https://virgool.io/feed/@kaveh.nabii504 fa 2026-06-17 09:07:44 https://files.virgool.io/upload/users/33377/avatar/XFMQjt.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@kaveh.nabii504 https://virgool.io/@kaveh.nabii504/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF-xfu1ufyswid5 می‌خوام موضوع مهمی رو در مورد "کار" باهات در میان بذارم! باید آماده باشی که تمام پیش‌فرض‌های قبلیت رو مورد بررسی مجدد قرار بدی چون ممکنه دونسته‌های قبلیت دقیق نباشه!تمام زندگی من و شما، خواسته یا ناخواسته تحت تاثیر کاری که می‌کنیم هست. مخصوصا تو اوضاع کنونی که کار بیش‌ترین سهم از زندگی روزمره ما رو به خودش اختصاص داده. خیلی زیاد نیستن کسایی که توی طول روز، 8 ساعت می‌خوابن. افرادی که هر روز 8 ساعت تفریح یا استراحت می‌کنن از این هم کم‌تره! ولی تعداد کسایی که 8 ساعت یا بیش‌تر از روزشون رو به "کار" اختصاص می‌دن خیلی زیاده! اگر تو هم از این دسته هستی پس این متن برای تو نوشته شده. بخون و نظراتت در موردش بهم بگومهم نیست که رییس یا همکارات در مورد ارتباط کاری چی بهت می‌گن. از نظر قانونی، وقتی تو کار می‌کنی دو حالت بیش‌تر نداره. یا کارگر هستی یا کارفرما. غیر از این نداریم! چه نقشی برای خودت قائل هستی؟ همش رو بریز دور! نقشی به اسم مهندس و مدیر و دکتر و کارمند نداریم. اینا از نظر قانونی ارزشی نداره. طبق قانون، شما یا کارگر هستی یا کارفرما. معنی کارفرما هم تقریبا برای همه مشخصه. کارفرما کسیه که پول می‌ده تا یه نفر دوم، کاری رو که کارفرما می‌خواد براش انجام بده. مثلا وقتی می‌ری با یه نجار صحبت می‌کنی که برات میز درست کنه، تو کارفرمایی. یعنی پول می‌دی که کاری رو که تو نمی‌تونی یا نمی‌خوای انجامش بدی، اون برات بکنه. وقتی آرایشگاه داری و کسی میاد تا موهاشو اصلاح کنی، مشتریت کارفرماس و تو کارگر. تو موهاش رو اصلاح می‌کنی اون هم بهت پول میده. درست شد؟حالا بریم ببینیم از نظر قانونی کارفرما کیه؟ماده 3 قانون کار: کارفرما شخصی است حقیقی یا حقوقی که کارگر به درخواست و به حساب او در مقابل دریافت حق السعی کار می کند. مدیران و مسئولان و به طور عموم کلیه کسانی که عهده دار اداره کارگاه هستند نماینده کارفرما محسوب می شوند و کارفرما مسئول کلیه تعهداتی است که نمایندگان مذکور در قبال کارگر به عهده می گیرند . در صورتی که نماینده کارفرما خارج از اختیارات خود تعهدی بنماید و کارفرما آن را نپذیرد در مقابل کارفرما ضامن استحالا کارگر کیه؟ این ساده تره. کارگر کسیه که برای کارفرما کار می‌کنه. خیلی راحت. حالا طبق قانون چجوری این گفته می‌شه؟ اینجوری:ماده 2 قانون کار: کارگر از لحاظ این قانون کسی است که به هر عنوان در مقابل دریافت حق السعی اعم از مزد ، حقوق ، سهم سود و سایر مزایا به درخواست کارفرما کار می کند .تموم شد و رفت! یه بار دیگه تکرار می‌کنم. از نظر قانون نه مهندس داریم، نه کارمند، نه دکتر، نه معلم و نه همکار! تو یا کارگر هستی یا کارفرما. این زیر عکس چند تا کارگر می‌ذارم تا شناخت ذهنیتت از کلمه‌ی کارگر رو مجددا بررسی کنیچند "کارگر"راستش می‌خوام تو ویرگول در مورد موضوعات مرتبط با "کار" صحبت مفصلی بکنم. این اولین قسمت از پرونده‌اس. الان برای بهتر شدن این روند، می‌خوام بهم بگی که در کل نظرت چیه؟ کارگر هستی یا کارفرما؟ این متن چیز جدید و به‌درد‌بخوری بهت اضافه کرد یا نه؟ چیزی توی متن بود که برات مبهم باشه؟ بیا تو کامنت حرف بزنیم کاوه نبی کاوه نبی Thu, 28 Oct 2021 20:36:35 +0330 https://virgool.io/@kaveh.nabii504/%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%B3%D9%84%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%B3%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%A7%D9%BE%DB%8C-eroiubwhnxph جرقه‌ی نوشتن این مطلب وقتی در ذهنم زده شد که در کم‌تر از ده روز، مستر تیستر و علی‌ صبوری با بازخورد‌های جدیدی در اجتماع مواجه شدند و اون رو رسانه‌ای کردند. ممکن هست این شروع یک روند اجتماعی باشه که مدت‌هاست تو گلوی ما مردم معمولی بغض شده بود و تازه داره سر باز می‌کنه. من نشانه‌های شروع این حرکت رو از سال‌ 96، پس از روی کار اومدن مجدد روحانی، به عنوان رئیس جمهور ایران می‌بینم. روحانی در یک جلسه‌ی عجیب و در دوم مردادماه 96 با یه دنده معکوس و چرخش‌ به راست استادانه، نشون داد که خرش به صورت کامل از روی پل رد شده و 4 سال دوم که 4 سال رویایی دولت‌های ایرانیه شروع شده. 4 سالی که دولت هر کاری دلش بخواد می‌کنه و عواقبش تا دوره‌ی ریاست‌جمهوری سربسته می‌مونه تا دولت دیگه‌ای پته‌اش رو روی آب بریزه و از این موضوع دستاویزی برای تکرار داستان "من یه ویرانه تحویل گرفتم" برای انتظارات مردم استفاده کنه.جلسه‌‌ی دکتر روحانی با فرماندهان سپاه پاسداراننمود اجتماعی این گسست بین مردم و دولت، اعتراضاتی بود که تو همون سال 96 اتفاق افتاد و همه‌مون ازش اطلاع کافی داریم. اعتراضاتی که به نظر من علی‌رغم تمامی زیر و بم‌هایی که داشت، توی یک گزاره مشترک بود. "ناامیدی" از اصلاح وضعیت موجود با پتانسیل‌های فعلی! حتی من ریشه‌ی شعارهای داده شده در مدح رضا پهلوی اول رو در همین ناامیدی می‌بینم و نه یک بدیل واقعی. هر چند ممکنه تعدادی نظرشون این نباشه و خب محترم! حرف من اصلا بحث حاکمان و سیاست نیست و بیش‌تر معطوف به خود ما هست. ما معمولیا!بحث تاریخیدر تمام طول تاریخ تا به امروز، جامعه به صورت سنتی و طبیعی و با هدف اتحاد دنبال یک پدیده‌ی واحد بوده. این پدیده‌ی واحد، به صورت کلاسیک یک فرد سردسته یا لیدر بوده. مشخصه‌ای در بیش‌تر پدیده‌های جمعی تاریخی، وجود دارن. حتی در مدرن‌ترین تحولات اجتماعی مثل بهار عربی هم این پدیده دیده می‌شه. یک نوع برچسب و حتی شاید بشه گفت یک نوع برندینگ برای ساده‌سازی پدیده‌ها. موضوعی که اوج اون در دوران تقابل کمونیسم و امپریالیسم و جنگ سرد توسط متفکران چپ‌گرا و به صورت دقیق‌تر توسط خروشچف در سال 1965 میلادی با عنوان کیش شخصیت (Cult of personality) از اون یاد شد و تئوریزه شد. عاملی که بین چپ‌های میانه‌رو مذموم بود و راست‌ها هم که کلا تو این باغ نبودن. ساعت‌ها میشه در مورد لیدرهایی که ابتدا مردمی بودند و پس از رسیدن به پوزیسیون کیش شخصیت نشون دادن، حرف زد. (هر کی بتونه بدون سرچ سه خط در مورد هر کدوم لیدرهایی که در تصویر پایین هستن مطلب بنویسه جایزه داره ;) )لیدرهای معروف تاریخ که در کوره‌ی کیش شخصیت ذوب شدندبه هر حال! نسل دهه‌ی شصت و هفتاد پس از تجربه‌ی دوران اصلاحات و خاتمی دچار ناامیدی شد. این ناامیدی قبل از انتخابات 88 مقداری ترمیم و بعد از اون مجددا به قعر ذلت فرورفت. روحانی با زیرکی خاص خودش که در کم‌تر سیاستمداری پیدا می‌شه، سوار موج ناامیدی ما شد و توهم امید رو مجددا بهمون تزریق کرد. داخل پرانتز بگم، عمیقا اعتقاد دارم حتی پس از 8 سال ریاست‌جمهوری روحانی، به جز چند نفر معدود کسی هنوز آقای روحانی رو نمی‌شناسه! برای شناخت روحانی حداقل یه نصف روز (اگر تندخوان هستین) برای خوندن چهار تا مقاله از سایت تاریخ ایرانی لازم دارین. بدون خوندن این مقالات، حرف زدن از "شناخت روحانی" شوخیه! این مقالات رو می‌تونین از اینجا بخونینسیلی سلبریتی‌هاباری! از تیتر اصلی دور نشم. ماجرای سیلی و سلبریتی‌ها. احتمالا شما هم در جریان هستین که به تازگی دو نفر از سلبریتی‌ها قشقرق به راه انداختن. اینفلوئنسرهایی که ماهیت کارشون نیازمند این قشقرق‌هاست. مستر تیستر رفت ساختمان ابرآروان و گویا خودزنی کرد تا حدی که کارش به اتاق عمل کشید. یکی هم به اسم علی صبوری که تا دیروز نمی‌شناختم کیه، رفته بیمارستان رجایی و به خاطر عدم اعتماد به نظرات پزشکان متخصص که از آفت‌های داشتن فالور بالا و توهم اهمیت ناشی می‌شه جنجال راه انداخته و توهین کرده و دستگیر شده.تصویری که اکانت مستر تیستر منتشر کردبا کنار گذاشتن هواداران دوآتیشه‌ی معدود این چند نفر و همچنین فارغ از واقعیت ماجرا (که در روزگار امروز هم چندان اهمیتی نداره) مرور کوتاهی روی بازخوردهای اجتماعی نشون می‌ده حس تنفر شدیدی از طرف مردم جامعه روی سلبریتی‌ها سایه انداخته. نمونه‌ی بارزش رو می‌تونین در کامنت‌های سلبریتی‌هایی که در مقطعی دیگران رو به رای‌دادن به روحانی تشویق می‌کردن پیدا کنین.اعتماد جمعی به سلبریتی‌ها به کل از میان رفته. گمان می‌کنم خود سلبریتی‌ها بیش‌تر از بقیه از این موضوع آگاهی داشته باشن. به صورت خیلی مشخص، در جامعه‌‌ای که تمام افراد متفکر و مستقل با تیغ سانسور و فشارهای دولتی و اجتماعی کنار رفتن، تمام اعتبار این سلبریتی‌ها از جانب خود دنبال‌کننده‌ها و هواداران تامین می‌شه. با از دست رفتن اعتبار سلبریتی‌ها، هر روز شاهد سیلی خوردن‌های سلبریتی‌های بیش‌تری از طرف مردم خواهیم بود. با محو رنگ حناها، هر روز شاهد سیلی خوردن‌های سلبریتی‌های بیش‌تری از طرف مردم خواهیم بود. قشقرق سلبریتی‌ها، حقه یا واقعیت؟البته پربیراه هم نیست اگر تمام این جنجال‌سازی‌ها رو هم نوعی حربه و حقه‌ی جدید سلبریتی‌ها برای اظهار وجود، مطرح‌شدن و ژست اپوزیسیون گرفتن بدونیم. گریه و زاری و داد و فریاد سحر ذکریا اگرچه منطقی به نظر می‌رسید، ولی به گمان من به خاطر مواجهه با این واقعیت بود که خودشون رو مثل مردم عادی دیدند. سلبریتی‌ها به عینه مشاهده کردند که دنبال‌کننده‌ی زیاد هم براشون امنیت نمیاره. گریه‌ی سلبریتی‌ها، واقعی یا نمایش؟من از نظر این جنجال‌ها رو مشکوک به "بازی" جدید رسانه‌ای می‌دونم که نوک پیکان حملات و انتقادهای سلبریتی‌ها به جاهایی هست که مردم عادی قبلا تو اون زمینه "حساس" شدن. اتاق‌های فکر این سلبریتی‌ها خوب بلدن ترندهای اجتماعی موجود رو بشناسن و فعالیت‌هایی با هدف‌گیری احساسات تحریک‌شده‌ی مردم انجام بدن. همین خانم حسر ذکریا با گریه‌کردن تونست 25 هزار دنبال‌کننده‌ی جدید داشته باشه و خب براش بد هم نبود، می‌تونه به راحتی تعرفه‌ی تبلیغاتش رو بالاتر هم ببره! یک نمونه مشابه دیگه، شاپرک شجری‌زادهاحتمالا با داستان شاپرک شجری‌زاده و موج‌سواری ایشون روی کار اعتراضی ویدا موحد آشنا هستین. لات کوچه خلوتی که روی روند احساسات سوار شد تونست تبدیل به یک اپوزیسیون بشه. اپوزیسیونی توخالی که به دنبال کیسه دوختن از شرایط زندگی من و شما بود و به زعم خودش موفق هم شد!تو داستان علی صبوری هم، روند سوار شدن بر احساسات نسبتا عامه به پزشکان رو شاهد هستیم. قبلا به خاطر وضع مبهم اعتبار پزشکان در شبکه‌های مجازی در نتیجه‌ی داستان‌هایی مثل عدم استفاده از کارت‌خوان‌ها در مطب‌ها و فرار مالیاتی، ضربه‌ی سنگینی به اعتبار پزشکان وارد شد. به صورتی که حتی پس از همه‌گیر شدن ویروس کرونا و فداکاری‌های تمام قد پزشکان و کادر درمان، هنوز هم وقتی پزشکی در شبکه‌های اجتماعی از شرایط سخت همه‌گیری شکایت می‌کنه و مردم رو دعوت به قرنطینه‌ی خانگی می‌کنه، کسایی هستن که بازم بهشون حمله می‌کنن و با بهانه‌ی "این همه پول می‌گیرین این شرایط سخت رو هم باید تحمل کنین" بهشون حمله می‌کنن!در نهایتدر نهایت، دید شخصی من به این داستان‌ها امیدوارکننده است. ایران، به تصدیق تاریخ، جامعه‌ای تجربه‌گر هست و چه بخواهیم و چه نخواهیم، مسیر توسعه‌ای انتخابی توسط جامعه هم همین تجربه هست. ما به گواه تاریخ هر چند ده سال یک بار زدیم زیر میز و با رادیکالیسم، حاکمیت موجود رو سرنگون کردیم. اما خیلی طول نکشیده که از کارمون پشیمون شدیم و متوجه شدیم که این کار غلط بوده و مساله‌ای رو حل نکرده. اما من احساس می‌کنم هنوز آگاهی جمعی نسبت به این رفتار به بلوغ نرسیده و ما هنوز از این مسیر "توسعه توسط تجربه‌گرایی" ناامید نشدیم و تا در به این پاشنه بچرخه، کاسه همین کاسه‌اس و آش همین آش!پ.ن: سراسر این نوشته پر از برداشت‌های شخصی من هست و به صورت طبیعی بر اساس اطلاعات در دسترس یک فرد عادی نوشته شده و نمی‌تونه تمامی جنبه‌های پیچیده و مختلف موضوع رو در نظر بگیره. به همین دلیل هیچ تعصبی روی فکت‌ها و استدلال‌های مطرح شده ندارم و امکان داره اشتباه هم داشته باشم. به همین دلیل، خیلی خوشحال می‌شم اگر شما هم به تکمیل این نوشته و تاباندن نور به قسمت‌های تاریک اون بپردازینتمام! کاوه نبی کاوه نبی Thu, 25 Mar 2021 14:34:11 +0430