https://virgool.io/feed/@m_20373816 fa 2026-06-24 17:27:13 https://files.virgool.io/upload/users/4883339/avatar/cM5A0E.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_20373816 https://virgool.io/@m_20373816/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%85-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D9%82%D8%AA-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%A2%D9%88%D8%B1%D8%AF-aobf0orghcq3 اولش باور کرده بودم.نه کامل، نه بی‌قید، اما آن‌قدر که دلم بخواهد حرف‌هایش را جدی بگیرم.آدم وقتی با کلمات زیبا روبه‌رو می‌شود، مخصوصاً اگر آن کلمات از دهان کسی بیرون بیاید که شاعر است، استاد است، باوقار راه می‌رود و بلد است نگاهش را درست در لحظه‌ی مناسب آرام کند، ناخودآگاه دلش می‌خواهد باور کند.او بلد بود حرف بزند.بلد بود جمله‌ها را طوری کنار هم بگذارد که هر کدام شبیه دری نیمه‌باز باشند؛ دری رو به معنا، رو به عمق، رو به چیزی که آدم خیال می‌کند حقیقت است.می‌گفت:«من تا حالا از هیچ‌کس خوشم نیومده.»و من، در سکوت خودم، با ساده‌دلیِ کسی که هنوز می‌خواهد خوبی را زودتر از بدی ببیند، چند لحظه‌ای باور می‌کردم.اما آدم‌ها فقط با جمله‌هایی که می‌گویند شناخته نمی‌شوند؛با تناقض‌هایی که میان جمله‌ها و رفتارشان می‌افتد شناخته می‌شوند.بعدتر از عشق جوانی‌اش گفت.از گذشته‌ای که انگار باید همزمان هم وجود می‌داشت، هم نداشت.از علاقه‌هایی که اگر لازم بود، انکارشان می‌کرد، و اگر لازم بود، با افتخار روایتشان.بعد در یک جلسه، از زنی زیبا عکس گرفت. زنی که مجری برنامه بود. بعد هم بی‌هیچ تردیدی به کسی گفت برود برایش خواستگاری.این اتفاق، به‌خودی‌خود، برایم مسئله نبود.هر آدمی حق دارد ازدواج کند.حق دارد کسی را بپسندد.حق دارد گذشته داشته باشد، انتخاب داشته باشد، حتی تغییر نظر بدهد.مسئله از جایی شروع شد که همان آدم به من می‌گفت:«من دیگه ازدواج نمی‌کنم.»و بعد، با همان لحن نرم و حساب‌شده اضافه می‌کرد:«تو رو می‌خوام.»آن‌جا دیگر چیزی برای گفتن نداشتم.سکوت کردم.نه از ترس.نه از ضعف.نه از اینکه جوابی نداشته باشم.از شدت آشکار بودنِ دروغ، سکوت کردم.گاهی دروغ آن‌قدر بزرگ نیست که آدم را عصبانی کند؛آن‌قدر بی‌شرمانه است که آدم فقط نگاه می‌کند.مثل وقتی کسی روبه‌روی پنجره‌ی روشن ایستاده و اصرار دارد شب است.در آن روزها کم‌کم فهمیدم بعضی آدم‌ها برای هر مخاطب، تصویری تازه از خودشان می‌سازند.برای یکی مردی بی‌علاقه به گذشته‌اند.برای دیگری عاشق زخمیِ جوانی.برای زنی دیگر، خواستگاری پنهان.و برای من، مردی که می‌گفت دیگر ازدواج نمی‌کند، اما مرا می‌خواهد.او فقط دروغ نمی‌گفت که حقیقتی را پنهان کند.دروغ می‌گفت تا برای خودش در هر دل، جایگاهی جدا بسازد.با کلمات.با کت‌وشلوار.با موقعیت اجتماعی.با نگاه سنگین.با شعر.با سکوت‌های حساب‌شده.با همان وقاری که از دور، آدم را به اشتباه می‌انداخت.اما وقار، اگر پشتش صداقت نباشد، فقط یک پوشش است.و کلمات، اگر پشتشان حقیقت نباشد، فقط صداهایی زیبا هستند.من دیر، اما بالاخره فهمیدم.فهمیدم او بیشتر از آنکه عاشق باشد، شیفته‌ی تأثیری بود که روی دیگران می‌گذاشت.دوست داشت دیده شود.دوست داشت انتخاب شود.دوست داشت همه، به شکلی، به او واکنش نشان بدهند.انگار همیشه توقع داشت هر دری که مقابلش قرار می‌گیرد، باز شود.هر دلی که از کنار آن عبور می‌کند، بلرزد.هر زنی که نگاهش می‌کند، دیر یا زود تسلیم همان تصویری شود که او از خودش ساخته بود.اما من تسلیم نشدم.نه چون احساسی نداشتم.اتفاقاً چون احساس داشتم.چون آن‌قدر احساس برایم جدی بود که نمی‌توانستم آن را خرج آدمی کنم که حقیقتش با حرف‌هایش یکی نبود.من از آن آدم‌هایی نبودم که با چند جمله‌ی شاعرانه، نقش یک رابطه را بازی کنم.از آن آدم‌هایی نبودم که فقط چون کسی گفت «تو را می‌خواهم»، طوری رفتار کنم که انگار قلبم مطمئن شده است.قلب من برای باور کردن، فقط کلمه نمی‌خواست.ثبات می‌خواست.صداقت می‌خواست.رفتاری می‌خواست که وقتی کنار حرف‌ها قرار می‌گیرد، شرمنده نشود.اما او این را نمی‌فهمید.یا شاید می‌فهمید و خوشش نمی‌آمد.بعد از دانشگاه شماره‌ام را پیدا کرد.نمی‌دانم از کدام بخش، از کدام پرونده، از کدام راه.فقط یک روز دیدم شماره‌ای ناشناس روی گوشی‌ام افتاده است.بعد پیام‌ها آمدند.بعد تماس‌ها.سه سال.سه سال، گاه‌به‌گاه، رد حضورش از صفحه‌ی گوشی‌ام عبور می‌کرد.گاهی با پیامی کوتاه.گاهی با تماسی بی‌مقدمه.گاهی با لحنی که انگار هنوز توقع داشت جواب بدهم.یک‌بار پرسید:«چرا پاسخ نمی‌دی؟»و من نوشتم:«اگر صحبتی هست، حضوری در دانشگاه می‌بینمتون. نیازی به مکالمه‌ی مجازی نیست.»این جمله را نه از بی‌ادبی گفتم، نه از لجبازی.از مرز گفتم.از همان مرزی که آدم باید برای قلبش بکشد، وقتی می‌فهمد طرف مقابل بیشتر از آنکه صداقت داشته باشد، مهارت نزدیک شدن دارد.من نمی‌خواستم وارد مکالمه‌های پنهانی شوم.نمی‌خواستم رابطه‌ای بی‌نام، بی‌تعهد، بی‌وضوح و پر از جمله‌های دوپهلو بسازم.نمی‌خواستم در فضایی قرار بگیرم که او هر وقت خواست نزدیک شود، هر وقت خواست دور شود، و هر بار با کلمات، همه‌چیز را به نفع خودش تعبیر کند.اگر حرفی داشت، دانشگاه بود.روشن.حضوری.در فضایی که نه خیال می‌توانست بیش از اندازه بزرگ شود، نه دروغ بیش از اندازه نرم.اما قرار؟مکالمه‌های طولانی؟رفتاری شبیه کسی که دل داده و پذیرفته؟نه.من تا وقتی قلبم واقعاً مطمئن نشود که فردی هم‌اندازه‌ی من دوست دارد، هم‌اندازه‌ی من صادق است، هم‌اندازه‌ی من حرمت احساس را می‌فهمد، هیچ‌وقت مثل کسی رفتار نمی‌کنم که وارد رابطه شده است.آدم اگر خودش را جدی بگیرد، احساسش را هم جدی می‌گیرد.و احساس جدی را نباید به آدمی سپرد که با حقیقت، بازی می‌کند.او کم‌کم فهمید.فهمید من از آن‌هایی نیستم که ظاهر فریبشان بدهد.فهمید کت‌وشلوار، عنوان، جایگاه، شعر، نگاه و جمله‌های زیبا برای من کافی نیست.فهمید اگر چیزی در من تکان خورده، کور نشده است.من دیده بودمش.نه آن‌طور که خودش می‌خواست دیده شود؛آن‌طور که بود.مردی با کلمات بسیار، اما صداقتی اندک.مردی که از خودش تصویری ساخته بود و توقع داشت دیگران آن تصویر را بپرستند.مردی که فکر می‌کرد چون می‌تواند خوب حرف بزند، می‌تواند حقیقت را هم جابه‌جا کند.اما حقیقت، جابه‌جا نمی‌شود.فقط دیر دیده می‌شود.آن روزها برای من تمام شد، نه با فریاد، نه با انتقام، نه با شکستن چیزی در بیرون.همه‌چیز در سکوت تمام شد.همان سکوتی که روزی از شدت دروغ آمده بود، حالا از شدت فهم آمده بود.من دیگر لازم نداشتم ثابت کنم او چه کسی است.لازم نداشتم به او نشان بدهم کجاها تناقض داشت.لازم نداشتم بپرسم چرا گفتی هیچ‌کس، وقتی گذشته‌ای داشتی؟چرا گفتی ازدواج نمی‌کنی، وقتی دنبال خواستگاری بودی؟چرا گفتی مرا می‌خواهی، وقتی خواستن تو بیشتر شبیه تملک بود تا عشق؟دیگر پرسشی نمانده بود.چون پاسخ، در خود رفتارها بود.من فقط پذیرفتم.پذیرفتم که آدم‌ها همیشه آن چیزی نیستند که در شعرهایشان نشان می‌دهند.پذیرفتم که ممکن است کسی از عشق بنویسد، اما حرمت آن را نداند.پذیرفتم که ممکن است کسی از حقیقت حرف بزند، اما در ساده‌ترین نسبت‌های انسانی، صادق نباشد.و شاید بزرگ شدن، همین باشد؛اینکه یک روز بفهمی همه‌ی آدم‌هایی که عمیق حرف می‌زنند، عمیق نیستند.همه‌ی آدم‌هایی که از عشق می‌گویند، عاشق نیستند.همه‌ی آدم‌هایی که در نگاه اول بزرگ به نظر می‌رسند، در حقیقت بزرگ نیستند.بعضی‌ها فقط بلدند خودشان را بزرگ نشان بدهند.من دفترچه‌ام را بستم.همان دفترچه‌ای که روزی پر از شعرهای او بود.پر از پل‌ها.چشم‌ها.سایه‌ی مردی که صورتش کامل نبود.حالا می‌دانستم چرا هیچ‌وقت نتوانسته بودم صورتش را کامل بکشم.چون حقیقتش کامل نبود.چون تصویری که از او داشتم، از همان ابتدا با خلأ ساخته شده بود.با چیزهایی که خودش نشان داده بود، و چیزهایی که من از امید، خیال و معنا به آن اضافه کرده بودم.اما دیگر وقتش بود تصویر را ناتمام رها کنم.همه‌ی داستان‌ها لازم نیست با رسیدن تمام شوند.بعضی داستان‌ها با نرسیدن، آدم را نجات می‌دهند.من نرسیدم.و شاید همین، نجات من بود.چون اگر رسیده بودم، شاید سال‌ها طول می‌کشید تا از میان کلماتش راهی به حقیقت پیدا کنم.اما من زودتر دیدم.زودتر ایستادم.زودتر سکوت کردم.زودتر پاسخ ندادم.و این بار، برخلاف گذشته، سکوت من از ناتوانی نبود.سکوت من، انتخاب بود.انتخابِ زنی که فهمیده بود هر احساسی ارزش دنبال شدن ندارد.هر دستی ارزش گرفتن ندارد.هر صدایی ارزش جواب دادن ندارد.و هر مردی که شعر می‌گوید، لزوماً پناهگاه قلب نیست.گاهی بزرگ‌ترین شجاعت این نیست که عاشق شوی.گاهی بزرگ‌ترین شجاعت این است که وقتی حقیقت را دیدی، دیگر به خیال برنگردی.من حقیقت را دیدم.و این بار، برخلاف تمام شعرهایی که نوشته بود،حقیقت از کلماتش بیرون نیامد.از تناقض‌هایش بیرون آمد.از توقع‌هایش.از تماس‌هایی که جواب ندادم.از مرزهایی که نگه داشتم.از لحظه‌ای که فهمیدم اگر کسی واقعاً مرا بخواهد، لازم نیست برای داشتنم دروغ بگوید.آن روز، داستان او در من تمام شد.نه چون دیگر هیچ اثری از او نبود.آدم‌ها وقتی می‌روند، گاهی ردشان می‌ماند.اما فرق بزرگی هست میان رد داشتن و راه دادن.ردش ماند.اما راهش ندادم.و این، پایان من نبود .آغاز برگشتنم به خودم بود . پایان رمان ( تا تن، نه تا روح ) تن در موضوع به معنای ظواهر و چیزی است که مانند اشیای مادی عیان است ، می توانی با هر رنگ و نظر و پوششی آن را آراسته کنی در واقع نقش بازی کردن برای جسم است ،زیرا ماده می تواند هر حالتی به خود بگیرد پس انسان اگر چه در عالم مادی دارد زندگی می کند اما باید سعی اش را در آن بگذارد که زندگانی اش روحانی باشد ، به تعبیری خودش باشد .زیرا انسان هنگامی که خودش باشد می تواند افرادی را بیابد که آرامش را حتی ذره ای در جانش و روحش بگذارند در این عالم واقع بسیار ناخوشایندی ها است زیرا زندگی همین است مگرنه که زندگی نبود اما باید ما بتوانیم حداقل در دوستی هایمان و دوست داشتن هایم هم با خودمان اول و هم با طرف مقابل صادق باشیم اینگونه هم ما آسوده تر هستیم و هم طرف مقابلمان و هر دو وقت مان را دیگر برای صداقت یابی نمی گذاریم بلکه برای راهی که بیشتر هم را دوست بداریم و خوشحال کنیم تا لذت ببریم لذتی از جنس بی پایانی و تمام نشدنی چون در جایی ثبت می شود چیز های واقعی که فقط با جان به ظاهر از بین می روند .از شما عزیزان، که در این هفت فصل، همسفرِ لحظه‌های بیم و امید و شاهدِی از کوچه‌های فریب به شاهراهِ حقیقت بودید، صمیمانه سپاسگزارم. هدف از روایت این سال‌ها، نه فقط بازگویی یک تجربه، بلکه ستایشی از قدرتِ «نه» گفتن و ارج نهادن به «بینش» در برابر «ظواهر» بود. ممنونم که وقت و نگاهتان را به این کلمات سپردید؛ به امید آنکه هیچ‌گاه درخششِ اعتبارها و موقعیت‌ها، چشمِ دلمان را بر حقیقتِ آدم‌ها نبندد.آغاز برگشتنم به خودم بود. حسینی حسینی Wed, 10 Jun 2026 02:34:43 +0330 https://virgool.io/@m_20373816/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%B4%D8%B4%D9%85-%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D8%AF-zhwsaglwomea بعد از آن روز در کتابخانه، دیگر هیچ‌چیز برایم ساده نبود.دفترچه‌ام همیشه همراهم بود؛ همان دفتر کوچکی که در آن شعرهایش را می‌نوشتم و کنارشان تصویر می‌کشیدم. اما حالا هر بار که آن را از کیفم بیرون می‌آوردم، حس می‌کردم چیزی درونم محتاط‌تر شده است. انگار حضور او ممکن بود هر لحظه روی صفحه‌هایم سایه بیندازد.آن روز عصر دوباره در کتابخانه نشسته بودم. نور از پنجره‌های بلند می‌آمد و روی میزها لکه‌های روشن می‌انداخت. سکوت آنجا همیشه شبیه قانونی نانوشته بود؛ قانونی که حتی صدای ورق خوردن کاغذ هم باید آهسته‌تر از همیشه باشد.شعر تازه‌ای از او منتشر شده بود. همان را می‌نوشتم.«آدم اگر یک‌بار دل بدهد دیگر جهان را با همان زاویه می‌بیند.»نمی‌دانم چرا این جمله قلبم را لرزاند. زیرش طرحی کشیدم؛ چشمی که نیمی از آن روشن است و نیم دیگر در سایه.آن‌قدر در خطوط غرق شده بودم که نفهمیدم چه زمانی کسی کنارم ایستاده است.فقط وقتی سایه‌ای روی صفحه افتاد، دستم لرزید.سرم را بالا آوردم.او بود.این بار دیر شده بود. دفتر باز بود و او دیده بود.نگاهش چند ثانیه روی صفحه ماند. نه طولانی، نه کوتاه؛ فقط آن‌قدر که بفهمم چیزی از نگاهش پنهان نمانده است.گفت: «این شعر رو دوست دارید؟»صدایم کمی خشک شده بود. گفتم: «بله.»نگاهش از طرح چشم بالا آمد و به من رسید. نه متعجب بود و نه خندان؛ بیشتر شبیه کسی بود که قطعه‌ای از پازل را پیدا کرده باشد.آرام گفت: «عجیبه… کسی که این‌طور تصویر می‌کشه، معمولاً فقط خواننده‌ی شعر نیست.»این جمله مثل سوزنی زیر پوستم فرو رفت.می‌توانستم انکار کنم. می‌توانستم دفتر را ببندم و بگویم اتفاقی بوده. اما چیزی در نگاهش بود که انگار از قبل می‌دانست.پرسید: «همیشه این‌قدر دقیق به کلمات نگاه می‌کنید؟»گفتم: «وقتی کلمه عمیق باشه… بله.»لبخند کوتاهی زد. «یا وقتی کسی که گفته براتون مهم باشه؟»چیزی نگفتم.برای اولین بار حس کردم بازی عوض شده است. دیگر فقط من نبودم که از دور نگاه می‌کردم؛ او هم انگار قدمی روی همان پلی گذاشته بود که فکر می‌کردم فقط در ذهن من ساخته شده.چند لحظه بعد گفت: «مواظب باشید. بعضی تصویرها آدم رو بیشتر از خود واقعیت درگیر می‌کنن.»و بعد رفت.اما جمله‌اش در ذهنم ماند.آن شب وقتی به خانه رسیدم، دفترچه را باز کردم. به همان صفحه نگاه کردم؛ به چشمی که کشیده بودم، به خطوطی که بی‌اختیار شبیه نگاه خودش شده بودند.ناگهان چیزی فهمیدم.من دیگر فقط تحلیل نمی‌کردم.من داشتم ثبت می‌کردم.هر شعر، هر جمله، هر نگاهش را می‌گرفتم و در دفترم می‌گذاشتم؛ مثل کسی که می‌ترسد چیزی را از دست بدهد و قبل از رفتنش، آن را قاب می‌کند.اگر نوشتن تخلیه بود، باید سبک می‌شدم. اما هر صفحه که پر می‌شد، سنگین‌تر می‌شدم.نوشتن او را از من جدا نکرده بود؛ برعکس، او را در لایه‌ای عمیق‌تر از ذهنم تثبیت کرده بود.دفترچه را ورق زدم.تقریباً در همه‌ی طرح‌ها یک چیز مشترک بود؛ پل‌ها. چشم‌ها. و سایه‌ی مردی که صورتش کامل کشیده نشده بود.من داشتم او را جاودانه می‌کردم، بدون اینکه حتی مطمئن باشم واقعی‌ترین نسخه‌اش همین است که در ذهنم ساخته‌ام.برای اولین بار به ذهنم رسید شاید باید نوشتن را متوقف کنم.اما همان لحظه ترس بزرگ‌تری آمد.اگر ننویسم… اگر نکشم… اگر شعرهایش را دیگر تکرار نکنم…آیا او در ذهنم کم‌رنگ می‌شود؟و اگر کم‌رنگ شود، یعنی تمام این مدت فقط یک تصویر بوده؟چند روز بعد، برای گرفتن یک فرم اداری به ساختمان مشاوره دانشگاه رفتم. راهروی طبقه دوم خلوت بود.از دور دیدمش.با کسی صحبت می‌کرد.اول فقط صدایش را شنیدم، همان صدای آرام و شمرده‌ای که همیشه داشت. اما وقتی چند قدم جلوتر رفتم، تصویر کامل شد.زنی روبه‌رویش ایستاده بود.نزدیک بودند؛ نه آن‌قدر که بی‌ادبانه به نظر برسد، اما آن‌قدر که فاصله‌شان کاملاً رسمی هم نباشد. زن چیزی گفت و خندید. او هم لبخند زد؛ همان لبخند ملایمی که همیشه در حرف‌هایش پنهان می‌کرد.چیزی در سینه‌ام فرو ریخت.هیچ اتفاق عجیبی نیفتاده بود. او فقط با یک نفر صحبت می‌کرد. شاید یک همکار، شاید یک آشنا، شاید حتی یک دانشجو.اما ذهن من آرام نماند.در همان لحظه چیزی را دیدم که قبلاً ندیده بودم؛ او با همان دقتی که با من حرف می‌زد، به او هم گوش می‌داد.همان توجه. همان آرامش.و ناگهان فکری باریک در ذهنم کشیده شد:شاید این فقط شیوه‌ی او باشد.نه چیزی خاص برای من.ایستادم. آن‌ها هنوز مرا ندیده بودند.برای اولین بار سعی کردم او را نه از پشت تصویرهایی که خودم ساخته بودم، بلکه از بیرون نگاه کنم؛ مثل یک آدم عادی در یک راهروی عادی.و همان‌جا بود که اولین ترک در تصویرم افتاد.شاید آن عمقی که من در کلماتش دیده بودم، برای خیلی‌های دیگر هم همین‌طور بود. شاید آن توجهی که فکر می‌کردم خاص است، فقط بخشی از شخصیت او بود.یا شاید…شاید من از همان ابتدا بیش از اندازه معنا ساخته بودم.در همان لحظه زن خداحافظی کرد و رفت. او سرش را برگرداند و مرا دید.نگاهش برای لحظه‌ای متوقف شد؛ انگار حضورم غافلگیرش کرده باشد.گفت: «سلام.»جواب دادم.چند قدم جلوتر آمد و گفت: «مدتیه کمتر می‌بینمتون.»لحنش همان بود؛ آرام و بی‌عجله.گفتم: «درس‌ها زیاد شده.»چند ثانیه نگاهم کرد؛ نه آن نگاه عمیق قبلی، بلکه نگاهی که انگار چیزی را اندازه می‌گرفت.بعد گفت: «گاهی فاصله گرفتن از بعضی فکرها بد نیست.»جمله‌اش عجیب بود.چون دقیقاً همان کاری بود که این چند روز سعی می‌کردم انجام بدهم.پرسیدم: «منظورتون چیه؟»لبخند کوتاهی زد. «فقط یک توصیه‌ی کلی.»اما در نگاهش چیزی بود که اجازه نمی‌داد حرفش را کاملاً اتفاقی بدانم.وقتی از کنارم رد شد، همان حس قدیمی دوباره برگشت؛ حسی که همیشه وقتی با او صحبت می‌کردم داشتم. این‌که او گاهی بیشتر از چیزی که گفته می‌شود، می‌فهمد.اما حالا یک چیز دیگر هم به آن اضافه شده بود:شک.نه شک به حرف‌هایش، بلکه شک به تصویری که من ساخته بودم.راهرو آرام بود و من همان‌جا ایستاده بودم و به این فکر می‌کردم که شاید داستانی که در ذهنم نوشته‌ام، تنها نسخه‌ی ممکن از واقعیت نیست.و شاید بزرگ‌ترین خطر این نیست که کسی تو را فریب بدهد.بزرگ‌ترین خطر این است که خودت، با خیال و کلمات، چیزی را بسازی که هیچ‌وقت آن‌طور که فکر می‌کردی وجود نداشته است.::: حسینی حسینی Wed, 10 Jun 2026 01:48:52 +0330 https://virgool.io/@m_20373816/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85-%D8%AA%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D9%85%D9%90-%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D8%B6%D9%88%D8%B1%D9%90-%D9%86%D8%A7%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-wnkyy0dn9aeh آن شب بعد از جلسه‌ی مشاوره، تردید مثل یک مهمانِ ناخوانده در ذهنم جا خوش کرده بود. او به من گفته بود که عشق، یک «ذاتِ خیر» است؛ گفته بود که دنبالِ هم‌تراز می‌گردد، نه تملک. اما من مدام از خودم می‌پرسیدم: «آیا این کلمات، بازتابِ حقیقتِ اوست، یا تکنیکِ ظریفِ او برای نفوذ به دنیایِ من؟»برای اینکه از این هجومِ افکار خلاص شوم، به تنها پناهگاهم برگشتم. یک دفترچه‌ی نقاشیِ قدیمی با جلدی کدر که در قعرِ کیفم پنهانش می‌کردم. شعرهایِ او، آن‌قدر پرمعنا و زیبا بودند که نمی‌توانستم فقط آن‌ها را در حافظه‌ام نگه دارم. شروع کردم به نوشتنِ آن‌ها در دفترچه، و چون طراحی بلد بودم، سعی می‌کردم کلماتش را به تصویر بکشم.من داشتم برای خودم یک «پل» می‌ساختم؛ پلی که کلماتِ او را به دنیایِ بصریِ من وصل می‌کرد. هر خطی که می‌کشیدم، هر سایه‌ای که با مداد روی کاغذ می‌زدم، تلاشی بود برای فهمیدنِ اینکه پشتِ آن نقابِ استادانه، چه چهره‌ای پنهان شده است. نقاشی‌هایی با مضمونِ اشعارش می‌کشیدم؛ طرح‌هایی از چشم‌هایی که انگار همزمان هم می‌دیدند و هم پنهان می‌کردند، دست‌هایی که در پیِ چیزی بودند که نمی‌شد لمسش کرد.او نمی‌دانست. او اصلاً نمی‌دانست که من در خلوتِ اتاق، دارم دنیایِ او را با مدادهایم کالبدشکافی می‌کنم. این بی‌خبریِ او، امن‌ترین جایِ جهانِ من بود.چند روز بعد، عصرِ یک روزِ بارانی در راهروی دانشکده، او را دیدم. خلوت بود و صدایِ برخوردِ قطره‌های باران با شیشه‌های پنجره، در فضا می‌پیچید. او کنارِ درِ اتاقش ایستاده بود، انگار داشت منتظرِ چیزی می‌ماند؛ یا شاید هم فقط غرق در فکر بود.وقتی نگاهمان به هم گره خورد، دیگر جایی برای فرار نبود. سلام کردم و خواستم سریع رد شوم، اما صدایش مرا متوقف کرد:«فکرتون هنوز درگیرِ اون جمله‌هاست؟»ایستادم. نبضِ دفترچه‌ی نقاشی در کیفم، زیرِ دستم می‌تپید.گفتم: «بستگی داره منظورتون کدوم جمله‌ها باشه.»لبخندِ کمرنگی زد. آن لبخندِ معروفش؛ همان که آدم را میانِ زمین و آسمان معلق نگه می‌داشت.«جمله‌هایی که فکر می‌کنید برایِ نفوذ طراحی شدن، نه برایِ حقیقت.»تنم لرزید. انگار داشت ذهنم را می‌خواند.گفتم: «آدم‌ها گاهی خوب می‌تونن خودشون رو شبیهِ چیزی نشون بدن که مخاطبشون تشنه‌ی شنیدنش هست. این یعنی نفوذ، نه حقیقت.»او قدمی به سمتم برداشت. فاصله‌مان کمتر شد، اما هنوز محترمانه بود.«شما همیشه سعی می‌کنید همه‌چیز رو، حتی زیباییِ کلمات رو، تبدیل به استدلال کنید. چرا؟»می‌خواستم بگویم «چون می‌ترسم»، اما نگفتم. نگاهم به دست‌هایش افتاد؛ همان دست‌هایی که در شعرهایش از آن‌ها به عنوانِ ابزاری برای «بخشیدن» یاد کرده بود. من دیشب آن‌ها را کشیده بودم.گفتم: «چون هنرِ اصلی، در دیدنِ نیتِ پشتِ کلمات هست، نه خودِ کلمات.»سکوت کرد. آن‌قدر طولانی که فکر کردم شاید حرفِ تندی زده‌ام. اما بعد، سرش را کمی کج کرد و با لحنی که دیگر نه استادانه بود و نه از سرِ مشاوره، بلکه چیزی میانِ اعتراف و کنجکاوی بود، گفت:«خیلی‌ها فکر می‌کنن من فقط حرف می‌زنم. اما بعضی‌ها... بعضی‌ها می‌تونن با کلماتِ من جوری ارتباط برقرار کنن که انگار سال‌هاست همدیگه رو می‌شناسیم. شما، برایِ فهمیدنِ من، از چی استفاده می‌کنید؟ از منطق یا... چیزی فراتر از اون؟»نفس در سینه‌ام حبس شد. داشت به حریمِ همان دفترچه نزدیک می‌شد. او نمی‌دانست که من، در خلوت، با قلم و کاغذ دارم او را ترسیم می‌کنم، اما انگار حس می‌کرد که من در حالِ «ساختنِ» تصویرِ او در ذهنم هستم.خواستم بگویم «من فقط فکر می‌کنم»، اما دروغ بود.گفتم: «من فقط سعی می‌کنم اون چیزی که پشتِ کلماتِ شما پنهان شده رو پیدا کنم.»او نگاهش را به پنجره دوخت. باران شدت گرفته بود.«مواظب باشید. وقتی آدم بخواد چیزی رو بیش از حد کالبدشکافی کنه تا حقیقتش رو بفهمه، ممکنه تنها چیزی که باقی می‌مونه، تکه‌هایِ شکسته باشه.»وقتی از کنارش رد شدم و واردِ کلاس شدم، دستم را محکم روی کیفم گذاشتم. او نمی‌دانست. اما حس می‌کردم که این بازی، دیگر بازیِ کلمات نیست. من داشتم او را نقاشی می‌کردم و او... او داشت کم‌کم سایه ی خودش را روی تمام نقشه های ذهنی من می انداخت .سایه‌یِ خودش را روی تمامِ حسینی حسینی Fri, 05 Jun 2026 01:49:32 +0330 https://virgool.io/@m_20373816/%D9%81%D8%B5%D9%84-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%85-%D8%A7%D9%86%D8%B9%DA%A9%D8%A7%D8%B3-%DA%A9%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%AA-p4zvc57w74u2 او استادِ همه‌چیز بود؛ همِ حقوق، هم شعر، هم مشاوره. انگار بلد بود چطور کلمه‌ها را مثل شطرنج‌بازی ماهر روی صفحه بچیند. بعد از آن اتفاقِ کوچک با «کشِ ساعت» و دیدنِ پیجِ اینستاگرامش، دیدارها برایم دیگر آن جلساتِ خشک و رسمی نبود. یک حسِ نامحسوس، یک کششِ کلامی بین‌مان شکل گرفته بود.او خیلی هوشمندانه عمل می‌کرد؛ آرام‌آرام داشت خودش را شبیه من نشان می‌داد. می‌دانست من به چه چیزهایی حساسم، پس همان‌ها را در کلامش می‌آورد. یک روز در دفترِ مشاوره‌ی دانشگاه، وقتی کارِ مراجعین تمام شد، با همان لحنِ شاعرانه و آرامش گفت: «می‌دانی؟ بعضی‌ها می‌گویند روح فقط یک‌بار در بدن دمیده می‌شود، پس عشق هم باید فقط یک‌بار اتفاق بیفتد. چیزی که بیش از یک‌بار تکرار شود، دیگر عشق نیست؛ عادت است.»زل زد به چشم‌هایم. انگار می‌خواست ببیند آیا با این جمله، در من چیزی تکان می‌خورد یا نه. بعد، بدون اینکه بگذارد سکوت سنگین شود، مسیرِ بحث را به سمتِ خودش چرخاند: «به عنوان کسی که در همایش‌هایِ مشاوره و خانواده زیاد دیده شده، همیشه برایم سوال بوده زن‌ها دنبالِ چه هستند. تو بگو… به عنوانِ یک خانم، معیارت برایِ انتخابِ یک مردِ مطلوب چیست؟»سوالش مستقیم بود، اما لایه‌ای از تله داشت. انگار می‌خواست بداند «من» چطور آدمی را می‌پسندم تا همان‌طور جلوه کند. تامل کردم. نفسم را حبس کردم و سعی کردم صادقانه، همان‌قدر که درونم می‌جوشید، بیرون بریزم:«اولین چیز، ایمان است. نه آن ایمانی که در کتاب‌هاست؛ ایمانی که فرد باور دارد کسی نظاره‌گرش است. وقتی این را باور داشته باشد، حتی اگر خودش بخواهد، نمی‌تواند بدی کند؛ مراعات می‌کند. و اگر هم باور داشته باشد و باز خطا کند، لااقل با خودش در جنگ است. این تضادِ درونی از بی‌خیالی شرافتمندانه‌تر و البته دردناک‌تر است.»او سر تکان داد، طوری که انگار حرفِ دلش را زده‌ام. ادامه دادم: «دومین چیز، ذاتِ خیر است. این که فرد در انتهایِ وجودش خوبی جوانه زده باشد. خبیث نباشد. سومین چیز، فهمیدن است. اینکه معقول باشد و اهل اندیشیدن. انسانی که تفکر را دوست دارد، بدی را نه یک امتیاز، که یک نقص و کاستی می‌بیند. او می‌فهمد که ظلم، ضعفِ آدم است، نه قدرتِ او.»لحظه‌ای سکوت کردم و تیرِ آخر را زدم: «و در نهایت، چیزی که اشتیاق را شروع می‌کند: عشقی بدونِ چشم‌داشت. عشقی که بخواهد فقط در کنارت باشد، نفس کشیدنت را ببیند و جز این، هیچ‌چیزِ دیگری نخواهد. فقط همین.»او سکوت کرد. نگاهش را طوری تنظیم کرد که انگار دقیقاً همان «ایمان»، همان «خیر» و همان «عشقِ بی‌چشم‌داشت» است که من توصیف کردم. با همان لحنِ لفاظانه و آرامش گفت: «تعریفِ بی‌نظیری بود. انگار دقیقاً همان چیزی را گفتی که دنیا از یاد برده است.»او به همین راحتی، همه‌ی آن ویژگی‌ها را—که من در یک مردِ ایده‌آل می‌جستم—به خودش چسباند. او باهوش بود؛ آن‌قدر باهوش که می‌دانست برای شکارِ روحِ من، باید لباسِ همان مفاهیمی را بپوشد که من برایشان ارزش قائلم.آن روز، وقتی از دفترش بیرون آمدم، ذهنم درگیر بود. خوشحال بودم که کسی هست که این حرف‌ها را می‌فهمد، اما یک سایه‌یِ تردید هم تهِ دلم بود: آیا او واقعاً «همین» بود، یا فقط داشت آینه‌ای از آرزوهایِ من می‌شد تا خودش را در آن به من نشان دهد؟ برحرف‌همی‌فهمد، اما یک سایه‌یِ تردید هم بوددهد؟ حسینی حسینی Sun, 31 May 2026 03:20:18 +0330 https://virgool.io/@m_20373816/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D9%BE%DB%8C%D8%AC-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87-%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-clcxwhbwk8o9 بعد از همایش، وقتی به خانه رسیدم، بی‌دلیلِ مشخصی گوشی را برداشتم و اسمش را در اینستاگرام جست‌وجو کردم. پیجش بالا آمد؛ همان چهره‌ی جدی، همان قاب‌های مرتب، همان لحنِ رسمی‌ای که آدم را یادِ کلاس و تریبون می‌انداخت.چند لحظه فقط نگاه کردم. بعد شروع کردم به پایین رفتن.میانِ عکس‌های همایش و کلاس و نوشته‌های کوتاه، ناگهان به پست‌هایی رسیدم که فرق داشتند: شعر.نه جمله‌های آماده برای دیده شدن؛ شعرهایی که معلوم بود از جایی درونی‌تر آمده‌اند. همان‌جا فهمیدم شاعر هم هست.خواندم. یکی، بعد یکی دیگر. و ذهنم—مثل همیشه—فقط خواننده نبود؛ دنبالِ ریشه‌ی کلمات می‌گشت.من این را می‌دانستم: شعر نشانه‌ی تجربه‌ی عمیقِ یکی از عواطفِ انسانی است؛ عشق، شادی، غم، تنهایی. شعر از سطح نمی‌آید.اما قبل از اینکه آن شب به پیجش برسم، یک اتفاقِ کوچک در خودِ همایش افتاده بود؛ اتفاقی که در نگاهِ اول چیزی نبود، اما بعداً در ذهنم بزرگ شد.وسطِ رفت‌وآمدِ آخر جلسه، بندِ ساعتم پاره شد. یک‌دفعه شل شد و ساعت افتاد زمین. صدای برخوردش آن‌قدر کوتاه بود که بیشترِ آدم‌ها نفهمیدند، ولی خودم جا خوردم. خم شدم، ساعت را برداشتم و بی‌اختیار شروع کردم به گشتنِ بند و تکه‌هایش؛ انگار اگر دقیق بگردم، چیزی که پاره شده دوباره سالم می‌شود.همان لحظه نگاهش را دیدم. نه نگاهِ استاد به دانشجو؛ نگاهِ کسی که واقعاً متوجهِ یک مشکلِ ساده شده. چیزی نگفت، فقط دید.آخرِ همایش، وقتی جمعیت کم‌تر شد و من هنوز ساعت را توی دستم نگه داشته بودم، نزدیک آمد. چند ثانیه دست برد توی جیبش—انگار دنبالِ چیزی می‌گشت—بعد یک کشِ کوچک درآورد و به سمتم گرفت.گفت: «این رو بگیر… بندِ ساعتت رو ببند، گم نشه.»همین. بدون توضیحِ اضافه. بدون نمایش. بدون اینکه بخواهد معنیِ بزرگی از آن بسازد.کش را گرفتم و همان‌جا، با دست‌هایی که هنوز کمی از عجله می‌لرزید، ساعت را جمع‌وجور کردم.و در خودم یک خوشحالیِ آرام حس کردم؛ از اینکه برای یک کارِ خیلی کوچک، دنبالِ چیزی گشته بود تا کمک کند. انگار آن لحظه—برای چند ثانیه—محبتش بی‌منت و واقعی بود، نه از جنسِ حرف‌های مرتب و رسمی، نه از جنسِ نتیجه‌گیری و منفعت.بعدها، وقتی شعرهایش را در اینستا خواندم، آن صحنه دوباره برگشت:آن کشِ کوچک، آن جمله‌ی ساده، و آن حسِ کوتاه که شاید بعضی آدم‌ها—حتی اگر دنیا را با قانون توضیح بدهند—گاهی بلدند بی‌صدا مهربان باشند. حسینی حسینی Sat, 30 May 2026 19:50:19 +0330 https://virgool.io/@m_20373816/%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%DB%8C%D9%90-%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%84%D9%88%DA%AF%D9%90-%D8%AD%D9%82%DB%8C%D9%82%D8%AA-%D9%88-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-gflfmmtgbfgu سارا با همان متانتِ همیشگی‌اش، بارها مرا به حضور در آن همایش فراخواند. او که گویی بهتر از من می‌دانست برای گذشتن از سایه‌ها باید با حقیقت روبه‌رو شد، با لبخندی مهربان می‌گفت: «شاید تماشایِ استاد در جایگاهِ علمی‌اش، نگاهت را به این ماجرا تغییر دهد و تعادلی در ذهنت ایجاد کند.» من نیز، نه از سرِ تسلیم، که به احترامِ پیوندِ عمیقِ دوستی‌مان و شاید برایِ یافتنِ گمشده‌ای در این جستجو، دعوتش را پذیرفتم و به سالنِ همایش رفتم.سالن، سرد و اتوکشیده بود؛ درست مثلِ همان تعاریفِ خشکِ حقوقی که در آنجا با بیانی شمرده و یکنواخت، برایِ مخاطبان ترسیم می‌شد. او را دیدم؛ در مرکزِ دایره‌ای از تحسین‌کنندگان، با کت‌وشلواری که گویی برایِ درخشش در نورهایِ سالن دوخته شده بود. داشت با لحنی مسلط درباره‌ی «حق» و «عدالت» سخن می‌گفت؛ از این‌که چطور توازنِ منافع، امنیتِ روابط را تضمین می‌کند.هر کلمه‌اش، گویی از واقعیتی سخن می‌گفت که حقیقت را پشتِ در گذاشته بود. وقتی نوبت به پرسش و پاسخ رسید، دست بلند کردم. میکروفون را که به دست گرفتم، نفسم را حبس کردم تا مبادا لحنم از مرزِ ادب خارج شود. نگاهم را مستقیم به چشمانش دوختم و سعی کردم کلماتم، تنها آینه‌ای باشند برایِ پرسش‌هایِ عمیقِ ذهنم.آرام گفتم:«استاد، تحلیلِ شما از “عدالت” و “حقوق مادی” بسیار دقیق بود. اما جسارتِ مرا ببخشید که سؤالی در ذهنم شکل گرفته است. در صحبت‌هایتان به توازنِ منافع اشاره کردید. من همواره در حیرتم که چرا انسانِ امروز، چنان به “حقِ مادی” چنگ زده که گویی حقوقِ معنوی و فراتر از ماده، افسانه‌ای بیش نیستند؟ چرا ما همیشه در پیِ “حقِ مادی” هستیم و از آن ساحتِ متعالیِ حق، بازمانده‌ایم؟»کمی مکث کردم تا کلماتم جان بگیرند، سپس ادامه دادم:«بد نیست انسان در ازایِ زحمتی که می‌کشد، دریافتی داشته باشد؛ این قاعده‌یِ بقاست. اما فاجعه آنجاست که این منطق را به حوزه‌یِ روابط و دوستداری می‌کشانیم. در این ساحت، اگر منطقِ معامله حاکم شود، هیچ‌گاه واقعاً کسی را نخواهی خواست؛ چرا که خواستنِ تو بر طبقِ لیستِ تعیین‌شده‌یِ مادی‌ات است، نه قلبی‌ات.»در سکوتِ مطلقِ سالن، کلماتم را دقیق‌تر برگزیدم:«می‌دانید چرا مادی‌گرایان را منفعت‌گرا می‌دانیم؟ چون “ماده” یعنی دل بستن به “علت و معلول”. آن‌ها در این دایره گرفتارند؛ اگر کاری کنند و نتیجه‌ای ندهد، یا ناراحتی تمامِ وجودشان را می‌گیرد و یا محبت را به‌سرعت فراموش می‌کنند؛ چون اساساً در این نگاه، به بهبودِ حالِ دیگری اهمیتی نمی‌دهند. منطقشان روشن است: “زمان می‌گذارم، پس پولی یا منفعتی دریافت می‌کنم.”»صدایم لرزشی از سرِ تأمل داشت:«آیا حقوق می‌تواند پلی باشد برایِ عبور از این “واقعیتِ قراردادی” به سمتِ آن “حقیقتِ وجودی”؟ یا ما همچنان قرار است در همین دایره‌یِ مادی و بده‌بستان‌هایِ سردِ آن، محبوس بمانیم؟»او که انتظارِ چنین پرسشِ عمیقی را نداشت، برای لحظه‌ای سکوت کرد. لبخندش دیگر آن لبخندِ نمایشی نبود؛ گویی حقیقتی را شنیده بود که سال‌ها در پسِ کلماتِ حقوقی‌اش پنهان مانده بود.نگاهش مهربان و عمیق‌تر از قبل شد. او با متانت پاسخ داد، اما در تمامِ طولِ کلامش، می‌شد فهمید که پرسشِ من، دریچه‌ای نو در ذهنش گشوده است.من تا انتهایِ جلسه ماندم. با احترام، با سکوتی که ناشی از تفکر بود، در صندلی‌ام نشستم. وقتی جلسه تمام شد، او با وقار از تریبون پایین آمد. نگاهش که به من افتاد، لبخندی زد که بویِ به رسمیت شناختنِ عمقِ کلام می‌داد. من در آن سالنِ سرد، به این نتیجه رسیدم که جهان، جهانِ نگاه کردن نیست؛ من فقط دیدن را دیر به کار برده بودم. نه از آن جهت که ندانم دیدن چیست، بلکه آن‌قدر به “بودنِ” او و علاقه‌ای که داشتم معتمد بودم که از دیدنِ حفره‌یِ خالیِ درونش جا مانده بودم. اما حالا، در این فضایِ محترمانه، من او را دیده بودم. و او، این را می‌دانست.آرام گفتم: حسینی حسینی Fri, 29 May 2026 16:00:10 +0330 https://virgool.io/@m_20373816/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7-%D8%AA%D9%86-%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%B1%D9%88%D8%AD-sweaoiehgewh «از عشق گفت، از من نه»فصل اول: آستانه‌ی حیرتتهران برای من همیشه شهرِ شتاب بود؛ شهری مسخ‌شده در دویدن‌های بی‌سرانجام. در هیاهوی دانشگاه، وقتی هم‌نسلانم از «رابطه» و «دوست داشتن» حرف می‌زدند، کلمات شان برای من بوی موقت بودن می‌داد. آن‌ها رابطه را مثل یک پروژه‌ی لذت‌جویانه یا قراردادی برای فرار از تنهایی عصرهای جمعه می‌دیدند. اما من، در بیست‌سالگی، جور دیگری جهان را می‌فهمیدم. از چهارده‌سالگی، وقتی دخترانِ هم‌سن و سالم درگیرِ بازی‌های روزمره بودند، من با مولانا خلوت می‌کردم؛ با فلسفه و ادبیاتِ کلاسیک. پوشش من، راه رفتنم و حتی نحوه‌ی سخن گفتن و ادبِ مرزبندی‌شده‌ام، با هم‌سالانم فرق داشت. انگار زنی چهل‌ساله با تمامِ پختگی، وقار و اصالتش، در کالبد دختری بیست‌ساله حلول کرده بود؛ متین، عمیق و دست‌نیافتنی.آن روز اصلاً قرار نبود من سر آن کلاس باشم. من دانشجویِ حقوق نبودم؛ فقط به اصرارِ صمیمی‌ترین دوستم، به عنوانِ مستمع‌آزاد و مهمان، روی یکی از صندلی‌های وسطِ کلاس نشسته بودم. کلاسِ «حقوقِ مدنی» بود؛ علمِ قراردادها، تعهدات، شروطِ ضمنِ عقد و اسنادِ معتبر. همه‌چیز در آن کلاس بوی کاغذ، قانون و چارچوب‌های خشکِ اعتباری می‌داد.و او، استادِ مقتدرِ آن کلاس بود.مردی با شانه‌های پهن، خوش‌پوش، با وقاری بی‌نظیر و صورتی مردانه و فریبنده که نگاه هر بیننده‌ای را تسخیر می‌کرد. وقتی پشتِ تریبون می‌ایستاد و با آن صدایِ بم و خوش‌نوا کلماتِ حقوقی را به بازی می‌گرفت، تمامِ کلاس سراپا گوش می‌شدند. او به تسلط و کاریزمایِ خود واقف بود؛ مردی که می‌دانستم خواهانِ ظاهری و خاطرخواهانِ زیادی در میانِ دخترانِ دانشکده دارد و به این توجه‌هایِ مداوم و ارزان عادت کرده است.اما چیزی در رفتارِ او بود که از همان بدوِ ورود، حسِ خوشایندی در من ایجاد نمی‌کرد. من از راحتیِ بی‌مرز و ارزانِ او با دختران بیزار بودم. او خیلی زود و بی‌مقدمه حریم‌ها را برمی‌داشت؛ دخترهای کلاس را به راحتی با اسمِ کوچکشان صدا می‌زد و لحنی صمیمی به خود می‌گرفت که فرسنگ‌ها با وقارِ یک استادِ اصیل فاصله داشت. برای او، ارتباط برقرار کردن با یک زن و صمیمیت شدن، به سادگی و سبکیِ یک «سلام کردنِ» روزمره‌ی بی‌هوا بود. انگار صمیمیت برایش سکه‌ای کم‌ارزش بود که بی‌حساب و کتاب به پای هر کسی می‌ریخت تا توجه‌شان را بخرد.بحثِ آن روز درباره‌ی «ماهیتِ حقوقیِ زوجیت و تعهداتِ متقابلِ زن و مرد» بود. بچه‌ها یکی‌یکی دست بالا می‌کردند و از قوانین، شروطِ مالی و ضمانت‌هایِ اجراییِ رابطه می‌گفتند. همه‌چیز در مادی‌ترین و اعتباری‌ترین پوسته‌ی ممکن تعریف می‌شد؛ انگار پیوندِ دو انسان، چیزی شبیه به خرید و فروشِ یک ملک بود.طاقتم تمام شد. با همان ادبِ خاصِ خودم که همیشه دیگران را به احترام وا می‌داشت، دستم را بالا بردم. صدای آرام اما مصممِ من در سکوتِ کلاس پیچید:«استاد، با کسبِ اجازه…»او ایستاد. عینک را از روی چشم‌هایش برداشت، نگاهش روی من قفل شد و با ژستی خریدارانه و محترمانه گفت: «بفرمایید خانمِ…؟»گفتم: «مهمان هستم استاد. اما می‌خواستم بپرسم آیا می‌توان انسان و رابطه را در این قالب‌های حقوقی خلاصه کرد؟ من فکر می‌کنم ما داریم مفهومِ رابطه را با قراردادهایِ اعتباری اشتباه می‌گیریم. آنچه امروز در این کلاس از آن حرف می‌زنیم، “عشقِ اعتباری” است، نه “عشقِ وجودی”.»سکوتِ سنگینی بر کلاس حاکم شد. او با تعجب ابروهایش را بالا کشید و با نگاهی که حالا تمامِ تمرکزش روی من بود، گفت: «بیشتر توضیح بدهید.»ادامه دادم: «حقوق، علمِ اعتباریات است. قراردادها به اعتبارِ امضا و قانون زنده هستند. عشقِ اعتباری هم همین است؛ یعنی دوست داشتنِ دیگری به اعتبارِ صفت‌ها و منافعِ او. به اعتبارِ زیبایی‌اش، موقعیتش، یا حتی تعهداتِ مکتوب اش. این یک اعتبارِ موقت است. اگر روزی این صفت‌ها زائل شوند، این عشقِ اعتباری هم می‌میرد؛ چون از اول هم ریشه‌اش در هستیِ آن آدم نبوده، بلکه در ویژگی‌های بیرونی‌اش بوده است. درست مثل قراردادی که با باطل شدنِ شروط اش، از بین می‌رود.»مکثی کردم. نگاهش چنان روی چشم‌های من مات مانده بود که انگار کلِ کلاس ناپدید شده است.گفتم: «اما “عشقِ وجودی” از جنسِ “بودن” و “هستی” است. از جنسِ همان حقیقتِ مطلقِ مولانا. یعنی من تو را می‌خواهم، چون هستی. تو را فارغ از تمامِ صفت‌های اعتباری‌ات دوست دارم. پیوندِ من با اصلِ وجودِ توست، نه با تعهداتِ سندِ ازدواج یا صفت‌هایِ گذرا. در عشقِ وجودی، حتی اگر صفت‌ها و منافع از بین بروند، آن دوست داشتن فرو نمی‌ریزد؛ چون به چیزی بند نیست که با رفتنش نابود شود. عشقِ وجودی، تماشایِ عریانِ روحِ دیگری است… و این چیزی نیست که بشود در دادگاه یا روی کاغذهای حقوقی ثبت اش کرد.»وقتی حرفم تمام شد، کلاس در حیرت فرو رفت. استادِ مغرور و مقتدرِ حقوق، چند ثانیه بی‌حرکت پشتِ تریبون ایستاد. نقابِ همه‌چیزدانیِ او ترک خورده بود. او با دختری بیست‌ساله روبه‌رو شده بود که ادبیات، وقار و متانتِ یک زنِ پخته‌یِ چهل‌ساله را داشت.در همان لحظه، در عمقِ وجودش، تصمیمی بزرگ شکل گرفت. او هرگز با چنین پدیده‌ای روبه‌رو نشده بود. تشنه شد؛ تشنه‌یِ تصاحب کردنِ این روحِ عمیق و مقتدر. می‌خواست به هر قیمتی شده، این دختر را به دست آورد.پس از پایان کلاس، وقتی کتابِ شمسِ کوچکم را در کیفم می‌گذاشتم، سایه‌اش روی میزم افتاد. عطرِ تلخ و گران‌قیمتش جلوتر از خودش آمده بود.خم شد، نگاهی به دیوانِ شمس انداخت و با صدایی که این بار از هیبتِ استادی خالی بود و جایش را به تمنایی پنهان داده بود، گفت:«حقوق به ما یاد میده چطور قرارداد بنویسیم… اما تو امروز به من یاد دادی که چطور میشه فراتر از قانون نفس کشید. من همیشه به مباحثِ فلسفی علاقه داشتم… تو کی هستی؟ چطور در بیست‌سالگی، این‌قدر عمیق و اصیل هستی؟ دلم می‌خواد بیشتر با این روحِ وجودی آشنا بشم… می‌توانم خواهش کنم چند دقیقه‌ای در کافه‌ی نزدیکِ اینجا میزبانِ حضورتان باشم؟»من در جفت چشم‌های زیبا و فریبنده‌اش نگاه کردم. می‌دانستم که او به چه طوفانی از توجهِ دختران عادت دارد. می‌دانستم پشتِ این دعوت، ولعی برای فتح کردنِ قلمرویِ تازه نهفته است. او عادت داشت با صمیمیت‌های سریع، آدم‌ها را رامِ خودش کند، اما سنگینی و وقاری که در من بود، اجازه نمی‌داد حریم ام به این سادگی‌ها باز شود. من از آن دست دخترانی نبودم که با اسمِ کوچک صدا زده شدن یا یک دعوتِ شیکِ استادی، دست‌وپایم را گم کنم و شبیه دختران دیگر، مشتاقانه به گفتگو تن بدهم. برای من، کلمات حرمت داشتند و حریم‌ها، ستون‌های شخصیت بودند.در برابرِ ادعایِ علاقه‌اش به فلسفه، هیچ نگفتم. سکوتی سرد و سنگین اختیار کردم؛ سکوتی که نشان می‌داد فریبِ کلماتش را نمی‌خورم و برای صمیمیتِ ارزان اش ارزشی قائل نیستم.کتاب را در کیفم گذاشتم، بندِ کیف را روی دوشم انداختم، به آرامی قامت راست کردم و با لحنی مودبانه اما کاملاً مرزبندی‌شده و محکم گفتم:«ببخشید، من باید بروم. وقت ندارم.»بدونِ اینکه منتظرِ پاسخ یا واکنشی از سمتِ او بمانم، با قدم‌های شمرده و باوقار از کلاس خارج شدم. او را با بهت و غرورِ جراحت‌دیده‌اش در میانِ صندلی‌های خالیِ کلاس تنها گذاشتم.چند لحظه بعد از خروج ام، او به سمتِ صمیمی‌ترین دوستم برگشت. با همان لحنِ جذاب و نفوذپذیرش به او گفت: «دوستت… خیلی متفاوت‌تر از همه‌ی آدم‌های این دانشکده است. هفته‌ی آینده یک همایشِ علمی بزرگ درباره‌ی فلسفه‌ی حقوق در دانشگاه برگزار میشه. ازت می‌خوام حتماً متقاعدش کنی که تو این همایش شرکت کنه. حضورش برای من خیلی ارزشمنده.»او می‌خواست مرا به قلمرویِ خودش بکشاند؛ جایی که در آن مقتدرتر بود. و من، بی‌خبر از تارهایِ نامرئیِ این تور، در آستانه‌یِ بازیِ بزرگی قرار گرفته بودم.امروز که به آن لحظه نگاه می‌کنم، تازه می‌فهمم: جهان، جهانِ نگاه کردن نیست؛ من فقط دیدن را دیر به کار بردم. نه از آن جهت که ندانم دیدن چیست، بلکه آن‌قدر به او، شخصیتش و علاقه‌ای که داشتم معتمد بودم، که از دیدن بازماندم.من نورِ وجودِ خودم را روی ویترینِ خالیِ او تابانده بودم و گمان می کردم این خود اوست که می درخشد ... بودم و گمان می‌کردم این خودِ اوست که می‌درخشد… حسینی حسینی Fri, 29 May 2026 03:10:09 +0330