https://virgool.io/feed/@m_18502929 fa 2026-06-17 13:46:35 https://files.virgool.io/upload/users/4101194/avatar/OLXNHD.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_18502929 https://virgool.io/@m_18502929/%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D9%86-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%DB%8C-ftfpe5tq9sjv این پست، درخواست من برای دوستی با شما نیست؛ درخواست دوستی دختری بود که باعث شد این چند روز به او و خواهرانش بیندیشم:شب بود؛ پدرم، من و برادرم را به پارک برده بود و ما هم به زمین بازی رفته بودیم؛ آنجا، جلوی تاب ایستاده بودیم تا نوبتمان بشود، کمی بعد چهار دختر را دیدم که همه لباس مشکی پوشیده اند و به سمت تاب رو به رویی می روند؛ وقتی نوبتشان شد یکی از دختر ها که به مو هایش پاپیون زده بود روی تاب نشست و آن یکی که سربند بسته بود هلش می داد؛ سکوت سنگینی بر فضا حاکم بود و به جز صدای جیرجیر تاب ها صدای دیگری نمی آمد. نوبت ما که شد، برادرم را سوار کردم و شروع کردم به هل دادن؛ اما بعد آن دختری که سربند بسته بود کنارم آمد و به نامفهوم ترین شکل ممکن به من گفت: میه با ما دوست؟ با هر کلمه دست هایش را به شکل یک علامت در می آورد. کمی طول کشید تا آن جملات و علامت ها را حضم کنم، اما بالاخره متوجه شدم می گوید میشه با ما دوست بشوی؟ به او گفتم: آره چرا که نه. بعد برگشتم سر هل دادن برادرم؛ بعد از چند ثانیه دوباره به نامفهوم ترین شکل ممکن گفت: اسم چی میه؟ هوم؟ داشت اسم می پرسید؟ به او گفتم: اسمم سارا هست. به برادرم اشاره کرد و گفت: این چی؟ گفتم: سپهر. دختر سر تکان داد و بعد با آن یکی دختر که روی تاب بود علامت هایی با دست رد و بدل کرد؛ آهان، فهمیدم! این دختری که با من حرف می زد فقط می توانست نامفهوم صحبت کند، اما بقیه ی آن سه تا نه. یک حس خاصی بهم دست داد؛ حسی که انگار با یک...یک عجیب الخلقه صحبت می کنم؛ واقعا از این حس خوشم نیامد، من از آن آدم هایی نبودم که در مورد آنهایی که فرق می کنند بد صحبت یا فکر بکنم. یعنی همه ی آدم‌ها موقع رو به رویی با آدم هایی که فرق می کنند این حس بهشان دست می دهد؟ با خودم گفتم: به خودم و آن دختر ها قول می دهم دیگه این حس بهم دست ندهد.بعد از چند دقیقه آنها رفتند سراغ سرسره؛ من و برادرم هم با خودمان گفتیم بریم خانه چون خیلی دیروقت بود؛ رفتم تا از آن دختر ها خداحافظی کنم.وقتی رفتم پیش شان گفتم:بچه هایکهو همه ی آنها برگشتند سمتم؛ خونسردیم را حفظ کردم و گفتم: ما داریم می رویم؛ از آشنایی با شما خوشحال شدم. خداحافظ. نگاهی بهشان انداختم، برخلاف چیزی که فکر می کردم اصلا در چهره شان حسرت یا ناراحتی نبود؛ انگار آدم هایی که چیزی را نداشتند قدر چیز های دیگری را که داشتند می دانند. این دقیقا مثل همان جمله وقتی چیزی را از دست بدی بیشتر قدرشان را می دانی هست. کاش همه ی ما آدم ها می توانستیم خودمان را جای آنها بگذاریم، مثل آنها قبل از اینکه چیزی را از دست بدیم قدر داشته همان را بدانیم. کاش..... من به آن ۴ دختر افتخار می کنم و با افتخار اسم آنها را ۴ هلن کلر می نامم؛ به امید موفقیت آنها در آینده. این پست را تقدیم می کنم به تمام ناتوانانی که دوست دارند درک بشوند. Erika Erika Wed, 02 Jul 2025 11:53:11 +0330 https://virgool.io/@m_18502929/%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%D9%88-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-icuzhv644pen سلام به همگی. این داستان را تقسیم می کنم به دختردایی ام که تشویقم کرد که داستان هایم را با دیگران به اشتراک بگذارم.امیدوارم لذت ببرید آفتاب گرم صبحگاهی از پنجره‌ی اتاق اریکا به داخل می‌تابید و او را از خواب بیدار می‌کرد. با یک خمیازه کشدار، از تخت پایین پرید و به سمت پنجره رفت. منظره‌ی بیرون، خیابان خلوت و درختان سرسبز بود که نوید یک روز خوب را می‌داد. اریکا لبخندی زد و با انرژی شروع به آماده شدن کرد. امروز دوشنبه بود و او برای رفتن به مدرسه هیجان داشت.در طبقه‌ی پایین، صدای خنده‌های جسیکا، خواهر بزرگترش، به گوش می‌رسید. جسیکا، دختری ۱۷ ساله با موهای مشکی بلند و چشمانی نافذ، در کلاس دوازدهم درس می‌خواند و یک کاراته‌کا حرفه‌ای بود. "صبح بخیر تنبل!" جسیکا با خنده به اریکا سلام کرد. "فکر می‌کردم تا ظهر خوابی.""صبح بخیر جسیکا." اریکا هم با خنده جواب داد. "امروز امتحان ریاضی داریم، نمی‌تونم دیر برسم."بعد از خوردن صبحانه، اریکا و جسیکا به سمت مدرسه راه افتادند. در بین راه، اریکا به سمی و مایک، دوستان صمیمی‌اش، فکر می کرد. سمی، دختری مهربان و صبور با موهای قرمز و چشمانی مهربان، همیشه آرامش را به جمع دوستانه شان می‌آورد. مایک، پسری قوی و بامحبت با موهای قهوه‌ای و لبخندی همیشگی، پسر شوخ طبع گروه بود.وقتی به مدرسه رسیدند، سمی و مایک منتظرشان بودند. بعد از سلام و احوالپرسی، هر چهار نفر به سمت کلاس ریاضی حرکت کردند. امتحان ریاضی قرار بود سخت باشد، اما آنها در هفته ی گذشته با هم تمرین کرده و این درس را به خوبی یاد گرفته بودند و اطمینان داشتند می توانستند از پس آن برآیند. جسیکا که سال قبل این امتحان را داده بود، هفته ی قبل نکات مهمی را به اریکا و دوستانش گفت .بعد از امتحان، هر چهار نفر با خیال راحت به سمت کافه تریا رفتند. در آنجا، در مورد برنامه‌های آخر هفته و فیلم جدیدی که قرار بود ببینند صحبت کردند. زندگی در ظاهر عادی و آرام پیش می‌رفت.روزهای بعد به سرعت سپری شدند. اریکا و دوستانش سخت درس می‌خواندند و برای امتحانات پایان ترم آماده می‌شدند. در بین درس خواندن، لحظات شاد و خنده‌داری هم داشتند.اما در کنار این لحظات خوش، اضطراب و استرس امتحان هم وجود داشت. اریکا که همیشه نگران نمره‌هایش بود، شب‌ها تا دیروقت بیدار می‌ماند و درس می‌خواند. جسیکا سعی می‌کرد به او آرامش بدهد و به او یادآوری کند که استرس زیاد باعث می‌شود نتیجه‌ی بدتری بگیرد. سمی هم که همیشه نگران دوستانش بود، سعی می‌کرد به آن‌ها کمک کند تا استرس خود را کنترل کنند. او پیشنهاد داد که هر روز بعد از مدرسه، یک ساعت به پارک بروند و قدم بزنند. این کار باعث شد که آن‌ها کمی از فشار درس‌ها دور شوند و احساس بهتری داشته باشند. مایک هم که همیشه انرژی مثبتی داشت، سعی می‌کرد با شوخی‌ها و خنده‌هایش، فضا را شاد و مفرح نگه دارد. او معتقد بود که خنده بهترین دارو برای استرس است.درست وسط آن همه استرس امتحانات، شایعات عجیبی در مدرسه پخش شد. بعضی از دانش‌آموزان می‌گفتند که شب‌ها صداهای عجیبی از طبقات بالایی مدرسه شنیده می‌شود. بعضی دیگر می‌گفتند که سایه‌هایی را دیده‌اند که در راهروها حرکت می‌کنند. حتی شایعه شده بود که یکی از دانش‌آموزان، یک موجود عجیب و غریب را در زیرزمین مدرسه دیده است. اریکا و دوستانش در ابتدا این شایعات را جدی نگرفتند. آن‌ها فکر می‌کردند که این فقط یک سری داستان‌های بی‌اساس است که دانش‌آموزان برای سرگرمی درست کرده‌اند. اما با گذشت زمان، شایعات بیشتر و بیشتر شدند و آن‌ها کم کم شروع به فکر کردن کردند. سمی با نگرانی پرسید "به نظرتون این شایعات ممکنه درست باشن؟" اریکا جواب داد "نمیدونم سمی.ولی این همه آدم نمیتونن دروغ بگن." مایک با جدیت گفت"شاید یه چیزی واقعاً داره توی این مدرسه اتفاق میفته."جسیکا که همیشه منطقی و واقع‌بین بود، گفت: "من فکر نمی‌کنم که این شایعات حقیقت داشته باشن. احتمالاً یه سری از دانش‌آموزان دارن الکی شلوغش می‌کنن." اما اتفاقاتی رخ داد که حتی جسیکا هم نتوانست آن‌ها را نادیده بگیرد. یک روز صبح، وقتی اریکا و دوستانش وارد کلاس شدند، دیدند که تمام صندلی‌ها و میزها به هم ریخته‌اند. یک روز دیگر، چراغ‌های کلاس ناگهان خاموش و روشن شدند. و یک روز دیگر، روی تخته سیاه، حروف و نقاشی‌های عجیبی ظاهر شده بودند که هیچ‌کس نمی‌دانست چه کسی آن‌ها را کشیده است و یا چه معنی ای می دهند. سمی با ترس گفت "این دیگه خیلی عجیبه."مایک با جدیت گفت"من فکر می‌کنم که باید یه کاری بکنیم." اریکا پرسید "چیکار می‌تونیم بکنیم؟" مایک جواب داد "باید حقیقت رو بفهمیم."جسیکا که دیگر نمی‌توانست اتفاقات عجیب را نادیده بگیرد، گفت: "باشه، منم باهاتون همراه میشم. ولی باید خیلی مراقب باشیم."اریکا، سمی، مایک و جسیکا تصمیم گرفتند که به دنبال حقیقت بگردند. آن‌ها شروع به تحقیق در مورد شایعات و نشانه‌های عجیب کردند. از دانش‌آموزان دیگر سوال پرسیدند، به دنبال سرنخ‌ها در مدرسه گشتند و حتی شب‌ها مخفیانه وارد کلاس ها و سالن مدرسه شدند. در طول تحقیقاتشان، آن‌ها چیزهای عجیبی پیدا کردند. آنها متوجه شدند چیزهایی که دانش آموز ها دیده یا شنیده بودند بیشتر در تاریکی و شب ها بوده؛ پس نتیجه گرفتن اون چیز هایی که دانش آموز ها می گفتند در روشنائى و روز ها دیده نمی شوند. اریکا با هیجان گفت "فکر کنم داریم به یه چیزی می‌رسیم." مایک جواب داد "آره، ولی هنوز نمیدونیم که اون چیز ها چی هستند." و با ناامیدی به زمین خیره شد. سمی گفت" مایک اشکالی نداره. شرلوک هلمز هم اگه جای ما بود، به این زودی ها نمی فهمید که اینجا چه خبره." جسیکا به آن‌ها یادآوری کرد که باید خیلی مراقب باشند. "هرچی که هست، ممکنه خیلی خطرناک باشه."بالاخره، اریکا، سمی، مایک و جسیکا یک حدث مهم زدند. آن‌ها حدث می زدند که یک نیروی شیطانی در مدرسه وجود دارد که قصد دارد به دانش‌آموزان آسیب برساند. این نیرو، همان چیزی بود که باعث ایجاد شایعات و نشانه‌های عجیب شده بود. سمی با وحشت گفت "خدای من، این خیلی از آن چیزی که فکر می کردم ترسناک تر هست." مایک با عزم راسخ گفت "ما باید برای آمنیت خودمان و دانش آموز ها یه کاری بکنیم." اریکا پرسید "ولی چیکار می‌تونیم بکنیم؟" جسیکا جواب داد"نمیدونم." بعد ادامه داد "ولی باید یه راهی پیدا کنیم تا این نیرو رو متوقف کنیم." Erika Erika Tue, 01 Jul 2025 19:08:36 +0330 https://virgool.io/@m_18502929/%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%D8%AC%D9%88%DB%8C%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%D9%86%D8%A7-%D9%88-%D9%84%D8%A7%DA%A9-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DB%B1-bksuv9dnu0tg سلام به همگی ببخشید به خاطر تاخیر؛ امروز سرم خیلی شلوغ بود و تازه همین الان فهمیدم امروز سه شنبه هست.بریم سراغ داستان؟بزن بریم :فصل اول: ملاقاتی غیرمنتظرهسرافینا، دختر ۱۶ ساله ای با روحیه ای شاد و پرشور، در اتاق خود غرق در افکار روزمره بود. او عاشق کارتون ها، به خصوص "لاک پشت های نینجا"، بود و همیشه آرزو داشت شخصیت های محبوبش واقعی باشند. هر شب، قبل از خواب، پوستر بزرگ لاک پشت های نینجا روی دیوار اتاقش را تماشا میکرد و با خود زمزمه میکرد: "کاش شما واقعی بودید و می توانستیم با هم ماجراجویی کنیم."آن روز، سرافینا بعد از یک روز خسته کننده مدرسه، با عجله آورد اتاقش شد تا کمی استراحت کند. او در را باز کرد و در همان لحظه، چشمانش از تعجب گشاد شد. چهار سایه سبز رنگ، در میان وسایل اتاقش، به وضوح دیده میشدند. آنها، آشفته و سردرگم، در حال جستجو بودند، گویی که راهی برای خروج از این اتاق نا آشنا پیدا کنند. این سایه ها، چیزی جز همان لاک پشت های نینجای محبوب او نبودند! لئوناردو با شمشیرهایش که به نظر میرسید در حال جستجو است، داناتلو با میله ی چوبی مخصوصش که به وسایل اتاق خیره شده بود، رافائلو با سای هایش که با عصبانیت به اطراف نگاه میکرد و مایکل آنجلو با نانچیکوهایش که به نظرمیرسید سعی در فهمیدن محیط داشت.سرافینا لحظه ای ساکت ماند، دهانش باز مانده بود و چشمانش به این صحنه باورنکردنی خیره شده بود. او که از بچگی کارتون های آنها را دنبال میکرد، با تمام جزئیات شخصیت هایشان آشنا بود و میدانست که آنها نباید اینجا باشند. هرچند از دیدنشان شوکه شده بود، اما هیچ ترسی در دلش نبود؛ تنها کنجکاوی و هیجان محض.لاک پشت ها نیز که در ابتدا متوجه حضور سرافینا نشده بودند، با شنیدن صدای باز شدن در، ناگهان به سمت او برگشتند. وقتی دیدند دختری جوان، با چشمان گرد شده و دهان باز، بدون هیچ گونه جیغ یا وحشتی به آنها زل زده است، خودشان هم متعجب شدند. آنها که انتظار واکنش های معمول (ترس، جیغ، فرار) را داشتند، لحظه ای خشکشان زد و سعی کردند هیچ حرکت ناگهانی از خود نشان ندهند. پس از حدود یک دقیقه سکوت مطلق و خیره شدن متقابل، داناتلو، که همیشه منطقی ترین و باهوش ترین آنها بود، سکوت را شکست. با صدایی آرام و متعجب، زیر لب زمزمه کرد: "بچه ها؟ اِ... اِ... اِم چرا جیغ نزد؟" سرافینا که با صدای داناتلو به خود آمد، از حالت شوک خارج شد. با لکنت زبان و هیجان وصف ناپذیر، پرسید: "ش... شما... شما واقعی هستین؟ وای! چطور ممکنه؟ شما اینجا چی کار می کنید؟ مگه شما کارتون نیستین؟"لئوناردو، رهبر گروه، که از کلمه "کارتون" گیج شده بود، ابروهایش را بالا انداخت و گفت "کارتون؟ منظورت چیه؟ ما لاک پشت های نینجا هستیم! اما سوال اصلی اینه که ما اینجا چی کار میکنیم؟ اینجا.... کجاست؟" سرافینا که حالا دیگر کامالاً به خود آمده بود، با چشمانی کنجکاو و پرشور به آنها نگاه میکرد. او می دانست که زندگی اش دیگر هرگز مثل قبل نخواهد بود. این آغاز یک ماجراجویی بود، ماجراجویی که هیچگاه در رویاهایش هم تصور نمیکرد...فصل دوم: دوستیسرافینا با هیجان خودش را به آنها معرفی کرد" من سرافینا هستم" لاک پشت ها هم شروع کردند به معرفی خودشان و سرافینا که از قبل تک تک آنها را می شناخت از سر ادب بدون هیچ حرفی به آنها گوش داد و هر از گاهی سرش را تکان می داد و لبخند می زد. آنها از سرافینا خواستند که آنها را با نام مستعارشان یعنی لئو، دانی یا دان، راف و مایکی یا مایک صدا کند. بعد از معرفی کردن همدیگر راف که دیگر کلافه شده بود گفت " اون موقع منظورت از کارتون چه بود؟" او توضیح داد که در دنیای او، لاک پشت ها تنها شخصیت های خیالی قهرمانان انیمیشن هستند. لاکپشت ها نیز، که از این ماجرا شوکه شده بودند، سعی میکردند توضیح دهند که آنها واقعی هستند و شب گذشته در اتاق خودشان خوابیده بودند. لئو، که کمی نگران به نظر میرسید، گفت: "ما دیشب در فاضلاب، در اتاق خودمان خوابیدیم. همه چیز عادی بود. اما صبح که بیدار شدیم... اینجا بودیم! این اتاق، این خانه، این شهر... هیچکدام شبیه نیویورک نیست."دانی با هوش سرشارش، شروع به تجزیه و تحلیل اوضاع کرد: "یعنی یک اتفاق غیرمنتظره افتاده. ما از دنیای خودمان به اینجا منتقل شده ایم. اما چطور؟ و چرا؟"راف که کمی بی صبر بود، با عصبانیت گفت: "کی این کارو با ما کرده؟ اگه پیداش کنم..."مایکی، که همیشه سعی در حفظ روحیه مثبت داشت، با شوخی گفت: "حداقل اینجا یه عالمه پیتزا هست! البته اگه اجازه بدن بخوریم!"سرافینا که حالا متوجه عمق ماجرا شده بود، با جدیت گفت: "یعنی یک نفر شما رو اینجا آورده؟ کسی که قدرتی برای انجام این کار داشته باشه؟" دانی به فکر فرو رفت و گفت: "این تنها توضیح منطقیه. دشمنی که میخواسته برای مدتی ما رو از میدون به در کنه. شاید تا بتونه نقشه های شیطانی خودشو انجام بده. ناگهان، سرافینا فکری به ذهنش رسید. "اگه یک چیزی تونسته شما رو اینجا بیاره، پس یک چیز دیگه هم میتونه شما رو برگردونه! و شاید حتی به زمانی که دشمنتون این کارو کرده! یک ماشین زمان و مکان!"دانی با شنیدن این حرف، چشمانش برق زد. "سرافینا! تو نابغه ای! دقیقاً! اگه بتونیم ابزارهای لازم رو پیدا کنیم، شاید بتونیم یه ماشین زمان و مکان بسازیم. این تنها راه ما برای بازگشت به دنیای خودمون و مقابله با اون دشمنه."سرافینا با لبخند گفت: "من کمکتون میکنم. تا جایی که بتونم. من خیلی عاشق شماها هستم! مخصوصاً دانی و راف!" او با این حرف یک لحظه مکث کرد و ابرو هایش را بالا انداخت سپس آرام گفت"من هیچ کدام از این ها را به خصوص تیکه ی آخرش با صدای بلند نگفتم و می توانم حرف هایم را دوباره اما با حزف تیکه ی آخرش بگویم، درسته؟" با این حرف سرافینا، مایکی و حتی لئو به خنده افتادند و گونه های دانی و راف کمی گل انداخت.از آن لحظه به بعد، دوستی عمیقی بین سرافینا و لاکپشت ها شکل گرفت. آنها آن روز را به کشیدن طرح و نقشه ی ماشین و پیدا کردن وسایل لازم سپری کردند و در کنار آن سرافینا با لاکپشت ها درباره دنیایش صحبت می کرد و آنها نیز داستان های ماجراجویی های شان را برای سرافینا تعریف میکردند. دانی و سرافینا، ساعت ها در مورد علم و فناوری صحبت میکردند و نقشه هایی که برای ساخت ماشین زمان و مکان میکشیدند را بررسی و تصحیح می کردند. سرافینا به آنها اجازه داد از زیرزمین خانه اش برای ساخت ماشین استفاده کنند و وسایل به درد بخور را به آنها داد. راف و سرافینا گاهی با هم کلکل میکردند، اما در نهایت خنده و دوستی بر همه چیز غلبه میکرد. لئوناردو، رهبر گروه، همیشه مراقب بود و مایکی با شیطنت هایش، فضای خانه را شاد نگه میداشت. این دوستی، تنها آغاز یک ماجراجویی بزرگتر بود. ماجراجویی که در آن، آنها باید نه تنها راهی برای بازگشت به خانه پیدا میکردند، بلکه باید با یک دشمن ناشناخته نیز روبرو میشدند. امید در دل همه زنده شده بود.فصل سوم: تلاش برای بازگشتزمان به سرعت سپری میشد و زیر زمین خانه سرافینا به یک آزمایشگاه کوچک تبدیل شده بود. دانی، با کمک سرافینا، نقشه های پیچیده ای که برای ساخت ماشین زمان و مکان طراحی کرده بودند تکمیل می کرد. سرافینا با اشتیاق و دانش خود در مورد تکنولوژی های دنیای انسان ها، به دانی کمک میکرد تا ایده هایش را عملی کند. او حتی برخی قطعات مورد نیاز را از فروشگاههای الکترونیکی ولوازم دست دوم تهیه کرد، در حالی که لاک پشت ها نمی توانستند در دید مردم ظاهر شوند.سرافینا با صدایی هیجان زده به دانی گفت: "دانی، با این وسایل و تکنولوژی‌های این دنیا که این قدر پیشرفته است حتما همین امروز ماشین تکمیل می شود. راستی! فکر کنم این موتور کوچیک میتونه انرژی لازم برای بخش زمانی رو تأمین کنه. فقط باید یه جورایی به منبع تغذیه وصلش کنیم."دان با دقت به نقشه هایش نگاه کرد. "بله، سرافینا. فکر خوبیه. اما ما به یک منبع انرژی پایدارتر نیاز داریم. چیزی که بتونه نوسانات رو کنترل کنه و در طول سفر، ثابت بمونه."راف که از نشستن و تماشای کار آنها خسته شده بود، با بی قراری پرسید: "خب، چقدر دیگه مونده تا این دستگاه کوفتی ساخته بشه؟ من دلم برای پیتزاهای خودم تنگ شده!"مایکی با خنده گفت: "راف راست میگه ! پیتزاهای اینجا هم خوبن، اما پیتزاهای سندز(Senzo's)یه چیز دیگه ست!"لئو با جدیت گفت:"بچه ها، صبر کنید. این کار به دقت نیاز داره. نباید عجله کنیم. و راف تو هم به جای اینکه هی غر بزنی بیا و توی ساخت ماشین کمک کن" راف با شیطنت جواب داد" چشم علی حضرت. هر چی شما بگویی. هر وقت شما پا شدی و دست از زل زدن برداشتی منم پا می شوم و کمک می کنم."سرافینا رو به راف کرد لبخند زد و گفت: "میدونم سخته، راف. اما داریم پیشرفت می کنیم. دانی خیلی باهوشه، حتماً یه راهی پیدا میکنه." او سپس به دان اشاره کرد و ادامه داد: "میدونی، دان، تو واقعاً فوق العاده ای. من همیشه آرزو داشتم یه دوست باهوش مثل تو داشته باشم." دوناتلو کمی سرخ شد و با خجالت گفت: "تو هم همینطور سرافینا. بدون کمک تو، این کار غیرممکن بود." سرافینا یک چیزی یادش آمد و گفت" آهان! راستی! وقتی داشتیم نقشه می کشیدیم به این فکر کردم که حالا که شما ها همه اسم های مستعار دارین چرا من نداشته باشم؟ کلی فکر کردم و گفتم سِرا به نظرم خوب باشد. نظرتون چیه؟" مایکی گفت" عالیه! چه فکر بکری!" بقیه هم نظر مثبت خودشان را اعلام کردند. لاک پشت ها که توی همان زمان کمی که گذشته بود حسابی دلتنگ خانه شده بودند در هر کاری که می توانستند کمک میکردند تا زود تر به هدفشان برسند. راف با قدرت بدنی اش در جا به جایی قطعات سنگین کمک میکرد، مایکی با خلاقیتش در طراحی بخش های ظاهری و حتی ساخت برخی ابزارهای ساده نقش داشت و لئو نیز با سازماندهی و مدیریت کارها، روند پیشرفت را سریع تر می کرد.گاهی اوقات، ناامیدی بر آنها غلبه میکرد. برخی آزمایش ها شکست میخوردند و قطعات دچار نقص فنی میشدند. اما سرافینا همیشه با امید و انرژی اش، لاکپشت ها را تشویق میکرد تا به تلاش خود ادامه دهند. او در حقیقت نمونه ای از بعضی رفتار های لاک پشت ها بود. شوخ طبعی و انگیزه بخشی مایکی؛ باهوشی دانی؛ قدرت بدنی راف و در نهایت نظارت و مدیریت لئو. او می دانست که آنها باید به خانه شان بازگردند و جلوی آن دشمن را بگیرند. این دوستی، تنها آغاز یک نبرد بود. نبردی نه فقط برای بازگشت به خانه، بلکه برای حفظ تعادل در دنیای آنها و جلوگیری از نقشه های پلید دشمن ناشناخته. آنها می دانستند که راهسختی در پیش دارند، اما با هم، شکست ناپذیر بودند.فصل چهارم: امیدی برای فردادانی با کمک سرافینا، سخت در تلاش بود تا ماشین زمان و مکان را تکمیل کند. آنها در همان ۵ ساعتی که آنجا بودند با انگیزه ای که داشتند بیشتر کار را پیش بردند، زیرزمین پر شده بود از سیم ها، برد هایالکترونیکی، ابزارهای مختلف و قطعاتی که شکل و شمایلی شبیه به یک دستگاه عجیب و غریب به خود گرفته بود. بوی لحیم کاری و فلزات در هوا پخش بود. آنها بارها و بارها با مشکالت فنی روبرو شده بودند؛ مدارهایی که اتصال شان قطع میشد، نرم افزارهایی که دچار خطا می شدند، و محاسباتی که نیاز به بازبینی داشتند. اما هر بار، با پشتکار و هوش خود، این موانع را پشت سر می گذاشتند. هنوز به قطعات و تنظیمات دقیقی نیاز داشتند، اما هر ساعت به هدفشان نزدیکترمیشدند.بالاخره، شب که شد، دانی با صدایی خسته اما پر از رضایت، از پشت دستگاه بلند شد و اعلام کرد: "تقریباً تمومه! خسته نباشید بچه ها. ۹۰ درصد کار تکمیل شده. فقط چند تا اتصال دیگه مونده و کالیبراسیون نهایی." چشمانش از خستگی قرمز بود، اما برق امید در آن موج میزد.سرافینا که کنار او ایستاده بود و با دقت هر حرکتش را دنبال میکرد، با هیجان گفت: "واقعاً؟ پس کی میتونیم امتحانش کنیم؟" صدایش از شور و اشتیاق می لرزید. او نمیتوانست باور کند که پس از این همه تلاش توی همین چند ساعت توانسته بودند کار را تکمیل کنند و بالاخره لحظه موعود نزدیک شده بود.دان نگاهی به ساعت دیواری اتاق انداخت. ساعت از نیمه شب گذشته بود. "خیلی دیره، سرا. بهتره بقیه کارها رو بذاریم برای فردا. همه ما خسته ایم و نیاز به استراحت داریم." او میدانست که انجام کار در حالت خستگی میتواند منجر به اشتباهات جبران ناپذیر شود. راف که از هر ۱ ساعت که می گذشت بی قرارتر می شد و طاقتش طاق شده بود، با لحنی کلافه و کمی غرغرکنان گفت: "ولی من نمیتونم بیشتر از این صبر کنم! میخوام هر چه زودتر برگردم خونه! دلم برای تمرینات سخت استاد اسپیلینتر و بوی فاضلاب خودمون تنگ شده!"سرافینا دستش را روی شانه راف گذاشت و با لحنی آرام و دلسوزانه گفت: "میدونم سخته، راف، ولی دانی راست میگه. اگه الان اشتباهی بکنیم، ممکنه همه چیز خراب بشه. خیلی بد می شود اگر همه این تلاش ها به باد بره. بهتره فردا با انرژی کامل کار رو تموم کنیم." او میدانست که راف فقط دلتنگ خانه اش است.لئو، رهبر گروه، که از گوشه ای آرام و ساکت ناظر اوضاع بود، با تأیید سر تکان داد و گفت:"سرا درست میگه. استراحت کنیم و فردا دوباره شروع کنیم. ما بالاخره موفق می شیم. نباید ریسک کنیم." نگاه او به تک تک برادرانش افتاد و آنها نیز سر تکان دادند.مایکی هم که همیشه خوشبین و پر از انرژی مثبت بود، با لبخندی پهن گفت: "آره! فردا یه روز جدیده و پر از انرژی مثبت! مطمئنم فردا همه چی عالی پیش میره! شاید فردا صبح با یه پیتزای بزرگ صبحانه شروع کنیم!"سرافینا لبخندی زد. بله قرار بود با یک پیتزای بزرگ جشن بگیرند؛ اما نه همان پیتزا ی همیشگی دنیای واقعی. او برای فردا یک سورپرایز خوب در نظر گرفته بود و از آنجا که فردا تعطیل بود فرصت خیلی خوبی بود. او می دانست که لاک پشت ها چقدر دلشان برای پیتزای خودشان تنگ شده و در طول کار همه اش از مایکی در مورد اون پیتزا شنیده بود پس وقتی برای چند دقیقه استراحت می کردند از مایکی در مورد پیتزا پرسیده بود و مواد لازم و دستور پخت را یادداشت کرده بود و می خواست فردا با بوی پیتزای خانه ی خودشان بیدارشان کند. آنها حتما چون آنقدر دلتنگ خانه شان هستند و چقدر برای بازگشت به دنیای خودشان لحظه شماری میکنند، از هرچیزی شبیه به خانه ی خودشان استقبال می کنند .اما از اینکه می دید آنها با وجود تمام سختی ها و ناامیدی ها، همچنان به تلاش خود ادامه میدهند و هرگز تسلیم نمیشوند، احساس غرور میکرد. این لاک پشت ها، بیش از قهرمانان کارتونی، و بیش از دوست، حالا مانند برادران او بودند.آن شب، سرافینا و لاک پشت های نینجا به خواب رفتند، در حالی که امیدی روشن برای فردا در دل داشتند. آنها می دانستند که با تلاش و همکاری، بالاخره راهی برای بازگشت به خانه پیدا خواهند کرد.خب امیدوارم لذت برده باشید. و راستی می خواهم تاریخ منتشر شدن این داستان را تغییر بدم: از این به بعد روز های فرد این داستان منتشر میشه. خب خدانگهدار 💖 Erika Erika Tue, 01 Jul 2025 16:25:17 +0330 https://virgool.io/@m_18502929/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-h3vzkhugdfmu مقدمه سلام به همگی. این پست درمورد معرفی یکی دیگر از داستان های من هست: اریکا. بریم سراغ معرفی؟بریم شخصیت اصلیاریکااریکا شخصیت اصلی هست؛ دختری ۱۶ ساله با مو های مشکی که همراه دوستانش با اتفاقات عجیب در مدرسه و یا جاهای دیگر دست و پنجه نرم می کند.شخصیت های مکمل جسیکا: خواهر بزرگتر اریکا هست که همیشه مواظب اریکا و دوستانش هست؛ نه آنقدر جدی که روی مخ باشه اما به موقع اش به اندازه ی کافی جدی میشهسمی: دختری ۱۵ ساله با موهای قرمز، شوخ طبع و دوست اریکا، جسیکا و مایک.مایک: پسری ۱۶ ساله با موهای قهوه‌ای تیره، به شدت شوخ طبع و پر از انرژی مثبت و همینطور دوست اریکا، جسیکا و سمی.اینجا مو های سمی بلوند شده ببخشید حرف پایانی هر روز یک جلد از این داستان را منتشر می کنم امیدوارم بخوانید و لذت ببرید به امید بهترین ها خدانگهدار Erika Erika Mon, 30 Jun 2025 14:45:34 +0330 https://virgool.io/@m_18502929/%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%D8%AC%D9%88%DB%8C%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%D9%86%D8%A7-%D9%88-%D9%84%D8%A7%DA%A9-%D9%BE%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-kljjutabtten این داستان، ماجراجویی هیجان انگیز سرافینا، دختری ۱۶ ساله، را روایت میکند که زندگی اش باورود ناگهانی چهار لاک پشت نینجا به اتاقش، برای همیشه دگرگون میشود.معرفی شخصیت های داستان:سرافینا: دختر ۱۶ ساله ای که به دلایلی تنها زندگی می کندسرافینالئو: نقاب آبیدانی: نقاب بنفشراف: نقاب قرمزمایکی: نقاب نارنجیکیسی: اون پسری که دندان های جلویش افتادهآپریل: دختر مو نارنجیاستاد اسپلینتر: موش جهش یافتهاستاد اسپلینتر نیستن ولی مطمئنم می شناسینشان Erika Erika Fri, 27 Jun 2025 20:27:07 +0330