https://virgool.io/feed/@m_00457834 fa 2026-06-18 06:30:24 https://files.virgool.io/upload/users/2974761/avatar/6G60Xl.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_00457834 https://virgool.io/@m_00457834/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AA-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D9%84%DB%8C-hobdcewcdafb تا حالا به این فکر کرده‌اید که اگر در یک کشور دیگر، با یک فرهنگ و پیشینه کاملاً متفاوت به دنیا می‌آمدید، زندگی‌تان چقدر فرق می‌کرد؟ سوال چالش این بود: «اگر ایرانی نبودی، ترجیح می‌دادی ملیت کدام کشورها را داشته باشی؟» این سوال مرا به یک سفر خیالی برد. راستش را بخواهید، انتخاب سخت است! دنیا پر از فرهنگ‌های شگفت‌انگیز است.اما اگر مجبور بودم انتخاب کنم، یکی از انتخاب‌هایم احتمالاً جایی در اسکاندیناوی بود. شاید سوئد یا نروژ. همیشه یک کشش خاصی به داستان‌های وایکینگ‌ها، به آن طبیعت سرد و خشن اما باشکوه، به آن الفبای رونی اسرارآمیز و به آن حس ماجراجویی و دریازنی داشته‌ام! تصور اینکه ریشه‌هایم به جنگجویان دریانوردی برسد که روزگاری دریاها را درمی‌نوردیدند، هیجان‌انگیز است. از طرفی، فرهنگ مدرن اسکاندیناوی هم برایم جالب است؛ آن تأکید بر برابری، طبیعت‌گرایی، طراحی مینیمال و آن آرامش و نظم اجتماعی. فکر می‌کنم زندگی در جایی با زمستان‌های طولانی و برفی و تابستان‌های کوتاه و درخشان، می‌توانست تجربه جالبی باشد. شاید اگر رگه‌های وایکینگی داشتم، کمی جسورتر و اهل ریسک‌تر بودم!انتخاب دومم، شاید کمی عجیب به نظر برسد، اما ژاپن است. تضاد این فرهنگ با روحیه ایرانی و حتی اسکاندیناویایی برایم جذاب است. آن نظم و انضباط دقیق، احترام عمیق به سنت‌ها در کنار پیشرفت تکنولوژیک خیره‌کننده، آن هنر و زیبایی‌شناسی منحصر به فرد (از باغ‌های ذن گرفته تا مراسم چای و نقاشی‌های سومیه)، و آن فلسفه‌های عمیق شرقی. تصور اینکه بتوانم به زبان ژاپنی صحبت کنم، خط کانجی را بفهمم و در معابد باستانی کیوتو قدم بزنم، همیشه برایم جذاب بوده است. شاید اگر ریشه‌های ژاپنی داشتم، آدم صبورتر، دقیق‌تر و شاید کمی درون‌گراتر بودم.این فقط یک بازی ذهنی است، می‌دانم. اما وقتی به این فکر می‌کنم که چرا این فرهنگ‌ها برایم جالب هستند، به یک سوال عمیق‌تر می‌رسم: این کشش به سمت فرهنگ‌های دیگر، از کجا می‌آید؟ آیا فقط یک کنجکاوی سطحی است، یا بازتابی از جنبه‌های شخصیتی خودم است که شاید با این فرهنگ‌ها هم‌خوانی دارد؟ یا... آیا ممکن است، فقط ممکن است، یک پچ‌پچ گمشده از گذشته باشد؟ یک خاطره ژنتیکی محو از اجدادی دور که شاید روزگاری در مسیر مهاجرت‌های بزرگ بشری، با این سرزمین‌ها یا مردمانشان تماسی داشته‌اند؟اینجاست که از دنیای خیال به دنیای واقعیت و اهمیت شناخت ریشه‌های واقعی خودم برمی‌گردم. هر چقدر هم که فرهنگ ایتالیا، جسارت وایکینگ‌ها یا نظم ژاپنی برایم جذاب باشد، هیچ‌کدام به اندازه دانستن داستان واقعی اجداد خودم، هیجان‌انگیز و معنادار نیست. من یک ایرانی هستم، با تمام پیچیدگی‌ها و غنای فرهنگی و تاریخی این سرزمین. اما «ایرانی بودن» یک مفهوم یکپارچه نیست. این سرزمین میزبان اقوام و تمدن‌های بی‌شماری بوده و خون مردمانش ترکیبی از تاریخ پرفراز و نشیب این منطقه است.کنجکاوم بدانم نقشه ژنتیکی من چه داستانی برای گفتن دارد. آیا واقعاً فقط ریشه‌های آریایی فلات ایران در من هست، یا شاید ردپاهایی از آسیای میانه، بین‌النهرین، قفقاز، یا حتی مناطق دورتر هم در DNA من پنهان شده باشد؟ آزمایش تبارشناسی نیاکان AncestryX از #مای_اسمARTژن دقیقاً همین کار را می‌کند؛ به جای تکیه بر خیال‌پردازی یا انتخاب‌های شخصی، بر اساس داده‌های علمی، ترکیب قومی و مسیرهای مهاجرتی نیاکان فرد را ترسیم می‌کند.شاید نتایج نشان دهد که هیچ رگه وایکینگی یا ژاپنی در من نیست (که احتمالاً همین‌طور است!)، اما ممکن است ارتباطات شگفت‌انگیز دیگری را فاش کند؛ پیوندهایی که هرگز فکرش را هم نمی‌کردم و به من کمک می‌کند تا جایگاه خودم را در داستان بزرگ بشریت بهتر درک کنم. کشف حقیقت، هرچقدر هم غیرمنتظره باشد، همیشه از ماندن در رویا جذاب‌تر است.سفر به فرهنگ‌های دیگر با مطالعه و تخیل زیباست، اما سفر به گذشته‌ی واقعی خودمان با کمک علم، یک ماجراجویی بی‌نظیر برای شناخت عمیق‌تر خویشتن است. جوجو ممد جوجو ممد Sun, 27 Apr 2025 18:07:10 +0330 https://virgool.io/@m_00457834/%DB%8C%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AE%D9%88%D8%A8-ykhsa0j1gow0 بدترین خاطره‌ای که می‌توانم درباره فراموشی قسط وام تعریف کنم مربوط می‌شود به روزی که بر حسب اتفاق همه‌چیز عالی بود. صبح آن روز مرخصی گرفته بودم و بسیار سرحال از خواب بیدار شدم. شب گذشته به خوبی و به اندازه کافی استراحت کرده بودم. سپس با کمی ورزش و یک صبحانه مفصل روزم را ادامه دادم. در همان لحظه بود که تصمیم گرفتم برای یک روز هم که شده گوشی‌ام را خاموش کنم و کنار بگذارم. این کار را کردم و گوشی را خاموش کرده و در کشو میزم گذاشتم. هوا عالی بود و تصمیم گرفتم که برای قدم زدن به بیرون بروم. نمی‌خواستم که کسی من را همراهی کند چون حقیقتا از همه آدم‌ها خسته بودم. حتی نمی‌خواستم صدای صمیمی‌ترین دوستم را بشنوم. نه به این خاطر که از او بدم می‌آمد بلکه به این دلیل که آن روز حال و حوصله هیچ‌کس را نداشتم و می‌خواستم در تنهایی با خودم لذت ببرم و فقط و فقط برای خودم وقت بگذارم.بعد از کمی پیاده‌روی به خانه برگشتم و شروع کردم به آشپزی کردن. درست کردن یک وعده غذایی که معمولا بیشتر از دو ساعت طول نمی‌کشد را بیشتر از چهار ساعت کش دادم. با خودم کیف می‌کردم و لذت می‌بردم. زرشک پلو با مرغ درست کردم. یک سس گوجه فرنگی معرکه با فلفل دلمه‌ای و گوجه درست کردم که هنوز هم طعمش زیر زبانم مانده. سپس سالاد و بقیه موارد را آماده کرد مو به خوبی از خودم پذیرایی کردم.بعد از خوردن غذا دراز کشیدم و کمی چرت زدم. اما بعد از این که بیدار شدم، وسوسه شدم که گوشی‌ام را روشن کنم و سری به اینستاگرام بزنم. که البته کار اشتباهی بود و نباید این کار را می‌کردم. یک جورهایی ناخودآگاه می‌دانستم که نباید گوشی‌ام را روشن کنم چون روزم را خراب خواهد کرد. آخر این روزها اغلب چیزهایی که از طریق گوشی به ما می‌رسند، چه یک تماس تلفنی ساده چه یک پست اینستاگرامی، ظرفیت این را دارند که حال ما را بد کنند. منی که در شرایط معمولی درصد قابل ملاحظه‌ای اضطراب دارم را در شرایط بحرانی تصور کنید که چه به سرم می‌آید. برای همین معمولا لازم دارم که گاه و بیگاه این گونه با خودم خلوت کنم تا کمی روانم و بدنم آرام بگیرد.به هرحال نتوانستم مقاومت کنم و گوشی را از توی کشو برداشتم و روشنش کردم. تا لحظه‌ای که روشن شد، رفتم روی کاناپه دراز کشیدم. احساس اضطرابم آرام شده بود و فکر می‌کردم که امروز نباید هیچ‌‌چیز حالم را بد کند. اما به محض روشن شدن گوشی، صدای نوتبف‌هایم یکی یکی گوش‌هایم را لرزاند. من هم بدون اعتنا به هیچ‌کدام از نوتیف‌ها، بلافاصله به تنظیمات گوشی رفتم تا صدای آزاردهنده و تکراری نوتیفم را عوض کنم که انقدر اضطراب وارد نکند. بعد از این که صدای نوتیف را عوض کردم بار دیگر یک پیام دریافت کردم. چشمم به گوشه بالای گوشی افتاده و واژه وام را دیدم. من معمولا آدم فراموش‌کاری نیستم اما خب برای همه ممکن است پیش بیاید. سررسید قسط وامم بود و من فراموش کرده بودم. حالا خب اتفاق بدی که نیوفتاده بود. خیلی هم زمان از آن نگذشته بود. اما تصور این که بانک به ضامنم زنگ بزند و درباره عدم پرداخت قسط صحبت کند، به شدت آزارم می‌داد. ممکن است کسی بگوید که من خیلی آدم مغروری هستم و تاب کوچکترین حرف بدی را از جانب هیچ‌کس ندارم. اما این به خاطر اضطراب بیش از حدم است که حتی ساده‌ترین مسائل می‌توانند ناآرامم کنند. مثل آن روز که چند ساعت تاخیر در پرداخت کردن قسط وامم تمام یک روز عالی‌ام را نابود کرد و کل لذت را از بین برد.در آن لحظه بلافاصله از طریق همراه بانکم قسط را پرداخت کردم. اما دیگر حالم خوب نبود. یک روز را مرخصی گرفته بودم که خودم را سرحال کنم. اما بازهم یک اتفاق کوچک ناامیدم کرد و پرم کرد از اضطراب. برای همین #پرداخت_مستقیم_پیمان برای کسی مثل من که به راحتی مضطرب و مشوش می‌شود، می‌تواند خیلی مفید باشد. جوجو ممد جوجو ممد Tue, 19 Nov 2024 14:21:47 +0330 https://virgool.io/@m_00457834/%D8%B8%D9%84%D9%85%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D8%A8%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%B7%D9%84%D9%88%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A8%D8%AE%D8%B4-p9msbwcno3yk نمیدانم چه حکمتی دارد که ضرورت همیشه پیچیده ظاهر میشود و به ندرت پیشمیآید که در زمان مناسب هرچیزی بر سر جای خود قرار داشته باشد. این مسئله را با او در میان گذاشتم و در جوابم گفت که تقصیر خودت است. آدم توداری است. اما مهربان و صبور. هر بار که مسئلهای ذهنم را درگیر میکند پی صحبت کردن با او میشتابم.آن شب خیره به نقطه‌ای تاریک در ظلمت شبانگاهش غرق شده بود و گویی چندان حال و حوصله نداشت. اما همیشه با نهایت متانت و صبوری با من برخورد میکرد. چنان خیره بود و در فکر که گویی گذر دیروزش را می‌نگرد و به حال و آینده اعتنایی ندارد. چند دقیقه‌ای سکوت کردم و من هم به او خیره شدم. وضعیت زندگی من این گونه است که با هر اقدامی اشتباهی از من سرمی‌زند. نمیدانم که چرا من هم مثل بقیه نمیتوانم دستکم بخشی از کارهایم را درست پیش ببرم. این را برایش گفتم و او نیز درحالی که در جستجوی نور بود که بتواند احوال مرا با دقت ببیند به نجوا گفت: «به درک، نور لازم نیست. میدانی؟ تاریکی مرا بیدار میکند. خواب را میستاند. میخواهم بگویم که تاریکی موهبت است. اگر همیشه در خواب به سر بریم نمیتوانیم ادعا کنیم که حقیقتا زیستهایم. اینطور نیست؟» سخنش را تصدیق کردم و شروع کردم به توضیح دادن وضعیت اخیری که برایم پیش آمده بود و اضطراب بسیاری در من برانگیخته بود. آن روزها اغلب خانه کار میکردم و در مدت چند سالی از زمانی که ماشین خریده بودم به ندرت پیش آمد که بیرون بروم. در تمام آن مدت هم همیشه حواسم به همه چبز بود. همیشه بیمۀ شخص ثالث و بدنه را به موقع تمدید میکردم. معمولا هم به قدری محتاط رانندگی میکردم که انتظار بروز هیچ حادثهای را نداشتم. اما همان یک ماه پیش به کار جدیدی مشغول شده بودم که باید به چندین شهر مختلف میرفتم و در مدت یک ماه بیش از ده هزار کیلومتر رانندگی کردم. نکتهای که آزارم میداد این بود که دقیقا پیش از شروع کارم مهلت تمدید بیمۀ شخص ثالث و بیمۀ بدنه تمام شده بود و من کلا از آن بیخبر بودم. گویی از ذهنم به کل خارج شده بود و من ابدا آگاه به آن نبودم. منی که در تمام مدتی که ضرورتی نداشت که محتاطانه و آگاهانه بیمههایم را تمدید کنم، آنقدر به موقع و مرتب بودم، چطور توانستم که دقیقا در بزنگاهی که ضرورت داشت آنها را فراموش کنم؟ خلاصۀ ماجرا این است که تا سه روز پیش از اتمام ماه اتفاق خاصی پیشآمد نکرد و درحالی که کارم رو به پایان بود از خطر بزرگی جان سالم به در بردم. در معرض تصادفی قرار گرفتم که اگر سرعتم کمی بیشتر بود قطعا کسانی در آن تصادف جانشان را از دست میدانند. حال خسارت مالی فدای سرم. اگر کسی میمرد زندگیام نابود میشد. از او پرسیدم که حواسپرتیام به چه دلیل میتواند باشد؟ و با صدای متینش جواب داد:« دوست من، زمان مصرفی است، عمر مصرفی است، انسان مصرفی است. زندگی افسارش در دستان خودش است. زندگی است که سوار بر ما میگذرد نه ما سوار بر او. بیوقفه سروته وجودمان را تکان میدهد و چهار نعل میتازد.» در حالی که سعی میکردم به میان حرفش نپرم، با زمزمه پرسیدم که او دربارۀ ارادۀ و قدرت تصمیمگیری انسان چه نظری دارد؟ به نظر میرسید که از سوالم راضی بود و به سرعت جوابی آماده برای آن داشت:« تصمیم میگیریم و با زندگی میتازیم. تصمیم هم نگیریم باز زندگی مسیر خود را پیش میرود. اراده آنجاست که به تاختوتاز زندگی آگاه باشیم و از گذر آن غافل نشویم. همه چیز در حال حرکت است دوست من. هیچ چیز در این جهان برای لحظهای متوقف نمیشود. ذهن خود را به خطاهایت درگیر کردهای که خود را سرزنش کنی و در احساس گناه خود را به تله بیندازی که دیگر مرتکب همان خطا نشوی؟ خودت را بیشتر از این درگیر نکن. تقصیر خودت است که بیشاز اندازه با احساس گناه خود را عجین کردهای. خطا خود به تنهایی مشمول قابلیتهایی است که اگر به درستی تشخیصشان دهی از تکرار شدن خود را بازمیدارد. حال گمان میکنی فقط تو این چنینی و تمامی آدمهای دنیا در بزنگاه هر ضرورتی همیشه آماده و آگاهاند؟»حرفهایش به شدت روانم را تکان دادند. کاملا حق داشت. همیشه آنقدر که درگیر احساس گناه میشوم که اصل خطاهایم را فراموش میکنم و به سرعت غفلت میورزم. دیگر چیزی برای گفتن باقی نمانده بود. باری دیگر پیش از رفتن به او نگاه کردم. ظلمتی که به آن خیره شده بود آرام آرام به روشنایی گرایید. گویی دیروزش را در تاریکی شب به دام انداخته بود و اکنون آن را با نور آفتاب محو میکرد. فردا فرارسیده بود. جوجو ممد جوجو ممد Tue, 05 Dec 2023 11:05:16 +0330