https://virgool.io/feed/@m_14713160 در جست و جوی نمیدانم چه fa 2026-06-19 03:16:29 https://files.virgool.io/upload/users/3308783/avatar/Kt0Dvg.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_14713160 https://virgool.io/@m_14713160/%D8%B9%D8%B4%D9%82-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-fmlm8uhkldkb در این مورد مطالعه قبل از نوشتن ندارم ولی مینویسم در جواب به نوشتار زیر:https://vrgl.ir/vOCzEدرست است که در هر دوره تعداد افراد هر کدام از 3 دسته ی "عقلایی" ، "قلبی" و "پایین تنه را ارج نهیم ارجحتر از هر چیز" تغییر کرده و به همین نسبت افراد آن دسته را عاشق های زمانه نام گذاری کرده اند.ولی به یاد داسته باشید که عشق واقعیت ندارد!، حداقل نه آن مفهومی که در افکار من و شما فرو کرده اند.میدانی به شخصه از سنین بسیار پایین (مثلا 15 سالگی) به دنبال عشق گشته ام و در دوره هایی دویده ام و با اطمینان خاطر میگویم که نامش عشق نیست. دوست داشتن فراوان نامش عشق نیست.لیلی و مجنون به طور مثال، درست است که داستان احساسی زیبایی با کلامی شیوا بیان شده ولی نامش عشق نیست:قانون اول. عشق دو طرفه است و یکی همواره کمتر از دیگرییا داستان مولانا و شمس، راستش را بخواهید هنوز دارم در موردش فکر میکنم ولی به نظرم نزدیک ترین مثال زمینی به عشق همین شمس و مولانا می توانند باشند.قانون دوم. عشق بی نهایت استدرست شنیده اید عشق را نمیتوان در دوست داشتن های زمینی خلاصه کرد. اصلا و اساسا عشق دو انسان را عشق نهادند چون تعریفشان از انسان تعریفی جامع تر و کاملتر بود؛ آنها انسان را نه فقط در بعد فیزیکی بلکه در بعد روحانی هم در نظر می گرفتند.در نوشته ی مذکور اشاره شد که زمان اتفاق و حادثه بسیار کم و تعجب برانگیز بود، نامش عشق نیست.حال میخواهی با هر وسیله ای و روشی به سمت تحلیلش بروی نامش را عشق نگذاریم.قانون سوم. عشق یکی از نام های خداوند است.درست شنیده اید و قبول داشته باشید یا نه این حقیقت تمام نام گذاری های دیگر را به نام عشق باطل می کند.گفته اند که می توان گفت عشق از ریشه کلمه عشقه که نوعی پیچک است آمده است که این اشاره به جان سوز و جانکاه بودن عشق و غم عشق دارد.قانون چهارم. عشق دشوار است و بسیار دشوار ولی تا حدی که می توانی.می‌دانید به شخصه به این باور رسیده ام که خود دوست دارم که غم عشق را به هر روشی به دوش بکشم چون این غم را دوست دارم نه عاشق بودن و طرد شدن را. شاید برای همین است که بر روی غیر ممکن ها دست می گذارم، شاید برای همین است که نا خواسته عجیب رفتار میکنم با شخص شخیص سرکار الیه، که هرگز و هرگز و هرگز مرا به آن چشم نمی بیند و نخواهد فهمید که همچو منی همچنان قصدی داشتم.قانون پنجم. غم جانسوز عشق نیز بسیار شیرین است.شاید این متن را روزی کامل تر کردم البته با کمک دستان خوبی مثل شما. لطفا افاضه بفرمایید و منت نهید که برای این متن ناقص و نویسنده اش بنویسید.دوست دار شما: هیچ مرتضی احمدی مرتضی احمدی Fri, 07 Jun 2024 20:47:39 +0330 https://virgool.io/@m_14713160/%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF-%D9%BE%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%86-j1qocnlnical چه قلم روان و گیرایی و چه تجربیات درست و حقیقتی. درمورد داستانک "داستانک: بخوانیدش زندگی" حرف میزنم. بعد از مدت ها مغز زنگ زده ام را قلقلکی داد. نمی‌دانم چقدر میتوانم بگویم که مفید فایده تاثیر گذار باشد به مانند ساعت های مفید درس خواندن ولی تلاش خود را میکنم. میدانی دانستن و آگاهی شاید فرقشان در باور باشد، یا اینکه با پوست و گوشت و استخوان و قلبت آن دانسته را تجربه کرده باشی، نمی‌دانم ولی بخش عظیمی از چیز هایی که من می‌دانم را فقط میدانم و بس، پس خرده نگیرید و یا بلعکس تحسین بی جا نکنید. درست گفته است آن نویسنده که چه کسی در این دنیا هست که بتواند آنطور که دلمان می‌خواهد ما را درک کند؟ (و یا همدردی داشته باشد که در آخر شب احساس حقارت و یا شرمساری نکنیم.) همشان می‌گویند "ای وای ناراحت شدم" و یا با تفکر عقلایی راه حل پیش پایمان می‌گذارند و یا اصلا می‌گویند "وقت کافی برایت ندارم باشد برای بعد".درست است همه ما انسان ها نیاز داریم به درک متقابل شدن، به اینکه وقتی به کسی می‌گوییم دردم آمد نگوید "فلان قرص مشابه ژلوفن را بخور" و یا "چقدر بد اشکالی ندارد فراموش خواهی کرد"؛ شاید فقط یک آغوش گرم از دوستی نه چندان نزدیک که ریزبینی عجیبی در احساسات و حالات تو دارد و یا به نوازش موهایت توسط مادر نیاز داریم. پس همه ما تنهاییم، حتی پدر و مادر که نزدیکترین و جان فدایی ترین افراد زندگیمان هستند هرگز با ما نیستند، آنها همراه ما هستند در این مسیر طولانی زندگی آن هم تا به وقتی و مکانی معین. چه کلمه ی غریبی، زندگی، نمی‌دانم در مورد تقدیر و سرنوشت مقرر شده چه بگویم که نه به کسی بربخورد و نه فهوی کلام پامال شود، شنیدم از بزرگی رسیده این کلام:"اگر آدمی می‌دانست که سرنوشتش را تدبیر و زندگیش را تقدیر کرده اند، او هیچوقت به سمت کارهایی که برایش دشوار بود نمی رفت. " این حرف به خیلی از اصول فکری حداقل شخص بنده بر می‌خورد ولی بیایید تعصب ها را برای لحظه ای کنار بگذاریم، بیایید این جمله را در شرایط خاص ببینیم و سرسختی لازم در زندگی را کنار نگذاریمفکر کنید به کار هایی که کرده‌اید، جان کنده اید و تلاش کرده اید که چه بشود؟ من فقط می‌گوییم شاید فقط شاید در مسیر خودتان تلاش نکرده اید همانطور که خودتان هم اغراق دارید که در جبر محیط و به اجبار شرایط یکسری کارها را در عمر حرام شده ی خود اصل قرار دادید. و اما "پامرانین"،..... میدانی، در مورد رضایت درونی، عشق و شادی و شادابی و طراوت زیاد نوشته اند و زیاد خوانده ایم، ولی بیایید جور دیگری نگاه کنیم، من شاد نیستم و راضی نیستم نه از خودم و نه از اطرافم حال چه؟ 🤷‍♂️خوب باید بگویم که شما ایستاده اید در همان نقطه از زندگی که ایستاده اید. حرکت کنیدچه کسی منکر سختی های زندگی است؟ من که نیستمچه کسی منکر است که همیشه برای هر کار و هدفی هر انسانی تا نقطه ی آخر لبریز شدن و بریدن رسیده و اما به قولی آن به مو رسیده پاره نشده است؟همه ما در سختی به دنیا آمده ایم به نحوی مخصوص خودمان، اما دست نکشیدن کلید این زندگی بی رحم و خشنی است که ما انسان ها خودمان با سیستم های ماشینی(بروکراسی) به وجود آورده ایم. و اما پامرانین 😅، چه است این پامرانین جذاب و دوست داشتنی و به قولی "خَر" که هر چه مینویسم نمیرسم به گفتنش! آری یادم آمد که ما انسان های در بند قفس هرگز تحمل شادی حقیقی را نداریم، حداقل نه در قفسهمین است که افراد باهوش در یافتند و می‌گویند که همه ی شادی ها موقتی و دروغ است که دیر یا زود به پایانی می رسند و همیشه دوست داریم که آن "پایان" نرسد. ما آمده ایم که پیدا شویم و پیدا کنیم، خودمان را در خودمان، خودمان را در دیگران، این خود بی ربط و بیخود، این منِ هزار بار من تر از من و مسیر این پیدا کردن از گم شدن می‌گذرد. درست است دوست من😊 هر چه به آن دل میبندی به طرفت العینی از تو گرفته خواهد شد چون به "اشتباهی" دل بستی، این است قوانین بازی زندگی. به یک واحد دل ببند و فقط از او انتظار داشته باش نه از خودت و نه از دیگران و نه حتی آنهایی که مردمک چشمانت را بی وفاتر از آنها میدانی و ببین که چگونه این خرابه ی سخت گیر بی وفا که پامرانین را به هر کسی نمی دهد و به چشم برهم زدنی از آنی هم که دارد‌ش باز پس می‌گیرد؛ به دنبال تو می دود که تمام پامرانین های موجود را به دستت سپارد که تو با دستان پر مهر و بزرگوارت بین دیگران پخش کنی، عشق و امید و طراوت را تقسیم کنی. به هر حال تمام اینها سخن گفتن و راه حل دادن های تفکر عقلایی من بود، نه درست و نه غلط لزوما، تو تعریف خود را پیدا کن، به قول آن دیالوگ معروف که به اندازه ی انسان های روی زمین راه برای رسیدن به خدا وجود دارد. در آخر بدان که ما انسان ها تحمل شادی حقیقی را نداریم و به داشته هایت قانع باشدر آخر بدان که همیشه یک بغل محبت، یک فنجان گرم و لبسوز و یک تفکر حقیر اما دوست داشتنی در اتاق 307 منتظرت است. 😊😁🌸🌹❤️ مرتضی احمدی مرتضی احمدی Fri, 07 Jun 2024 10:30:45 +0330