https://virgool.io/feed/@m_20847837 شاید ماجرا همین بود.من فریاد میزدم و انها سکوت میشنیدند fa 2026-04-15 08:18:47 https://files.virgool.io/upload/users/4559772/avatar/xjSz3w.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_20847837 https://virgool.io/@m_20847837/%D9%81%D8%B1%D8%B2%D9%86%D8%AF-%D9%86%D8%A7%D8%AE%D9%84%D9%81-%DA%AF%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%DA%A9%DB%8C-%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%86-ecgv08sg2vch چرخ گردون،فرزند ناخلف هستی است.حاصل عشق اجباری فلک به مه و به بالینِ مرگ رفتن زندگی است.هرچه بود و هست قصه ی هزار و یک شب است که چرخ گردون بذر کین و حسد و زیان به برِ زمین کاشته تا بگیرد انتقام حجله خونین معشوق را از آدمیان بی سپر،بی دفاع و دست به زنجیر که نه راه گریزی است از این مهلکه و نه اندیشه خیری برای پایان..گه گاهی در این بازی نچندان مردانه صفت و عدل پرور که سراسر حکم تبعید و تسخیر و سلطه است ، صدای رعد به گوشِ کر ِاهل زمین می رسد.ارمغانِ خشم ِ بی پایان گیتی است در پسِ دستِ کوتاه مانده اش برای هم آغوشیِ زمین!ناگریز رنج قوانین نانوشته ی این بازی خونخواری گریبان آدمیزاد را سخت می‌گیرد.دست به دامان قضا و قدر و جبر الهی شدن ورود به هزارتویی است که راه ورودش قتلگاه و راه خروجش پرتگاهی بیش نیست.کدام کاوه از میان کدام آسمان یا دلِ کوه قاف،نشسته بر بال مرغ آمینی شایدم سیمرغی روزی بر فراز این زمین سالخورده اوج خواهد گرفت،کس نمی‌داند و آنکه به دانستن برمی‌خیزد، طعمه سنگ و گرگ و شغال میشود‌‌..خوش اقبالی اش در فرار از جنگل دیو سپید چندی به طول نمی انجامد که چرخ گردون میهمانِ ضیافت انزوا میکندش و به دست صاحب مجلسان طرد می‌شود..هیچ رخدادی سراسر شر و تماما نیک نیست..طعمه گرگ شدن هم کرامتی است که نصیب هر غزالی نمی‌شود که اگر جان سالم به در بری طعمه گرگ شدن که سهل است می شوی فرشته نجات غزال ها و غزاله ها...بذر کین،نهال شقاوت،دانه سلطه گرچه درخت تنومندی است اما گاه ریز جانداری که محو در برابر هیبت درخت ظلم است،موریانه میشود‌،کرم می‌شود و می‌گیرد حیات را از آنکه لیاقتش نیست..در وانفسای جدالِ انتقام هستی و مه و فلک که خیالِ بی خیالی جاودانگی دارند.روزی ناغافل زمینِ مسحور قصد رفتن می‌کند و به دار می آویزد خویشتن را..گرچه این حکایت یک دار و یک چارپایه دارد اما به اندازه سالیان سال قربانی در پسِ آن خفته است... mashoogh mashoogh Tue, 14 Apr 2026 13:19:40 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%AE%D9%88%D9%86%D9%87-uf5lthabwtpf همیشه دلم میخواست تو برام یه اسطوره باشی که هر وقت یادت میوفتم یه لبخند بزنم و از یه شادی ظریف استقبال کنم و به قول یه سریا پشتم بهت گرم باشه..راستش من نمیدونم پشتم بهت گرم هست یا نه! نمیدونم اگه یه روزی اشتباهی بکنم اولین ادمی که به ذهنم میرسه تو خواهی بود یا نه؟ کاش جوری رفتار میکردی که وقتی بهت فکر میکنم دلم بخواد هر مردی که وارد زندگیم میشه شبیه تو باشه..معیارم برای پذیرش و انتخاب همدم شبیه تو بودنش باشه..کاش درس عبرت نمیشدی که با خودم بگم دلم نمیخواد مردی که میاد سمتم شبیه تو باشه ...تو نقطه های خوبم داری اما ..نمیخوام از تو یه تصویر سیاه بسازم چون هرچقد این تصویر سیاه تر بشه اونی که اسیب میبینه من خواهم بود..یه وقتا تصمیم میگیرم هیچ تصویری ازت نسازم ..اروم از کنارت عبور کنم و راجب کارهات و رفتارت و حرفات و اخلاقت فکر نکنم و کنکاش نکنم تا این بوم نقاشی ای که کشیدی سیاه تر و کدر تر و دل زده تر نشه..اما مثل اینکه نه ! شما اصرار داری گند بزنی به نقاشی و تهش با یه حالت حق به جانب بگی اگه دوسم ندارید میزارم میرم! اره شما دارید از من فرار میکنید ! البته ازت ممنونم چون اولین تصویر من از دیکتاتور و زن ستیزی و مرد سالاری و همه اینا تو و ادمای شبیه تو هستند ..لمس کردن مرد سالاری و زن ستیزی و زورگویی و دیکتاتوری و تعصب از نزدیک باعث میشه بهتر بشناسمشون و هر آن به خودم یادآوری کنم باید رها شم و به همه نشون بدم جایگاه واقعی یک زن و معنی درست یک مرد چیه..به هرحال همه ادما از یه طریق به مفاهیم دست پیدا نمیکنن مثلا یکی ممکنه با دیدن یه رابطه خوب و سراسر عشق و احترام ایده آل هاش رو برای یه رابطه تعیین کنه و تو ذهنش یه لیست از باید ها بچینه و یکی ام مثل من ممکنه به لیست از نباید های قرمز تو سرش داشته باشه و باهاش پیش بره... همه میگن خونه امن ترین مکانیه که میتونی داشته باشی تو این دنیای پر از گرگ! اون بیرون همه چی به راحتی چاردیواری تو خونه نیست..اون بیرون دیگه دختر مامان و دختر بابا و بچه خونه نیستی..اینارو که میشنوم با ی لبخند نیمه جون تایید میکنم..باهاشون موافقم اینجا هرچقد بد خونه منه...درسته اینجا سخت میگذره و یه وقتایی نمیگذره..درسته حتی تو خونه خودمم از قضاوت و حرف زدن میترسم و همیشه از نگاهت میترسم..درسته من چیزی از تو بغل مامان گریه کردنه و بابایی نمیدونم اما من وسط همه اینا انسان بودن و خودمو حفظ کردم.شبانه روز تلاش کردم تا آدم خوبی باشم و نزارم اشتباه های این خونه از من یه هیولا بسازه.هیولایی که دست به دامان ادما میشه و از هیچ کاری ابا نداره تا بپوشونه زخماشو..من اما زخمامو تو آغوش گرفتم و پذیرفتمشون.... خیلی وقتا بذر بی تفاوتی و نفرت کاشتم تو دلم اما دست دلم به آب دادن نرفت...من خاطرات خوب زیادی دارم اما وزنه زخم بال اینجا سنگینی میکنه و من تا ابد تو حسرتش میمونم که کاش اینشکلی نبود.. اشکالی نداره(: من دوباره بال پروازمو میسازم و به همه نشون میدم میشه..نشون میدم زندگی همش همین نیست و میشه خیلی فراتر رفت...با همه اینا خوشحالم که مامانم هست تا برام چایی خوش رنگشو بریزه و بگه ادامه بده و زندگیتو بساز..من با همه بداخلاقیات خوشحالم که هستی جای خالیت ترسناکه! mashoogh mashoogh Sat, 11 Apr 2026 00:02:15 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%AD%D8%A7%D9%84-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%D9%88-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-wlt0j4rnvtsa مثل اینکه دوباره چرخ این زندگی چرخید تا اینجا بنویسم .از اخرین باری که اینجا نوشتم خیلی گذشته نه چون اینترنت ها وصل بود و سرگرم دنیای مجازی و واقعی بودم نه..چون حرفی برای گفتن نداشتم و در حال سوگواری بودم برای عکس ها و فیلمهایی که تمومی نداشتن...اون بند پاره شد و من معلق موندم بین زمین و اسمون..غم .خشم شد و تو سینه ام جا خوش کرد..زندگی به ظاهر ادامه داشت ..ادما میومدن و میرفتن اما من متوقف شده بودم..بهمن شد..اسفند از راه رسید اما من همچنان تو دی ماه گیر کرده بودم..همه چیز از کار افتاده ..تا اینجای متن و تو اسفند ماه نوشته بودم و حالا روزای اخر فروردینه..کلمه های قبل از دل ایران خشمگین و داغ دار بیرون اومده بود و حالا ایران با دلی پاره پاره از میان اوار ها و جنازه ها و غم های دیروز و امروز داره نگاه میکنه و نمیدونم توان فریاد و از دست داده یا سکوت و ترجیح داده! بگذریم خیلی وقته راجب روز مرگی هام با کسی حرف نزدم و کجا بهتر از ویرگول که تو خودم ترین حالت ممکن هستیم اینجا..زمستون سختیو گذروندم و تو مسیر کنکورم افتادم تو دست انداز چون اونی که داشت ماشینو حرکت میداد تو حال خودش نبود و خودشو متعلق به این ماشین و جاده نمیدونست..هیچوقت ماشینو نگه نداشت اما سرعتش انقد کم شده بود که یه وقتایی توهم توقف میزدن اطرافیانش ..خلاصه که دست از زندگی نکشیده بودم اما انچنان ام نزدیکش نمیشدم من و فعالیت های مفید و تلاش برای اینده شده بودیم دوتا غریبه که داریم تو یه مسیر و کنار هم پیش میریم اونم برا اینکه بقیه فکر نکنن باهم خصومت شخصی داریم..اظطراب واسترس ام که همراه همیشگی چون تا جایی که خودمو میشناسم تو بدترین حالشم نگرانه اینده و کارایی که باید انجام بده و اتفاقات پیش روشه..شاید 3 یا 4 ماه تو حالت عادی زمان زیادی نباشه اما این مدت منو خیلی تغییر داد..بزرگ شدنو و رشد کردنو حس میکنم..تو بهمن با دوستای خوبی آشنا شدم..البته معلومه که مجازی اما پیش اونا احساس صمیمیت و راحتی میکردم و دوسشون داشتم..لنگان لنگان به مسیر کنکور و درس برگشتم اما به قول یکی میدونستم کافی نیست..همه این مدت در تلاش برای رسیدن به جواب سواله به کجا میخوای برسی ؟ این همه سال چکار کردی؟ ارزششو داشت از دست دادن همه چیز؟ خودت کجای این داستانی؟ و بین همه این سوال ها صدای اطرافم میگفت تو درستو بخون رتبه خوب بیار بعدش فک میکنی که چی دوست داری و چی میخوای و به کارات میرسی و خب معلومه که کسی نمیفهمید من چی میگم..اما اون روزا سپری شد و رسید به صبح روزی که جنگ شد..تا همین امروز..راستش من بیشتر از 15 روزه که با دوستام حرف نزدم و همه راه های ارتباطی مو حذف کردم..فقط به این علت که میخوام ذهنم اروم بشه..این حالت و خیلی دوست دارم با اینکه دلم براشون خیلی تنگ شده اما تونستم دوباره درس بخونم..کتابایی که مدتها پیش شروع کرده بودم و دستشون و تو نصفه راه رها کرده بودم و به مقصد رسوندم..با بیگانه آلبر کامو شروع کرده بودم و مطمئنا اگه خونده باشید میدونید بعدش چه حسی داشتم..نگاه های منتظر سمفونی مردگانمو اجابت کردم و با ایدین راهی سفر شدم..و چقد به آیدین احساس نزدیک بودن میکردم..سمفونی مردگان تو سبک خودش شاهکاری بود لذت بخش! آخرین کتاب خونده شده ام به امید دل بستم بود ..هدیه تولد پارسالم از مهم ترین ادم زندگیم..میدونم بهش بی لطفی کردم که تا الان مونده بود ولی باهاش اشک ریختم چیزی که برا من خیلی سخته...از خوندن این تراژدی غمگین که تلفیقی از امید و شک و رهایی بود خیلی خوشحالم..راستی کلی کتاب جدید خریدم که چند روزه به دستم میرسه و من به مقدار خیلی زیادی براشون ذوق زده ام..بعد اون دوری از مجازی الان میدونم چی میخوام..علاقه نهفته ام به روانشناسی و روح ادما داره درونم بیدار میشه و از کجا معلوم که خودشو از بند ذهن پر پیچ و خم من ازاد نکنه و زندگی نکنه؟ اینکه هر انتخابی که میکنیم یه چیزیو ازمون میگیره ناراحتم میکنه اما میخوام اجازه بدم به خودم تا تجربه کنه و ببینه زندگی براش چی داره..رویای درس خوندن تو رشت به حقیقت میپیونده و صدای خنده هاش تو شهرداری میپیچه یا از ورق روح ادما تو تهران لذت قراره ببره؟ شایدم هیچکدوم و زندگی براش یه سوپرایز داره..همه اینا رو گفتم تا حواسم پرت شه اما امیدوارم حالتون خوب باشه.. mashoogh mashoogh Thu, 09 Apr 2026 15:43:10 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-11780-%D9%87%D8%A7-wjdic2h8ifwq Tw: یکم حالم بده و حرفام شاید اذیت کننده باشه، اگه شرایط روانی سختی دارین فکر میکنید نمیتونید نخونین، صرفا غصه خوردنه. ——— صدای رگبار میومد، یک نفر داد زد: «تورو خدا نزن! یک لحظه نزن!» انگار می‌خواست برای لحظه‌ای زمان برای فکر کردن بخره تا بفهمه چی داره میشه، صدای تیر؟ گلوله؟ رگبار؟ علیه دست های خالی ما؟ در ناباوری انگار میخواستیم بگیم اگه لحظه‌ای نزنی، بهت توضیح میدیم ما هم انسانیم و برای چی اینجاییم، انگار باور نکردنی بود، بی‌شرف، «یک لحظه» نزن.الانم شدیم «یک دقیقه اعدام نکن!» «یک لحظه اذان نگو!» که انگار شاید برای یک لحظه زمان بخریم تا بفهمیم چه بلایی سرمون اومده، تا شاید بتونیم توضیحی بدیم، اما مغز تو حالت بقا گیر کرده، فقط میخواد التماس کنه محض رضای خدا دنیا یک دقیقه ثابت باشه تا من بتونم یه جای سفت بایستم، من تنها به قدر ایستادن جای پا میخوام. خبر ها مثل سنگ میباره، هر اسم رو میخوای به خاطر بسپاری ده تا دیگه میاد.این ابهام خیلی سخته. وقتی حکم هایی که تعریف شده، افساد فی الارض، جنگ با خدا، تبلیغ علیهش، بغی، این احکام به نیت کار دارن. قاضی نیت مارو قراره بخونه و تصمیم بگیره، خدا و مناسک تبدیل به سلاح شدن، آینده یک الگوی تکراری شده از هر صبحی که بیدار میشی و هیچ‌وقت نمیدونی به چی چیزی بیدار میشی، خوابیدن دیگه برای خستگی در کردن نیست، ریسک سوپرایز شدنه. فردا صبح، باور ها، فکر هامون تبدیل به اسلحه های دستشون شده. یک جنگ با گلوله علیه حقیقت و معنا. به جون هم افتادیم، دعوا میکنیم و وقتی تموم میشه، به هم نگاه میکنیم و با خودمون میگیم این حق ما نیست، حتی اگه هیچوقت تو روی هم اینو نگیم، من دوستت دارم، نمیخوام دشمنت باشم، ما زخمامون رو از خیابونای یکسان گرفتیم. کی مارو گذاشت رو به روی هم؟سال ها و دهه ها جنگیدیم که سرنوشت و تقدیر وجود نداره و انسان ها حق آزادی و انتخاب دارن، تا وقتی بهش برسیم که بفهمیم بلکه دارن، اما بعضیا بیشتر، بعضیا برای زنده و مرده ی ما تصمیم میگیرن، تصمیم میگیرن از اونور دنیا یه دکمه بزنن و ما دیگه وجود نداشته باشیم، تصمیم میگیرن ما باید زندگی کنیم یا نه. برامون قرار داد مینویسن، آیندمون رو میفروشن، زندگیمونو قمار میکنن و ما دستمون به هیچی نمی‌رسه. هیچ انسانی برای این ها ساخته نشده، انسان ها ساخته شدن برای روتین، نظم، احساس امنیت، الگو های پایدار، تمام اینارو از ما گرفتن. وقتی عزیزت رو یک بار از دست داده باشی به ابهام، یک بار ناپدیدش کرده باشن تو ابهام، تو حتی تا آشپزخونه بره ترسیدی، وقتی خودت تجربه کرده باشی، میدونی که تو، بخوای نخوای مجرمی، چون الان بودن جرمه و نیت ما سلاح کشتار، چیزی که خودمون تصمیم نمیگیریم.نمیدونم چطور سرپاییم، زنده‌ایم، حتی هنوز داریم داد میزنیم نکش! مارو نکشید! و صدامونو فقط خودمون میشنویم. فقط میدونم عده ی کثیری از ما، فقط به جسم زنده‌ایم، تلاش میکنیم به جسم هم همدیگرو زنده نگه داریم و به زور زندگیمونو حفظ کنیم که شاهد باشیم. که یک جا بتونیم، شهادت بدیم که بر ما چه گذشت و با ما چه کردن. چون هیچ چیز دیگه‌ای برای زندگی واسمون نداشتن، چه بلایی سر یه ملت میارید که درست یا غلط، استعمار یا نه، آرزوی جنگ کنن؟ چیکار کردید که از بمب بارون شهرشون و خاکشون بدتر بودید؟ چقدر کشتید که حداقل اگر بهمون حمله ی نظامی شه بهتره؟ما حقمون این نبود، اینو به کی بگیم، به چه دردی میخوره؟ در تاریخ بنویسید بر ما چه گذشت، باز هم این بر ما گذشت، یک ملت دیگه آدم قبل نمیشه. نمیتونه بشه، چه این خشم و سوگ بجوشه و آتش شه و چه نه، چیزی که بر ما گذشت دیگه هیچوقت عوض نمیشه. mashoogh mashoogh Sat, 31 Jan 2026 09:54:16 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D9%82%D8%B6%DB%8C%D9%87-%DA%86%DB%8C%D9%87-b2mpkkx3yyql ‌«آیا بهتر نبود که می‌رفتم و در قبرِ خود می‌خوابیدم و می‌گذاشتم رویم خاک بریزند؟ آن‌وقت بدون وحشت از خدا می‌پرسیدم که آیا واقعا خیال می‌کند مخلوقاتش از آهن درست شده‌اند که بتوانند این‌همه درد و رنج را تاب بیاورند؟» mashoogh mashoogh Wed, 28 Jan 2026 14:39:47 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%BA%D9%85-%D8%A8%D8%A7-%DA%A9%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86-hmudo1d7qk24 ساعت 4 صبحه..حتی نمیدونم چرا تا این موقع بیدارم..حتی نمیدونم چرا امتحان فردا با اینکه هیچی ازش متوجه نیستم برام مهم نیست..غفط میدونم نشستم اینجا تو گوشم هندزفریه و مهیار داره میگه ..میشکفه این لاله ها تو دامنت نزار پژمرده بشن باز..فقط میدونم این روزا با یه نخ پوسیده به دنیا وصلم..خیلی پوسیده انقدر که از پوسیده بودنش عصبانی ام..نمیخوام پوسیده باشه..نمیخوام به یه باد که چه عرض کنم به یه نسیم بنده..میخوام برم..میخوام نباشم..شونه هام دیگه تحمل باری که این همه سال براش زیاد بود و نداره دیگه..یه مهر استعفا میخواد برا پای این قرار داد اجباری...حتی نمیدونم دارم چی مینویسم ..فقط میدونم الان باید رو کیبوردی که حتی برچسب فارسی ام نداره دستامو حرکت بدم وگرنه جایی ک نباید حرکت میکنه و اتفاقی میوفته که نباید...نمیدونم فردا یا پس فردا یا حتی مدت ها بعد چه اتفاقی قراره بیوفته فقط میدونم اینجا بودن ..این شکلی ادامه بدن..حتی اگه ی روزی ک من دیگه منتظرش نیستم خوب باشه ام من نمیخوامش..من اینروزا رو میخوام..من خودمو میخوام..گم شده...نیست ..نمیتونم پیداش کنم..گذاشته رفته اما جسمشو جا گذاشته..من این روزا ی جسم خالی از روحم که دیگه توانی نداره...باید بخوابم اما یادم نمیاد اخرین بار کی درست خوابیدم..کدوم شب و کامل خوابیدم..شب کش بیاد..فردا نشه...من توانایی هندل کردن هرروزه این روزا رو ندارم..ببخشید ولی دیگه حتی کلمه ای ام ندارم برا گفتن...من غم هستم با اندکی انسان...به مقدار خیلی کم نه لازم mashoogh mashoogh Tue, 27 Jan 2026 04:06:33 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%A7%D8%BA%D9%88%D8%B4-ma5bcpynosc2 این روزها میان نفس کشیدن و نفس بریدن در ترددم.. دستم به هیچکدامش بند نیست! هیچ آغوشی برایم باز نیست.. میان راه مینشینم.. شاید دست سرنوشت و تقدیر هردو رفیق نیمه راه بودند! میدانم روزی..لب عصری بلند خواهم شد اما.. تاوان نشستن های از سر اجبار را چه کسی خواهد داد؟! _معشوق mashoogh mashoogh Sat, 24 Jan 2026 17:22:16 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%88-%D8%A8%D9%87-%D9%82%D9%84%D8%A8-%D9%85%D9%86-%D8%A8%D8%B2%D9%86-m5twr8pmopd5 شکنجه این روزا دیدن تاریخیه که توش داریم زندگی میکنیم و احتمالا ایندگان از اون به عنوان عصر پیشرفت قراره یاد کنند..البته نه همه آینده چون تو آینده مایی وجود داره که قراره از هرچیزی صحبت کنه جز پیشرفت..جز زندگی و جز ارامش..قراره از قطعی اتصال بین المللی بگه که به بهونه ایجاد امنیتی که هیچوقت نداشتیم اعمال شد اما تنها دلیلش خفه کردن من و ما بود..دیروز که به صورت خیلی درب و داغون تونستم وصل بشم حقیقتی که تمام این مدت ازش فرار میکردم سیلی شد و خورد تو صورتم..شبیه بازی مافیا میمونه..شب که میشه..شهروندا که خوابن..کسی نمیدونه چی شده..کافیه صبح بشه اونموقع است که شهروندای بیگناه دونه دونه از بازی بیرون میرن..مافیا پوزخند میزنه و ابراز ناراحتی میکنه از مردن هم بازیش..اشناست نه؟ این سناریو داستان این روزای ماست وقتی تو گوشه گوشه شهر دنبال جنازه عزیزامون میگردیم و برای عزاداری اجازه نداریم وگرنه خبری از جنازه و خاک سرد نیست تا اروم بگیریم..حالا بماند که شیپور به دست گرفتن و تهمت تروریست و اغتشاش گر و ضد وطن و خرابکار به جوونای پر پر شده مون میزنن و مایه ننگ میدونن..کسایی که جونشونو کف دست گرفتن چون دیگه جونی براشون نمونده بود..اون دختر پسر 17 18 ساله که حتی خانواده شون از جنازشون خبر ندارن ام نیروی اموزش دیده امریکا و اسرائیل بودن ؟ کسایی که پنجشنبه با هزار امید رفتن بیرون و طعمه گلوله و تجاوز و شکنجه شدن همه شون مزدور بودن و پول گرفته بودن؟ از کدوم قبیله بودید که دستاتون بوی خون میده و نفستون صدای مرگ میده..تربیت شده کدوم مکتب بودید که تو خیابونا جوی خون راه انداختید و اسمشو گذاشتید حمله تروریستی دشمن؟ با خودتون چی فکر کردید وقتی به ساق پا میزدید تا هم وطنتون بیوفته رو زمین و کمرش خم تر شه؟ دم از غیرت و مردونگی و شرافت زدید اما دختری که از ترس به خودش میلرزید اما نوای ازادی سر میداد و تهدید به تجاوز کردید و تهش گفتید خراب بود و همه خواسته اش لخت شدن تو خیابون بود..نه عزیز من ..اون خواسته اش زندگی ای بود که شما ازش گرفتید..نفسی که هربار میکشید و درد تو تنش میپیچید از درد بودن شما بود..دیگه وقتشه به جای نشون دادن داعش و جنایتاش خودتونو نشون بدید اون موقعی که زانو رو گلوی جوون 20 ساله گذاشتید و به مادرش توهین کردی و پوزخند زدی..اون موقعی که بعد روزها بیخبری تنها خواسته دخترا قرصی بود که جلوی نابود شدن زندگیشو بگیره..میبینی ؟ کاری کردید که تو اون حالت ام به فکر ابرویی که شما ریختید بودن..کشتن مردم و گرسنه نگه داشتنشون و گرفتن زندگیشون فقط از شما برمیاد..چندتا مهسا باید بخاطر دختر بودن تو قاموس شما بمیره؟ چندتا نوید افکاری بخاطر گناه نکرده قراره اعدام بشن؟ چندتا مختاری و پوینده قراره بخاطر نوشتن و ازادی خواهی قربانی قتل های حکومتی شما بشن؟ تا کجا قراره ادامه پیدا کنه مفقود شدن سپهر ها؟چندتا ندا؟ میخوام بدونم دیگه قراره چندتا محسن شکاری با گناه نکرده فقط 26 روز بعد دستگیری پای دار بره{ شنیده بودم پای بیگناه پای دار میره اما بالای دار نمیره اما دروغ بود ..همش دروغ بود} و پدری که سر بچه اشو میبره با یه سند راست راست تو خیابون بچرخه؟ ما روح رومینا و نیکا و علیرضاییم..حتی اگه همه تلاشتون برا خفه کردن ما باشه..راستی لیست کشته هاتون هنوز تکمیل نشده؟ شاید بهتره اینسری به جای کشتن نخبه هامون تو هواپیما اونا رو تو کشتی سلاخی کنید ها؟ میتونید بگید دشمن میخواست خلیج فارس و بگیره و حمله تروریستی بود..البته که خلیج الان نه فارس نه عرب که چینیه..دیگه ادامه نمیدم نه چون تموم شده چون کربلا پیش جنایتاتون قد خم کرده..نمیدونم شما الانم وصل هستید یا نه چون من نیستم اما وصل شدن دیروز شبیه به رخ کشیدن قدرت بود..مثل پوزخند میموند که دیدید نمیتونید کاری کنید؟ دیدید به تعداد جنازه ها اضافه شد همونطور که به تعداد صفر قیمت ها اضافه شد و شما نمیتونید دم بزنید؟ یکی ببنده در این سیرک و چون دیگه خنده دار نیست! دیگه وقتشه دلقکارو از تلوزیون جمع کنید و بریم سراغ حقیقت ها چون این صبر سر اومده.. شوخی خوبی نبود پس تمومش کنید..مهم نیست اگه هیشکی بهمون حق نمیده حتی برا سوگواری و هنوز توقع دارن ادامه بدیم به زندگی که زندانی بودن اسم برازنده تریه براش..دیگه قلبم طاقت نداره و تو سردرگمی دارم خفه میشم..از زنده بودن خودم شرمنده ام و کاری ازم برنمیاد جز نوشتن ..البته اگه بتونم..سرزمین مادری اه چه ساده باوری! و اما سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم..مخاطب من هر ادمیه که دم از انسانیت میزنه و ذره ای شرافت تو وجودش هست... mashoogh mashoogh Sat, 24 Jan 2026 09:45:20 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D9%85%D9%86%D9%85-tyrret6q2lf2 دقیقا همین خب عکسی که گداشتم شرح حال خودمو با این تفاوت که دور من کتابایی به زبان انگلیسی نیست..نه تنها نیست بلکه یه ورم عربی و دینیه و روبروم زیست بازه..کنارمم پر لباس و عود و شمع و اکسسوری و ساز و اینا نیست..یه شاخه گل خشک شده اس که سوغاتیه ازمون قلمچیه که دوستم برام چیده..1984 و گذاشتم کنارم نه برا اینکه بخونم چون قبلا خوندم{هرچند که دلم میخواد باز بخونمش} فک کنم به عنوان ایینه دق گذاشتم کنارم تا هی یه صدایی بگه میبینی؟ میبینی زندگیتون چقدر شبیه کتابایی جورج اوروله؟ همه چی از اون مزرعه شروع شد تا رسیدید به اینجا..همزمان به اینا فکر میکنم و در عین حال میدونم فردا امتحان دارم..پس فردا امتحان دارم..فراش ام امتحان دارم..میدونم باید زبان بخونم درحالیکه یه کلمه ام حالیم نیست..نشستم پشت میز و دریغ از یه دقیقه تمرکز..یار همیشگی؟ بله موزیک..نفس بیب من نیست استیبل..ببخشید حس عوض کردن زبان و نداشتم..اگه میتونستم هندزفریمو مثل یه سرم به خودم وصل میکردم..مطمئنم زندگی بهتر میشد..همزمان که پنل کلاسام بازه یواشکی میرم تو سایت بنوبوک و به کتابا نگاه میکنم..کار همیشگیمه..با دیدن کتابایی که میخوام ذوق که نمیدونم میشه اسمشو گذاشت یا نه ..اما هرچی هست دلم میخواد داشته باشمشون..ادم خواران..غرور و تعصب..خاطرات کتابی..و یه لیست جذاب که نبود وقت و شرایط مارو از هم دور کرده..بعدشم با خودم میگم بیخیال دختر مطمئنم فانتزی داشتن کلی کتاب که برا خودته یه روزی واقعی میشه...همین الانم کتابایی که داریو قبلا نداشتی..مدتها بود میخواستی سمفونی مردگان و بخونی و خب الان داری میخونی..البته میدونم که میخواستی سمفونی خودتو بخونی نه کتابخونه اما ب هرحال یه وقتایی واقعا مهم نیسته..این قضیه کتاب برام همیشه غمگین کننده اس پس ذهنم سریع حمله میکنه به بافتی که دیروز دیدم و چقد دلم خواستتش اما به بابام نمیگم چون من بچه اولم و یکم زیادی فکر میکنم...عی بابا دوباره که حرفایی زدم که همتون میفهمید چی میگم..اشکال نداره ..میتونم از کنکور 5 ماه دیگم بگم ها؟ که استرسش داره جون به لبم میکنه و دارم موهای پیچ خوردمو از دست میدم و با اجازتون 11 کیلو کم شدم بدون هیچ تلاشی برای کاهش وزن و دست چپ ام انگار میدون دار شده و هی بدتر میشه! مثل اینکه اینم جالب نبود و چیز امیدوار کننده ای نداشت..اشکال نداره ..بزارید از روزی که با دوستام قایمکی رفتیم بیرون و کلی خوش گذشت و جوراب ست سالیوان گرفتیم بگم..گل سر گل رز به موهای مشکیم خیلی میاد و دوسش دارم..کلی برف باریده بود و از سرما یخ زده بودممم....خب دیگه الان از سرما دارم منجمد میشم بقیه اش بمونه برا بعد.. mashoogh mashoogh Fri, 23 Jan 2026 16:27:54 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%85%D9%86-%DA%A9%D9%88-demw7qithm4t حوصله ادبی نوشتن و استعاره درست کردن و فلسفی حرف زدن و ندارم..الان یه ادم شاکی ام..از جایی ک توش قرار دارم تا حسی ک تو سینمه و چیزایی که ندارم..میدونی بیشتر از همه چی از محدود بودنم شاکی ام..اینجا مجبور نیستم خودمو سانسور کنم پس میخوام حرف بزنم..18 سالمه تقریبا و هنوز نمیتونم ارتباطی بگیرم..هنوز به اون دختری که تو مدرسه منو میبینه و میگه میشه شمارتو بدی کارت دارم نمیتونم شماره بدم..چرا؟ چون من اصلا شماره ای ندارم..هنوز برای وصل شدن به اینترنت باید دنبال یه نقطه برا اتصال باشم..اکانت تلگرام؟ اره دارم ..اونم دوتا..اما ایا برا منه؟ شماره اش؟ نه..رو گوشی منه؟ نه ..چون من اصلا تلفنی ندارم و همه زندگیم تو لپ تاپ ام خلاصه میشه..اهنگام..عکسام..همه چیم...چند روزی میشه بابابزرگم تو فکر خریدن یه گوشیه برام اما فقط در حد حرف و انگار نه انگار من 18 سالمه..بابام میگه تو ک انقد صبر کردی 5 ماه ام صبر کن کنکورت تموم شه خودم قراره یه خوبشو بخرم برات..اما من عصبی ام..و همه عصبانیتم به خاطر نداشتن گوشی نیست..بخاطر نداشتن ازادی ایه ک حقمه..که برای ی بیرون رفتن خوابگاهو میپیچونی و استرسی اینکه کسی نبینه رو داری..که وقتی میخوای ب مشاورت زنگ بزنی دنبال گوشی میگردی..که ....که نمیتونی از خودت و چیزایی ک دوست داری عکس بگیری..میدونی..دلم میخواد ازادانه ارتباط بگیرم با بقیه.انقد خودمو محدود نکنم..زندگی کنم..یه تیکه از موهای فرمو سبز کنم چون عاشق رنگ سبزم..هرروز به تعداد کتابایی که میخونم اضافه شه چون خوندن ارومم میکنه..نقطه ویرگولی که مدتهاست رو دستمه رو تتو کنم...هدفونمو بزارم و پیاده روی کنم..با حسرت به علایقم نگاه نکنم..که من بیش از حد نگرانم..استرس دارم و کسی این حوالی نمیفهمه..فکر کنم تاوان به دنیا اومدن تو خاورمیانه و جغرافیای ایران و محبوس شدن تو ی شهر کوچیک و گرفتار خانواده شدنه...اره میدونم 5 ماه دیگه کنکور دارم و باید قبول شم چون راه نجاتمه..البته شاید ..چیزایی که به خاطرش از دست دادم می ارزه؟ ..احساس تنهایی میکنم..توانم و از دست دادم..هی میخوام به زندگی برگردما اما مثل قبل نمیشه..اما من حتی نمیدونم چی دوست دارم..اصلا من میتونم چیزیو دوست داشته باشم؟..یادگرفتم شجاع باشم..عقایدمو حفظ کنم و نزارم ازم بگیرن..تلاش میکنم زنده بمونم..فکر خودکشی و خاموش کنم تو سرم و با خودم بگم هی رفیق باید ادامه بدیا..اما ته دلم از این ادامه دادنه خستم...دلم زندگی میخواد...نفس میخواد..هوا میخواد..همه حرفام نصفه است..مثل الان..مثل زندگیم..مثل حالم...ببخشید اگه نوشته هام سر و ته ندارن..حالشون مثل حال خودمه! mashoogh mashoogh Thu, 22 Jan 2026 22:21:30 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%DA%86%DB%8C-%D9%81%DA%A9%D8%B1-%D9%85%DB%8C%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-%DA%86%DB%8C-%D8%B4%D8%AF-g2eushu3d6ba چندماه دیگه 18 سالم میشه و من هیچ تصوری ازش ندارم..قبلا فکر میکردم خیلی سن جذابیه..به سن قانونی میرسم..خوشحالم..تکلیفم مشخص میشه و ازادانه رفتار میکنم ..اما الان تو بهمن ماه ..5 ماه مونده به کنکور..فکر گند زدی یه لحظه رهام نمیکنه..حالم خوب نیست..حوصله کاریو ندارم..تنهایی امونمو بریده..دست و دلم به درس نمیره..حتی نمیدونم چرا الان رشتم تجربیه و چی دوست دارم و قراره چی بشه..خودمو گم کردم و حتی توان اینکه دنبالش بگردمم ندارم..تو استانه 18 سالگی برنامه خودکشی که مدتهاست تو ذهنمو رو میچینم گه کی و کجا و تو کدوم شهر قراره قبول شم تا انجامش بدم..غم؟ زیاد..استرس؟ رها نمیکنه..امید؟ یه کلمه نصفه جون..ادامه دادن؟ دیگه تو توانم نیست...دلم میخواد پیدا شم..خودم..زندگیم..اصلا من کی ام؟ mashoogh mashoogh Wed, 21 Jan 2026 21:28:05 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%AF%D9%88%D8%B1-%D8%B4%D9%88-eokma72vchvz مرا در اغوش مگیر..دستانت را پناهگاه جسم نحیف ام مکن..روحم را زنجیر قلبت مکن..نگاهت را از میان بخار شیشه به جست و جوی خط لبخندم مفرست..بگذار همین حوالی ارام و بی صدا درون پیله تنهاییم بمانم..دور بمان ..از تنم از روحم و از افکارم ..تو زیبایی ..تو پلیدی..تو مرا میدانی و میبینی..مرا در اغوشت پناه میدهی و من بسان کودکی خوش خیال خام رویای شهر بازی میشوم غافل از انکه دالان خیالم منتهی به شهر خرابه ای میشود که چرخ و فلک زنگ زده اش خانه من خواهد شد..خانه ای سرئ و بی روح که با لبخند ..ارام..با اطمینان خاطر بال های تک پروانه قلبم را میچیند و زیر کفش های زهوار در رفته اش لگدمال میکند..حلال شرع را بر خود حرام میکنم و پرده صراحت را میدرم ..تیغ بر گلویم میزنم تا پس دهد..دوستت ندارم را نثارت کند ..چشم هایم را میهمان قهوه ای زهر الود میکنم تا نم پس ندهد..راز دل را فاش نگاه نافذت نکند و باز مرا به دامان پرتگاه سرد تو باز نگرداند..خانه ام را اتش کده ای ساخته ام به پرستش الهه تنفر..هر شامگاه محو نگاه عود روشن شده ای میشوم که به امید نفرت روشن شده است و منتهی به اشک عشق میشود....رهایم کن..همانگونه که ناگاه ب میان امدی..از میان برو.. mashoogh mashoogh Tue, 20 Jan 2026 17:58:46 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-jvj71ipklnnv واقعیت اینه که نمیدونم باید چجوری شروع کنم به صحبت کردن راجبش..هرروز و هر لحظه ساعت ها با خودم راجبش صحبت میکنم و وقت نوشتن که میرسه انگار نه انگار! شبیه بچه دو ساله ای میمونم که حتی حرف زدنم بلد نیست.مطمئنم شما منو میفهمید و میدونید وقتی میگم میخوام راجب حس ام از وطن خون الودمون بنویسم اما کلمه ها همراهی نمیکنن یعنی چی! شاید باید راجبش فقط به چشم های هم خیره بشیم و حرفامونو از چشم های خیسمون بخونیم..بزارید از حس عذاب وجدانی شروع کنم که همیشه همراهمه و شبیه اتش زیر خاکستر میمونه..هر بار که اسم ایران به گوشم میخوره..هربار که ارزو ی برباد رفته یکی از هم وطنامو میبینم..هر بار که شاهد مرگ و قتل یک نفر از خودمون هستم سراغم میاد و یقه امو میگیره که چکار کردی؟ همه تلاشت برای نجات وطنت همینه؟ همیشه میترسم اگه سالها بعد از این مهلکه جون سالم به در بردیم و اگه یه روزی دختری از جنس من ازم پرسید برای ازادی چکار کردی؟ چه حرفی دارم بزنم بهش..چجوری شرمندگیمو نشون ندم؟ اصلا مگه میشه نشون نداد؟ تو همه سالها تفکراتم و مخفی نگه داشته بودم از نزدیک ترین ادمای زندگیم چون میدونستم قرار نیست پذیرفته بشه..نه افکارم و نه خودم که اون دختر بچه ای که هرچیزی که بهش گفتیم و قبول کرده بود و انجام میداد حالا چجوری داره مخالفت میکنه و ساز خودشو میزنه؟ بله به چه حقی ازادی و حق خودشو و اطرافیانشو و هم نسل هاش میدونه..ترسی از تغییر تو وجودم ریشه کرده بود که باعث میشد همیشه به خودم بگم "تو همینی" ..زمان برد تا بفهمم اینی که از من ساختن من نیستم..با ترس شروع کردم به تغییر و همونطور که میدونید کم کم طرد شدم..صداهای دورم این تغییر و سوغاتی پر از ننگ دوستام و کسایی که باهاشون معاشرت میکنم میدونستن و معتقد بودن که بقیه دارن عوضت میکنن اما من فقط داشتم خود واقعیمو پیدا میکردم ..بله قصه از وطن رسید به من چون برای تحول وطن باید از خودم شروع میکردم..باید یاد میگرفتم بیان کنم بدون اینکه بترسم..قصه غصه برای ایران چیزی نبود که تازه باشه..اما هرچقدر که زمان گذشت فهمیدم چه ها که بر سر این خاک نیاوردن و دم نزده..همدم این غصه شد موسیقی هایی که شبیه ما بودن و بهم یاداوری میکرد تنها نیستی..هستن ادمایی که عصبانی ان..زخمی زخم وطنن و کاری ازشون برنمیاد..ادمایی که "ترانه" رو میبینن و نمیتونن برای حسی که توش عصبانیت .دلخوری.ناامیدی.امید و بی چارگی داره اسم بزارن..هستن کسایی که قتل مختاری و پوینده از یادشون نرفته..کسایی که هنوز صدای نوید افکاری تو سرشون میپیچه.."سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم"..کسایی که هروقت موزیک گوش میدن به این فکر میکنن که چرا باید بودن این صداها تو خاک خودمون بشه حسرت؟ ..مطمئنم شما ام هر زمان که فکر مهاجرت به سرتون میزنه و حقیقت اینکه نه میتونی اینجارو بسازی نه میتونی بری مثل یه سیلی تو گوشتون صدا میده و برای بار چند هزارم قلبتون مچاله میشه...شما ام هنوز صدای دخترایی که به جرم نکرده جون دادن تو گوشتونه مگه نه؟ ..کاش همینجا تموم میشد..کاش دیگه چیزی برای گفتن نداشتم..کاش حرفی از تشنگی ارومیه..از صدای سرفه شهر ها..از اعترافات اجباری..از پرتگاه اختلاف طبقاتی..از قتل های علاقه..از تاراج میراث نفت و گاز..کاش حرفی از هیچکدومشون نداشتم ...کاش اونروز از استرس کشته شدن ادمایی که حتی نمیشناسمشون 5 صبح از خواب نمیپریدم و لحظه به لحظه در حال چک کردن اخبار نبودم..ساعت های عجیبیو گذروندم..عذاب اینکه به دلیل موقعیت جغرافیایی و خانوادگی که توش به دنیا اومدم هیچ قدمی نمیتونم برای این ازادی بردارم اما بقیه جونشونو کف دستشون گرفتن..هرچقدر ساعت به 8 شب پنجشنبه نزدیک میشئ به تعداد ادمایی که وداع میکنن ..که میگن پای ازادی بمونید..که از همیشه امیدوار ترند اضافه تر میشد و من مدام میگفتم لطفا زنده بمونید..لطفا سالم برگردید..ما هنوز به هم احتیاج داریم...نگران کسایی بودم که از هیچکدوم چیزی جز اسم کاربری نمیدونستم..اشک ام درمیومد و تند تند عذرخواهی میکردم بخاطر چیزی که دست من نبود...زنده موندید؟اونشب و شب بعدش سالم برگشتید؟ یا قربانی خشم شدید؟ یا چشنده طعم گلوله ای شدید که دیگه ساچمه نبود..؟نکنه توام نفست بخاطر گاز اشک اور گرفت چون تنها خواسته ات ازادی بود..تموم این روزا زیر لب میگم { به جای او به قلب من بزن..} ..راستش دیگه نمیتونم بنویسم ..نمیتونم صدای تو مغزم که بهم میگه دیدی اون همه خونو؟ دیدی بازم ازادی یه رویا شد که برای رسیدن بهش کلی خون ریخت و به زبون بیارم...اما من هنوز امید دارم..امید دارم برا روزی که یه زندگی معمولی برامون ارزو نباشه..که زن بودن یه عذاب نباشه هر چند که مرد بودن ام شده کابوس...بیاین بمونیم تو تاریک ترین روزای هم..اینو دارم میگم در حالی که هرروز بیشتر از قبل میشکنم.. mashoogh mashoogh Sat, 17 Jan 2026 18:48:30 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86-%D9%86%D9%88%D8%B1-eeo8uxhllhep نمیخوام اینجا باشم ودوباره همه انتظارا افتاد رو دوش خم شده من..میخوام فرار کنم ..دست از سرم بردارن..صدای موزیکو تو گوشم زیاد میکنم تا شاید برا یه لحظه ام شده فرار کنم از این وضعیت..کودک درونم داره جیغ میکشه و هیچکس نمیبینه..گریه تا لبه چشام بالا میاد و من برای بار هزارم قورتش میدم..میخوام تو این اتاق محو شم..ادما یادشون بره منی وجود داره ..جسممو به باد بسپارید همونطور که روحمو به خاک سپردید..لبام کش نمیاد برای هیج تظاهری..تهش دوباره من بدهکارم..بودن ادمایی که منو نمیبینن و نمیبینن و نمیبینن داره اذیتم میکنه..هوا کمه..نگاه زیاده..همه رو میشناسم و اسماشونو بار ها تکرار کردم اما غریبه ان..غریبه تر از رهگذر تو خیابون که کنارم لبخند میزنه تا بخندم...اصلا کسی منو میبینه؟ من هستمم..منو میبینید؟ میبینید شکستم؟ میبینید هر روز و هر لحظه به خودم التماس میکنم بمونه؟ اصلا میفهمید چشام هرروز داره سرد تر میشه؟ اصلا تا حالا به چشای من دقت کردید؟ کاش یکی بیاد و منو ببره...نه ..نه..کاش خودم برم..انقد دور..انقد دور که حتی باد ام نتونه عطر تن امو بیاره..انقد دور بشم که برای به یاد اوردنم دست به دامن عکس های نداشته ام بشید.. شما حتی با خودتون فکر ام نمیکنید چه بلایی سز اون دختر بچه اوردید..همیشه فکر کردید قربانی این داستان خودتونید..اونی که دنیا باهاش تا نکرد شمایید..هیچوقت نفهمید یه دختر بچه چجوری با گریه میخوابه..چجوری با هر صدای بلندی به خودش میلرزه..چجوری به خودش قول یه روز بهتر و میده..که چجوری هر بار شما رو تو دلش میکشه و دفعه بعد شما دوباره قلبشو میشکنید..هیچوقت نفهمیدید چجوری سرپا شد.چجوری عطش دیدن یه محبتو تو خودش کشت..الانم نمیفهمید که یه دختر بچه مرده هرروز به جای رویا پردازی به خودش میگه فقط یکم دیگه تحمل کن ..بالاخره یه روزی بعد از خوردن یه قهوه و گوش دادن به موزیکی که دوست داری..بعد لبخند زدن به یه عابر پیاده ..بعد اعتراف حست البته اگه حسی برات مونده باشه..شروع به پرواز میکنی..شایدم برای اولین بار شنا میکنی..راستش هنوز تصمیم نگرفتم که پایان باشکوهم قراره چه شکلی باشه البته زیادم مهم نیست ..میرسیم به پایانی که خیلی وقته شروع شده فقط منتظر یه زمانه.//// mashoogh mashoogh Fri, 16 Jan 2026 20:17:25 +0330 https://virgool.io/@m_20847837/%D9%81%D8%A7%D9%82%D8%AF-%D8%B9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86-eptyyicjiabt مدت زیادی میشه با کلمه ها غریبه شدم..یه غریبه اشنا که همه منو میشناسه..منو دیده..منو شنیده و منو لمس کرده.یادم میاد یه روزایی از بغل هم جم نمیخوردیم .هر لحظه منو میفهمید ..میفهمید و ارومم میکرد..نمیدونم از کی غریبه شدیم..از کی دست به قلم شدم اما کلمه ها راه فرار و پیش گرفتن..دیگه نمیتونستم نه که نخوام نه که چیزی برای گفتن نداشته باشم نه..من همچنان پر از حرف نزده بودم و سکوت تنها واژه ای بود که همراهم بود..امروز کلمه ها از ته وجودم فریاد میکشیدن..التماس میکردن و تمنای نجات میکردن..تن من چاه بی پایانی شده بود که سراسر این سالها درونش محبوس شده بود ..صدای التماس کلمه ها بین گریه های دختر بچه درونم گم میشد ..دختر بچه زخمی من زیر خاکستر این سالها داشت جون میداد و من اما فقط شاهد رد خونی بودم که از تن بی جون کلمه زندگی میچکید..چشم هاش..چشم هاش دیگه سویی نداشت.همه امید زندگی نا امید شده بود..سرمای تنش تنها چیزی بود که نصیب ذهن اشفته من میشد..دلم میخواست کنارش بشینم و براش از دوباره روییدن بگم ..از نقطه ی روی ویرگول براش بگم..اما حتی اونم دیگه حرفامو باور نمیکنه..نگاهم میکنه و نگاهش داد میزنه که حتی خودتم امید و باور نداری..به همه میگی به "امید دل بستم"اما تو حتی اونو نمیشناسی.تنها نقطه امیدواری تو هر روز صبح تکرار میشه وقتی چشم هاتو باز میکنی و امید داری صبح نشده باشه..چشم هاتو میبندی و امید داری زندگی به احترام تن خسته تو صبر کنه ..صبر کنه و تو اروم از کنارش عبور کنی تا تموم شه..بیدار شو عزیز دل خسته من..داستان تو نبود اما محکوم به روایت شدی.. mashoogh mashoogh Fri, 16 Jan 2026 12:22:09 +0330