https://virgool.io/feed/@kiarasha fa 2026-04-15 06:55:14 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@kiarasha https://virgool.io/@kiarasha/%DB%8C%DA%A9-%D9%82%D8%AF%D9%85-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%D8%B9%D8%AC%D8%B2%D9%87-iakf8efxdbdi ساعت هفت صبح بود و سحر با عجله از خونه بیرون زد. برف سنگینی می‌بارید و سطح خیابان‌ها یخ زده بود. با هر قدم، صدای لغزش کفش‌هاش روی یخ رو حس می‌کرد؛ باید زودتر به امتحانش می‌رسید. ماشین‌ها به‌ کندی حرکت می‌کردند و صدای بوق‌ها با سرمای هوا قاطی شده بود.وسط این شلوغی، ناگهان صدای جیغ لاستیک‌ها به گوش رسید. یه ماشین سر پیچ سر خورد و با سرعت داشت می‌اومد سمت سحر. قلبش ریخت پایین؛ چند قدم عقب پرید و تعادلش رو از دست داد. لحظه‌ای احساس کرد دیگه تمومه. اما به شکل معجزه‌آسایی ماشین درست کنار پاش متوقف شد. راننده سرشو بیرون آورد و گفت: «ببخشید خانم، ترمز نگرفت!»سحر که هنوز نفسش جا نیفتاده بود، خم شد و دستش رو روی قلبش گذاشت. زیر لب گفت: «خدا رو شکر، هنوز کارم با این دنیا تموم نشده.» کمی که حالش جا اومد، نگاهش به آسمون افتاد و دید دونه‌های برف با همون آرامش می‌بارن؛ انگار نه انگار که همین چند ثانیه پیش چه حادثه‌ای از بیخ گوشش رد شده. لبخند تلخی زد و با خودش گفت: «بعضی وقتا فقط یه قدم، فاصلهٔ مرگ و زندگیه.»سرش رو بالا گرفت، قدم‌هاش رو محکم‌تر کرد و تصمیم گرفت به جای دلشورهٔ دیر رسیدن، از تک‌تک لحظه‌هایی که خدا هنوز بهش هدیه داده، سپاسگزار باشه. کیارش عدل کیارش عدل Mon, 17 Feb 2025 10:11:54 +0330 https://virgool.io/@kiarasha/%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%A8%D9%88%D9%86%DB%8C-v5qtx2gd2iez صبحِ زود بود و مهتاب در شلوغی خیابون دنبال تاکسی می‌گشت. اتوبوس‌ها پر و راننده‌ها بی‌حوصله به نظر می‌رسیدند. ناگهان یه خانم مسن، سنگین و نفس‌زنان، از مهتاب کمک خواست تا چمدونش رو بلند کنه. مهتاب تو دلش گفت: «اگه وایسم، دیرم می‌شه.» اما جلو رفت و بهش کمک کرد. وقتی تموم شد، نفسی تازه کرد و دید یک تاکسی خالی درست روبه‌رویش نگه داشته. تو دلش گفت: «عجب حکایتیه، چه زود خدا جواب مهربونی رو می‌ده.» کیارش عدل کیارش عدل Fri, 14 Feb 2025 20:12:07 +0330 https://virgool.io/@kiarasha/%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%AE%D8%AF%D8%A7-oqugvvaci5ih صبحِ زود بود که از خونه زدم بیرون. هوای پاییز تهران قاطی دود و خنکی، آدمو هم سردرگم می‌کرد هم بیدار. از مترو ولیعصر پیاده شدم و سرعتمو زیاد کردم؛ نگران بودم دیر برسم سر قرار. انگار ترافیک مغز آدمو از همه چی خسته می‌کنه؛ آدم یادش می‌ره اصلاً واسه چی راه افتاده.همین‌جور که داشتم تند می‌رفتم، یهو یه پیرمرد صدام زد:«آقا، می‌شه کمکم کنی؟»مکث کردم. تو دلم گفتم: «اگه بمونم، ممکنه دیر کنم؛ اگه برم، ….» بالاخره برگشتم سمتش. پلاستیک خریدش پاره شده بود؛ براش جمع‌وجورش کردم و تو یه کیسهٔ سالم گذاشتم. پیرمرد لبخند زد و گفت: «خدا خیرت بده.»ازش خداحافظی کردم و راهمو گرفتم. تو دلم گفتم: «خدایا، چه خوبه هر وقت ممکنه از یادت غافل بشم، یه جوری حواست بهم هست که یادم بندازی همیشه هوامو داری.» وقتی به قرار رسیدم، دیدم نه‌تنها دیر نشده، بلکه آروم‌تر از همیشه‌ام. خدا رو شکر که در هر نفس، حضورش هست. کیارش عدل کیارش عدل Fri, 14 Feb 2025 19:59:25 +0330 https://virgool.io/@kiarasha/%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%DB%B1%DB%B7%DB%B5%DB%B5-wgo7ndqzcezr رسول، خسته از روزی پراسترس، در راه بازگشت به خانه بود. شب فرارسیده و چراغ‌های خیابان کم‌کم قرمزی شان را بر آسفالت شلوغ پهن کرده بودند. هوای تهران در گرگ‌ومیش غروب، ترکیبی از خنکی نسیم و گرمای باقی‌ماندهٔ روز را در خود داشت.سکوت سنگینی بر دل رسول نشسته بود؛ افکارش در تلاطم کارهای عقب‌مانده، دغدغه‌های مالی و قرارهای فردا غرق بود. احساس می‌کرد زیر فشار این اندیشه‌ها، از خود فاصله گرفته است. در همین حال بود که صدای «الله اکبر» از رادیوی تاکسی کناری در ترافیک، به گوشش رسید.رسول سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و چشمانش را بست. در همان لحظه حس کرد زمزمه‌ای درونش می‌گوید: «خدا از هر مشکل و هر دغدغه‌ای بزرگ‌تر است.»اشاره‌ای به راننده کرد و پیاده شد. هنوز تا خانه چند کوچه باقی مانده بود. نسیم شبانگاهی به صورتش خورد و او در دل گفت: «الحمدلله.»در مسیر کوتاه مانده تا خانه، خیره به نور کم‌سوی چراغ‌ها، با خود اندیشید: «شاید همین یادکرد کوچک، کلید آرامش در شلوغ‌ترین لحظات زندگی باشد.» شب به نیمه می‌رسید و شهر خاموش‌تر می‌شد، اما رسول دیگر احساس تنهایی نمی‌کرد؛ او یادش آمده بود که همیشه زیر سایهٔ خدایی است که از هر تاریکی، بزرگ‌تر و پرنورتر است. کیارش عدل کیارش عدل Sat, 08 Feb 2025 18:18:59 +0330 https://virgool.io/@kiarasha/%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%84-%D8%B7%D9%88%D9%81%D8%A7%D9%86-jy2zna2odirq در دلِ کوهی سرسبز، مسیری دلگشا وجود داشت که مردمان اطراف برای یافتن آرامش و دوری از شلوغی به آن پناه می‌آوردند. روزی، ناگهان آسمان تیره و تار شد و گردبادی سهمگین آغاز به وزیدن کرد. شاخه‌های درختان در هم پیچیدند و برگ‌ها چون مرغان هراسان در آسمان پراکنده شدند.صدای فریاد و آشوب در گرفت: گروهی برای نجات خویش پا به فرار گذاشتند و برخی هراسان در پی سرپناهی می‌گشتند. در این میانه، تنها یک نفر بود که به جای تسلیم‌شدن در برابر وحشت، درختی را که شکسته و آسیب‌دیده بود، در آغوش گرفت تا مانع از شکستنِ بیشتر شاخه‌هایش شود. قطرات باران بر گونه‌هایش می‌چکید، اما او زیر لب زمزمه کرد: «خدایا، مرا به یاد آور که پناهم تویی.»طولی نکشید که باد از شدت خود کاست و رفته‌رفته خاموش شد؛ برگ‌های جداشده بر زمین نشستند و مردمی که مانده بودند، خسته و آشفته بر جای ماندند. مرد، نگاهی امیدوار به جمع انداخت و در حالی که قلبش سرشار از شکر بود، آرام گفت: «رهبری یعنی همین؛ آن‌که نخست ایمان می‌آورد و بذر امید را می‌کارد، تا دیگران نیز باور کنند که این جهان، زیر سایهٔ خدایی مهربان است و می‌توان حتی در سخت‌ترین طوفان‌ها هم ایستادگی کرد.»سپس دست بر سینه گذاشت و رو به آسمان نجوا کرد: «الحمدلله، که بار دیگر نشان دادی از دل تاریکی، می‌توان به نوری تازه رسید.» بعد، رو به مردم کرد و گفت: «در سختی‌های زندگی، بدانید که یادِ خدا چراغ شماست. خداوند می‌فرماید: “إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا”؛ به او توکل کنید تا روشنایی و آرامش را در قلب خویش بیابید.»آن روز، گردباد رفته بود، اما در دل همه نوری تازه طلوع کرده بود. کیارش عدل کیارش عدل Sat, 08 Feb 2025 17:51:12 +0330 https://virgool.io/@kiarasha/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B2-bcfogpbchrkp خورشیدِ صبح از پشت شیشه‌های بزرگ آپارتمان سر بلند کرده بود؛ پرتوهای نرمش بر کف اتاق می‌لغزید. کیارش روی مبل نشسته بود و به بخار کمرنگی نگاه می‌کرد که از فنجان قهوه‌اش برمی‌خاست.هر جرعه‌ای که می‌نوشید، طعمِ زندگیِ روزمره را در ذهنش تداعی می‌کرد؛ همین شهر شلوغ، بوق ماشین‌ها، زنگ گوشی همراه و چرخش بی‌وقفهٔ اخبار—همه برایش تکراری و در عین حال رازآمیز بودند. با خودش گفت: «کجاست آن نوری که به تمام این هیاهو معنا ببخشد؟»از جای خود برخاست و کنار پنجره ایستاد. پشتِ برج‌های خاکستری، نواری از آسمانِ آبی به چشم می‌خورد که در آن پرنده‌ای با بال‌های گشوده پرواز می‌کرد. کیارش بی‌اختیار لبخندی زد و زیر لب آرام گفت: «به نام خدا… شاید همین پرواز، نشانهٔ امروز باشد.»در همان لحظه، گرمای ملایمی را در سینه‌اش حس کرد؛ گویی چراغی کوچک در درونش روشن شده بود و فهمید که جست‌وجوی او بیهوده نبوده است. کیارش عدل کیارش عدل Sat, 08 Feb 2025 16:56:41 +0330