https://virgool.io/feed/@m.b.khatibi fa 2026-06-17 02:37:45 https://files.virgool.io/upload/users/862142/avatar/ykvBIQ.jpeg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m.b.khatibi https://virgool.io/@m.b.khatibi/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-dvufl9vio4ei گاهی پیش می‌آید که مسیر زندگی، آدم را به سمت انتخاب‌هایی می‌برد که هرچند سخت هستند، اما بخشی از هویت ما می‌شوند. من به عنوان عضوی از یک خانواده بزرگ‌تر، همیشه سعی کردم در شرایط سخت کنار عزیزانم باشم. چه در روزهای از دست دادن عزیزان، چه در لحظه‌های تصمیم‌گیری‌های سخت. یکی از این روزها، وقتی یکی از اعضای خانواده تنها و نیازمند حمایت شد، من و همسرم تصمیم گرفتیم قدم پیش بگذاریم. حتی با وجودی که دیگران شاید راحت‌تر می‌توانستند کمک کنند، اما این ما بودیم که بار مسئولیت را به دوش کشیدیم. از کمک در پیدا کردن خانه جدید گرفته تا پیگیری امور مالی و قراردادها—همه را با دل و جان پذیرفتیم.اما در نهایت، با موقعیتی غیرمنتظره روبرو شدیم: قراردادی که با اعتبار ما بسته شده بود، در خطر فسخ قرار گرفت. حالا نه برای منافع خودمان، بلکه برای حفظ اعتبار و احترامی که نزد دیگران داشتیم، باید تلاش می‌کردیم تا کار به خوبی پیش برود. در این میان، سکوت بعضی از اطرافیان و همراهی نکردن آن‌ها کمی سنگین بود—اما چه کنیم؟ مهربانی و مسئولیت‌پذیری را نمی‌شود نادیده گرفت. شاید برای شما هم پیش آمده باشد؛ وقتی تنها به دلیل اینکه “آدم خوب ماجرا” هستید، بار مشکلات دیگران روی دوش‌تان می‌افتد—و با این حال، باز هم انتخاب می‌کنید که مهربان بمانید. به هر حال، زندگی همیشه منصف نیست—اما ما می‌توانیم انتخاب کنیم که چطور آدمی باشیم. Mohammad Bagher Khatibi Mohammad Bagher Khatibi Thu, 11 Sep 2025 17:47:26 +0330 https://virgool.io/@m.b.khatibi/%D8%B9%D8%B4%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-hqmtefjmkcy3 سه روز قبل، یکی از دوستانم که مهندس نرم افزار هست، در قسمت "وضعیت" واتساپ خودش یک بیت شعر زیبا از صائب تبریزی گذاشت که بسیار نغز و دلنشین هست.فکر شنبه تلخ دارد جمعه ی اطفال را __ عشرت امروز بی اندیشه ی فردا خوش استاندیشه فردا باعث میشود لحظه حال را از دست بدهیم و قدر آن را ندانیم. موقعیت های زیادی در زندگی همه ی ما وجود دارد، که اگر به معنای واقعی کلمه، در لحظه زندگی کنیم و نگران آینده نباشیم، خوشی و لذت ما چند برابر عمیق تر و شدیدتر میشود. وقتی اعضای خانواده دور میز شام هستیم،وقتی با فرزند خویش در یک خیابان شیک قدم میزنیم و با هم گفتگو میکنیم،وقتی برای مادر سنگک میخری و میبری خونه،وقتی اعضای خانواده را سوار ماشین میکنی و به مقصد میرسونی،وقتی میهمانی برگزار میکنی، یا به یک میهمانی دعوت میشوی،وقتی با بهترین دوستت میروی به یک کافه دنج، یک فنجان قهوه ترک میخوری،وقتی همکارهای سابقت را بعد از 2 سال میبینی و با هم قرار شام میگذارید،وقتی اون هایی رو که عاشقشون هستی، در آغوش میگیری،وقتی میوه فروش محله، بهترین میوه ها رو برات میاره،وقتی فرصت اطعام دهی به فقرا و مستمندان در مسجد محله برات فراهم میشه،وقتی آدم های درجه 1 در حوزه کاری ت باهات تماس میگیرند و دلشون میخواد باهات کار کنند،... وقتی در این موقعیت های عشرت انگیز هستی، نگران آینده نباش و لحظه را زندگی کن. آینده ای که اصلا معلوم نیست آیا به همون شکلی که ما تصورش میکنیم، برامون اتفاق میافته یا نه. راستی آیا اصلا مطمئن هستیم در اون زمان آینده که تصور میکنیم، زنده هستیم یا نه. Mohammad Bagher Khatibi Mohammad Bagher Khatibi Wed, 13 Apr 2022 03:07:32 +0430 https://virgool.io/@m.b.khatibi/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%D9%84-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%84%DB%8C%D8%B3%DB%8C-q5xrcsty93li سال هایی متمادی رو صرف کمک به افراد زیادی کردم تا به زبان انگلیسی مسلط بشن، افرادی از طبقه های مختلف اجتماعی. تقریبا همه ی افرادی که در زبان انگلیسی موفق بودند و هستند، اونهایی هستند که یادگیری زبان را مستقل انجام میدن، و به کلاس به عنوان مکانی برای تمرین نگاه میکنند. حالا بهترین روش یادگیری مستقل چی هست؟چشم ها رو ببندید، گوش ها را بگشایید. به قول مولانا: "آدمی فربه شود از راه گوش." مگر نیت شما از یادگیری زبان انگلیسی صحبت کردن روان نیست؟ خوب اطلاعات زبانی را از راه گوش وارد ذهن خودتون بکنید. سیستم آموزشی در ایران افراد را به صورت "چشمی" تربیت میکنه. کتاب رو میبینند و میخونند. این همه کتاب زبان خوندین. میتونین حرف بزنین؟شروع گوش کردن شما داستان باشه. داستان ها جذاب هستند و یه نوع کشش رو برای مخاطب ایجاد میکنند. در مراحل بعد میتونید به نسخه صوتی کتاب ها و یا پادکست های اصلی وب سایت های انگلیسی گوش کنید. فایلی رو که برای گوش دادن انتخاب میکنید باید در اول "جالب" باشه، در مقام دوم "قابل فهم" باشه. به خاطر همین فقط شخص خودتون هستید که میتونید فایل ها رو انتخاب کنید، نه هیچ کس دیگر. به یک فایل صوتی و یا تصویری ده ها بار گوش کنید. ماه بعد دوباره گوش کنید. آنقدر گوش کنید که ناخودآگاه به زبانتون بیاد، مثل گوش دادن به یک آهنگ دلخواه. در حین گوش دادن هرگز روی تک کلمه تمرکز نکنید. همواره به عبارت و اصطلاح گوش کنید. عبارت و اصطلاح رو یادبگیرید و همانطور یکسره در صحبت خودتون هم از آن استفاده کنید. از این پروسه ی گوش دادن لذت ببرید و با پشتکار فراوان ادامه بدین. بعد از چند ماه ناخودآگاه یه سر و گردن از دیگران بالاترید چون شیرجه زدین تو اقیانوس زبان انگلیسی، دارین حالش رو میبرین. یکی از بهترین اپلیکیشن هایی که میتونید فایل های صوتی و تصویری خیلی خوب، در ارتباط با آموزش و یادگیری زبان، را در آن پیدا کنید، اپلیکیشن iTunes هست (قسمت پادکست). سایت معظم YouTube که معرف حضور همه شما هست. بی نهایت وب سایت و اپلیکیشن برای پادکست های انگلیسی وجود داره.البته کلاس درس و معلم در فراهم کردن یک محیط مؤثر برای تمرین مواردی را که در خارج از کلاس آموختید، نقش کلیدی دارند. Mohammad Bagher Khatibi Mohammad Bagher Khatibi Mon, 31 May 2021 03:28:06 +0430 https://virgool.io/@m.b.khatibi/%D8%A8%DB%8C-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-yq70cnibhooc از دوران کودکی خرید نان از نانوایی محله به عهده ی من بود. بعد از گذشتن سال های طولانی، الان نان خریدن برای من تبدیل شده به یک رویداد اجتماعی. غروب ها که خسته از کار روزانه هستم، میرم به سنگکی محله مون و توصف چندتایی میایستم. به مردمی که قبل و بعد از من تو نوبت ایستادن نگاه میکنم. به حرف هاشون گوش میکنم. با دغدغه هاشون آشنا میشم. انگار یه جورایی برای من آرامشبخش هست، چون یک محیط صمیمی ایجاد میکنه که افراد بدون هیچ مانعی با هم اختلاط میکنند. خیلی از وقت ها میبینم که مردم منتظر من (مخاطبی که فقط گوش میکند و حرفی نمیزند) هستند و درگیری های ذهنی روزانه خودشون رو با من - هر شنونده دیگری در صف - در میان میگذارند. دیشب آخر وقت - حدود ساعت 9 شب - رفتم سنگکی که 4 تا نون بخرم. به محض رسیدن، شاطر با صدای بلند گفت: "آقا نون به شما نمیرسه. همین چند تا است." بارون می بارید. من هم با صدای بلند گفتم: "یه جوری نون بده که به این پنج شش نفری که الان وایستادیم، نفری یکی دوتا نون برسه." شاطر انگار نشنید که من چی میگم. ولی مردمی که تو صف بودن همه شنیدند. آقایی که جلوی صف بود 10 تا نون سنگک گرفت و رفت. به بقیه هم نون نرسید. من هم برگشتم خونه و شام رو با همون نون بیات خوردیم. خدا رو شکر، هم خوشمزه بود و هم کافی. با خودم فکر کردم اون آقا که همه ی اون 10 تا نون رو که برای اون شب نمیخواست. میخواست نون رو فریز کنه و آروم آروم در شب های آتی بخوره. اگه چند تا نون کمتر میگرفت، حداقل 3 نفر که یه دونه نون میخواستند، اون شب میتونستند نون گرم ببرند خونه. برای اون آقا مهم این بود که خودش نون زیادی ببره خونه. حالا این وسط بقیه نون بهشون میرسید یا نه، اصلا مهم نبود. به نظرم انسانیت ما اقتضا میکنه که به اطرافمون توجه کنیم. به همسایه مون فکر کنیم. به هم محله ای مون فکر کنیم. نباید نسبت به همدیگر بی مبالات باشیم. Mohammad Bagher Khatibi Mohammad Bagher Khatibi Sun, 02 May 2021 08:27:09 +0430