https://virgool.io/feed/@koroshaghighi “خاکستر خیال” گریزگاهی است برای کشف زیبایی‌های پنهان و سکوت‌های ناگفته. آرامش را در نگاه غزال، همسرم، و نلی، گربه‌ی کوچکمان، می‌یابم. این‌جا، عشق، اندیشه و خیال پلی است میان من و شما. fa 2026-04-15 08:22:15 https://files.virgool.io/upload/users/84799/avatar/Aimg8M.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@koroshaghighi https://virgool.io/@koroshaghighi/%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%8E%D8%B1-%D9%87%D9%8E%D9%85-%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B4%D9%8E%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-x8vqqr9em87q ای مادرم،بانوی بی‌همتای مهربانی و استقامت،تو آنی که در سکوت، غوغا می‌آفرینیو در هیاهو، آرامش را نثار می‌کنی.زمین با تمام سختی‌هایش در برابر لطافت دست‌هایت سر خم می‌کند،و آسمان، با تمام وسعتش، در برابر کوچکی قلب بزرگت شرمنده است.تو نوری هستی که در ظلمت جان می‌تابی،و سایه‌ای که در آفتاب داغ زندگی، پناه می‌بخشی.روز مادر را به تو،که هم‌زمان آغازگر و پایان‌دهنده تمام زیبایی‌های زندگی منی،تبریک می‌گویم.دست‌هایت، محکم‌ترین تکیه‌گاه در لحظات ضعف استو نگاهت، لطیف‌ترین نوازش در سخت‌ترین روزها.بمان برایم، مادرم،که بی‌تو، گرما به سرمایی بی‌روح بدل می‌شود،و شادی به اندوهی بی‌پایان. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 22 Dec 2024 15:15:04 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%DB%8C%D9%84%D8%AF%D8%A7-%D9%88-%DA%86%D9%84%D9%87-%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4-%D8%B4%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-gl4bkxjgvhoa شبی طولانی و آرام، جایی که تاریکی، امید را در دل‌های آدمی به چالش می‌کشد؛ شبی که تمام تنهایی‌ها در حصار سکوت، به نور سپیده‌دم چشم می‌دوزند. یلدا، واژه‌ای که از دیاری بیگانه برآمده و شب چله، مفهومی که از دل فرهنگ کهن ایرانی برخاسته است. این دو واژه، گویی از دو جهان متفاوت می‌آیند، اما در حقیقت، روایتگر یک داستان‌اند؛ داستان شب بلند، داستان تولد نور، و داستان انسان.دعوای بی‌پایان بر سر واژه‌هادر هیاهوی این دنیای پر فراز و نشیب، آیا به‌راستی باید برای واژه‌ها شمشیر بکشیم؟ «یلدا»، که از زبان سریانی آمده، آیا باید به جرم غریبه بودن طرد شود؟ یا «چله»، که از اصالت ایرانی سخن می‌گوید، باید به‌تنهایی بار معنایی این شب را به دوش بکشد؟ این جدال، مرا به یاد استدلال دهخدا می‌اندازد، آن‌گاه که با منطق و تیزبینی، از زیاده‌روی در سره‌گرایی انتقاد کرد. زبان، پیکری زنده است که با هر واژه، نفسی تازه می‌کشد. آیا بریدن شاخ‌وبرگ‌های این پیکر، آن را زیباتر می‌کند، یا تنها به فقری ناشی از تعصب منجر می‌شود؟یلدا یا چله؟دو واژه، دو روایت: «یلدا»، واژه‌ای که معنای تولد و امید را در دل دارد، و «چله»، اصطلاحی که زمستان سخت و سرما را به یاد می‌آورد. یلدا از آسمان اسطوره‌ها می‌آید؛ نماد زایش خورشید، غلبه بر تاریکی، و آغاز روشنایی. اما شب چله از زمین برخاسته؛ از تقویم زراعی ایران، از قصه‌های روستاییان و فصل‌های سال.آیا این دو واژه رقیب‌اند؟ یا می‌توان آن‌ها را مکمل یکدیگر دانست؟ یلدا از خیال و امید سخن می‌گوید و چله از واقعیت زندگی. مگر نه اینکه زندگی به هر دوی این‌ها نیاز دارد؟ پس چرا یکی را به نفع دیگری حذف کنیم؟افراط و تفریط؛ زخم زبان و فرهنگفرهنگ، مانند آینه‌ای است که در گذر زمان، بازتاب‌دهنده زیبایی‌های تمدن‌هاست. اما این آینه، زمانی شکسته می‌شود که افراط و تفریط بر آن سایه اندازد. جنبش فارسی سره، نمونه‌ای از این شکاف بود. عشق به زبان، ستودنی است، اما اگر این عشق، چشمان خرد را ببندد، به خشونتی نامحسوس علیه زبان می‌انجامد.آیا می‌دانستید بسیاری از واژه‌های فارسی امروزی ریشه غیربومی دارند؟ «کتاب»، «مدرسه»، و «چای» تنها نمونه‌هایی از این کلمات‌اند که با ورود به زبان ما، بخشی از هویت فرهنگی ما شدند. یلدا نیز چنین است. حافظ در شعری می‌گوید:“صحبت حکام ظلمت شب یلداست”و صائب تبریزی می‌نویسد:“بس که شد شب‌های هجران بلندچون شب یلدا فراغم دراز”چگونه می‌توان واژه‌ای را که قرن‌ها در ادبیات و فرهنگ ما ریشه دوانده، غریبه دانست؟چرا “یلدا” و نه “چله”؟شاید بپرسید چرا «یلدا» به‌عنوان نام دختران انتخاب می‌شود، اما «چله» نه؟ دلیل روشن است: موسیقی آوایی و بار معنایی. یلدا کوتاه، موزون و سرشار از امید است. واژه‌ای که معنای تولد و روشنایی را تداعی می‌کند. اما چله، هرچند اصیل، بیشتر نماد سرما و سختی است. انسان، زیبایی و شادی را جست‌وجو می‌کند؛ و یلدا، در اوج این دو قرار دارد.دعوت به تأملبیایید در این شب طولانی، به جای جنگ بر سر واژه‌ها، عشق به فرهنگ خود را گرامی بداریم. یلدا و شب چله، هر دو از شب‌های ما سخن می‌گویند؛ یکی از افق رویاها و دیگری از خاک واقعیت. اجازه دهیم این دو دست در دست هم، روایتگر داستان‌های ما باشند.فرهنگ ما، همچون خورشید، با هر طلوع، نوری تازه می‌گیرد. این نور، گاه از دل یلدا می‌آید و گاه از گرمای چله. پس به جای حذف یکی، هر دو را در آغوش بکشیم و از این آشتی، چراغی برای شب‌های بلند بسازیم.«این نوشتار را تقدیم میکنم به برادرم روزبه، که خود اسطوره‌ای زنده و نویسنده‌ای از جنس نور و امید است» خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Fri, 20 Dec 2024 22:52:32 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%87-rmowg3x8fvus باران همیشه می‌بارد. گاهی بیرون، بر سقف و سنگفرش خیابان‌ها، و گاهی درون، جایی که خاطرات از کنج‌های تاریک ذهن برمی‌خیزند و پا به راهروهای خالی قلب می‌گذارند.آن عصر بارانی در مترو، وقتی صدای «مرا ببوس» از میان هدفون‌هایم در کانال دوستی به گوشم رسید، بارانی دیگر شروع شد. ترانه، مثل نسیمی قدیمی، غبار سال‌ها را کنار زد و مرا به خیابان‌های پررنگ‌و‌بو و غم‌آلود کودکی‌ام برد.پدرم، شاهپور، مردی بود که هنر از سر انگشتانش جاری بود. او کفاش بود، اما نه از آن کفاش‌هایی که پایشان به چرخ‌های سنگین و ماشین‌های صنعتی بند است. او با دست‌هایش زندگی می‌کرد؛ سوزن و نخ، چرم و میخ، و چکشی که هر ضربه‌اش بوی خاطره می‌داد. کفش‌هایی که می‌دوخت، ساده نبودند. بیشتر برای سوارکاران و رویاهایشان بود؛ کفش‌هایی که انگار نه برای پاها، بلکه برای آرزوها طراحی شده بودند. وقتی نگاهش به چرم‌های خام می‌افتاد، گویی سرنوشت آن‌ها را از پیش می‌دانست.باران که شدت می‌گرفت و صدای ترانه در گوشم می‌پیچید، انگار آن خیابان‌ها زنده می‌شدند. خیابان‌هایی که در کودکی، پدرم را در آن می‌دیدم؛ با قدم‌هایی سنگین و نگاهی که گاهی به زمین خیره بود و گاهی به آسمان. او از روزگار اِشغال و کودتا چیزهایی می‌دانست، اما حرفی نمی‌زد. تنها وقتی درباره کمک ١٠٠ تومانی‌اش به دولت مصدق گفت، حس کردم برای آرمان‌هایش چقدر دل سپرده بوده است.آن روزها در خانه یا میان خویشاوندان، صدای حرف‌های پنهانی می‌آمد. بیشترشان درباره عدالت و مبارزه بود؛ عقایدی که شاید در روزگار بعد، مثل کفش‌های پدر، فرسوده شدند، اما هیچ‌وقت از یادها نرفتند. اسم‌هایی مثل خسرو و روزبه، که برادرهایم به یادشان نامگذاری شده بودند، در گفتگوها زمزمه می‌شد. روباه سرخ، که نماد هوش و مقاومت بود، گاهی در داستان‌های پدرم خودنمایی می‌کرد. این‌ها همه، مثل نقاشی‌های رنگ و روغن، در ذهنم جا خوش کرده‌اند.باران همچنان می‌بارید. صدای ترانه اما نه فقط خاطرات پدرم، بلکه کتابخانه‌های کوچک و خصوصی دوستان و فامیل‌ها را نیز زنده کرد. قفسه‌هایی پر از کتاب‌های اشتفن تسوایک، نیچه، شوپنهاور؛ آثاری که وقتی نوجوان بودم، مثل کشف گنجی ممنوعه می‌خواندمشان. آن کتاب‌ها قصه‌های دیگری می‌گفتند؛ قصه‌هایی از شکست، امید و عشق، که همه‌شان با صدای ملایم باران عجین می‌شدند.وقتی از مترو بیرون آمدم، کوچه‌ها تاریک و خیس بودند. قطرات باران زیر نور چراغ‌ها مثل نقره می‌درخشیدند. حس می‌کردم در میان این همه تکرار و روزمرگی، تاریخ دوباره زنده شده است. صدای «مرا ببوس» در ذهنم پژواک می‌کرد، گویی دارد می‌گوید: آیا هنوز کسی هست که با عشق به فردا نگاه کند؟ یا همه در میانه باران، تنها به دنبال پناهگاهی موقت می‌گردند؟به خانه که رسیدم، به امروز ایران فکر کردم. به روزهایی که مثل باران، بی‌وقفه می‌بارند و با خودشان هم غم می‌آورند و هم امید. شاید موسیقی، این زنجیر نادیدنی میان نسل‌ها، چیزی است که ما را از میان مه می‌برد. مثل همان ضربه‌های چکش پدر، که بر چرم می‌نشست و قصه‌هایی ناتمام برایمان می‌نوشت. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Thu, 19 Dec 2024 21:27:35 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%B3%D9%86%DA%AF-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF-vly86gt0wqfq بهار آمده بود. درختان، با شکوفه‌های سپیدِ خود، نفس‌های نخستینِ زندگی را می‌کشیدند و نسیم، بوی خاکِ تازه را در کوچه‌ها می‌پراکند.فرهاد، کودکِ خندان و بازیگوش، در آن روزهای روشنِ کودکی، تیرکمانش را در دستانش گرفته بود. برای او، همه‌چیز بازی بود: باد، برگ، و حتی پرنده‌ای کوچک که روی شاخه‌ای دور نشسته بود.شوخی‌ شوخی، سنگی از کمان کوچکِ او پرتاب شد، اما جدی‌ جدی، پرنده افتاد. روی خاک، میان سکوتی که انگار حتی صدای بهار را برید، پرهای کوچکِ پرنده تکان خوردند و بعد… هیچ. خنده‌های فرهاد خاموش شد. تیرکمان از دستش افتاد. و در همان لحظه، بهار در دل او زمستان شد.سال‌ها گذشت.فرهاد، هر بار که گنجشکی می‌دید، نگاهش به زمین دوخته می‌شد. خاله‌ام می‌گفت: «فرهاد هیچ‌وقت از یاد نبرد آن پرنده را. هر بار می‌گفت: مامان، گنجشکِ مرا بخشید؟»اما آیا گنجشک‌ها می‌بخشند؟ آیا زندگی بخششی در دلِ خویش دارد برای شوخی‌های بی‌نیتِ ما؟«بچه‌ها شوخی‌ شوخی به قورباغه‌ها سنگ می‌زدند و قورباغه‌ها جدی‌ جدی می‌مردند.»این جمله، طنینِ دردناکی در قلبِ همه‌ی ماست. ما انسان‌ها، از کودکی تا بزرگی، گاه فراموش می‌کنیم که جهان به شوخی‌های ما جدی پاسخ می‌دهد. سنگی که پرتاب می‌کنیم، هرچقدر هم که از نیتی ناآگاهانه برخیزد، بر تنِ کسی، بر جانِ چیزی خواهد نشست.خداوند به نیتِ بندگانش نگاه می‌کند، اما جهان به پیامدهای اعمالشان.زندگی، ظریف است؛ شاخه‌ای باریک، که زیرِ سنگِ شوخی‌ها می‌شکند. ما به کودکان می‌گوییم نیتِ خوب کافی است، اما آیا این کافی است؟ شاخه‌ی شکسته‌ی یک درخت، صدای پرنده‌ای که دیگر نیست، یا زخم دلِ کسی که هرگز نمی‌فهمد چرا، همه یادآوری می‌کنند که هر عمل، تاثیری دارد.نیت، همچون آفتابِ بهاری است؛ آغازگر است، اما نمی‌تواند تنهایی جهان را بسازد. بی‌عملِ درست، آفتابِ بهاری نیز به زمستان بدل می‌شود.به کودکانمان بیاموزیم که شوخی‌ها گاه جدی‌تر از آن چیزی‌اند که به نظر می‌رسند.فرهاد، دیگر نیست. اما آن تیرکمان کوچک، خاطره‌ای در دلِ جهان است. انگار هر گنجشکی که بر شاخه‌ای می‌نشیند، صدای او را در باد می‌شنود: «ببخش، من فقط شوخی می‌کردم.»اما زندگی، این بازیِ بزرگ، از ما چیزی فراتر از نیت می‌خواهد. چیزی که در شاخه‌های درختان، در پرهای گنجشکان، و در قلب‌های شکسته حک می‌شود.سنگ‌ها را مهربان‌تر برداریم، زیرا هر شاخه‌ای که شکسته شود، زخمی است بر دلِ بهار. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Wed, 18 Dec 2024 20:13:58 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%DB%8C%D9%84%D8%AF%D8%A7-%D8%B4%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1-%D8%B1%D9%88%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D8%A7%D9%86%D9%88-%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AF-amtoapr6oqlc یلدا، بلندترین شب سال، قصیده‌ای‌ست از تقابل تاریکی و نور؛ نوایی که در دل هر ایرانی طنین می‌اندازد. شبی که گویی تمام جهان در چنگال سردی و سکوت فرو می‌رود، اما در دل این ظلمات، نطفه‌ای از بهار بسته می‌شود؛ نویدی که تنها در سکوت عمیق شب می‌توان شنید.چرا این شب را گرامی می‌داریم؟ چرا در دل تاریکی‌ای چنین گسترده، به‌جای تسلیم، شمع‌ها می‌افروزیم و گرد هم می‌آییم؟ زیرا یلدا تنها یک شب نیست؛ حدیثی‌ست از ایستادگی، از ایمان به نور، و از امیدی که حتی در سخت‌ترین لحظات زندگی خاموش نمی‌شود.این شب بلند، آیینه‌ای‌ست که در آن تضادها معنا می‌یابند. بیرون از پنجره‌ها، سرمای گزنده، بی‌رحمانه زمین را در آغوش می‌گیرد؛ اما درون خانه‌ها، گرمای دل‌هایی که به هم پیوسته‌اند، سرمای زمستان را بی‌اثر می‌کند. سفره‌های یلدا با انارهای سرخ، هندوانه‌های زمستانی و آجیل‌های رنگین، نه صرفاً برای سیر کردن جسم، که برای گرم نگه داشتن روح گسترده می‌شوند. کنار این سفره‌ها، داستان‌های کهن بازگو می‌شوند و حافظه‌ی جمعی ایرانیان، چون شعله‌ای فروزان، از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌گردد.امروز، در سرزمینی که بسیاری از فرزندانش با کوله‌باری از دلتنگی، راه دیار غربت پیش گرفته‌اند، و آنان که مانده‌اند، گویی در جنگی نابرابر با تاریکیِ ناامیدی گرفتار شده‌اند، یلدا بیش از هر زمان دیگری معنا می‌یابد. این شب به ما یادآوری می‌کند که حتی در درازترین شب‌ها، سپیده‌دمی در راه است. همان‌گونه که خورشید از دل زمستان سرد سر برمی‌آورد، دل‌های خسته نیز بار دیگر به امید روزهای بهتر خواهند تپید.یلدا، حکایت پیروزی روشنایی است؛ شبی که نه برای غمگین بودن، بلکه برای پیمانی دوباره با زندگی طراحی شده است. پیمانی که می‌گوید: هر قدر هم که تیرگی ما را در بر بگیرد، این روشنایی است که در نهایت جهان را از آنِ خود خواهد کرد.یلدا فقط یک شب نیست؛ پیامی‌ست از طبیعت که در دل بلندترین تاریکی، ما را به بهار فرا می‌خواند. این شب، اگرچه طولانی است، اما هر لحظه‌اش بهار را نزدیک‌تر می‌کند. ایمان داشته باشیم که روزهای روشن از پس این شب تلخ خواهند آمد. همان‌گونه که از دل انار ترک‌خورده، دانه‌های سرخ زندگی لبخند می‌زنند، روزی نیز بر فراز این خاک، گل‌های امید شکوفا خواهند شد.بهار در راه است… خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Tue, 17 Dec 2024 18:05:16 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%AA%D8%A7%D9%85-%D9%88-%D8%AC%D9%90%D8%B1%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D9%88%D9%87-%DB%8C-%D9%85%D9%8E%D9%85%D9%86%D9%8F%D9%88%D8%B9%D9%90%D9%87-hc5s3vgytonk در خانه‌ی کوچک کودکی‌هایم، تلویزیون مثل یک پنجره‌ی جادویی بود؛ پنجره‌ای که گاهی به جهان‌هایی باز می‌شد فراتر از دیوارهای محدود زندگی‌مان. اما این جهان‌ها اغلب خاکستری و سنگین بودند؛ روایت‌هایی پر از غم، از گمگشته‌ها و تنهایی‌ها. تلویزیون، با آن تصاویر سیاه و سفیدش، گویی مدام در جستجوی معنا بود.اما یک روز، جادوی واقعی از همین قاب کوچک به خانه‌مان راه یافت. اکبر عالمی، در برنامه‌ی «آن روی سکه»، در پایان یکی از قسمت‌ها ما را به دنیای «تام و جری» دعوت کرد. همان قسمت معروف که تام، پشت پیانو، شاهکاری از موسیقی و تقابل خلق می‌کرد.آن لحظه، من و تلویزیون یکی شده بودیم؛ خیره به صفحه، با چشمانی گشاده. تام، در اوج هنرمندی‌اش، با غرور می‌نواخت و جری، کوچک اما زیرک، همه‌چیز را به بازی می‌گرفت. این تضاد، نه‌تنها آن‌ها را از هم جدا نمی‌کرد، بلکه در نهایت، معنای زندگی را شکل می‌داد.نلی و جادوی بازگشت به خانهحالا که پا به سن گذاشته‌ام، هر وقت خسته‌ام یا زندگی سنگین می‌شود، باز به همان قاب کوچک و دنیای تام و جری پناه می‌برم. نلی، گربه‌ی خانگی‌مان، هم مثل من عاشق این کارتون است. او دقیقاً همان‌طور که من بخشی از کودکی‌ام را پای تلویزیون گذراندم، کنارم می‌نشیند و تماشایش می‌کند؛ گویی او هم به راز این خانه‌ی بی‌صاحب پی برده است.نلی با حرکاتش یادآور همان تام است؛ گربه‌ای که در این خانه‌ی بی‌صاحب زندگی می‌کند، بدون دغدغه‌ای جز لذت از لحظه‌ها. وقتی می‌بینم نلی هم مثل من جذب این کارتون می‌شود، انگار تمام نوستالژی کودکی‌ام دوباره زنده می‌شود.خانه‌ای پر از زندگیتام و جری، برخلاف دیگر کارتون‌های دوران کودکی‌ام، از جنس زندگی بودند. خانه‌شان، اگرچه خالی از آدم‌ها بود، پر از جنب‌وجوش و زندگی بود. در این خانه، گرما، غذا، و امکانات همیشه مهیا بود. اما حضور انسان‌ها، همواره محدود به پاهایی بود که در قاب تلویزیون دیده می‌شدند. این غیاب آدم‌ها، زندگی موش و گربه را به مرکز داستان تبدیل می‌کرد.یک‌بار تام بالاجار خانه را ترک می‌کند و جری، بی‌هدف و افسرده، در گوشه‌ای کز می‌کند. این قسمت برایم مثل آینه‌ای بود که نشان می‌داد حتی تضادها هم در زندگی معنا دارند. این دو موجود کوچک، بدون یکدیگر کامل نبودند؛ و خانه، بدون ماجراهای آن‌ها، چیزی جز سکون و خلأ نبود.طعم آزادی در کودکیدر میان همه‌ی کارتون‌های ژاپنی و اروپای شرقی که تلویزیون نشان می‌داد، تام و جری مثل یک «میوه‌ی ممنوعه» بود. آن‌ها به ما حس آزادی و حرکت بی‌پایان را می‌دادند. در دنیای تلویزیون، روایت‌ها سنگین و غم‌بار بودند؛ کودکانی که مادرانشان را گم کرده بودند یا به‌دنبال هدفی ناممکن می‌گشتند. اما تام و جری، فقط می‌جنگیدند، بازی می‌کردند و از زندگی لذت می‌بردند.هر بار که صدای پیانوی تام را به یاد می‌آورم، دوباره طعم آن میوه‌ی ممنوعه را حس می‌کنم. میوه‌ای که طعمش نه از شیرینی‌اش، که از کمیاب بودنش می‌آمد.بازگشت به آغازامروز، وقتی نلی کنارم می‌نشیند و با چشمانش به صفحه‌ی تلویزیون خیره می‌شود، همان حسی را تجربه می‌کنم که کودکی‌ام را پر کرده بود. گویی دوباره آن خانه‌ی بی‌صاحب جان می‌گیرد؛ خانه‌ای که هیچ‌وقت خاموش نبود، چون دو موجود کوچک و بازیگوش، زندگی را در هر لحظه‌اش جاری می‌کردند.شاید زندگی ما هم مثل همین خانه باشد. آدم‌ها، گربه‌ها، و حتی موش‌ها، فقط با هم بودنشان است که به آن معنا می‌دهند. نلی، با تمام شیطنت‌هایش، یادم می‌اندازد که این بازی، این تضادها، و حتی این نزاع‌های روزمره، همان چیزی است که طعم زندگی را می‌سازد. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Mon, 16 Dec 2024 21:17:39 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%B2%D9%8E%D9%86%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%90-%D9%88%D8%A7%DA%98%D9%90%D9%87-%D9%87%D8%A7-q2j6hrvjzao1 نامه‌نگاریِ اداری برای من حکایتی از کلافگی است؛ سفری در کویری بی‌انتها، جایی که هر واژه به زنجیری بدل می‌شود و هر جمله باری بر شانه‌هایم می‌افزاید. هر بار که قلم را به‌اجبار بر کاغذ می‌گذارم، گویی در برزخی از واژه‌های بی‌روح گرفتار شده‌ام؛ واژه‌هایی که نه از دل برمی‌آیند و نه به دل می‌نشینند.این نامه‌ها، با دعاهای مصنوعی و ارجاعاتِ خشک و تهدیدآمیز، مرا به یاد تابلوی سوم ماه مه ۱۸۰۸ اثر فرانسیسکو گویا می‌اندازند؛ قربانیانی بی‌دفاع که در برابرِ گلوله‌های بی‌احساس سقوط می‌کنند. گویی واژه‌ها همان قربانیان‌اند، و هر جمله ماشه‌ای است که باید چکاند، بی‌آنکه بدانم چرا یا برای چه کسی.محیطِ کار نیز بازتابی از همین سختی‌هاست. سکوت‌هایش، قوانینِ بی‌احساسش و روزمرگی‌هایش، جایی برای رؤیا و خلاقیت باقی نمی‌گذارند. با خود می‌گویم، اگر این‌همه تلاش برای زنده نگه‌داشتنِ واژه‌هاست، چرا باید آن‌ها را در قفسی از تکلف و اجبار گرفتار کنم؟اما گاهی، درست در دلِ این برهوت، نوری از دور می‌تابد. دستی که گویی از جنسِ پری‌هاست، به یاری‌ام می‌آید. این پری نه خیالی و دور، که واقعی است؛ دستی از خلاقیت، لطافت و معنا که می‌تواند حتی بر سردترینِ واژه‌ها جانی تازه بدمد. او همچون یک نقاش، به‌جای خطوطِ خشک و تکراری، نقش‌هایی زنده بر کاغذ می‌زند.نمی‌دانم این نیرو چگونه در دلِ فضای بی‌روح جاری می‌شود. اما هر بار که قلم به حرکت درمی‌آید، واژه‌ها رنگ می‌گیرند و جمله‌ها معنا می‌یابند. نامه‌هایی که روزی سرد و بی‌جان بودند، به پلی برای ارتباط و فهم تبدیل می‌شوند.و من، هر بار که این لطف به من می‌رسد، درمی‌یابم که حتی در سخت‌ترین و بی‌روح‌ترین شرایط، می‌توان معجزه‌ای یافت. شاید زندگی همین باشد: زنجیره‌ای از اجبارها که گاهی در دلشان، لطفی بی‌پایان نهفته است. واژه‌ها نه از کاغذ، بلکه از قلب‌ها جان می‌گیرند. و اگر نیرویی از جنس خلاقیت باشد، حتی خشک‌ترینِ کلمات هم می‌توانند زنده شوند. الهام‌های پنهان، هرچند ناپیدا، در همین لحظات ساده زندگی حضور دارند. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Mon, 16 Dec 2024 21:15:40 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%8F%D9%87%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D9%90-%D8%B3%D9%8F%D9%88%D8%AE%D8%AA%D9%87%D9%90-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%D9%8F%D8%B9%D8%AC%D8%B2%D9%87-%DB%8C%D9%90-%D8%B9%D9%90%D8%B4%D9%82%D9%92-mp7e3ruf8g6q یاد آن روزهایی که نِلی کوچک بود، همیشه چون آوایی نرم از گذشته، آرامشی شیرین به دلمان می‌آورد. نِلی، آن‌قدر ظریف و معصوم بود که انگار همه‌ی لطافت دنیا در وجود کوچکش جا گرفته بود. چشمانش، درخشان و پرسش‌گر، گویی از جهانی دیگر آمده بود؛ جهانی که در آن هنوز همه چیز پاک و دست‌نخورده است.دمپایی‌هایم، برای او جهانی بی‌پایان و آغوشی امن بودند. هر قدم که برمی‌داشتم، نِلی را می‌دیدم که با کنجکاوی کودکانه‌اش کف نرم آن پنهان می‌شد؛ انگار بوی حضورم در آن گوشه‌ها برایش همان چیزی بود که او را به آرامش می‌رساند. وقتی خسته می‌شد، در همان سایه‌های آشنا می‌خزید و در خوابی عمیق فرو می‌رفت؛ خوابی که پر از رؤیاهایی روشن و بی‌پایان بود.نلیِ کوچک ما، با آن اندام ظریف و روحی پرشور، روزبه‌روز بیشتر به بخشی از قلبِ خانه‌ی ما تبدیل می‌شد. اما آن روز که دامپزشک با لحنی آرام ولی سنگین گفت: «این بچه، مهره‌ای سوخته است»، گویی دنیا برایمان ایستاد. در سکوت، به غزال نگریستم و او به من؛ هر دو می‌دانستیم که معنای این جمله چیست. غم در جانمان نشست، اما چیزی در نگاه نِلی بود که نمی‌گذاشت تسلیم شویم. غزال، با همان مِهر و مراقبتی که تنها یک مادر می‌تواند داشته باشد، نِلی را در آغوش گرفت. و من، با خود عهد کردم که این موجود کوچک را از دل تاریکی عبور دهم، هرچند مسیر پیش‌رو دشوار باشد.ما با هم، قدم‌به‌قدم او را همراهی کردیم؛ انگار عشق و مراقبتمان جادویی در خود داشت که به او جان تازه‌ای می‌بخشید. معجزه‌ی نِلی نه در بهبود کاملش، که در تابندگی وجودش بود. او به ما نشان داد که گاهی، فقط عشق کافی است تا زخم‌های عمیق را التیام بخشد.پناهگاه نخست نِلی، زیر تخت ما بود؛ جایی تاریک اما گرم و آرام، شبیه به آغوشی بی‌نهایت امن. آنجا را دوست داشت، چون او را از دنیای بیرون جدا می‌کرد. یک‌بار با نگرانی زیر تخت خم شدم و دیدمش که در آن گوشه‌ی تاریک، آرام و بی‌خیال خوابیده است. غزال لبخند زد و گفت: «می‌دانی؟ انگار او اینجا را مثل آغوش مادرش می‌بیند.»با گذر زمان، نِلی دیگر زیر تخت نمی‌ماند. او کم‌کم جای خود را کنار ما پیدا کرد؛ کنار پاهای من، کنار دستان مهربان غزال. شب‌ها کنارمان می‌خوابید و با گرمای کوچکش، سرما و تنهایی را از خانه می‌زدود.اکنون نِلی، گربه‌ای که روزگاری مهره‌ای سوخته نامیده می‌شد، بزرگ‌تر و مستقل‌تر شده است. او خانه را قلمرو امن خود می‌داند. گاهی روی مبل کنارمان می‌نشیند و با نگاهی آرام و ژرف ما را می‌نگرد. گاهی هم اگر شلوغی یا هیاهویی باشد، به گوشه‌ای امن پناه می‌برد. اما همچنان ردپای عشق ما در تمام حرکاتش جاری است.هر بار که نِلی را می‌بینم، چیزی در وجودم روشن می‌شود؛ انگار او پاسخی است به عشقی که ما نثارش کرده‌ایم. زندگی، گاه در همین پیوندهای کوچک معنا می‌یابد؛ در نگاه دختری کوچک که از تاریکی به روشنایی آمده است. نِلی به ما آموخت که معجزه، چیزی جز بازتاب عشق نیست؛ عشقی که با تمام زخم‌ها و دشواری‌ها، مسیر خود را به قلب‌ها پیدا می‌کند و آن‌ها را از نو می‌سازد. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:36:09 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A8%D8%A7%D8%AF%DA%A9%D9%86%DA%A9-%D9%82%D8%B1%D9%85%D8%B2-%D8%B1%D8%A4%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-wqrnddlqlazp بادکنکِ قرمز، برای من، همیشه چیزی بیشتر از یک فیلم بوده است؛ شبیهِ قصه‌ای که در خیالِ کودکی‌ام رنگ گرفت. نشسته بودم رویِ فرشِ کهنه‌ی خانه؛ تلویزیونِ سیاه‌وسفید، دریچه‌ای شده بود به خیابان‌هایِ سنگ‌فرشِ پاریس. گوینده گفت: «فیلمِ بادکنکِ قرمز.» و از همان لحظه، چیزی در ذهنم روشن شد؛ هر جا بادکنک را در تصویر می‌دیدم، قرمز بود؛ قرمزتر از هر رنگِ دیگری که می‌شناختم. انگار ذهنم نمی‌توانست اجازه دهد آن نقطه‌ی سرخ، در دنیایِ خاکستری، ناپدید شود.سال‌ها بعد، وقتی نسخه‌ی رنگیِ فیلم را دیدم، حقیقت، چیزی از زیبایی‌اش نکاست؛ اما جادویِ ذهنم، آن قرمزِ خیالی، همچنان شیرین‌تر از واقعیت باقی مانده است. همان روزها بود که فهمیدم پاریس، برای من، نه یک شهر، که یک رؤیاست؛ شبیهِ فیلم‌های فرانسوا تروفو، که کودکانش در کوچه‌ها، به دنبالِ چیزی فراتر از زندگی می‌دوند؛ چیزی شبیهِ آزادی، شبیهِ امید.امروز، در شلوغیِ خیابانی که هیچ شباهتی به خیابان‌هایِ پاریس نداشت، مردی را دیدم که بادکنکِ قرمزی را برایِ فروش، بالایِ سرش گرفته بود. لباس‌هایِ خاکستری‌اش و آن بادکنکِ سرخ، تلاقیِ عجیبی در ذهنم ایجاد کرد؛ انگار دوباره در میانِ تصاویرِ سیاه‌وسفیدِ کودکی‌ام ایستاده بودم. همان پسرک، با چشم‌هایِ روشن و بادکنکی که زندگی می‌کرد، از خاطراتم بیرون آمد.آن بادکنکِ قرمز، برایِ من، همیشه زنده بوده است. در دنیایی که خاکستری‌هایش گاهی بر انسان سنگینی می‌کند، او، مثلِ قلبِ کوچکی برایِ آزادی می‌تپد. از میانِ کوچه‌هایِ خیس و آسمان‌هایِ مه‌گرفته‌ی پاریس، تا سدهایِ خروشان و مرگ‌آلودی که آلبر لاموریس را به دام انداخت، بادکنکِ قرمز، مثلِ رؤیاهای انسانی، برایِ پرواز ساخته شده بود. تضاد میانِ پروازِ آن بادکنک و سقوطِ کارگردانش در آب‌هایِ سرد، همیشه مرا به فکر وامی‌دارد؛ انگار که قصه‌ای تلخ، اما ضروری باشد؛ مثلِ شعری که با شکسته‌ترین قافیه‌هایش کامل می‌شود.پاریس را هنوز همان‌طور می‌بینم؛ شبیهِ فیلمی که نورهایِ شاعرانه‌اش در تاریکی می‌رقصند. و بادکنکِ قرمز، مثلِ امیدی که از دلِ زندگیِ خاکستری بالا می‌آید، هنوز در ذهنم پرواز می‌کند. شاید روزی، در کوچه‌ای دیگر، آن بادکنک را دوباره ببینم؛ یا شاید فقط صدایِ آرامش را بشنوم؛ صدایِ بالونی که هوایِ رهایی را در خود حبس کرده است. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:33:33 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C%D9%86-%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B4%D9%88-cnpmfqxfree0 زندگی، مگر چیست جز جشنی بی‌پایان، پر از رنگ و شور؟بومی سفید که هر روز، با دست‌های خودمان، آن را رنگ می‌زنیم؟هر رنگ، نغمه‌ای است؛ قصیده‌ای از شور، و هر قصیده، آینه‌ای از دل.من، رنگ‌ها را زندگی می‌کنم:قرمزِ شورانگیز،زردِ خندان،سبزِ نوازشگر.هر بار که لباسی با رنگ‌های شاد بر تن می‌کنم، انگار دنیای درونم را به بیرون می‌آورم.اما این رنگ‌ها همیشه با نگاه‌های سنگین و قضاوت‌های خاموش مواجه شده‌اند.یک بار، یکی از دوستانم با خنده و طعنه گفت:«از این لباس‌ها اگر مدل مردانه پیدا کردی، برای ما هم بگیر!»من خندیدم، اما در دل، گریستم. چرا رنگ‌ها، که جانِ زندگی‌اند، باید به این سادگی مورد قضاوت قرار بگیرند؟چرا ما رنگ‌های شاد را تنها برای کودکان یا لحظات خاص کنار گذاشته‌ایم؟چرا قرمز، که فریاد عشق و جسارت است، باید نهی شود؟چرا زرد، که روشنی و خنده را به دنیا می‌آورد، کنار گذاشته شود؟چرا سبز، که آهنگ زندگی است، دیده نشود؟زندگی، قصیده‌ای است که هر کس باید خودش آن را بسراید.من، هر روز با رنگ‌هایم، قصیده‌ای تازه می‌سُرایم:قرمز، نوایی از شوق و سرزندگی.زرد، نوری از امید و آغوش خورشید.سبز، ترانه‌ای از زمین و رویا.رنگ‌ها مرا آزاد می‌کنند.هر بار که جامه‌ای با رنگ‌های روشن می‌پوشم، احساس می‌کنم پرنده‌ای هستم که در آسمان بی‌کران پرواز می‌کند.زندگی کوتاه‌تر از آن است که در تیرگی‌های تکرار گم شود.چرا با رنگ‌ها، این هدیهٔ بی‌نظیر خداوند، جشن نگیریم؟چرا نگذاریم دنیایمان، مثل یک روز بهاری، سرشار از رنگ‌های زنده و شاد نباشد؟رنگین‌کمان همیشه بعد از باران می‌آید.بگذار بارانِ قضاوت‌ها ببارد. بگذار ابرهای سنگینِ نگاه‌ها سر برسند.اما تو، با جانِ شاد و آزاد و با رنگ‌هایت بدرخش.قصیدهٔ زندگی‌ات را بخوان و به دنیا بگو:«من اینجا هستم؛ با تمام رنگ‌هایم، با تمام شادی‌هایم!»رنگین‌کمانی شو.بگذار جهان، با حضور رنگ‌های تو، پر از نور و لبخند شود. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:31:58 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%DA%AF%D9%85%D8%B4%D8%AF%D9%87-ozblonvu2nwk مرتضی، مردی که کم‌حرفی‌اش هیچ‌گاه عمق وجودش را پنهان نمی‌کرد، ورزشکاری پرتلاش و هنرمندی بی‌نظیر بود.دستانش، کلمات را در خطوطی موزون می‌نگاشت؛ خطوطی که هر واژه را به شعری بدل می‌کرد.او در رفتار آرامش، زلال بود و در نگاه‌های رنگی و صادقش، نوعی احترام به زندگی موج می‌زد.اما کرونا، این طوفان بی‌رحم، او را نیز از میان ما برد؛ یادش برای همیشه در قلبم ماند.زمانی که برادرم خسرو بر اثر کرونا از دنیا رفت، مرتضی نخستین کسی بود که به من تسلیت گفت.کلامش کوتاه بود، اما نگاهش لبریز از همدردی و سکوتش پر از آرامش.هنوز غمِ فقدانِ برادرم در قلبم سنگینی می‌کرد که خبر رفتن خودش رسید؛ شگفتیِ تلخ دیگری در روزگارِ تلخی‌ها.هارد دیسکی از تصاویر خانوادگی‌اش نزد من بود؛ هاردی که چندی پیش، برای بازیابی، به امانت آورده بود.پس از رفتنش، خانواده‌اش به دنبال همان هارد می‌گشتند.زمانی که در پیام‌های موبایلش دریافتند نزد من است، تماس گرفتند.وقتی هارد را به آن‌ها سپردم، در چشمانشان سپاس و اندوهی آرام موج می‌زد؛ گویی بخشی از وجودِ مرتضی به خانه بازمی‌گشت.بازیابی این هارد، تنها کاری فنی نبود؛ بلکه سفری بود به دنیای خاطرات، به لحظاتی که دیگر نیستند اما در قاب تصاویر زنده‌اند.برای من، بازیابی همیشه حس عمیقی دارد؛ گویی نه تنها داده‌ها، بلکه بخشی از روح انسان‌ها را بازمی‌گردانم.سال‌ها پیش، تاجری فرش‌فروش برای بازیابی نزد من آمد.او پسر خردسالش را از دست داده بود و تنها هارد دیسکی که تصاویر آن کودک را در خود داشت، خراب شده بود.تمام تلاش خود را کردم، اما مشکل هارد فراتر از توان من بود.او را به شرکتی در آمریکا معرفی کردم؛ جایی که شاید یک درصد شانس بازیابی وجود داشت.فرش‌فروش، ناامید اما مُصَمَّم، هزینه‌ای گزاف پرداخت و ماه‌ها انتظار کشید.برخی فایل‌ها بازیابی شدند، اما تصویر کودک دلبندش در میان آن‌ها نبود.می‌دانستم شنیدن این خبر چقدر دشوار است؛ خاطره‌ای که دیگر باز نمی‌گشت.تجربه‌های این‌چنینی همواره در ذهنم باقی مانده‌اند.داستان مرتضی و فرش‌فروش، هر دو، زندگی را برایم بازتعریف کردند؛جایی که گاهی می‌توان خاطرات را زنده کرد و گاهی باید با فقدانش کنار آمد.بازیابی هاردها برای من، سفری است میان امید و اندوه، گذشته و آینده.هر بار که داده‌ای بازمی‌گردد، گویی بخشی از جهان روشن‌تر می‌شود؛و هر بار که نمی‌شود، سنگینی فقدان، قلبم را می‌فشارد.مرتضی با چشمان رنگی‌اش، هنوز در ذهنم جاری است؛مانند خطوطی که با دستان هنرمندش می‌نگاشت و در جان هر کلمه، جریانی از زندگی می‌ریخت.او رفت، اما یادش در هر بازیابی، زنده است. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:28:21 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%B3%D9%86%DA%AF-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%B5%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%87%D8%A7-idobmg5uclbz در دل باغی گسترده و سرسبز، جویبارهایی از زندگی و تلاش در جریان بودند. میان شاخه‌ها و برگ‌ها، مورچه‌ای کوچک اما بی‌ادعا، صبورانه راه می‌پیمود.این مورچه، که او را «صابر» می‌نامیدند، سال‌ها خستگی‌ناپذیر، بارهایی سنگین از امید و وظیفه را بر دوش می‌کشید. او در میان مسیرهای پرپیچ‌وخم باغ، آب و غذا را از جویبارها و برگ‌ها عبور می‌داد و به درختانی که در سایه‌سار باغ قد کشیده بودند، جان تازه‌ای می‌بخشید.اما این باغ نیز، همچون هر باغ دیگری، سنگ‌هایی در مسیر خود داشت. سنگ‌هایی که میان مسیر رشد و حرکت جا خوش کرده بودند. سنگ‌هایی از جنس سکون و موانع. صابر اما به جای توقف، با صبر و تدبیر، مسیر را هموار می‌کرد. همچون جویباری که راهش را از میان سخت‌ترین موانع پیدا می‌کند، او نیز در تلاش بود تا چرخه زندگی باغ را زنده نگه دارد.سال‌ها گذشت و روزی فرا رسید که صابر، خسته از بارهای سنگین، کنار ایستاد. دیگر صدای قدم‌های کوچک او در میان برگ‌ها شنیده نمی‌شد. همان روز، جوانی به نام ایوب قدم به باغ گذاشت. او، پرشور و پرامید، باری تازه بر دوش گرفت. به باغ نگاه کرد و گمان برد که اینجا تنها زیبایی و آرامش است، بی‌آنکه سنگینی وظیفه را بشناسد.صابر، از گوشه‌ای، با آرامش به ایوب نگریست. لبخندی زد؛ لبخندی که گویی داستان تمام عمرش را در خود داشت. او به یاد آورد که روزی خود نیز چنین با شوق آغاز کرده بود. حالا، چرخه‌ای دیگر در دل باغ آغاز شده بود. صابر کنار ایستاده بود، اما این بار ایوب بود که باری تازه را به دوش می‌کشید.جویبارها همچنان جاری بودند، درختان سرسبزتر می‌شدند، و سنگ‌ها، بی‌تفاوت به تلاش‌ها، در جای خود باقی بودند. اما باغ، با وجود همه خستگی‌ها و موانع، زنده و پویا بود. زندگی در دل آن ادامه داشت، و داستان صابر، این بار با گام‌های جوان ایوب روایت می‌شد.جویبارها همواره راه خود را می‌یابند.مورچه‌ها بارهای باغ را به دوش می‌کشند.سنگ‌ها در سکوت خود باقی می‌مانند.و باغ، هیچ‌گاه از رویش باز نمی‌ایستد. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:26:34 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A8%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D8%B2%D9%86%DB%8C%D9%86%D9%85-%D8%A8%D8%A7%D8%BA%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87-sfyryfcdedwz سخنان این قلم، قاصدکی است کوچک و بی‌ادعا که بر دوش نسیم مهر شما، به دل‌ها سفر می‌کند.واژه‌هایم بذرهایی ساده‌اند؛ نه پُرطَمْطَراق، نه شگفت‌آور.اما اگر زمین دلتان آماده باشد، شاید روزی گل قاصدکی کوچک در آن بروید، گلی که به مهر شما جان می‌گیرد.این بذرها نه از کمال من، که از لطف شما و قدرت خاک دل‌هایتان سبز می‌شوند.اگر حس کردید قاصدکی از این باغچه کوچک به دل شما نشسته، آن را به نسیم بسپارید تا در خاک دل‌های دیگر نیز کاشته شود.بگذارید این قاصدک‌ها در جهان سفر کنند و شاید جایی، روزنه‌ای از امید یا نوری از محبت بر دل کسی بتابانند.من اینجا تنها باغبانی ساده‌ام.اگر باغ شما با این بذرها زیباتر شد، لطف کنید و دیگران را هم از آن آگاه کنید.تنها مِهرِ شماست که این گُلزار را زنده نگه می‌دارد.با مهر و سپاس فراوان، قاصدک‌نویس شما خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:24:35 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%B1%D9%8F%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D9%90%D9%87-%D9%86%D9%8E%D8%BA%D9%85%D9%90%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA%D9%87-jmic2yb7qlvo اگر روزی دختری می‌داشتم، نامش را «ربابه» می‌گذاشتم. هر بار که او را صدا می‌زدم، گویی در دل این نام ساده، به دنیایی پر از خاطرات و احساسات باز می‌گشتم؛ دنیایی که یادآور تمام خوبی‌های مادرم، صدای آرامش‌بخش او و داستان‌های زندگی‌مان بود. این نام برای من تنها یک واژه نیست؛ بلکه پلی است که مرا به مادر، موسیقی، و تاریخی غنی از فرهنگ و هنر پیوند می‌دهد.هر کسی در زندگی‌اش صدایی دارد که هرگز خاموش نمی‌شود، حتی اگر دنیا در غوغا غرق باشد. صدای مادر من، ربابه، یکی از همان صداهاست. نام او مثل یک نغمه‌ی دیرینه در گوشم تکرار می‌شود؛ کوتاه اما عمیق. گویی هر بار که آن را می‌شنوم، پنجره‌ای به دنیایی دیگر باز می‌شود؛ دنیایی پر از موسیقی، ادبیات و خاطراتی که فراتر از زندگی روزمره است.می‌گویند «ربابه» نسخه‌ی کوچک‌تر ساز «رباب» است؛ سازی که از دل خاورمیانه برآمده، از کوه‌ها و دشت‌ها عبور کرده و صدایش به قلب آدم‌ها رسیده است. مادرم هم مثل همین ساز است. کوچک و ساده به نظر می‌رسد، اما صدای او، حضور او، مثل طنین یک نغمه‌ی ماندگار است که هرگز از ذهن و دل من بیرون نمی‌رود.وقتی بچه بودم، نمی‌دانستم نام مادرم از کجا آمده است. اما بعدها فهمیدم این نام، با تاریخ، اسطوره و هنر پیوندی عمیق دارد. روزی که داستان زال و رودابه را در شاهنامه خواندم، فهمیدم ربابه، مادر رستم، زنی خردمند و وفادار است؛ زنی که در سایه‌ی حماسه‌های مردانه، نقشی آرام اما کلیدی دارد. مادرم نیز مثل همان ربابه شاهنامه، قهرمانی آرام بود که دنیای کوچک مرا ساخت.ربابه فقط نامی نیست که در کتاب‌ها یا داستان‌ها بیاید؛ این نام صدای موسیقی زندگی است. وقتی برای اولین بار صدای ساز رباب را شنیدم، انگار صدای مادرم بود که از درون آن می‌آمد. صدایی گرم، آرام، اما پر از داستان‌هایی که هیچ‌وقت به زبان نیامده بودند.افسوس که پس از رودخانه‌ی تغییر ۵۷، بسیاری از نام‌ها دگرگون شدند. جامعه در تلاش برای ساخت هویتی نو، نام‌هایی را که ریشه در گذشته داشتند، کنار گذاشت. اما مادرم، مثل یک ساز قدیمی، در برابر این تغییر مقاومت کرد. او همیشه به من می‌گفت: «هر نامی داستانی دارد. نام‌ها را که از بین می‌بری، انگار بخشی از داستان زندگی را پاک می‌کنی.» نام ربابه برای او یک میراث بود، مثل پلی بین گذشته و آینده.ربابه، این نام، همچون نغمه‌ای که از دل تاریخ برخاسته و از نسل به نسل منتقل می‌شود، هرگز خاموش نمی‌شود. این نغمه‌ها، مثل یک آهنگ بی‌پایان از مادر، فرهنگ و خاطرات است که هم‌زمان با من و درون من زندگی می‌کند. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم این نام مثل حلقه‌ای همیشه به آغاز باز می‌گردد. هر بار که اسمش را می‌گویم، گویی دنیا لحظه‌ای متوقف می‌شود و من به گذشته بازمی‌گردم.اگر روزی دختری داشته باشم، نام او را «ربابه» می‌گذارم. نه فقط به یاد مادرم، بلکه برای زنده نگه‌داشتن نغمه‌ای که از دل تاریخ برخاسته و با زندگی من آمیخته شده است. مادرم، ربابه، برای من نه فقط یک نام است، نه فقط یک شخص، بلکه صدایی است که با من مانده، نغمه‌ای است که زندگی مرا پر کرده است.آغاز و پایان یکی است. و در این میان، ربابه نغمه‌ای است که خاموش نمی‌شود. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:23:10 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%AE%D9%8E%D8%B4%D9%92%D9%85-%D9%88-%D8%A7%D9%8F%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%92-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%DA%AF-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-o5msbqt03pbm در ژَرْفایِ زمین، جایی که خورشیدْ تنها خاطره‌ای مَحو است، مِترو چونْ رودی تاریک، آدمیان را در خودْ می‌بلَعَد و دوباره به جَریانِ زندگی بازمی‌گردانَد. پانزده سال است که این رودْ، هر روز مرا از آغازی به پایانی و از پایانی به آغازیِ دیگرْ می‌رَسانَد.در واگن‌ها، جایی میانِ هیاهویِ جهان و سکوتِ ذهن، زندگی به شکلی دیگرْ جاری است.مادری را می‌بینم که کودکش را در آغوشْ گرفته؛ خوابیده اما بیدار. نگاهَش خسته است، اما گویی هنوز در قلبَش نوری لرزانْ می‌درخشد. مَردانی که بویِ عَرَقِ کارهایِ سختْ، لِباسی از واقعیتْ بر تنَشان کرده است؛ مردانی که بارِ خَستگی را همان‌قدر بی‌صدا حَمْل می‌کنند که اُمیدهایشان را.پیرمردِ سوزن‌نخ‌کُنی که چشمانَش قِصه‌هایی از روزهایِ رفته را روایتْ می‌کند، آرام از میانِ واگن‌ها می‌گذرد. نگاهَش زخمی از زمان است، اما هنوز روشن. شاید روزی داستانِ او را بنویسم؛ داستانی که گویی زندگی‌اش با هر قدمْ در این واگن‌ها بر تنِ خود حک می‌کند.تابلوهایِ تبلیغاتی رویِ دیوارها به رویاهایِ دست‌نیافتنی اشاره می‌کنند؛ مَقصدهایِ رؤیایی، لَبخندهایی که با واقعیت‌هایِ واگنْ تضاد دارند.اما من، زندگی را در اینجا لمس می‌کنم؛ جایی که مادران، کارگران، کودکان و حتی گدایان، همگی بخشی از حقیقتِ خامِ این رودخانه‌اَند.گاهی، سیبی یا مُوزی که به همراه دارم، سَهمِ کودکی می‌شود که فالِ حافظ می‌فروشد؛ کودکی که شاید، خودْ تقدیرَش را نفهمَد. اما نه همیشه، و نه برای هرکس. این سیب‌ها، گاه باید برایِ خودم باقی بمانَند؛ چراکه اگر شیره‌یِ جانَم تَهی شود، دیگر توانِ بخشیدن نخواهم داشت.در این زیرزمینِ تاریک، خَشْم و اُمید دست در دستِ هم دارند. خَشْم از تضادها، از دیوارهایی که وعده‌هایی رنگینْ می‌دهند اما حقیقتِ تلخ را می‌پوشانند. اُمید، در چهره‌یِ مُسافرانِ تازه‌واردی که با اضطراب مسیر را می‌پُرسند، در لبخندِ فروشنده‌ای که زندگی را با صدایَش به چالش می‌کشد، و در چشمانِ آن پیرمرد که هنوز به راهَش ادامه می‌دهد، جاری است.در پایان، وقتی واگنْ مرا به مقصد می‌رسانَد، می‌دانَم که این سفر، پایانی ندارد.مِترو، زیرزمینی است که در آنْ زندگی، با تمام تلخی‌ها و زیبایی‌هایَش به رقصْ درمی‌آید. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:19:37 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%DA%A9%D9%8E%D9%81%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%90%D9%87-%D8%A8%D9%90%D9%87-%D8%A2%D8%B3%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%90%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%8F%D9%86%D9%8E%D9%86%D8%AF-m4h0dld3yfyd دَر دِلِ کویرِ طَبَس، جایی کِه زَمین بویِ زُغال‌سَنگ می‌دَهَد وَ خُورشید بَر تاریکی‌هایِ پِنهان می‌تابَد، مَعدَن‌ها دَهان‌هایِ گُرُسنه‌ای‌اَند کِه جان را فُرو می‌بلَعَند. این‌جا، مَردان با دَستانی کِه خَستِگی را نَوازِش می‌کُنَند وَ پاهایی کِه زَخمِ راه‌هایِ بی‌پایان را بَر دوش دارَند، بِه سَفَری می‌رَوَند کِه پایا‌نَش نِه بِه اُفُق، بَل‌کِه بِه ژَرفایِ زَمین می‌رَسَد؛ جایی کِه سُکوت، صِدایِ نَفَس‌هایِ آخَرین اَست.دَر یِکی اَز هَمان مَعادِن، مَردی بِه خاک سِپُرده شُد؛ مَردی کِه گویی کَفش‌هایَش، با سَری اَفراشته، بَرایِ هَمیشه بِه آسمان چشم دوخته بودند. کَفش‌هایِ پاره‌اَش، حِکایَتِ گام‌هایی بودند کِه بَر لَبِه‌ی باریکِ مَرگ وَ زِندِگی لَغزیده‌اند. زیرِ خَروارها خاک وَ سَنگ، اُمیدی شِکَسته بود وَ چِشمانی کِه اَز دیدَنِ روشَنایی بازمانده بودند.مَعدَنِ زُغال‌سَنگِ طَبَس، این گورِستانِ خاموش وَ خَشِن، شاهِدِ نَجوایِ جان‌هایی اَست کِه هَر روز، چیزی اَز خود را بِه تاریکی می‌سِپارَند. اَمّا قِصّه‌ی آن‌ها دَر این‌جا نَمی‌میرد؛ نِه دَر سیاهیِ مَعدَن وَ نِه دَر گوش‌هایِ بَسته‌ی جَهان. کَفش‌هایَشان می‌گویَند، می‌گویَند اَز روزهایی کِه دَر آن، زُغال‌سَنگ اَز جانِ آدَمی گِران‌بِهاتَر بود.اَمّا این کَفش‌ها، هَمچُنان بِه آسمان خیره‌اَند. اَنگار باوَر دارَند، جایی دَر بُلَندایِ آبی، نورِ حَقیقتی هَست کِه عَدالَت را بِه زَمین باز‌می‌گردانَد. شایَد روزی بِرَسَد کِه زَمین، زَخم‌هایِ خود را بِشویَد وَ مَعدَن‌هایِ خاموش، نامِ کارگَرانی را بِه زَبان بِیاوَرَند کِه دَر دِلِ آن‌ها مَدفون شُدَند.آری، تا آن روز، کَفش‌هایی کِه بِه آسمان نِگاه می‌کُنَند، زَبانِ حَقیقت خواهَند بود؛ زَبانِ کَسانی کِه قَلبِشان دَر تاریکی تَپید اَمّا هَرگَز دیده نَشُدَند. کَفش‌ها هَنوز بِه آسمان می‌نگَرَند، هَمچونِ فِریادی کِه نور را جُست‌و‌جو می‌کُنَد، هَمچونِ عَهدی کِه اَز دِلِ خاک تا بُلَندایِ آسمان کِشیده شُده اَست. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:16:40 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D9%87%D9%88-%D9%88-%D9%82%D8%B5%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85-n0huih8wqmh7 اعظم‌جون…چقدر این نام در خاطرم روشن است. مثل شمعی که در تاریکی خاطرات گذشته می‌سوزد، نوری نرم و آرام که کودکانه‌های مرا گرم می‌کند.اعظم، اولین معلم من بود؛ اما نه معلمی که تخته سیاه و گچ داشته باشد، نه آن‌که فرمول یا جمله‌ای را آموزش دهد. او بود که من و همکلاسی‌هایم را به دنیای بازی و خیال می‌برد، مثل نسیمی که برگ‌های خشکیده را به رقص درمی‌آورد.سال ۱۳۵۵ بود. کودک پنج یا شش‌ساله‌ای بودم که در کلاسی به نام آمادگی شرکت می‌کردم. آن کلاس چیزی بین مهدکودک و دبستان بود؛ دنیایی پر از بازی‌های کودکانه، یادگیری شمردن و مهارت‌های ساده‌ی زندگی. اعظم‌جون، با قد بلندش، چهره‌ی بیضی‌شکل و پوست روشنش، مثل نگینی در آن جمع کوچک ما بچه‌ها بود. موهای لَخت و بلندی داشت که همیشه آزاد و بی‌خیال تا پشت کمرش می‌ریخت. وقتی با ما حرف می‌زد، زانو می‌زد تا به قد ما برسد، و آن‌چنان نزدیک می‌شد که گویی قصه‌ای پنهان را تنها برای گوش‌های کوچک ما بازگو می‌کند.خانه‌ی ما در نزدیکی میدان امامزاده قاسم بود و هر روز صبح، من و چند بچه‌ی دیگر از محله، با هم راهی مدرسه می‌شدیم. مسیر رفت، سرازیری آسانی بود که ما را به بازی و شادی می‌کشاند. اما مسیر برگشت، سربالایی سخت و طولانی‌ای داشت که حتی وقتی هوا خوب بود، طاقت‌فرسا می‌شد. زمستان‌های شمیران اما، ماجراهایی دیگر داشتند. برف‌ها چنان سنگین می‌باریدند که گاهی اهالی تونل‌هایی از میان برف‌ها برای عبورمان باز می‌کردند. برای من، این سربالایی همیشه نمادی از دشواری‌های کودکی‌ام بود؛ راهی سخت، اما پر از امید رسیدن به خانه.یک روز بارانی، همان روزی که کتاب‌ها را خریدم، آسمان پر از اشک بود. صبح آن روز، در مدرسه اعلام کرده بودند که از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برای فروش کتاب می‌آیند. به پدرم گفتم و او به جای یک تومان، دو تومان به من داد. وقتی به مدرسه رسیدم، میز بزرگی پر از کتاب در راهرو بود. خانمی با عینک گربه‌ای و کت و دامنی چهارخانه، پشت میز ایستاده بود. وقتی نوبت من رسید، همه‌ی پولم را به دستش دادم. گفت: “هر چی می‌خوای بردار!” دستم پر از کتاب شد، طوری که به سختی در کیف کوچک قرمزم جا می‌شدند.بازگشت اما، دشوار بود. باران شدت گرفته بود. تنها بودم و وزن کتاب‌ها، مسیر سربالایی را دوچندان سخت کرده بود. وقتی به مغازه‌ی حسین‌ریش رسیدم، او که همیشه با لباس‌های عجیب و آن لهجه‌ی خاص اراکی-قمی‌اش جلب توجه می‌کرد، گفت: “تو که مثل موش آب‌کشیده شدی بِچِه!” اما من فقط می‌خواستم به خانه برسم.وقتی به خانه رسیدم، مادرم نبود و ماریا، خواهر بزرگ‌ترم، که همیشه مثل مادری برایم بود، مرا کنار چراغ علاءالدین نشاند تا خشک شوم. ماریا برای من مثل درختی تنومند بود که شاخه‌هایش، سایه‌ای امن بر سرم می‌گسترد. آن شب، او کتاب “آهوی گردن‌دراز” را برایم خواند؛ داستان آهویی که به خاطر گردن بلندش از گله طرد شده بود، اما در زمان خشکسالی، با همین گردن بلند، ابرها را یافت و قصه‌ی تشنگی حیوانات را برایشان بازگو کرد.آن شب، خواب دیدم. خوابی که سال‌هاست هنوز در گوشه‌ای از ذهنم جاری است. در خواب، باران می‌بارید. من، در پیکر آهویی با گردن بلند، در دشتی بزرگ می‌دویدم. بار سنگینی از کتاب‌ها بر دوشم بود و به آسمان نگاه می‌کردم. ابرها می‌گریستند و باران، زمین را پر می‌کرد. در آن خواب، گویی من و آهو یکی شده بودیم؛ هر دو تنها، هر دو در تلاش برای یافتن چیزی که گم کرده‌ایم.اکنون، سال‌ها گذشته است. اما هر بار که باران می‌بارد، یا وقتی رنگ‌های پارچه‌ای چهارخانه‌ی قرمز و آبی را می‌بینم، به یاد آن روز می‌افتم. اعظم‌جون، ماریا، و آن کتاب‌ها، برای من حلقه‌هایی از زنجیری بی‌پایان‌اند که هنوز دنیایم را می‌چرخانند.اعظم‌جون، تو مثل بارانی بودی که رویاهای کودکی‌ام را شست‌وشو داد.ماریا، تو مثل درختی بودی که در سایه‌ات رشد کردم.و آن کتاب‌ها… توشه‌ی من برای سفری بی انتهاکه هنوز ادامه دارد. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:11:34 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF-%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%BA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%B4%D8%A8-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86-qg2nxcch4jj4 صبح، آن هنگام که هنوز روز از شب جدا نشده بود، موبایلم زنگ خورد، غزال بود. صدایش لرزان بود، گویی که موجی ناآرام از اضطراب در کلامش جاری بود. او از بچه‌گربه‌ای گفت، یکی از چهار فرشته‌ی کوچک بالکنمان، که در تنگنای ترسناک شاخه‌ای نازک و مرتفع درخت کاج حیاط خانه گرفتار شده بود. می‌گفت هر لحظه ممکن است سقوط کند.تصور گربه‌ی کوچک، در آن ارتفاع سرد و بی‌پناه، قلبم را به لرزه انداخت. دست‌هایم می‌لرزید، اما صدایم را محکم نگه داشتم. به غزال گفتم: «صبر کن عزیزم. او می‌ترسد، برای همین بالاتر رفته. اما پایین خواهد آمد. خودش و مادرش راه را پیدا خواهند کرد.» اما درونم، سایه‌ی ترس سنگینی می‌کرد.تماس با آتش‌نشانی، تنها بادی بر شعله‌های نگرانی ما بود. مأموران آمدند، کاری کردند، و رفتند؛ گویی که وظیفه‌ای نه از روی عشق، که از روی اجبار انجام داده باشند. غزال، پر از اضطراب، نمی‌دانست چه کند. و من، هرچند کلامم آرامش می‌داد، در درونم جنگی میان امید و هراس در جریان بود.اما زندگی، آن نیروی نهان و جادویی، گاهی ما را شگفت‌زده می‌کند. در سکوت سنگین بعد از ظهر، بچه‌گربه‌ی کوچک، با کمک مادرش، آرام‌آرام از ارتفاع پایین آمد. وقتی دوباره همه‌ی آن چهار فرشته‌ی کوچک در کنار مادرشان آرام گرفتند و خوابیدند، گویی نوری از آسمان بر دلم تابید.این حادثه، بار دیگر مرا به اندیشه فرو برد. چقدر ما انسان‌ها میان افراط و تفریط گم شده‌ایم. برخی، بی‌رحم با حیوانات، و برخی، تمام عشق و نگرانی‌شان را به آن‌ها می‌بخشند. گویی در این جامعه، هیچ میان‌راهی نیست؛ هیچ طیف خاکستری‌ای که بتواند تعادلی بیافریند.اما، حتی در میان این گسیختگی، هنوز امیدی هست. همان‌طور که آن بچه‌گربه با کمک مادرش راهی برای بازگشت پیدا کرد، شاید ما نیز بتوانیم راهی برای بازگشت به تعادل و انسانیت پیدا کنیم.سعدی چه زیبا گفته است:هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است و چون برمی‌آید مفرح ذات.پس در هر نفس، دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.شاید زندگی همان است؛ پر از فراز و نشیب، اما در هر لحظه، چیزی برای سپاس‌گزاری. و شاید همین عشق، همین امید، همین بازگشت‌های کوچک، چراغی باشد برای تاریک‌ترین شب‌هایمان. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:05:14 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D8%A8%D8%A7%D8%B1-adfgnlccbxt0 روش لب‌خوانی جبار، نجواهای عشق بود که در سکوت جان می‌گرفت؛ صدایی بی‌صدا که دل‌های ناشنوایان را گرم می‌کرد و نگاهشان را به شعر کلمات پیوند می‌داد. او از هیچ، آوا ساخت و از سکوت، زبانی که در آن، هر حرف فریادی از زندگی بود.مرگ برای او، خاموشی نبود؛ بلکه پرده‌ای آرام بر سمفونی جاودانه‌ای بود که هرگز پایان نمی‌پذیرد. موسیقی زندگی او هنوز در هر مدرسه‌ای که کودکان، واژه‌ها را به لب‌های خاموش خود می‌نشاندند، طنین‌انداز است.هر بار که کودکی ناشنوا صدایی را در سکوتش یافت،هر بار که دستان کوچک ناشنوایی خط‌های کتابی را لمس کرد،و هر بار که معلمی به جای کلمات، عشق را درس داد،جبار باغچه‌بان، این عاشق بی‌همتا، بار دیگر زاده می‌شود.جبار باغچه‌بان، آن باغبان رویاها، عاشقی بود که در سکوت معصومانه کودکان، صدای خدا را شنید.او از حروف بی‌جان، زنده‌ترین روح‌ها را آفرید و جهانی بی‌صدا را به نغمه‌ای از نور و دانایی بدل کرد.زندگی او، پرسشی است که هر پاسخش درب تازه‌ای به دنیایی سرشار از عشق و امید باز می‌کند.دنیایی که در آن، هیچ نوری خاموش نمی‌شود و هیچ سکوتی جاودانه نمی‌ماند. خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:03:41 +0330 https://virgool.io/@koroshaghighi/%D8%A8%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%AA%D9%88-mkg9fug2r7ok شاهپور جانپدر عزیزم،هنگامی که این کلمات را می‌نویسم، در دل و جانم احساسی از سکوتی عمیق و غمگینی‌ای عجیب لانه کرده است. بی‌آنکه تو در کنارم باشی، کلمات تنها صدای خاموش درونم هستند که از یک خلا سرشار از دلتنگی و عشق پر شده‌اند.پدر عزیزم، اکنون که این نامه را برای تو می‌نویسم، می‌دانم که در کلمات تنها نمی‌توان تمامی آنچه که در دل دارم را به تصویر کشم. روح تو اکنون در سرای دیگری ساکن است، اما در سایه یاد تو همچنان زندگی می‌کنم. یاد تو، یاد آن دستان پر از مهری که همواره در پی ساختن، در پی آفریدن بودند، به خاطر دارم که چگونه با این دستان ساده و پر از لطف، کفش‌هایی می‌دوختی که هرکدامشان دنیای دیگری داشتند؛ کفش‌هایی که در سرزمین کمبودها برای چندی به یاری کسانی می‌شتافتند که شایسته هنر تو بودند.تو همیشه از تک‌تک لحظات زندگی‌ات به بهترین وجه استفاده می‌کردی، اما این بار زندگی در بازی پیچیده خود با تو کم‌مهری کرد. آلزایمر تو را به دست گرفت، و دست‌هایت که زمانی به‌نیکی این کفش‌های چرمی را می‌دوختند، اکنون دیگر نمی‌توانستند حتی خاطرات ساده‌ات را حفظ کنند. آن زمان که برادرم خسرو از بین ما رفت، تو از این دنیا بی‌خبر بودی. ما به تو دروغ می‌گفتیم که خسرو پیشت آمده بود، زیرا نمی‌خواستیم ناراحتی‌ در قلبت نشانه‌ای بیفکند. اما اکنون می‌بینم که در دل خود تنها برایت آرزوی آرامش داشتم، آرامشی که همیشه در کنار تو بود.شاهپور عزیزم، می‌دانم که در دنیای پر از یادهایی که از تو در خاطرات باقی مانده است، عشق و صداقت تو همیشه مرا رهنمون خواهد بود. یاد آن روزهای کودکانه‌ات را به یاد می‌آورم که با برادر بزرگ‌ترت به ماهیگیری می‌رفتی. در زمان اشغال ایران، زمانی که ماهی‌ها را تنها با قلابی در دست می‌توانستید به صید خود دربیاورید، تو و برادرت دستان‌تان را در آن آب‌های سرد می‌کردید، نه تنها برای صید بلکه برای حفظ زندگی در برابر تاریکی‌ها. هیچ‌چیز در آن زمان‌ها به اندازه آن ماهی‌های نقره‌ای ساده به شما امید نمی‌داد، و هیچ چیز در زندگی نیکوتر از نجاتی که از دل آن ماهی‌ها بود بر نمی‌آمد.ماریا، خواهرم، در روزهایی که تو با بی‌خبری در بستر بیماری‌ات افتاده بودی، به همراهمان بود. همیشه در کنارت بود، همیشه و با دلی پر از عشق و نگران از روزهایی که می‌دانستیم دیگر نخواهیم داشت. اما در آن روزها هم می‌دانستم که می‌توانم به یاد تو زندگی کنم و به خاطر تو، حتی وقتی روزبه از دور، در صفحات داستان‌هایش، از تو یاد می‌کرد و از شخصیت تو الهام می‌گرفت، احساس می‌کردم که بخشی از تو همچنان در میان ما حضور دارد.پدر عزیزم، از زمانی که تو دیگر در کنار ما نیستی، دنیایم بی‌صدا و خالی است. وقتی که تو را در بیمارستان رها کردم، و وقتی که برای آخرین بار در کنار تو ایستادم، آن لحظه برایم مانند پیامی از طرف خدا بود که به من می‌گفت: «همه چیز در آرامش است، همه چیز به پایان رسیده است». اما هر چه بیشتر به یاد تو می‌اندیشم، بیشتر دلتنگ لحظات گذشته می‌شوم؛ لحظاتی که در کنار تو بودم، لحظاتی که همچنان در قلبم زنده‌اند.یاد آن روزها، یاد صدای دلنواز تو که همیشه در کنار ما بود، به دلم قوت می‌دهد. یاد بوبیک و ژوبیک، سگ‌های مهربان دوران کودکی‌ات که از میان خاطرات تو زنده‌اند، یاد تو در کنار برادرت که در میان رودهای آشوبزده، ماهی‌ها را با قلاب می‌گرفتید و روزهای سخت جنگ را پشت سر می‌گذاشتید، همه و همه در دلم همچنان روشن‌اند. ای کاش می‌توانستم در آن لحظات بیشتر در کنار تو باشم، بیشتر از تو بیاموزم، بیشتر از آن عشق و زندگی‌ات بهره ببرمپدر جان، ای کاش زنده بودی تا همچنان در کنار خانواده‌مان باشی. ای کاش می‌توانستم به تو بگویم که چقدر دلتنگت هستیم، چقدر دلتنگ صدایت، چقدر دلتنگ دست‌هایی که همیشه ما را در آغوش می‌کشیدند. اما می‌دانم که تو اکنون در آرامش و در سرای دیگر در کنار خداوند قرار داری. از تو می‌خواهم که برای من، برای همه ما، همیشه دعا کنی و از آنجا که هستی، بر زندگی ما نوری بیفکنی.پدر عزیزم، همیشه در دل من خواهی بود.با تمام دلتنگی و عشق،پسر کوچک توکوروش خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی خاکِسْتَرِ خیالْ کوروش عقیقی Sun, 15 Dec 2024 15:01:32 +0330