https://virgool.io/feed/@m_20014895 کلمات، ابزاری برای بیان حقیقت fa 2026-04-14 09:49:07 https://files.virgool.io/upload/users/4638260/avatar/p7OIFJ.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_20014895 https://virgool.io/@m_20014895/%DB%B2%DB%B2-%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86-%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%DA%AF%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7-pjya8rvgmrps در دنیایِ امروز، تصاویر را می‌توان با لنزهایِ تله، کادرهایِ بسته و زاویه‌هایِ خاص دستکاری کرد تا «خالی» را «پُر» نشان داد؛ اما یک زبان در جهان وجود دارد که هرگز دروغ نمی‌گوید: زبانِ ریاضیات. وقتی متراژِ خیابان را در کنارِ چگالیِ جمعیت قرار می‌دهیم، حبابِ پروپاگاندا می‌ترکد.اصلی‌ترین کانونِ تجمع، محورِ میدانِ انقلاب تا میدانِ آزادی است. بیایید با هم بشماریم:طولِ مسیر: حدود ۵ کیلومتر (۵۰۰۰ متر).عرضِ مفیدِ معبر: (با کسرِ موانع و فضای سبز) میانگین ۳۵ متر.مساحتِ کل: ۱۷۵ هزار متر مربع.ظرفیتِ میدانِ آزادی: حدود ۳۵ هزار متر مربع فضایِ مفید.مجموعِ کلِ فضایِ درگیر: ۲۱۰ هزار متر مربع.چگالیِ جمعیت (قانون فیزیک)در شلوغ‌ترین حالتِ ممکن (حالتی که آدم‌ها شانه به شانه ایستاده باشند و حرکت سخت باشد)، استاندارد جهانی ۲.۵ نفر در هر متر مربع است.اگر تمام این مسیرِ ۵ کیلومتری «به‌طور یکنواخت» کاملاً پر باشد (که هرگز نیست و فواصل خالی زیادی وجود دارد):210,000 × 2.5 = 525,000حتی اگر با ارفاقِ فراوان و در نظر گرفتنِ خیابان‌های فرعی، این عدد را ۸۰۰ هزار نفر فرض کنیم (که رقمی بسیار دست‌بالا است)، بیایید ببینیم این عدد در مقایسه با واقعیتِ تهران چه معنایی دارد.جمعیتِ کلان‌شهر تهران و حومه حدود ۱۵ میلیون نفر است. حالا بیایید ریاضی ساده انجام دهیم:اگر ۸۰۰ هزار نفر (بیشترین تخمین ممکن) را بر ۱۵ میلیون تقسیم کنیم، به عدد ۵.۳ درصد می‌رسیماین یعنی بیش از ۱۴ میلیون نفر (حدود ۹۵ درصد) از ساکنانِ تهران و حومه، علیرغمِ تمامِ تبلیغات، تحمیلات و امنیتِ فراهم شده، خانه‌نشینی و بی‌اعتنایی را انتخاب کرده‌اند.پیش از هر عددی، باید به یک نکته حیاتی توجه کرد: تجمعی که امروز دیدید، در «امنیتِ گلخانه‌ای» برگزار شد.مشارکت‌کنندگان نه تنها با خطرِ بازداشت، گلوله یا باتوم روبرو نبودند، بلکه تحتِ حفاظتِ کاملِ هزاران نیرویِ امنیتی، با پذیرایی، اینترنتِ باز، و حمل‌ونقلِ رایگان به محل اعزام شدند.مهندسیِ جمعیت: چه کسانی در صحنه هستند؟این ۸۰۰ هزار نفر (در بیشترین حالت) یک جمعیتِ تصادفی نیستند؛ این‌ها حاصل یک لجستیکِ عظیمِ دولتی هستند:بسیجِ کشوری: این جمعیت، فقط ساکنان تهران نیستند. هزاران اتوبوس از کرج، اسلامشهر، ورامین و حتی استان‌های همجوار، مأموران و خانواده‌هایشان را به این «نقطه تمرکز» می‌آورند.کارمندان و نظامیان: بخش بزرگی از این بدنه را کارکنان دولت، نیروهای نظامی با لباس شخصی و خانواده‌هایشان تشکیل می‌دهند که حضورشان بخشی از وظایف سازمانی یا تضمین‌کننده‌ی «نمره ارزشیابی» و «امنیت شغلی» است.دانش‌آموزان و سهمیه‌بگیران: مدارسی که با وعده‌ی نمره و دانشگاه‌هایی که با مشوق‌های خاص، بخشِ جوانِ این ویترین را تأمین می‌کنند.در واقع، شما با تجمعی روبرو هستید که تمامِ توانِ یک حکومتِ را در یک مسیرِ ۵ کیلومتری فشرده کرده است.نتیجه‌گیری: ریاضیات بی‌رحم است. اعداد نشان می‌دهند که با وجودِ امنیتِ ۱۰۰ درصدی و مشوق‌هایِ دولتی، این سیستم حتی نتوانسته ۵ درصد از پایتخت را به صحنه بیاورد. این تصاویر نه «تجدیدِ بیعت»، بلکه گزارشِ شکستِ پروپاگاندا در برابرِ آگاهیِ یک ملت است. Light Light Wed, 11 Feb 2026 16:20:06 +0330 https://virgool.io/@m_20014895/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-vxrlycmax8j1 نور بر تاریکی پیروز استاگر پست قبلی رو ندیدید، بهتون پیشنهاد میکنم اول اون رو بخونید و بعد سراغ این پست بیاید.قبل از خواندن این متن از شما خواهشی دارم.این متن رو من با انگشتای دستم ننوشتم بلکه این متن رو با قلبم نوشتم.درخواست دارم از شما فقط برای یک دقیقه بعد از خواندن این متن فکر کنید.همین.چشمای خودتونو ببندید و فکر کنید...از خاکسترِ استبداد تا رنسانسِ پارسی: ایرانِ فردا در آستانه‌ی طلوعبخش اول : فروریختنِ دیوارهایِ فریب و طلوعِ حقیقتاین روزها، آسمانِ شهرهای ما بویِ همیشگی را نمی‌دهد. هوا سنگین است؛ ترکیبی از بغض‌های فروخورده و تعلیقی که مثل تیغ بر گلویِ ثانیه‌ها نشسته است. ما هم‌اکنون در «تاریک‌ترین ساعتِ شب» ایستاده‌ایم. جایی که استبداد، تمامِ توانِ زخمی‌اش را در بوق و کرنایِ پروپاگاندا دمیده تا لرزشِ زانوهایش را پنهان کند.با صدای بلند ادعا می‌کنند که: «ما تاکنون سقوط نکردیم و هرگز نخواهیم کرد.» اما واقعیتِ تاریخ، بی‌رحم‌تر از این جملاتِ تکراری است. هر دیکتاتوری در شبِ قبل از سقوط، دقیقاً همین جمله را فریاد زده است.اگر تا امروز مانده‌اند، نه از سرِ قدرت، بلکه به لطفِ دلارهای نفتی و سرکوبِ عریان بوده است؛ اما امروز نه دلاری مانده و نه ترسی در دلِ ملت. حکومتی که مجبور است برای ثابت کردنِ بودنش، تمامِ شهر را به پادگان تبدیل کند، خیلی وقت است که در ذهن و قلب مردم سقوط کرده است.دم از «استقلال» می‌زنند، اما عملاً کشور را به انزوایِ مطلق کشانده و هویتِ ملی ما را در جهان به حراج گذاشته‌اند؛ استقلالی که به قیمتِ گرسنگیِ ملت باشد، نامش «گروگان‌گیری» است، نه حاکمیت.از «دفاع از مظلوم» در آن سوی مرزها سخن می‌گویند، در حالی که دست‌هایشان به خونِ مظلوم‌ترین فرزندانِ این خاک آغشته است.تناقضی که دیگر با هیچ رنگ و لعابی پاک نمی‌شود. آن‌ها مدعیِ نجاتِ جهانند، اما مردمِ خودشان را فقط برای مطالبه‌ی یک «زندگی معمولی»، برای فرار از فقر و گرسنگی به خاک و خون کشیدند. چطور می‌توان از عدل سخن گفت وقتی گلوله، پاسخِ ملتی بود که زیر بارِ فقر، دیگر نایی برایِ فریاد نداشت؟آن‌ها از «عظمت» حرف می‌زنند، در حالی که سفره‌ی مردم را به کوچک‌ترین ابعادِ تاریخی‌اش رسانده‌اند. از «اقتدار» می‌گویند، در حالی که حتی از سایه‌یِ لایک‌ها و هشتگ‌هایِ ما در فضای مجازی وحشت دارند.حالا، از میانِ این دود و غبار، بگذارید شما را به تماشایِ چیزی ببرم که آن‌ها از دیدنش وحشت دارند: فردایِ پس از آزادی...بخش دوم : وقتی ایران دوباره «ایران» می‌شود.آزادی برای ما تنها یک کلمه‌ی سیاسی نیست؛ آزادی یعنی اولین صبحی که بدون ترس از چک کردن نرخ ارز و اخبار بیدار می‌شویم.در ایرانِ آزاد، «انسان بودن» بالاتر از هر ایدئولوژی قرار می‌گیرد و تنوعِ اقوام و عقاید، نه یک تهدید، که بزرگترین ثروت ملی ما خواهد بود.در ایرانِ فردا، «صندوقِ رای» دیگر یک صندوقِ نمایشی برای تاییدِ یک تفکرِ خاص نیست؛ بلکه مقدس‌ترین ابزارِ قدرتِ ماست. هر ایرانی، با هر گرایش، مذهب و اندیشه‌ای، یک رایِ واقعی و برابر دارد که می‌تواند مسیرِ آینده‌ی کشور را تغییر دهد.عصرِ تک‌صدایی به پایان می‌رسد و جای خود را به آزادیِ عقیده می‌دهد. احزابِ مختلف با برنامه‌های علمی و اقتصادی به رقابت می‌پردازند و تو این حق را داری که بلندترین فریادِ انتقاد را بر سرِ حاکمان بکشی، بدون آنکه هراسی از «دیوارهایِ زندان» داشته باشی. آزادیِ بیان در ایرانِ جدید، یعنی هیچ اندیشه‌ای جرم نیست و هیچ قلمی شکسته نمی‌شود. ما کشوری می‌سازیم که در آن حاکمان، «خادمانِ» موقتِ مردم هستند، نه صاحبانِ جان و مالِ آن‌ها.انفجارِ نخبگی: ببرِ جدیدِ آسیاما شاهد یک «انفجارِ نخبگی» خواهیم بود. تصور کنید چه اتفاقی می‌افتد وقتی هوشِ سرشارِ جوانِ ایرانی (که امروز در ناسا و گوگل و بنز می‌درخشد) به خانه بازگردد؟ ایرانِ فردا، قطبِ تکنولوژی منطقه خواهد بود. با لغو کامل تحریم‌ها و ورود سرمایه‌های جهانی، ریالِ ما دوباره به اعتبارِ تاریخی‌اش بازمی‌گردد. ما دیگر صادرکننده‌یِ «بحران» نخواهیم بود؛ ما صادرکننده‌یِ دانش، انرژیِ پاک و هنرِ متعالی خواهیم بود. پاسپورت ایرانی که امروز نمادِ انزواست، فردا به کلیدی تبدیل می‌شود که تمام درهای جهان را با احترام به روی ما باز می‌کند.ایرانِ جدید برای سرمایه‌گذارانِ جهانی مثل یک «گنجِ کشف‌نشده» است.بازگشتِ برندها: شرکت‌های بزرگ مثل اپل، سامسونگ، بنز و ایرباس برای زدنِ نمایندگی در تهران مسابقه می‌دهند. قیمتِ دلار به دلیلِ هجومِ سرمایه و صادراتِ آزادِ نفت و گاز، سقوط می‌کند و قدرتِ خریدِ مردم ناگهانی بالا می‌رود.احیایِ ایران: بودجه‌های کلانی که خرجِ جنگ ها و گروه‌های نیابتی در منطقه می‌شد، حالا صرفِ احیایِ دریاچه ارومیه، زاینده‌رود و حلِ بحرانِ آب و در نهایت احیای محیط زیست ایران میشود. متخصصانی که به خارج فرار کرده بودند، با شوق برای بازسازیِ خاکشان برمی‌گردند.ایرانِ جدید؛ ژاپنِ خاورمیانه؟ایران، پتانسیلِ این را دارد که سریع‌ترین رشدِ تاریخ را تجربه کند. چرا؟ چون ما همه چیز را با هم داریم: منابعِ عظیم، موقعیتِ جغرافیاییِ استراتژیک، و از همه مهم‌تر، یک ملتِ تشنه‌یِ پیشرفت.ایرانِ آینده، کشوری است که در آن «فقر» به یک واژه‌یِ تاریخی در کتاب‌ها تبدیل می‌شود. ما پتانسیلِ این را داریم که در کمتر از یک دهه، به یکی از ۱۰ اقتصادِ برترِ جهان تبدیل شویم. ثروتِ واقعیِ ما نفتِ زیرِ زمین نیست، بلکه نبوغِ جوانانی است که وقتی به جای «جنگیدن برای بقا»، روی «خلقِ ارزش» تمرکز کنند، دنیا را شگفت‌زده خواهند کرد.از «زنده ماندن» تا «زندگی کردن»: وضعیتِ معیشت از یک «جنگِ فرسایشی برای نان» به یک «رفاهِ پایدار» تغییر می‌کند. وقتی ریال دوباره اعتبار پیدا کند، یک کارگر یا کارمندِ ساده مجبور نیست برایِ خریدِ یک گوشی یا یک سفرِ معمولی، ماه‌ها پس‌انداز کند. مردم به جایِ چک کردنِ قیمتِ لحظه‌ایِ دلار، به فکرِ رزروِ بلیتِ کنسرت، خریدِ کتاب و برنامه‌ریزی برای آینده‌یِ فرزندانشان هستند.مرجعیتِ فرهنگی و توریستی: شیراز و اصفهان و تبریز، به جایگاهِ واقعیِ خود یعنی «پایتخت‌های فرهنگی جهان» بازگشته‌اند. میلیون‌ها توریست نه برای تماشایِ ویرانه‌ها، بلکه برای دیدنِ معجزه‌یِ تلفیقِ سنتِ پارسی و مدرنیته‌یِ محض به ایران هجوم می‌آورند.پاسپورتی که جهان را می‌گشاید: اعتبارِ ملیِ ما چنان بازسازی شده که پاسپورتِ سبزِ ایرانی، در هر فرودگاهی با احترام و بدونِ ویزا پذیرفته می‌شود. ایرانی بودن، دیگر نه یک چالش، بلکه یک «افتخارِ جهانی» است.ایرانِ ۱۴۱۴؛ شکوهِ یک ابرقدرتِ نوین۱۰ سال پس از اولین سپیده دمِ آزادی، وقتی غبارها کاملاً فرو نشست، دنیا با ایرانی روبرو خواهد شد که هیچ‌کس تصورش را نمی‌کرد. ایرانِ ۱۰ سال بعد، دیگر کشوری نیست که با «بحران‌ها» شناخته شود، بلکه کشوری است که «راهِ‌حل» ارائه می‌دهد.ما در طولِ این ۱۰ سال، ثابت خواهیم کرد که وقتی دستِ استبداد از گلویِ نبوغِ ایرانی برداشته شود، این ملت می‌تواند در یک دهه، راهِ صدساله را طی کند. شکوهِ ما نه در گذشته‌های دور، بلکه در همین آینده‌ای است که با دست‌های خودمان در حالِ ترسیمِ آن هستیم.بخش سوم : چرا پیروزیِ ما یک «جبرِ گریزناپذیر» است؟ (پاسخ به تردیدها)اگر گاهی لرزه بر دلت می‌افتد که «نکند نشود»، بدان که این صدایِ عقلِ تو نیست، بلکه صدایِ پروپاگاندایِ دشمن در ناخودآگاهِ توست. تاریخ ثابت کرده است که هیچ حکومتی، با هیچ سطحی از سرکوب، نتوانسته است در برابر «اراده‌یِ تغییر» وقتی به مرحله‌یِ بلوغ می‌رسد، دوام بیاورد. به این چهار دلیلِ واقع‌گرایانه نگاه کن:۱. بن‌بستِ بیولوژیک و نسلی: حکومت‌ها با اسلحه می‌جنگند، اما با «زمان» نمی‌توانند بجنگند. شکافِ میانِ حکمرانانی که در دهه‌های گذشته جا مانده‌اند و نسلی که با اینترنت و دهکده‌یِ جهانی بزرگ شده، دیگر یک «شکاف» نیست، یک «گسل» است. فکر و نیازِ نسلِ جدید (Z و Alpha) هیچ سنخیتی با ایدئولوژی‌های پوسیده ندارد. شما نمی‌توانید اقیانوس را در یک استکان جا بدهید؛ این نسل، به سادگی از رویِ دیوارهایِ کهنه عبور خواهد کرد.۲. فروپاشیِ درونی (قانونِ دوم ترمودینامیکِ سیاست): سیستمی که «نخبگان» را حذف می‌کند و «مداحان» را بر صدر می‌نشاند، محکوم به فروپاشیِ تکنیکی است. وقتی متخصصان مهاجرت می‌کنند و فسادِ سیستمی مثل موریانه پایه‌هایِ اقتصاد را می‌جود، حکومت از درون تهی می‌شود. آن‌ها دیگر توانِ حلِ بحران‌هایِ ساده (مثلِ بی‌آبی یا نان) را ندارند. حکومتی که نتواند «کارکرد» داشته باشد، حتی اگر سرکوب هم نکند، زیرِ بارِ ناکارآمدیِ خودش فرو می‌ریزد.۳. قانونِ «توده و جرقه»: شاید امروز خیابان آرام به نظر برسد، اما این آرامشِ قبل از طوفان است. خشمِ فروخفته در جامعه مثل انرژیِ ذخیره‌شده در گسل‌هایِ زمین است. وقتی اکثریتِ یک ملت به این نتیجه می‌رسند که «هزینه‌یِ ماندنِ این وضع» بیشتر از «هزینه‌یِ تغییرِ آن» است، انقلاب شروع شده است. ما اکنون در همان نقطه هستیم.۴. وقتی جهان اراده می‌کند: نیازی به واژه‌های صریح یا نام بردن از بازیگرانِ صحنه نیست؛ هوشیاران، لرزشِ زمین را خیلی زودتر از وقوعِ زلزله حس می‌کنند.شما بهتر از هر کسی می‌دانید وقتی از «بسته شدنِ پرونده‌های قدیمی» و تغییرِ بی‌سابقه‌یِ نگاهِ جهان حرف می‌زنیم، منظورمان چیست. موازنه به شکلی تغییر کرده که دیگر راهِ بازگشتی باقی نمانده است. این یک اجماعِ نانوشته است که از مرزها عبور کرده و به نقطه‌یِ «پایان» رسیده است.بگذارید همین‌قدر بگوییم: بادها تغییر جهت داده‌اند و حالا تمامِ جهان در یک سویِ تاریخ ایستاده است؛ دقیقاً همان سویی که ما ایستاده‌ایم....طلوع، دیگر یک مژده نیست؛ یک واقعیتِ حتمی است که همین حالا در حالِ وقوع است.«دیگر بحث بر سرِ "اگر" نیست، بحث بر سرِ "ساعت" است؛ ایرانِ آزاد، همین حالا متولد شده است.» Light Light Mon, 02 Feb 2026 01:16:24 +0330 https://virgool.io/@m_20014895/%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-xcoylulqxurt دریغ است که ایران ویران شودنوشته ام رو اینگونه شروع میکنم.دور فلکی یکسره بر مَنهَج عدل استخوش باش که ظالم نَبرد بار به منزل《 حافظ شیرازی 》هیچگاه مردمت را دشمن یا عناصر دشمن مخوانزیرا دو اصل را در مورد خود روشن کردی؛یا اینقدر ظالم بودی که مردمِ خودت دشمنت شده اندیا آنقدر ضعیف بوده ای که دشمنانت مردمت را کنترل میکنند...!پاول جوزف گوبلزخیلی وقت است که شادی و خنده را در چهره این مردم ندیدم.هرکس غمی در وجود خود دارد.فضای شهر تیره، ساکت و سرد است.میدانم عزیزم. بگذار در این ثانیه ها کنار تو باشم.خداوند از آغاز هستی، سیستم و سازوکار این جهان رو بر پایه حکمت و عدل الهی تنظیم کرد.دقت، ظرافت و علم مطلقی بی نظیر در آفرینش این دنیا استفاده شده است.دانشمندان علوم مادی و تجربی و نظری به این حقیقت پی برده اند. و با گسترش قلمرو علم، به حقایقی شگفت انگیز رسیدند.حال کافیه که فقط به علم قوانین حاکم بر طبیعت از بعد مادی، یعنی فیزیک نگاه بکنیم.قانون سوم نیوتون :هرگاه جسمی نیرویی به جسم دیگر وارد کند (کنش)، جسم دوم نیز نیرویی هم‌اندازه ولی در جهت مخالف به جسم اول وارد خواهد کرد (واکنش). در واقع این قانون می‌گوید که هر عملی، عکس‌العملی دارد.این سیستم شگفت انگیز و کامل طبیعت، قطعا و بدون شک برای هر اتفاقی که درون آن میفتد قوانین و سازوکاری دارد.《 هرچه با هر که کنی، بر تو همان میگذرد ! 》شما در تمام طول زندگی خود با نتیجه اعمالتان مواجه میشوید.هرچقدر نیکی کنید کمک کنید خیر برسانید دل هارا خوشحال کنید به حیوانات کمک کنید فقیری رو کمک کنید و ....و هرچقدر از ظلم و ستم به تمام اجزای طبیعت اعم از انسان ها، حیوانات، گیاهان،..... دوری کنیدبعد از مدتی متوجه خواهید شد که زندگی شما چقدر لذت بخش میشود مشکلی اگر پیش آید به طرز ناباورانه ایی حل میشود و همیشه یک نیروی محافظ و پشتیبان رو همراهتون حس میکنید که از شما محافطت میکند.وفا در عهد و در پیمان نکردیم خدا را یاد با ایمان نکردیم چگونه از خدا خواهیم درمان که دردی از کسی درمان نکردیم؟تاریخ، از سرگذشت انسان ها با ما سخن میگوید.ملتی که اهل اندیشه و فکر نیست باید تمام تاریخ را تجربه کند.در طول تاریخ، حکومت های زیادی وجود داشته است.اصل و قانون اول : زوال پذیری حکومت هاهیچ حکومتی تابحال پایدار و ابدی نمانده است.حکومت های قدرتمند و پرشکوه بجز نامی برایشان بجا نمانده است.اصل دوم : سقوط دیکتاتور قطعیستاستالین ، صدام ، هیتلر ، قذافی ، چائوشسکو ، بشار اسد ، مادورو و.... نام های آشنایی هستندحکومت ها با پشتوانه مردمی قدرت گرفتند.عمر اینچنین حکومت هایی که توانستند حمایت مردم خودشون رو داشته باشن از دیگر حکومت ها بیشتر بوده است.حکومت ها اگر پشتوانه مردمی نداشته باشند، خانه ایی بر آب هستند.معمولا اینجور موقعیت ها که بیشتر در حکومت های دیکتاتوری دیده میشود، بقای حکومت شان رو نه حمایت مردم، بلکه مدیون به سرکوب هستند.آنها میدانند که اگر جمعیت اولیه شکل گرفته معترضان رو با گاز اشک آور و باتوم و اسلحه سرکوب نکنند، به جمعیتی میلیونی تبدیل میشود.اگر معترضی در خیابان خود نمیبینید، اینطور برداشت نکنید که معترضی وجود ندارد.بلکه ترس از اعتراض وجود دارد.سرکوب ، قتل ، شکنجه ، بازجویی و ..... باعث میشود که معترض حق خود را فریاد نزند و سکوت را انتخاب کند.البته این ترس پایدار نیست.تاریخ نشان داده که حکومت هایی که بجای حل مشکل ، اصلاح و تغییر، به سرکوب روی آوردن در نهایت سقوط کردند.این سرکوب باعث ایجاد شکاف عمیق و بی اعتمادی شدیدی بین حاکمیت و جامعه میشود.شاید در این روز ها با خود بگید: آیا واقعا خدایی وجود داره؟ این همه ظلم و ستم و جنایت قتل آیا بدون جواب خواهد ماند؟گروگان گرفته شده ایم، اگر به این وضعیت اعتراض کنیم جوابمان گلوله است. چکار میتوانیم بکنیم؟سیستم طبیعت دقیقا اینجا به شما قوانینش رو نشان میده.زمین و زمان و کائنات، به طرز عجیبی بر علیه دشمن شما گام برمیداره.این اراده الهیه.فکر کنید تاسی دارید.از ۲ تا ۶ به نفع ظالم، و ۱ به نفع مظلوم.میبینیم که هربار این تاس انداخته میشود، عدد ۱ می آید.حال به این چند عامل زیر توجه کنین:عامل اول : نارضایتی و بی اعتمادی حداکثری مردمیانتخابات ریاست جمهوری اکنون دیگر به رفراندوم تبدیل شده است.چون اگر کسی ذره ای برایش بقای حکومت ارزش داشته باشد با وجود چندین کاندید، رای میدهد.پزشکیان و جلیلیپزشکیان با وعده هایی مثل رفع فیلترینگ، حذف گشت ارشاد ، مهار تورم و دلار، مذاکره با آمریکا و اروپا و رفع تحریم ها ظاهر شد. یعنی دقیقا سیاست های ضد خامنه ایی.در نهایت پزشکیان شخصا اعلام کرد که دلیل کاندید شدنش صرفا افزایش مشارکت انتخابات بوده.مشارکت مردمی دور اول: تقریبا ۳۹ درصد بین واجدین شرایط. چرا دور اول؟ چون دور اول هرکی میخواست شرکت کنه کرده بود، دور دوم ۱۰ درصد بیشتر صرفا برای نیامدن جلیلی رفتند رای دادند.خب پس چیزی که میفهمیم اینه که ۶۰ درصد مردم به اضافه اصلاح طلب ها و ناراضی ها از شرایط فعلی و قشر خاکستری تقریبا بین ۷۵ تا ۸۰ درصد جمعیت رو تشکیل میدنحال در مقابل جمعیت ۲۰ تا ۲۵ درصدی افراطیبهتره بگیم اندازه تعداد آرای جلیلیاکثریت این قشر، پیرمرد و پیرزن و افراد مسن، آخوند ها، و مذهبی های افراطی هستند.در مقابل جمعیت ۷۵ الی ۸۰ درصدی مخالفاننسل جدید و جوان کشور، دانشجویان و ....چند نکته رو باید بگماین آمار و درصد ها های اعلام شده از طرف حکومته و امکان دستکاری هست.با گذشت سال ها نوجوانان بیشتری واجد شرایط میشوند و جمعیت دانش آموزان زیر ۱۸ سال در امار لحاظ نشده.ایرانیان خارج از کشور که بیشتر از ۶ میلیون هستند حساب نشده اندعامل دوم : اقتصاد فروپاشیده و سردرگمی در مدیریت کشورافزایش شدید و پرسرعت قیمت دلاردر نتیجه، افزایش قیمت ها در بازه زمانی کوتاهمکانیسم ماشه و سیاست فشار حداکثری ایالات متحدهو نبود درامد برای دولت و مواجه با کمبود ارزعامل سوم : حمله ابر قدرت های دنیا، و عزم و اراده قاطع ترامپ و نتانیاهو برای تمام کردن پرونده ج‌ا در دوران خود و برقراری صلح در خاورمیانهاین عامل دقیقا یکی از اصلی ترین عامل هاست.اون سوال که دست خالی چطور جلوی گلوله برویم در اینجا جواب داده میشهدست بالای دست بسیار است....در نهایت حکومتی با چنین وضعیتی غیرممکن است جان سالم به در ببرد. چون از خواست و اراده الهی و قانون طبیعت راه فراری وجود ندارد.و این است سرنوشت حکومت های دیکتاتور...خواستم بدونید که همه چیز طبق برنامه و دقیق پیش میرود.و هر چیز به موقع و در زمان مناسب اتفاق خواهد افتاد. نگران نباشید. صبر کنید. زمان به ما نشان خواهد داد. این سد سالیان سال ترک خورده است.شاید از دور سالم بنظر بیاد ولی در یک لحظه سد فرو خواهد ریخت.در حکومت های دیکتاتوری تا ۱۵ دقیقه قبل همه چیز عادیست...آنانکه از تاریخ درس نگیرند، محکوم به تکرار آن خواهند شد.نور بر تاریکی پیروز است.تاریخ Light Light Sun, 25 Jan 2026 00:57:02 +0330