https://virgool.io/feed/@m_18584016 «اینجا ذهن و معناست؛ جایی برای فکر کردن به ایسم‌ها و ایده‌هایی که جهان رو شکل دادن. قضاوت نمی‌کنیم، نسخه نمی‌پیچیم—فقط دقیق می‌شیم، سؤال می‌پرسیم، هر ماه با یه نوشته‌ی تازه برمی‌گردیم.» fa 2026-04-14 21:57:36 https://files.virgool.io/upload/users/4001458/avatar/utRfkt.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_18584016 https://virgool.io/@m_18584016/%D8%B4%D9%88%D9%88%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85-chauvinism-zgcdribzm0j7 سلام امیدوارم که حال دلتون عالی باشه متاسفانه بنا به اتفاقات و شرایط پیش آمده برای بنده نتونستم به خوبی محتوا با کیفیت در اختیار شما عزیزان قرار بدیم اما دوباره سعی کردیم با محتوای بهتر به جمع ویرگولی ها برگردیم و شما مخاطبان عزیز رو آگاه تر از دیروز ببینم ممنون از اینکه با ما همراه بودید.خب بریم سراغ نوشته ای امروز.شوونیسم: مبحثی هست وقتی عشق به خود، به تعصب بدل می‌شوددر این نوشته می‌خوایم به سراغ یکی از مفاهیم کمتر شناخته شده اما بسیار تاثیرگذار در تاریخ و سیاست برویم: شوونیسم. شاید اسمش را شنیده باشید، اما داستان و معنای واقعی آن کمی پیچیده‌تر و جذاب‌تر از چیزی است که معمولاً فکر می‌کنیم.در این نوشته، سعی می‌کنم مرحله‌به‌مرحله شما را با خاستگاه تاریخی، ماهیت فکری، گونه‌ها، پیامدهای تاریخی و اثرات آن در جهان امروز آشنا کنم، تا تصویر واضح و ملموسی از این ایسم پیدا کنیم.شوونیسم چیست؟شوونیسم (Chauvinism) در ساده‌ترین تعریف یعنی تعصب کورکورانه نسبت به ملت، فرهنگ یا هویت خود و باور به برتری آن بر دیگران. شاید برایتان جالب باشد که واژه‌ی آن از نام یک سرباز فرانسوی به نام نیکولا شوون (Nicolas Chauvin) گرفته شده است.او در دوران ناپلئون زندگی می‌کرد و به حدی وفادار بود که حتی وقتی فرانسه در جنگ‌ها شکست می‌خورد، باز هم کورکورانه از ناپلئون و کشورش دفاع می‌کرد. این رفتار بعدها در جامعه و ادبیات فرانسه به تمثیل «وفاداری افراطی و غیرمنطقی» تبدیل شد. با گذر زمان، واژه‌ی شوونیسم از نام یک سرباز وفادار به یک اصطلاح سیاسی و اجتماعی تبدیل شد و معنایش گسترده‌تر شد: باور به برتری ملت یا گروه خود و تحقیر دیگران.خاستگاه تاریخیشوونیسم در قرن نوزدهم اروپا شکل گرفت، زمانی که ملت‌ها در حال شکل‌گیری هویت ملی بودند و جنگ‌ها و بحران‌های سیاسی بسیار شایع بود. مردم، شکست‌ها و مشکلات سیاسی را تجربه می‌کردند و در این میان، غرور ملی زخمی شده بود.در فرانسه، رفتار افراطی شوون نمونه‌ای از این تفکر شد. نویسندگان طنزنویس واژه‌ی «شوونیسم» را ساختند تا این وفاداری کور را به تصویر بکشند. اما چیزی که بعدها شکل گرفت، چیزی فراتر از طنز بود: ایده‌ای که باور داشت ملت خود برتر است و دیگران باید در درجه پایین‌تر قرار داشته باشند.در واقع، شوونیسم ترکیبی است از خودبرتر‌بینی و نفی دیگری. یعنی فرد یا گروهی فکر می‌کند که ذاتی برتر است و دیگران یا ملت‌ها باید در درجه پایین‌تر قرار داشته باشند. حتی اگر ریشه‌ی این تفکر، عشق به وطن باشد، وقتی افراطی می‌شود، می‌تواند به نفرت، تحقیر و سلطه‌گری منجر شود.ناپلئون بناپارت ماهیت فکری شوونیسمشوونیسم همیشه با دو عنصر اصلی همراه است:1. خودبرتر‌بینی: باور به برتری ذاتی ملت یا گروه خود نسبت به دیگران.2. نفی دیگری: تحقیر یا کم‌اهمیت شمردن دیگران، به جای درک و احترام متقابل.این نوع تفکر می‌تواند حتی در رفتارهای روزمره و فرهنگی هم دیده شود. وقتی گروه یا کشوری معتقد است که «ما همیشه حق داریم و دیگران اشتباه می‌کنند»، یا در تبلیغات و فیلم‌ها همیشه خود را برتر نشان می‌دهد، نمونه‌ای از همان ذهنیت شوونیستی است.شوونیسم و هویت فردییکی از نکات جالب درباره شوونیسم این است که تأثیر آن محدود به سیاست یا تاریخ نیست، بلکه هویت فردی را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. وقتی فرد خود را تنها بخشی از یک ملت برتر می‌بیند، مرز بین «من» و «ما» کمرنگ می‌شود و هویت ملی با هویت فردی ادغام می‌گردد.در این حالت، موفقیت، غرور یا حتی شکست‌های فردی با موفقیت و برتری ملت گره می‌خورد. اگر ملت «برتر» باشد، فرد هم خود را ممتاز و باارزش می‌بیند، حتی بدون آنکه واقعاً شایستگی فردی خود را بررسی کند. از طرف دیگر، شکست یا ضعف ملت می‌تواند احساس بی‌ارزشی یا شرم فردی ایجاد کند، حتی اگر هیچ کار اشتباهی نکرده باشد.این آمیختگی هویت فردی و ملی در تاریخ و سیاست قابل مشاهده است. مثال آن را در دوران جنگ‌ها، جنبش‌های ملی‌گرایانه یا حتی تبلیغات فرهنگی می‌توان دید. وقتی یک ملت از نظر تاریخی یا فرهنگی برتر نشان داده می‌شود، اعضای آن ملت گاهی خود را صرفاً از طریق این برتری تعریف می‌کنند. نتیجه آن می‌تواند رفتارهای افراطی، مقاومت در برابر دیگر فرهنگ‌ها و حتی نادیده گرفتن نیازهای فردی شود.اما این پدیده همیشه منفی نیست. وقتی تعصب کور و تحقیر دیگران نباشد، حس هویت مشترک می‌تواند اعتماد به نفس، مشارکت اجتماعی و انگیزه برای پیشرفت فردی ایجاد کند. مشکل اصلی وقتی شروع می‌شود که فرد برای دفاع از هویت ملی، خود و دیگران را محدود کند و آزادی فردی را قربانی غرور جمعی نماید.پس شوونیسم نه تنها یک پدیده اجتماعی یا سیاسی است، بلکه بخشی از زندگی روانی و هویتی ما را شکل می‌دهد. فهم این آمیختگی، می‌تواند به ما کمک کند تا هم افتخار به هویت ملی داشته باشیم و هم فردیت و انتخاب‌های شخصی خود را حفظ کنیم، بدون آنکه در دام تعصب کور گرفتار شویم.گونه‌های مختلف شوونیسمشوونیسم تنها یک نوع ندارد. می‌توان آن را در زمینه‌های مختلف مشاهده کرد:1. شوونیسم ملی: باور به برتری یک ملت بر سایر ملت‌ها.2. شوونیسم نژادی: اعتقاد به برتری ذاتی یک نژاد نسبت به سایر نژادها و حتی استفاده از این باور برای سلطه یا تبعیض.3. شوونیسم فرهنگی: تلاش برای تحمیل فرهنگ خود به دیگر ملت‌ها و بی‌اهمیت دانستن فرهنگ‌های دیگر.4. شوونیسم جنسیتی: باور به برتری یک جنس، معمولاً مردان، نسبت به جنس دیگر.5. شوونیسم مدرن و روزمره: در ورزش، رسانه و مصرف محصولات ملی دیده می‌شود. وقتی گروه‌ها یا کشورها خود را برتر از بقیه می‌دانند، حتی بدون خشونت آشکار، نوعی شوونیسم مدرن است.پیامدهای تاریخی و سیاسیشوونیسم در تاریخ پیامدهای ملموسی داشته اند:در استعمار، ادعای برتری فرهنگی و تمدنی باعث شد که ملت‌ها و سرزمین‌های دیگر تحت سلطه قرار بگیرند.در جنگ‌ها، باور به برتری ملی و نژادی یکی از محرک‌های اصلی تصمیم‌گیری‌ها و سیاست‌ها بود.شوونیسم به شکل فکری زمینه‌ساز ظهور ایدئولوژی‌هایی مثل فاشیسم و نازیسم شد.در ایتالیا، موسولینی با اتکا به تعصب ملی، حکومت فاشیستی ایجاد کرد.«به نوعی او الهام بخش هیتلر بود»در آلمان، هیتلر از شوونیسم نژادی بهره برد و برتری نژاد آریایی را بهانه‌ای برای سلطه و پاکسازی قرار داد.می‌توان گفت که شوونیسم بذر فکری است و فاشیسم و نازیسم شکل عملی و خشونت‌آمیز آن.شوونیسم و جنگ جهانی دوم:وقتی در آلمان، باور به برتری نژاد آریایی، که یکی از اشکال واضح شوونیسم بود، زمینه را برای ظهور حزب نازی و هیتلر فراهم کرد. این باور باعث شد هیتلر فکر کند حق دارد کشورهای دیگر را اشغال کند و مردم و گروه‌هایی را که به نظرش «ضعیف‌تر» یا «پایین‌تر» بودند، تحت سلطه قرار دهد.در ایتالیا، موسولینی با همان منطق تعصب ملی و افراطی، رویای بازسازی امپراتوری روم را در سر می‌پروراند و سیاست‌های تهاجمی در شمال آفریقا و مدیترانه را دنبال کرد. این نوع شوونیسم ملی باعث شد مردم با شور و انگیزه در حمایت از جنگ وارد صحنه شوند، حتی زمانی که شرایط اقتصادی و اجتماعی کشورشان دشوار بود.شوونیسم فقط عامل تحریک مردم نبود، بلکه محرک سیاست خارجی تهاجمی هم بود.هیتلر و موسولینی با باور به برتری خود، سرزمین‌های دیگری را تصرف کردند و آن را «حق طبیعی» ملت خود می‌دانستند.اشغال لهستان، فرانسه و کشورهای اطراف نمونه‌هایی از این رفتار است، که بدون باور به برتری ملت خود، امکان‌پذیر نبود.همچنین، شوونیسم نژادی نازی‌ها باعث شد که جنگ جهانی دوم فقط محدود به جنگ بین کشورها نشود، بلکه به نسل‌کشی و هولوکاست نیز تبدیل شود. مردمی که نازی‌ها آن‌ها را «پایین‌تر» می‌دانستند، قربانی قتل‌عام‌های سازمان‌یافته شدند. این واقعیت، نشان می‌دهد که شوونیسم، حتی در شدیدترین شکلش، می‌تواند جان میلیون‌ها انسان را تحت تأثیر قرار دهد.در نهایت، می‌توان گفت:شوونیسم مانند سوخت روانی و فکری جنگ جهانی دوم بود.باور به برتری خود و نفی دیگران، باعث شد ایدئولوژی‌های فاشیستی و نازیستی بتوانند مردم را به سمت خشونت، تجاوز و جنگ‌های گسترده هدایت کنند.بدون شوونیسم، شاید جنگ جهانی دوم شکل و شدت خود را پیدا نمی‌کرد، یا حداقل به این گستردگی و خشونت نمی‌رسید. این درس تاریخی، به ما یادآوری می‌کند که حتی عشق به ملت و هویت ملی، وقتی کورکورانه و بدون درک دیگران باشد، می‌تواند به فجایع عظیم انسانی منجر شود.شوونیسم در جهان امروز چگونه استامروزه شوونیسم نرم‌تر و غیررسمی است، اما همچنان وجود دارد:در سیاست، شعارهایی مانند “America First” یا تمرکز بر برتری ملی، نمونه‌هایی از آن هستند.در رسانه‌ها و فیلم‌ها، تصویر قهرمانان ملی و «کشور برتر» بازتولید می‌شود.در زندگی روزمره مردم، از ورزش گرفته تا تبلیغات و مصرف محصولات، وقتی خود را برتر می‌بینند، می‌توان ردپای شوونیسم را مشاهده کرد.حتی اگر دیگران را تحقیر نکنیم، تنها باور به اینکه ملت یا گروه ما همیشه حق دارد، بخشی از همان روحیه است.در پایانشوونیسم به ما یادآوری می‌کند که حتی عشق به هویت و وطن، اگر کور و بی‌منطق باشد، می‌تواند به تعصب، نفرت و سلطه تبدیل شود.تفاوت آن با ملی‌گرایی یا علاقه سالم به کشور، در افراط و تحقیر دیگران است.این ایسم، از فرانسه قرن نوزدهم شروع شد، مسیر طولانی تا قرن بیستم طی کرد، در فاشیسم و نازیسم نقش داشت و امروز هم به شکل نرم‌تر در سیاست و فرهنگ حضور دارد.شاید بد نباشه از خود بپرسیم:آیا ما هم گاهی بدون آنکه بفهمیم، در رفتارهای خود شوونیست هستیم؟ممنون از حمایت های شما امیدوارم در راستای آگاهی بخشی به تمام فارسی زبانان مخصوصا ایرانیان پاک بنده مهدی اصغری نژاد بتونم ذره ای کوچک گام بردارم امیدوارم که هرکجا که هستید لذت و آگاهی لازم رو از نوشته داشته باشید.طبق معمول تا ایسم بعدی بدورداگه بخوای، می‌تونم یک نسخه ن الان می‌نجام بدم؟ ذهن معنا ذهن معنا Wed, 12 Nov 2025 22:11:51 +0330 https://virgool.io/@m_18584016/%D8%A2%D9%86%D8%A7%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%B3%D9%85-anarchism-ou6gwaezbb5t سلام درود به شما به شما روشن اندیشان عزیزدر این نوشته، به‌سراغ یکی از ایسم‌هایی می‌ریم که نامش برای خیلی‌ها یادآور هرج‌ومرج و آشوبـه. اما واقعاً آنارشیسم فقط به معنای «بی‌نظمی»ه؟ یا پشت این واژه، یک دستگاه فکری پیچیده، رادیکال و آزادی‌خواهانه پنهانه؟در این نوشته، سعی می‌کنیم بدون قضاوت ارزشی، با ریشه‌ها، گرایش‌ها و مفهوم بنیادین آنارشیسم آشنا بشیم؛ ایسمی که علیه قدرت شکل گرفت، و همچنان در گوشه‌وکنار دنیای سیاست، فلسفه و جنبش‌های اجتماعی زنده‌ است.ریشه واژه «آنارشی»واژه‌ی «آنارشی» (Anarchy) از واژه یونانی Anarkhos گرفته شده؛«an» به‌معنای "بدون" و «arkhos» به‌معنای "رهبر یا فرمانروا".یعنی: بی‌رئیس، بی‌حاکم یا بی‌قدرت مرکزی.اما آنارشیست‌ها از «نبود حاکم» به معنای آشوب برداشت نمی‌کنن؛ بلکه معتقدن که قدرت سازمان‌یافته، تمرکزگرا و سلسله‌مراتبی، ذاتاً سرکوبگره؛ بنابراین نبود حکومت، به‌معنای نبود سرکوب و امکان رشد آزادی انسان‌هاست.نماد آنارشیسمیآنارشیسم؛ فلسفه‌ای علیه اقتدارآنارشیسم یک فلسفه‌ اجتماعی‌ـسیاسی‌ست که قدرت متمرکز (چه پادشاه، چه دولت، چه نهاد دینی، چه حزب سیاسی) رو نفی می‌کنه.نه از سر بی‌نظمی، بلکه از سر اعتماد به خودگردانی انسان‌ها، همبستگی اجتماعی، و اخلاق درونی‌شده.آنارشیست‌ها باور دارن که:قدرت انسان را فاسد می‌کندقانون، اغلب ابزار توجیه قدرت استانسان‌ها بدون دولت هم می‌توانند بر اساس همیاری، اخلاق و قراردادهای داوطلبانه زندگی کنندطیف‌های درونی آنارشیسمبرخلاف تصور عمومی، آنارشیسم فقط یک جریان خشن یا انقلابی نیست. بلکه درون خودش طیف‌های متنوعی داره:۱. آنارشیسم فردگرابر پایه استقلال فردی، مالکیت فردی، و آزادی از هر نوع اجبار اجتماعی.نماینده: مکس اشتیرنر، بنجامین تاکر.۲. آنارشیسم کمونیستیباور به حذف مالکیت خصوصی و اشتراک منابع، اما بدون وجود دولت مرکزی.نماینده: پیوتر کروپوتکین، اریکو مالاتستا.۳. آنارشیسم سندیکالیستیمعتقد به قدرت‌گیری طبقه کارگر از طریق اتحادیه‌ها و اعتصابات، و اداره جامعه توسط شوراهای کارگری.نماینده: رودولف راکر.۴. آنارشیسم سبزترکیبی از آنارشیسم و بوم‌گرایی؛ بر نقد صنعت‌گرایی، مصرف‌گرایی و دفاع از طبیعت تمرکز داره.نماینده: مورای بوکچین.آیا آنارشیسم یعنی خشونت؟یکی از انگ‌های رایج به آنارشیست‌ها، خشونت‌طلبی و ترورگراییه. این تصویر بخشی از واقعیت تاریخی داره: در اواخر قرن نوزدهم و اوایل بیستم، برخی آنارشیست‌ها به ترور پادشاهان، رئیس‌جمهورها و صاحبان قدرت روی آوردن. اما همه‌ی جریان آنارشیسم خشونت‌طلب نیست.بسیاری از گرایش‌های آنارشیستی، به کنش مستقیم غیرخشونت‌آمیز باور دارن: مثل خودگردانی تعاونی‌ها، مدرسه‌های آزاد، کمون‌های مستقل، کشاورزی جمعی، مقاومت مدنی و...آنارشیسم و «دولت»تفاوت اصلی آنارشیسم با دیگر ایسم‌ها، در نگاه به دولته.در حالی‌که اکثر مکاتب سیاسی (لیبرالیسم، سوسیالیسم، محافظه‌کاری و...) وجود دولت رو ضروری می‌دونن، آنارشیست‌ها باور دارن:> «دولت، نهادی غیرطبیعی، برساخته، و سرکوبگره؛ باید حذف بشه و به‌جاش ساختارهای افقی، داوطلبانه و خودگردان جایگزین بشن.»آنارشیسم نه به انقلاب صرف، و نه به اصلاح تدریجی اعتقاد مطلق داره؛ بلکه وابسته به گرایش درونشه. بعضی به انقلابی همه‌جانبه فکر می‌کنن، بعضی به ساختن جزیره‌هایی از آزادی در دل نظم موجود.قانون، نه از بالااز نگاه آنارشیسم، قانون نباید تحمیل‌شده باشه، بلکه باید «برآمده از مردم» و «درونی‌شده» باشه. نظم اجتماعی مطلوب، فقط از اخلاق و قراردادهای آزادانه بین افراد شکل می‌گیره، نه از پلیس و دادگاه.آنارشیسم در جهان معاصرامروزه آنارشیسم به‌ندرت به‌صورت یک ساختار رسمی دیده می‌شه، اما ردپای آن در جنبش‌های مختلف قابل مشاهدست:جنبش زدجهانی‌سازی (ضد سرمایه‌داری جهانی)خودمختاری زاپاتیست‌ها در مکزیکتجربه‌ی روژاوا در کردستان سوریهاسکوات‌ها (خانه‌های اشغالی خودگردان) در اروپاهمچنین بسیاری از جنبش‌های عدالت‌طلبانه، محیط‌زیستی، فمینیستی و آموزش آزاد، از ایده‌های آنارشیستی الهام گرفتن.آنارشیسم؛ نقدی بر قدرت، دعوتی به رهاییآنارشیسم، پیش از آن‌که برنامه‌ای سیاسی باشه، نوعی نگاه به زندگی‌ست: نگاهی که در آن هیچ قدرتی مقدس نیست، هیچ نظمی مطلق نیست، و هیچ حکومتی حق ندارد آزادی انسان را محدود کند، حتی به‌نام خیر عمومی.آنارشیسم می‌گوید:> "آزادی واقعی، فقط در نبود سلطه ممکنه؛ چه سلطه‌ی پادشاه، چه پارلمان، چه حزب، چه قانون‌گذار."و در پایانآنارشیسم نه یک نسخه قطعی برای جامعه‌ی آرمانی‌ست، و نه تنها صدای خشم.بلکه تلاشی‌ست برای تصور جامعه‌ای بدون زور، بدون سلسله‌مراتب، و با اتکای کامل بر آگاهی، داوطلبی و مسئولیت‌پذیری انسانی.در دنیایی که از چپ و راست، نظم تحمیل می‌شه، شاید فهم آنارشیسم، تاملی دوباره باشه بر معنای «قدرت»، «آزادی»، و «زیستن با هم».تا ایسم بعدی، بدرود 🖤-- ذهن معنا ذهن معنا Thu, 24 Jul 2025 21:12:30 +0330 https://virgool.io/@m_18584016/%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D9%88%D9%84%D9%88%D8%AA%DB%8C%D8%B3%D9%85absolutismus-sl5ysgqpsi86 درود بر شما روشن اندیشان عزیزدوباره برگشتیم با یک ایسم جدید تحت عنوان(ابسولوتیسم)قبل از بیان هرچیز باید با شکل گیری و شیوه پیدایش اون رو مورد بررسی قرار میدیم:ابسولوتیسم یا حکومت مطلقه محصول روند طولانی و پیچیده تاریخ اورپاست که در گذر از قرون وسطی به دوران مدرن شکل گرفت، در قرون وسطی قدرت سیاسی به صورت پراکنده و محلی در دست فئودال ها و کلیسا بوده وپادشاهان به عنوان نماد وحدت ظاهر می شدند اما فاقد ابزار های لازم برای حکمرانی واقعی بودند، اما در قرون پانزدهم میلادی با تغییرات اجتماعی،اقتصادی و سیاسی پادشاهان به تدریج به دنبال تمرکز قدرت و ایجاد دولتی مطلقه بودند.رشد طبقه شهر نشین (طبقه بورژوازی)افزایش تجارت و ضرورت ایجاد ارتش های منظم از جمله تاثیراتی بود که شاهان توانستن جایگاه خود رو تثبیت کنند.این روند قدرت گیری شاهان در کشور هایی مانند فرانسه و انگلستان به اوج رسید جایی شاهانی همچون لویی چهاردهم ، قدرت خود رو براساس اصل سلطنت الهی توجیه کردند و ادعای حکومت بدون محدودیت از سوی نهاد های دیگر رو داشتند.لویی چهاردهم : چهره طلایی ابسولوتیسمهمانطور که از لویی چهاردهم گفته شد باید فهمید که یکی از مطرح ترین شاه ابسولوتیسم بشمار میرهپادشاهی که نتنها نماینده حکومت مطلقه بود ، بلکه اون رو به نهایت قدرت و شکوه خودش رسوند.او در سال ۱۶۴۳ بر تخت سلطنت فرانسه نشست و تا سال ۱۷۱۵ بر فرانسه حکومت کرد طولانی ترین دوران سلطنت ثبت شده در تاریخ اورپاست او لقبش رو از خودش الهام گرفت : شاه خورشید زیرا همانطور که خورشید مرکز منظومه است او خودش رو مرکز عالم سیاسی و قدرت میدونستهجملات معروف منتسب به لویی چهاردهم(دولت یعنی من)(مخالفت با من یعنی مخالفت با خداوند)لویی چهاردهم با تضعیف اشراف محلی و محدود کردن پارلمان ها و کلیسا و تمرکز کامل قدرت در دربار سلطنتی مدلی کامل از حکومت مطلقه رو به نمایش گذاشت او کاخ با شکوه ورسای رو ساخت تا اشراف رو به اونجا بکشه جایی که هم مجلل بود هم ابزار کنترل.در نظام او نه نهاد دینی بالاتر از شاه بود نه مجلس نه اشراف محلی نه فئودال ها شاه خود قانون بود و مشروعیت رو نه از مردم بلکه از خداوند می گرفت در نگاه لویی چهاردهم مخالفت با فرمان پادشاه مخالفت با اراده الهی بود.او تمام ابزار های حکمرانی رو در دست داشت : ارتش،مالیات،قانون دین فرهنگ حتی زیبا شناسی درباری در سایه چنین تمرکزی از قدرت ، ابسولوتیسم در فرانسه به اوج رسید.جایی که دیگر قدرتی باقی نمانده که قدرت شاه رو تهدید کنه و تنها محدودیت اراده خودش بوده.نیمچه نکته درمورد لویی چهاردهمدر سال ۱۶۴۳ میلادی پس از مرگ لویی سیزدهم پادشاهی فرانسه به پسر پنج ساله اش رسید.لویی چهاردهم کودکی که هنوز حتی معنای تاج تخت را نمی دانست اما عنوان پادشاه فرانسه رو به یدک میکشید.در سال هاب آغازین مادرش آن اتریش به عنوان نایب سلطنه کشور رو اداره میکرد اما ذهن سیاسی و قدرتمند کاردینال مازارن در پشت صحنه تصمیم ها ایستاده بود.مازارن همچون پیشینیان خود مثل کاردینال ریشلیو ساختار قدرت رو در پایتخت نگه داشت و بنیاد های ابسولوتیسم رو مستحکم کرد اما این دوران گذرا بود.در سال ۱۶۶۱ پس از مرگ مازارن لویی بیست سه ساله بدون آنکه وزیری برگزیند قدرت رو شخصا به دست گرفت و از آن روز فرانسه شاهد طلوع واقعی حکومت مطلقه شد.لویی چهاردهم قرن ۱۶۶۱ میلادیاما در ادامه بر میگردیم به مبحت اصلیمون ابسولوتیسمابسولوتیسم در حقیقت پاسخی بود به پراکندگی قدرت و هرج مرج در دوران پیشین حکومت که در آن تمام ارکان حکومت در دست یک حاکم متمرکز شده و این حاکم مشروعیت خودش رو اراده الهی می دونسته اما در همون دوران شروع اولیه دو دشمن اصلی داشت فئودال و کلیسا که در ادامه به توضیح این می پردازیم.۱_فئودال هافئودال ها اشرافی بودند که در قرون وسطی قدرت محلی و مالکیت زمین رو در اختیار داشتند اون ها زمین رو از پادشاه دریافت میکردند در عوض باید به اون وفادار می میموند که این مدل حکومت به نظام فئودالیسم مشهوره و با ظهور ابسولوتیسم به طور کلی از بین رفته است.ساختار قدرت فئودالی۱_شاه در راس قدرت زمین رو به فئودال ها اهدا میکرده۲_فئودال(لرد) زمین رو اداره میکرده و سرباز فراهم میکرده وباید به شاه وفادار می مونده۳_دهقان(سرف) روی زمین کار میکرده و مالیت محصول رو به فئودال میدادهنکته ازدواج طبقات باهم ممنوع بوده.دهقانان عملا اسیر زمین بودند و نمی تونستن آزادانه نقل مکان کنن یا زمین رو ترک کنند.چرایی اشکال این سیستم برای ابسولوتیسم(پادشاه)۱_تمرکز قدرت:شاه قدرت واقعی رو نداشت چون فئودال ها هرکدوم لشکر و قانون خودشون رو داشتن۲_بی عدالتی اجتماعی: دهقانان بدون حقوق برای اشراف کار میکردند۳_مزاحمت برای تشکیل دولت مدرن:برای ایجاد ارتش ملی مالیات سراسری و حکومت یکپارچه باید فئودال ها کنار زده می شدند.(امروزه در هیچ یک از نقاط دنی نظام فئودالیسم وجود ندارد)یک فودال«لرد»همراه با یک دهقان۲_کلیسارقیب بعدی کلیسا، در قرون وسطی کلیسا فقط نهاد دینی مردم نبود بلکه قلب تپنده سیاست و قدرت اورپا بوده.با در اختیار داشتن مشروعیت الهی،علم،سواد وحتی شبکه اداری کلیسا بالاتر از پادشاه قرار میگرفت پاپ می تونست شاه رو به رسمیت نشناسه و اون رو تکفیر کنه یا حتی سقوطش بده.کلیسا مالک مشروع زمین بوده مالیات می گرفت ، دادگاه داشت ،ارتش میفرستاد و از همه مهمتر : مردم باور داشتند که خدا از زبان کلیسا حرف میزنه ایناها کلیسا رو به اقتداری بی رقیب تبدیل کرده بود.در دنیایی که هنوز حکومت ها شکل نگرفته بودند و پادشاهی ها از هم پراکنده بودند کلیسا تنها نهادی بود که مرز نمیشناخت و فراتر از مرز ها فرمان می داد.در مقایسه این سه باید گفت اگر فئودال ها با پراکندگی قدرت اقتدار کلیسا رو دور میزدند شاهان مطلقه با تمرکز قدرت اون هارو به چالش میکشیدند.ابسولوتیسم دومین نیروی جدی در برابر سلطه کلیسا در قالب پادشاهی ظاهر شد که دیگر نه پشت کلیسا پنهان می شد و نه نیازی به تایید آن داشت.پادشاه مطلقه خود را سایه خدا می دانست نه خادم کلیسا و نه تابع آن در نگاه او پادشاه قانون بود و قدرت از اراده الهی به واسطه تاج منتقل شده بود نه از طرف پاپ.برخلاف فئودال ها که به نوعی هم زیستی نیم بند با کلیسا داشتند شاهان مطلقه گاه صراحتاً در برابر کلیسا می ایستاد.مالیات های مذهبی رو حذف کرد، اسقف‌ها را برکنار کردند و حتی کلیسای ملی ساختند تا دیگر نیازی به رم نداشته باشند.ابسولوتیسم جنگی خاموش اما قاطع بود میان تاج صلیب جایی که پادشاهان دیگر واسطه نمی‌خواستند ،خودشان نماینده آسمان برروی زمین بودند.بله همانطور که متوجه شدید ابسولوتیسم یک حکومت مطلقه است که توسط شاه اداره میشه که شاه در اون معتقده قانون اصلی خودشه در ادامه چهار نوع مکتب حکومتی اصلی وجود داره که در تضاد این نوع تفکر هستند.«بجز فئودال ها و کلیسا که در اول پیدایش رقبای اصلی این حکومت بودند که توضیح داده شد»معماری کلیسا در قرون وسطیاین چهار نوع مکتب امروزه اصلی ترین متضاد بین ایسم ها با ابسولوتیسم هستند۱_جمهوریت۲_مشروطه «مشروطه خواهی»۳_لیبرالیسم کلاسیک۴_دموکراسی«نکته اول این مکاتب و شیوه های حکومت که گفته شد در نوشته ارسطوطلیانیسم توضیح داده شده»«نکته دوم نظام های فکری مانند پارلمان گرایی ،سوسیالیسم در بعضی شاخه ها آنارشیسم و ناسیونالیسم مدرن در تضاد با این نوع شیوه فکری هستند که در نوشته های بعدی به تعریف اون ها میپردازیم»این نظام های فکری در جهان امروز اصلی ترین دشمنان و حکومت های مورد تضاد با ابسولوتیسم هستند چرا که در مکاتبی مانند جمهوریت نظر مردم برای تعیین حاکم مورد نظر هست اما در ابسولوتیسم حکومت از اجتماع جامعه گرفته شده و تقدیم به یک نفر میشود یا مکتب مشروطه خواهی که گفته شد خودشون قانون رو تعیین می‌کنه اما در ابسولوتیسم خودش شاه قانون بوده در اصل ابسولوتیسم مطلقه گری یا مطلقه خواهی مقابل مشروطه گری یا مشروطه خواهی هست در اصل مشروطه گرایی شاه رو در قالب قانون قرار میده و تعریف اصلی اون رو نقص می‌کنه.در ادامه میرسیم به شیوه اداره حکومن در ابسولوتیسمکه باید به چهار رکن اصلی اشاره کرد.۱_شاه محور بر همه چیز بوده: شاه قانون گذار، قاضی،فرمانده ارتش،رئیس خزانه و ختی مرجع تفسیر دین واخلاق بوده۲_دستگاه اداری کشور درخدمت پادشاه:وزیران،ماموران مالیاتی فرمانداران و حتی قضات مستقیم از طرف شاه منصوب می شدند و فقط به او پاسخ گو بودند۳_مردم و اشراف فرمان بردار شاه بودند:فئودال ها و کلیسا ،طبقات مختلف جامعه ، حتی اگر قدرت یا ثروت داشتند از نظر سیاسی کاملا تحت امر شاه بودند و مخالفت با اون نوعی خیانت به نظم الهی تلقی میشده۴_قانون بر میل شاه:در بسیاری از موارد قانون نوشته شده وجود نداشت یا اگر بود شاه می تونست اون رو تغییر بده یا کنار بزنهشیوه انتقال قدرت نیز به این صورت حول محور خاندان سلطنتی بودهقدرت از پادشاه به فرزندش، معمولا پسر ارشد منتقل میشد.نه با رای مردم نه با تصویب مجلس بلکه بر اساس خون تبار سلطنتی در این سیستم پادشاه منتخب خدا بود و فرزند او نیز وارث همین حق الهی.این اصل که بهش میگن«حق الهی پادشاهی» Divine Right of Kingsاین حق رو نهادینه میکرد که هیچکس جز خدا نمیتونه پادشاه رو برکنار کنه و جانشینی او هم کاملا طبیعی ، الهی و وراثتی هست (از خون شاه هست)حتی اگر شاه بی کفایت یا ظالم بود بازهم مردم یا نخبگان حق انتخاب جانشینش رو نداشتند.و اما در پایان شاید باخودتون فکر کنید که دیگه این شیوه از حکومت وجود نداره اما در برخی کشوره های عربی هنوزهم حکومت مطلقه دیده میشه حکومت هایی مثل عربستان سعودی،قطر،بحرین،امارات متحده عربی،عماندر ایران نیز بعد از انقلاب مشروطه«۱۲۸۵» حکومت مطلقه به مشورطه تبدیل شد.در کشور انگلستان و بسیاری از کشور های اورپایی نیز حکومت در ابتدا سلطنت مطلقه بود و سپس به سلطنت مشروطه تبدیل شد.و اما سخن آخر آنچه بیان نگاه کوتاهی به شیوه اداره حکومت مطلقه بود نحوه شکل گیری اون در اوج خودش در اورپا و امروزه در کشور های حوزه خلیج همیشه فارس.بنظر شما این نوع تفکر میتونه جامعه بشری رو به عدالت نزدیک کنه؟امیدوارم این نوشته براتون مفید بود باشه.تا ایسم بعدی بدرود. ذهن معنا ذهن معنا Mon, 23 Jun 2025 00:18:22 +0330 https://virgool.io/@m_18584016/%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%B7%D9%88%D8%B7%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%B3%D9%85-zumfvuil6xr8 درود بر شما روشن‌فکران عزیزدر این نوشته، به‌سراغ نگاه ارسطو به حکومت می‌ریم؛ نگاهی که هنوز هم در تحلیل سیاست دارای معناست.خیلی خلاصه با مکتب ارسطوطلیانیسم آشنا می‌شیم و از دل اون، سه شکل اصلی حکومت رو بررسی می‌کنیم: پادشاهی، اشرافی‌گری و جمهوری.قبل از شروع هر چیز باید کمی با زندگی این فیلسوف بزرگ آشنا بشیم:ارسطو در سال ۳۸۴ پیش از میلاد در شهر استاگیرا در شمال یونان زاده شد پدرش پزشک دربار شاه مقدونی بود و همین نزدیکی به دربار باعث شد ارسطو از کودکی با علم و سیاست آشنا بشه در سن ۱۷سالگی به آتن رفت و به آکادمی افلاطون پیوست و نزدیک به ۲۰ سال شاگرد او بود هر چند بعد ها دیدگاه های متفاوتی از استادش پیدا کرد.بعد از مرگ افلاطون ارسطو آتن رو ترک کرد مدت ها در شهر های مختلفی زندگی کرد بعد ها به دعوت فیلپ دوم مقدونی مربیگری پسرش اسکندر {که بعد ها به اسکندر کبیر شهرت پیدا کرد} روپذیرفت.این رابطه رابطه تاثیر عمیقی بر استاد و شاگرد گذاشت: ارسطو فرصت پیدا کرد افکار و یافته های خودش رو گسترش بده و اسکندر دیدگاه هایی فراتر از جنگ و کشورگشایی کسب کرد.ارسطو در سال ۳۳۵ ق.م به آتن برگشت و مدرسه خودش رو با نام لوکه ئون بنا کرد.او برخلاف استادش افلاطون که بیشتر به دنیای ایده ها علاقمند بود ارسطو توجهش رو به عالم منطق طبقه بندی دانش ها و سیاست زیست شناسی و اخلاق معطوف کرد بود.ارسطو پایه گذار علم منطق به شکل کلاسیکه و اثارش مثل (اخلاق نیکوماخوس)(سیاست)(متافیزیک) هنوزهم الهام بخش هستند.ارسطو در در سال ۳۲۲ ق.م در سن ۶۲ سالگی درگذشت اما اندیشه های او قرن ها زیر بنای فلسفه و سیاست های غرب بوده.ارسطو در سال۳۳۵ق.مو اما در ادامه به این مکتب فکری می پردازیم.مکتب ارسطوطلیانیسم مکتبیه که برپایه اندیشه های سیاسی و فلسفی ارسطو(که زندگی اون رو به اختصار توضیح دادیم)بنا شده جایی که عقل میانه روی و نظم مدنی اصل اند.ارسطو در سیاست حکومت ها رو به دو دسته صالح و فاسد تقسیم میکنه که سه نوع حکومت روشامل میشه{سلطنت(پادشاهی)الیگارش و جمهوری} در اینجا ما اوناهارو باهم زیر نظر میگیریم سلطنت(پادشاهی)ارسطو برای این حکومت تفکیک قاعل شده هردو حکومت ها به دست یکنفر اداره میشه که اوناهارو سلطنت و جباریت نامگذاری کرده.در سلطنت شخصه خیرخواه مردم در راس حکومت قرار داره و خیر خواه مردمه وبفکر منافع شخصی خودش نیست.{سلطنت=صالح}اما در جباریت این طور نیست و حاکم بفکر منافع شخصی خودشه و خیرخواه مردم نیست واز زور سرکوب و ترس مردم اهداف خودش رو پیش میبره.(جباریت=فاسد}در این نوع حکومت که ذکر شد به صورت تکنفره اداره میشه اما در نوع بعد در دست اقلیت مردم هست (الیگارشی)الیگارشی(اریستوکراسی)اولیگارش از دیدگاه ارسطو بردو نوع بوده.{الیگارش نوعی حکومت است که در آن قدرت سیاسی در دست گروهی کوچک و نخبه از افراد متمرکز است.}اگر مبنای اون حکومت برفضلیت باشه اریستوکراسی نام گرفته.اما اگر اون حکومت بر پایه منافع شخصی خوده حاکمان بنا بشه الیگارش نام داره.در ادامه این دو تفکر رو به صورت مجزا مورد برسی قرار میدیم:از دیدگاه ارسطو اریستوکراسی نوعی حکومت بوده که در دست قلیل مردم بوده و افراد حاکم افرادی شایسته و با فاضیلت جامعه هستند و همواره دلسوز جامعه بوده اند.این افراد ممکن بوده از همه طبقات جامعه باشند اما به صورت تقریب اکثریت از طبقه متوسط جامعه هستند.(اما ملاک انتخاب حاکمان بر اساس شایستگی های اخلاقی و عقلانی ست و هدف اصلی حاکمان خدمت به مردم وپیشبرد عدالت هست)در مقابل اریستوکراسی الیگارشی قرار داره.از دیدگاه ارسطو الیگارشی شکل فاسد حکومت اقلیتی ست که در اون افراد حاکم بجای آنکه بفکر مردم و خیرخواهی برای اون ها باشند بفکر منافع شخصی خودشون هستند اونها با استفاده از نفوذ قدرت و ثروت به این جایگاه دست پیداکرده اند.ارسطو معتقده زمانی الیگارش بوجود میاد که معیار انتخاب حاکمان پول و جایگاه اجتماعی باشد و نه شایستگی و فضیلت.الیگارش برخلاف اریستوکراسی مردم رو کنار و فقط به نفع اقلیت کار میکنه.و اما میرسیم به بخش آخره نظریه ارسطو که امروزه به جمهوری مشهوره اما نزد ارسطو به دو بخش جمهوریت و دموکراسی تقسیم شده.با وجود تعاریف امروزی شاید باخودتون بگید این دو یکی هستند اما با وجود استدلال های ارسطو از هم تفکیک میشن واما در ادامه بیشتر با این مفاهیم از نظر ارسطو آشنا خواهیم شد.جمهوری و دموکراسیجمهوریت یا پالتی از دیدگاه ارسطو نوع معتدل و ترکیبی ست که در اون قوانین برهمه به میزان یکسان حاکمه و قدرت میان طبقات مختلف جامعه به ویژه طبقه متوسط تقسیم شده در این نوع سیستم حکومتی قدرت نه در اختیار ثروتمندان (الیگارش ها) و نه در دست اکثریت فقیر(دموکراسی افراطی)ست بلکه برای تحقق خیر عمومی مشارکت عادلانه شهروندان مورد قبول هست.(در جمهوریت قانون بسیار محترم شمرده میشه و دارای ارزش بالایی هست)اما در نقطه مقابل دموکراسی وجود داره که متفاوت از جمهوریت اطلاق میشه از نظر ارسطو دموکراسی نقطه انحرافی از جمهوریت هست یعنی شکلی از حکومت که به جای پیروی از خیرعمومی به دنبال منافع گروه های خاص (اکثریت فقیر)هست.در دموکراسی حاکمیت در دست مردم عادی و فقیر هست اما چون قانون نادیده گرفته میشه و تصمیم گیری ها برپایه خواسته اکثیریت هست میتونه باعث بی ثباتی و بی عدالتی بشه.شاید براتون سوال پیش بیاد چطور ممکنه که نظر اکثریت منجربه بی ثباتی و بی عدالتی بشه؟بیاین فرض کنیم که مردم یک شهر تصمیم میگیرن پول همه ثروتمندان اون شهر رو بین خودشون تقسیم کنن چون فقیرن شاید اکثریت باشن ولی این تصمیم نه قانونی هست نه عادلانه و نه به نفع کل جامعه و اینجاست که ارسطو نقل میکنه اگر اکثریت مردم شهر چون فقیرن تصمیم بگیرن اموال ثروتمندان رو بین خودشون تقسیم این کار هرچند با رای اکثریت انجام شدهنه قانونی هست و نه عادلانه و نه به نفع کل جامعه بلکه فقط به سود منافع یک گروه (اکثریت فقیر) فکر میکنه.به این ترتیب از دیدگاه ارسطو در مجموع شش نوع حکومت وجود داره که بهترین اونها مونارشی(پادشاهی عادلانه) و بدترین اونها تیرانی(استبداد)هست.اما امروزه نظریه پردازان علم سیاست معتقد هستندکه در تعریف حکومت ها حکومت بد خوب ذکر نمیشود بلکه نباید ارزش حکومت هارو بیان کرد بلکه باید شیوه اداره اون حکومت بیان شود.از این جهت حکومت ها به سه گونه کلی تقسیم میشوند:۱_حکومت یک نفره: چه خوب و چه بد باشد به هرصورت (سلطنت)نام گرفته که امروزه پنج نوع از این حکومت در جهان وجود داره که در ادامه بیشتر با اونها آشنا خواهیم شد:۱_سلطنت مطلقهدر این نوع سلطنت پادشاه یا ملکه تمامی قدرت سیاسی رو در دست داره و هیچ محمدودیتی برای اون وجود نداره و هیچ ارگان و قوه و قانونی نمیتونه شاه رو محدود کنه.در این نوع سلطنت رسیدن شاه به قدرت بصورت مورثی هست که از پدر به فرزند خواهد رسید.در جهان امروز میتونیم برای مثال به (عربستان سعودی) اشاره کنیم۲_سلطنت مشروطه در نوع دوم حکومت پادشاه یا ملکه بیشتر نقش تشریفاتی رو دارند و قدرت اصلی کشور دراختیار دولت و مجلس اون کشور قرار داره و شاه رو محدود به قوانین و تبعیت از اون ها میکنه اما شباهت این نوع سلطنت با نوع قبلی در مورثی بودن قدرت هست که سلطنت از پدر به فرزند میرسه.برای نمونه این نوع سلطنت در جهان امروزی به بریتانیا_اسپانیا_تایلند اشاره کرد.۳_سلطنت پارلمانیدر این نوع حکومت سلطنت معمولا به عنوان یک سیستم نیمه مستقل عمل میکنه و بازهم نقش نماد و تشریفات رو داره ولی در عوض پارلمان و دولت منتخب (نخست وزیر) نقش اداره کشور رو بازی میکنه.امروزه ژاپن و نروژ به این شیوه اداره میشوند.۴_سلطنت انتخابیدر این نوع پادشاهی پادشاه یا ملکه نه از طریق ارث بلکه از طریق انتخاب از سوی گروه های کوچک انتخاب میشه مثل مجلس یا جمع نخبگانامروزه واتیکان و مالزی بدین شکل اداره میشن.۵_سلطنت جمهوری خواهیدر این مدل از سلطنت که به صورت ترکیبی هست نهاد سلطنت به طور رسمی باقی میماند ولی نهاد های جمهوریتی بر سرکار ها قرار دارند که در این نوع امکان داره بسته به میزان قدرت ساختار،حکومت متفاوت باشه و سلطنت رو از یک مقام قدرتمند به نقشی تشریفاتی و سمبلیک تبدیل کنه.(این نوع آخرین مدل از سلطت میباشد)امروزه میشه از این نوع حکومت به سلطنت امارات متحده عربی اشاره کرد. ۲_درشکل بعدی حکومت چندنفره(اقلیتی):اعم از خوب یا بد امروزه هم اریستوکراسی وهم الیگارشی خطاب میشوند.امروزه الیگارش به طور رسمی وجود نداره اما انواعی از اون وجود داره که به شرح زیره:۱_الیگارش سلطنتی:قدرت در دست خاندان سلطنتی یا مقامات ارشد هست۲_الیگارش نظامی:قدرت در دست فرماندهان عالی نظامی قرار داره۳_الیگارش اقتصادی:خاندان های ثروتمند و گروه های اقتصادی قدرت رو به دست دارند۴_الیگارش ائتلافی:گروهی از نخبگان سیاسی و احزاب باهم ائتلاف کرده و حاکمیت رو در دست دارند۵_الیگارش دینی:مقامات دینی یا روحانیون برکشور حکومت میکنند ۳_در مورد آخر حکومت همه مردم یا اکثریت آنان:صرف نظر از خوب و بد آن جمهوری نامیده میشود که در جهان امروز انواع مختلفی دارد:۱_جمهوری پارلمانی:رئیس جمهور بصورت نمادینه و نخست وزیر قدرت اجرایی داره و توسط پارلمان انتخاب میشه.امروزه آلمان وهند و ایتالیا بدین شکل اداره میشه.۲_جمهوری ریاستی:رئیس جمهور مستقیم توسط مردم انتخاب میشه و هم رئیس کشوره هم رئیس دولته.در جهان امروز آمریکا و برزیل اینگونه اداره میشه.۳_جمهوری نیمه ریاستی:رئیس جمهور و نخست وزیر قدرت رو باهم تقسیم می کنند به طور معمول رئیس جمهور سیاست خارجی و نخست وزیر امور داخلی رو برعهد داره.فرانسه و روسیه به این شکل حکومتی اداره میشه.۴_جمهوری دیکتاتوری(جمهوری اقتدارگرا): به صورت ظاهری جمهوریه ولی در عمل یک دیکتاتور یا حزب واحد همه چیز رو اداره میکنه.کره شمالی و ترکمنستان امروزه به این شیوه اداره میشن.این سه شیوه حکومت (سلطنت_الیگارش_جمهوری)به نوعی حالت و شیوه بدون داوری از نظریات ارسطو میباشد.البته امروزه از میان این سه نوع حکومت تنها دو نوع (سلطنت و جمهوریت)به صورت رسمی باقی ماندهبینابینی یا اشرافیت به طور رسمی ازبین رفته.و در آخر ارسطو میان شکل های گوناگون حکومت تفاوتی بنیادین قائل هست که برخی برای خیر عمومی اند برخی برای منافع یک گروه خاص او جمهوری معتدل متوازن و قانون محور بر پایه مشارکت عادلانه.و در برابر اون دموکراسی قرار داره که در نظر ارسطو اگر صرفا به خواسته اکثریت فقیر تکیه کنه قانون زیرپا گذاشته میشه و به سمت انحراف میره. درخواست اکثریت زمانی ارزشمند میشه که با قانون عدالت و خیرخواهی عمومی همراه باشه.در پایان نظر ارسطو در سیاست او معتقد بود که انسان حیوان سیاسی است و تشکیل حکومت یک ضرورت برای اوست و دولت عالی ترین تشکیلات بشری ست. او معتقد بوده که در حکومت بحث برابری مطرح نیست انسان ها برابر نیستند برخی فضیلتی دارند که دیگران ندارند و حکومت حق افرادیست که بر دیگران فضلیتی اعلاتر دارند.در پایان آنچه گفتیم تنها نگاهی گذرا به اندیشه های ارسطو درباره حکومت ها بود پالتی دموکراسی و جمهوری مفاهمی که همچنان زنده اند که فهم شان مارو به تامل در دنیای سیاست امروزی وامیداره.امیدوارم این نوشته براتون مفیده بوده باشه.تا ایسم بعدی بدرود. ذهن معنا ذهن معنا Fri, 23 May 2025 10:21:29 +0330