کردیم ، ولی آن مادر به خطا ، سی و شش ساعت بعد از کشتن دخترک مرده بود.»همه چیز به این موضوع برمی گشت. من داشتم کاری را انجام می‌دادم که پلیس اگر مجبور می شد ، انجام می‌داد ولی ریچارد واندرپوئل زحمت آن ها را کم کرده بود.«پس ما نمی‌دانیم که کِی به خیابان آمده است.» کوهلر ادامه داد. «دو دقیقه قبل از اینکه پانکو دستگیرش کند؟ ده دقیقه؟ در این زمان می‌توانست چاقو را بجود و قورت دهد.خدا می داند که به اندازه کافی دیوانه بوده است.»«هیچ تیغی در آپارتمان پیدا نشد؟»«منظورت تیغ اصلاح است؟ نه.»«منظورم هر نوع تیغی است.»«آره. مدل برقی اش را داشت. چرا آن تیغ لعنتی را فراموش نمی‌کنی؟ خودت می دانی این کالبد شکافی های لعنتی چطوری اند. یکی از آنها را چند سال پیش داشتم. اون عوضی در پزشکی قانونی گفته بود که مقتول با ساطور کشته شده است. اما قبل از آن قاتل را در همان حوالی با چوب بازی کروکت در دستش دستگیر کرده بودیم. کسی که نمی تواند فرق تکه شدن جمجمه با ساطور و خرد شدن آن با چوب کروکت را تشخیص دهد ، برش تیغ را هم از مهبل تشخیص نخواهد داد.»سر تکان دادم. «در عجبم که چرا این کار را کرده است.»«به خاطر این که عقلش را از دست داده بود. دلیلش فقط همین بود. پوشیده در خون در خیابان می دویده است ، فریاد می کشیده و کیرش را برای همه تکان می‌داده است. اگر از خودش هم بپرسی نمی داند که چرا این کار را کرده است.»«چه دنیایی شده است.»خدایا!آره. وضع خیلی بدی است. این محله همش بدتر و بدتر می شود.»برای من سر تکان داد و با هم از دفترش به سمت اتاق اصلی حرکت کردیم. لباس شخصی ها و یونیفرم پوش ها ، منشی ها را مشغول کرده بودند و داشتند گزارش متهم های احتمالی خود را ارائه می‌دادند.یک خانم اسپانیایی هم در کنار یک افسر ایستاده بود و داستانش را تعریف می‌کرد و چند مرتبه صحبتش را قطع می‌کرد و اشک ‌ریخت. برایم جالب بود که بدانم چه کاری کرده است یا به سر او چه بلایی آورده اند.هیچ آشنایی را آنجا ندیدم.کوهلر گفت:«راجع به بارنی سگال[4] شنیده‌ای؟ او را دائمی کردند. الان رئیس دپارتمان هفدهم است.»«مرد خوبی است.»«یکی از بهترین ها.چند وقت است که از خدمت دور بوده ای ، مت؟««فکر کنم چند سالی می شود.»«آنیتا[5]و پسر ها چطورند؟ خوبند؟»«آره ، همشون خوب هستند.»«پس با آنها در ارتباط هستی.»«چند وقتی یک بار ، بله.»وقتی به میز جلوی در رسیدیم ، توقف کرد. گلویش را صاف کرد. «هیچ وقت به این که نشانت را دوباره بر سینه بزنی فکر کرده ای؟ مت؟»«امکان ندارد ، اِدی.»«مایه شرمندگی است. می دانی که؟»«هر کسی ، هرکاری که بخواهد انجام می دهد.»«آره.» خودش را جمع و جور کرد و به موضوع اصلی برگشت. «با پانکو قرار گذاشتم.امشب ساعت نه منتظرت است.در یک بار به نام جانی جویس[6] در خیابان دوم.اسم تقاطعش را یادم رفت.»«آنجا را بلدم.»«او را در آنجا می شناسند.از متصدی بار بپرس و او را به تو نشان می دهد.امشب ساعت کاری اش نیست پس به او گفتم که کاری می کنی که ارزش وقتش را داشته باشد.»به او گفتم که مطمئن باشد که قسمتی از آن به ستوان برخواهد گشت.«مت؟» برگشتم. «واقعا چه سوالی می خواهی از او بپرسی؟»«می خواهم بدانم که واندرپوئل از چه کلمات زشتی استفاده می کرده است.»[1] Eddie[2] Lewis Pankow[3] Dr. Jainchill[4] Barney Segal[5]Anita[6] Johnny Joyce Kamyar Haghshenas Kamyar Haghshenas Wed, 13 May 2020 14:31:59 +0430 https://virgool.io/@kamyarhaghshenas2/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%AF%D9%86%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%A7%D9%88%D9%84-yd69wdauotvb درشت هیکل بود ، تقریبا هم قد من ولی با جثه ای بزرگتر. ابروهایش قوس دار بودند و برجسته ، و هنوز سفید نشده بودند. موهایش ، خاکستری و مستقیم به عقب شانه شده بودند و به سر نسبتا بزرگش نمایی شیر مانند داده بود.عینک زده بود ولی الان آن را روی میزی از جنس چوب بلوط که میان ما قرار داشت ، گذاشته بود. چشم های قهوه ای تیره اش دنبال پیام هایی مخفی در صورت من می گشت. اگر هم چیزی پیدا کرده بود ، چشم هایش چیزی نشان نمی دادند.اجزای صورتش انگار به خوبی تراش نخورده بودند. دماغی منقار مانند ، با یک فک ناهموار.گفت :« من چیز زیادی در مورد شما نمی دانم ، اسکادر[1].»اما من اندکی راجع به او می دانستم. نامش کِیل هانیفورد[2] بود. پنجاه و پنج سال داشت.بالای شهر یوتیکا[3] زندگی می کرد. در آنجا یک عمده فروشی دارو داشت.کادیلاک آخرین مدلش بیرون کنار پیاده رو پارک شده بود. همسرش در اتاقی در هتل کارلیل[4]منتظرش بود.دخترش هم در یک کشوی سرد استیلی در سردخانه شهر بود.گفتم :« چیز زیادی برای دانستن نیست. قبلا پلیس بودم.»«طبق گفته های ستوان کوهلر2 ، کارتان خیلی هم خوب بود.»شانه بالا انداختم.«و الان هم کارگاه خصوصی هستید.»«نه.»«اما من فکر می کردم که ...»«کارگاه های خصوصی مجوز دارند.تلفن ها را شنود می کنند و مردم را دنبال می کنند. فرم پر می کنند ، جزئیات کارهایشان را ثبت می کنند و همه ی این ها.من اینکار ها را نمی کنم.بعضی وقت ها به مردم لطف می کنم و آن ها در قبالش به من هدایایی می دهند.»«متوجه شدم.»قهوه ام را مزه مزه کردم. قهوه ای مخلوط با ویسکی بربن می نوشیدم. هانیفورد هم اسکاچ دِوار[5] و آب روبرویش داشت ولی علاقه ای به آن ها نشان نمی داد. در بار آرمسترانگ[6]بودیم. یک بار معروف که دیوارهایش را چوب های تیره پوشانده و نشان های حلبی سقفش را تزئین کرده بودند.ساعت 2 بعد از ظهر دومین سه شنبه ژانویه بود.بار تقریبا خالی بود.در انتهای بار چند پرستار بیمارستان روزولت[7] در حال نوشیدن آبجو بودند و در کنار پنجره ، پسر بچه ای که سبیلش تازه سبز شده بود ، همبرگر می خورد.گفت :«برایم سخت است که خواسته ام از شما را توضیح دهم ، اسکادر.»«مطمئن نیستم که بتوانم برایتان کاری انجام دهم. دخترتان مرده است.این را نمی شود تغییر داد.پسری که او را به قتل رسانده است در محل ارتکاب جرم دستگیر شده است.از آن چیزی که در روزنامه ها خواندم ، پرونده ی قتل از این ساده تر نمی شود.»چهره اش در هم فرو رفت ، داشت در ذهنش صحنه قتل را مرور می کرد. ضربه های بی امان چاقو.به سرعت ادامه دادم.«آن ها ، آن پسر را دستگیر کردند و به زندان انداختند. پنج شنبه بود فکر می کنم. درسته؟» به نشانه تایید سر تکان داد.«و شنبه صبح ، جسد آن پسر را در حالی که خودش را به دار آویخته بود ، در سلولش پیدا کردند.پرونده بسته شد.»«واقعا نظر شما هم همین است؟پرونده بسته شد؟»«از دیدگاه مراجع قانونی بله.»«منظور من این نیست.البته که پلیس قضیه را این شکلی می بیند.آن ها قاتل را دستگیر کردند و قاتل هم مرده است.نمی شود مجازاتش کرد.» به جلو خم شد. «اما چیزهایی هستند که من باید بدانم.»«مثل چی؟»«مثلا اینکه چرا کشته شد.می خواهم بدانم دخترم که بود.در سه سال گذشته هیچ تماسی با وِندی[8] نداشتم. خدایا ، حتی مطمئن نبودم که در نیویورک زندگی می کند.» نگاهش را دزدید. «آن ها می گویند که شغلی نداشته است.هیچ منبع درآمد مشخصی نداشته است.ساختمانی را که در آن زندگی می کرد ، دیدم.می خواستم بالا بروم و آپارتمان را ببینم اما نتوانستم. اجاره اش تقریبا چهارصد دلار در ماه است.این به شما چه می گوید؟»«که یک مرد دیگری اجاره اش را پرداخت می کرد.»«در این آپارتمان ، با آن پسرک ، واندرپوئل[9] با هم زندگی می کردند.همان پسری که او را کشت. واندرپوئل برای یک واردکننده لوازم آنتیک کار می کرد. حدودا هفته ای صد و بیست دلار درآمد داشت. اگر وندی معشوقه ی مردی بود ، آن مرد اجازه نمی داد با واندرپوئل هم خونه باشد.درسته؟»نفسی تازه کرد. «فکر کنم کاملا واضح باشد که او یک فاحشه بود.پلیس ها واضح به من نمی گفتند.آن ها مبادی آداب بودند. هرچند روزنامه ها کمتر رعایت آداب را می کردند.»معمولا همینطور بود.این پرونده هم از آن هایی بود که روزنامه ها دوست داشتند بر رویش مانور بدهند.دختر داستان جذاب بود.قتل در یک روستا رخ داده بود و مسائل جنسی هم به اندازه کافی در پرونده دخیل بود. آن ها ریچارد[10]واندرپوئل را سر تا پا آغشته به خون وندی در حال دویدن در خیابان دستگیر کرده بودند. هیچ سردبیری نمی گذاشت این پرونده از دستش دربرود.گفت :«اسکادر؟ میخواهی بدانی چرا پرونده برای من بسته نشده است؟»«فکر کنم ... » به چشمان تیره اش خیره شدم. «... این قتل برای شما مثل دری بود که باز شده و الان شما می خواهید بدانید که داخل آن اتاق پشت در چه چیزی پنهان شده است.»«پس متوجه شدی.»متوجه شدم اما آرزو می کردم که نمی شدم.من این کار را نمی خواستم.به ندرت کار می کردم.در حال حاضر هیچ نیازی به کار کردن نداشتم.پول زیادی احتیاج نداشتم.اجاره خانه ام ارزان بود.خرج روزانه ام به اندازه کافی کم بود.علاوه براین ، هیچ دلیلی ندارم که از این مرد خوشم نیاید.همیشه ترجیح می دادم از کسانی پول بگیرم که ازشان خوشم نمی آید.«ستوان کوهلر کاملا متوجه نشد که قصد من چیست.تقریبا مطمئنم که اسم شما را به من داد تا مودبانه من را از سر خودش باز کند.» همه ماجرا این نبود ، ولی من حرفی نزدم و گذاشتم که ادامه دهد. «اما من واقعا می خواهم این چیز ها را بدانم.وندی به چه کسی تبدیل شده بود؟ و چرا کسی میخواست او را بکشد.»چرا کسی ، دیگری را می کشت؟ روزی چهار یا پنج قتل در نیویورک[11]انجام می شد.در یک هفته پر حادثه در تابستان گذشته ، پنجاه و سه نفر ، دوستانشان ، بستگانشان ، معشوقه هایشان را به قتل رساندند. مردی در لانگ آیلند[12] برای نشان دادن فنون کاراته به فرزند بزرگش ، دختر دو ساله اش را قطعه قطعه کرد. چرا مردم همچین کارهایی انجام می دهند؟«برای من کار می کنید ، اسکادر؟» لبخند ریزی زد. «اصلاحش می کنم.یک لطف در حق من می کنید؟ و اگر قبول کنید واقعا در حقم لطف خواهید کرد.»«شک دارم این کار لطفی در حق شما باشد.»«منظورتون چیه؟»«آن در نیمه باز ... ممکن است چیز هایی درون آن اتاق باشد که شما نخواهید بهشان نگاه کنید.»«متوجهم.»«و همین هم باعث می شود که بخواهید بدونید آن چیز ها چی هستند.»«درسته.»قهوه ام را تمام کردم.فنجانم را پایین گذاشتم و نفس عمیقی کشیدم.«باشه.» ادامه دادم. «تلاشم را می کنم.»در صندلی اش آرام گرفت.سیگاری را از پاکتش درآورد و روشن کرد.از زمانی که وارد شده بود ، اولین سیگارش بود.بعضی از آدم ها هنگامی که زیر فشارند سیگار می کشند.بقیه ، وقتی از زیر فشار بیرون آمدند.الان آرام تر بنظر می رسید و از حالتش اینطور برمی آمد که انگار با خودش فکر می کند کار مفیدی به انجام رسانده است.یک فنجان قهوه جدید و چند صفحه پرشده ی دفتر یادداشتم را روبرویم داشتم.هانیفورد هنوز درگیر نوشیدنی اولش بود.چیز های زیادی به من گفت.چیز هایی که هیچوقت نیاز نبود راجع به دخترش بدانم.ولی هرچه که می گفت ممکن بود اهمیت پیدا کند و هیچ راهی نبود که بفهمم کدام یک از این حرف ها اهمیت پیدا خواهند کرد.از مدت ها پیش یاد گرفته بودم که به هر چیزی که یک مرد می گوید ، گوش کنم.فهمیدم که وندی تنها فرزند خانواده بود.در دبیرستان عملکرد خوبی داشت ، بچه ی محبوبی در مدرسه بود ولی به قرار های عاشقانه ی زیادی نمی رفت.کم کم داشتم تصویری از یک دختر تجسم می کردم ، کاملا شفاف نبود ، اما در آخر باید راه خود را به سمت درآمیختن با تصویر یک فاحشه ی چاقو خورده در یک آپارتمان روستایی پیدا می کرد.تصویر ، هنگامی که دختر به یک دانشگاه در ایندیانا[13] رفت ، شروع به محو شدن کرد.از قرار معلوم آن موقع آغاز زمانی بود که کیل از دخترش بی خبر بود.او در درس انگلیسی تخصص پیدا کرد و چند ماه مانده به فارغ التحصیلی چمدانش را جمع کرد و ناپدید شد.«دانشگاه با ما تماس گرفت.من خیلی نگران بودم ، او هیچوقت کار هایی از این قبیل انجام نمی داد.نمی دانستم چکار کنم.اما بعد یک کارت پستال به دست ما رسید.او در نیویورک بود ، یک شغل داشت و گفت که چند کار دارد که باید به آن ها رسیدگی کند.یک کارت دیگر چند ماه بعد از میامی به دست ما رسید.نمی دانستیم که به آنجا نقل مکان کرده یا برای تعطیلات به آنجا رفته است.»و بعد از آن هیچی.تا وقتی که تلفن زنگ خورد و فهمیدند که وندی مرده است.وقتی مدرسه را تمام کرد هفده سال داشت.وقتی از دانشگاه بیرون رفت بیست و یک ، و وقتی توسط ریچارد واندرپوئل به قتل رسید ، بیست و چهار سال داشت.و این آخر راه برای او بود.کی شروع به گفتن چیزهایی کرد که بعدا با جزئیات بیشتر از کوهلر خواهم شنید.نام ها ، آدرس ها ، تاریخ ها ، زمان ها.گذاشتم به صحبت کردن ادامه دهد.چیزی اذیتم می کرد و گذاشتم که خودش در ذهنم حل و فصل شود.گفت:« پسری که او را کشت ، ریچارد واندرپوئل.از وندی کوچک تر بود.فقط بیست سال داشت.» به خاطره ای که از ذهنش گذشت اخم کرد. «وقتی فهمیدم چه اتفاقی افتاده ، آن پسر چه کاری کرده ، می خواستم او را بکشم. با دستان خودم جانش را بگیرم.»دستانش را مشت کرد و بعد از مدتی به آرامی باز کرد.«ولی وقتی خودکشی کرد ، نمی دانم ، چیزی در درونم تغییر کرد.به ذهنم خطور کرد که شاید او هم یک قربانی باشد.پدرش یک کشیش است.»«بله ، می دانم.»«در یک کلیسایی در اطراف بروکلین[14]. احساس کردم که می خواهم با او حرف بزنم.نمی دانم که چه می خواستم به او بگویم. ولی هرچه که بود ، بعد از اندکی فکر کردن به این نتیجه رسیدم که نمی توانم با او صحبت کنم.و هنوز ...»« می خواهید که آن پسر را بشناسید و بعد از آن هم به شناخت دختر خودتان برسید.»به تایید سری تکان داد.گفتم :« می دانید که یک چهره نگاشت چیست ، آقای هانیفورد؟ احتمالا تعدادی از آن ها را در داستان های روزنامه ها دیده اید.وقتی پلیس ها یک شاهد عینی دارند ، از یک کیت برای کشیدن یک تصویر از متهم استفاده می کنند.آیا بینی اش این شکلی است؟ یا این یکی بیشتر شبیه است؟بزرگ تر؟پهن تر؟گوش ها چطور؟کدام جفت از گوش ها شبیه تر هستند؟و همینطور تا آخر که به یک تصویر کامل از صورت متهم دست پیدا کنند.»«بله ، می دانم که چطور کار می کند.»«پس حتما تصویر واقعی متهم را هم کنار این چهره نگاشت ها دیده اید. به نظر نمی آید که هیچ وقت این دو شبیه هم باشند. مخصوصاً به چشم یک غیر حرفه ای. اما یک شباهت واقعی وجود دارد و یک مأمور حرفه‌ای می‌تواند از آن شباهت استفاده ی بهینه ای کند. منظورم رو متوجه می شوید؟ شما تصویر واقعی از دخترتان و پسری که او را کشت می خواهید. من نمی‌توانم همچین چیزی به شما بدهم. هیچ کس نمی تواند. می توانم به اندازه کافی حقایق و خاطرات را پیدا کنم تا یک چهره نگاشت برایتان بکشم. اما نتیجه ممکن است اونقدری که شما می خواهید به واقعیت شبیه نباشد.»«متوجهم.»« می خواهید ادامه دهم؟»« بله قطعاً.»« من احتمالا از بقیه کارگاه ها گرون تر هستم. آنها ساعتی کار می کنند. به علاوه ی مخارج اضافه. من مقدار مشخصی پول دریافت می کنم و مخارج خود را از آن پول می دهم از ثبت کردن کارهایم خوشم نمی آید ، همچنین از گزارش دادن هم خوشم نمی آید و وقتی چیزی برای گفتن وجود نداشته باشد ، فقط برای رضایت مشتری ، با آنها تماس نمیگیرم.»« چقدر پول نیاز دارید؟»هیچ وقت نمیدانم که چطور قیمت تعیین کنم. چطور روی زمان قیمت می گذارید؟« در حال حاضر دو هزار دلار می خواهم. نم یدانم که این پول چقدر دوام خواهد آورد و یا شما تا چه حد تصمیم دارید درون این اتاق تاریک سرک بکشید. ممکن است یک جایی در این مسیر پول بیشتری از شما بخواهم و یا بعد از اینکه کارمان تمام شد و البته شما همیشه این امکان را دارید که به من پولی پرداخت نکنید.»ناگهان لبخند زد «خواسته های غیر معمولی دارید.»« فکر کنم که همین طور است»«من تا به حال کارگاه خصوصی استخدام نکرده‌ام ، نمیدانم روال کار چگونه است. مشکلی با چک ندارید؟»به او گفتم که همان چک خوب است و هنگامی که او در حال نوشتن بود ، متوجه چیزی که کمی قبل آزارم می داد شدم. گفتم :« شما بعد از اینکه وندی در دانشگاه ناپدید شد ، کارگاه استخدام نکردید؟»«نه.» به بالا نگاه کرد. «مدت زیادی نگذشت تا کارت پستال اول به دست ما رسید ، البته فکر اینکار به ذهنم خطور کرد ولی وقتی دیدم که حالش خوب است منصرف شدم.»« اما هنوز نمی دانستید که کجاست و چگونه زندگی می کند.»«نه.» نگاهش را پایین انداخت. « این هم قسمتی از ماجراست. اینکه چرا الان اینجا هستم و این کار را می کنم.» نگاهش را به من برگرداند. چیزی در نگاهش بود که می خواستم از آن چشم بردارم ، ولی نمی توانستم. « باید بدانم که چقدر باید خودم را سرزنش کنم.»واقعاً فکر می کرد که می تواند به جواب این سوال برسد؟ بله ، ممکن بود که جواب آن را پیدا کند ولی احتمالاً جواب درستی نخواهد بود.هیچ وقت برای این نوع سوالات جواب درستی پیدا نخواهد شد.نوشتن چک را تمام کرد و آن را به من داد. جای اسمم را خالی گذاشته بود و گفت که شاید من ترجیح بدهم که پول نقد بگیرم. گفتم که پرداخت به نام من مشکل ندارد و او دوباره سر خودکارش را برداشت و نام متیو[15]اسکادر را در جای خود نوشت. چک را تا کردم و در کیف پولم گذاشتمگفتم:«آقای هانیفورد ، شما یک مسئله را جا گذاشتید. به نظر شما مهم نیست ولی احتمالا مهم باشد.»«چگونه متوجه شدید؟»«گمان می‌کنم غریزه.من سال های زیادی را صرف تماشای مردمی کردم که تصمیم می گرفتند چقدر مصمم هستند تا به حقیقت دست یابند. لازم نیست چیزی بگویید. اما ...»«آه ... مسئله ی نامربوطی است ، اسکادر. چیزی راجع به آن نگفتم چون فکر نمی کردم ربطی به ماجرا داشته باشد.ولی ... آه ، به جهنم.وندی دختر خونی من نیست.»«او رو به سرپرستی قبول کردید؟»«من او رو به سرپرستی قبول کردم. همسرم، مادر وندی است. پدر وندی قبل از به دنیا آمدنش ، کشته شد. یک دریانورد بود و در عملیات اینچئون مرد.» دوباره نگاهش را از من دزدید. «سه سال بعد از آن ماجرا با مادر وندی ازدواج کردم. از ابتدا به اندازه ی یک پدر خونی او را دوست داشتم. وقتی فهمیدم که ... نمی توانم پدر شوم ، بیشتر از گذشته قدردان وجود او بودم. خوب؟ مهم بود؟»گفتم:«نمی دانم ، احتمالا نه.» ولی البته که برای من مهم بود.کوله بار تقصیر هانیفورد را برای من نمایان تر کرد.«اسکادر؟ متاهل نیستید ، درسته؟»«طلاق گرفتم.»«فرزندی ندارید؟»سرتکان دادم. می خواست چیزی بگوید اما نگفت. از او خواستم که برود. گفت:«احتمالا پلیس خیلی خوبی بودی.»«بد نبودم. غرایز لازم برای یک پلیس را داشتم. مهارتهایش را هم یاد گرفتم.»«چه مدت خدمت کردی؟»«پانزده . تقریباً شانزده»«مگر بازنشستگی یا چیزی در همین مایه ها برای پلیس ها بعد از ۲۰ سال خدمت وجود ندارد؟»«درسته.»سوال بعدی را نپرسید ولی به طرز عجیبی نپرسیدن سوال بیشتر از پرسیدنش اذیتم کرد.گفتم:«ایمانم را از دست دادم.»«مثل یک کشیش ؟»«یک چیزی مثل آن. ولی نه دقیقاً ، پلیس هایی که ایمان خود را از دست می دهند و به کارشان ادامه می‌دهند ، زیادند. بعضی ها ممکن است از ابتدا هم به کارشان ایمان نداشته باشند. من متوجه شدم که دیگر نمی خواهم یک پلیس باشم.» یا یک شوهر و یا یک پدر.یا حتی یک عضو مفید جامعه.«به خاطر فساد موجود در سازمان؟»«نه،نه.» فساد موجود هیچ وقت اذیتم نمی کرد .اگر وجود نداشت ، به سختی می‌توانستم خرج خانواده ام را در بیاورم. «نه ، چیز دیگری بود.»«متوجه شدم.»«واقعاً؟ به جهنم. چیز پنهانی نیست. یک روز در تابستان مشغول یک مأموریت بودم. در یک بار در واشنگتن هایتز[16] ، که خدماتش برای پلیس ها رایگان بود ، نشسته بودم. دو کودک برای دزدی به آنجا آمدند. در هنگام خروج به قلب یک متصدی بار شلیک کردند. آنها را تا خیابان دنبال کردم. یکی از آنها را به ضرب گلوله کشتم و به ران نفر دوم شلیک کردم.دیگر نمی تواند به درستی راه برود.»«متوجهم.»«نه ، فکر نکنم متوجه شده باشی. دفعه اولی نبود که کسی را می کشتم. خوشحال بودم که یکی از آنها کشته شد و متاسف شدم که حال آن یکی خوب شد.»«پس ...»«یک شلیک خطا رفت و کمان کرد. به چشم یک دختر هفت ساله خورد. کمانه کردن باعث شده بود که بیشتر قدرت گلوله گرفته شود.اگر یک اینچ بالاتر بود به پیشانی دختر برخورد می‌کرد.زخم زشتی به جا می گذاشت ولی اتفاق بدتری نمی‌افتاد. اما در راه چشم ، هیچ چیزی به جز بافت نرم وجود نداشت و گلوله مستقیم به درون مغز دختر فرورفت. به من گفتند که بی درنگ جان باخت.»به دستانم نگاه کردم. لرزششان به سختی قابل مشاهده بود. فنجان را برداشتم و تا آخر نوشیدم. گفتم:«هیچ مجازاتی برای من در نظر گرفته نشد. در واقع از طرف دپارتمان تقدیر هم شدم ولی بعد از آن استعفا دادم.دیگر نمی خواستم یک پلیس باشم.»***بعد از اینکه او رفت ، چند دقیقه آنجا نشستم. سپس چشمانم به چشمان تارینا[17] خورد و او یک فنجان دیگر از قهوه مخلوط شده با الکل برایم آورد.گفت:«دوستت زیاد اهل نوشیدن نیست.» من هم تایید کردم.انگار که چیزی در صدای من به او هشدار داد چون روی صندلی هانیفورد نشست و دستانش را برای لحظه‌ای روی دستان من گذاشت.«مشکلی هست ، مت؟»«نه واقعاً. فقط کارهایی هست که باید انجام بدهم و ترجیح می دادم که انجامشان ندهم.»«ترجیح می دهی که فقط اینجا بنشینی و مست کنی؟»نیشخند زدم. «کی من را مست دیدی؟»«هیچ وقت.و هیچ وقت هم بدون نوشیدنی در دست ندیدمت.»«یک حد وسط زیبایی است.»«نمی تواند برایت خوب باشد. درسته؟»دلم میخواست دوباره دستم را لمس کند. انگشتانش دراز و باریک بودند و دستانش سرد بود. گفتم:«هیچ چیزی واقعا برای هیچ کسی خوب نیست.»«قهوه و الکل.ترکیب خیلی عجیبی است.»«واقعاً؟»«الکل برای اینکه مستت کند و قهوه برای این که هوشیار نگهت دارد.» سرتکان دادم. «قهوه هیچ وقت کسی را هوشیار نمی کند. فقط بیدار نگهت می دارد. به یک آدم مست مقدار زیادی قهوه بده و یک مست کاملاً بیدار گیرت می آید.»«این چیزی هست که تو هستی؟ یک مست کاملاً بیدار؟»گفتم:«من هیچ کدام نیستم. فقط باعث می شود که بتوانم بیشتر بنوشم.»اندکی بعد از ساعت چهار به بانک رسیدم.پانصد دلار به حسابم ریختم و بقیه پول هانیفورد را نقداً دریافت کردم.از خیابان پنجاه و هفتم به سمت خیابان نهم قدم زدم. سپس به سمت بالای شهر رفتم و از بار آرمسترانگ و بیمارستان گذشتم و به کلیسای سنت پاول رسیدم. جمعیت درهم می لولیدند و من بیرون منتظر ماندم تا چند ده نفر از درون کلیسا به بیرون متفرق شوند. بیشترشان زنان میانسال بودند و سپس به درون کلیسا رفتم و چهار اسکناس پنجاه دلاری به صندوق مخصوص فقرا انداختم.عشریه دادم[18]. نمیدانم چرا.این هم برایم مثل بازدید از کلیسا تبدیل به یک عادت شده است. بعد از اینکه به اتاقم در هتل نقل مکان کردم ، شروع به بازدید از کلیساها کردم. کلیسا ها را دوست دارم. دوست دارم وقتی ذهنم مشغول است ، اینجا بنشینم. فکر کنم برای ۲۰ دقیقه یا بیشتر آنجا نشستم.دو هزار دلار از کیل هانیفورد به من رسید و دویست دلار هم از من به صندوق فقرای سنت پاول.نمی‌دانم با آن پول چه کار می کنند. احتمالاً برای فقرا لباس و غذا تهیه کنند. شاید هم برای روحانیون لباس بگیرند.نمی دانم.واقعا برایم مهم نیست با آن پول چیکار می کنند.پول من بیشتر از هر کس دیگری به کاتولیک ها می رسد. نه به خاطر اینکه طرفدار آنها هستم. بلکه به این خاطر که ساعت های بیشتری باز هستند. بیشتر پروتستان ها در طول هفته تعطیل هستند.اگرچه یکی از نکات مثبت کاتولیک ها این است که میتوانید در کلیسا شمع روشن کنید.در راه برگشت سه شمع روشن کردم. یکی برای وندی هانیفورد که هیچ وقت بیست و پنج ساله نخواهد شد. یکی برای ریچارد وندرپوئل که هیچوقت بیست و یک ساله نخواهد شد و البته یکی هم برای استرلیتا ریورا[19] که هیچ وقت هشت سال نخواهد شد.[1] Scudder[2] Cale Hanniford[3] Utica[4] Carlyle2 Koehler1 Dewar[6] Armstrong[7] Roosevelt Hospital[8] Wendy[9] Vanderpoel[10] Richard[11] New York[12] Long Island[13] Indiana[14] Brooklyn[15] Matthew[16] Washington Heights[17] Trina[18] عشریه یا دهم بخشی از دهمِ چیزی است که به عنوان کمک یا وظیفه به یک سازمان مذهبی یا مالیات اجباری به دولت پرداخت می‌شود[19] Estrellita Rivera Kamyar Haghshenas Kamyar Haghshenas Wed, 13 May 2020 14:28:52 +0430