https://virgool.io/feed/@leylaa_LBI fa 2026-06-16 09:13:34 https://files.virgool.io/upload/users/3569436/avatar/x8hlXP.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@leylaa_LBI https://virgool.io/@leylaa_LBI/%D8%A8%D8%A7-%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DB%8C%D8%AE-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%82%D8%B7%D8%A8-%D8%AC%D9%86%D9%88%D8%A8-%D8%B6%D8%AE%DB%8C%D9%85-%D8%AA%D8%B1-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%AF-jqj4lky6xgp2 مطالعات نشان می‌دهد که با وجود افزایش گرمایش جهانی، قاره جنوبگان در سال‌های اخیر افزایش موقت حجم یخ را تجربه کرده است؛ پدیده‌ای که براساس داده‌های ماهواره‌ای ناسا ثبت شده، اما به گفته دانشمندان نشانه‌ای از توقف گرمایش جهانی نیست.به گزارش «کلین پست»، پژوهشی که با استفاده از داده‌های ماهواره‌ای ناسا و توسط محققان دانشگاه تونگ‌جی شانگهای انجام شده، تغییرات صفحه یخی جنوبگان را در بازه بیش از دو دهه بررسی کرده است. نتیجه کلی این بازه زمانی نشان می‌دهد که جنوبگان مقادیر قابل‌توجهی از یخ خود را از دست داده است. بااین‌حال، بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ بخشی از این یخ دوباره بازیابی شده است.با وجود این افزایش اخیر، دانشمندان تأکید می‌کنند که این روند به‌هیچ‌وجه به معنای معکوس شدن گرمایش جهانی نیست. آن‌ها این وضعیت را به پیست اسکی طولانی با یک دست‌انداز کوچک در پایان مسیر تشبیه می‌کنند: نموداری که روند یخ جنوبگان را نشان می‌دهد، همین تصویر را بازتاب می‌دهد. افزایش یخ طی دو سال اخیر به‌اندازه‌ای نیست که دو دهه کاهش مداوم یخ را جبران کند.افزایش یخ‌های قطب جنوب یک ناهنجاری اقلیمی استبیشتر افزایش حجم یخ جنوبگان به یک نابهنجاری اقلیمی نسبت داده شده است؛ رویدادی که طی آن بارش‌ها (برف و تا حدی باران) در این قاره افزایش یافت و درنتیجه، یخ بیشتری تشکیل شد. سطح یخ جنوبگان به‌طور طبیعی هر سال تغییر می‌کند و به نظر می‌رسد که روند افزایش یخ، از ابتدای سال ۲۰۲۴ کند شده است. داده‌های فعلی ناسا برای سال ۲۰۲۵ نیز نشان می‌دهد که سطح یخ تقریباً دوباره به مقادیر سال ۲۰۲۰ بازگشته است؛ یعنی درست پیش از جهش ناگهانی مورد اشاره.صفحه یخی جنوبگان بزرگ‌ترین توده یخ روی زمین است؛ توده‌ای که از کل مساحت ایالات متحده آمریکا نیز بزرگ‌تر بوده و ۹۰ درصد آب شیرین جهان را در خود نگه می‌دارد. جنوبگان همچنین توسط یخ دریایی احاطه شده است؛ یخ حاصل از انجماد آب اقیانوس که در زمستان گسترش یافته و در تابستان دوباره به خطوط ساحلی جنوبگان عقب‌نشینی می‌کند.این مطالعه جدید که در مجله Science China Earth Sciences منتشر شده، از داده‌های ماهواره‌های GRACE و GRACE Follow-On ناسا استفاده کرده است؛ مأموریت‌هایی که از سال ۲۰۰۲ تاکنون تغییرات صفحه یخی جنوبگان را پایش می‌کنند. بررسی این تغییرات اهمیت زیادی دارد، زیرا هرگونه ذوب این صفحه یخی، آب بیشتری وارد اقیانوس‌ها می‌کند و این موضوع یکی از عوامل اصلی افزایش سطح جهانی دریاها است.داده‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد که صفحه یخی جنوبگان بین ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۰ وارد یک دوره طولانی کاهش مداوم یخ شد. طبق نتایج پژوهش، این روند در نیمه دوم دوره سریع‌تر شد؛ به‌طوری‌که متوسط کاهش سالانه از حدود ۸۱ میلیارد تن بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ به حدود ۱۵۷ میلیارد تن بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ رسید. بااین‌حال، این روند پس از آن تغییر جهت داد.به‌ویژه از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ صفحه یخی جنوبگان دوباره جرم از دست‌رفته را جبران کرد و به‌طور متوسط سالانه حدود ۱۱۹ میلیارد تن یخ به‌دست آورد. چهار یخچال در شرق جنوبگان نیز از وضعیت کاهش سریع یخ، به افزایش قابل‌توجه جرم یخ تغییر مسیر دادند.«تام اسلیتر»، پژوهشگر علم محیط زیست در دانشگاه Northumbria بریتانیا که در این مطالعه مشارکت نداشته، گفت: «این موضوع چندان عجیب نیست. در یک اقلیم گرم‌تر، جو می‌تواند رطوبت بیشتری نگه دارد و همین مسئله احتمال رخدادهای آب‌وهوایی شدید — مانند بارش برف سنگین که موجب افزایش جرم یخ در شرق جنوبگان شد — را بیشتر می‌کند.»همچنین پژوهشی در سال ۲۰۲۳ روند افزایش بی‌سابقه جرم یخ جنوبگان بین سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ را ثبت کرده بود. آن مطالعه نشان داد که ناهنجاری شدید بارش‌ها عامل اصلی این افزایش بوده است. مطالعه تازه تأیید می‌کند که این روند حداقل تا سال ۲۰۲۳ ادامه داشته است.بااین‌حال، اسلیتر تأکید می‌کند که پژوهشگران انتظار ندارند این افزایش یخ پایدار باشد: «تقریباً تمام کاهش‌های یخ متصل به بستر جنوبگان ناشی از یخچال‌هایی است که در نقاط دیگر قاره با سرعت بیشتری به‌سمت اقیانوس گرم‌تر حرکت می‌کنند. این روند همچنان ادامه دارد — و اگرچه بارش سنگین اخیر به‌طور موقت این کاهش‌ها را جبران کرده، اما آن را متوقف نکرده است. بنابراین انتظار نمی‌رود این تغییر، رفتاری بلندمدت برای جنوبگان باشد.»بحران گرمایش جهانیبه گزارش کلین پست، گرمایش زمین به این معنا نیست که تمام نقاط جهان با یک سرعت گرم شوند؛ یک منطقه هرگز نمی‌تواند تصویر کاملی از وضعیت اقلیمی زمین ارائه دهد. به‌طور تاریخی، دما در بخش عمده‌ای از جنوبگان نسبتاً ثابت مانده است؛ درحالی‌که قطب شمال چهار برابر سریع‌تر از میانگین جهانی گرم شده است.در گذشته، یخ دریایی جنوبگان نیز نسبت به قطب شمال وضعیت باثبات‌تری داشت، اما داده‌های اخیر نشان می‌دهد که این ثبات در سال‌های گذشته رو به تغییر بوده است.در سال ۲۰۲۳، یخ دریایی جنوبگان به کمترین سطح ثبت‌شده در تاریخ رسید؛ سطحی که پژوهشگران می‌گویند وقوع آن بدون تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی، تقریباً غیرممکن بود. هم‌زمان، پوشش جهانی یخ دریا نیز به‌طور مداوم به رکوردهای حداقلی یا نزدیک به حداقل رسیده و دمای متوسط جهانی به‌طور پیوسته افزایش می‌یابد.در سال ۲۰۱۵، رهبران جهان توافق‌نامه پاریس را امضا کردند؛ معاهده‌ای بین‌المللی که کشورها را متعهد می‌کند گرمایش جهانی را ترجیحاً زیر ۱.۵ درجه سانتی‌گراد نگه دارند. اما تحقق این هدف حیاتی با چالش جدی روبه‌روست: آوریل ۲۰۲۵ بیست‌ویکمین ماه از ۲۲ ماه گذشته بود که از حد ۱.۵ درجه سانتی‌گراد عبور کرد؛ آماری که توسط سرویس تغییر اقلیم کوپرنیک اتحادیه اروپا منتشر شده است. لیلا برغمدی لیلا برغمدی Fri, 26 Dec 2025 04:13:13 +0330 https://virgool.io/@leylaa_LBI/%D8%A2%D9%84%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B8%D9%87%D9%88%D8%B1-%D8%AA%D9%87%D8%AF%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%A6%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B4%DB%8C%D9%85-n1nhxuquylvj در زندگی روزمره، از طیف گسترده‌ای از محصولاتی استفاده می‌کنیم که بدون آنکه بدانیم، اثری نامرئی بر محیط زیست می‌گذارند. داروها، لوازم آرایشی، پلاستیک‌ها، محصولات پاک‌کننده و حتی بقایای آفت‌کش‌ها، هنگامی که دور ریخته می‌شوند، در نهایت از طریق سیستم‌های زهکشی، کشاورزی یا صنعت به آب‌های سطحی راه پیدا می‌کنند. به این ترکیبات شیمیایی آلاینده‌های نوظهور می‌گویند.به گزارش «کلین پست»، در دهه‌های اخیر، حضور فزاینده آلاینده‌های نوظهور در منابع آب، زنگ خطری در میان جامعه علمی و سازمان‌های بهداشت عمومی در سراسر جهان به صدا درآورده است. این مسئله از ابعاد مختلفی بر مدیریت منابع آب و امنیت آبی جوامع تأثیر می‌گذارد.از یک‌سو، پیامدهای این ترکیبات هنوز به‌طور کامل در قوانین زیست‌محیطی مورد توجه قرار نگرفته است. از سوی دیگر، جنبه نگران‌کننده موضوع این است که سیستم‌های تصفیه آب سنتی برای حذف کامل آن‌ها طراحی نشده‌اند، که این امر منجر به تجمع این آلاینده‌ها در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، آبخوان‌ها و حتی در آب آشامیدنی می‌شود و در نتیجه خطری فزاینده برای سلامت انسان و اکوسیستم‌های آبی ایجاد می‌کند. درک این چالش برای هر مرکز تحلیل آب و نهادهای مسئول حکمرانی آب یک ضرورت است.سیستم‌های تصفیه آب فعلی در حذف کامل آلاینده‌های نوظهور ناتوان‌اندسیستم‌های تصفیه آب و فاضلاب متعارف، که عمدتاً در دهه‌های گذشته طراحی شده‌اند، برای حذف آلاینده‌های سنتی مانند مواد جامد معلق، باکتری‌ها، ویروس‌ها و مواد آلی قابل تجزیه بیولوژیکی بهینه شده‌اند. فرایندهای اصلی در این سیستم‌ها شامل ته‌نشینی، فیلتراسیون و ضدعفونی با کلر است.مشکل اینجاست که آلاینده‌های نوظهور دارای ویژگی‌های متفاوتی هستند: آن‌ها اغلب مولکول‌های کوچک، محلول در آب و مقاوم به تجزیه بیولوژیکی هستند. به همین دلیل، به‌راحتی از مراحل مختلف تصفیه عبور می‌کنند. برای مثال، کلرزنی که برای کشتن میکروب‌ها استفاده می‌شود، ممکن است برخی از این ترکیبات شیمیایی را به محصولات جانبی خطرناک‌تری تبدیل کند.برای حذف مؤثر این آلاینده‌ها، به فناوری آب پیشرفته‌تری نیاز است. فرایندهایی مانند اسمز معکوس (Reverse Osmosis)، نانوفیلتراسیون، فرایندهای اکسیداسیون پیشرفته (AOPs) که از رادیکال‌های بسیار واکنش‌پذیر برای شکستن این مولکول‌های مقاوم استفاده می‌کنند، و جذب سطحی با کربن فعال یا بیوچار، ازجمله راهکارهای نوآوری محور هستند که می‌توانند این ترکیبات را از آب حذف کنند. ارتقاء تصفیه‌خانه‌ها به این فناوری‌ها یک گام ضروری در مدیریت منابع آب مدرن است.حضور مقادیر فزاینده‌ای از آلاینده‌های نوظهور در آب آشامیدنیبه گزارش کلین پست، مطالعات متعددی در سطح بین‌المللی، مقادیر فزاینده‌ای از آلاینده‌های نوظهور را در رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، آبخوان‌ها و حتی در آب آشامیدنی شناسایی کرده‌اند. در مکزیک، تحقیقات اخیر حضور موادی مانند دیکلوفناک، کاربامازپین، سولفامتوکسازول، بیسفنول A، نونیل‌فنل‌ها و همچنین آنتی‌بیوتیک‌های مختلف را در آب‌های سطحی و زیرزمینی نشان می‌دهد.این یافته‌ها نشان‌دهنده ابعاد گسترده بحران آب در لایه‌ای پنهان است که نیازمند توجه فوری متخصصان حوزه آب است.در مطالعه‌ای در دره مزکیتال (Mezquital Valley) — منطقه‌ای با تغذیه مصنوعی آبخوان از طریق فاضلاب مکزیکوسیتی — تا ۲۳ داروی فعال در آب‌های زیرزمینی شناسایی شد. علاوه بر این، تحلیل اخیر مشخص کرد که در پیکره‌های آبی مانند کانال‌های سوچیمیلکو (Xochimilco) و رودخانه آپاتلاکو (Apatlaco) در کوئرناواکا، آلاینده‌هایی مانند تریکلوزان، بیسفنول A و استروژن مصنوعی EE2 یا اتینیل استرادیول یافت شده است. این استروژن در قرص‌های ضدبارداری یافت می‌شود و از طریق ادرار و فاضلاب به آب راه می‌یابد.مطالعه‌ای که در دهلی هند انجام شد، سطوح بالایی از دیکلوفناک (یک مسکن رایج) را در آب‌های زیرزمینی نشان داد که تا ۱.۳ میلی‌گرم در لیتر می‌رسد. این نشان می‌دهد که مشکل آلودگی دارویی تا چه اندازه می‌تواند جدی باشد. نکته نگران‌کننده این است که آب‌های زیرزمینی ظرفیت اکسیداتیو کمتری دارند، بنابراین تجزیه این نوع ترکیبات در مقایسه با آب رودخانه یا دریاچه زمان بیشتری می‌برد.سلامت انسان و اکوسیستم‌هایکی از نگران‌کننده‌ترین جنبه‌های این ترکیبات، توانایی آن‌ها در تغییر فعالیت بیولوژیکی، حتی در غلظت‌های بسیار پایین، اغلب در سطح نانوگرم بر لیتر است. مقادیر اندک مختل‌کننده‌های غدد درون‌ریز مانند بیسفنول A، فتالات‌ها یا هورمون‌های مصنوعی می‌توانند تعادل هورمونی را هم در انسان و هم در حیات وحش آبزی مختل کنند.مواردی از تغییرات هورمونی در جانوران دریایی در معرض پساب‌های شهری، و همچنین کاهش باروری و تغییرات در رفتار تولیدمثلی دوزیستان مستند شده است. در سطح انسانی، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مواجهه طولانی‌مدت با این مواد با مشکلات عصبی، ایمنی‌شناختی و تولیدمثلی مرتبط است.برخی از نمونه‌ها عبارتند از:بیسفنول A (BPA)، که در پلاستیک‌ها و پوشش داخلی قوطی‌ها یافت می‌شود، با تغییرات در رشد جنین، اختلال در عملکرد تیروئید، اختلالات متابولیک مانند چاقی و حتی افزایش خطر سرطان سینه و پروستات مرتبط دانسته شده است. در مورد اثرات عصبی، BPA با اختلالات رفتاری مانند اضطراب، تکانشگری و عدم تمرکز و توجه مرتبط است.پارابن‌ها، که به‌دلیل خواص ضدمیکروبی خود معمولاً به‌عنوان نگهدارنده در محصولات آرایشی و مراقبت شخصی استفاده می‌شوند، عملکرد استروژن را تقلید می‌کنند که می‌تواند سیستم هورمونی را مختل کند. حضور آن‌ها در بافت‌های تومور سینه، نگرانی در مورد ارتباط احتمالی آن‌ها با سرطان سینه را افزایش داده است. این مواد می‌توانند با افزایش حساسیت به عفونت‌ها و توسعه بیماری‌های خودایمنی مرتبط باشند.میکروپلاستیک‌ها، ذراتی کوچک‌تر از ۵ میلی‌متر که در اثر استفاده گسترده از پلاستیک در زندگی روزمره و تجزیه آن‌ها ایجاد می‌شوند، محیط زیست ما را آلوده می‌کنند. این ذرات عمدتاً از طریق مصرف غذا و آب آلوده و همچنین با استنشاق ذرات معلق در هوا وارد بدن انسان می‌شوند. مطالعات اخیر میکروپلاستیک‌ها را در خون انسان، شیر مادر و حتی در جفت شناسایی کرده‌اند، که نشان می‌دهد این ذرات درحال نفوذ به سدهای فیزیولوژیکی بنیادین هستند. اگرچه اثر مستقیم آن‌ها بر سلامت هنوز در دست بررسی است، اما مشخص شده که می‌توانند به‌عنوان حامل آلاینده‌های شیمیایی مانند فلزات سنگین یا مختل‌کننده‌های غدد درون‌ریز که به سطح آن‌ها چسبیده‌اند، عمل کنند.علاوه بر این، پس از ورود به بدن، می‌توانند باعث التهاب، استرس اکسیداتیو و آسیب سلولی شوند؛ اثراتی که می‌توانند به بیماری‌های قلبی-عروقی، گوارشی یا حتی فرایندهای سرطان‌زای طولانی‌مدت منجر شوند.مقاومت ضدمیکروبی و پیامدهای اقتصادیبه گزارش کلین پست، آلودگی منابع آبی با ورود ترکیبات نوظهور از مسیر فاضلاب به رودخانه‌ها و سفره‌های زیرزمینی درحال تبدیل شدن به تهدیدی جدی است. این مواد نه‌تنها به‌راحتی در محیط‌های آبی منتشر می‌شوند، بلکه می‌توانند به‌طور فعال برای مدت طولانی در طبیعت باقی بمانند. چنین شرایطی بستری ایده‌آل برای ظهور و تکثیر باکتری‌های مقاوم فراهم می‌کند؛ باکتری‌هایی که در مواجهه با این آلاینده‌ها، به‌تدریج توانایی زنده‌ماندن در برابر روش‌های تصفیه و درمان رایج را کسب می‌کنند.پیامدهای این روند بسیار نگران‌کننده است. گسترش باکتری‌های مقاوم می‌تواند کارایی آنتی‌بیوتیک‌ها را در درمان عفونت‌های انسانی و حیوانی به‌شدت کاهش دهد. این مسئله تنها محدود به حوزه درمانی نیست، بلکه خطری مستقیم برای بهداشت عمومی و امنیت غذایی محسوب می‌شود، چرا که احتمال شیوع عفونت‌های مقاوم به درمان را افزایش داده و رویکردهای پیشگیری و درمان بیماری‌ها را پیچیده‌تر می‌کند. این چالش‌ها مستقیماً بر امنیت آبی و سلامت کلی جامعه تأثیر می‌گذارند و لزوم توجه فوری و برنامه‌ریزی جامع برای مدیریت آلودگی آب و پایش مستمر منابع آبی را آشکار می‌سازند.به گفته سازمان بهداشت جهانی، مقاومت ضدمیکروبی در حال حاضر یکی از تهدیدات اصلی برای بهداشت عمومی جهانی است و پتانسیل آن را دارد که تا سال ۲۰۵۰ سالانه تا ۱۰ میلیون مرگ و میر ایجاد کند. در چندین مطالعه، سویه‌های مقاوم در محیط‌های آبی شناسایی شده‌اند. شرایط اضطراری مانند جنگ‌ها و همه‌گیری‌ها می‌تواند مشکل مقاومت ضدمیکروبی را تسریع کرده و کنترل آن را دشوارتر کند.آلاینده‌های نوظهور، افزون بر تهدید تنوع زیستی و سلامت انسان، پیامدهای اقتصادی گسترده‌ای نیز به همراه دارند. اختلال در زنجیره‌های غذایی آبزیان می‌تواند باعث کاهش ذخایر ماهی و صدمه به صنعت ماهیگیری محلی شود. همچنین، تصور وجود آب‌های آلوده در یک منطقه، اغلب باعث افت گردشگری در نواحی طبیعی وابسته به منابع آبی می‌گردد.این بُعد اقتصادی آلودگی آب، لزوم توجه جدی‌تر به مسئله آلاینده‌های نوظهور در چارچوب سیاست‌گذاری‌های جامع حکمرانی آب را پررنگ می‌کند. یک رویکرد حکمرانی اثربخش باید علاوه بر ملاحظات بهداشتی و زیست‌محیطی، آسیب‌پذیری‌های اقتصادی ناشی از آلودگی آب را نیز شناسایی کرده و سازوکارهایی برای کاهش این تأثیرات و حمایت از جوامع و بخش‌های اقتصادی آسیب‌پذیر در نظر بگیرد.حال چه اقداماتی باید انجام دهیم؟با توجه به این چشم‌انداز پیچیده، ضروری است که تحقیقات بین‌رشته‌ای گسترده‌تری برای شناسایی دقیق، کمی‌سازی و درک جامع اثرات آلاینده‌های نوظهور در محیط‌های آبی ترویج و پشتیبانی شود. این تحقیقات می‌تواند پایه علمی لازم برای اتخاذ تصمیمات آگاهانه را فراهم آورد. در کنار آن، به‌روزرسانی چارچوب‌های نظارتی موجود برای گنجاندن استانداردها، محدودیت‌ها و مکانیسم‌های پایش مؤثر و مستمر برای این مواد نوظهور، یک اقدام حیاتی است. این اصلاحات قانونی و نظارتی باید با سرعت همگام با ظهور و گسترش این آلاینده‌ها پیش رود.از جنبه فنی، بهبود و ارتقای سیستم‌های تصفیه فاضلاب از طریق به‌کارگیری فناوری‌های پیشرفته آب، امری اجتناب‌ناپذیر است. فناوری‌هایی مانند غشاهای نانوفیلتراسیون و اولترافیلتراسیون، جاذب‌های نوین مبتنی بر مواد پایدار (نظیر بیوچارهای مصنوعی)، فرآیند ازن‌زنی و به ویژه فرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته (AOPs) قابلیت بالایی در حذف یا کاهش مؤثر این آلاینده‌ها دارند. درک دقیق نقش، پتانسیل و محدودیت‌های این فناوری‌های آب در مقابله با بحران آلاینده‌های نوظهور، برای هدایت سرمایه‌گذاری‌های آتی در بخش زیرساخت‌های تصفیه آب و فاضلاب حیاتی است.در سطح اجتماعی نیز تغییر الگوهای مصرف و ترویج فرهنگ دفع مسئولانه، نقشی کلیدی ایفا می‌کند. آموزش عمومی و آگاه‌سازی در این زمینه می‌تواند منجر به اقدامات عملی و در دسترس همگان شود؛ اقداماتی مانند پرهیز از ریختن داروهای باقیمانده یا محصولات شیمیایی خانگی به داخل توالت و سینک، کاهش مصرف پلاستیک‌های یکبارمصرف و انتخاب هوشمندانه محصولات مراقبت شخصی که عاری از مواد مضر برای اکوسیستم‌های آبی هستند.به عنوان نمونه، ترجیح محصولاتی با برچسب «فاقد پارابن» یا «فاقد تریکلوزان» گامی مؤثر است، زیرا این ترکیبات به‌طور گسترده با اثرات سمی بر حیات آبزیان مرتبط دانسته می‌شوند. اطلاع‌رسانی و آموزش در این زمینه می‌تواند بخشی از محتوای منظم اخبار آب باشد که توسط رسانه‌های عمومی، مراکز آموزشی و نهادهای تخصصی منتشر می‌شود تا حس مسئولیت‌پذیری جمعی را تقویت کند. لیلا برغمدی لیلا برغمدی Fri, 26 Dec 2025 04:02:02 +0330 https://virgool.io/@leylaa_LBI/%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B5-%D8%AF%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%DA%AF%D8%B1%D9%85-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%88-%D8%AA%D8%B4%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%82%D9%84%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-fvqmksfc05kp دانشمندان هشدار دادند که سه سال گذشته با گرمایش بی‌سابقه و نگران‌کننده همراه بود که نشانه‌ای جدی از تشدید بحران اقلیمی در جهان است.به گزارش «کلین پست» از رویترز، سرویس تغییرات اقلیمی کوپرنیک اتحادیه اروپا نوشته است که سال ۲۰۲۵ احتمالاً به‌عنوان دومین یا سومین سال گرم تاریخ ثبت خواهد شد. براساس این گزارش، برای نخستین بار میانگین دمای جهانی طی یک دوره سه‌ساله، بیش از ۱.۵ درجه نسبت به دوران پیشاصنعتی افزایش یافته است.در این گزارش آمده که بازه ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به‌طور رسمی نشان می‌دهد مرز ۱.۵ درجه گرمایش، نه به‌صورت مقطعی، بلکه به‌شکلی پایدار پشت‌سر گذاشته شده است. این پدیده نه‌فقط یک شاخص نمادین، که نشانه‌ای روشن از ناکافی بودن سیاست‌های مقابله با تغییرات اقلیمی در سطح جهانی است.این گزارش با اشاره به اینکه انتشار گازهای گلخانه‌ای حاصل از مصرف سوخت‌های فسیلی، عامل اصلی روند بلندمدت گرمایش زمین است، هشدار می‌دهد که این وضعیت، احتمال وقوع رویدادهای بحرانی آب‌وهوایی، خسارت‌های گسترده زیست‌محیطی و فشارهای اجتماعی و اقتصادی را افزایش می‌دهد.چنین روندی اهداف توافق پاریس را به چالش کشیده و ضرورت فوری اتخاذ سیاست‌های قوی‌تر برای کاهش انتشار را برجسته می‌کند.گفتنی‌ست که در نشست اخیر تغییرات اقلیمی در برزیل نیز کشورها نتوانستند به توافقی مشخص درباره مسیر مقابله با بحران اقلیمی دست یابند. تقویت سیاست‌های ملی اقلیمی، سرعت‌بخشیدن به گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر و سرمایه‌گذاری در برنامه‌های سازگاری برای جوامع آسیب‌پذیر از مهم‌ترین اقداماتی است که باید هرچه سریع‌تر در دستور کار دولت‌ها قرار گیرد. لیلا برغمدی لیلا برغمدی Fri, 26 Dec 2025 03:55:30 +0330 https://virgool.io/@leylaa_LBI/%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%87%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%82%DB%8C%D9%82%D9%87-%D8%AC%D8%A7%D9%86-%DB%8C%DA%A9-%D9%86%D9%81%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AF-qv1nnlpthej3 اعتیاد جهانی به سوخت‌های فسیلی نه‌تنها موجب افزایش دمای زمین شده، بلکه گسترش آلودگی هوای سمی، آتش‌سوزی‌های گسترده جنگلی و شیوع بیماری‌هایی مانند تب دنگی را نیز در پی داشته است. برآوردها نشان می‌دهد میلیون‌ها نفر در سراسر جهان هرساله به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم در اثر پیامدهای گرمایش جهانی جان خود را از دست می‌دهند.براساس خبری که در کلین پست نوشتم، جهان به‌دلیل عمل نکردن کشورها به تعهدات اقلیمی خود، همچنان در مسیر خطرناک افزایش ۲.۶ درجه‌ای دمای زمین تا پایان قرن قرار دارد؛ سطحی از گرمایش که می‌تواند فاجعه‌ای جهانی رقم بزند.میزان مرگ‌ومیر ناشی از گرما از دهه ۱۹۹۰ تاکنون بیش از ۲۳ درصد افزایش یافته و بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۱ به‌طور میانگین سالانه حدود ۵۴۶ هزار نفر در اثر گرما جان خود را از دست داده‌اند. تقریباً در هر دقیقه از سال، یک نفر در اثر گرما جان خود را از دست می‌دهد که واقعاً تکان‌دهنده هست.درواقع گرم‌تر شدن زمین به این دلیل هست که کشورها از مسیر تحقق اهداف کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای فاصله گرفته‌اند؛ درحالی‌که سهم زغال‌سنگ در تولید برق به‌دلیل رشد انرژی‌های تجدیدپذیر کاهش یافته، تقاضای جهانی برای برق به‌حدی بالا رفته که درمجموع مصرف زغال‌سنگ همچنان رشد کرده است.طبق توافق‌نامه پاریس، جهان باید تا سال ۲۰۵۰ به نقطه انتشار خالص صفر کربن برسد تا گرمایش زمین در حد ۱.۵ درجه سانتیگراد نسبت به دوران پیشاصنعتی مهار شود. تحقق این هدف مستلزم جایگزینی برق کم‌کربن به‌جای نفت، گاز و سایر سوخت‌های فسیلی است. اما تا زمانی که سیستم برق جهان بر پایه سوخت‌های فسیلی استوار باشد، اثرات مخرب زنجیره‌ای آن ادامه خواهد داشت. اگر رکورد مصرف زغال‌سنگ تکرار شود، کنترل گرمایش در سطح ۱.۵ درجه عملاً ناممکن خواهد بود.ما مسیر درستی رو در پیش گرفته‌ایم؛ به‌جز سیاست‌های عجیب اخیر ترامپ، تقریبا تمامی کشورهای جهان به‌سرعت به‌سمت تجدیدپذیرها حرکت می‌کنند. در ایران هم این رشد به مرحله اجبار رسیده. نکته این هست که به گفته محققان، اگرچه مسیرمان درست هست، اما سرعتمون هنوز کافی نیست.ادامه دارد... لیلا برغمدی لیلا برغمدی Tue, 18 Nov 2025 12:20:49 +0330