نوشته های kodoumo

دودی که به چشم آینده‌ی سالم فرزندم خواهد رفت!

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:51:48 +0430

تابه‌حال به مفهوم این جمله فکر کرده‌اید که کودکان آینه‌ی رفتار ما والدین هستند؟ به نظر شما این جمله در روند تربیت کودک تا چه حد می‌تواند مصداق داشته باشد؟تقریباً هر پدر و مادری مواردی از رفتارهای فرزندش را به یاد می‌آورد که از راه مشاهده و تقلید از خودشان آموخته است. بخش عمده‌ی یادگیری همه‌ی ما از همان ابتدای کودکی از طریق مشاهده‌کردن رفتار دیگران صورت می‌گیرد و پدرها و مادرها اولین و مهم‌ترین الگوهایی هستند که کودکان در زندگی خود با آن‌ها مواجه می‌شوند. به موازات اینکه بچه‌ها بزرگ‌تر می‌شوند، همسالان و دیگر افرادی که در جامعه با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند نیز برای آن‌ها اهمیت می‌یابند و در یادگیری آن‌ها اثرگذار می‌شوند.“برخی از محقّقان معتقدند تماشای استعمال دخانیات در تلویزیون بینندگان نوجوان را برای ایجاد عادت بد ترغیب می‌کند.”اما امروزه با تغییراتی که در سبک زندگی افراد رخ داده است و با افزایش سهم استفاده از وسایل ارتباط جمعی در زندگی بشر، عنصر مهم دیگری به نام «رسانه» نیز اهمیت تربیتی پیدا کرده است. کودکان در دنیای امروز بخش زیادی از زمان خود را صرف مشاهده‌‌ی تلویزیون، دیدن فیلم و انیمیشن و استفاده از رایانه و تبلت می‌کنند.نکته‌ای که در این میان مطرح است آن است که متاسفانه رسانه‌ها بنابر اهداف خاص خود، مروّج الگوهای رفتاری نامناسب نیز هستند. به‌عنوان‌مثال، استعمال دخانیات، به‌ویژه مصرف سیگار، یکی از عادت‌های رفتاری نادرستی است که در بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی، بازی‌ها و… تبلیغ می‌شود.دراین‌باره بخوانید: ارزیابی تربیتی پیکی بلایندرزبنابر پژوهش‌های انجام شده، نمایش استعمال دخانیات در تلویزیون نرخ مصرف دخانیات را در زندگی واقعی انسان‌ها تحت تأثیر قرار می‌دهد. محقّقان با بررسی تصاویر تلویزیونی مربوط به مصرف سیگار در دهه‌های گذشته به این نتیجه رسیدند که شیوع استعمال دخانیات و عادت‌های بد مصرف سیگار در ۶۰ سال گذشته با تأثیرپذیری از تصاویر تلویزیونی روند روبه‌رشدی داشته است.پژوهشگران ارتباط بین تصاویر سیگارکشیدن در رسانه و رفتار سیگارکشیدن در زندگی واقعی را مورد تحقیق و پژوهش قرار داده‌اند. آن‌ها می‌گویند زمانی‌که یک فرد صحنه‌های مربوط به مصرف سیگار را در فیلم‌ها تماشا می‌کند، تمایل بیشتری برای کشیدن سیگار از خود نشان می‌دهد. برخی از محقّقان معتقدند تماشای استعمال دخانیات در تلویزیون بینندگان نوجوان را برای ایجاد عادت بد ترغیب می‌کند و نیمی از بینندگان، به‌ویژه نوجوانان، با تماشای صحنه‌های کشیدن سیگار از سوی هنرپیشه‌های محبوبشان، به مصرف سیگار تشویق می‌شوند. (هترتن و سرجنت، ۲۰۰۹).اما والدین بهتر است بدانند که آن‌ها نقش کلیدی و مؤثری در خنثی‌کردن اثرات منفی رسانه‌ها بر فرزندان خود دارند. بهتر است بگوییم مهم‌ترین گام در پیشگیری از بروز چنین آسیب‌هایی، آگاهی‌دادن به کودکان است و هیچ زمانی برای صحبت با بچه‌ها در رابطه با مضرات و آسیب‌های مصرف دخانیات زود نیست. زیرا براساس پژوهش‌ها، خیلی از کودکان قبل از ۱۲سالگی مصرف سیگار را شروع می‌کنند.?یک گام دیگر در جهت پیشگیری از مصرف سیگار و سایر دخانیات در کودکان و نوجوانان آن است که والدین الگوی مناسبی برای فرزندانشان باشند. زمانی‌که یکی از والدین سیگار مصرف می‌کند، طبیعتاً توصیه‌های او مبنی‌بر مصرف‌نکردن سیگار به فرزندانش، مؤثر نخواهد بود. براساس آمارهای به‌دست‌آمده، امکان سیگاری‌شدن بچه‌هایی که والدین آن‌ها سیگاری است دوبرابر بیشتر از سایرین است.دراین‌باره بخوانید: ارزیابی تربیتی زخم کارینکته‌ی بعدی نظارت دقیق والدین به محتواهای دردسترس فرزندانشان است. همان‌طورکه قبلاً گفته شد، کودکان امروزه با الگوهای رفتاری نادرستی در فیلم‌ها، انیمیشن‌ها و بازی‌ها سروکار دارند. بهتر است والدین نظارت درستی بر محتوای رسانه‌های مرتبط با کودکان خود داشته باشند. ضمن اینکه لازم است پیامدهای چنین رفتارهای پرخطری را به فرزندان خود به‌خوبی گوشزد کرده باشند.به‌عنوان‌مثال، نظارت والدین بر تماشای فیلم‌ها و سریال‌هایی که در آن‌ها اینگونه رفتارها دیده می‌شود و موکول‌کردن تماشای آن‌ها به زمانی‌که کودک حضور ندارد یک توصیه‌ی مهم تربیتی به والدین است.لازم است صادقانه و دوستانه با فرزندان خود درمورد خطرهای سیگار صحبت كنید. این رفتار حتی می‌تواند زندگی آن‌ها را نجات دهد. وقتی با فرزند خود درمورد سیگار صحبت می‌كنید، به نكات زیر توجه كنید:بر عوارض درازمدّت كشیدن سیگار تأكید نكنید؛ چون برای بچه‌ها مشكل است خود را در بزرگسالی تجسّم كنند. صحبت‌كردن درباره‌ی عوارض كوتاه‌مدّت سیگار مانند كاهش قدرت بدنی ورزشكاران، سختی در نفس‌كشیدن و بدرنگ‌شدن دندان‌ها تأثیر بیشتری دارد.مكان‌های عمومی را كه سیگاركشیدن در آن‌ها ممنوع است به فرزندان خود معرفی كنید.یک نکته‌ی مؤثر دیگر آن است که مهارت «نه» گفتن را به فرزندان خود بیاموزید. هرچه زودتر به كودكان بیاموزید كه دربرابر فشار همسالان مقاومت كنند! معمولاً در زمان نوجوانی گروه همسالان تأثیر زیادی بر نوجوان می‌گذارد. اگر نوجوان مهارت «نه» گفتن را به‌درستی آموخته باشد، دربرابر رفتارهای پرخطری همچون مصرف سیگار و دخانیات ایمن خواهد بود.عده‌ی زیادی از والدین و نوجوانان به دلیل مشکلات ناشی از ناتوانایی در «نه» گفتن به مراکز خدمات روانشناسی مراجعه می‌کنند. به‌عنوان‌مثال، نوجوانی که به دلیل فشار دوستانش وادار به مصرف قرص‌های روان‌گردان شده بود، مهم‌ترین دلیل مصرفش را بعد از کنجکاوی، ترس از قضاوت‌های منفی دوستانش بیان کرد. او می‌گفت: من از ترس اینکه دوستانم مرا فردی ناتوان و ترسو بدانند، مصرف این قرص‌ها را امتحان کردم.سعی کنید همیشه آن‌ها را برای داشتن فكر و عقیده‌ی مستقل خود تشویق كنید. خصوصاً وقتی‌كه آن‌ها درمقابل فشار گروه ایستادگی می‌كنند. به‌طورکلّی در مقام پدربودن یا مادربودن، سعی بر تشویق رفتارهای درست کودک و نوجوان خود داشته باشیم. انتقادهای زیاد و مداوم ارتباط بین والدین و فرزندان را تخریب می‌کند.همچنین به بچه‌ها بگویید كه كارخانه‌های تولید سیگار آن‌ها را فریب داده‌اند تا درآمد بیشتری داشته باشند؛ زیرا بچه‌ها معمولاً نمی‌پذیرند كه مورد سوء‌استفاده قرار بگیرند.و به‌عنوان نکته‌ی پایانی باید بگوییم که «خانواده» مهم‌ترین عنصر پیشگیری از تأثیرات تبلیغات منفی رسانه‌ها در رابطه با مصرف سیگار و دخانیات در فرزندان است.منبع :Heatherton, T. F., & Sargent, J. D. (2009). Does watching smoking in movies promote teenage smoking?. Current Directions in Psychological Science, ۱۸(۲), ۶۳-۶۷٫

چرا والدین نباید از بازی‌ های رایانه ای وحشت کنند؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:48:26 +0430

یک مدافع بازی‌های ویدئویی آموزشی متوجه می‌شود که بچه‌های شما ممکن است چیزهای بیشتری از بازی‌های سیویلیزیشن[۱]، ماینکرفت[۲]، کال آف‌دیوتی[۳] و ورد آف وارکرفت[۴] بیاموزند.برای سال‌ها، من این موضوع را مطرح کردم که «ما باید از بازی‌هایی که بچه‌ها دوست دارند، برای ساخت انواع جدید بازی‌های آموزشی الهام بگیریم.» اما بعدا متوجه شدم که اصلاً نیازی به انتخاب مکانیک بازی نداریم. ما می‌توانیم – و باید – از بازی‌هایی که بچه‌ها قبلاً انجام می‌دادند، استفاده کنیم، از بازی‌های همه‌جانبه و گاه خشنی که پسران و دختران را برای مدت‌ها در خود نگه می‌دارند برای اهداف خود استفاده کنیم.“بازی‌ها به طور شگفت آوری به‌خودی‌خود ابزار قدرتمند یادگیری هستند.”«سید»، مغز متفکر بازی‌هایی مانند سیویلیزیشن و پایرتس[۶]، متفکری جسور است. در گفتگوی طولانی ما، او با ملایمت پیشنهاد کرد که رویکرد من به‌دردنخور است. رویکرد من این بود که اساساً از شرکت‌هایی مانند بلیزارد[۷] و راک‌استار[۸] برای مشارکت در طراحی بازی‌های آموزشی درخواست کنم. او من را متقاعد کرد که بچه‌ها واقعاً بازی‌های آموزشی را دوست ندارند. در واقع، از آنها متنفر هستند و همین‌طور که بچه‌های بیشتری را در حال بازی‌های ویدئویی تماشا می‌کردم، متوجه شدم سید کاملاً درست است. اگر بین یک بازی طراحی شده با هدف یادگیری یا یک بازی تجاری طراحی شده برای سرگرمی انتخاب وجود داشته باشد، کودکان بازی سرگرم‌کننده را انتخاب می‌کنند.این یک نقطه عطف واقعی در کار من بود. من با بیشتر طراحان بازی، به‌ویژه طراحان بازی‌های آموزشی، صحبت کردم. بعضی از آنها گفتند که طراحی بازی‌های آموزشی بسیار مهم است زیرا حتی اگر بچه‌ها از آنها متنفر باشند، « از آنچه در کلاس برایشان وجود دارد، » بهتر هستند. این ناراحت‌کننده به نظر می‌رسید. بدون توجه به بازی‌های رسانه‌ای، تحقیقات نشان می‌دهد، آنچه که بیشترین تأثیر را در یادگیری دارد، یک معلم دلسوز است. جایگزینی یک انسان با یک بازی ویدئویی که بچه‌ها از آن متنفرند، فقط به این دلیل که معلم محدود است، نمی‌تواند یک تجربه‌ی جذاب ایجاد کند. این به نظر من یک جایگزینی خوب نیست و من فهمیدم که این مبادله‌ای نیست که معلمان بخواهند.با الهام از مشاهدات من از بچه‌هایی که بازی‌هایی مثل سیویلیزیشن، ماینکرفت، کال‌آف‌دیوتی و ورد آف وارکرفت را بازی می‌کردند، تصمیم گرفتم بفهمم آیا آنها در این بازی‌ها چیزی یاد می‌گیرند که ممکن است به یک کلاس سنتی راه یابد؟ من تنها کسی نبودم که به ارتباطات بین بازی و موفقیت در دنیای واقعی نگاه می‌کرد. همان‌طور که به طور گسترده مطالعه می‌کردم، مواردی ازاین‌دست را کشف کردم:کودکانی که اهل بازی بودند، اگر با قانون مشکلی داشته باشند کمتر احتمال دارد دوباره مرتکب جرمی شوند.شرکت‌ها بچه‌ها را از لیست افراد برتر بازی‌های مهم استخدام می‌کردند، زیرا آنها معتقد بودند که آنها از مهارت‌های خاص قرن ۲۱ مانند ارتباطات، ثبات، کار تیمی، رهبری، پیروی و پشتکار برخوردارند.و این‌ها، به لطف بازی‌های آموزشی نبوده است!اکنون در میانه یک پروژه تحقیقاتی بزرگ چهارساله هستم که هنوز در حال انجام است و بر روی پسران و آنچه که هنگام بازی می‌آموزند تمرکز دارد و یک چیز مهم که قبلاً یاد گرفته‌ام این است که وقتی بازی‌هایی را که بچه‌ها انجام می‌دهند رد می‌کنیم، عملا داریم خود آنها را رد می‌کنیم. بازی‌ها یک تونل به کیستی آنها هستند. ما بازی‌ها را رد می‌کنیم زیرا آنها خشن، فردگرا، رقابتی، جذاب و تا حد زیادی برای ما به ‌عنوان معلم، والدین، رهبران، بزرگسالان، بیگانه هستند و این خصوصیات دقیق پسران است که وقتی سیاست‌های عدم تحمل خشونت را اعمال می‌کنیم، آنها را رد می‌کنیم.در عوض، آوردن این بازی‌های تجاری به مدارس، به پسران (و دختران) نشان می‌دهد که آنها واقعاً ارزشمند هستند، از فرهنگ آنها در اینجا استقبال می‌شود، اینکه معلمان، والدین و بزرگسالان در زندگی خود به ماهیت آن‌ها احترام می‌گذارند و می‌خواهند در کنار آموزش به آن‌ها، از آنها و با آنها یاد بگیرند.تاکنون، این سری از مطالعات، با هدایت کار جیسون انگرمن[۹]، به یافته‌های شگفت انگیزی رسیده است. شنیده‌ایم پسران شکست در مدرسه را تابو و شکست در یک بازی را مطلوب توصیف می‌کنند. ما شنیدیم که پسران شیوه‌های آسان تقسیم رهبری و شناخت تخصص یکدیگر را به روش‌های مشارکتی و سازنده تعریف می‌کنند – که همچنین از قضا راهکار یک محل کار متنوع نیز هست. ما در مورد دختران و پسرانی مطلع شدیم که آن‌قدر از یک بازی آموخته بودند که کورت اسکوایر[۱۰] (استاد دانشگاه و طراح بازی آموزشی) در جوانی خود آموخته بود، فهمیدیم که بازی‌ها به طور شگفت آوری به‌خودی‌خود ابزار قدرتمند یادگیری هستند. حال سوال اینجاست، چگونه می‌توان از آنها در یادگیری در کلاس استفاده کرد؟چندین کار وجود دارد که اکنون می‌توانیم انجام دهیم.اول، ما می‌توانیم مدارس، معلمان، هیئت‌مدیره‌ها، سیاست‌گذاران و سایر والدین خود را تشویق کنیم که برای بازی‌هایی که بچه‌های ما درگیر آن هستند ارزش قائل شوند. حداقل ده بار در ماه، والدین پسر جوانی، از من می‌پرسند: «آیا این بازی برای پسرم بد است؟ چه محدودیت‌هایی را برای بازی در نظر می‌گیرید؟ » خودم، من برای تعادل تلاش می‌کنم. ما باید از رفتارهای اعتیادآور در تمام فعالیت‌های زندگی خود محافظت کنیم. پسران خودم بازی می‌کنند، اما در موسیقی، ورزش و پیشاهنگی نیز فعالیت دارند. ما محدودیت خاصی نداریم، زیرا زندگی آنها پر از چیزهای دیگری است که برای آنها به همان اندازه سرگرم‌کننده و جذاب است؛ بنابراین، بله، مشکلی نیست که کودک شما بازی کند، به شرطی که این کار را به روشی دقیق، متعادل و پایدار انجام دهد. ارزش‌ قائل شدن برای بازی کردن آنها به معنای احترام به آنها و فرهنگ آنها است.دوم، من خیلی دوست دارم ماجرا‌هایی از مواردی را که والدین، معلمان و دیگر بزرگسالان از چیزهایی که فرزندشان یا حتی خودشان از بازی یادگرفتند، گفته اند، جمع‌آوری کنم. داستان‌هایتان را برایم تعریف کنید. من دوست دارم کتابی از نمونه روش‌هایی که بازی‌های تجاری به یادگیری واقعی در جهان کمک می‌کند، تهیه کنم.سوم، دوست دارم بازی‌های بیشتری ببینم. مانند جین مک گونیگال[۱۱] (طراح بازی)، من معتقدم که بازی می‌تواند دنیا را به مکان بهتری تبدیل کند. احساس می‌کنم بازی‌های فانتزی رقابتی و خشن به پیشرفت رهبران و شهروندان قدرتمند آینده کمک می‌کند؛ بنابراین، من همه خوانندگان را به چالش می‌کشم تا بازی‌هایی را که بچه‌هایشان یا اطرافیان در آن بازی می‌کنند انتخاب کنند و حداقل یک ساعت کامل در یک بازی، جدی بازی کنند. شما از آنچه در مورد خود، در مورد بازی، درباره عقاید خود درباره بازی‌ها و گیمرها و احتمالاً در مورد آن بچه متوجه می‌شوید، شگفت‌زده خواهید شد.منبع:https://ideas.ted.com/why-video-games-shouldnt-freak-parents-out/[۱] Civilization[۲] Minecraft[۳] Call of Duty[۴] World of Warcraft[۵] Sid Meier[۶] Pirates[۷] Blizzard[۸] Rockstar[۹] Jason Engerman[۱۰] Kurt Squire[۱۱] Jane McGonigal

وقتی شرورها دوست داشتنی می شوند!

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:47:30 +0430

انیمیشن «صد و یک سگ خالدار» را به خاطر دارید؟ «کروئلا» در آن فیلم شخصیت منفی داستان بود که قصد داشت توله‌سگ‌ها را بخرد تا با آن‌ها پالتوی پوست درست کند و وقتی موفق به خرید نشد، آن‌ها را دزدید. «کروئلا دویل» در آن فیلم ظاهری زشت و شیطانی داشت. کار شرورانه‌ای که می‌خواست انجام بدهد هم نفرت‌انگیز بود. «جسپر» و «هوراس»، دو همدست او هم خنگ و پلید بود.کروئلااما همین کروئلا در فیلم اخیرش از همان لحظات اول ما را با خود همراه می‌کند. با غم او غمگین می‌شویم و با شادی او شاد. جسپر و هوراس هم در این فیلم ابتدا دو پسربچه‌ی خوب و سپس دو مرد خوب، مهربان و همراه کروئلا هستند. کروئلا در این فیلم سیر جالبی دارد؛ ابتدا یک دختربچه‌ی بازیگوش است که همیشه بیش از کاری که کرده مقصر شناخته می‌شود که همین مظلوم‌واقع‌شدن عامل همذات‌پنداری مخاطب با اوست سپس ناخواسته و از روی یک شیطنت کودکانه، ظاهراً باعث مرگ مادرش می‌شود که این تراژدی هم به همذات‌پنداری بیشتر مخاطب با این شخصیت کمک می‌کند. زمانه او را به مسیر دزدی می‌کشاند و او سپس سعی می‌کند شرافتنمندانه زندگی کند و… .در این باره بخوانید: ارزیابی تربیتی «کروئلا»همه‌ی این اتفاقات باعث می‌شود که حق را به کروئلا بدهیم؛ حتی وقتی او شرارت را انتخاب می‌کند. این شرارت درواقع یک ویترین است و او به‌هیچ‌وجه شرورتر و بدتر از «بارون» نیست. درواقع در این فیلم به‌جز دزدی که جبر زمانه است، تقریباً هیچ چیز بدی از کروئلا نمی‌بینیم. درمورد عصیان او علیه شرارت عمیقی که پوششی از احترام و موفقیت دارد هم حق کاملاً با کروئلاست. بنابراین لقب شیطان برای کروئلا قابل‌درک نیست، به‌ویژه اینکه او حتی در انتقام هم خشونتی به کار نمی‌برد و زیاده‌روی نمی‌کند.دقت کردید که یک شخصیت چطور از یک شرور مخوف به یک زن نابغه، مظلوم و دوست‌داشتنی تبدیل شد؟مالیفیسنتماجرای مشابهی برای داستان «زیبای خفته» اتفاق می‌افتد. در فیلم «مالیفیسنت ۱»، ما روایت دیگری از داستان را می‌بینیم که قضاوت ما را از مالیفیسنت تغییر می‌دهد. البته قصد فیلم هم همین است و آن را در نریشن ابتدای فیلم بیان می‌کند.“دقت کردید که یک شخصیت چطور از یک شرور مخوف به یک زن نابغه، مظلوم و دوست‌داشتنی تبدیل شد؟”برخلاف مالیفیسنت دهه‌ی ۵۰ میلادی که پلیدی مجسّم است، مالیفیسنت سال ۲۰۱۴ بسیار مهربان و دوست‌داشتنی است. او به تلافی کار بد شاه، شاهدخت نوزاد را طلسم می‌کند. این در شرایطی است که هر بیننده‌ای حق را به مالیفیسنت می‌دهد. سپس از این کار پشیمان می‌شود و آن را جبران می‌کند.«مالیفیسنت۱» البته اشاراتی آشکار به داستان خلقت هم دارد که برای مخاطبان قابل‌فهم است. ظاهر مالیفیسنت، محل زندگی او، ارتباط او با «استفن» سپس «اورورا» همه تداعی‌کننده‌ی داستان خلقت است. به‌ویژه اینکه نام شخصیت اصلی هم مالیفیسنت به معنای پلید و شیطان است.?پارتلی کلودیدر این انیمیشن کوتاه هم ابرهای خوب و ابر بد را کنار هم می‌بینیم که هرکدام درحال خلق موجوداتی هستند. ابرهای خوب موجودات دوست‌داشتنی می‌آفرینند و ابر بد موجودات به ظاهر بد. اما در آن انیمیشن هم مخاطب بیش از همه با آن ابر بد همذات‌پنداری و احساس نزدیکی عاطفی می‌کند.الهیات انیمیشن‌هااما یک سوال: چرا باید شیطان خوب دانسته و نشان داده شود؟ مگر شیطان مظهر بدی‌ها و فرمان‌دهنده به دروغ، گناه، زشتی و بدکاری نیست؟یکی از حکمای معاصر به این سوال این‌گونه پاسخ می‌دهد: شیطان با انسان مدرن یک ویژگی مشترک دارد: طغیان و عصیان علیه آسمان.روایت دینی از شیطان و سجده‌نکردن او بر آدم او را به مظهر عصیان درمقابل خداوند تبدیل کرد. سال‌ها بعد اروپا با کنارگذاشتن نهاد دین سپس با توجه به علم (با توجه به روایت تورات از داستان خلقت) خود را در کنار شیطان دید.توضیح بیشتر اینکه براساس تورات، شیطان خیرخواه انسان است؛ زیرا به او گفت از میوه‌ی درخت ممنوعه بخورد و میوه‌ی آن درخت علم و آگاهی یا به‌تعبیری قدرت اراده بود. که از نظر تورات، خداوند نمی‌خواست انسان این ویژگی را داشته باشد. شهید مطهری این تحریف را خطرناک‌‌ترین تحریف تاریخ بشر می‌داند؛ چون تصویری وراونه ارائه می‌دهد و از نظر اسلام میوه‌‌ی ممنوعه‌ای که انسان از خوردن آن منع شده بود «حسد» است.در ضمن، ادیان الهی به رعایت حدود اخلاقی دستور می‌دهند که محدودکننده‌ی برخی لذّت‌های انسان است. به‌ویژه مسیحیت انسان‌ها را به زهد و بی‌توجهی به دنیا دعوت می‌کند. درحالی‌که شیطان به لذّت‌بردن و جاه‌طلبی بی‌حدومرز فرامی‌خواند که همان آرمان آزادی غربی است.بزک‌کردن شرنبرد سنتی خیر و شر در داستان‌های کهن که در غالب موارد با پیروزی نیروی خیر و شکست شر به پایان می‌رسید نمادی بود از پیروزی همیشگی خوبی‌ها بر بدی‌ها و ایزد بر اهریمن. این پیروزی وقتی امیدبخش و نوید‌دهنده است که شر، شر باشد و خیر، خیر. هنگامی که درمورد خوب‌بودن خوبی و بدبودن بدی شک و تردید پیدا شود یا بدتر از آن، هنگامی که بدی نیک دانسته شود، دیگر شکست‌دادنِ آن شادی‌آفرین نیست.پس در اینجا «شر» خودش را بزک کرده و چهره‌ای جذّاب از خود به نمایش می‌گذارد تا دیگر موردتنفر نباشد. در بسیاری از مواقع، مانند آنچه در «مالیفیسنت ۲» می‌بینیم، شعار «رواداری» به‌معنای تحمّل کسانی که با آن‌ها اختلاف بنیادین داریم هم به ماجرا اضافه می‌شود. این کار در بسیاری از مواقع جواب می‌دهد و طرفداران خیر در مقابله با شر دچار تردید می‌شوند، ولی شر هرگز دچار تردید نمی‌شود. مثال‌های زیادی برای این اتفاق می‌توان پیدا کرد؛ از کسانی که در دشمنی با دشمنانشان تردید کردند، اما دشمن در ازبین‌بردن آن‌ها تردید نکرده است یا کسانی که حسنِ‌نیت نشان داده‌اند و سوء‌نیت دیده‌اند.مذاکرات طولانی‌مدّت فلسطینیان با اسرائیلی‌ها یک نمونه است. درحالی‌که بسیاری از فلسطینی‌ها در کرانه‌ی باختری تن به حاکمیت اسرائیل داده‌اند، اسرائیل از غصب خانه‌های آن‌ها و شهرک‌سازی دست برنمی‌دارد یا در مذاکرات هسته‌ای که یکی از طرف‌ها توانسته بود با ایجاد رابطه‌ی صمیمی، طرف مقابل را به امتیازدادن وادار کند. اما در طرف مقابل خبری از رواداری نیست. جان لاک که نظریه‌پرداز رواداری است، کاتولیک‌ها (که مخالفشان بود) را برای رواداری مستثنا می‌کند و سال‌های سال است که در فیلم‌ها جز تصویری تماماً اهریمنی از آلمان نازی و هیتلر نمایش داده نشده است.شاید دستور قرآن به پرهیز از دوستی با کافران به همین علّت باشد.

آیا دیدن دیو و پری در انیمیشن فرزندم را آزار می دهد؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:46:36 +0430

او کودک نبود؛ دختری ۹ساله بود و در ابتدای دوره‌ی نوجوانی! کتابی که نامش قصه‌های شاهنامه بود را برای من می‌خواند. من هم لذّت می‌بردم از این‌همه علاقه‌ای که به این داستان‌ها و افسانه‌ها دارد. ناگهان پرسیدم به نظرت دیوها واقعاً وجود دارند؟ او با اطمینان پاسخ داد بله!منتظر پاسخ دیگری بودم. سعی کردم تعجبم را مخفی کنم. پرسیدم کسی تابه‌حال آن‌ها را دیده است؟ کمی نگاهم کرد و بعد گفت: فکر نمی‌کنم کسی آن‌ها را دیده باشد. گفتم: پس از کجا مطمئنی وجود دارند؟ گفت: در تلویزیون دیده‌ام.دنیای بچه‌ها لبریز از خیال و رؤیاست. هرجا می‌خواهیم از خلّاقیت و تخیّل صحبت کنیم، معمولاً بچه‌ها را مثال می‌زنیم. اما چرا آن‌ها تااین‌حد در دنیای تخیّل هستند؟یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث تفاوت انسان‌ها می‌شود نوع شناخت آن‌ها از دنیا و تجربه‌هایی است که به دست آورده‌اند. کودکان در ابتدای مسیر ناشناخته‌ی زندگی، لحظه‌به‌لحظه درحال بررسی و شناسایی دنیای اطرافشان هستند. آن‌ها هر چیزی را که می‌بینند باور می‌کنند. برایشان فرقی نمی‌کند کجا و چطور می‌بینند؛ کتاب باشد یا تلویزیون؛ عکس باشد یا فیلمی در اینترنت. از نظر آن‌ها، این اطلاعات جدید کامل‌کننده‌ی دنیای ناشناخته‌ی آن‌هاست. برای آن‌ها همه‌چیز واقعی است؛ چون تجربه‌ی آن‌ها در همین حد است.“کمک کنید تا کودک در حد سن‌وسال خودش با روش ساخت برنامه‌های کارتونی آشنا شود.”حالا به نظر شما، فرزندتان چقدر از اطلاعاتش را از طریق مشاهده‌ی دنیای واقعی به دست می‌آورد؟ چقدر از تلویزیون و فیلم‌ها و انیمیشن‌ها؟دنیای خیالدنیای انیمیشن و فیلم پر از شخصیت‌های خیالی مانند دیوها، پری‌ها و موجودات عجیب‌وغریب است. اتفاقاً همین نکته است که انیمیشن‌های خیالی را برای کودکان و نوجوانان جذّاب می‌کند. چون هم‌راستا و همگام با مرحله‌ی رشد آن‌هاست. همان مرحله‌ی کشف حقیقتِ جهان از طریق تکمیل‌کردن پازل‌های اطلاعات. انیمیشن‌ها با موجودات خیالی‌شان دست کودک را می‌گیرند و به دنیایی می‌برند که متعلّق به خود آن‌هاست.این‌همه جذّابیت از کجا می‌آید؟جذّابیت اکثر رسانه‌ها از همین نقطه شروع می‌شود. می‌توان با آن هر چیزی را آفرید. هر شخصیتی با هر شکل و رفتاری که در تصوّر ما باشد می‌تواند در قالب یک داستان خیال‌انگیز ما را سرگرم کند. شخصیت‌هایی که گاهی دوست‌داشتنی هستند و گاهی نفرت‌انگیز. اما نکته‌ی مهم آن است که آن‌ها می‌توانند اصلاً در زندگی واقعی ما حضور بیرونی نداشته باشند؛ مانند دیوها، غول‌ها، پری‌ها و… .احتمالاً شما هم شخصیت‌های داستانی زیادی را به خاطر می‌آورید که در کارتون‌ها دیده‌اید، اما واقعاً وجود ندارند. از آن غول سبز «شرک» گرفته تا انیمیشنی مانند کارخانه‌ی هیولاها یا هتل ترانسیلوانیا که مملو از شخصیت‌هایی است که بچه‌ها گاهی خودشان را در نقش آن‌ها تصوّر می‌کنند و حتی ادای آن‌ها را درمی‌آورند. چیزی که گاهی والدین را نگران می‌کند.چقدر تلویزیون و انیمیشن‌های خیالی روی فرزندم تأثیر می‌گذارند؟تحقیقات نشان می‌‎دهد که اثری که انیمیشن‌ها و تلویزیون روی نگرش‌ها و رفتارهای کودکان دارد بیشتر به درک آن‌ها از میزان واقعی‌بودن تصاویر بستگی دارد. قدرت تمایز کودکان و نوجوانان بین خیال و واقعیت می‌تواند نگرانی والدین را تا حد زیادی کاهش دهد. اما این موضوع تا حد زیادی به سن کودک ارتباط دارد.از نظر عددی، تقریباً تا هشت‌سالگی طول خواهد کشید که کودک با تکمیل‌کردن تجربیاتش، میان خیال و واقعیت، شناخت کافی پیدا کند. اما اگر قبل از این سن راهنمایی‌های لازم را به او ندهید می‌تواند به یک منبع ترس و احتمالاً کابوس‌های شبانه برای او تبدیل شود.آیا دیدن انیمیشن‌های جن و پری می‌تواند فرزندم را آزار بدهد؟بیشتر کودکانِ بین ۳ تا ۸سال از تاریکی، موجودات غیرعادی، شخصیت‎‌های زشت‌صورت، هیولاها و جادوگرها و تقریباً چیزهایی که ظاهری عجیب و متفاوت داشته باشند یا ناگهانی حرکت کنند می‌ترسند. این ترس باعث می‌شود در آن‌ها حس تنفّر شکل بگیرد و ازآن‌طرف، مشتاقانه بخواهند شخصیت خوب داستان که مثلاً پری، فرشته یا ملکه‌ی روشنایی است پیروز شود.همین حس تنفّر و اشتیاق است که صنعت رسانه از آن برای میخکوب‌کردن کودکان جلوی تلویزیون استفاده می‌کند. البته نوجوانان ۹ تا ۱۲سال کمتر با مشاهده‌ی موجودات غیرعادی می‌ترسند. آسیب‌دیدن، صدمه‌ی جسمی و مرگ بستگان درتقابل دیوها و فرشته‌ها گاهی می‌تواند آن‌ها را متأثّر و غمگین کند یا حس ترس از جدایی از والدین و نزدیکان را در آن‌ها به وجود بیاورد.بدترین رفتار در هنگام دیدن انیمیشن‌«نترس! این‌ها که واقعی نیست!» این‌ها جملاتی است که زیاد از والدین می‌شنویم. وقتی از آن‌ها در جلسات مشاوره یا کلاس‌های آموزشی می‌پرسم که چطور به ترس و تخیّل فرزندانشان واکنش می‌دهند، معمولاً پاسخشان چنین چیزی است. اما متأسفانه این جملات کمکی به بهترشدن اوضاع نمی‌کند.وقتی به فرزندتان می‌گویید تو نباید بترسی! فقط از او دور خواهید شد. چون واقعاً کودک شما ترسیده یا آن شخصیت را باور کرده است. اگر احساس او را انکار کنید، فکر می‌کند حتماً مشکلی دارد که درست متوجه نمی‌شود و اعتمادبه‌نفسش افت خواهد کرد. بنابراین دست از انکار احساسات و شخصیت‌های فیلم به‌صورت مستقیم بردارید.به‌عنوان پدر و مادر چه باید انجام بدهیم؟به‌جای‌آنکه تمرکز خود را روی توضیحی بالغانه‌ برای واقعی‌نبودن کارتون یا انیمیشن بگذارید، کمک کنید تا کودک در حد سن‌وسال خودش با روش ساخت برنامه‌های کارتونی آشنا شود. اگر با یک فیلم سروکار دارید یا امکانش وجود دارد، جالب خواهد بود اگر شخصیت‌های فیلم را درحال گریم‌شدن ببیند. البته در سنین بالاتر گفت‌وگوی کلامی هم می‌تواند کافی و متقاعدکننده باشد. به نظر من، نشان‌دادن پشت‌صحنه‌های ساخت یک انیمیشن یا فیلم خیالی می‌تواند جادوی واقعی‌بودن همه‌چیز را باطل کند!به‌جای‌آنکه دائماً بگویید نباید از فلان هیولا بترسی، با او همراهی کنید. مثلاً بگویید چه چهره‌ی عجیبی دارد! کسی که آن را نقاشی کرده حتماً شخص هنرمندی بوده است. شما با گفتن این جملات ترس او را سرکوب نمی‌کنید، بلکه او را از احساس ترس، به حس تعجب و بعد به حس تحسین می‌رسانید. فرزندتان هنوز هم می‌تواند از دیدن این انیمیشن‌ها لذّت ببرد؛ چون می‌داند درحال تماشای یک اثر هنری است.برای کودکانی که در سنین پایین‌تری از نظر رشد قرار دارند درک این موضوع که یک شخصیت با چهره‌ی زشت می‌تواند کار خوبی انجام بدهد یا اینکه نباید همیشه به افرادی که خوش‌صورت و خوش‌سیما هستند اعتماد کرد کار سختی است. داستان بسیاری از انیمیشن‌ها همین تقابل یک پری مهربان و یک هیولای شرور است. اما در دنیای واقعی شرایط این‌قدر واضح نیست. از طریق ذکر مثال‌های نقض یا نشان‌دادن آن‌ها، می‌توانید به کودکان کمک کنید تا به‌جای دسته‌بندی‌های سیاه و سپید، رفتار افراد را مورد توجه قرار دهند. دراین‌صورت، آن‌ها بیشتر از آنکه مسخ‌شده روبه‌روی صفحه‌ی تلویزیون بنشینند، از انیمیشن‌ها یاد خواهند گرفت.

چرا فرزندان ما از فیلم‌ها و انیمیشن‌ها می‌ترسند؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:44:09 +0430

شاید شما هم ترس و نگرانی کودکان را هنگام تماشای یک انیمیشن دیده باشید، یا حتی کودکانتان پس از تماشای یک فیلم یا انیمیشن، ترس‌های طولانی مدت یا کابوس های شبانه را تجربه کرده باشند.چرا کودکان ما حتی از دنیاهای کارتونی می‌ترسند؟در واقع به جز انیمیشن‌هایی که در ژانر ترسناک ساخته می‌شوند و سکانس‌های زیادی از تاریکی را همراه با موسیقی دلهره‌آور نمایش می‌دهند، سایر انیمیشن‌ها نیز، لحظاتی از به خطر افتادن شخصیت‌ها، آسیب دیدن قهرمان داستان، مورد تمسخر قرار گرفتن چهره‌های کودک یا از دست دادن مادر و پدر را به نمایش می‌گذارند. کودکان ما، با روحیه همدلانه‌ای که دارند، ترس و اضطراب شخصیت‌ها را در خود احساس می‌کنند و نگران آسیب‌هایی می‌شوند که ممکن است خودشان را تهدید کند.اصلا چرا انیمیشن‌های کودکانه باید ترسناک باشند؟تقابل خیر و شر یک خط داستانی به قدمت تاریخ است و نمایش شر همیشه چیز بدی نیست. به گفته بنیاد رسانه کودکان (Children’s Media Foundation) ، قرار گرفتن در معرض محتوای ملایم ترسناک پایه‌ای، برای درک این نکته است که اتفاقات بد در زندگی می تواند رخ دهد و با بزرگتر شدن، کودکان برای مسائل بیشتری آماده می شوند.نوع ترس کودکان ما از انیمیشن‌ها در سنین مختلف می‌تواند متفاوت باشد:?باید در نظر گرفت که ویژگی‌ها و روحیه کودکان با یکدیگر متفاوت است. ممکن است محتوایی که یک کودک را به شدت دچار وحشت می‌کند، برای کودکی دیگر فقط هیجان‌انگیز باشد. یک ماده شیمایی به نام دوپامین هنگام ترس توسط مغز ترشح شده و باعث می‌شود افراد احساس بهتری پیدا کنند. به نظر می رسد برخی از افراد بیشتر از دیگران از آن تاثیر می پذیرند. اما به جز وضعیت جسمی، روحیه و جنسیت، یکی از مهمترین عواملی که نوع و میزان ترس کودکان را تعین می‌کند، سن آنان است:کودکان ۲-۴ ساله:از آنجا که آنها هنوز قادر به تشخیص واقعیت از خیال نیستند ، جادوگران ، ارواح و هیولاها (حتی نسخه های کارتونی که برای بچه های بزرگتر جالب خواهد بود) می توانند برای آنها بسیار ترسناک باشند.همچنین حرکات و دگرگونی های ناگهانی یا عجیب، واکنش های شدیدی را از کودکان خردسال به دنبال دارد: به عنوان مثال تغییراتی مانند تبدیل شدن بروس بنر به هالک ، ممکن است بسیار ترسناک باشد.کودکان ۵-۷ ساله:در این سن هنوز کودکان ترس از تصاویر و اتفاقات ترسناک را تجربه می‌کنند؛ اما آن‌ها شروع به آگاهی از تفاوت بین خیال و واقعیت کرده‌اند. كودكان پنج تا هفت ساله از تماشای صحنه‌های خشونت آمیز وحشت می‌کنند. یکی از موارد ترسناک برای این سن، تماشای جدایی از والدین است که می‌تواند آنها را به شدت نگران کند. همچنین نمایش تغییر رویه چهره‌های مثبت داستان و تبدیل شدن آنها به چهره های منفی، باعث از بین رفتن اعتماد در کودکان و ایجاد نگرانی در آنان خواهد شد.کودکان ۸-۹ ساله:کودکان در این سن به دنبال محتواهای ترسناک هستند؛ اما هنوز هم ممکن است از تماشای برخی وقایع به‌ویژه صحنه‌هایی که آن‌ها را نسبت به ضعف‌ها و آسیب پذیری های خود آگاه می‌کند، بترسند. صحنه‌های حساسی که عواطف کودکان را تحریک می‌کند، مانند از دست دادن والدین یا جدایی آن‌ها، بر کودکان اثرگذار خواهد بود.كودكان ۱۰-۱۲ ساله:در دوره پیش از نوجوانی احتمال ترسیدن توسط تصاویر ترسناک یا موجودات خیالی بسیار كمتر است. در عوض، ترس این رده سنی به خطرات زندگی واقعی مانند جراحت و مرگ مربوط می‌شود. کودکان در این گروه سنی بیشتر از امنیت شخصی خود و همچنین سلامتی عزیزانشان می‌ترسند؛ بنابراین تصاویر رسانه‌ای کودکان یا والدینِ در معرض خطر، می‌توانند بسیار ناراحت کننده باشند. کودکان در این سن نیز شروع به استفاده از رسانه‌های مختص بزرگسالان می‌کنند، بنابراین نمایش‌های تلویزیونی و اخبار می‌توانند ترس آن‌ها را تقویت کنند. یکی از موارد ترسناک برای این سن، تحقیر، نادیده گرفته شدن در خانواده یا طرد شدن از گروه دوستی است.نوجوانان:نوجوانان بسیاری از ترس‌های مشابه با کودکان ۹-۱۲ ساله دارند و همچنین شروع به تجربه برخی ترس‌های بزرگسالان نیز کرده‌اند که می‌تواند شامل ترس از خجالت یا استرالیسم (محروم شدن از حقوق اجتماعی) و همچنین ترس از فجایع گسترده مانند بلایای طبیعی و جنگ باشد. نوجوانان و بزرگسالان که بزرگترین مخاطبان رسانه‌ها هستند، ممکن است آنچه را که «سندرم دنیای کثیف» نامیده می‌شود ، تجربه کنند که منجر به ترس بیشتر از جرم و عدم اعتماد به دیگران می‌شود.با ترس فرزندانمان چه کنیم؟ابتدا کمی درباره فیلم تحقیق کنید:قبل از این‌که فیلم یا انیمیشن را برای کودکتان پخش کنید، با مراجعه به «سامانه‌های هدایت مصرف» که برای کمک به والدین در انتخاب‌های هوشمندانه‌تر رسانه‌ای است، رتبه بندی‌ها و خلاصه فیلم های کودکان را بررسی کنید. با توجه به شناختی که از روحیه فرزند خود دارید، برای انتخاب محصول تصمیم بگیرید.به ترس کودکان احترام بگذارید:ترس کودکان را مسخره نکنید و حتی از گفتن جملاتی مانند: «این که ترسناک نیست!» یا «شجاع باش!» خودداری کنید. بچه‌ها با شنید این عبارات ممکن است تصور كنند كه احساسات آن‌ها صحیح نیست یا مشكلی در عکس‌العمل آن‌ها وجود دارد و این می‌تواند اعتماد به نفس آن‌ها را به سرعت پایین بیاورد. همچنین ممکن است کودکان تصمیم بگیرند احساساتشان را از شما پنهان کنند.سعی کنید با احساست او همدلی کنید. به او فرصت دهید تا در مورد فیلم علنی بحث کند. از او بپرسید چه نظری در این باره داشت و چه احساسی در او ایجاد کرد. می‌توانید با تأیید دیدگاه آن‌ها و ارائه یک راه حل سریع، به فرزندتان نشان دهید که با او همدلی می‌کنید: «حق با توست، کمی ترسناک بود. می‌توانیم آن را خاموش کرده و اگر می‌خواهی، بعداً آن را تماشا کنیم!»ترس‌های کودکی آنها را بشناسید و آنها را در نظر بگیرید:اگر کودک شما یک کابوس تکرارشونده یا ترس خاصی دارد و یا تجربه اتفاق ناراحت‌کننده‌ای را داشته است، به حساسیت او توجه کنید و از نمایش فیلم‌هایی با این مضامین خودداری کنید. به عنوان مثال، اگر فرزند شما مرگ حیوان خانگی را تجربه کرده است، انیمیشن دنیای شارلوت را برای بعداً نگه دارید. با گذشت زمان، کودکان آمادگی لازم را پیدا خواهند کرد و حتی شما می‌توانید پیش از فیلم یک گفتگو با فرزندانتان ترتیب دهید تا به آن‌ها در پردازش این تجربه زندگی کمک کنید.الگوهایی از شجاعت را به کودکان نشان دهید:انیمیشن‌هایی را انتخاب کنید که دارای قهرمانانی با اعتماد به نفس بالا هستند و می‌توانند بر ترس خود غلبه کنند. تحقیقات نشان داده است که شخصیت‌های اصلی با اعتماد به نفس، به کودکان اجازه می‌دهند به جای ترسیدن، هیجان‌زده شوند. (مانند انیمیشن «اسکوبی دوو»، زیرا در حالی که برخی از شخصیت‌ها دچار ترس می‌شوند، شخصیت‌های اصلی، با شجاعت با مسائل روبرو می‌شوند)در تماشای اثر، کودکان را همراهی کنید:هنگام تماشای فیلم یا انیمیشن، کودک خود را همراهی کنید. پیش از وقوع اتفاقات مهم، به آن‌ها بگویید که مسئله دشواری قرار است رخ دهد و سپس در مورد محتوای آن، با فرزند خود گفتگو کنید. به او کمک کنید تا هرگونه ترس یا نگرانی را از بین ببرد. نگران خراب کردن فیلم هم نباشید، کودکان خردسال معمولا دوست دارند بارها و بارها یک فیلم را تماشا کنند، پس ناراحت نخواهند شد. اگر تشخیص دادید که کودکتان با دیدن صحنه‌ای دچار نگرانی شده است، می‌توانید با گرفتن دست او یا در آغوش گرفتن کودک، همراهی خود را به آن‌ها یادآوری کرده و احساس بهتری به کودکان منتقل کنید.از فیلم های سه بعدی برای کودکان کم سن‌تر خودداری کنید:درست است که تصاویر سه بعدی، فیلم را واقعی‌تر جلوه می‌دهند؛ اما برای کودکان زیر پنج سال، که هنوز تفاوت واقعیت و خیال را به درستی تشخیص نمی‌دهند، فیلم سه‌بعدی می‌تواند به یک فشار حسی ترسناک تبدیل شود.از مکانیزم‌های مقابله‌ای جسمی استفاده کنید:مکانیسم‌های مقابله‌ای جسمی، از روش‌های موثر برای عبور از صحنه‌ای ترسناک برای کودکان خردسال است. موسیقی یکی از مهمترین ابزار ایجاد ترس و دلهره در محصولات رسانه‌ای است. جلوگیری از شنیدن موسیقی ترسناک و صداهای ناگهانی، می‌تواند بار حسی را که ممکن است باعث اضطراب شود کاهش دهد. تماشای محصولات رسانه‌ای در فضای تاریک نیز می‌تواند ترس بیشتری ایجاد کند؛ پس با تنظیم نور فضا، ضمن جلوگیری از آسیب رسیدن به چشمان فرزندتان، از ایجاد حس ترس در کودکان جلوگیری کنید. اگر چیزی کودکان را دچار ترس زیادی می‌کند، بهتر است آن را خاموش کنید.کودکان را برای مقابله با اتفاقات ترسناک آماده کنید:اگر كودكان با تماشای یک محصول، ترس خاصی مانند ترس از غرق شدن یا وقوع زلزله پیدا كردند، به آن‌ها دستورالعمل‌های ایمنی بدهید یا آن‌ها را در دروسی ثبت نام كنید تا مهارت لازم در برابر اینگونه اتفاقات را یاد بگیرند. این امر نه تنها به کودکان اعتماد به نفس می‌دهد تا زندگی روزمره خود را بدون از دست دادن فرصت‌ها سپری کنند، بلکه به آگاهی بیشتر و افزایش مهارتشان نیز کمک می‌کند.یک گفتگوی منطقی ترتیب دهید:هنگامی که وقوع فاجعه یا حادثه‌ای نمایش داده می‌شود، مهم است که در مورد این وقایع با فرزندان خود صحبت کنید. توضیح دادن ترس برای کودکان بزرگتر، بهتر جواب می‌دهد. یک توضیح ساده مانند «بیشتر مارها سمی نیستند» یا «منطقه ما هرگز گردباد شدیدی نداشته است» می‌تواند کمک زیادی بکند.از انیمیشن‌های کمدی کمک بگیرید:اگر فرزند شما با تماشای یک اثر ترسناک، از موجوداتی مانند دراکولا یا هیولاها ترسیده است، می‌توانید از محصولاتی استفاده کنید که زندگی اینگونه موجودات را بصورت کمدی به نمایش می‌گذارد. به عنوان مثال، تماشای «هتل ترانسیلوانیا» یا «کارخانۀ هیولاها» باعث می‌شود کودکان با خون‌آشام‌های مهربان و هیولاهای نازک‌دل آشنا شوند و چهره‌های خشن و ترسناکی از این موجودات در ذهنشان داشته‌اند، به چهره‌های کمدی و دوست‌داشتنی تبدیل شود. (بهتر است پیش از تماشای این محصولات والدین مطمئن شوند که کودکان یک ترس جدید را تجربه نخواهند کرد!)از مستندها و پشت صحنه‌ها کمک بگیرید:تماشای بخش‌هایی از پشت صحنه‌ اثر یا مستندهایی که مراحل ساخت اثر و گریم شدن شخصیت‌های ترسناک را به نمایش می‌گذارند، به کودکان کمک می‌کنند تا تفاوت دنیای واقعی از دنیای خیالی کارتون‌ها را تا حدی متوجه شوند. این امر می‌تواند در کاهش ترس کودکان از شخصیت‌ها و اتفاقاتی که مشاهده کرده است اثر بگذارد.

بازی های رایانه ای پرهیجان چه بلایی سرِ ما می آورد؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:40:10 +0430

این روزها نام بازی‌های رایانه‌ای را می‌شنویم… کال آف دیوتی، فورتنایت، پابجی، زولا و مانند این‌ها! این بازی‌ها که مخصوصا بین آقا پسرها بیشتر طرفدار دارند، بازی‌های پرهیجان و اکشنی هستند که در آنها بازیکن مبارزات سخت و نفس‌گیری را تجربه می‌کند. تجربه‌هایی که هر روز به واقعیت نزدیک‌تر می‌شوند. البته این اکشن و هیجان محدود به بازی‌های تیراندازی و جنگی نیست و معمولا در اکثر بازی‌های رایانه‌ای دیده می‌شود. تغییرات فیزیولوژیکی و هورمونی یکی از اتفاقاتی است که در تجربه‌ی هیجان بازی‌های رایانه‌ای و موبایلی برای گیمرها ایجاد می‌شود. لازم است که بازیکنان و والدین و مربیان گرامی نسبت به این مسئله توجه و آگاهی کافی داشته باشند.زمانی‌که ما درحال انجام یک بازی اکشن با سطح هیجان بالا هستیم، به دلیل ادراک‌های واقع‌پندارانه‌ی مغز در آن لحظات، غدد فوق‌کلیوی هورمون‌هایی متناسب با موقعیت‌های هیجانی ترشح می‌کنند که بر روی متابولیسم طبیعی بدن اثرگذار است.“شخص(گیمر) گاهی با کوچک‌ترین ناملایمات، مخالفت‌ها یا معارضات اجتماعی آماده‌ی درگیرشدن، عکس‌العمل تند و مقابله‌کردن می‌شود.”ازجمله‌ی این هورمون‌ها «کورتیزول» و «آدرِنالین» است که در موقعیت‌های استرس‌زا ترشح شده و زمینه‌ی عکس‌العمل‌های سریع و تصمیم مناسب برای «جنگ یا گریز» را در بدن فراهم کرده و بدن را از لحاظ متابولیسمی برای این دو موقعیت آماده می‌کند.مغز در موقعیت‌های شبیه‌سازی‌شده در بازی‌ها، با واقع‌پنداریِ موقعیت، دستوری مطابق با موقعیت‌های هیجانی به غدد درون‌ریز بدن صادر می‌کند و تغییراتی که موردبحث ماست در بدن گیمر رخ می‌دهد. ترشح این هورمون‌ها چند تغییر عمده در بدن ایجاد می‌کند تا بدن را به سطح آمادگی برای عکس‌العمل مناسب برساند.‌بخوانید: راهکارهایی واقعی برای اینکه سلامت بازی کنیم!یکی از این تغییرات افزایش ضربان قلب و درنتیجه، افزایش خون‌رسانی به مغز و همچنین عضلات است. تغییر دیگر، افزایش میزان گلوکز خون از طریق آزادشدن گلیکوژن‌های ذخیره‌شده در کبد برای سوخت‌رسانی به عضلات و نیز افزایش شدّت و دفعات تنفس برای تأمین اکسیژن لازم جهت فعالیت مغز و عضلات است. همچنین گشادی مردمک‌های چشم برای افزایش نور دریافتی محیطی رخ می‌دهد تا فرد بتواند دید حداکثری برای عکس‌العمل مناسب داشته باشد و درنتیجه‌ی این اتفاقات و افزایش طبیعی سطح فعالیت فرد، میزان تعریق بدن افزایش پیدا می‌کند.?اگرچه این تغییرات در یک روند طبیعی و نهادینه‌شده در سیستم بدن رخ می‌دهد، ولی باید توجه داشت که میزان کاربرد این مکانیزم در زندگی عادی انسان با میزان کاربرد آن در ساعت‌ها بازی رایانه‌ای در طول هفته و ماه متفاوت است. یک انسان به‌طورمتوسط در طی روز و هفته و ماه، به دفعات بسیار محدودی در مکانیزم «جنگ یا گریز» قرار می‌گیرد، ولی در فرایند بازی‌های رایانه‌ای، این مکانیزم بسیار پرتکرار و پربسامد است. به‌طوری‌که در طول یک بازی کامپیوتری ممکن است بازیکن ده‌ها بار دچار چنین هیجانی شده و واکنش متابولیسمی مذکور را تجربه کند.در پی این تجربه مکرر هیجان، اتفاقی که برای سیستم عصبی رقم می‌خورد این است که آستانه‌ی ترشح این هورمون‌ها دچار تغییر شده و با بالارفتن سطح تحریک‌پذیری سیستم عصبی، میزان تاب‌آوری رفتاری و اجتماعی فرد در محیط‌های پیرامون به‌شدّت کاهش پیدا می‌کند. درنتیجه، شخص گاهی با کوچک‌ترین ناملایمات، مخالفت‌ها یا معارضات اجتماعی، آماده‌ی درگیرشدن، عکس‌العمل تند و مقابله‌کردن می‌شود.برای جلوگیری از شکل‌گیری چنین روندی برای بازیکن، توصیه می‌کنیم:بازی سطح هیجان بالایی نداشته باشد تا بازیکن در چنین سطحی از هیجان غیرواقعی قرار نگیرددفعات بازی کنترل‌شده و حداقلی باشدبعد از بازی، با ایجاد فعالیت بدنی مناسب، راهی برای پاسخ فیزیکی و واقعی به تغییرات متابولیسمی بدن ایجاد شودو در این مورد نیز توصیه‌ی ما این است که گیمر به‌ازای هر دقیقه بازیِ پرهیجان، به همان مقدار تحرّک فیزیکی داشته باشد.متأسفانه گاهی بازیکن حتی اجازه‌ی تبدیل‌شدن گلیکوژن به گلوکز و استفاده از قند دخیره‌شده در بدن را هم نمی‌دهد و در حین بازی و هیجان، مشغول خوردن نوشابه‌های انرژی‌زا، شکلات، کاکائو و میوه‌های شیرین می‌شود که چاقی و اضافه‌وزن را در پی خواهد داشت. به همین خاطر زمینه برای بیماری‌ها بعدی مانند فشار خون، چربی خون یا کبد چرب نیز ایجاد می‌شود.به همین خاطر امیدواریم فعالیت‌های جسمی بعد از بازی‌های رایانه‌ای بیشتر مورد توجه واقع شوند و خانواده‌ها شرایط را برای این کار آماده کنند. مواردی مانند یادآوری برای نرمش و ورزش حتی در محیط خانه، درگیر کردن بازیکنان با یک فعالیت جسمی، مثل فرستادن آنها برای خرید منزل و مانند آنها می‌تواند به سلامتی بازیکنان کمک کند.

درسی از یک مسابقه: برخی چیزها دیدنی نیستند!

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:39:30 +0430

این صحنه برای ما آشناست که در یک تصادف یا درگیری، افراد زیادی به‌عنوان تماشاچی جمع می‌شوند؛ کسانی که حضورشان هیچ کمکی به اصل ماجرا نمی‌کند. اما کنجکاوی‌شان باعث شده که ماجرا را تا رسیدن به نتیجه دنبال کنند. یکی از نقاط عطف و اوج این داستان حادثه‌ی غم‌انگیز «پلاسکو» در سال ۱۳۹۵ بود. کنجکاوی برای دنبال‌کردن هر ماجرا و داستانی باعث شده است «خبر‌های زرد» شکل بگیرند و اتفاقاً همین کنجکاوی ابزار دست سلبریتی‌ها و بلاگرهایی شده که با پاسخ به کنجکاوی‌ها، مخاطب جلب کرده و کسب درآمد می‌کنند.اما گاهی چیزهایی وجود دارد که دیدنی نیستند و دور آن‌ها را باید خط قرمزی از جنس اخلاق کشید. لحظاتی وجود دارد که باید مانع از سرک‌کشیدن چشم‌های کنجکاو در آن‌ها شد. مانند لحظات متأثرکننده‌ی احیای یک بازیکن فوتبال که ایست قلبی کرده است یا تصویری لورفته از زندگی خصوصی یک آدم مشهور.در بازی روزهای گذشته‌ی فوتبال میان تیم‌های دانمارک و فنلاند، یک بازیکن دچار ایست قلبی شد و به زمین افتاد. با ورود کادر پزشکی به زمین و شروع مداوا، بازیکنان هم تیمی دور بازیکن را گرفتند تا لحظاتی که درمان بر روی فرد صورت می‌گیرد به‌عنوان حریم خصوصی بیمار از چشم رسانه‌ها دور بماند. حتی هنگام انتقال او به بیرون از زمین نیز کادر پزشکی با گرفتن پوشش‌هایی مانع از مخابره‌ی تصویری از او شدند. این ماجرا از آنجایی به سرعت به یک بمب خبری تبدیل شد که مسابقه به‌صورت زنده برای میلیون‌ها نفر درحال پخش بود.?وقتی تصویری برای هیچ‌کس مناسب نیست، حتماً برای کودکان و نوجوانان حساسیت بیشتری وجود دارد و در آن‌ها آزردگی و تأثّر جدّی‌تری ایجاد می‌کند. پس محافظت از آن‌ها ضرورت بیشتری دارد.به بازی برگردیم؛ دلیل این کار بازیکنان و کادر درمان چه بود؟ می‌توان دو دلیل را در نظر گرفت:۱- حق مخاطب برای اینکه تصویری که باعث آزردگی او می‌شود مخابره نشود.۲- حق مصدوم در اینکه لحظات درمان جزء حریم خصوصی او حساب شود و به آن احترام گذاشته شود.درس‌های این بازی به اینجا ختم نشد. اطلاع‌رسانی سریع درمورد بهبود حال بازیکن و انتشار تصویری که آن بازیکن را درحال خروج از ورزشگاه و به‌هوش‌آمده نشان می‌داد باعث کاهش نگرانی‌ها شد.آموزش و وضعیتی که کم‌کم بهتر می‌شوداین اتفاقات آموزنده که در حاشیه‌ی بیماری اریکسون پیش آمد، همگی محصول آموزش هستند. آموزش اینکه حریم خصوصی مهم است و لحظات بیماری جزء «حریم خصوصی» افراد است و آموزش درمورد اینکه لحظات آزاردهنده و خشن باید از دید عموم پنهان بماند.معمولاً در این مواقع یک مقایسه‌ی ناخواسته مطرح می‌شود که اگر کشور ما بود، این اتفاق چگونه روی می‌داد؟در هنگام این مقایسه باید توجه داشته باشیم که عملکرد درست محصول آموزش است، نه جغرافیا.جامعه‌ی ما جامعه‌ای است که اخلاق در آن بسیار مهم است و جایگاه والایی دارد و همین جایگاه باعث شده آموزش به حاشیه برود. مثلاً هنگامی که مشکلی پیش آمده و دیگران درحال رسیدگی هستند، کار اخلاقی چیست؟ شاید به‌خاطر داشته باشید که در گذشته، سلفی یا عکس‌گرفتن بازیگران و ورزشکاران با همکاران بیمارشان با انتقاد مواجه شد، اما هیچکس به حق مخاطب و حق بیمار اشاره نکرد. ظاهراً این کار اخلاقی نبود، اما دقیقاً به چه علّت؟ سؤالی که امروز بهتر می‌توانیم به آن پاسخ دهیم.حتماً سال‌های گذشته را به خاطر داریم که سریال‌هایی با میزان خشونت و آسیب بالا به‌راحتی و بدون رده‌بندی سنی در شبکه‌های عمومی پخش می‌شد. اما با آگاهی بیشتر افراد و جامعه کم‌کم رده‌بندی سنی به‌عنوان یک ضرورت در تلویزیون و دیگر رسانه‌های تصویری پذیرفته شد.پس با ادامه‌ی آموزش می‌توان به جایی رسید که اگر اتفاقی مشابه حادثه‌ی بازی دانمارک و فنلاند روی داد و این‌بار رسانه به وظیفه‌ی خود عمل نکرد، پدرومادرها مانع از این شوند که فرزندانشان با صحنه‌ی نامناسبی مواجه شوند.حق حفظ حریم خصوصی هم از چیزهایی است که باید آموزش داده شود تا زمینه برای جرئت‌ورزی در مطالبه‌ی آن فراهم شود و حفظ آن به یک ارزش در جامعه تبدیل شود. تاجایی‌که اگر کسی خواست از فرزندمان عکس بگیرد، حتماً از آن‌ها اجازه بگیرد یا وقتی به مطب دکتر مراجعه می‌کنیم، پزشک حق ندارد فرد دیگری را در اتاقش بپذیرد. وقتی پای «حق» در میان است، تعارف را باید کنار گذاشت. حریم خصوصی باید محترم شمرده شود و افراد باید از حقوقشان باخبر باشند. البته رعایت حریم خصوصی نتیجه‌ی اطلاع و آموزش است و قبل از آن اتفاق نمی‌افتد.این چند نکته را به خاطر داشته باشید!مراقب باشیم چه چیزی به چشم و گوش فرزندمان می‌رسد. مثلاً در همین بازی فوتبال، درصورتی‌که بازیکنان مانع از مخابره‌ی تصویر نمی‌شدند، این والدین بودند که باید با عوض‌کردن کانال مانع از آن دیدن می‌شدند. باید رده‌بندی سنی و رعایت آن یک اصل در خانواده باشد.با فرزندان درمورد اینکه در هر موقعیت چه کاری اخلاقی است صحبت کنید. مثلاً هنگامی که یک سانحه در نزدیکی ما روی می‌دهد، کار اخلاقی چیست؟ اینکه اگر کمکی از دستمان برمی‌آید و تخصص داریم، به کمک بشتابیم و اگر افرادی برای کمک‌کردن هستند یا عملیات امداد درحال انجام است، صرفاً برای کنجکاوی در محل حاضر نشویم.حریم خصوصی چیست؟ با فرزندانمان درمورد این حق صحبت کنیم. اینکه کسی حق ندارد بدون اجازه از آن‌ها عکس بگیرد و در شبکه‌های اجتماعی منتشر کند. اینکه اطلاعات آن‌ها باید شخصی بماند و در اینکه مراحل درمان (یا هر حالتی که یک فرد نخواهد از او در آن حالت تصویری منتشر شود) حریم خصوصی است.گفت‌وگو کافی نیست. باید برای عمل به موارد بالا جرئت داشت. اگر چیزی برای فرزندانمان مناسب نیست و آن‌ها نباید ببینند، ما درمقابل آن مسئول هستیم و اینکه در خانه‌ی اقوام یا دوستان باشد فرق مهمی در ماجرا ایجاد نمی‌کند. کنجکاوی درمقابل حادثه و پافشاری برای حفظ حریم خصوصی هم همین‌طور است نباید چیزی را بگوییم و در عمل طور دیگری رفتار کنیم.

چگونه دخترم حس خوبی نسبت به بدنش داشته باشد؟ ۷ راهکار مفید

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:38:29 +0430

آزاد ارمکی و غراب (۱۳۸۷) در تحقیقات خود نشان داده‌اند دیدگاه افراد نسبت به بدن در سه طیف قرار می‌‌گیرد:دسته‌‌ای بدن را به‌مثابه طبیعت، امانت الهی می‌دانند که باید از آن مراقبت شود؛ بنابراین، هرگونه دستکاری در آن را ناشایست می‌‌دانند.دسته‌ی دیگر بدن را واسط و میانجی برای برقراری ارتباط با دیگران و دنیای بیرون می‌‌دانند؛ بنابراین، توجه به بدن و دستکاری آن را به‌معنای احترام به ظاهر و احترام به شخصیت درونی خود و پسندیده و مطلوب می‌دانند.“به‌جای اندازه و شکل ظاهری، بر رفتار، استعدادها و ویژگی‌های شخصیتی تمرکز کنید.”از نظر دسته‌ی سوم، انسان چیزی جز جسم و بدن نیست و بدن می‌‌تواند به یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌‌های هویت تبدیل شود؛ ازاین‌‌رو، از نظر آنان هرگونه مداخله در بدن جایز است.«تصوّر بدنی» عبارت است از احساسات، ادراکات و افکاری که فرد از بدن خویش دارد و مواردی از قبیل ارزیابی جذابیت جسمی و عواطف مربوط به اندازه و شکل بدن را دربرمی‌گیرد. مقدمه‌ی این تصویر از زمان تولّد شکل گرفته است و همان‌طورکه فرد رشد می‌‌کند، طی مراحل زندگی‌اش تغییر می‌‌کند.کیوان‌آرا و همکاران (۱۳۹۱) نشان داده‌اند رسانه، خانواده، مدرسه و اطرافیان از عناصر تأثیرگذار بر تصوّر بدنی زنان هستند که در میان آن‌ها «رسانه» قدرت تبیین و تأثیر بیشتری داشته است. به اعتقاد او، تصوّر از بدن که با تجربه‌های اولیه‌ی فرد شکل می‌‌گیرد مفهومی منعطف و تغییرپذیر است؛ یعنی در ارتباط با فرهنگ و تجربه‌های بعدی فرد تغییر می‌‌کند و شکل می‌‌پذیرد. تجربه‌های اولیه در ارتباط با تصوّر از بدن در دوره‌ی کودکی شکل می‌‌گیرند. مطالعات نشان می‌دهد که بچه‌های پنج‌ساله هم گاهی می‌گویند بدن خود را دوست ندارند.زنان و دختران بخش مهمی از جامعه هستند و ادراکات، احساسات و تصوّراتی نسبت به بدن خود دارند که نیاز به شناخت دارد. زنان نسبت به بدن و تصویر ذهنی آن بسیار حساس هستند و آموخته‌‌های دوران کودکی ممکن است در پیدایش تصوّر زنان از بدنشان عاملی تعیین‌‌کننده باشد. (مختاری و عنایت، ۱۳۸۸: ۸)بررسی‌ها درمورد تصویر بدن نشان می‌دهد که والدین نقش بسیار زیادی در شکل‌گیری تفکّر و احساس کودکان درمورد بدن خود دارند. شروع تقویت تصویر بدن کودکان در اوایل، حتی در دوره‌ی پیش‌دبستانی، می‌تواند تفاوت زیادی در احساس کودکان نسبت به خود هنگام بزرگسالی ایجاد کند.همچنین در خیلی از فیلم‌ها و حتی انیمیشن‌ها به ساختن تصور کلیشه‌ای از بدن دختران دامن زده می‌شود. مثلا یکی از انیمیشن‌های پرطرفدار این روزها، سری انیمیشن‌های «دختر کفشدوزکی» است که فقط هم به انیمیشن محصور نیست؛ بلکه بازی‌های رایانه‌ای، اسباب‌بازی و … میزان محبوبیت این شخصیت در میان دختران را افزایش داده است. ابرقهرمان دختر که ویژگی‌های بدنی خاصی دارد.بخوانید: ماجراجویی در پاریس (دختر کفشدوزکی)تصوّر و چگونگی درک زنان و دختران از بدن خود بر توانایی آن‌ها در برقراری ارتباط با دیگران و پاسخ‌هایی که دیگران به آن‎ها می‌‌دهند تأثیر می‌گذارد. این تصوّر از خود بر نحوه‌ی تجربه‌کردن زنان و دختران از بدن‌‌هایشان در زندگی روزمره تأثیر می‌گذارد. (اباذری، ۱۳۸۷: ۱۲۹)تصویر ذهنی منفی از خود به نارضایتی از بدن، احساس جذاب‌نبو و درنهایت مشغولیت فکری نسبت به وضعیت ظاهری قسمتی از بدن و اختلال در عملکرد منجر می‌شود. (کیوان‌آرا و همکاران، ۱۳۹۱: ۵۴)“به‌جای وزن و اندازه درباره‌ی سلامتی بحث کنید.”همچنین، این تصوّر بر احساس زنان و دختران از خود، میزان اعتمادشان به موقعیت‌‌های اجتماعی و ماهیت روابط اجتماعی آن‌ها تأثیر می‌گذارد. (کیوان‌آرا و همکاران، ۱۳۹۱: ۱۳۰)نارضایتی‌‌ها و نگرانی‌‌های نشئت‌گرفته از تصوّر بدنی به مشکلاتی مانند جراحی‌‌های زیبایی، افزایش رژیم‌‌های غذایی سخت‌‌گیرانه و بدون نظارت پزشک، بی‌‌نظمی تغذیه و… منجر می‌شود که این حساسیت در میان زنان و دختران جوان بیش از مردان است. (خواجه‌نوری، ۱۳۹۰: ۸۲)همچنین، تصوّر زن از بدن خویش به این دلیل اهمیت دارد که پیامدهایی با اثر شگرف بر سلامت خانواده و جامعه به بار می‌آورد. گرایش‌‌های بی‌اندازه به بدن و ظاهر در زندگی زن او را از تقویت دیگر وجوه فکری و موفقیت‌‌های اجتماعی دور می‌‌کند. (مختاری و عنایت، ۱۳۹۰: ۶۹)پیامدهای منفی نارضایتی از تصوّر بدنی در سطوح فردی و اجتماعی؛ از جمله‌ی این پیامدها به ابتلا به انواع اختلالات جسمی و روانی، اختلالات تغذیه، انجام جراحی‌‌های زیبایی، استفاده‌ی روزافزون از لوازم آرایشی، هزینه‌شدن پول، وقت و انرژی افراد برای همانندسازی بدن خود با بدن‌‌های ایدئالِ به‌نمایش‌درآمده در رسانه‌‌ها، تغییر ذائقه‌ی فرهنگی در زمینه‌ی بدن و تغذیه، دورشدن از ارزش‌‌های مذهبی و سنتی راجع‌به بدن، غافل‌ماندن از ابعاد معنوی و باطنی و سرگرم‌شدن به جنبه‌‌های ظاهری و جسمی و… [می‌توان اشاره کرد]. (ریاحی، ۱۳۹۰: ۱۰)بخوانید: ماجراجویی در نیویورک (دختر کفشدوزکی)پژوهش قادرزاده و همکاران (۱۳۹۳) نیز نشان می‌دهد جراحی زیبایی باوجود ارتقای اعتمادبه‌نفس زنان، مخاطرات جسمی، وسواس زیبایی، اختلال در زندگی روزمره و انزوای اجتماعی را به همراه دارد.منشأ این نوع تفکّرات چیست؟این تفکّرات علل زیادی دارد که مختصراً به چند مورد اشاره می‌شود:?غلبه‌ی فرهنگ بیگانه: یکی از علل توجه به بدن و تلاش مخاطره‌آمیز برای زیبابودن توجه به کسانی است که نماد زیبایی در جامعه‌ی مدرن هستند. زنان با مصرف رسانه‌‌های مختلف در تلاش هستند تا از جدیدترین مدها باخبر شوند و خود را با شخصیت‌‌های دلخواه خود همانند کنند.رواج فرهنگ چشم‌وهم‌چشمی: شکل‌‌گیری فرهنگ چشم‌وهم‌چشمی ازجمله علل رواج توجه بیش‌ازاندازه به بدن، استفاده‌ی بیش‌ازاندازه از لوازم آرایشی و پناه‌بردن به جراحی‌‌های زیبایی است.اعتمادبه‌نفس پایین: اعتمادبه‌نفس پایین در زنان باعث می‌‌شود دست به جراحی‌‌های مختلف بزنند، از وسایل آرایشی مختلف استفاده کنند و به پوشش و آرایش خود بیش‌ازحد بها دهند تا اعتمادبه‌نفس بیشتری کسب کنند و کمبودهایی که تصوّر می‌کنند را جبران کنند.بخوانید: ارزیابی تربیتی بازی دختر کفشدوزکینسبت به همه‌ی این موارد، اگر از همان ابتدای کودکی، با آموزش صحیح به فرد، از بروز چنین مسائلی جلوگیری به عمل بیاید، در بزرگسالی کمتر با نتایج مخرّب آن‌ها مواجه خواهیم بود.راهکارهای پیشگیریروش‌هایی برای ایمن‌سازی کودکان دربرابر معضلات تصوّر بدن پیشنهاد می‌کنیم که هرکدام می‌تواند آثار مفیدی در ذهنیت و شناخت کودک به جای بگذارد.به‌جای اندازه و شکل ظاهری، بر رفتار، استعدادها و ویژگی‌های شخصیتی تمرکز کنید. هنگام بحث درباره‌ی شخصیت‌های خیالی، افراد مشهور و دوستان و خانواده، درمورد کارهایی که انجام می‌دهند صحبت کنید، نه درمورد شکل ظاهری آن‌ها. درباره‌ی خصوصیاتی مانند مهربانی، کنجکاوی، علایق و پشتکار و مهارت‌های زندگی با فرزندتان صحبت کنید که او بداند این ویژگی‌ها بیشتر از ظاهر فرد اهمیت دارد. از جملاتی مانند «برای موفقیت درمورد فلان عمل چقدر لازم است برای آن تمرین کنیم؟» «چطور می‌توانیم یک دوست خوب پیدا کنیم؟» چطور می‌توانیم به خواسته‌ای که برای ما آسیب دارد «نه» بگوییم؟»‌به‌جای وزن و اندازه درباره‌ی سلامتی بحث کنید. مثلاً بپرسید: «هنگامی که شما ورزش می‌کنید بدن شما چه حسی دارد؟» یا به فرزندتان بگویید: «من وقتی غذای سالم می‌خورم، بدن سالم‌تری دارم و بسیار پرانرژی هستم.» برای انتقال این مضامین از گفتن داستان هم می‌توان استفاده کرد.نگرش مثبتی از بدن خود به فرزندتان منتقل کنید و همچنین نگرش مثبتی از بدن فرزندتان به او منتقل کنید؛ زیرا فرزندتان از شما به‌عنوان یکی از افراد مهم زندگی‌اش الگو می‌گیرد و اظهارنظرهای شما برای او بسیار مهم و تأثیرگذار است. مثلاً از او بپرسید که با آن بازوهای قوی چه کاری می‌توانیم انجام دهیم. تحقیقات نشان می‌دهد کودکانی که فکر می‌کنند مادرانشان بدنشان را دوست ندارند درنهایت بدن خود را دوست نخواهند داشت و دخترانی که پدرانشان نسبت به وزنشان بسیار حساس هستند معمولاً فکر می‌کنند که توانایی جسمی آن‌ها کمتر از دخترانی است که پدرانشان این حساسیت را ندارند.گفت‌وگو درمورد چاقی را در خانواده‌ی خود ممنوع کنید. والدین، به‌ویژه مادران، اگر از ظاهر یا بدن خود شکایت کنند، تأثیر منفی بسیار زیادی در تفکّر فرزندشان درمورد بدن خود به جای می‌گذارند.به بچه‎‌ها یادآوری کنید که بدن به هر شکل و اندازه‌ای وجود دارد و این تنوّع در شکل و رنگ و اندازه از شاهکارهای خلقت است، این مسئله طبیعی است؛ حتی اگر چنین چیزی در رسانه مطرح نشود. اکنون عروسک باربی هم با اندازه‌ها و تنوّع‎های قومی مختلف ارائه می‌شود.مراقب کلیشه‌های رسانه‌ها در استفاده‌ی کودکان خود از رسانه باشید. از زمانی که بچه‌ها در پیش‌دبستانی هستند، به دنبال برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‎ها و سایر رسانه‌هایی باشید که اندازه‌های بدن سالم و متنوّع را به تصویر می‌کشند و از خطوط داستانی جنسیتی یا کلیشه‌ای یا شخصیت‌های جنسیتی مانند آرایش‌کردن دختران جوان و… اجتناب کنید.به بچه‌ها بیاموزید که چگونه عکس‌های مجلات و تبلیغات توسط رایانه‌ها تغییر می‌کنند تا مدل‌ها قدبلندتر، لاغرتر و با پوست صاف‌تر به نظر برسند. به‌صورت بازی و سرگرمی به فرزندتان فتوشاپ را نشان دهید و به آن‌ها بگویید که این تصاویر واقعی نیستند و و با دنیای واقعی خیلی فاصله دارند.اگر دختر شما در سنین بلوغ است و از بدن خود احساس نارضایتی دارد، به او اطمینان خاطر بدهید که همه‌ی افراد در این سن چنین باورهایی را تجربه می‌کنند و این سن یک سن گذراست و او در هر سن و وضعیتی خواستنی و دوست‌داشتنی است.با توجهِ بی‌قیدوشرط و دادن اعتمادبه‌نفس و حرمت نفس به دخترتان، او می‌تواند به سلامت از مشکلات این سن عبور کند. به او یاد بدهید که هر کسی در هر جایگاه و شرایطی که هست ارزش خاص خود را دارد و منحصربه‌فرد است و جایی برای مقایسه‌ی خود با دیگران نیست.همدلی‌کردن را به او بیاموزید. مثلا اینکه اگر کسی در مورد بدن شخصی انتقاد کرد آن شخص چه حسی را تجربه خواهد کرد (سعی در درک کردن حس واقعی افراد) یا اینکه اگر کسی اینگونه به شما طعنه بزند چه احساسی خواهید داشت.این موضوع باعث می شود که دیگران را به خاطر بدنشان قضاوت نکند زیرا او یاد می گیرد همان گونه که من از اظهار نظر دیگران نسبت به بدنم ناراحت می شوم دیگران هم ناراحت می شوند و همین طور او وقتی خود واقعی اش را ارزشمند بداند قضاوت دیگران روی او اثری نخواهد داشت و همینطور خود واقعی دیگران را هم ارزشمند خواهد دانست.بچه‌ها را برای زمانی که دیگران نسبت به بدن یا ظاهر خود اظهارنظر، مقایسه یا انتقاد می‌کنند آماده کنید. موقعیت‌هایی را ایجاد کنید که بچه‌ها به حالت نقش‌بازی‌کردن پاسخ‌های مختلف را امتحان کنند. مثلا پاسخ‌هایی مانند «برای من مهم نیست که ظاهرش چطور است؛ او از نظر شخصیتی دوست‌داشتنی است.» به او یاد دهید.نکته‌ای درمورد عروسک‌های باربیوقتی دختران ما با عروسک‌های مانند «باربی» بازی می‌کنند، سعی می‌کنند از لحاظ ظاهری و پوشش شبیه به باربی‌ها و پرنسس‌ها شوند و آن ظاهر را معیار زیبایی می‌دانند و گاهی به‌خاطر این موضوع و تفاوت‌های طبیعی ظاهری دچار خودباختگی می‌شوند. لازم است در چنین مواقعی با آن‌ها درباره‌ی معیار واقعی زیبایی صحبت کنید. حتماً در ابتدا درباره‌ی این موضوعات از ذهنیت او آگاه شوید و بعد او را با معیارها و ارزش‌های حقیقی زیبایی آشنا کنید.خوب است هنگام خریداری عروسک، عروسک‌هایی خریداری شود که هم منطبق با فرهنگ ملّی و بومی خانواده باشد و هم چنین آسیب‌هایی برای کودک نداشته باشد تا کودک از همان سنین پایین با معیارهای درست آشنا شود.منابع:مقاله‌ی «مطالعه‌ی کیفی نگرش و ادراکات زنان از بدن با تأکید بر جراحی‌های زیبایی»، افسانه قاسمیمقاله‌ی «۵ روشی که والدین کودکان پیش‌دبستانی می‌توانند حس مثبت به بدن را افزایش دهند»، سریا فیلوسی

ارزیابی تربیتی مناظره های ریاست جمهوری چیست؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:37:22 +0430

آیا فرزندم باید مناظرات تلویزیونی را ببیند؟ آیا طرح مسائل سیاسی با فرزندم ممنوع است یا با توجه به محدوده‌ی سنی او تعیین می‌شود؟ انتخابات و مناظره‌هایش چه امکانی را برای شد فرزند کودک یا نوجوانم ایجاد می‌کند؟ خطرات آن چیست؟ در برنامه‌ی تبادل با حضور آقای محمد دلاوری، درباره نکات تربیتی مناظره‌های ریاست جمهوری صحبت کردیم. گفتیم که هر مناظره چه آثار مثبت یا منفی بر ذهن و رفتار کودک و نوجوان خواهد داشت و خانواده‌ها باید به چه نکاتی توجه کنند. شما هم دیدگاهتان را موافق یا مخالف، برای ما بنویسید تا با شما تماس بگیریم.

چگونه انتخابات و مناظره هایش برای فرزندم مفید باشد؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:36:41 +0430

انتخابات همیشه با رسانه پیوند می‌خورد و این اتفاق را به میان خانواده‌ها می‌آورد؛ مخصوصا اگر انتخابات ریاست چمهوری باشد. طرح مباحث سیاسی و از آن مهمتر، انتخاباتی در میان خانواده خوبی‌ها و بدی‌هایی دارد. ما به عنوان مادر و پدرهای هوشمند در دنیای رسانه باید حواسمان باشد که از این فرصت چگونه بهره‌ی بهتری ببریم تا به سود فرزندانمان باشد. آیا فرزندم باید مناظرات تلویزیونی را ببیند؟ آیا طرح مسائل سیاسی با فرزندم ممنوع است یا با توجه به محدوده‌ی سنی او تعیین می‌شود؟ انتخابات و مناظره‌هایش چه امکانی را برای رشد فرزند کودک یا نوجوانم ایجاد می‌کند؟ خطرات آن چیست؟کدومو به این مناسبت توصیه‌هایی دارد که روز به روز تکمیل می‌شود. فعلا این مطالب پیشنهادهای ما و خانواده‌های کدومویی به شماست. راستی، شما که فرزندتان در معرض اخبار انتخاباتی، مناظره‌ها و … بود چه نظری دارید؟ برای ما در بخش دیدگاه‌ها بنویسید!ارزیابی تربیتی مناظره‌های ریاست جمهوری چیست؟ | تماشای خانوادگی مناظره‌ها!چگونه فرزندم قادر به تشخیص اخبار جعلی باشد؟چند راهکار مفید برای والدین در روزهای انتخاباتی!چگونه با فرزندم درباره انتخابات صحبت کنم؟این مطلب را از دست ندهید!ارزیابی تربیتی فیلم «سگ را بجنبان» و نظر خانواده‌هاارزیابی تربیتی انیمیشن «الاغ شاه» و نظر خانواده‌ها

چگونه فرزندم قادر به تشخیص اخبار جعلی باشد؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:32:09 +0430

فیک‌نیوزها (اخبار جعلی) همیشه بوده‌اند؛ اما در چند سال اخیر، با رشد رسانه‌های آنلاین شیوع بیشتری پیدا کرده‌اند. درواقع، آن‌ها بخش جدایی‌ناپذیر رسانه‌ها هستند و تشخیص آن‌ها کمی دشوار و چالش‌برانگیز است. در زمان رقابت‌های انتخاباتی، به دلیل حجم بالای اخبار و بمباران‌های متعدد خبری، بازار فیک‌نیوزها گرم‌تر می‌شود و گروه هدفشان گسترده‌تر.برای اینکه بتوانیم به فرزندمان در شناخت فیک‌نیوزها کمک کنیم، در ابتدا باید بدانیم که فیک‌نیوز چیست و با چه هدفی ساخته می‌شود.فیک‌نیوز چیست؟«فیک‌نیوز» خبری غیرموثق و شایعه است که واقعیت ندارد و درمورد آن ابهامِ خبری وجود دارد و در هیچ‌یک از منابع خبری رسمی، اطلاعاتی درمورد آن وجود ندارد.فیک‌نیوزها درمورد چه مسائلی ساخته می‌شوند؟این اخبار دروغین درمورد مسائلی ساخته و پرداخته می‌شوند که هم مهم‌اند و زندگی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهند و هم درمورد آن‌ها ابهام خبری وجود دارد.چگونه نوجوانان را آگاه کنیم؟درمورد فضای رسانه‌ها در زمان رقابت‌های انتخاباتی با فرزندتان گفتگو کنید.بهترین و ساده‌ترین راهکار برای اینکه فرزندتان در فضای رسانه‌ها در زمان رقابت‌های انتخاباتی امنیت بیشتری داشته باشد این است که آن‌ها را از وجود فیک‌نیوزها آگاه کنید.در قدم بعدی، چگونگی مواجهه با اخبار و رسانه را به آن‌ها آموزش دهید تا کمتر بازیچه‌ی دست فیک‌نیوزها شوند و امنیت روانی بیشتری داشته باشند.شما به‌صورت تمام‌وقت در فضای مجازی درکنار فرزندانتان نیستید، پس باید به آن‌ها آموزش دهید تا چگونه در این فضا زیست کنند.درادامه به آموزش نحوه‌ی مواجهه با اخبار می‌پردازیم. بهتر است نکات زیر را به دقت بخوانید و چند خبر روز را با فرزندتان در فضایی صمیمانه بررسی کنید.دربرابر چه اخباری گارد بگیریم؟همیشه در برخورد اول به اخباری که احساسات شما را شدیداً درگیر می‌کنند شک کنید. این اخبار تلاش می‌کنند قوّه‌ی تعقّل شما را به حاشیه ببرند و احساساتتان را به میان بکشند. اگر بعد از خواندن یک خبر، به‌شدت خوشحال، ناراحت یا عصبانی شدید، کمی مکث کنید و صحت خبر را بررسی کنید. فیک‌نیوزها سعی می‌کنند احساسات شما را برانگیزند تا شما از قوّه‌ی تعقّل و تفکّرتان استفاده نکنید.به اخباری که منبع ناآگاه، مجهول و غیرقابل‌دسترس دارند شک کنید. برای مثال اگر ابتدای خبری ذکر شده بود: «به نقل از یک منبع آگاه»، «به نقل از فردی موثق» و… و درنتیجه، منبع خبر برای شما مجهول بود، حتماً درنگ کنید.دربرابر اخباری که با تیترهای «محرمانه» و «فوری» منتشر می‌شوند با احتیاط رفتار کنید.به اخباری که تیتر آن‌ها با محتوای آن‌ها غیرمرتبط است دقت بیشتری کنید.چگونه دربرابر فیک‌نیوزها مسلح شویم؟به خواندن تیتر خبرها بسنده نکنید. حتماً لازم است محتوای خبر را بخوانید؛ چون گاهی در خبرها، برای جلب توجه بیشتر، عجیب‌ترین بخش خبر انتخاب شده و به‌عنوان تیتر استفاده می‌شود که لزوماً ارتباط درستی با متن خبر ندارد و به قصد جلب توجه نوشته شده است.به‌طورکلی با هوشیاری اخبار را پیگیری کنید و خود را بی‌دست‌وپا در اختیار خبرها قرار ندهید، بلکه قوّه‌ی تفکّرتان را روشن نگه دارید و تلاش کنید هیجان خود را کنترل کنید.بسیار مهم است که همیشه برای کسب اطلاع به خبرگزاری‌های معتبر و رسمی مراجعه کنید.در ابتدا به هر خبری فارغ از هیجاناتی که در شما برانگیخته است، منتقدانه نگاه کنید.درگیر محتوای کلّی خبر نشوید و با نکته‌سنجی خبر را بخوانید. گاهی شرح جزئیات خبر نشان می‌دهد که جوّ کلّیِ ایجادشده نسبت به آن خبر درست نیست. نکاتی که در متن می‌آید مهم است، اما مخاطب درگیر فضای کلّی خبر می‌شود و به نکات ریزِ خبر مانند آمار، علل حادثه و… توجه نمی‌کند.به تاریخ انتشار خبری که می خوانید توجه کنید. امکان دارد پس از جست‌وجو متوجه شوید که خبر مربوط به چندماه یا چندسال پیش است و خبر تازه‌ای نیست.از موتورهای جست‌وجو برای پیداکردن اطلاعات کمکی استفاده کنید؛ البته از سایت‌ها و خبرگزاری‌های رسمی کمک بگیرید. کلیدواژه‌های اصلی خبر را جست‌وجو کنید تا از صحت و سقم خبر مطّلع شوید. اگر نتوانستید اطلاعاتی راجع‌به آن خبر پیدا کنید، به احتمال زیاد آن خبر «فیک» است.قبل از اینکه از صحت خبر آگاه شوید، آن‌ را برای دیگران ارسال نکنید.سعی کنید به این سوالات اساسی درمورد خبری که به دستتان می‌رسد پاسخ دهید:چرا این پیام برای من ارسال شده است؟چه کسی این متن را نوشته است؟چرا این خبر را ساخته‌اند یا با چه هدفی این خبر ساخته و منتشر شده است؟چه کسانی گروه مخاطب این خبر هستند؟چه کسانی از تکثیر این خبر سود می‌برند؟چه کسانی از تکثیر این خبر آسیب می‌بینند؟چه ارزشی در این پیام نهفته است؟پاسخ به این سوالات اساسی که مربوط به سواد رسانه‌ای است کمک می‌کند تا قوّه‌ی تعقّل بیشتر به کار گرفته شود و هیجانی که در اثر خواندن خبر در شما ایجاد شده است فروکش کند و شما آگاهانه‌تر با خبر‌ها و به‌ویژه فیک‌نیوز‌ها برخورد کنید و اجازه ندهید سازندگان اخبار جعلی به مقصود خود برسند.توجه به این نکات و آموزش آن‌ها به فرزندان، به آن‌ها کمک می‌کند تا نسبت به فضای مسمومی که فیک‌نیوزها ایجاد می‌کنند واکسینه شوند و آسیب کمتری تجربه کنند.فراموش نکنید که نباید فرزندتان را در بمباران خبری زمان رقابت‌های انتخاباتی رها کنید؛ حتماً باید به آن‌ها نحوه‌ی مواجهه با خبرهای صحیح و غلط را آموزش دهید.

چند راهکار مفید برای والدین در روزهای انتخاباتی

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:30:09 +0430

در روزهای انتخابات ریاست‌جمهوری، والدین گاهی به این فکرند که این روزها یک فرصت آموزشی است و کاندیداها در مناظرات روی موضوعات مرتبط تمرکز خواهند کرد.واقعیت این است که والدین نمی‌توانند فرزندان خود را از انتخابات‌ها دور نگه دارند. «آماندا جی مینتزر»، روانشناس بالینی در مرکز اختلالات اضطراب در مؤسسۀ ذهن کودک می‌گوید: «کودکان از تنش‌های ایجاد‌شده در انتخابات بسیار آگاه هستند و این مسائل را کاملاً درک می‌کنند. با توجه به بلاتکلیفی حاصل از همه‌گیری جهانی کرونا و اضطراب ملّیِ ناشی از هر انتخاباتی، احتمال می‌رود کودکان و نوجوانان سطح بالایی از احساس اضطراب و ترس را در پیرامون خود تجربه کنند.»بنابراین، والدین چگونه می‌توانند درمورد انتخابات پیشِ‌رو به فرزندان خود آموزش دهند؟ کارشناسان ما در این مورد توضیح می‌دهند.به کودکان کمک کنید منابع خبری خود را ارزیابی کنند.طبق مطالعه‌ای که توسط شرکت رسانه‌ای کامن‌سنس[۲] انجام شده است، نیمی از کودکان می‌گویند دنبال‌کردن اخبار برایشان مهم است و بیش از دو سوم کودکان معتقدند اطلاع از اخبار باعث می‌شود احساس باهوش‌بودن و باسوادبودن کنند. اغلب اوقات مسئله‌ی مهم در زمینه‌ی اطلاع کودکان از اخبار، «منبع خبر» است.«کارولین نور»، راهنمای والدین در شرکت رسانه‌ای کامن‌سنس می‌گوید: «کودکان در قالب الگوهای رفتاری، نطق‌ها و لفّاظی‌های اینفلوئنسرها[۴]، اوباش فضای مجازی، تبلیغاتِ دیجیتال و سایر مواردی که درظاهر معتبر به نظر می‌رسند اما درحقیقت معتبر نیستند از «اخبار» اینترنتی مطّلع می‌شوند. به‌همین‌دلیل، باید به کودکان یادآوری کنیم که هر رسانه‌ای دیدگاه خاصی دارد و این امر منجر به سوگیری و جانبداری در ارائه‌ی اخبار می‌شود.»«نور» پیشنهاد می‌کند که منابع مختلف را مقایسه کنید، صلاحیت و پیشینه‌ی خبرنگاران را ببینید و حقایق را در مقایسه با نظرات فردی بررسی کنید.به کودکان اجازه دهید اظهارِنظر کنند.بچه‌ها دوست دارند کنترل امور را در دست بگیرند؛ بنابراین مهم است که به آن‌ها اجازه دهیم مکالمه را پیش ببرند. به‌جای‌آنکه بحث سیاسی را سر میز شام مطرح کنید، می‌توانید در طول روز از فرصت‌های معمولی برای بازکردن سر صحبت بهره بگیرید.“بچه‌ها دوست دارند کنترل امور را در دست بگیرند؛ بنابراین مهم است که به آن‌ها اجازه دهیم مکالمه را پیش ببرند.”به‌جای‌آنکه سخنرانی کنید، از کودکان بپرسید نظرشان درباره‌ی آنچه در جهان می‌گذرد چیست. برای بازکردن سر صحبت از سوالاتی استفاده کنید که پاسخ‌های قابل‌انعطاف و تغییرپذیر داشته باشد، نه سوالاتی که پاسخ مشخّصی دارد. از جملۀ این سوالات: درمورد انتخابات چه می‌دانید؟ به نظر شما چه موضوعات مهمی برای بحث و گفت‌وگو وجود دارد؟ چه نگرانی‌ها و دغدغه‌هایی در این زمینه داری؟شنونده‌ای فعّال باشید و قضاوت نکنید.فرزندان، به‌ویژه نوجوانان، ممکن است نظراتی مشابه نظرات پدرومادرشان نداشته باشند. «مینتزر» می‌گوید: «ممکن است شما به نظرات شخص دیگری گوش کنید و تصدیق کنید که نظراتش با نظرات شما متفاوت است. اگر به دلایلِ شخص دیگر گوش دهیم که چرا دیدگاه متفاوتی دارد، شاید بتوانیم چیزی یاد بگیریم یا دستِ‌کم از دید دیگران به مسئله بنگریم و در یک مباحثه‌ی سالم شرکت کنیم.»اگر کودک موضوعِ اشتباه یا تحریک‌آمیزی را تکرار کرد، او را رد نکنید و کاری نکنید که احساس حماقت کند؛ بلکه به او کمک کنید تا منبع خبر را ارزیابی کند. «نور» می‌گوید: «توضیح دهید که نامزدها ممکن است برخی موارد را عنوان کنند تا حواس مردم را از موضوع دیگری پرت کنند یا توجّه مردم را جلب کنند. موضوعات مهم در انتخابات را مطرح کنید. از فرزندان خود بخواهید که برای هر کاندیدا دو موقعیت خاص مشخّص کنند تا بتوانند بر روی مسائل واقعی متمرکز بمانند.»آن‌ها را به پرسیدن سوال تشویق کنید و اگر جواب سوالی را نمی‌دانید، صادق باشید. اشکالی ندارد که بگویید «من نمی‌دانم، اما خوب است درمورد این موضوع به‌صورت آنلاین با یکدیگر تحقیق کنیم.»الگوی رفتار خوب باشید.بچه‌ها آنچه را به آن‌ها می‌گوییم می‌شنوند، اما حواسشان به آنچه به دیگران می‌گوییم هم هست؛ بنابراین مهم است که الگوی خوبی برای فرزندانمان باشیم. «مینتزر» می‌گوید: «ما می‌خواهیم فرزندانمان بدانند كه افرادِ گوناگون عقاید، تجربیات و دیدگاه‌های مختلفی دارند و باوجودِ اختلاف عقیده با ما، شایسته‌ی مهربانی و احترام هستند. در حضور کودکان و نوجوانان مراقب گفتارتان باشید، به‌ویژه هنگام بروز احساسات.»” آن‌ها را به پرسیدن سوال تشویق کنید و اگر جواب سوالی را نمی‌دانید، صادق باشید. “خوب است که نظرتان را درمورد یک نامزد انتخاباتی با فرزندان خود به اشتراک بگذارید. «مینتزر» توضیح می‌دهد: «با بیان تمایلات خود، می‌توانید بحث سالم را الگوسازی کنید. به‌عنوان‌مثال بگویید: وقتی که این نامزد درمورد این موضوعات صحبت می‌کند خیلی خوشحال می‌شوم؛ زیرا احساس می‌کنم این موضوعات برای کشور ما مهم است. و اگر یکی از نامزدها حرف نادرست یا ناسزایی گفت، کافیست بگویید: اصلا خوشم نمی‌آید که ناسزا می‌گوید؛ این کار بی‌ادبی است.»تربیت شهروندان خوبدرنهایت، بحث‌های سیاسی فرصتی برای یادگیری فراهم می‌کند؛ بنابراین از این مباحث غافل نشوید. «مینتزر» همچنین می‌گوید: «این گفت‌وگو با بچه‌ها فرصتی است تا بذرهای اهمیت وظیفه‌ی مدنی را در ذهن آن‌ها بکاریم و آموزش دهیم که یک عضو مسئولیت‌پذیر در جامعه در هنگام رأی‌دادن باید چگونه باشد.»[۴] Influencer افراد تاثیرگذار در فضای مجازیکدومو این مطلب را از charlotteparent ترجمه کرده است. این یادداشت را از اینجا می‌توانید بخوانید!

راهکارهای واقعی برای اینکه سلامت بازی کنیم!

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:29:13 +0430

بازی‌های دیجیتال، یک رسانه هستند و استفاده از آنها مثل سایر رسانه‌های جدید از قبیل اینترنت، تلویزیون و … به واسطه یک دستگاه الکترونیک ممکن می‌شود که بخش‌های مختلفی از بدن ما را درگیر خود می‌کند. استفاده نامناسب از ابزارهای بازی‌ دیجیتال باعث به وجود آمدن نگرانی‌هایی در مورد سلامت بازیکنان شده است. مخصوصا که معمولا این آسیب‌ها به سرعت خود را نشان نمی‌دهند و در بلند مدت ظهور می‌کنند و این باعث غفلت افراد و توجه به سلامتی‌شان می‌شود. به ویژه استریمرها و بازیکنان ورزشکار بیشتر در معرض چنین خطراتی هستند. در ادامه سعی می‌کنیم با محوریت اندامی که هنگام بازی‌کردن درگیر هستند، توصیه‌های عملی کنیم. با انجام این توصیه‌ها، حین یا بعد از بازی کردن، بازیکن دچار عوارض کمتری می‌شود. نکته‌ای که در ابتدا باید به آن توجه کرد این است که بازیکنان هنگام بازی، غرق در دنیای بازی می‌شوند و در ابتدای کار، اطرافیان باید با دادن تذکرهایی در مورد زمان انجام نرمش‌ها، به بازیکن کمک کنند تا به این نرمش‌ها عادت کند. فاصله بین نوبت بین بازی‌ها، زمان خوبی برای انجام این نرمش‌هاست.چشمبدون اینکه گردن حرکت کند، ۱۰ بار بالا و پایین و ۱۰ بار چپ و راست را نگاه کنند.چشمان را بسته و لحظاتی کف دست را روی آن قرار دهند. دست‌ها را فشار ندهند و حداقل‌المقدور دست‌ها تمیز باشد. هدف ایجاد فضایی تاریک برای آرامش چشمان است.پلک زدن فراموش نشود! پلک زدن از خشکی چشم و آلوده شدن چشم جلوگیری می‌کند.هر ۲۰ دقیقه چشم خود را ۲۰ ثانیه از بازی بردارند و به دورترین جای اتاق که بهتر است رنگ ملایم و یکدستی داشته باشد، نگاه کنند.۱۰ تا ۱۵ ثانیه به یک جسم دور از خودشان نگاه کنند. سپس چشمان را ۱۰ تا ۱۵ ثانیه بسته و دوباره باز کنند و به آن جسم نگاه کنند. این تمرین مانع از اختلال در قوه‌ی فوکوس چشم می‌شود.رو به روی مانیتور و صفحه‌ی نمایش باشند. از پاین یا بالا یا طرفین به صفحه‌ی نمایشگر خیره نشوند.فاصله چشم با تلفن همراه حداقل باید ۳۰ سانتی متر باشد. فاصله بین چشم تا مانیتور نیز باید به حدی باشد که اگر فرد دستش را دراز کرد، کف دست به صفحه‌ی مانیتور نرسد. در مورد تلویزیون با توجه به تفاوت ابعاد آن، فاصله‌های متفاوتی پیشنهاد شده است. بین یک و نیم تا سه متر، حداقل فاصله پیشنهادی ست.بهتر است نور، مخصوصا نور خورشید به صفحه‌ی نمایشگر نتابد.بیشتر بخوانید: چگونه عادت‌های اشتباه فرزندمان در مواجهه با بازی های دیجیتال را اصلاح کنیم؟ستون فقرات و کمربازیکن خود را جمع نکند و جمع ننشیند. این یکی از شایع‌ترین آسیب‌ها هنگام بازی با موبایل و کنسول‌هاست.بازیکن باید به ازای هر نوبت بازی یا ۱۵ دقیقه از جا بلند شود و دقایقی نرمش‌های کششی انجام دهد.صاف بنشیند و از صندلی استفاده کند که پشتی و تکیه‌گاه داشته باشد. پشتی که گودی کمر و حالت عادی کمر را حفظ کند.بهتر است زیر پا، چیزی وجود داشت باشد تا پا آویزان نباشد و زاویه ۹۰ درجه زانو حفظ شود.دستحداقل بعد از بازی، بازیکن دستان خود را با آب گرم شسته و مفاصل خود را ماساژ دهد.قلنج نگیرند! معمولا افراد با شکستن قلنج حس بهتری دارند در حالیکه این حرکت تبدیل به یک عادت شود، آسیب جدی به مفاصل وارد می‌کند و باید از آن پرهیز شود.بازیکن، مشت خود را به آرامی باز و بسته کند.دستان را از مچ شل کرده و ۱۰ تا ۱۵ ثانیه بلرزاند.از آنجایی که گوشی، دسته‌ی بازی و کیبرد به شدت آلوده هستند، بازیکن حتما باید بعد از بازی، قبل از تماس با چشم و قبل از غذا خوردن دستان خود را بشوید.عادت افراد مختلف از جمله بازیکنانی که با رایانه بازی‌ می‌کنند، این است که برای حرکت موس (موشواره) دست خود را از مچ حرکت می‌دهند که به خاطر استمرار داشتن این عادت، آسیب‌های فراوانی به مچ وارد می‌کند. موس را از مچ حرکت ندهید. تمام دست را حرکت دهید.پا (زانو) و آرنج را در حالت ۹۰ درجه قرار دهید. بهتر است صندلی تان جا برای قرار دادن آرنج داشته باشد و مخصوصا اگر با رایانه کار می‌کنید، یک زیرپایی قرار دهید، تا پاهایتان حس آسوده‌تری داشته باشند.شانه و گردناگر بازیکن با گوشی، تبلت یا نینتندو سوئیچ بازی می کند، گردن را روی آن خم نکند. بسته به زاویه‌ی که گردن دارد، از ۱۲ تا ۲۷ کیلوگرم فشار تحمل می‌کند که باعث ایجاد بیماری به اسم گردن پیامکی شده است. خم ماندن گردن را جدی بگیرید.شانه‌ها را، در همان حالت نشسته به آرامی بالا بیاندازند و حرکت دهند.بدن را ثابت نگه دارد و گردن را به جهت‌های چهارگانه خم کند ولی خیلی فشار نیاورد. در هر جهت ۱۵ تا ۳۰ ثانیه نگه دارد.همانطور که دیدید، این تمرین‌ها تمرین‌های کوتاهی هستند که در زمان بارگذاری بازی و سایر زمان‌های کمی که بازیکنان در دنیای بازی به دست می‌آورند، قابل انجام است اما نیاز به تذکر و یادآوری دارد. به همین خاطر از خانواده‌ها خواهش می‌کنیم، در این مورد با فرزندان خود گفت و گو کنند، با آنها قرارهایی در این مورد بگذارند و در ابتدای راه، با تذکرات ملایم و مهربانانه‌یشان، به آنها کمک کنند تا به این نرمش‌ها عادت کنند.

چگونه با فرزندم درباره انتخابات صحبت کنم؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:28:13 +0430

دوران انتخابات و بحث‌‌های انتخاباتی می‌‌تواند مملو از تنش باشد و ممکن است سوالاتی در ذهن کودکان به وجود بیاورد که درک آن‌ها برای کودکان مشکل باشد. کودکان در چنین شرایطی شاهد اضطرابی همه‌گیر در سطح کشور هستند و کشور خود را در چنگ گروه‌‌های حزبی می‌‌بینند و ممکن است احساس ناامنی کنند. این دوران می‌تواند برای کودکان اضطراب‌آور باشد و اگر در این شرایط پرهیاهو رها شوند، تغییرات و ترس زیادی در آن‌ها نسبت به جهان اطرافشان به وجود می‌آید که در گذشته وجود نداشته است. بنابراین، ما وظیفه داریم که به آن‌ها کمک کنیم تا ترس و اضطراب خود را از راه‌هایی کنترل کنند که شاید قبلاً مجبور به استفاده از آن روش‌‌ها نبوده‌ایم. در جایگاه والدین و بزرگ‌ترها، بهترین کار این است که نسبت به رفتار صحیح با کودکان در این دوره آگاهی داشته باشیم.کودکان را از چه سنی در جریان بحث‌‌های سیاسی قرار دهیم؟مباحث سیاسی ازجمله مسائل «انتزاعی» است که نیاز به تحلیل ذهنی دارد و بهتر از بعد از ده سالگی که کودکان وارد مرحله‌ی تفکّر انتزاعی می‌شوند با مسائل دنیای سیاست آشنا شوند؛ زیرا به اعتقاد «ژان پیاژه»، در این مرحله از رشد، تفکّر کودک بسیار پیچیده‌تر و پیشرفته‌تر می‌شود.“مباحث سیاسی ازجمله مسائل «انتزاعی» است که نیاز به تحلیل ذهنی دارد و بهتر از بعد از ده سالگی که کودکان وارد مرحله‌ی تفکّر انتزاعی می‌شوند با مسائل دنیای سیاست آشنا شوند”کودکان با ورود به این مرحله می‌توانند درمورد مفاهیم انتزاعی و نظری فکر کنند و از منطق استفاده کنند تا راه‌حل‌های خلّاقانه‌ای برای حل مشکلات پدید آورند. مهارت‌هایی مانند تفکّر منطقی، استدلال قیاسی و برنامه‌ریزی سیستماتیک نیز در این مرحله پدیدار می‌شود. در این سطح، تفکّر به بالاترین درجه‌ی تعادل می‌رسد؛ یعنی علاوه‌بر موارد دیگر، عملیات‌های مختلف ذهنی به نحو تنگاتنگی با یکدیگر ارتباط درونی دارند.?موضوع بحث‌‌های انتخاباتی برای افزایش سواد سیاسی کودکانمهم‌ترین چیزی که کودکان می‌توانند از این انتخابات به دست بیاورند درک این مسئله است که آن‌ها می خواهند دولت و کشور ما چگونه باشد. بهتر است در جمع‌‌های خانوادگی برای بالابردن سواد سیاسی کودکان، به‌جای طرح بحث درباره‌ی سیاستمداران و احزاب سیاسی، مکالمه را درمورد ارزش‌ها و تعاریف خود آغاز کنیم. به‌عنوان‌مثال:وقتی تصمیم سیاسی می‌گیریم و رأی می‌دهیم، بیشتر به چه چیزی یا چه کسی اهمیت می دهیم؛ خودمان یا خانواده‌ یا همسایه یا…؟ و چه کسی درنهایت کنار گذاشته می‌شود؟رأی ما روی محیط‌زیست، مدارس، نسل‌های آینده و… چه تأثیری دارد؟دموکراسی چیست و آیا مشخصه‌های آن را در جامعه‌ی خودمان می‌بینیم؟هر شخص بیشتر به چه موضوعی اهمیت می‌دهد و چرا؟آموزش سواد انتقاد رسانه‌‌ای به کودکان«سواد انتقاد رسانه‌ای» این روزها موضوع مهمی است. دسترسی کودکان به اینترنت بسیار بیشتر از قبل شده است و کودکان باید درمورد فضای مجازی و اخباری که می‌‌شوند مجهّز به سلاحی به نام «سواد انتقاد رسانه‌‌ای» باشند تا بتوانند تاحدودی اخبار کذب را از خبرهای واقعی تشخیص دهند و به هر مطلبی که می‌خوانند اعتماد نکنند و آن را باور نکنند. بهتر است برای پرورش سواد انتقاد رسانه‌‌ای در کودکان، درابتدا به آن‌‌ها آگاهی دهیم که چرا چنین پدیده‌هایی، مانند اخبار جعلی، اتفاق می‌افتد و برای جلوگیری از افتادن در این دام‌‌ها چه کاری می‌توانیم انجام دهیم.مزایای ورود کودکان به بحث‌‌های انتخاباتیتربیت فرزندانی با سواد سیاسی برای آینده‌ی کشور حیاتی است. والدین باید در تربیت کودکان طوری رفتار کنند که کودکان به نوعی از درک و سواد سیاسی برسند تا بتوانند در آینده، تصمیمات سیاسی بالغانه‌‌ای بگیرند. برای نمونه، در شرایطی که تصمیمات صحیح یا غلط دولت‌ها مستقیماً بر زندگی مردم اثر می‌گذارد و دولت نیز با رأی مردم بر سر کار می‌آید، هر جامعه‌ای برای سپردن کار به دولتی مطلوب، به شهروندان مطلّع و آگاه نیاز دارد.ازطرفی هم مشارکت کودکان در بحث‌‌های انتخاباتی به آن‌ها کمک می‌کند تا خود را به‌عنوان عضوی از جامعه درک کنند و احساس مسئولیت آن‌ها نسبت به جامعه و مسائل و افراد جامعه بیشتر شود. این پیام به کودکان داده می‌شود که کشور ما درحالِ کاشتن بذرهایی است که در آینده، با تأثیرپذیری از افرادی که روی کار می‌آیند ثمر می‌دهد.معایب ورود کودکان به بحث‌‌های انتخاباتییکی از مسائلی که امسال همه با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند دشواری‌‌های کلاس‌‌های آنلاین است. یکی از معایب مجازی‌شدن کلاس‌‌ها این است که دانش‌آموزان تعامل کمتری با هم دارند و فرصت کمتری برای شناخت بهتر یکدیگر، ایجاد اعتماد و انجام گفت‌وگوی محترمانه دارند. همین مسئله چگونگی شرکت دانش‌آموزان در گفت‌وگویی مانند انتخابات را نیز بسیار دشوار کرده است.یکی از چالش‌‌هایی که با آن مواجه هستیم این است که کودکان تحت تأثیر جو جامعه و سبک گفت‌وگوی سیاسی‌ای که بین افراد می‌‌بینند، بدون اینکه در جامعه یا مدرسه اصول بحث و گفت‌وگو را آموخته باشند و آن را تمرین کرده باشند، وارد بحث‌‌های سیاسی می‌‌شوند. درصورتی‌که بدونِ یک کلاس درس و تمرین مناسب که در آن دانش‌آموزان یکدیگر را بشناسند و معلّم نیز آن‌ها را بشناسد، بحث درمورد رویدادهای سیاسی ممکن است به جدلی کاملاً شخصی تبدیل شود. یعنی ممکن است گاهی ناآگاهانه از ماسک بحث سیاسی برای پوشاندن حرف‌‌هایی که دیگران را می‌رنجاند استفاده ‌‌شود یا در مواردی، بعضی با زبان تند و خشن سیاست امروز، حدود و مرزهای احترام متقابل را بشکنند.با توجه به شرایط موجود و نبود شرایط یادگیری اصول مباحثه در مدرسه برای کودکان، بهتر است وقتی بحث‌‌های سیاسی درمورد انتخابات در محیط خانواده مطرح می‌‌شود، از همین فرصت برای آموزش به کودکان استفاده کرد. والدین ابتدا باید در ایجاد فضایی که اعتماد، پاسخگویی و احترام را در اولویت خود دارد بکوشند. همچنین باید این درک وجود داشته باشد که طرح برخی از مسائل که کودک برای برخورد با آن‌ها آماده نیست ممکن است سبب بی‌اعتمادی کودک به جامعه و ایجاد اضطراب و نگرانی درباره‌ی آینده شود و حس امنیت او را تهدید کند. پس لازم است برای آرامش کودکان بحث‌‌های سیاسی نگران‌کننده و پیچیده در محیط خانواده یا در حضور کودکان مطرح نشود.واکنش مناسب والدین پس از اعلام نتیجه‌ی انتخاباتنکته‌‌ای که نباید از آن غافل شد واکنش ما بعد از اعلام نتایج انتخابات است. کودکان ممکن است پس از اعلام نتیجه‌‌ی انتخابات احساس موفقیت یا شکست کنند. پس باید مراقب احساسات آن‌ها باشیم و واکنش ما بهگونه‌‌ای باشد که به کودکان القا کنیم فارغ از نتیجه و فارغ از بحث‌‌های مربوط به حزب‌‌های سیاسی، با توجه به شرایط موجود، درادامه چگونه می‌توانیم بهترین کمک را به جامعه برای رشد و پیشرفت داشته باشیم.

چرا دراکولاهای هالیوود تغییر کرده اند؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:27:24 +0430

سینمای هالیوود دایرۀ‌المعارف بزرگی دارد که البته بایگانی نام و اطلاعات فیلم‌ها نیست، بلکه مملو از «واژه» است. واژگانی که معنایی متفاوت از معنای معیار دارند. این دایرۀ‌المعارف کتابی اسرارآمیز با جلد سنگی یا حتی یک فایل پی‌دی‌اف در کتابخانه‌های دیجیتال نیست. این دایرۀ‌المعارف در دستان فیلمساز است!“دراکولای جدید، خشونت منفی را لازمه‌ی عدالت می‌داند!”یکی از این واژگانِ غریب و دارای معنای خاص، واژه‌ی «به‌روزرسانی» است. وقتی از «به‌روزرسانی» نسخه‌های قدیمی فیلم‌ها سخن می‌گوییم، باید این واژه را در دایرۀ‌المعارف هالیوود جست‌وجو و معنا کنیم. در کارنامه‌ی این صنعتِ شگفت‌انگیز، داستان‌ها و افسانه‌های بیشماری وجود دارد که در طی دهه‌ها، نسخه‌های متعدّدی از آن‌ها ساخته شده است. از ورژن‌های مختلف داستان‌های دیزنی تا فیلم‌هایی که از رمان‌ها اقتباس شده‌اند.معمولاً ملاکِ به‌روزبودنِ نسخه‌های جدید همان پیشرفت کیفیت بصری و افزایش رنگ‌ولعاب جلوه‌های ویژه و نهایتاً طمطراق بیشترِ حماسه‌هاست، اما گاهی این به‌روزرسانی‌ها حالت دیگری پیدا می‌کند. به‌طوری‌که شاهد تغییرات ۱۸۰درجه‌ای در روند داستان هستیم! در این شرایط باید منتظر بود که جایگاه شخصیت‌های مثبت و منفی در داستان تغییر کند. سازندگان نام این تغییر فاحش را «روایت از زاویه‌ای دیگر» می‌گذارند.“شخصیت «فین» (جان بویگا) در «جنگ ستارگان» به‌یکباره از بودن در «محفل یکم» منزجر می‌شود و می‌بینیم که ناجیِ یکی از برترین نیروهای «مقاومت» می‌شود.”‌به‌عنوانِ‌مثال، شخصیت «فین» (جان بویگا) در «جنگ ستارگان» به‌یکباره از بودن در «محفل یکم» منزجر می‌شود و می‌بینیم که ناجیِ یکی از برترین نیروهای «مقاومت» می‌شود یا شخصیت «مالِفیسنت» که در فیلم «زیبای خفته» در نسخه‌ی سال ۲۰۱۴ جادوگر بدذاتِ داستان است، زنی خوش‌قلب و بادرایت نشان داده می‌شود که درنتیجه‌ی ازدست‌رفتن عشقش، ناچار است آن روی خود را نشان دهد و درنهایت، «دراکولا» ملموس‌ترین مثال برای تغییر شخصیت یک اسطوره است.?«دراکولا» فیلمی برگرفته از داستان «ولاد سوم»، شخصیتی منفور در تاریخ جنگ‌های امپراتوری عثمانی است که انتقام‌هایی سخت رقم می‌زند؛ اما در نسخه‌ی ۲۰۱۴، یک «ولاد» فداکار، خانواده‌دوست و مردم‌دار می‌بینیم که بسیار تطهیر شده است.در این‌باره، ارزیابی انیمیشن هتل ترانسیلوانیا ۲ را بخوانید!در این میان، سه مشخّصه می‌تواند مخاطب را متوجّه این دگردیسی‌های غیراصولی کند:قوس غیرمنطقی: تحوّل شخصیت‌ها بدون هیچ مقدّمه و دلیلی اتفاق می‌افتد. شخصیت «فین» در «جنگ ستارگان» در شرایطی تغییر می‌کند که در قسمت‌های قبل، هیچ نشانه‌ای از بُروز جرقه‌های تغییر و تحوّل در او نبود. در داستان «دراکولا» نیز بعد از ده‌ها برداشت از داستان «ولاد» درطی دهه‌ها، مخاطب به‌یکباره تصویری دیگری از یک جنایتکار می‌بیند.وصله‌ی ناجور: تغییر شخصیت‌ها در شرایطی است که برای کاراکترهای فرعی اتّفاق خاصی نمی‌افتد یا طوری تغییر نمی‌کنند که بر جذّابیت داستان اثرگذار باشد. در این میان، شخصیتِ تغییریافته مثل وصله‌ای ناجور در داستان خودنمایی می‌کند. نسخه‌ی به‌روزشده‌ی «جنگ ستارگان» بهترین مثال برای این مشخّصه است.تحریف و تطهیر: در انتقاد از تغییر شخصیت اسطوره‌های «جنگ ستارگان» یا «زیبای خفته»، نهایتاً به‌دلیل ماهیت تخیّلی داستان، می‌توانیم این توجیه عمومی را قبول کنیم که «این فقط یک فیلم است…»، اما شخصیت «ولاد» یک برابرِ خارجی و تاریخی دارد. این تغییر ماهیت در طراحی شخصیت او در نسخه‌های جدید معنایی دیگر از «به‌روزرسانی» را در دایرۀ‌المعارف هالیوود آشکار می‌کند و آن «تحریف» است.از سال ۱۹۹۲ که «برام استوکر» «دراکولا» را به‌عنوان نخستین نسخه‌ی داستان «ولاد» ساخت تا پیش از نسخه‌ی سال ۲۰۱۴، «ولاد» همان دراکولای ترسناکِ خون‌آشام بود که خون ترکان عثمانی را می‌مکید؛ اما به‌یکباره در سال ۲۰۱۴، ناگفته‌هایی که «گرِی شُور» به داستان اضافه می‌کند شخصیتِ شکنجه‌گر و خون‌ریز داستان را به قهرمانی تبدیل می‌کند که برای نجات رومانی و اروپا از تاریکی و کابوس ترکان، خون‌آشام‌شدن را به جان می‌خرد!گفتیم که دائرۀ‌المعارف هالیوود پر از کلماتی است که معنایی متفاوت با معنای معیار دارند و دیدیم که یکی از این کلمات «به‌روزرسانی» یا همان نسخه‌های جدید داستان‌هاست. می‌توان ادّعا کرد که این معانی خاص را نه صاحبان هالیوود، بلکه مردم به‌صورتِ ناخواسته مشخّص می‌کنند.” هالیوود برای فرار از آثار جبران‌ناپذیر خشونت‌های بی‌حدّوحصر، اسطوره‌های منفی را متحوّل می‌کند و با این کار، «خشونتِ منفی» برای مخاطبی که خواهان خشونت است توجیه می‌شود. “به بیان منتقدان، سینما وظایفی دارد؛ این وظیفه گاهی هشدار است، گاهی نشان‌دادن تصویر عریان واقعیت است، گاهی ساختنِ یک ذائقه برای مخاطب است و گاهی هم اسطوره‌سازی برای رضایتِ مخاطبِ تشنه است.در تحریف‌هایی که هالیوود انجام می‌دهد، «خشونت» اصلی‌ترین مؤلّفه‌ی شخصیت‌های تغییریافته است و وقتی می‌گوییم هالیوود خشن است، باید خشونت را نیز در دایرۀ‌المعارف هالیوود جست‌وجو و معنا کنیم.در جامعه‌ای که افرادش تشنه‌ی دیدن صحنه‌ی خشن هستند، خشونت نه یک عنصر منفی، بلکه یک عنصر تصفیه‌کننده است. مخاطب که با روزمرگی‌های خُردکننده و آلوده‌ی دنیای امروز دچار کدروت درونی شده است باید درونش را تصفیه کند و اصطلاحاً باید دلش خنک شود.خشونت در جامعه‌ی آمریکا ارضاکننده‌ی فرد است و برای کمک به چنین جامعه‌ای، قهرمانِ داستان راهی جز خشونت ندارد. اگر یک ابرقهرمان می‌خواهد جهان را نجات دهد، کشته‌شدن چند انسان در مبارزه‌ی جهانیِ او اجتناب‌ناپذیر است. یعنی قهرمان از برخی جهات، درعینِ قهرمان‌بودن، ضدِّقهرمان است.دراکولا: «گاهی دنیا به قهرمان نیازه نداره…؛ به تنها چیزی که نیاز داره، یه هیولاست.»دراکولای ۲۰۱۴، در پاک‌ترین حالتِ خود اعتراف می‌کند که راهی جز خون‌آشام‌شدن ندارد.او به جنایاتش اعتراف می‌کند: «وقتی روستاییان رو به سیخ می‌کشیدم، هیچ حسی نداشتم!» این سخنِ دراکولای قهرمان است!این‌طور به نظر می‌رسد که هالیوود برای فرار از آثار جبران‌ناپذیر خشونت‌های بی‌حدّوحصر، اسطوره‌های منفی را متحوّل می‌کند و با این کار، «خشونتِ منفی» برای مخاطبی که خواهان خشونت است توجیه می‌شود.«قدرتِ مقابل من خشن است؛ پس باید آن‌قدر خشن باشم تا دشمن را از بین ببرم.»هالیوود ژانر را حفظ می‌کند، اما چشم‌انداز را تغییر می‌دهد. قهرمان همان خون‌آشام است، اما این‌بار در پیِ احقاق عدالت. حال‌آنکه این خشونت، نه خشم به حق، بلکه نوع فجیعی از قساوت است.دراکولای جدید، خشونت منفی را لازمه‌ی عدالت می‌داند، درحالی‌که باید هنر قهرمان این باشد که درعینِ مبارزه، جانب کوچک‌ترین شئون زندگی را نیز داشته باشد. مبارزه‌ی یک قهرمان به‌منزله‌ی راه‌رفتن بر یک تار مو است! قهرمانی که در پیِ ازمیان‌برداشتنِ ظلم است می‌داند که برای پیروزی نباید دست به هر کاری بزند. او باید حساب خون‌های ریخته‌شده را پس بدهد… .

لوت‌باکس؛ تخم مرغ شانسی‌ های نسل جدید

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:17:33 +0430

با محبوب شدن روز به روز بازی‌‎های آنلاین، سیستم‌ها و مکانیزم‌های جدید و مبتکرانه‌ای پای خود را به عرصه‌ی بازی‌های ویدئویی باز می‌کنند که هر چه بیشتر بتوانند سودی برای سازندگان داشته باشند. بدون شک، یکی از مشهورترین و پرکاربردترین این سیستم‌ها، مربوط به «لوت باکس» است. اگر می‌خواهید تا کمی بیشتر با این مفهوم و نوع کارکرد آن آشنا شوید، با من همراه باشید. ساده‌ترین تعریف از لوت باکس را می‌توان « تخم مرغ شانسی مجازی» دانست. لوت باکس‌ که ترجمه تحت‌الفظی آن، «جعبه غارت» است، جعبه‌هایی‌ست که بازیکن یا به عنوان پاداش یا به عنوان آیتمی قابل خریدن از بازی آنها را دریافت می‌کند، در حالیکه که هیچ اطمینانی از محتوای درون آنها ندارد. معمولا محتوای لوت‌باکس‌ها، آیتم‌هایی برای سفارشی کردن شخصیت بازیکن است و اثری روی گیم‌پلی بازی ندارند.برای دسترسی به لوت ‌باکس‌ها قرار نیست که لزوما پولی خرج شود. برای به دست آوردن لوت باکس می‌توان از پول رایج داخل بازی استفاده کرد که معمولا با انجام فعالیت‌های مختلف، انجام چالش‌ها و ماموریت‌ها به دست می‌آیند یا اینکه خود لوت‌باکس پاداشی از پاداش‌های بازی باشد. البته لوت‌باکس‌ها به حدی برای بازیکنان جذاب شده‌اند که برای اینکه بتوانند لوت‌باکس بیشتری باز کنند، دست به جیب شده و از پرداخت درون‌برنامه‌ای استفاده می‌کنند.برای بهتر جا افتادن موضوع، به سراغ لوت باکس‌ها در بازی‌های مختلف و مشهور برویم که ممکن است با آن‌ها روبرو شوید.?در بازی Apex Legends به صورت روزانه، هفتگی و ماهانه باید چالش‌هایی انجام شود که با انجام دادن آن‌ها، سطح شخصیت بالاتر می‌رود. با بالا رفتن سطح شخصیت، بازی به بازیکن یک لوت‌باکس تحت عنوان Apex Pack جایزه می‌دهد. در این لوت باکس می‌توان انتظار پوشش برای شخصیت‌ها، پول رایج درون بازی و یا پوشش جدید برای اسلحه‌ها را داشت. همچنین می‌توان با پرداخت پول واقعی به این لوت باکس دسترسی داشت.دراین‌باره، ارزیابی تربیتی بازی حکم دادگاه / Genshin Impact را بخوانید!?در بعضی از بازی‌ها نیز همانند سری FIFA شاهد آن هستیم که به واسطه‌ی حضور لوت‌باکس‌ها، بازیکن‌‌های فوتبال به عنوان جایزه در نظر گرفته شده‌اند که به صورت مستقیم برروی تجربه‌ی بازی‌باز و گیم‌پلی تاثیر دارد. چنین بازی‌هایی بازیکن را بیشتر تشویق می‌کنند که برای به دست آوردن لوت باکس، پول واقعی خرج کنند.?از همینجا قصد دارم ساز و کار دیگری شبیه به لوت‌باکس را به شما توضیح دهم؛ گاچا!ساز و کار گاچا، شباهت بسیار زیادی با لوت‌باکس دارد با این تفاوت که آیتم‌هایی که به صورت تصادفی در اختیار بازیکن قرار می‌گیرند، به طور مستقیم روی کیفیت بازی کردن بازیکنان اثر دارند و این نکته، باعث می‌شود که بازیکنان حالا نه صرفا برای داشتن یک پوشش جذاب‌تر که پیش دوستان خود به آن افتخار کنند، بلکه برای لذت بردن از بازی و داشتن تجربه کامل‌تر از آن بخواهند دست به جیب شوند. این سیستم از بازی‌های ژاپنی شروع شد و اکنون در بسیاری از بازی‌های آسیای شرقی از جمله بازی پردرآمد Genshin Impact حضور دارد. برای نمونه، در این بازی، بسته‌هاش شانسی به نام آرزو شناخته می‌شوند. بازیکن باید با انجام فعالیت‌‌های مختلف نوعی پول رایج در بازی کسب کند که با آن بتواند در نهایت از قابلیت آرزو استفاده کند. هر آرزو احتمال دارد اسلحه‌ی جدید و یا شخصیت تازه به بازیکن بدهد که هر دو مورد روی تجربه بازی و فرایند گیم‌پلی بسیار موثر است و همین خاطر بازیکنان بسیار مشتاق خواهند بود تا بسته‌های شانس بیشتری با صرف پول واقعی باز کنند.این دو سیستم جدید، یعنی لوت‌باکس و گاچا، باعث اتفاقات زیادی در دنیا شده‌اند. این سیستم‌ها در برخی از کشورها به عنوان مصداق قمار شناخته شده و ممنوع هستند و در برخی کشورها، محدودیت‌هایی برای آنها در نظر گرفته شده است. کنگره آمریکا با دعوت از بازی‌سازها در این مورد توضیح خواست. همچنین نظام‌های رده‌بندی آمریکا (ESRB) و اتحادیه اروپا (PEGI) با تخصیص دادن، نشان‌هایی از وجود این ویژگی‌ اعتیادآور و قمارگونه در بازی به مصرف‌کنندگان اطلاع دهند.فارغ از افزایش هزینه‌ی بازی کردن، این ویژگی‌ها دارای چند اثر تربیتی، مخصوصا برای بازیکنان کودک و نوجوان، نیز هستند. اول اینکه با پررنگ کردن نقش پول، برای حل کردن مسائلی که در دنیای بازی با آنها رو به رو می‌شوند؛ فرزندان ما پول دوست بار خواهند آمد یا حداقل اهمیت پول در زندگی‌شان بسیار جدی خواهد شد.نکته‌ی مهم دوم، این است که این سیستم‌ها از دستگاه‌های قمار الگوبرداری شده‌اند و همان اثر را بر ذهن می‌گذارند. ذهن از اینکه نمی‌تواند پاداش را پیش‌بینی کند، لذت می‌برد و به هیجان می‌رسد. به همین خاطر، بازیکن، وابسته شده و مدتها خودش را درگیر استفاده از این سیستم می‌کند. برای همین، بازیکن زمان زیادی را صرف دنیای بازی می‌کند و منابعی که در دنیای واقعی به دست آورده است، خرج دنیای لذت‌بخش لوت‌باکس‌ها می‌کند. لذت وافری که البته خود آسیب‌هایی به همراه دارد که از حوصله این متن خارج است.نکته‌ی مهم سوم، پر رنگ کردن عنصر شانس است. به مرور، بازیکنی که درگیر این موارد شود، به این ایده می‌رسد که برنامه‌ریزی، تلاش و پشتکار هیچ فایده‌ای ندارند و شانس است که عامل موفقیت است. عامل موفقیتی که با صرف پول می‌توان آن را افزایش داد. به همین خاطر ممکن است انگیزه‌اش برای طراحی هدف و تلاش برای پیشبرد آنها و رسیدن به موفقیت را از دست بدهد.جمع بندی تربیتی ما در این مورد این است که مانع شویم فرزندانمان بازی‌هایی انجام دهند که از این سیستم استفاده می‌کنند یا اگر به انجام بازی‌هایی که دارای این سیستم‌ها هستند، مشغول هستند، به هیچ وجه اجازه استفاده از پرداخت درون برنامه‌ای برای باز کردن این تخم مرغ شانسی‌های جدید را ندهیم.

چرا فرزندم به الگوبرداری از قهرمانان ملّی نیاز دارد؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:16:42 +0430

ما در کشور عزیزمان قهرمانان زیادی داشته و داریم که در ابعاد مختلف زندگی موفق بوده و به کمالات زیادی دست یافته‌اند.کودکان و نوجوانان به این دلیل که هنوز هویّتشان به‌صورتِ‌کامل شکل نگرفته است بیشتر از هر زمان دیگری در زندگی‌شان به الگوبرداری نیاز دارند. آن‌ها درحالِ ساختن نظام ارزشی خود هستند. قهرمانان ملّی می‌توانند در انتخاب نظام ارزشی و حرکت در مسیر آن، الگوهای بسیار خوبی برای کودکان و نوجوانان باشند. در این یادداشت، به بررسی چرایی نیاز کودکان و نوجوانان به الگوبرداری از قهرمانان ملّی می‌پردازیم.یادگیری مشاهده‌ای: طبق نظریه‌ی یادگیری مشاهده‌ایِ بندورا، انسان وقتی رفتاری را از یک الگو مشاهده می‌کند و اطلاعاتی از آن دریافت می‌کند، «یادگیری» در او شکل می‌گیرد. این یادگیری باعث هدایت رفتار و اعمال بعدی انسان می‌شود. هرچه منزلت الگوی یادگیری بیشتر باشد، تأثیر آن بر مشاهده‌کننده بیشتر خواهد بود. ما می‌توانیم کودکان و نوجوانان را با داستان و روایت زندگی قهرمانان ملّی آشنا کنیم و برای آن‌ها توضیح دهیم که قهرمانان ما در موقعیت‌های مختلف چه واکنشی از خود نشان داده و چگونه رفتار می‌کرده‌اند.دراین‌باره، ارزیابی تربیتی فیلم سینمایی یدو را در کدومو بخوانید!تقویت هویّت ملّی: زمانی که کودکان و نوجوانان با قهرمانان ملّی آشنا می‌شوند و از رشادت‌ها و حماسه‌های آنان آگاهی پیدا می‌کنند، احساس تعلّق بیشتری نسبت به کشور خود دارند و در ادامه‌ی راه و مسیر این قهرمانان ملّی تلاش می‌کنند. ?‌ ” طبق نظریه‌ی یادگیری مشاهده‌ایِ بندورا،انسان وقتی رفتاری را از یک الگو مشاهده می‌کندو اطلاعاتی از آن دریافت می‌کند، «یادگیری» در او شکل می‌گیرد.”تقویت عزّتِ‌نفس: کودکان و نوجوانان با الگوگیری از قهرمانان و قراردادن خودشان در مسیر آن‌ها عزّتِ‌نفس بیشتری را تجربه خواهند کرد. کودک یا نوجوان وقتی مشاهده می‌کند که هموطن او توانسته است تا این اندازه موفق عمل کند و در آزمون‌های مختلف سربلند باشد، احساس غرور می‌کند و چون این مشاهدات برای او مطلوب است؛ تلاش می‌کند با قهرمانان ملّی خود همانندسازی کند.جلوگیری از الگوقراردادنِ قهرمانانِ بیگانه با فرهنگ ایرانی و اسلامی: کودکان و نوجوانان وقتی با قهرمانان ملّی در زمینه‌های مختلف آشنا می‌شوند، متوجه می‌شوند که اگر می‌خواهند قهرمانی را الگوی خود قرار دهند، این ظرفیت در داخل کشور وجود دارد و نیازی به الگوگیری از قهرمانانی ندارند که فرهنگشان با فرهنگ ایرانی و اسلامی همخوانی ندارد.تقویت معنویت: بسیاری از قهرمانان ایرانی درکنارِ مدیریت، شجاعت و دلاوری‌هایی که داشته‌اند، به تقویت بُعد معنوی خودشان و رابطه‌ی عمیقشان با خدا پرداخته‌اند. معنویت و ایمان بسیاری از قهرمانان ملّی باعث شده رشادت‌های آنان رنگ‌وبوی دیگری به خود بگیرد و بُعد الهیِ آن برای همه مشهود باشد. ما می‌توانیم این ویژگی قهرمانان ملّی را برای کودکان و نوجوانان شرح دهیم و آنان را به الگوگیری از معنویت قهرمانان و رابطه‌ی آن‌ها با خدا تشویق کنیم.تشکیل نظام ارزشی کودکان و نوجوانان بر پایه‌ی فرهنگ ایرانی و اسلامی: مطابق با نظریه‌ی رشد روانی-اجتماعی «اریک اریکسون»، کودکان و نوجوانان در این سن هنوز هویّت کاملی به دست نیاورده‌اند. آن‌ها به‌خصوص در طول دوره‌ی نوجوانی به نظام‌های فکری و ارزشی مختلف فکر می‌کنند و به مشاهده‌ی آن‌ها می‌پردازند تا تصمیم بگیرند به کدامیک باید معتقد باشند و طبق ارزش‌های آن رفتار کنند. در پایان دوره‌ی نوجوانی، هویّت باید کاملاً شکل بگیرد .آشناشدن با قهرمانان ملّی و الگوقراردادنِ آن‌ها به کودکان و نوجوانان کمک می‌کند تا با نظام ارزشیِ قهرمانان ملّی آشنا شوند و در مسیر آن‌ها حرکت کنند.آشنایی با قهرمانان ملّی و الگوبرداری از آن‌ها ثمرات محسوسی در رشد روانی کودکان و نوجوانان دارد. والدین و مربّیان نقش بسیار مهمّی در ارائه‌ی قهرمانان ملّی به کودکان و نوجوانان و چگونگی الگوگیری از آنان دارند. در یادداشت بعدی، به چگونگی آشناکردن کودکان و نوجوانان با قهرمانان ملّی و الگوگرفتن از آن‌ها خواهیم پرداخت.منابع:(سیف، علی‌اکبر (مترجم)؛ مقدّمه‌ای بر نظریه‌های یادگیری؛ بخش یادگیری مشاهده‌ای بندورا؛ نشر دوران)(سیدمحمّدی، یحیی (مترجم)؛ روانشناسی رشد؛ بخش ششم: نوجوانی؛ نشر ارسباران)(ثنایی، باقر؛ «نظریه‌ی یادگیری اجتماعی»؛ فصلنامه‌ی تعلیم‌وتربیت: ۱۴)

چگونه عادت‌های اشتباه فرزندمان در مواجهه با بازی های دیجیتال را اصلاح کنیم؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:15:49 +0430

با همه‌گیری تبلت و موبایل، بازی به جزء جدانشدنی برنامه‌های گوشی تبدیل شده است. بازی‌های ویدئویی شکل عمده‌ای از سرگرمی مردم شده و وارد زندگی خانوادگی افراد شده‌اند. زمانی که در مترو و اتوبوس حوصله‌مان سر می‌رود بازی می‌تواند مسیر را برایمان دلچسب‌تر کند. کودکان و نوجوانان که از نسل دیگری هستند و تا چشم‌باز کرده‌اند انواع و اقسام تکنولوژی را دیده‌اند، اغلب علاقه و کشش بیشتری به بازی‌های کنسولی و موبایلی پیدا می‌کنند و می‌توان گفت که بازی‌کردن در بین فرزندانمان تبدیل به یک عادت شده است.دانشمندان می‌گویند عادت‌ها به این دلیل به وجود می‌آیند که مغز مرتب به دنبال راه‌هایی است تا سعی و تلاش را کم کرده و در انرژی مصرفی صرفه‌جویی کند. اگر تمام‌کارها به خود مغز واگذار شوند مغز سعی می‌کند تقریباً هر کار روتین و معمولی را به شکل یک عادت درآورد چون عادت‌ها به ذهن ما اجازه می‌دهند اغلب اوقات تجزیه و تحلیل را کاهش دهد. این غریزه‌ی صرفه‌جویی، مزیت بزرگی است. یک مغز کارآمد به فضای کمتری نیاز دارد بنابراین نیاز نیست مغز ما برای کارهای روتین مثل راه‌رفتن انرژی اضافی صرف کند و می‌تواند از این پتانسیل در زمینه‌های دیگری مانند کسب علم و مهارت‌آموزی استفاده کند.?ذهن ما نمی‌تواند تمایزی بین عادات خوب و بد قائل شود و فقط برای نگهداشت انرژی، هر رفتار تکراری را چه خوب و چه بد تبدیل به عادت می‌کند. به همین دلیل نیاز است آگاهانه فرایند ساخت عادت را کنترل کنیم. برای کنترل آگاهانه عادت‌ها باید اول «چرخه عادت» را بشناسیم. حلقه عادت از سه جز تشکیل شده:سرنخ (Trigger): عاملی که به مغز می‌گوید در حالت خودکار قرار بگیرد و از کدام عادت استفاده کند.روتین (Routine Behavior): پاسخ‌های حقیقی ما به عادات هستند. این رفتارها می‌توانند شامل افکار ذهنی بوده و یا اعمال فیزیکی را شامل شوند که در مواجهه با محرک‌ها از خودمان نشان می‌دهیم.پاداش‌ها (Reward): یک عادت را تقویت می‌کنند و به مغزمان کمک می‌کند تا بفهمد آیا چرخه خاصی ارزش آن را دارد که برای آینده به‌خاطر سپرده شود یا خیر.به‌مرورزمان این چرخه خودکار می‌شود. نکته‌ی مهم این است که عادت‌ها سرنوشت ما نیستند و برای تغییر هر عادت کافی است سرنخ و پاداش را شناسایی کنیم تا بتوانیم روتین را تغییر دهیم.گرچه عادت‌ها سرنوشت ما نیستند اما برای تغییر هر عادت نیازمند صرف وقت و انرژی و برنامه ریزی مرتب برای تغییر روتین‌ها و بالطبع شکل گیری عادت جدید هستیم.برویم سراغ بحث بازی‌های ویدئویی و سرنخ و پاداشی که فرزندمان را درگیر بازی‌کردن می‌کنند.سرنخ: اکثر افراد برای فرار از مشکلاتی که در زندگی واقعی با آنها روبرو می‌شوند سراغ بازی‌های ویدئویی می‌روند. حتماً در طول هفته برای فرزندتان پیش‌آمده که با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم کند خواه نداشتن هم‌بازی در دوران کودکی باشد یا عصیانگری‌های روحی در دوره نوجوانی، همه این عوامل می‌تواند باعث گوشه‌گیری و در خود فرورفتن و سرنخی برای روی‌آوردن به گیم باشد.پاداش: بازی‌های ویدئویی تحمل دوپامین را افزایش می‌دهد. دوپامین انتقال‌دهنده عصبی در مغز ما است که میزان لذت را تنظیم می‌کند. وقتی برای بازی‌کردن چندین ساعت وقت صرف می‌شود یعنی تحمل دوپامین ایجاد شده و دیگر هیچ فعالیت دیگری به‌اندازه‌ی گیم جذاب نخواهد بود. علاوه بر این بازی‌ها چالش‌برانگیز هستند و باعث کشش بیشتر بازیکن به سمت خود می‌شوند و این خاصیت را دارند که بر احساسات منفی سرپوش گذاشته و موقتاً تسکین دهند. هر سه این دلایل پاداش مناسبی برای بازیکن هستند.حال که سرنخ و پاداش را شناسایی کردیم برویم سراغ چرخه عادت گیم بازی‌کردن. شکل زیر چرخه عادت را که شامل سرنخ، روتین و پاداش است، نشان می‌دهد. همان‌طور که در شکل مشاهده می‌فرمایید فرزندمان برای فرار از مشکلات و کمبودها به سراغ بازی کردن به تنهایی و یا با دوستانش می رود و در ازای بازی کردن احساس خوبی به دست می‌آورد. تکرار سرنخ- روتین- پاداش بازی کردن را تبدیل به یک عادت می‌کند.?اینکه بچه‌های ما به‌تنهایی یا همراه با همسالان و دوستان خود بازی‌های دیجیتال را انجام دهند اصلاً بد نیست اما اینکه این مسئله تبدیل به روتین و سپس عادت شود می‌تواند برای آن‌ها مخاطراتی را به همراه داشته باشد. ساعت‌ها پشت‌سرهم بازی‌کردن بچه‌ها کم‌تحرکی آنها و به‌واسطه‌ی آن مشکلات گوارشی و چاقی را در پی دارد، بازی‌های آنلاین و چت‌های صوتی و متنی که نظارتی بر آن‌ها نیست خطرات زیادی از فحاشی و لو دادن اطلاعات شخصی تا سوءاستفاده و تهدیدات روحی و بازی با غریبه‌ها را به همراه دارد. خشونت بازی‌ها و مسائل جنسی پیدا و پنهان در بازی‌ها غیرقابل‌انکار هستند. همچنین ما به‌عنوان والد هیچ اطلاعاتی از سبک بازی و اصطلاحات بازی بچه‌هایمان نداریم که باعث می‌شود ادبیات گفتگو و پیوندهای عاطفی ما و آنها به مرور زمان کم‌رنگ‌تر شود.به عنوان یک واقعیت باید قبول کنیم که نمی‌توانیم همواره فرزندمان را از گیم دورنگه داریم و اصولاً ذات بشر از هرآنچه دورنگه داشته شود بیشتر حریص می‌شود، حتی اگر فرزند شما الان تمایلی به بازی‌های دیجیتال ندارد، هیچ تضمینی وجود ندارد که این عدم علاقه همیشگی باشد و شما به عنوان یک والد نیاز است قبل از هر بحرانی به راه حل‌های حل مساله فکر کنید.اگر می‌خواهید آسیب‌هایی را که بازی‌های ویدئویی بر ذهن و جسم فرزند شما می‌گذارد، تقلیل دهید، پیشنهاد ما تغییر روتین‌های چرخه‌ی بازی کردن و مدیریت صحیح عادت بازی‌های ویدئویی است. ی از این راه‌حل‌ها همراهی با فرزندتان در هنگام بازی است تا بتوانید به‌مرور، چرخه عادت را برایش تغییر دهید. همان‌طور که قبلاً هم گفتیم با تغییر روتین‌ها می‌توان عادت‌های جدید ایجاد کرد. در شکل پایین با تغییر روتین فرزندتان که به تنهایی یا بادوستان خود بازی می‌کرد به شب خانوادگی همراه با بازی‌های ویدئویی می‌توانیم چرخه‌ی عادت جدید ایجاد کنیم. کمی از زمان استراحت بعد از شام یا اوقات عصرانه را وقت بگذارید و بازی های موبایلی و کنسولی که در اختیارتان است یا با جستجو در کدومو و خواندن اطلاعات بازی‌ها، آن را نزدیک به سلیقه‌ی خود می دانید، انتخاب کرده و با نگاه درمانی به طور منظم و هر روز یا هر آخر هفته همراه تمام اعضای خانواده بازی کنید. به مرور این روتین جدید جایگزین تنهایی بازی کردن فرزندتان و ایجاد سبک زندگی جدید و جذاب برای همه‌ی اعضای خانواده می‌شود که در مقاله‌ی سنت بازی های دیجیتال در این باره بیشتر توضیح داده ایم.?

چرا باید سنت بازی های خانوادگی را ایجاد کنیم؟

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:14:58 +0430

اوقات فراغت خانوادگی یکی از مهم‌ترین جنبه‌های ایجاد پیوند خانوادگی محکم و دلپذیر است. هرچه زمان بیشتری را بتوانیم به‌عنوان خانواده در کنار هم بگذرانیم، یک فعالیت مثبت انجام دهیم و با هم کار کنیم، پیوند خانوادگی ما قویتر می شود. با توجه به استفاده‌ی روزافزون موبایل و تبلت هوشمند، بازی‌های ویدئویی تفریحی کم خرج و همیشه در دسترس می‌باشد که هنر مدیریت والدین را می‌طلبد و در همه‌گیری بیماری کویید ۱۹ می‌توان در منزل تفریح مهیج و جذاب را تجربه کرد و گزینه‌ی خوبی برای ایجاد یک سنت بازی شبانه یا بازی در آخر هفته‌ها را شکل داد. بازی های ویدئویی پتانسیل همکاری و دورهمی را دارند و برای فرزندمان جذابیت بیشتری نسبت به سایر فعالیت‌های خانوادگی دارند. در ادامه با مزایای بیشتر این ایده جدید آشنا می‌شویم.” با ایجاد یک سنت دلنشین خانوادگی با کمک بازی های ویدئویی و ایجاد یک عادت دسته جمعی به تحکیم و ترمیم روابط خانوادگی کمک کنید. “شناسایی علایق اعضای خانوادهاگر با فرزندانمان بازی کنیم، می‌توانیم در جریان علاقه‌ی آن‌ها قرار گیریم و عشق آنها به بازی را درک کنیم نه اینکه آنها را به‌خاطرش تنبیه کنیم. در حین بازی‌کردن با قهرمانان و شخصیت‌هایی که فرزندمان علاقه‌ی بیشتری به آنها دارد، آشنا می‌شویم. به گذشته‌ی خود نیم‌نگاهی می‌اندازیم و با مرور خاطرات دوران نوجوانی به یاد شخصیت‌های مورد علاقه‌ی خود و احساسمان نسبت به آن‌ها می‌شویم و بیشتر می‌توانیم فرزندمان را درک کرده و با او همدلی کنیم.گفتگو را پایه‌ریزی کنیمگاهی اوقات، زندگی ممکن است کمی دشوار باشد و حقیقت این است که با بزرگ‌تر شدن فرزندانمان، به نظر می‌رسد یک دوره چندساله در زندگی آنها وجود دارد که ترجیح می‌دهند با شخص دیگری به‌جای ما صحبت کنند و زمان بگذرانند. حتی اگر والد کنترل‌گری باشیم و بتوانیم کودکمان را در سنین پایین‌تر از آسیب‌های بازی‌ها درامان نگه‌داریم هیچ تضمینی وجود ندارد که در نوجوانی هم بتوانیم کنترل اوضاع را در دست داشته باشیم. هرچه آن‌ها بزرگ‌تر شوند یافتن ادبیات مشترک گفتگو کار سخت‌تری می‌شود. قبول داریم که بازی خانوادگی سناریوی معمولی نیست اما لازم نیست که یک خانواده عادی باشیم، سنت بازی خانوادگی می‌تواند زمینه‌ی گفتگو را ایجاد کند. اگر یکی از والدین رابطه‌ی کم‌رنگ‌تری با فرزند خود دارد، می‌تواند با انتخاب یک بازی هدفمند این روابط را بهبود بخشد. گیم نقطه مشترک خوبی برای گفتگو است چون فرزندمان علاقه‌ی بیشتری به آن دارد و زمینه‌ی گفتگو راحت‌تر فراهم می‌شود.کار گروهی یک امر ضروری استانجام بازی‌ها بدون هم‌تیمی سخت است، حتی اگر بازی‌های تک‌نفره هم انتخاب کنیم بازهم با کمک همسر و فرزندمان مسیر بازی را می‌توان هموارتر طی کرد. همکاری مشترک برای رسیدن به یک هدف مشترک می‌تواند برای همه‌ی اعضای خانواده جذاب باشد. در جامعه‌ای که زندگی می‌کنیم فردگرایی اولویت بیشتری نسبت به کار گروهی دارد، بنابراین ما و فرزندمان نیز خواه‌ناخواه تمایل بیشتری نسبت به اعمال فردی داریم و در غالب یک کار گروهی کمتر نقش‌آفرینی می‌کنیم، بازی‌های ویدئویی بستر مناسبی جهت ترمیم این خلأ اجتماعی می‌باشد.اعتمادبه‌نفس ایجاد کنیملازم نیست همیشه بازی‌ها برنده یا بازنده داشته باشند، اما می‌توان با انتخاب آگاهانه یک بازی به فرزندمان اجازه برنده شدن دهیم تا اعتمادبه‌نفس بیشتری بیابد البته این کار به شرطی راه‌حل مناسبی است که همیشه برنده‌ی میدان نباشد. اگر اختلاف سنی فرزندان متفاوت باشد باید حواسمان به کوچک‌ترها بوده تا از باخت‌های پی در پی آسیب نبینند انتخاب بازی هوشمندانه می‌تواند مسیر را هموارتر سازد.استرس یادگیری را کاهش دهیماسترس خصوصیتی است که از روزهای اول کودکی تا سن پیری با ما همراه است. اضطراب زندگی را تا حد زیادی تلخ می‌کند و ما را از تمام تماس های اجتماعی و یادگیری مهارت‌های جدید بازمی‌دارد. برای غلبه بر این مشکل بازی ویدئویی فرصت طلایی به ما می‌دهد تا استرس مضر را برای رویارویی با موارد جدید در زندگی کاهش دهیم. می‌دانیم هرکدام از اعضای خانواده در یک سبک خاصی از بازی‌ها مهارت بیشتری دارند، شاید فرزندمان در رانندگی و شلیک کردن بهتر از ما باشد یا ما دربازی‌های جور کردنی و حل جدول سریع‌تر باشیم، همین مسئله به همه‌ی اعضای خانواده کمک می‌کند تا استرس یادگیری مهارت‌های جدید را تبدیل به فرصتی برای رشد کنند. اغلب ما والدین از ترس این‌که بازی‌های نسل جدید با گذشته متفاوت‌تر شده و نیازمند سرعت عمل بیشتری است از همراهی با فرزندمان خودداری کرده و کم‌کم از او فاصله می‌گیریم، شب بازی خانوادگی فرصت خوبی برای مهارت‌افزایی تمام اعضای خانواده و غلبه بر استرس‌های زیاد است.بازی‌کردن باعث آموزش فرزندمان می‌شوددر حین بازی‌کردن فرصتی برای ایجاد رقابت سالم بین افراد خانواده و آموزش رفتار جوانمردی به کودکان در حین بازی ایجاد کنیم. به طور مثال رفتارهای جوانمردانه در بازی فوتبال را می‌توان به فضای بازی فیفا کشاند تا فرزند ما متوجه این قضیه شود که علاوه بر مسئله بردوباخت مسائل مهم‌تر دیگری هم وجود دارد. همچنین می‌توانیم مسائلی نظیر مدیریت منابع و دارایی‌ها و استراتژی پیشبرد بازی را به فرزندمان یاد بدهیم و به او کمک کنیم تا در کنار تخلیه هیجانات روحی، آموزش‌های مفیدی را داشته باشد.ایجاد سلیقه‌ی خانوادگیامروزه اکثر نوجوانان و حتی کودکان منبع جستجوی بازی برایشان دوست‌هایشان هستند اگر شما به‌عنوان والد همراه بازی بچه‌ها باشید به‌نوعی در طولانی‌مدت می‌توانید ذائقه فرزند خود را به سمت بازی‌هایی مناسب هنجارهای خانوادگی خود ببرید. به طور مثال با سوق دادن اعضای خانواده به سمت بازی‌های حرکتی و ورزشی و ایجاد علاقه و انگیزه برای ورزش می‌توانیم آسیب بی‌تحرکی و چاقی که از پیامدهای بازی‌کردن است، کاهش دهیم.بازیکنان دیگر را بشناسیمبا بازی‌کردن کنار فرزندمان متوجه می‌شویم که بچه‌هایمان با چه کسانی بازی می‌کنند، درست مثل وقتی‌که مراقب دوست‌های بچه‌هایمان در فضای واقعی هستیم. به‌خاطر داشته باشیم که بعضی از بچه‌ها راحت‌تر می‌توانند در یک بازی آنلاین دوست شوند و نیازمند مراقبت و حمایت بیشتری هستند.“امروزه یکی از خطرات بازی‌های رایانه‌ای فضای آنلاین آن‌هاست. امکان گفتگو و برقراری ارتباط با غریبه‌ها و خریدهای درون بازی می‌توانند آسیب جدی برای فرزندمان داشته باشد.”با کودک خود در مورد خطرات انجام بازی‌های آنلاین، مانند آزار و اذیت اینترنتی، سرقت اطلاعات و ملاقات شخصی که ممکن است به روش‌های مضر دیگری رفتار کند، صحبت کنیم. به کودک خود بیاموزیم که چگونه اطلاعات خود را خصوصی نگه دارد. بدانیم فرزندمان با چه کسانی به‌صورت آنلاین بازی می‌کند و چگونه با دیگران تعامل دارد. در حین بازی به آن‌ها این اطمینان را بدهیم که همان‌طور که در دنیای واقعی اگر مسئله‌ای آنها را تهدید کرد در کنارشان هستیم در دنیای مجازی هم با آنها همراه هستیم.‌همه ما می‌دانیم که تنها با فشار و کنترل‌گری نمی‌توانیم همیشه فرزندمان را از بازی‌های ویدئویی که امروزه تبدیل به یک رسانه جدی شده است دورنگه داریم، همچنین می‌دانیم که فرزند نوجوانمان علاقه‌ی بیشتری به بازی با همسالان خود دارد، پس بهتر است از همین امشب شروع کرده و سنت بازی خانوادگی را تبدیل به یک عادت خانوادگی کنیم تا بتوانیم به‌مرورزمان آسیب‌های احتمالی بازی را کاهش دهیم و تفریحی جذاب برای همه‌ی افراد خانواده ایجاد کنیم.

پیشنهادهای خانوادگی کدومو به مناسبت روز جهانی خانواده

kodoumo — Tue, 13 Jul 2021 15:14:01 +0430

۲۵ اردیبهشت را به عنوان روز جهانی خانواده می‌شناسند و چه بهانه‌ای از این بهتر تا کدومو پیشنهادهای جذابی داشته باشد برای یک خانواده سالم! کدومو به کمک خانواده‌ها پیشنهادهایی خانوادگی ارائه کرده که هم بتوانید فیلم و انیمیشن‌های سالمی را بهتر بشناسید هم بازی‌های بامزه و سالمی را در کنار فرزندان خود تجربه کنید. اما ۴ یادداشت کاربردی این بسته‌ی پیشنهادی را کامل‌تر کرده که به مهارت‌های شما به‌عنوان والدین دغدغه‌مند در دنیای رسانه چیزی اضافه می‌کند. نظر خودتان و پیشنهادهای بیشتر خودتان را هم برای کدومو بفرستید چون همین نظرات خانواده‌هاست که کدومو را می‌سازد.یک ) هشت بازی بامزه خانوادگیدر این بسته‌ی پیشنهادی، ۸ بازی سالم پیشنهاد شده که مخاطب بعضی از آنها کودک و مخاطب اصلی بعضی از آنها نوجوانان هستند.دو) هشت فیلم و انیمیشن سالم خانوادگیتا دلتان بخواهد فیلم و انیمیشن تازه برای تماشا هست اما اینکه این آثار مناسب تماشای خانوادگی باشد موضوع دیگری است. اینجا هشت اثر سالم برای تماشای راحت در محیط خانواده به شما پیشنهاد شده است.سه) هشت ویژگی انیمیشن خانوادگیبه‌جای اینکه بگردیم و ببینیم چه کسی به ما انیمیشن مناسب خانوادگی معرفی می‌کند با دانستن این هشت ویژگی می‌توانیم خودمان به دیگران پیشنهادهای مناسبی داشته باشیم!چهار ) چرا باید سنت بازی های خانوادگی را ایجاد کنیم؟خیلی از والدین دوست دارند فرزندانشان بیشتر مشغول بازی‌های مختلف باشد تا به انبوه مشغله‌های مختلفشان برسند؛ اما نمی‌دانند که همراهی کردن با فرزندانشان هنگام بازی چه فواید زیادی دارد!پنج ) خانواده‌ی مسئولیت‌پذیر در دنیای رسانه چه ویژگی‌هایی دارد؟همه‌ی ما به‌عنوان والدین دوست داریم تعامل مناسبی با فرزندانمان در ارتباط با رسانه‌ها داشته باشیم؛ اما چه باید کرد؟ گفتگو یکی از شاه‌کلیدهای این تعامل مناسب است!شش) پنج گام ساده به سوی خانواده‌ای با رژیم مصرف رسانه‌ای سالم!کنترل کردن اینکه فرزند من چقدر از زمانش را صرف بازی‌های دیجیتال، تماشای فیلم و … می‌کند سخت است. اما اینجا پنج گام ساده به شما پیشنهاد می‌شود که خیلی به کارتان می‌آید!