https://virgool.io/feed/@m_21198333 من آرشم دامپزشکی که نجار شد ولی عشقش نویسندگیه وقتی وارد صفحه من می‌شید وارد دنیاهای خیالی ترسناک جنایی و حماسی خواهید شد پس بزن بریم 😎 fa 2026-06-15 21:34:00 https://files.virgool.io/upload/users/4200666/avatar/psuZeh.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_21198333 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%DB%8C%D8%B3-%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%87-f65vzewthtl8 باران از عصر شروع شده بود؛ نه آن‌قدر تند که آدم را فراری بدهد، نه آن‌قدر آرام که فراموشش کنی. فقط همان‌طور بی‌وقفه روی سنگ‌فرش خیابان می‌نشست و شهر را در خودش حل می‌کرد.من از سر بی‌حوصلگی وارد کافه شدم.کافه‌ای باریک و کوچک ته کوچه‌ای قدیمی؛ پنجره‌های بخارگرفته داشت و چراغ‌های زرد کم‌نور. پشت شیشه‌ها دنیا خاکستری بود، اما آنجا انگار زمان آهسته‌تر حرکت می‌کرد. بوی قهوه‌ی تازه با بوی چوب قدیمی قفسه‌ها درهم آمیخته بود، و از بلندگوی کوچکی پشت پیشخوان موسیقی پیانوی آرامی پخش می‌شد.روی میز کنار پنجره نشستم.فنجان قهوه را که آوردند، دستانم را دورش حلقه کردم. گرمایش خوب بود. شبیه این بود که کسی بی‌حرف، فقط برای چند لحظه دستت را گرفته باشد.آن وقت بود که او را دیدم.پشت میز روبه‌رویی.دختری با پلیور خاکستری روشن و موهایی که از رطوبت باران کمی موج برداشته بود. کتابی باز جلویش بود، اما بیشتر از آنکه بخواند، به شیشه نگاه می‌کرد؛ به قطره‌هایی که پایین می‌آمدند و چراغ‌های خیابان را در خودشان می‌شکستند.نمی‌دانم چرا حس کردم او هم مثل من، برای فرار از چیزی به آنجا آمده.چند دقیقه‌ای گذشت. بعد، وقتی گارسون برایش قهوه گذاشت، فنجان از دستش سر خورد و کمی روی میز ریخت.بی‌اختیار دستمالی برداشتم و جلو رفتم.گفتم: «فکر کنم این بارون باعث شده همه‌چیز از دستمون لیز بخوره.»لبخند زد.لبخندی کوچک، انگار چیزی خیلی دور را به یاد آورده باشد.گفت: «یا شاید بعضی چیزها همیشه می‌خواستن بریزن و فقط منتظر یه عصر بارونی بودن.»روی صندلی مقابلم نشست.طوری ساده و طبیعی که انگار از قبل قرار گذاشته بودیم.اسمش لیلا بود.گفت بعضی عصرها می‌آید اینجا فقط برای اینکه چند ساعت هیچ‌کس چیزی از او نخواهد.من گفتم گاهی آدم به جایی نیاز دارد که لازم نباشد توضیح بدهد چرا ساکت است.سرش را تکان داد.بعد بیرون را نگاه کرد و آرام گفت: «به‌نظرت چرا بعضی آدم‌ها رو همون لحظه‌ی اول انگار می‌شناسیم؟»به خیابان خیس نگاه کردم.مردی زیر چتر از کنار پنجره رد شد. نور چراغ روی آسفالت افتاده بود و همه‌چیز شبیه رؤیا بود.گفتم: «شاید چون قبل‌تر، یه جایی توی تنهایی‌مون منتظرشون بودیم.»نگاهم کرد.برای چند ثانیه هیچ‌کدام حرف نزدیم.اما سکوت عجیب نبود. سنگین هم نبود.از آن سکوت‌هایی بود که آدم دوست دارد طول بکشد.لیلا از کتاب‌هایی گفت که نصفه رها کرده بود. از شهری که سال‌ها پیش ترک کرده بود. از این‌که بعضی آدم‌ها بعد از رفتن، صدایشان هنوز در ذهن می‌ماند.من هم از شب‌هایی گفتم که بی‌دلیل بیدار مانده بودم. از حس عجیبی که بعضی خیابان‌ها به آدم می‌دهند. از این‌که گاهی خوشبختی، نه اتفاق بزرگی‌ست و نه مقصدی دور؛ شاید فقط همین باشد که جایی نشسته باشی، بوی قهوه بیاید، باران ببارد، و روبه‌رویت کسی باشد که حضورت را آرام‌تر می‌کند.لبخندش این بار روشن‌تر شد.گفت: «فکر کنم آدم‌ها کمتر از چیزی که فکر می‌کنن به معجزه نیاز دارن.»«پس به چی نیاز دارن؟»با انگشت روی بخار شیشه خطی کشید.بعد گفت: «به یه لحظه‌ی واقعی. فقط همین.»ساعت نزدیک ده شب بود.باران آرام‌تر شده بود.مشتری‌های کافه یکی‌یکی رفته بودند و صاحب کافه مشغول خاموش کردن چراغ‌های دورتر بود.لیلا دستش را دور فنجان سردش حلقه کرد.گفت: «می‌دونی عجیب‌ترین بخش بعضی شب‌ها چیه؟»«چی؟»«اینکه می‌فهمی تا چند ساعت پیش هیچ خبری از این لحظه نداشتی… و حالا دلت نمی‌خواد تموم بشه.»دلم خواست چیزی بگویم.مثلاً اینکه بعضی آدم‌ها دیر می‌رسند، اما درست همان لحظه‌ای که باید. یا اینکه بعضی دیدارها کوتاه‌اند و با این حال سال‌ها در آدم می‌مانند.اما چیزی نگفتم.چون می‌دانستم او خودش هم این را می‌فهمد.از کافه بیرون آمدیم.خیابان هنوز بوی باران می‌داد.نور چراغ‌ها روی سنگفرش می‌افتاد و شب نرم و بی‌صدا دورمان بود.مدتی کنار هم راه رفتیم.نه خیلی نزدیک، نه خیلی دور.فقط به اندازه‌ای که حضور دیگری را حس کنیم.سر کوچه‌ای ایستاد.گفت: «من همیشه فکر می‌کردم بعضی شب‌ها فقط برای عبور کردنن.»نگاهش کردم.«الان چی فکر می‌کنی؟»لبخند زد.آن لبخند آرام و کمی غمگین.گفت: «فکر می‌کنم بعضی شب‌ها برای موندن توی خاطر ساخته شدن.»و بعد رفت.نه با عجله.نه مثل کسی که می‌خواهد فراموش شود.فقط آرام، میان خیابان خیس.و من همان‌جا ایستادم.به پنجره‌های روشن کافه نگاه کردم.به بخار شیشه‌ها.به بارانی که کم‌کم بند می‌آمد.و برای اولین بار بعد از مدت‌ها، حس نکردم چیزی کم است.نه چون همه‌چیز درست شده بود.نه چون غم از بین رفته بود.فقط چون فهمیده بودم دنیا، با همه‌ی سکوتش، هنوز جاهایی دارد که در آن‌ها می‌شود نفس راحت کشید.جاهایی که بوی قهوه می‌دهند.جاهایی که باران آرام می‌بارد.و گاهی، بی‌آنکه انتظارش را داشته باشی، کسی روبه‌رویت می‌نشیند و برای چند ساعت کوتاه، جهان را جای مهربان‌تری می‌کند.مثل چراغ کوچکی پشت پنجره‌ی یک کافه‌ی قدیمی.که حتی وقتی از کنارش رد شده‌ای، نورش هنوز تا مدت‌ها درونت روشن می‌ماند. Ards Ards Sun, 31 May 2026 13:19:31 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D9%85%D9%88%D8%B4-%DA%AF%DB%8C%D8%B1-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D9%88%DA%A9-d7o2apcckq3o لندن، زمستانِ ۱۸۶۶.مه مثل جانوری خاکستری از دل تایمز بالا می‌آمد و کوچه‌های سنگ‌فرش را می‌بلعید. چراغ‌های گازی با آن شعله‌های زرد و لرزان، انگار چشم‌هایی بودند که به گناهِ شهر خیره مانده‌اند؛ بی‌آنکه پلک بزنند.در خیابان بروک، مردی زندگی می‌کرد که کمتر کسی نام واقعی‌اش را می‌دانست.همه او را «موش‌گیر» صدا می‌کردند.قدبلند بود، با شانه‌هایی خمیده و پالتویی سیاه که همیشه بوی رطوبت و زهر می‌داد. چهره‌اش استخوانی بود و چشمانش، عجیب و سرد؛ مثل پنجره‌ی خانه‌ای متروک.او شب‌ها از خانه بیرون می‌آمد، تله‌های آهنی‌اش را در جیب می‌گذاشت و با فانوس کوچکش راه می‌افتاد میان فاضلاب‌ها و زیرزمین‌ها.اما حقیقت این بود که او فقط موش شکار نمی‌کرد.نه.او به چیزی بیشتر نگاه می‌کرد.هر بار که صدای دویدن موشی در تاریکی را می‌شنید، احساس می‌کرد روح انسانی را می‌بیند که در برابر سرنوشت می‌گریزد.موش‌ها برای او حیوان نبودند.اعتراف بودند.موجوداتی کوچک، لرزان، با چشم‌هایی که همیشه دنبال راه فرار می‌گردند.مثل انسان.و او—در ذهن خودش—دست قدرتی بود که برای فرار، پاسخی جز مرگ ندارد.آن شب، باران آرامی می‌بارید.موش‌گیر کنار نانوایی متروکی زانو زد و تله‌ای تازه کار گذاشت.صدایی از پشت سرش آمد:«باز هم دنبال‌شانی؟»برگشت.کشیشی بود با ریش سفید و لباس خیس. چهره‌اش مهربان بود، اما نگاهش خسته.موش‌گیر لبخند کجی زد.«همیشه.»کشیش نزدیک‌تر آمد.«گاهی فکر می‌کنم تو بیشتر از اینکه آن‌ها را شکار کنی… از دیدن مرگ‌شان لذت می‌بری.»موش‌گیر بی‌آنکه نگاهش کند گفت:«نه، پدر… من از حقیقت لذت می‌برم.»«و حقیقت چیست؟»او فانوس را بالا گرفت.سایه‌ی نرده‌ها روی صورتش افتاد؛ شبیه میله‌های زندان.«حقیقت این است که هر موجودی وقتی گرسنه باشد، می‌دزدد. وقتی بترسد، پنهان می‌شود. وقتی گیر بیفتد، به خودش خیانت می‌کند.»کشیش آه کشید.«و این درباره‌ی انسان هم صدق می‌کند؟»موش‌گیر نگاهش کرد.چند ثانیه.بعد گفت:«انسان فقط موشی‌ست که خودش را باشکوه‌تر توصیف کرده.»کشیش دیگر چیزی نگفت.فقط رفت.اما موش‌گیر برای اولین‌بار حس کرد چیزی در درونش تکان خورده.نه ترس.نه تردید.چیزی شبیه صدایی قدیمی.مثل صدای کودکی که سال‌ها پیش دفن شده.خانه‌اش زیر شیروانی تنگی بود.دیوارها نم داشتند.و در گوشه‌ی اتاق، قفس بزرگی بود.داخلش ده‌ها موش خاکستری می‌دویدند.او ساعت‌ها به آن‌ها نگاه می‌کرد.هرکدام شخصیت داشتند.یکی حریص بود.یکی بی‌قرار.یکی زخمی.یکی همیشه به دیوار می‌کوبید تا راهی پیدا کند.او اسم هم برایشان گذاشته بود.«قاضی.»«فقیر.»«دزد.»«قدیس.»و هر شب، یکی را انتخاب می‌کرد.جلویش می‌گذاشت.به چشم‌هایش نگاه می‌کرد.و زمزمه می‌کرد:«اگر خدا باشم… با تو چه می‌کنم؟»بعد تله را می‌بست.صدای شکستن استخوان.تمام.اما خودش هیچ‌وقت آرام نمی‌شد.چون هر بار درست پیش از مرگ، موش به او نگاه می‌کرد.نه مثل حیوان.مثل کسی که چیزی فهمیده باشد.مثل کسی که می‌پرسد:چرا تو؟و او هرگز جواب نداشت.یک شب، موشی سیاه در قفس پیدا شد.او مطمئن بود قبلاً آن را ندیده.از بقیه بزرگ‌تر بود.چشم‌های براق و عجیبی داشت.و برخلاف بقیه، فرار نمی‌کرد.فقط نگاه می‌کرد.موش‌گیر تله را آماده کرد.طعمه گذاشت.موش نزدیک شد.اما نه برای خوردن.آمد و درست کنار فلز ایستاد.بی‌حرکت.و به او خیره شد.موش‌گیر ناگهان احساس کرد نفسش بند آمده.دستش لرزید.برای نخستین‌بار.او زمزمه کرد:«تو از من نمی‌ترسی؟»سکوت.صدای باران روی سقف.و بعد چیزی غیرممکن.در ذهنش صدایی شنید.واضح.آرام.«ترس؟»موش‌گیر عقب رفت.قلبش تند می‌زد.صدا ادامه داد:«تو فکر می‌کنی قدرت یعنی اینکه مرگ را تعیین کنی؟»او به دیوار چسبید.«تو… چی هستی؟»«همان چیزی که شکار کرده‌ای. فقط این‌بار با چشم‌هایی بازتر.»موش‌گیر فریاد زد:«خفه شو!»صدا خندید.نه با دهان.با ذهن.«سال‌ها ما را کشتی تا نقش خدا را بازی کنی. اما هیچ‌وقت نپرسیدی… خدا اگر از خودش متنفر باشد چه؟»موش‌گیر زانو زد.تمام بدنش می‌لرزید.تصاویر آمدند.مادرش.فقر.کودکی در زیرزمین.شب‌هایی که از گرسنگی به لرزه افتاده بود.موش‌هایی که نانش را می‌خوردند.پدری که کتکش می‌زد.و آن قسم قدیمی:روزی همه‌تان را نابود می‌کنم.و حالا فهمید.سال‌ها موش‌ها را نمی‌کشت.خودش را می‌کشت.هر شب.تکه‌تکه.به اسم عدالت.به اسم نظم.به اسم قدرت.اما حقیقت ساده‌تر بود.او فقط از شباهت خودش با آن‌ها متنفر بود.صبح، مردم خیابان بروک مردی را کنار جوی آب پیدا کردند.پالتوی سیاه.چهره‌ای رنگ‌پریده.چشم‌هایی باز.انگار چیزی دیده باشد که دیگر قابل تحمل نبوده.در جیبش تله‌ای شکسته بود.و کف دستش، رد دندان.خانه‌اش را گشتند.قفس خالی بود.همه‌ی موش‌ها رفته بودند.فقط یکی مانده بود.موش سیاه.روی میز.بی‌حرکت.مثل نگهبان.پلیس خواست بکشدش.اما موش فقط آرام از پنجره بیرون پرید.و در مه گم شد.سال‌ها گذشت.اما مردم لندن هنوز درباره‌ی موش‌گیر حرف می‌زنند.می‌گویند بعضی شب‌ها در کوچه‌های بارانی، مردی با فانوس دیده می‌شود.خمیده.ساکت.در جست‌وجوی چیزی.و از دل مه، صدای موشی می‌آید.نه از سر ترس.بلکه مثل خنده.و شاید این راز انسان باشد.اینکه همیشه گمان می‌کند شکارچی است.قاضی است.فرستاده‌ی قدرت است.اما در تاریک‌ترین ساعت شب، وقتی هیچ‌کس نگاه نمی‌کند…می‌فهمد خودش هم همان موجود کوچکی‌ست که در هزارتوی جهان می‌دود،می‌ترسد،می‌لرزد،و از سقفِ جهان، نیرویی ناشناس به او خیره شده—با دستی روی تله.منتظر.و هیچ‌کس نمی‌داندآن دست،دست خداست…یا فقطنسخه‌ای بزرگ‌ترو تنهاتراز خود ما. Ards Ards Fri, 29 May 2026 14:50:18 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%AE%D9%84%D8%A3-wstwlu9pv2nj باران از عصر می‌بارید.نه آن باران شاعرانه‌ای که آدم را به پنجره بکشاند؛ نه. این یکی انگار از دهانِ آسمان بیرون می‌ریخت، مثل استفراغی سیاه روی خیابان‌های پوسیده‌ی شهر. سنگفرش‌ها برق می‌زدند، چراغ‌های نفتی کوچه‌ها در آب شکسته می‌شدند، و سایه‌ها—لعنت به سایه‌ها—مثل موجوداتی زنده میان دیوارها حرکت می‌کردند.من آن شب سومین نفر را کشتم.نه از خشم.نه از گرسنگی.نه حتی از لذت.این‌ها توضیح‌هایی‌اند که مردم دوست دارند بشنوند؛ چون اگر بشود جنایت را با واژه‌ای ساده معنا کرد، دیگر ترسی باقی نمی‌ماند. اما حقیقت هرگز ساده نیست.حقیقت این است که وقتی دستم دور گلوی او حلقه شد، صدای نفس‌هایش شبیه صدای انسانی نبود. انگار شهری که سال‌ها درون سینه‌ام دفن شده بود، ناگهان شروع کرد به ناله کردن. و وقتی خاموش شد، برای چند ثانیه دنیا آرام گرفت.فقط چند ثانیه.اسم من مهم نیست.در پرونده‌ها احتمالاً چیزی نوشته‌اند؛ قاتل کوچه‌های غربی، قصاب باران، دیوانه‌ی شبگرد… انسان‌ها عاشق نام‌گذاری‌اند. با اسم گذاشتن روی چیزها خیال می‌کنند آن‌ها را فهمیده‌اند.اما من نه قصابم، نه دیوانه.فقط آدمی هستم که خیلی زود فهمید درون هر انسان چیزی تاریک‌تر از گناه زندگی می‌کند.پدرم کفاش بود.مردی ساکت با دست‌هایی ترک‌خورده و چشمانی که هیچ‌وقت مستقیم نگاهم نمی‌کرد. مادرم پیش از آن‌که یادم بماند مرده بود. خانه‌مان بوی چرم خیس و روغن چراغ می‌داد. شب‌ها کنار بخاری زغال‌سنگی می‌نشستم و نگاهش می‌کردم که کفش‌ها را می‌دوخت؛ انگار داشت زخم‌های دنیا را وصله می‌کرد.یک شب از او پرسیدم:«آدم بد از کجا به دنیا میاد؟»سوزن را از چرم بیرون کشید. لحظه‌ای نگاهم کرد و گفت:«از همون‌جایی که آدم خوب.»بعد سرش را پایین انداخت.آن جواب تا سال‌ها مثل تیغ در ذهنم ماند.اگر منشأ یکی‌ست، پس چرا یکی دعا می‌خواند و دیگری گلوی آدمی را می‌برد؟و اگر تفاوت فقط انتخاب است، پس چرا بعضی انتخاب‌ها انگار پیش از تولد درون آدم کاشته شده‌اند؟اولین بار هفده‌ساله بودم.زمستان بود. خیابان‌ها سفید و سرد. پیرمردی کنار کلیسا از سرما می‌لرزید. مردم رد می‌شدند، نگاهش نمی‌کردند. انگار حضورش توهین به آسایش‌شان بود.کنارش نشستم.چشم‌هایش خاکستری بود.گفت: «فکر می‌کنی خدا نگاه می‌کنه؟»گفتم: «نمی‌دونم.»خندید. صدایی خشک و شکسته.گفت: «اگر نگاه می‌کرد، باید از خودش شرمنده می‌شد.»نیم ساعت بعد مُرد.همان‌جا.در برف.و هیچ‌کس حتی قدمش را کند نکرد.آن شب فهمیدم انسان‌ها از قتل متنفر نیستند.فقط از دیدنش بدشان می‌آید.مرگ اگر آرام و بی‌صدا باشد، همه از کنارش رد می‌شوند.همان شب چیزی در من جابه‌جا شد.نه، اشتباه است.چیزی بیدار شد.اولین قربانی زن جوانی بود با موهای قرمز.هر شب از خیابان آردفروش‌ها می‌گذشت. چکمه‌های واکس‌خورده، شال پشمی خاکستری، و نگاه سردی که هیچ‌وقت روی هیچ‌کس نمی‌ماند.یک هفته تعقیبش کردم.نه برای شکار.برای فهمیدن.می‌خواستم بدانم آدم‌ها وقتی فکر می‌کنند تنها هستند چه شکلی‌اند.او در خلوت هم همان بود؛ بی‌اعتنا، سرد، منظم.شب هشتم در کوچه‌ای بن‌بست ایستاد.صدای باران از ناودان می‌آمد.وقتی برگشت و مرا دید، فقط یک لحظه ترسید.و آن لحظه…آن لحظه عجیب بود.برای اولین بار نقاب انسانی از صورت کسی افتاد.ترس چهره‌اش را واقعی کرد.تمام آن نظم و غرور و تمدن، در یک ثانیه فروریخت.فقط موجودی زنده مانده بود که نمی‌خواست بمیرد.دست روی دهانش گذاشتم.او تقلا کرد.چشم‌هایش گشاد شد.و بعد…سکوت.وقتی تمام شد، به دیوار تکیه دادم و گریه کردم.نه از پشیمانی.از فهمیدن چیزی که نمی‌خواستم بفهمم.مرگ، انسان را صادق می‌کند.و زندگی، استاد دروغ است.بازپرس پرونده مردی بود به نام ایوان نیکولایویچ.چشم‌های خسته، ریش جوگندمی، کت بلند مشکی.دو بار در خیابان دیدمش.بار سوم خودش مقابلم نشست.قهوه‌خانه‌ای تاریک کنار میدان مرکزی.گفت: «می‌دونم تویی.»لبخند زدم.«پس چرا دستگیرم نمی‌کنی؟»فنجانش را کنار گذاشت.«چون هنوز نفهمیدم چرا.»گفتم: «آدم‌ها برای دلیل‌های زیادی می‌کشن.»«نه تو.»«پس چرا؟»سکوت کرد.بعد آرام گفت:«تو دنبال چیزی هستی که هیچ‌کس نباید پیداش کنه.»عجیب بود.برای اولین بار کسی تا این حد نزدیک آمده بود.گفتم: «و اون چیه؟»ایوان جواب داد:«مرز میان انسان و هیولا.»خندیدم.بلند.آن‌قدر که چند نفر برگشتند.و گفتم:«اشتباه می‌کنی. مرزی وجود نداره.»چهارمین قتل سخت‌ترین بود.پسربچه‌ای نبود.زن هم نبود.کشیش بود.مردی که همه دوستش داشتند.مهربان، آرام، محبوب.شب‌ها به فقرا غذا می‌داد.برای مردم دعا می‌خواند.همه می‌گفتند قدیس است.سه شب نگاهش کردم.شب چهارم دیدم دختربچه‌ای گرسنه جلو آمد.نان خواست.او دستش را گرفت، لبخند زد… و بی‌آن‌که نگاهش کند رد شد.فقط چون اشراف داخل کلیسا منتظرش بودند.همان‌جا فهمیدم.نیکی هم گاهی فقط شکلی شیک‌تر از بی‌رحمی‌ست.وقتی کشتمش، لب‌هایش می‌لرزید.گفت: «خدا تو رو می‌بینه.»زمزمه کردم:«اگر می‌بینه، چرا ساکته؟»بعد سکوت.سنگین‌تر از همیشه.آن شب خواب دیدم در راهرویی بی‌پایان راه می‌روم.در هر اتاق، جنازه‌ای نشسته بود.و همه با صورت خودم نگاهم می‌کردند.ایوان بالاخره پیدایم کرد.اتاق کوچک زیر شیروانی.پنجره نیمه‌باز.باران.همیشه باران.اسلحه‌اش را بالا آورد.گفت: «تمومه.»نشستم.خسته بودم.واقعاً خسته.پرسید:«پشیمونی؟»مدت زیادی نگاهش کردم.و گفتم:«نه.»فکش سفت شد.«حتی یه ذره؟»گفتم:«از مرگشون نه. از این‌که دنیا بعدش تغییر نکرد، چرا.»او آرام نزدیک شد.«فکر کردی با کشتن چند نفر چیزی عوض می‌شه؟»لبخند زدم.«نه. ولی می‌خواستم ثابت کنم زیر پوست همه‌مون یه چیز مشترک خوابیده.»«چی؟»جواب دادن سخت بود.خیلی سخت.اما بالاخره گفتم:«خلأ.»او چیزی نگفت.ادامه دادم:«آدم‌ها برای فرار از خلأ خودشون رو با ایمان، قانون، عشق، پول، قدرت، هرچی… پر می‌کنن. ولی تهش، وقتی تنها می‌مونن… چیزی جز تاریکی نیست.»ایوان گفت:«و تو خواستی اون تاریکی رو ببینی.»«نه…»به پنجره نگاه کردم.باران روی شیشه می‌لغزید.«خواستم ثابت کنم تنها من نیستم.»لحظه‌ای لرزش دستش را دیدم.خیلی کوتاه.اما دیدم.و فهمیدم.او هم می‌دانست.همه می‌دانند.فقط اسمش را بلند نمی‌گویند.صدای شلیک آمد.اما درد نه.فقط گرما.روی زمین افتادم.چوب سقف تار شد.باران دورتر شد.ایوان بالای سرم بود.چهره‌اش شکسته.گفتم:«می‌ترسی؟»زمزمه کرد:«آره.»لبخند زدم.آخرین لبخند.و گفتم:«پس هنوز انسانی.»حالا نمی‌دانم مرده‌ام یا نه.گاهی صدای قطره‌ها را می‌شنوم.گاهی قدم‌های رهگذران.گاهی نفس قربانی‌ها.شاید جهنم همین باشد.نه آتش.نه شکنجه.فقط آگاهی.آگاهیِ محض.این‌که تمام عمر دنبال معنایی بودی و آخر فهمیدی جهان هیچ جوابی ندارد.فقط سکوت.سرد.بی‌انتها.و با این حال…عجیب است…در همین تاریکی مطلق، هنوز جایی درونم کورسوی کوچکی هست.نه امید.نه ایمان.فقط پرسشی خاموش:اگر انسان این‌قدر تاریک است…چرا هنوز، درست لحظه‌ی مرگ، دلش می‌خواهد کسی دستش را بگیرد؟و من با این سؤال مانده‌ام.در بارانی بی‌پایان.در شهری بی‌انتها.میان صدای قدم‌هایی که نزدیک می‌شوند.شاید قربانی بعدی.شاید قاضی.شاید خدا.یا شاید فقط خودم…که هنوز بعد از تمام این جنایت‌ها، در تاریکی به دنبال چهره‌ی خویش می‌گردم. Ards Ards Thu, 28 May 2026 23:10:17 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D8%B2%D8%A7%D8%B1-vylrtymdx0wq وقتی زمین شکست، کسی صدای شکستن را نشنید. نه آسمان فریاد کشید، نه دریاها برخاستند.فقط یک صبح، مردم بیدار شدند و دیدند جهان دیگر زیر پا نیست.تکه‌های کوه، جنگل، رودخانه و دشت، میان ابرها معلق بودند؛ جزیره‌هایی شناور که با ریشه‌های عظیم و نورانی به هم وصل می‌شدند.و در میانشان، «ریشه‌زارِ اعظم» ایستاده بود.درختی بلندتر از افق، با تنه‌ای از چوب نقره‌ای و شاخه‌هایی که تا لایه‌های بالایی آسمان بالا رفته بودند. برگ‌هایش شب‌ها مثل ستاره می‌درخشیدند و روزها صدای آرامی داشتند، انگار با باد حرف می‌زدند.مردم باور داشتند اگر قلب این درخت از تپش بایستد، همه‌چیز سقوط می‌کند.و حالا…برای اولین‌بار در هزار سال، برگ‌هایش داشتند می‌ریختند.«سورا» درست لبه‌ی جزیره ایستاده بود و پایین را نگاه می‌کرد.زیر پاهایش مهِ بی‌انتها می‌چرخید.هیچ‌کس نمی‌دانست زیر ابرها چیست.فقط می‌گفتند سقوط، پایان نیست؛ چیزی بدتر از پایان است.باد موهای کوتاه و نقره‌ای‌اش را تکان داد.روی شانه‌اش موجود کوچکی نشسته بود: «میرِل».بدنی گرد با پوست شفاف آبی‌رنگ، چهار گوش بلند مثل برگ و چشمانی زرد که همیشه برق می‌زدند.میرل از گونه‌ی «شب‌خورها» بود؛ موجوداتی که نور مهتاب را می‌بلعیدند و به شکل جرقه از دهان بیرون می‌دادند.او جرقه‌ای ریز فوت کرد.سورا لبخند زد.اما لبخندش کوتاه بود.چون یکی از ریشه‌های اصلی جزیره، درست روبه‌رویش، آرام آرام داشت ترک می‌خورد.صدایی شبیه شکستن یخ.و بعد—تکه‌ای از صخره جدا شد و در مه فرو رفت.میرل جیغ کوتاهی کشید.قلب سورا تند زد.این سومین جزیره‌ای بود که این هفته شروع به ریزش می‌کرد.چیزی داشت درون ریشه‌زار می‌مرد.پیرترین نگهبان جزیره، زنی به نام «آیرا» با شنل سبزرنگ و چشمانی به رنگ چوب خیس، وقتی حرف سورا را شنید، سکوت کرد.بعد آهسته گفت:«زمانش رسیده.»«چه زمانی؟»آیرا از صندوقی قدیمی، شیئی بیرون آورد.دانه‌ای بلورین به اندازه‌ی مشت.درونش چیزی مثل نور سبز می‌چرخید.«بذر نخستین. فقط نگهبانان اصلی درباره‌اش می‌دانستند. اگر قلب ریشه‌زار خاموش شود، این بذر می‌تواند دوباره بیدارش کند.»سورا نفسش را حبس کرد.«پس چرا منتظریم؟»«چون باید به تاج درخت برسد.»سورا به شاخه‌هایی نگاه کرد که میان ابرها ناپدید می‌شدند.«اون بالا؟»آیرا سر تکان داد.«تنها راهش از سرزمین بادهای شکسته می‌گذره. از قلمرو سایه‌بال‌ها. و بعد… از لانه‌ی وَلکارا.»سورا اسم آخر را شنیده بود.همه شنیده بودند.«ولکارا» موجودی افسانه‌ای بود.بدنی شبیه شیر، اما با شش پا و پوستی پوشیده از پرهای درخشان بنفش و طلایی.دو شاخ پیچ‌خورده.و بال‌هایی عظیم که هنگام پرواز رد نور از خودشان باقی می‌گذاشتند.می‌گفتند اگر کسی در چشمان ولکارا نگاه کند، حقیقت قلب خودش را می‌بیند.و خیلی‌ها از دیدن آن برنمی‌گردند.سورا بذر را گرفت.گرم بود.مثل چیزی زنده.«من می‌رم.»آیرا نگاهش کرد.«می‌دونی ممکنه برنگردی؟»سورا به جزیره پشت سرش نگاه کرد.بچه‌هایی که روی پل‌های ریشه‌ای بازی می‌کردند.چراغ‌هایی که از قارچ‌های نورانی آویزان بودند.و درختی که برگ‌هایش آرام آرام فرو می‌ریخت.«اگر نرم، هیچ‌کدوممون نمی‌مونیم.»سفر از سپیده شروع شد.میرل روی شانه‌اش.و همراه تازه‌ای که از دل جنگل پیداش شد.«خارون».موجودی بلند با پاهایی باریک و مفصل‌دار مثل آهو، اما بدنش از پوست درخت و شاخه ساخته شده بود.روی پشتش گل‌های سفید می‌رویید.و صورتش ماسکی چوبی با دو چشم کهربایی.خارون از نژاد «ریشه‌روها» بود.کم‌حرف.ساکت.اما وقتی سورا به لبه‌ی پلی باریک رسید و باد خواست پرت‌شان کند، خارون تنها با یک حرکت شاخه‌های بدنش را باز کرد و دورش حلقه زد.آن‌ها از میان ابرهای زنده گذشتند.ابرهایی به نام «هَوارا».توده‌های نیمه‌هوشیاری که زمزمه می‌کردند و شکل حیوانات به خود می‌گرفتند.از کنار دسته‌های «پرشاخ» عبور کردند؛ پرنده‌هایی با شاخ‌های کریستالی و دمی بلند که موسیقی تولید می‌کرد.تا رسیدند به سرزمین بادهای شکسته.آنجا هوا رنگ دیگری داشت.بادها دیده می‌شدند.مثل روبان‌های نقره‌ای پیچ می‌خوردند و هر چیزی را با خود می‌بردند.و میانشان، سایه‌بال‌ها.موجوداتی با بدن سیاه و بال‌هایی شبیه تکه‌های شب.بی‌صدا.سریع.اولین سایه‌بال روی سر سورا فرود آمد.میرل نور از دهانش بیرون داد.موجود عقب رفت.خارون شاخه‌ای بلند از دستش بیرون آورد.باد پیچید.سورا بذر را در مشت فشرد.و ناگهان…نور سبز از دانه بیرون زد.سایه‌بال‌ها در هوا ایستادند.بعد آرام عقب رفتند.مثل اینکه چیزی قدیمی را شناخته باشند.راه باز شد.آن‌ها غروب به لانه‌ی ولکارا رسیدند.روی بلندترین شاخه‌ی ریشه‌زار.جایی که هوا شبیه شیشه شفاف بود.و آنجا…ولکارا ایستاده بود.زیباتر و هولناک‌تر از افسانه‌ها.شش پنجه روی چوب.پرهای درخشان.چشم‌هایی مثل دو خورشید بنفش.او حرف نزد.فقط نگاه کرد.و سورا حس کرد تمام ترس‌ها و امیدهایش دیده شدند.ولکارا جلو آمد.بینی‌اش را به بذر نزدیک کرد.و بعد به سورا نگاه کرد.تصویری در ذهنش روشن شد.نه با کلمه.با حس.قلب درخت خاموش نشده بود.زخمی شده بود.و زخم از درون آمده بود.یکی از ریشه‌های اصلی در تاریکی پایین گیر کرده بود.میان مه.جایی زیر جهان.جایی که هیچ‌کس نمی‌رفت.سورا آرام گفت:«باید پایین بریم.»ولکارا زانو زد.بال‌های عظیمش باز شدند.نور از پرهایش ریخت.میرل ذوق‌زده جیغ کشید.خارون برای اولین‌بار لبخند زد.و سه‌نفری سوار شدند.بعد سقوط کردند.اما نه به سمت مرگ.به سوی مه.زیر ابرها دنیا دیگری بود.خاموش.وسیع.ریشه‌هایی عظیم در تاریکی می‌پیچیدند.و میانشان چیزی زندگی می‌کرد.«مه‌بلع.»موجودی از جنس سایه و سنگ.بدنش هزاران تکه شناور داشت.و در مرکز آن، ریشه‌ی اصلی را گرفته بود.مثل انگشتانی سیاه دور قلبی سبز.ولکارا غرید.نور پرتاب کرد.مه‌بلع جواب داد.جهان لرزید.خارون خودش را به ریشه رساند و با شاخه‌هایش آن را نگه داشت.میرل نور پشت نور آزاد کرد.اما کافی نبود.سورا جلو رفت.بذر را روی ریشه گذاشت.نور سبز ترکید.نه مثل آتش.مثل طلوع.تمام تاریکی شکافت.مه‌بلع برای لحظه‌ای شکل واقعی‌اش را نشان داد.نه هیولا.بلکه موجودی زخمی.تنها.باقی‌مانده‌ی دنیای قدیم.سورا دستش را جلو برد.نور بذر به او هم رسید.سایه‌ها آرام شدند.و مه‌بلع رها کرد.تکه‌هایش تبدیل به گرد نقره‌ای شدند و در هوا پخش شدند.ریشه تپید.یک‌بار.بعد دوباره.و بعد—تمام جهان پاسخ داد.بالا، جزیره‌ها روشن شدند.برگ‌های تازه از شاخه‌ها درآمدند.رودهای معلق درخشیدند.پرشاخ‌ها آواز خواندند.و ریشه‌زار از نو بیدار شد.صبح بعد، سورا روی شاخه‌ای نشسته بود.باد گرم.آسمان آبی‌تر از همیشه.جزیره‌ها آرام در هوا شناور بودند.میرل روی سرش خوابیده بود.خارون کنارش ایستاده بود و گل‌های سفید پشتش بیشتر از قبل شکفته بودند.ولکارا روی شاخه‌ای دورتر، در نور خورشید می‌درخشید.سورا به افق نگاه کرد.دنیا هنوز شکسته بود.هنوز عجیب.هنوز بی‌پاسخ.اما زنده بود.و در دل هر جزیره‌ی معلق، در هر ریشه‌ی نورانی، در هر موجود تازه‌ای که میان باد می‌پرید…امید رشد می‌کرد.مثل برگی کوچک.روی شاخه‌ای بی‌انتها.و ریشه‌زار در سکوت زمزمه می‌کرد.نه از پایان.بلکه از جهانی که تازه داشت آغاز می‌شد. Ards Ards Thu, 28 May 2026 13:40:08 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D8%AC-%D9%86-%DA%AF-wkbevjganqwy من همیشه گمان می‌کردم که انسان در لحظه‌ی مرگش از جهان جدا نمی‌شود، بلکه از تفسیرِ خودش از جهان جدا می‌شود؛ یعنی آن تصوری که سال‌ها با زحمت ساخته و به‌اشتباه آن را «من» نامیده است، ناگهان فرو می‌ریزد، و چیزی که زیر آن می‌ماند، نه روح است و نه جسم، بلکه شرمساریِ عریانِ یک موجودِ بی‌پناه. این را نخستین‌بار نه از کتابی خواندم و نه از زبانِ کسی شنیدم، بلکه از بویِ خونِ برادرم فهمیدم؛ از آن لحظه‌ای که در ایستگاهِ متروک، میان چراغ‌های لرزان و بارانِ چرک‌آلود، دیدم چگونه بدنِ او، که روزی با غرورِ حیوانیِ جوانی در خیابان‌ها می‌چرخید، اکنون به توده‌ای بی‌نام بدل شده است. آن‌جا بود که دانستم مرگ، پایانِ رنج نیست؛ آغازِ محاکمه است.شهر، در آن سال‌ها، نه شهر بود و نه خرابه؛ چیزی میان این دو، چیزی شبیه ذهنِ بیماری که در تب، پاره‌پاره رؤیا می‌بیند. خیابان‌ها، با آن همه شکستگی و غبار، دیگر مسیر نبودند؛ زخمی بودند که آدم‌ها ناچار می‌شدند از درونش عبور کنند. پنجره‌ها با تخته‌های کهنه پوشیده شده بود، اما صدا از چوب و میخ و ترس عبور می‌کرد: صدای انفجار، صدای گریه‌ی کودکی که در خواب نام مادرش را صدا می‌زد، صدای زنی که از پله‌ها پایین می‌آمد و هر قدمش به‌سان اعترافی بود. من در آن شهر کار می‌کردم در اداره‌ای که نامش را «ثبتِ موقت» گذاشته بودند، گویی موقت بودن، نامی مؤدبانه برای نیستی است. وظیفه‌ام این بود که نام مردگان و مفقودان را بر کاغذ بنویسم؛ و چون این کار را روزانه انجام می‌دادم، کم‌کم حس کردم که خودِ نوشتنْ عملی برای دفن کردن است. هر اسم، خاکی بود که بر چیزی نامعلوم می‌ریختند.تیکول را نخستین‌بار همان‌جا دیدم. اگر امروز بخواهم او را توصیف کنم، می‌گویم او از آن زن‌ها نبود که با زیبایی‌شان وارد اتاق می‌شوند؛ او با امتناعش وارد می‌شد. با چهره‌ای که اندوه را نمایش نمی‌داد، بلکه از آن عبور کرده بود، با شالی خاکستری، و چشمانی که نه ملتمس بودند و نه آرام، بلکه بیدار بودند. به‌نظرم بیداریِ حقیقی در انسان همان لحظه‌ای است که دیگر نمی‌تواند با هیچ دروغی آسوده شود. او برای برادرش آمده بود؛ برادری که در فهرست، میان دو حالتِ معلق مانده بود: نه مرده، نه زنده. و همین تعلیق، از مرگ هم موهوم‌تر بود.جلوی میزم ایستاد و گفت: «شما اسم‌ها را ثبت می‌کنید یا حقیقت را؟»صدایش صاف نبود، زخم داشت؛ از آن زخم‌هایی که نه التماس می‌کنند و نه می‌نالند، فقط حضور دارند و وجدانِ شنونده را می‌خراشند.گفتم: «در این شهر، فرق این دو روزبه‌روز کمتر می‌شود.»لبخند نزد. نه از سرِ بی‌اعتنایی، بلکه چون آدمی که بهای لبخند را بیش از حد پرداخته، دیگر آن را خرج نمی‌کند.گفت: «برادرم زنده است.»این جمله را چنان گفت که گویی نه خبری داده، بلکه حکمی اخلاقی صادر کرده است. بعد افزود: «و اگر این‌جا بمانم، شما ــ بی‌آن‌که بخواهید ــ خواهید کوشید مرا قانع کنید که او نیست.»من، که عمرم را در اطاعت از تردید و ترس گذرانده بودم، از این اطمینانِ بی‌رحمانه‌ی او خشمگین شدم. نه از او، بلکه از چیزی که در من بیدار می‌کرد. آدم گاهی از کسی متنفر می‌شود فقط چون او چیزی را به یادش می‌آورد که خودِ او سال‌ها در دفنش کوشیده. تیکول چنین بود: نه تهدید، نه وعده، بلکه آینه‌ای ناپسند.پس از رفتنش، بوی حضورش تا شب در اتاق مانده بود. آن‌قدر مانده بود که من، در خانه‌ی سرد و خاموشم، نتوانستم بخوابم. به سقف خیره شدم و فهمیدم که نخستین خطر در زندگیِ من نه جنگ بود و نه مرگِ برادر، بلکه ورودِ زنی بود که نگاهش هنوز از تسلیم شدن خسته نشده بود.روز بعد باز آمد، و روز بعدش هم. ابتدا برای پرونده‌ی برادرش، سپس برای خبرهایی که به من می‌سپردند و من به او نمی‌سپردم. من در میان قفسه‌های فلزی، میان برگه‌هایی که بوی نم و ترس می‌دادند، برای او دنبال نشانی می‌گشتم، اما حقیقت این بود که برای خودم نیز چیزی می‌جستم؛ چیزی گم‌شده، فرسوده، و شاید از ابتدا ناقص. تیکول هر بار که وارد می‌شد، فضای اداره را متراکم‌تر می‌کرد. هوا سنگین‌تر می‌شد، من دقت‌ام را از دست می‌دادم، و از اینکه این‌همه اثر بر من می‌گذاشت، خشمگین می‌شدم. خشمم از آن جنس نبود که آشکار شود؛ خشمِ من شرم بود.من از آدم‌هایی که به چیزی ایمان دارند همیشه می‌ترسیدم، زیرا ایمان را نوعی جسارت می‌دانستم؛ جسارتی که من هرگز نداشتم. اما در تیکول چیزی فراتر از ایمان بود: نوعی سرسختیِ اخلاقی، نوعی تصمیمِ رنج‌برانگیز برای نپذیرفتنِ نسخه‌ی رسمیِ جهان. او در برابر نظمِ دروغینِ جنگ ایستاده بود، نه با قهرمانی، بلکه با امتناع. و امتناع، در چنین روزگاری، خطرناک‌تر از هر سلاحی است.یک عصر، وقتی آسمان، مثل فلزی زنگ‌زده، بر شهر آویخته بود، از من پرسید: «چرا از من دوری می‌کنی؟»به جای پاسخ، گفتم: «چون آدم‌هایی که زیاد حقیقت می‌خواهند، اغلب دیگران را فرومی‌کوبند.»نگاهم کرد و گفت: «نه. آدم‌هایی که از حقیقتِ خودشان می‌ترسند، دیگران را فرو می‌کوبند.»آن جمله به‌سان میخی در ذهنم نشست. من از او خوشم نمی‌آمد؛ این را بارها به خود گفته بودم. اما هرچه بیشتر این را تکرار می‌کردم، بیشتر می‌فهمیدم که نفرت، گاهی فقط نامی دیگر برای جذبِ ناگزیر است. او در من آن بخشِ مرده‌ای را لمس می‌کرد که هنوز، به‌رغمِ هر انکار، می‌خواست زنده بماند.برادرش را پیدا نکرده بودیم. یا شاید دقیق‌تر بگویم: جهان او را در جایی پنهان کرده بود که اسم، دیگر کارکردی نداشت. در یکی از اردوگاه‌های خارج شهر، جایی که انسان‌ها با شماره و پرونده جا‌به‌جا می‌شدند، نشانی از او بود، اما نشانی‌ها در این زمانه بیشتر برای گمراه کردن‌اند تا یافتن. من آن حقیقت را زودتر از تیکول می‌دانستم، و این آگاهی، چون خاری در گلویم مانده بود. می‌توانستم خبر را بدهم و کاری از دستم بربیاید؛ اما همان‌قدر می‌توانستم سکوت کنم و به او اجازه دهم هنوز امیدوار بماند. و من، که سال‌ها از مواجهه با رنج فرار کرده بودم، در اینجا به انتخابی رسیده بودم که اخلاق را از من طلب می‌کرد. اما اخلاق، در جهانِ ویران، اغلب فقط نامی دیگر برای درد است.آن شب که بالاخره حقیقت را فهمیدم ــ این‌که برادر تیکول زنده مانده اما نامش را برای نجاتِ موقت عوض کرده‌اند ــ احساس نکردم پیروز شده‌ام. احساس کردم محکوم شده‌ام. زیرا دانستنِ حقیقت، در این‌جا، نه رهایی می‌آورد و نه آسودگی؛ فقط انسان را وادار می‌کند انتخاب کند که کدام رنج را بر دیگری ترجیح می‌دهد. اگر می‌گفتم، امید را می‌شکستم و شاید نجات را نزدیک می‌کردم. اگر نمی‌گفتم، دروغ را ادامه می‌دادم، اما آرامشِ او را حفظ می‌کردم. من هیچ‌یک را سزاوارِ خود نمی‌دانستم.تیکول را در محوطه‌ی بیمارستان صحرایی یافتم؛ زیر نورِ زرد و سردی که به‌جای روشن کردن، زخم را برجسته‌تر می‌کرد. وقتی خبر را شنید، ابتدا ایستاد، سپس نشست، و بعد، بی‌هیچ شکوهمندی، فرو ریخت. گریه‌اش نه زیبا بود و نه دلنشین؛ و دقیقاً به همین دلیل راستین بود. من از دور نگاهش می‌کردم و برای نخستین‌بار فهمیدم که انسان، فقط در لحظه‌ی عظمت، انسان نیست؛ در لحظه‌ی سقوطِ بی‌دفاعش نیز هست. در آن گریه، چیزی از تقدس نبود؛ اما چیزی بود که از تقدس حقیقی‌تر می‌نمود: بی‌پناهیِ عریان.بعدها، وقتی برادرش پیدا شد، تیکول از من فاصله گرفت. و این فاصله، از هر نزدیکی‌ای دردناک‌تر بود. من فهمیدم که گاه آدم‌ها پس از نجات، از نجات‌دهنده‌شان می‌گریزند؛ نه از ناسپاسی، بلکه چون دیگر نمی‌توانند نقشِ نجات‌یافته را تحمل کنند. او از من ناراحت بود. و حق داشت. زیرا من، در نام مهربانی، او را مدت‌ها در تاریکی نگه داشته بودم. اما حقیقت آن بود که من نه از روی مهربانی، بلکه از ترس سکوت کرده بودم: ترس از این‌که اگر خبر را بدهم، دیگر نمی‌توانم خودم را پشتِ دیوارِ بی‌حسی پنهان کنم.وقتی بازگشت، گفت: «من از تو خشمگینم، جوزف.»این‌بار صدایش آرام نبود؛ آرامشِ او ترک برداشته بود.گفتم: «می‌دانم.»گفت: «تو فکر می‌کردی با پنهان کردن حقیقت، مرا حفظ می‌کنی. اما بعضی حقیقت‌ها اگر هم ویران کنند، آدم را از ابتذالِ دروغ نجات می‌دهند.»من سرم را پایین انداختم. او درست می‌گفت. من حقیقت را دوست نداشتم، چون حقیقت از آدم مسئولیت می‌خواهد. و من، سال‌ها بود که تنها در پناهِ بی‌مسئولیتی نفس کشیده بودم.آن شب، برایش همه‌چیز را گفتم؛ از برادرم، از مادرم، از کودکی‌ای که در آن آموختم سکوت ابزار بقاست، از ترسم از لمس شدن، از این‌که همیشه گمان کرده‌ام اگر کسی مرا تمام و کمال ببیند، چیزی برای ماندن نخواهد یافت. تیکول گوش داد. نه با دلسوزی، نه با قضاوت. و همین، از هر دلداری‌ای دشوارتر بود. زیرا دلسوزی را می‌توان رد کرد، اما نگاهی را که می‌فهمد، نمی‌شود نادیده گرفت.گفت: «تو بد نیستی، جوزف. فقط مدت زیادی است که به خودت اجازه نداده‌ای انسانی باشی.»این جمله، عجیب‌تر از آن بود که در آغاز بفهمم. انگار کسی نه به من، بلکه به زندانیِ درونِ من خطاب کرده باشد.عشق ما از همان‌جا آغاز شد؛ نه در افشای احساس، بلکه در افشای زخم. در این‌که فهمیدیم دیگری نه قرار است ما را نجات دهد و نه کامل کند، بلکه فقط شاهدی باشد که از ترسِ دیدن، فرار نمی‌کند. عشق، در نظر من، همیشه یا ساده‌لوحی بود یا خیانت. اما آن‌چه میان من و تیکول شکل گرفت، هیچ‌یک نبود. چیزی بود دشوارتر: پذیرشِ یکدیگر، با تمام تاریکی‌هایی که در خود حمل می‌کردیم.شهر هنوز در آتشِ خاموشِ خود می‌سوخت. اما در میان آن ویرانی، ما به‌تدریج چیزی را ساختیم که نه خانه بود و نه پناهگاه؛ شاید فقط امکانی برای ادامه دادن. و اگر بخواهم حقیقت را بگویم، این‌که انسان در عصرِ ویرانی بتواند دیگری را دوست بدارد، خود نوعی اعتراض است؛ اعتراضی علیه مرگ، علیه ابتذال، علیه این حکمِ سنگین که همه‌چیز نهایتاً به خاک بازمی‌گردد. نه، همه‌چیز به خاک بازنمی‌گردد. بعضی چیزها، اگر در دلِ تاریکی به‌درستی لمس شوند، به روشنایی راه پیدا می‌کنند. و شاید روشنایی، چیزی نباشد جز همین: این‌که دو انسان، در میانه‌ی جهانِ شکسته، یکدیگر را چنان ببینند که دیگر نتوانند دروغ بگویند. Ards Ards Mon, 25 May 2026 23:10:34 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%85-%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AE%D9%87-%D9%81%D8%B4%D8%B1%D8%AF%D9%87-equmnf3zjdxv باران از عصر شروع شده بود و تا شب هم ول‌کن نبود. قطره‌ها روی شیشهٔ پنجرهٔ اتاق ماری آرام می‌لغزیدند و خیابان باریک روبه‌روی خانه را مثل یک نوار سیاه و براق نشان می‌دادند. چراغ‌های زرد خیابان در مه می‌لرزیدند، انگار خودشان هم از چیزی می‌ترسیدند. ماری کنار پنجره ایستاده بود و به محلهٔ ساکت نگاه می‌کرد. امشب همه‌چیز بیش از حد آرام بود؛ همان سکوتی که قبل از اتفاق‌های عجیب می‌آید.صدای نیک از پشت در آمد. «گفتم که پیداش می‌کنیم!» جین نفس‌نفس‌زنان جواب داد: «اگر تو دوباره وسط راه بستنی پیشنهاد ندی، شاید زودتر هم پیداش کنیم.» نیک خندید، اما خنده‌اش زیر صدای باران گم شد. آن‌ها دنبال گربهٔ ماری آمده بودند؛ گربه‌ای خاکستری و لجباز به اسم “پَشمالو” که از صبح ناپدید شده بود. ماری چیزی نگفته بود، اما از ظهر حس می‌کرد پشمالو فقط گم نشده. انگار چیزی او را صدا زده بود.کوچهٔ پشت خشکشویی قدیمی، جایی بود که گربه از آن‌جا رد شده بود. دیوارهای آجری خیس، بوی خاک و آهن زنگ‌زده، و دری فلزی که هیچ‌وقت قبل از امشب دیده نشده بود، همه‌چیز را عجیب‌تر می‌کرد. روی در، علامتی حک شده بود: یک چشم، یک کلید، و یک ماه نیمه‌پنهان. جین جلو رفت و انگشتش را روی علامت کشید. «این… واقعی‌ه؟» نیک چراغ‌قوهٔ کوچکش را روشن کرد. نور لرزان روی دیوار افتاد. «اگر شوخی باشه، خیلی بی‌سلیقه‌ست.» ماری چیزی نگفت. فقط گوش داد. از پشت در، صدایی می‌آمد؛ نه صدای آدم، نه حیوان. بیشتر شبیه زمزمهٔ هزاران حرف بود که زیر زمین نفس می‌کشیدند.جین دستگیره را فشار داد. در با ناله‌ای کوتاه باز شد. پله‌هایی باریک و سنگی به پایین می‌رفتند. بوی شیرین و تندی از ته راهرو بالا می‌آمد؛ بویی شبیه دارچین، گرد و غبار، و چیزی ناشناخته که آدم نمی‌توانست اسمش را بداند. نیک زیر لب گفت: «من از این‌جا خوشم نمیاد.» جین جواب داد: «اولین بار نیست که چیزی از تو خوشش نمیاد.» اما خودش هم کمی رنگ‌پریده بود.پله‌ها آن‌ها را به بازاری رساند که انگار از دل یک خواب قدیمی بیرون آمده بود. سقف کوتاه و قوسی‌شکل بود، پر از چراغ‌های کوچک و کدر که نورشان روی زمین سنگ‌فرش شده می‌ریخت. غرفه‌ها در دو طرف راهرو مثل دندان‌های کج و نامنظم چیده شده بودند؛ یکی پر از شیشه‌های پر از مه، یکی پر از پرهای سیاه، یکی پر از ساعت‌هایی که بدون عقربه تیک‌تاک می‌کردند. موجودات عجیبی پشت میزها ایستاده بودند: مردی با گوش‌های بلند روباه‌مانند، زنی با چهره‌ای پوشیده از ماسک‌های کاغذی، و کودکی کوچک با چشم‌های طلایی که هیچ‌وقت پلک نمی‌زد.«واو…» نیک این را چنان آرام گفت که انگار می‌ترسید خود بازار صدایش را بشنود.ماری آرام نگاه می‌کرد. هر چیز در آن‌جا انگار یک راز داشت. حتی سایه‌ها هم درست سر جای خود نبودند. بعضی سایه‌ها از صاحبشان جدا می‌شدند و روی دیوارها می‌دویدند. بعضی از غرفه‌ها با تارهای نازک نقره‌ای به هم وصل بودند. و هر چند لحظه یک‌بار، زنگ کوچکی در دوردست به صدا درمی‌آمد و همهٔ موجودات برای یک لحظه ساکت می‌شدند.جین پشمالو را دید. یا دست‌کم چیزی شبیه او را. گربه پشت یک غرفهٔ باریک، کنار قفسه‌ای از قفل‌های قدیمی نشسته بود. اما چشم‌هایش در نور می‌درخشیدند، و دور گردنش روبان سیاهی بسته بودند. «پشمالو!» گربه برگشت، اما فرار نکرد. فقط به آن‌ها نگاه کرد، بعد آهسته به سمت انتهای بازار رفت. انگار می‌خواست دنبالش بروند.نیک قدمی برداشت. «من این سناریو رو دوست ندارم.» ماری زمزمه کرد: «چاره‌ای نداریم.»آن‌ها از میان غرفه‌ها رد شدند تا به انتهای بازار رسیدند؛ جایی که پرده‌ای مخملی و سیاه، ورودی یک اتاق کوچک را می‌پوشاند. پشت پرده، صدای زنی شنیده می‌شد که خیلی آرام و خیلی تمیز حرف می‌زد، مثل کسی که همیشه می‌داند همه‌چیز باید دقیقاً طبق برنامه باشد.مادام ورا.وقتی پرده کنار رفت، او ایستاده بود: زنی بلندقد با لباس بلند بنفش تیره، دستکش‌های مشکی و چتری بسته در دست. لبخندش مهربان به نظر می‌رسید، اما چشم‌هایش مثل دو سوزن براق بودند. روی میز جلوی او، ده‌ها شیشهٔ کوچک قرار داشت؛ داخل هر کدام چیزی می‌لرزید: تکه‌ای خنده، صدای یک لالایی، نور یک خاطره، یا سایه‌ای کوچک و وحشت‌زده. ماری حس کرد نفسش بند آمده. مادام ورا گفت: «چه مهمان‌های کوچکی. دیر رسیدید.»جین جلو رفت و با شجاعت ساختگی گفت: «گربهٔ ما را دزدیدی؟» ورا لبخندش را عمیق‌تر کرد. «دزدی؟ نه عزیزم. من فقط چیزهای گم‌شده را جمع می‌کنم.» نیک با تردید گفت: «پس چرا این‌جا زندانی‌ان؟» ورا چترش را روی شانه جابه‌جا کرد. «چون بچه‌ها معمولاً از چیزهایی که درونشان هست می‌ترسند. من ترس را نگه می‌دارم. امن‌تر است.»ماری به شیشه‌ها نگاه کرد و ناگهان فهمید. این‌ها فقط ترس نبودند. این‌ها تکه‌هایی از آدم‌ها بودند؛ چیزهایی که اگر از دست بروند، آدم کم‌کم خودش را فراموش می‌کند. نگاهش به پشمالو افتاد. گربه کنار قفسه‌ای از شیشه‌ها نشسته بود و به یک قفل برنزی خیره شده بود؛ قفلی که روی آن همان نشان درِ مخفی حک شده بود.جین آهسته گفت: «ماری، نگاه کن. گربه داره چیزی رو نشون می‌ده.» ماری نزدیک‌تر شد. روی دیوار، درست پشت قفسه، خطی باریک از نور دیده می‌شد؛ درزی پنهان. او با انگشتش روی سنگ‌های سرد کشید و زمزمه کرد: «اینجا یک دره.»ورا این‌بار دیگر لبخند نزد. «دختر باهوش.» صدایش نرم بود، اما تهش تیز و سرد شده بود. «ببندیدشون.» از پشت غرفه‌ها، سایه‌هایی جدا شدند و به طرف بچه‌ها خزیدند.نیک چراغ‌قوه را روشن کرد و نور مستقیم را به چشم سایه‌ها انداخت. یکی از آن‌ها جیغی نازک کشید و عقب رفت. جین دست ماری را گرفت و فریاد زد: «اون در! ماری، سریع!» ماری دستش را روی سنگ‌ها گذاشت. حالا فهمیده بود قفل از نور نمی‌ترسد، از اسم می‌ترسد. آرام گفت: «باز شو.»سنگ‌ها لرزیدند. خط نور پهن شد. درِ پنهان با صدای آهسته‌ای باز شد و پشتش راهرویی پیچ‌دار پیدا شد که بوی باران و چوب خیس می‌داد. پشمالو اول از همه پرید داخل. ورا فریاد زد: «نه!» اما دیر شده بود.بچه‌ها دویدند. صدای قدم‌هایشان با ضربان قلبشان قاطی شده بود. پشت سرشان، بازار می‌لرزید و سایه‌ها مثل نخ‌های پاره جمع می‌شدند. جین جلوتر رفت، نیک در را برای بقیه نگه داشت، و ماری آخرین نگاه را به آن اتاق انداخت؛ به شیشه‌ها، به چتر سیاه، و به چهرهٔ زنی که حالا برای اولین بار عصبانی شده بود. نه فقط عصبانی؛ ترسیده بود. چون چیزی که از بچه‌ها می‌گرفت، حالا داشت به خودش برمی‌گشت.وقتی دوباره به کوچه رسیدند، باران هنوز می‌بارید. اما درِ فلزی پشتشان دیگر نبود. فقط دیوار خیس و ساکت خشکشویی قدیمی مانده بود، انگار آن بازار هیچ‌وقت وجود نداشته. پشمالو روی سینهٔ ماری پرید و خرخر کرد. نیک نفسش را بیرون داد. «من رسماً تصمیم گرفتم از این به بعد از جاهای تاریک متنفر باشم.» جین خندید. «تو از قبل هم می‌ترسیدی.» ماری چیزی نگفت. چون در جیبش، چیزی سرد و گرد پیدا کرده بود: یک سکهٔ سیاه با همان نشان چشم و کلید. رویش نوشته شده بود: هر چیز گم‌شده‌ای، راه بازگشتی دارد.و آن شب، ماری فهمید که بعضی بازارها فقط یک‌بار باز نمی‌شوند. بعضی‌شان منتظرند دوباره صدایشان بزنی. Ards Ards Sun, 24 May 2026 22:10:35 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B4-f5exehtdtknw روزگارم همچون چارقد مادرم سیاه است تباهی آهسته بر شیشه‌های کدرِ اتاقم می‌لغزید و در ترک‌های دیوار، در پوسیدگیِ چوب پنجره، در نفس‌های بریده‌ی من، نفوذ می‌کرد. اتاق من نه اتاق بود و نه مأوا؛ بیشتر به سردابه‌ای می‌مانست که به‌اشتباه در طبقه‌ی دوم یک خانه جا مانده باشد. در آنجا، من، سیاوش، سال‌ها بود که میان بیداری و کابوس تبعید شده بودم؛ چنان‌که گویی زندگی، پیش از آن‌که مرا به جهان بیاورد، مرا به محکومیتی خاموش سپرده بود.شهر، با همه‌ی کوچه‌های نم‌زده و دیوارهای چرک‌گرفته‌اش، مرا به‌خوبی می‌شناخت. نه از آن شناختی که میان آدم‌هاست، بلکه از آن‌گونه شناختی که میان زخم و نمک برقرار است. هرجا می‌رفتم، ردّی از من پیش‌تر از خودم می‌رسید: بوی تندِ شکست، لرزشِ دست، و آن نگاهِ از پا افتاده‌ای که دیگر به هیچ‌جا نمی‌رسید. مردم مرا طرد نکردند؛ پیش‌تر از آن، مرا از جنس خود ندانستند. کافی بود یک‌بار چشمشان به صورتِ فرو‌رفته‌ام، به دست‌های لرزانم، به گفتارِ منقطع و تنِ فرسوده‌ام بیفتد تا درِ انسانیت، بی‌صدا، به روی من بسته شود.اعتیاد، در آغاز، برای من نه لذت بود و نه هوس؛ بیشتر شبیه فرار بود، فراری کور از چیزی درونی که نامی نداشت. می‌خواستم از صداهایی که شب در مغزم راه می‌افتادند بگریزم، از آن هجومِ خاطره‌هایی که مثل مگس بر چراغِ ذهنم می‌نشستند، از تنهاییِ عظیمی که درون استخوان‌هایم لانه کرده بود. اما آن‌چه برای گریز آغاز شد، به بند بدل شد؛ بندی که هر روز محکم‌تر، نامرئی‌تر و بی‌رحم‌تر گرداگرد جانم می‌پیچید. من به چیزی آلوده شده بودم که هم مرا تسکین می‌داد و هم می‌بلعید؛ و این دوگانگی، شبیه همان لبخندهای مردگان بود که گاهی در خوابِ آدم دیده می‌شود: هم آشنا، هم هولناک.مادرم نخستین کسی بود که از من برید. نه با فریاد؛ فریاد برای آدم‌های زنده است. او با سکوت از من برید، با نگریستنِ کوتاه و سنگین، با کشیدنِ پرده‌ها، با گفتنِ جمله‌ای که تا استخوانم نشست: «تا وقتی پاک نشدی، برنگرد.»آن جمله، حکمِ تبعید بود. نه فقط از خانه، که از خاطره، از آغوش، از حقِ فرزند بودن. و من، که خود نیز دیگر به‌سختی می‌توانستم خویشتن را تحمل کنم، چیزی نگفتم. زبانم در دهانم خشک شد، گویی هم‌زمان از شرم و از سرما یخ زده بود.پس از آن، شهر به تدریج چهره‌ی حقیقی خود را نشان داد: چهره‌ای بی‌چشم و بی‌دست، اما پر از دهان‌هایی که پنهانی می‌جنبیدند. نانوا وقتی مرا می‌دید، ترازو را محکم‌تر می‌گرفت. همسایه‌ها تا صدای قدم‌هایم می‌آمد، پنجره‌ها را می‌بستند. کودکان، بی‌آن‌که بدانند چرا، با دیدنم پچ‌پچ می‌کردند و می‌خندیدند. من بدل شده بودم به افسانه‌ای بدشگون که در بازار و مسجد و قهوه‌خانه دهان‌به‌دهان می‌گشت؛ افسانه‌ای درباره‌ی مردی که از درون پوسیده بود و هنوز روی پا می‌ایستاد.شب‌ها، در آن اتاقِ بی‌رحم، با آینه‌ای ترک‌خورده روبه‌رو می‌شدم که صورتم را نه آن‌گونه که بود، بلکه آن‌گونه که می‌هراسم، بازمی‌تاباند. در آن آینه، چشم‌هایم بیشتر به حفره می‌مانست تا چشم، و لب‌هایم به خطی مرده که هنوز از عادتِ سخن گفتن تکان می‌خورد. گاهی خیال می‌کردم پشت سرم کسی ایستاده است؛ اما هر بار که برمی‌گشتم، فقط دیوار بود، دیوارِ نم‌کشیده و سردی که گویی حافظه‌ای از رنج را در خود نگه داشته باشد.بارها خواستم از این حلقه بیرون بزنم. خواستم صبحی برخیزم و خود را به روشناییِ بی‌دروغِ بازپروری و رستگاری بسپارم. اما هر بار، پیش از آن‌که روز بتواند شکل بگیرد، من دوباره به شب بازمی‌گشتم. انگار در من نیرویی بود که به تاریکی تعلق داشت؛ نیرویی که مرا نه به سوی مرگ، بلکه به سوی فرسودگیِ تدریجی می‌کشاند. مرگ دست‌کم پایان دارد؛ اما فرسودگی، این تبِ بی‌نام، پایانی ندارد. فقط آدم را لایه‌لایه از خودش تهی می‌کند.یک‌بار در راهِ بیمارستان، از برابر خانه‌ی کودکی‌ام گذشتم. دری که زمانی با مشت‌های کوچک خودم بر آن کوبیده بودم، حالا پشت دیواری از سکوت پنهان بود. در ذهنم، مادر را دیدم که پشت پنجره ایستاده، و پدر را که سال‌ها پیش رفته بود و جز لکه‌ای محو در حافظه چیزی از او نمانده بود. خواستم نزدیک شوم، اما پاهایم سست شدند. فهمیدم که طردشدن، فقط رانده‌شدن از خانه نیست؛ بیرون افتادن از امکانِ بازگشت است. آدمی که یک‌بار از چشمِ دیگران سقوط کند، کم‌کم از چشمِ خود نیز می‌افتد.آن شب، باران بی‌امان می‌بارید؛ از آن باران‌هایی که نه زمین را می‌شویند و نه آسمان را سبک می‌کنند، فقط همه‌چیز را به رنگِ خاکستریِ عمیق‌تری فرو می‌برند. من به پل قدیمی رفتم، پلی که سال‌ها بود در شهر ایستاده بود، اما انگار خودش هم از ایستادن خسته شده بود. زیر پل، آبِ تیره با صدایی مبهم می‌گذشت؛ صدایی شبیه نفس‌های کسی که در خوابِ تب‌دار هذیان می‌گوید. ایستادم و به تاریکیِ زیر پاهایم نگاه کردم، و در آن تاریکی، چیزی دیدم که نه آب بود نه سایه؛ بلکه گویی جمعِ تمام روزهای تباهِ من بود که یک‌جا به صورتم خیره شده بود.و آن‌گاه، در سکوتی که از همه‌چیز سنگین‌تر بود، صدایی آمد. نه از بیرون؛ از جایی درونِ من، از آن اتاقِ تاریکی که سال‌ها در سینه‌ام بی‌چراغ مانده بود. صدایی که نه امر می‌کرد و نه التماس؛ فقط می‌گفت:«دیگر بس است.» Ards Ards Sat, 23 May 2026 23:01:30 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A2%D9%86-%D8%B2%D9%8618-jzgvw1ljuuw3 این داستان اصلا برای کودکان و نوجوانان توصیه نمیشودشهر از همان اول با من دشمن بود. نه دشمنیِ آشکار؛ از آن دشمنی‌هایی که آرام می‌نشینند در استخوان آدم و سال‌ها بعد خودش را به صورت خستگی، بی‌خوابی و نفرت از آینه نشان می‌دهند. خیابان‌ها در شب مثل رگ‌های بیماری که تب کرده باشد می‌لرزیدند. چراغ‌ها زرد بودند، دیوارها نم‌کشیده، و آدم‌ها انگار از پشت یک پردهٔ چرک‌گرفته به هم نگاه می‌کردند. من هم یکی از همان آدم‌ها بودم؛ مردی که زندگی‌اش را با جوری از سکوت می‌گذراند که بیشتر شبیه پوسیدن بود تا زنده‌بودن.لیلا، زنم، خانه را تمیز نگه می‌داشت. از آن زن‌هایی نبود که در خودشان سروصدا داشته باشند. آرام بود، اما آرامش او از جنس بی‌خبری نبود؛ از جنس صبر بود. گاهی حس می‌کردم این صبر دارد پوستش را نازک می‌کند. هر بار که از سر کار برمی‌گشتم، نگاهش یک لحظه بیش از حد طول می‌کشید. می‌پرسید: «باز هم دیر کردی؟» من در حالی که کفش‌هایم را در می‌آوردم، می‌گفتم: «کار زیاد بود.» و او، بی‌آن‌که چیزی بگوید، فقط سر تکان می‌داد. این سکوت‌ها بین ما زیاد شده بود. آن‌قدر زیاد که دیگر حتی صدای قاشق در فنجان هم شبیه گفت‌وگو به نظر می‌رسید.اولین بار مریم را کنار خیابان دیدم؛ جایی که در آن همه‌چیز بوی هوس، دود و فرسودگی می‌داد. زیر نور چراغی که هر چند ثانیه یک‌بار می‌لرزید، ایستاده بود و سیگار را با دو انگشت نگه داشته بود، انگار نه برای کشیدن، بلکه برای این‌که به خودش ثابت کند هنوز چیزی در دست دارد. راه رفتنش عجیب بود؛ نه شتاب داشت، نه مکثِ بی‌دلیل. قدم‌هایش نرم و حساب‌شده بود، مثل کسی که سال‌ها یاد گرفته باشد چطور از نگاه دیگران عبور کند بی‌آن‌که دیده شود. اما در همان حرکتِ کنترل‌شده، چیزی بود که آدم را وادار به نگاه‌کردن می‌کرد؛ نه زیباییِ ساده، بلکه نوعی بی‌قراریِ پنهان، مثل شعله‌ای که زیر خاکستر تکان بخورد و سینه های برجسته اش هر مردی را به دره تاریکی می انداخت وقتی از کنارم رد شد، نگاهش برای یک لحظه روی صورتم ماند. چشم‌هایش تیره بود، نه از جنس سیاهیِ معمول، بلکه از آن تیرگی‌هایی که در عمقشان خستگی و تمسخر و شاید کمی ترس جمع شده باشد. ابروهایش نه نازک بودند و نه پر، اما در صورتش یک خطِ واضح می‌ساختند، خطی که به چهره‌اش حالتِ هوشیار و تند می‌داد. لب‌هایش بی‌حالت نبودند؛ همیشه انگار چیزی را نگفته نگه داشته بودند. من همان‌جا فهمیدم که این زن، اگر حرف بزند، کلماتش از دهانش نمی‌آیند؛ از زخم‌هایش می‌آیند.همان شب، بی‌اختیار دنبالش رفتم. نه از روی شجاعت، بیشتر از روی یک ولعِ مبهم که هنوز نامی نداشت. او در گوشه‌ای ایستاد و بدون اینکه برگردد گفت: «دنبالم می‌آیی؟» خشکم زد. گفتم: «نمی‌دانم.» خندید. خنده‌اش کوتاه بود، تلخ، و به طرز عجیبی مهربان. «معمولاً آدم‌ها وقتی دنبال چیزی‌اند، اول انکارش می‌کنند.» گفتم: «تو همیشه این‌قدر مستقیم حرف می‌زنی؟» سیگار را خاموش کرد و بالاخره برگشت. صورتش زیر نور خیابان، هم خسته بود هم زنده؛ مثل کسی که بارها مرده و هنوز از جسدش ردِ نفس مانده باشد. گفت: «فقط وقتی می‌خواهم پول بگیرم نه. آن وقت‌ها دروغ هم می‌گویم.»نمی‌دانم چرا همان جمله مرا تا مغز استخوان لرزاند. شاید چون دروغ، از آن شب به بعد، دیگر بین ما چیز غریبی نبود. من هم به لیلا دروغ می‌گفتم. به خودم هم. و مریم هم به همه‌چیز جز دروغ شبیه بود: به زنی که در لبهٔ تیغ زندگی می‌کند و می‌داند اگر پا کج بگذارد، سقوط فقط یک متر نیست، یک عمر است.چند شب بعد، وقتی باران می‌آمد و خیابان بوی آسفالتِ خیس و سیگار می‌داد، او مرا به اتاقی برد که بیشتر به یک پناهگاه فرسوده می‌مانست. در را که بست، ناگهان صداهای بیرون دور شد؛ انگار شهر را با یک مشت کثیف از پشت شیشه هل داده باشند. اتاق کوچک بود. دیوارها رنگی مرده داشتند، تختی باریک در گوشه افتاده بود، و کنار پنجره یک میز چوبی با دو لیوان خالی. نور چراغ زرد، خطوط صورت مریم را نرم‌تر و درعین‌حال غمگین‌تر می‌کرد. او پالتویش را درآورد، آهسته روی صندلی انداخت و گفت: «این‌جا خوش‌آمد ندارد، ولی دروغ هم نمی‌گوید.»من ایستاده بودم، دستم را در جیب فرو کرده، مثل کسی که هنوز مطمئن نیست وارد چه چیزی شده. گفتم: «همیشه این‌جا می‌آیی؟» گفت: «وقتی که حوصلهٔ مردم را ندارم.» گفتم: «و من؟» نگاهم کرد. «تو هنوز شبیه آدم‌هایی هستی که فکر می‌کنند انتخاب کرده‌اند.»این جمله را که گفت، لبخند کمرنگی زد و به سمت پنجره رفت. از پشت شیشه، قطره‌های باران مثل رشته‌های شکسته پایین می‌آمدند. او ایستاد و با دو انگشت گوشهٔ پرده را کنار زد. شانه‌هایش بالا و پایین می‌رفت؛ نه از ترس، از خستگی. بعد، بی‌آن‌که برگردد، گفت: «نزدیک بیا. این‌قدر دور نایست. دور ایستادن برای قضاوت خوب است، نه برای زندگی.»نزدیک رفتم. نه آن‌قدر که لمسش کنم، فقط به اندازه‌ای که بوی عطر بدنش، بوی بارانِ خیابان، و بوی چیزی شبیه تنهاییِ گرم به من برسد. مریم برگشت. حالا فاصلهٔ میان ما به باریکی یک نفس شده بود. نگاهش روی صورتم مکث کرد؛ مکثی که از هر لمس واقعی سنگین‌تر بود. گفت: «چرا دنبال من آمدی؟» گفتم: «نمی‌دانم.» گفت: «دروغ نگو.» سکوت کردم. او آهسته گفت: «چون در خانه‌ات کسی هست که هنوز تو را می‌بیند، و این آدم‌ها از همه خطرناک‌ترند. آدم را مجبور می‌کنند خودت را به یاد بیاوری.»اسم لیلا که آمد، چیزی در من فشرده شد. گفتم: «تو از کجا می‌دانی؟» گفت: «از نگاهت. مردها وقتی از خانه‌هایشان فرار می‌کنند، چیزی در چشم‌هایشان جا می‌ماند. مثل کلیدی که هنوز در قفل نچرخیده.»بعد یک قدم نزدیک‌تر آمد. نه با عجله، نه با نمایش؛ با اطمینانِ زنی که می‌داند بدنِ آدم‌ها قبل از عقلشان تصمیم می‌گیرد. دستش را روی سینه‌ام گذاشت، فقط برای لحظه‌ای، و من حس کردم تمام سال‌های خستگی‌ام زیر آن لمسِ کوتاه جمع شد. گفت: «تو دنبال فراموشی نیستی.» پرسیدم: «پس دنبال چه‌ام؟» گفت: «این را باید خودت بفهمی. من فقط می‌توانم در را باز کنم.»اتاق گرم‌تر شده بود یا شاید بدن من داشت تب می‌کرد. روی تخت نشست، پایش را روی پای دیگر انداخت و آن‌طور که سیگارش را روشن می‌کرد، گفت: «مردها معمولاً فکر می‌کنند خیانت از سر هوس است. نیست. بیشتر وقت‌ها از سرِ ضعف است. از سرِ این‌که نمی‌توانند در زندگیِ خودشان بمانند.» گفتم: «و زن‌ها؟» نگاه تیزی به من انداخت. «زن‌ها هم. فقط زودتر یاد می‌گیرند هزینه‌اش را خودشان بدهند.»آن شب، چیزهایی بین ما اتفاق افتاد که لازم نیست با کلماتِ عریان گفته شود. کافی است بگویم نزدیک شدیم، آن‌قدر نزدیک که تنهایی‌مان به هم بخورد و هر دو بفهمیم این نزدیکی نه رستگاری است، نه عشق. بیشتر شبیه افتادن است؛ افتادن در آغوش چیزی که خوب می‌دانی نجاتت نمی‌دهد، فقط سقوط را گرم‌تر می‌کند.وقتی از اتاق بیرون آمدم، باران هنوز می‌آمد. خیابان خیس بود و نور چراغ‌ها روی آسفالت مثل لکه‌های زردِ چرک می‌لرزید. حس می‌کردم چیزی در من شکسته، اما صدایی نشنیده‌ام. به خانه که رسیدم، لیلا بیدار بود. کنار پنجره ایستاده بود. برگشت و فقط گفت: «دیر کردی.» گفتم: «راه بندان بود.» لبخند نزد. فقط گفت: «تو دیگر حتی برای دروغ گفتن هم زحمت نمی‌کشی.»همان‌جا فهمیدم که همه‌چیز از قبل تمام شده بود. مریم فقط آخرین فشار انگشت بر زخم بود. زخم، خیلی پیش‌تر، در خودِ من شکل گرفته بود.صبح، لیلا نبود. تخت مرتب بود. فنجانش در آشپزخانه مانده بود. روی میز فقط یک یادداشت کوتاه بود: «من از مردی که انتخابش کرده باشم، بیشتر از خیانت می‌ترسم.» کاغذ را چند بار خواندم، اما معنا از آن نشت نمی‌کرد؛ مثل خون از پارچهٔ سفید. رفتم بیرون. به خیابان، به چراغ زرد، به همان گوشه‌ای که مریم همیشه می‌ایستاد. اما او نبود. فقط دیوار خیس مانده بود و سیگاری خاموش زیر پا له شده بود.آن‌وقت فهمیدم هر دو زن از من رفته‌اند؛ یکی با سکوت، یکی با تاریکی. و من مانده بودم با اتاقی خالی، شهری بی‌رحم، و مردی که هرچه بیشتر به خودش نگاه می‌کرد، کمتر می‌فهمید کدام لحظه از زندگی‌اش را به تباهی فروخته است.آینهٔ راهرو را نگاه کردم. صورتم رنگ نداشت. چشم‌هایم انگار از کسی دیگر بود. لب‌هایم خشک بود و دست‌هایم می‌لرزید. خواستم چیزی بگویم، اما فقط مهِ نفس خودم روی شیشه نشست.و آن‌جا، در آن صبحِ بی‌رنگ، فهمیدم بعضی آدم‌ها نه با مرگ، که با میلِ مداوم به سقوط زندگی می‌کنند. من یکی از همان‌ها بودم. Ards Ards Sat, 23 May 2026 03:03:52 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B4%D8%B1%D9%85%DB%8C%D9%86-gfclheefxebx سلام دوستان جان این داستان یه داستان بلند میتونه باشه و من چکیده اونو گذاشتم اگه بنظرتون داستان جذابی هستش میتونم داستان رو بسیار بزرگ تر با جهان سازی باشکوه تر بنویسم. ممنون 🌹در روزگاری که نامش از یادها نرفته بود و خاکش هنوز بوی آتش نخستین می‌داد، سرزمینی بود به نام شرمین؛ دیاری گسترده میان کوه‌های دندان‌تیز و دشت‌های مه‌گرفته، جایی که رودها چون نقره در تاریکی می‌لغزیدند و جنگل‌ها آن‌قدر کهن بودند که درختانشان به زبان انسان سخن نمی‌گفتند، بلکه با خش‌خش برگ‌ها و نالهٔ شاخه‌ها، خاطرهٔ روزگارهای فراموش‌شده را زمزمه می‌کردند. در شمال شرمین، قله‌هایی سیاه و بلند همچون نیزه‌های فرو‌رفته در سینهٔ آسمان سر برآورده بودند؛ و در جنوب، باتلاق‌هایی پهن می‌شدند که شب‌ها چراغ‌های سبز و لرزان بر سطحشان می‌رقصید و رهگذران نادان را به کام مرگ می‌خواند. اما هولناک‌تر از همه، نه کوه بود و نه باتلاق، بلکه ارواحی بودند که در شیارهای شب خانه داشتند؛ سایه‌هایی بی‌چهره، زادهٔ اندوه‌های کهن، جنگ‌های ناتمام، و سوگ‌های مدفون زیر خاک. آنان را مردم شرمین «بی‌صداها» می‌نامیدند، زیرا پیش از آنکه دیده شوند، سرمایشان به جان می‌افتاد و پیش از آنکه لمس کنند، امید را می‌مکیدند.در دهکده‌ای دورافتاده در حاشیهٔ جنگل‌های شرمین، جایی که خانه‌ها با چوب تیره و سقف‌های شیب‌دار ساخته شده بود و دود از اجاق‌ها چون رشته‌هایی نحیف به آسمان می‌رفت، شبی فرارسید که هیچ‌کس هرگز آن را از یاد نبرد. آن شب باد نمی‌وزید. حتی سگ‌ها زوزه نمی‌کشیدند. گویی خود جهان، نفس را در سینه حبس کرده بود. در میانهٔ میدان کوچک دهکده، زیر نور لرزان ماه، تخم‌مرغی بسیار بزرگ قرار داشت؛ نه چون تخم پرندگان عادی، بلکه به اندازهٔ یک سنگ‌چین، سپید و درخشان با رگه‌هایی طلایی که در پوستش همچون رگ‌های خورشید می‌درخشیدند. پیران دهکده گفته بودند از دل خاک سرد برآمده است، بی‌آنکه کسی بگذارد یا ببیند. زنان آن را نشانه‌ای شوم دانسته بودند، مردان خواسته بودند بشکنندش، اما هر کس نزدیک می‌شد، دچار خوابی سنگین یا لرزانی بی‌دلیل می‌گشت و دستش می‌لرزید.تا سپیده‌دم، تخم خاموش ماند. و آنگاه، با نخستین نور خاکستری صبح، پوسته‌اش لرزید.لرزش نخست نرم بود، چون تپش قلبی در دوردست. سپس ترک باریکی بر سطح آن افتاد، بعد ترک دیگر، و ناگهان صدایی برخاست: صدایی خشک و روشن، چون شکستن یخ در زمستانی طولانی. مردم از خانه‌ها بیرون ریختند. مادران کودکان را پشت سر خود پنهان کردند. پیرترین مرد دهکده میخ آهنی‌اش را بالا برد، هرچند در دل می‌دانست که شرمین از جنس دعاهای معمول نیست.پوستهٔ تخم باز شد.از میان بخار سپید و نور طلایی، پسری بیرون آمد؛ نه نوزادی ناتوان، بلکه کودکی با چشمانی تیره و براق که گویی پیش از تولد، سال‌ها به جهان نگریسته بود. موهایش سیاه و نرم بود، و بر پیشانی‌اش نشانی باریک و سرخ دیده می‌شد، مانند خطی که با آتش بر برف کشیده باشند. او نخستین نفسش را چنان عمیق کشید که شمع‌های دهکده لرزیدند. نامش را ابالیس گذاشتند؛ نامی که هیچ‌کس نمی‌دانست از کجا آمده، اما وقتی آن را بر زبان آوردند، انگار در دل خودشان هم از پیش آشنا بوده است.ابالیس در میان انسان‌ها بزرگ شد، اما هرگز چون آنان نبود. کودکان دیگر می‌دویدند و می‌خندیدند؛ او در سکوت به آسمان نگاه می‌کرد، به پرواز کلاغ‌ها، به حرکت ابرها، به ریشه‌های درختانی که زیر خاک می‌پیچیدند. هر شب خواب‌هایی می‌دید که در آن ارواحِ بی‌صدا از میان درها عبور می‌کردند و در گوشش نام‌هایی می‌گفتند که پیش از بیداری فراموش می‌شد، اما در جانش می‌ماند. پیرزن علف‌فروشی که تنها کسی بود که از او نمی‌ترسید، روزی به ابالیس گفت: «تو از خاک این سرزمین نیستی، اما برای همین به اینجا آمده‌ای. بعضی‌ها با شمشیر زاده می‌شوند، بعضی‌ها با نفرین، و بعضی‌ها... با سرنوشت.»سال‌ها گذشت. ابالیس قد کشید، و با قد کشیدنش، سایه‌اش نیز بلندتر شد؛ اما نه از نور خورشید، بلکه از چیزی درون او که هنوز شکل نگرفته بود. در شانزده‌سالگی، وقتی نخستین برف زمستان بر شرمین نشست، ارواح به دهکده حمله کردند. نه با فریاد، نه با پا، بلکه با لغزش از میان مه؛ چهره‌هایی محو، دست‌هایی سرد، و چشمانی چون دو چالهٔ تهی. شوم‌ترینشان، روحی بود با ردایی از دود و تاجی از استخوان شکسته که نامش در افسانه‌ها مَرهانِ خاموش آمده بود؛ فرمانروای ارواح گرسنه. او آمده بود تا جان‌های دهکده را ببلعد و از اندوهشان دروازه‌ای به تاریکی عمیق‌تر بگشاید.مردم گریختند. مردان درها را بستند. زنان گریه کردند. اما ابالیس، که تا آن لحظه گمان می‌کرد تنها با کابوس‌ها سر و کار دارد، ناگهان در میان میدان دهکده ایستاد و دید که ارواح به سوی خانه‌ها می‌خزند. ترس در قلبش کوبید، اما چیزی درون او بیدار شد؛ همان چیزی که از روز شکستن تخم‌مرغ در وجودش خاموش نمانده بود.از پشت انبار قدیمی، شمشیری بیرون کشید که سال‌ها پیش در خاک پنهان شده بود؛ تیغه‌ای بلند با دسته‌ای از چوب سیاه و حلقه‌هایی از نقرهٔ کدر. هیچ‌کس نمی‌دانست آن شمشیر از کجا آمده است، اما وقتی ابالیس آن را در دست گرفت، رگه‌های طلایی بر لبه‌اش روشن شد، گویی شمشیر او را شناخته بود.او نخستین ضربه را به روحی زد که از دیوار گذشت. تیغه‌اش، برخلاف فولاد معمول، از میان مهِ سیاه عبور کرد و نوری سفید از آن جهید. روح جیغی نداشت، اما دهکده از سرمایی ناگهانی لرزید و آن سایه فروپاشید. ابالیس فهمید که این جنگ، جنگ با جسم نیست؛ جنگ با ترس است، با غم، با فراموشی.نبرد سه شب و سه روز ادامه یافت. ارواح از جنگل‌ها سرازیر شدند، از باتلاق‌ها برخاستند، از زیر سنگ‌ها بیرون خزیدند. ابالیس در میان آنها می‌جنگید، با زخم‌هایی که بر تنش می‌نشست و با هر زخم، چیزی در او روشن‌تر می‌شد. او آموخت که باید گوش دهد؛ گوش به زمزمه‌های باد، به لرزش خاک، به فریاد خاموش مردگان. آنگاه دریافت که ارواح را نمی‌توان تنها کشت؛ باید نامشان را شناخت، سوگشان را شنید، و زنجیر اندوهشان را گسست.در شب سوم، هنگامی که ماه چون تیغه‌ای نقره‌ای بر فراز شرمین ایستاده بود، ابالیس با مرهانِ خاموش روبه‌رو شد. روحِ فرمانروا از او بلندتر بود، و از شانه‌هایش دود سیاه می‌ریخت. صدایش، اگر صدایی می‌داشت، می‌توانست سنگ‌ها را بشکند. اما ابالیس بی‌هراس، شمشیر را بالا برد و گفت: «تو از فراموشی زاده شدی، اما من از بیداری.»مرهان به سوی او یورش برد، و آسمان تار شد. اما ابالیس نه با زور بازو، که با روشنایی درونش ضربه زد؛ با تمام نام‌هایی که در خواب شنیده بود، با تمام اشک‌هایی که مردم شرمین ریخته بودند، با تمام امیدهای کوچک و خاموشی که هنوز در خانه‌ها زنده مانده بود. شمشیرش در سینهٔ تاریکی فرو رفت و نوری طلایی چون سپیده‌ای تازه شکفت.مرهان فریادی بی‌صدا کشید و در هزار تکهٔ مه فروپاشید.صبح که رسید، برف دیگر سرد نبود. مردم دهکده از خانه‌ها بیرون آمدند و دیدند که میدان کوچک، دیگر به گورستان اندوه نمی‌ماند. باد برگشته بود. کلاغ‌ها بر شاخه‌ها نشستند. و ابالیس، پسری که از تخم‌مرغی عظیم زاده شده بود، در آستانهٔ راهی ایستاد که از شرمین آغاز می‌شد و به سرزمین‌های ناشناختهٔ تاریکی می‌رسید؛ راهی که می‌دانست پایانش هنوز نوشته نشده است.و چنین بود که افسانهٔ او آغاز شد: افسانهٔ پسری که از پوستهٔ نور بیرون آمد تا با سایه‌های جهان بجنگد، و شرمین، سرزمینِ ارواح و بادهای کهن، نامش را برای همیشه در حافظهٔ کوه‌ها و جنگل‌ها نگه داشت. Ards Ards Fri, 22 May 2026 12:14:22 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7-mrcyosq8zsy9 از وقتی بارانِ اول بارید، هیچ‌کس نفهمید باید از چه چیزی بیشتر بترسد: از شیشه‌هایی که بخار می‌گرفتند، یا از آن کودکانی که پشتشان پیدا می‌شد.همه‌چیز از یک عصر خاکستری شروع شد؛ از آن عصرهایی که آسمان نه روشن است نه تاریک، فقط مثل چهره‌ی بیماری که تب کرده باشد، کدر و بی‌رنگ. در محله‌ی ما، آینه‌ها همیشه بیشتر از آدم‌ها دیده می‌شدند. در راهروهای باریک، بالای روشویی‌ها، پشت درِ کمدهای قدیمی، و روی دیوار خانه‌هایی که با گچ ترک‌خورده پوشیده شده بودند، آینه‌ها مثل چشم‌هایی ساکت آویزان بودند. هیچ‌کس به آن‌ها فکر نمی‌کرد، تا شب طوفان.باد از پشت کوه آمد، چنان زوزه‌کشان که پنجره‌ها می‌لرزیدند و درز درها ناله می‌کرد. بعد باران شروع شد؛ بارانی سنگین، تند، و عجیباً بی‌بو. مادرم گفت در و پنجره را ببندم. پدرم، که همیشه اخبار را با اخم گوش می‌داد، زیر لب گفت: «بازم یه چیز مسخره‌ی دیگه‌ست.» اما همان شب، درست ساعت دو و سیزده دقیقه، من برای آب خوردن از تخت بیرون آمدم و در راهرو، اول صدای گریه را شنیدم.صدا از آشپزخانه می‌آمد. خیلی آرام، مثل ناله‌ی کسی که دارد از دور خفه می‌شود. چراغ را روشن نکردم. فقط ایستادم. بعد نگاه کردم به آینه‌ی باریک کنار درِ ورودی.آن‌جا بودند.سه کودک، خیس، رنگ‌پریده، با موهایی چسبیده به پیشانی، پشت شیشه ایستاده بودند. نه در خانه، نه بیرونِ خانه؛ جایی میان آن دو، در سطح صاف و سردِ آینه. انگار از پشت دیوارِ دیگری نگاهم می‌کردند. یکی‌شان خیلی کوچک بود، شاید شش‌ساله. دیگری دختربچه‌ای با لباس مدرسه. سومی پسرکی بود با لبخند نازک و نامعمول، مثل اینکه چیزی را بهتر از من می‌دانست.چشم‌هایشان باز بود. نه بزرگ، نه ترسیده؛ فقط منتظر.من عقب رفتم، پایم به جاکفشی خورد و صدا در خانه ترکید. در همان لحظه تصویرشان تکان خورد. نه مثل انعکاس، مثل کسی که بخواهد نزدیک‌تر شود.صبح که بیدار شدم، به خودم گفتم خواب بوده. دروغی راحت و آشنا. ولی مادرم از آشپزخانه با فریاد صدایم زد. وقتی رفتم، دیدم او جلوی کابینت ایستاده و به آینه‌ی گرد بالای سینک خیره شده. صورتش سفید شده بود.گفت: «پدرت رو دیدی؟»گفتم: «توی اتاقش نیست؟»گفت: «نه. از نیم ساعت پیش ناپیداست.»ما خانه را گشتیم. زیر تخت، پشت پرده‌ها، حتی انباریِ نمور زیر پله را. پدرم نبود. فقط یک لکه‌ی آبِ سرد روی کفِ راهرو مانده بود، درست مقابل آینه‌ی ورودی.ظهر، اولین ناپدیدشدنِ محله اعلام شد: دختر نانوا. بعد پسرِ معلم ریاضی. بعد پیرزنِ خانه‌ی شماره‌ی چهارده. همه‌ی آن‌ها یک نقطه‌ی مشترک داشتند: قبل از ناپدید شدن، پشت آینه چیزی را دیده بودند. چیزی که هیچ‌کس دیگری ندیده بود.مردم اول وحشت‌زده شدند، بعد خشمگین، بعد خسته. وقتی پلیس آمد، خودش هم در آینه‌ی ساختمان شهرداری چیزی دید و دیگر هیچ‌کس او را درست به خاطر نیاورد. شهر کم‌کم به سکوتی افتاد که از مرگ هم سنگین‌تر بود.و آینه‌ها… آینه‌ها عوض شدند.صبح روز سوم، در آینه‌ی حمام، دخترک خیس را دیدم که این بار لبخند می‌زد. روی شیشه نوشته بود، با انگشتی که انگار از آب ساخته شده بود: «ما راه برگشت را پیدا کردیم.»مادرم که پشت سرم ایستاده بود، نفسش را حبس کرد.گفتم: «چی نوشته؟»جواب نداد.برگشتم.مادرم مستقیم به آینه نگاه می‌کرد. اما آن‌چه در آینه بود، او نبود.اولین تفاوت را از چشم‌هایش فهمیدم. چشم‌هایی که باید خسته و قرمز می‌بودند، حالا صاف و براق بودند، مثل شیشه‌ی خیس. لب‌هایش کمی باز شد. صدایش اما از گلوی خودش بیرون نیامد. خیلی آرام، با لحن یکی از کودکان، گفت: «نگاه نکن. اگه یکی از ما رو ببینی، یکی از خودت رو از دست می‌دی.»بعد دستش را بالا آورد و روی سطح آینه کوبید. آینه ترک برداشت.ما دیگر هیچ آینه‌ای را سالم نگه نداشتیم. همه را با پتو پوشاندیم، با روزنامه چسباندیم، شکستیم. ولی دیر شده بود. انعکاس، دیگر فقط روی شیشه نبود. در قاب عکس‌ها پیدا می‌شد، در آب سینک، در شیشه‌ی تلویزیونِ خاموش، حتی در مردمک چشم‌های همدیگر. هرجا سطحی بود، آن‌ها بودند؛ کودکانی که کم‌کم تعدادشان بیشتر می‌شد. هر بار یکی از اهالی محله ناپدید می‌شد، یکی دیگر از آن بچه‌ها اضافه می‌شد.سه روز بعد، برادرم هم رفت.او را در حیاط پیدا کردم، ایستاده مقابل شیشه‌ی درِ پشتی. انگار کسی او را صدا زده بود. صدایم زدم، جواب نداد. فقط با دقت به چیزی پشت شیشه نگاه می‌کرد. رفتم نزدیک. در شیشه، کودکی را دیدم که خیلی شبیه خودش بود، اما نه دقیقاً. شبیه نسخه‌ای ناتمام، با صورتی که هنوز کاملاً شکل نگرفته بود. برادرم گفت: «می‌گه مادر اونجاست.»گفتم: «کی؟»گفت: «اون طرف.»و بعد، بدون اینکه جیغی بزند یا مقاومتی بکند، دستش را روی شیشه گذاشت. شیشه نرم شد. مثل آب. مثل پوستِ زنده. و او رفت داخل.بعد از آن دیگر شهر مثل قبل نشد. برق‌ها قطع شد. تلفن‌ها جواب ندادند. خیابان‌ها پر شد از ماشین‌هایی که روشن مانده بودند اما کسی داخلشان نبود. از پشت پنجره‌ها، سایه‌ی بچه‌ها دیده می‌شد. بعضی‌ها می‌گفتند این یک بیماری است. بعضی‌ها می‌گفتند نفرین است. بعضی‌ها هم دیگر حرف نمی‌زدند.من تنها ماندم. یا فکر می‌کردم تنها مانده‌ام.تا شبی که صدای پدرم را از آینه‌ی شکسته‌ی سالن شنیدم.صدایش خیلی نزدیک بود، اما نه مثل قبل. آرام‌تر، خالی‌تر. گفت: «بیا. این‌جا سرد نیست.»نزدیک شدم. در تکه‌ی شکسته‌ی آینه، دیدم که آن طرف، خانه‌ی ما هنوز کامل است، اما روشن‌تر، تمیزتر، و پر از کودکان ایستاده در راهرو. مادرم آن‌جا بود. برادرم هم. هر دو لبخند می‌زدند، اما لبخندشان مثل لبخند آدمی که چیزی را فراموش کرده باشد، عادی نبود. پشت سرشان، پدرم ایستاده بود. یا چیزی که شکل او را گرفته بود.گفت: «تو هم می‌تونی بیای. این‌جا هیچ‌کس گم نمی‌شه.»پرسیدم: «شماها کی هستید؟»پاسخ آمد از صدای بچه‌ای که پشت سرم ایستاده بود.گفت: «ما همون چیزهایی هستیم که وقتی به آینه نگاه کردی، جا گذاشتی.»نخواستم برگردم. می‌دانستم اگر برگردم، دیگر فرصت فکر کردن ندارم. فقط چشم‌هایم را بستم. اما حتی با چشم بسته هم دیدم: روشناییِ سردی پشت پلک‌هایم افتاد. صدای خیسِ پای بچه‌ها روی کفِ خانه. بوی نم و شیشه‌ی شکسته. و بعد حس کردم چیزی نرم، مثل دستِ یک کودک، انگشتانم را گرفت.وقتی چشم باز کردم، دیگر در خانه نبودم.در راهرویی ایستاده بودم که همه‌ی دیوارهایش از آینه ساخته شده بود. از هر طرف، خودم را می‌دیدم؛ هزار بار، هزار صورت، هزار نسخه. بعضی‌شان لبخند می‌زدند. بعضی گریه می‌کردند. بعضی فقط نگاه می‌کردند، انگار تازه فهمیده باشند که بیرون هم چیزی بوده است.و پشت سرم، صدای کودکی آمد:«حالا نوبت توئه که یکی رو صدا بزنی. Ards Ards Thu, 21 May 2026 23:00:20 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D9%88%D8%B5%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D9%88-libcy4qjlsdg بی بویِ زلفِ تو، ای مه، سحر ز راه نمی‌رسددلِ شکستهٔ من جز به آهِ آه نمی‌رسدز دوریِ رخت، ای یار، جان به لب آمد و بازبه جز غبارِ غمت هیچ دل‌پناه نمی‌رسدشبِ فراق، چه گویم که بر دلِ خستهٔ منبه غیرِ یادِ تو، ای دوست، هیچ شاه نمی‌رسدبه کویِ عشق، اگرچه هزار بار شتافتممرا به منزلِ مقصود این سپاه نمی‌رسدز اشکِ دیدهٔ من رودِ خون شده‌ست روانولیک جز به درِ دوست این کلاه نمی‌رسددلم ز خاطرهٔ آن نگاهِ روشنِ توبه هیچ نقشِ دگر، ای صنم، گواه نمی‌رسدمرا مگو که فراموش کن غمِ دیرینه راکه این حکایتِ جانسوز از این راه نمی‌رسدز بس که در طلبت سوختم چو شمعِ سحربه جانِ خستهٔ من هیچ گاه نمی‌رسداگر چه عمرِ عزیزم ز یادِ تو می‌رودبه دل بغیرِ تو، ای مه، هیچ گاه نمی‌رسدچو آرش از غمِ هجران به خاک خواهدم بردمرا ز لطف وصال تو جز پناه نمیرسدArds🌹 Ards Ards Thu, 21 May 2026 00:40:50 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A2%D9%86-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-pnulcec3ssib از وقتی مرا به این‌جا انداخته‌اند، وقت برایم شکلِ قیر گرفته است؛ سنگین، سیاه، چسبنده. روزها از سوراخِ کوچکِ بالای دیوار می‌چکند و شب‌ها مثل حیوانی زخمی در گوشهٔ سلول می‌لولند. من دیگر نمی‌دانم کدام یک از این دو بدتر است: روزی که در آن می‌توانم صورت خودم را در نور کدر ببینم، یا شبی که همه‌چیز، حتی نفس کشیدن، شبیه گناه می‌شود.سلول من بوی لجن و ادرار متعفن می‌دهد. بویی که انگار از دیوارها نمی‌آید، از خودِ زمین می‌جوشد، از اعماقی که مرده‌ها در آن خوابیده‌اند. هر وقت چشم‌هایم را می‌بندم، خیال می‌کنم زیر این کفِ سرد، چیزهایی دفن‌اند که هنوز می‌جنبند. شاید استخوان. شاید خاطره. شاید همان بخش از من که هنوز نمی‌پذیرد من این‌جا هستم، نه در خانه، نه کنار زنم، نه کنار بچه‌ام، بلکه پشت این دیوارها، با دست‌هایی که دیگر هیچ‌چیز را نمی‌توانند پس بگیرند.دست‌هایم را زیاد نگاه می‌کنم. دو عضو بی‌جان، دو ابزارِ خاموش. این‌ها همان دست‌هایی‌اند که زمانی فکر می‌کردم برای کار، برای نان آوردن، برای نوازش ساخته شده‌اند. اما حالا هر وقت به آن‌ها نگاه می‌کنم، حس می‌کنم مال من نیستند. انگار از مرد دیگری مانده‌اند؛ مردی که در تاریکیِ یک خانهٔ نمور زندگی می‌کرد و کم‌کم از خودش خالی شد، بی‌آن‌که بفهمد.یادم نمی‌آید اولین ترکِ ما از کجا شروع شد. شاید از همان روزهایی که خسته به خانه برمی‌گشتم و او ساکت نگاهم می‌کرد. سکوتش از هر فریادی بلندتر بود. من آن را اهانت می‌پنداشتم. نمی‌فهمیدم که آدمی گاهی فقط از فرطِ ماندن در کنارِ درد، زبانش را از دست می‌دهد. خیال می‌کردم اگر صدایم را بلندتر کنم، اگر دیوار را بکوبم، اگر ترس را در اتاق پهن کنم، آن سکوت می‌شکند. اما سکوت، اگر ریشه دوانده باشد، با صدا نمی‌ترکد؛ فقط عمیق‌تر می‌شود.زنم را حالا بیشتر در خیال می‌بینم تا در حافظه. چهره‌اش مثل عکسِ مانده‌ای در آب، تیره و لرزان، جلو چشمم می‌آید. نه از آن زن‌هایی بود که آدم به‌راحتی فراموششان کند. نگاهش چیزی داشت که آدم را آرام می‌کرد و می‌ترساند، هر دو با هم. آرامشِ کسی که هنوز امید را ول نکرده، و ترسِ کسی که می‌داند امید هم در خانهٔ ما بیمار می‌شود. من این را نفهمیدم. یا بدتر، فهمیدم و اعتنا نکردم.بچه‌ام… نه، این کلمه برایم مثل تیغ است. بچه‌ام هنوز در ذهن من راه می‌رود. با قدم‌های کوچک، با کفش‌هایی که همیشه یک‌چیز کم داشتند، با صدایی که انگار از تهِ چاهی روشن می‌آمد. او را خیلی کم در آغوش گرفته بودم. آدم وقتی خودش را سنگ می‌کند، نمی‌فهمد چگونه باید موجودی نرم را لمس کند. من از نرمیِ او می‌ترسیدم، از این‌که به من شباهت پیدا کند، از این‌که روزی بفهمد پدرش یعنی چه. حالا هر بار که به او فکر می‌کنم، حس می‌کنم چیزی در سینه‌ام می‌خراشد، چیزی زنده و کور.آن شب را کامل به یاد نمی‌آورم. شاید مغز من خود را از جزئیاتِ آن نجات داده است. یا شاید من خودم نخواسته‌ام ببینم. فقط تکه‌هایی مانده: صدای در، بوی تندِ عصبانیت، لرزش چراغ، و بعد سکوتی که مثل آبِ سیاه از همه‌جا بالا آمد. من همیشه خیال می‌کردم آدم تا آخرین لحظه اختیار دارد. حالا می‌دانم بعضی لحظه‌ها پیش از آن‌که بفهمی، تو را می‌بلعند. آدم بعد فقط می‌ماند با نتیجه، با لکه‌ها، با چیزی که دیگر اسم ندارد.صبحش، دنیا برایم از نو شروع نشد؛ تمام شد. مردهایی آمدند با صورت‌های بی‌حس، با سؤال‌هایی که از همان اول جوابشان را می‌دانستند. من نگاهشان می‌کردم و حس می‌کردم از دورترین نقطهٔ زمین به من می‌نگرند. انگار من شیئی بودم مانده از یک فاجعه، نه آدمی که هنوز نفس می‌کشید. و راستش را بخواهی، همان‌جا فهمیدم که بعضی آدم‌ها پیش از حکم، در درون خودشان محکوم می‌شوند.از آن روز، خواب برایم به شکلِ زهر درآمده است. هر بار که چشم می‌بندم، خانه برمی‌گردد. نه خانهٔ واقعی، بلکه خانه‌ای که در ذهن من به گورستان تبدیل شده. راهرو باریک، پردهٔ کثیف، بوی غذا مانده، صدای نفس‌های بریده، و آن اتاقی که درش همیشه نیمه‌باز بود، انگار چیزی منتظرِ خروج باشد. گاهی خیال می‌کنم زنم کنار پنجره ایستاده و نگاهم می‌کند؛ نه با نفرت، نه با بخشش، بلکه با همان خستگیِ بی‌پایانی که آدم را از پا می‌اندازد. خستگیِ کسی که مدت‌ها پیش دانسته نجاتی در کار نیست.در زندان، آدم‌ها از گناه مثل از یک بیماری حرف می‌زنند؛ انگار اگر اسمش را بگویی، از تنت بیرون می‌رود. اما گناه، این‌طورها نیست. گناه در رگ می‌دود، در استخوان جا می‌گیرد، در فکر لانه می‌کند. من هر شب با آن بیدار می‌شوم، با آن می‌نشینم، با آن به دیوار تکیه می‌دهم. گاهی حس می‌کنم درون سرم دو نفر زندگی می‌کنند: یکی که می‌خواهد فراموش کند، و یکی که اجازه نمی‌دهد. دومی همیشه پیروز می‌شود.بعضی وقت‌ها صدای بچه را می‌شنوم. نه واضح، نه واقعی. بیشتر شبیه خش‌خشِ کاغذی است که در آب مانده باشد. با این‌همه، همان صدا کافی است که تمام تنم سست شود. بعد زنم را می‌بینم، نه با صورت، با حضور. حضوری سنگین، سرد، و بی‌رحم، که در گوشهٔ سلول می‌نشیند و از من نمی‌پرسد چرا. شاید همین بدتر است. انسان اگر محکوم شود و کسی از او بپرسد چرا، هنوز امیدی به توضیح هست. اما وقتی پرسشی در کار نباشد، یعنی حکم از پیش صادر شده است.من حالا به یک چیز یقین دارم: هیچ دیواری به اندازهٔ دیوارهای ذهن آدم محکم نیست. من این‌جا زندانی‌ام، اما زندانِ واقعی همان‌جاست که شب‌ها با چشم باز در آن می‌لولم. همان خانهٔ نمور، همان اتاقِ خاموش، همان لحظه‌ای که همه‌چیز از هم گسست و من، به‌جای آن‌که انسان بمانم، به هیولایی کوچک و حقیر بدل شدم. هیولایی که نه از زنجیر می‌ترسد، نه از مرگ؛ فقط از یادآوری. Ards Ards Wed, 20 May 2026 20:40:41 +0330 https://virgool.io/GheseyeMan/%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%B3-mbhr9b1hsqrx تقدیم به تمام بچه های بیماری پروانه‌ ای بخصوص دوست دوران کودکیم یونس که داستان از اون الهام گرفته روحش شاد اسم من یونسه. شش سالمه.توی آبچکانِ ایرانشهر زندگی می‌کنم؛ جایی که آفتاب، انگار خیلی نزدیکه، آن‌قدر نزدیک که بعضی روزها حس می‌کنم می‌خواد پوست زمین رو هم بسوزونه. بادهای داغ از روی خاک رد می‌شن و بوی تلخ خشکی رو با خودشون میارن. خانه‌ی ما ساده‌ست، دیوارهاش کاهگلی‌ان و توی ظهرهای ساکت، صدای زنبورها و گاهی صدای دورِ موتورِ یک ماشین، کل دنیا رو پر می‌کنه.اما سختیِ زندگی من فقط گرما و خاک نیست.من یه بیماری دارم. اپیدرمولیز بولوزا اسمش رو مامانم با صدای آهسته می‌گه: «بیماری پروانه‌ای.»اولش فکر می‌کردم چیز قشنگیه. پروانه‌ها که قشنگن. رنگی‌ان، سبک‌اند، انگار هیچ‌وقت درد ندارن. ولی بعد فهمیدم چرا این اسم رو براش گذاشتن. چون پوستِ من مثل بالِ پروانه نازکه. آن‌قدر نازک که یک لمس اشتباه، یک گوشه‌ی لباس، یک خراش کوچک، می‌تونه درد بزرگی بسازه.من نمی‌تونم مثل بقیه بچه‌ها بدوم و زمین بخورم و بلند بشم و بخندم. برای من حتی راه رفتن هم یک جور جنگه. هر قدم انگار روی شیشه‌ی نازک برداشته می‌شه. بعضی شب‌ها مادرم زخم‌هامو با دست‌های لرزون و مهربونش پانسمان می‌کنه. نفسش توی سینه حبس می‌شه وقتی من از درد گریه‌ام می‌گیره. من نگاهش می‌کنم و دلم می‌خواد من به‌جای او گریه کنم، چون او خیلی بیشتر از من درد کشیده.پدرم ساکته. از اون آدم‌هاییه که غم رو بلند نمی‌گن، فقط توی چشم‌هاشون نگهش می‌دارن. وقتی نگاهم می‌کنه، انگار هزار بار می‌خواد چیزی بگه و نمی‌گه. من می‌دونم. من بچه‌ام، ولی می‌فهمم. می‌فهمم که نداشتن دارو یعنی چی. می‌فهمم که هر پانسمان تمیز، هر کرم، هر نوار نرم، می‌تونه برای ما مثل یک معجزه باشه. می‌فهمم که بعضی وقت‌ها پول برای درمان نیست و آدم فقط می‌مونه با درد و دعا.اتاق ما خنک نیست. ظهرها هوا مثل آتش روی پوست می‌نشینه. من باید مواظب باشم که عرق نکنم، که پوست‌م بیشتر نسوزه، که دستم به جایی کشیده نشه. لباس‌هام نرم انتخاب می‌شن، اما حتی نرم‌ترین لباس‌ها هم گاهی دشمن می‌شن. من بعضی وقت‌ها از ترس درد، بیشتر از درد می‌ترسم. این ترس، از خود بیماری هم سخت‌تره.با این حال، من رویا می‌بینم.خیلی زیاد.شب‌ها وقتی چراغ خاموش می‌شه و ستاره‌ها از لای پنجره‌ی کوچک اتاقم پیداشون می‌شه، من خودمو جای پسربچه‌ای می‌بینم که می‌تونه بدوه، بپره، از درخت بالا بره، و دست‌هاش زخمی نشه. توی رؤیاهایم، من یک ردای آبی پوشیده‌ام و روی شانه‌هام دو بال نقره‌ای دارم. با اون بال‌ها از روی تپه‌های خاکی آبچکان می‌پرم، از روی خانه‌های کاهگلی، از روی نخل‌های دوردست، از روی تشنگی و خستگی و درد.من در خواب، به شهری می‌روم که در آن، هوا همیشه بوی باران می‌دهد.درخت‌ها آن‌جا برگ‌هایی دارند که مثل مخمل نرم‌اند.زمینش مثل تشک ابره.هیچ‌کس آن‌جا نمی‌گوید «مواظب باش، نرو، دست نزن، ندو».آن‌جا بچه‌ها فقط می‌خندند.من در رؤیاهایم، به مامانم می‌گویم: «نگران نباش، اینجا هیچ‌چیز نمی‌شکنه.»و او برای اولین بار، لبخند می‌زند؛ لبخندی روشن‌تر از صبح.یک شب، خواب دیدم که یک پروانه‌ی خیلی بزرگ به اتاقم آمد.نه از آن پروانه‌های معمولی؛ این یکی بال‌هایی داشت که مثل شیشه‌ی رنگی می‌درخشید. آرام نشست کنار تخت من و گفت: «یونس، تو هم از جنس ما هستی. تو هم می‌تونی سبک بشی.»بعد من را روی بال‌هایش خواباند.ما از پنجره رد شدیم، از آسمان گذشتیم، از ماه گذشتیم، و به جایی رسیدیم که درد آن‌جا را گم کرده بود.من آن‌جا در میان باغی از نور دویدم، بدون ترس، بدون زخم، بدون گریه.مامانم هم آن‌جا بود. روسری‌اش سفید شده بود از نور، و دست‌هایش دیگر نمی‌لرزید.ولی صبح که بیدار شدم، باز همان سقف بود. همان دیوار. همان گرما.فقط من کمی خسته‌تر بودم.درد هم بیدار شده بود و کنارم نشسته بود، مثل مهمانی که هیچ‌وقت نمی‌رود.روزها به سختی میگذره آب همیشه کثیفه و واسه من مضره آلودگی بدن من راکوچک‌تر و خسته‌تر میکنه.زخم‌ها بیشتر میشن .شب‌ها طولانی‌تر.و با این‌همه، من هنوز رویا می‌دیدم.هنوز فکر می‌کردم شاید یک روز، کسی از راه برسد و برای من یک باغِ خنک بیاورد.شاید کسی بتواند پوست مرا با نور بپوشاند.شاید بتوانم یک‌بار، فقط یک‌بار، بدون درد بخندم.آخرین شب، هوا خیلی ساکت بود.نه باد می‌آمد، نه صدای موتور، نه حتی صدای پرنده‌ای از دور.مامان کنارم نشسته بود و آرام با انگشت‌هایش موهام را نوازش می‌کرد؛ خیلی آهسته، خیلی ترسان، مثل اینکه می‌ترسید خودِ محبتش هم به من درد بدهد. پدرم در آستانه‌ی در ایستاده بود و سکوتش از همیشه سنگین‌تر بود.من چشم‌هام رو بستم.و دوباره پروانه را دیدم.این بار نه مثل یک خواب، بلکه مثل یک درِ باز.پروانه آمد و زیر گوشم گفت: «بیا یونس. اینجا دیگر هیچ زخمی نیست.»من لبخند زدم.برای اولین بار، بدنم سبک شد.دیگه چیزی نمی‌سوخت.دیگه چیزی نمی‌کشید.من روی بال‌های نور خوابیدم و از اتاق کوچک‌مان، از خاک آبچکان، از گرمای ایرانشهر، از همه‌ی دردها آرام‌آرام دور شدم.وقتی مامان اسمم را صدا زد، صدایش خیلی دور بود.من اما دیگر در آن شهرِ خیال بودم؛جایی که پروانه‌ها نمی‌میرند،بچه‌ها درد نمی‌کشند،و آسمان همیشه کمی به آغوش شبیه است.و من،یونسِ شش‌ساله،برای همیشه در همان رؤیا ماندم. Ards Ards Tue, 19 May 2026 15:20:38 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A2%D9%86-%DA%86%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7-%DA%A9%D9%85-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%88%D8%AF-bxdejitltcb1 در آن شهرِ بی‌نام که برج‌هایش از کاغذهای تاخورده ساخته شده بود و پنجره‌هایش از شیشه نبود، از لایه‌های نازکِ یخ‌زده‌ی جوهر بود، مدادی زندگی می‌کرد که نامش را هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد. نه از آن رو که نامی دشوار داشت، بلکه چون در آن سرزمین، اسم‌ها بیش از آنکه برای صدا کردن باشند، برای فراموش شدن به کار می‌رفتند. او در کشوی سومِ میزی عظیم به دنیا آمده بود؛ میزی که می‌گفتند ریشه‌هایش تا زیرِ حافظه‌ی جهان پایین می‌رود. دیگر مدادها مثل او نبودند. آن‌ها سرنوشت خود را ساده‌تر پذیرفته بودند: نوشته شدن، کوتاه شدن، تراشیده شدن، و در آخر، افتادن در تاریکیِ سطل. اما او از همان روزهای نخست، وقتی هنوز چوبِ بدنش بوی جنگلی دور را می‌داد و مغزِ سیاهش زیر پوست زردش آرام و متین خوابیده بود، به این فکر می‌کرد که چرا باید هر خطی که از او بیرون می‌آید، به قیمتِ کم شدنِ خودش تمام شود.شب‌ها، وقتی دست‌ها از اتاق می‌رفتند و میز مثل جانوری خسته به سکوت فرو می‌رفت، مداد سرش را به دیواره‌ی کشو تکیه می‌داد و به صداهایی گوش می‌کرد که از دور می‌آمدند: خش‌خشِ کاغذهایی که در خواب ورق می‌خوردند، هق‌هقِ پاک‌کنی که تمام روز خطاهای دیگران را خورده بود، و خنده‌ی تلخِ مداد تراشی فلزی که دهانش همیشه بوی خاکِ تنِ مدادها را می‌داد. پاک‌کن به او گفته بود: «رنجِ ما این نیست که از میان می‌رویم؛ رنجِ ما این است که اثری که از ما می‌ماند، اغلب به نام دیگری ثبت می‌شود.» مداد آن شب چیزی نگفت، اما این جمله مثل خرده‌گرافیتی در مغزش ماند و هر روز آهسته‌تر و عمیق‌تر در او فرو رفت.او گاه آرزو می‌کرد هرگز برای نوشتن آفریده نشده بود. دلش می‌خواست شیئی بی‌کارکرد باشد؛ مثلاً سنگی کوچک در جیبِ کودکی غمگین، یا برگِ خشکیده‌ای در کتابی که هرگز باز نمی‌شود. زیرا هر بار که انگشتانِ انسانی او را برمی‌داشتند، احساسی شبیه قربانی شدن در او بیدار می‌شد. تماسِ دست، در ظاهر گرم و مطمئن بود، اما در باطن، اعلامِ آغازِ فرسایش بود. نخستین بار که روی کاغذ کشیده شد، از درد فریاد نزد؛ فقط حیرت کرد. خطی باریک و لرزان از او بیرون آمد، مثل رگی که ناگهان روی سفیدیِ جهان باز شده باشد. انسان با رضایت به آن نگاه کرد، اما خودِ مداد حس کرد چیزی از جانش، چیزی نه فقط مادی بلکه نامرئی و بی‌بازگشت، بر صفحه جا مانده است.اندک‌اندک فهمید که نوشتن نوعی مرگِ تدریجی است که دیگران آن را هنر، دانش، نامه، حکم، اعتراف یا شعر می‌نامند. او در دست‌های گوناگون چرخید: روزی در مشتِ کودکی که خورشید را مربعی می‌کشید و پرندگان را شبیه میخ؛ روزی در دستِ حسابداری که با او بدهی‌های مردی مرده را ثبت می‌کرد؛ روزی در دستِ زنی که نامه‌ای طولانی نوشت و هرگز نفرستاد؛ و روزی در دستِ قاضیِ خاموشی که با او سرنوشتِ محکومی را امضا کرد، بی‌آنکه حتی نوکِ لرزانش را ببیند. مداد از همه‌ی این دست‌ها چیزی آموخت، اما بیش از همه از آن قاضی ترسید، زیرا فهمید ابزار بودن، بی‌گناهی نمی‌آورد. ممکن است دستی تصمیم بگیرد، اما این نوکِ توست که حکم را بر تنِ جهان حک می‌کند.در شهری که او در آن می‌زیست، شایعه‌ای قدیمی بود: در بلندترین طبقه‌ی کتابخانه‌ای که سقفش در مه ناپدید می‌شد، دفتری وجود دارد که هر آنچه بر همه‌چیز گذشته و خواهد گذشت، در آن نوشته شده است؛ نه با جوهر، نه با خون، بلکه با مغزِ فرسوده‌ی مدادهایی که گمان می‌کرده‌اند زندگی‌شان بی‌معنا بوده است. مدادِ ما سال‌ها به این افسانه می‌اندیشید. آیا ممکن بود رنجِ او نیز جایی ثبت شود؟ یا او فقط وسیله‌ای بود برای ثبتِ رنجِ دیگران؟ میان این دو تفاوتی باریک اما هولناک وجود داشت؛ تفاوتِ میانِ زیستن و مصرف شدن.یک زمستانِ طولانی، که برف همچون تکه‌های پاک‌کن از آسمان می‌بارید و لبه‌ی پنجره‌ها از سرما ترک خورده بود، صاحبِ میز ــ مردی که چهره‌اش همیشه پشت بخارِ فکر پنهان بود ــ مداد را برداشت تا چیزی بنویسد که ظاهراً برایش از هر چیز مهم‌تر بود. اما دستش می‌لرزید. مداد بر صفحه نشست و واژه‌ها آهسته و سنگین بیرون آمدند؛ واژه‌هایی درباره‌ی تنهایی، درباره‌ی گناهی نامعلوم، درباره‌ی دالانی بی‌پایان که در انتهایش دری بسته بود و پشت آن، کسی نام تو را صدا می‌کرد بی‌آنکه تو را بشناسد. هرچه مرد بیشتر می‌نوشت، مداد کوتاه‌تر می‌شد و احساس می‌کرد آنچه روی کاغذ نقش می‌بندد، نه متنِ مرد، که اعترافِ خاموشِ خودِ اوست. گویی تمام عمر منتظر بوده تا کسی با دست او این حقیقت را بنویسد: هر موجودی برای آنچه از او ساخته‌اند، محکوم است، و رهایی شاید فقط در آن لحظه‌ای رخ دهد که دیگر هیچ چیز برای بخشیدن نداشته باشد.وقتی نوشتن تمام شد، مرد برای نخستین بار به مداد نگاه کرد. نه مثل ابزار، نه مثل شیء، بلکه با اندوهی کوتاه و گذرا، چنان‌که آدمی به شمعی نگاه می‌کند که به خاطرِ روشن کردنِ اتاق، تا نزدیکیِ مرگ سوخته است. بعد آهی کشید و مدادِ تقریباً تمام‌شده را کنار پنجره گذاشت. بیرون، مه بر بام‌های کاغذی شهر می‌خزید و ماه چون سکه‌ای محو در تهِ حوضی کدر گیر کرده بود. مداد فهمید زمان زیادی برایش نمانده. دیگر نه برای دستی راحت بود و نه برای جمله‌ای بلند. به‌زودی یا شکسته می‌شد، یا در شکافِ میز می‌افتاد، یا به سطل سپرده می‌شد؛ همان گورستانِ خاموشی که اشیای خسته در آن بی‌نام بر هم انباشته می‌شدند.اما در واپسین شب، اتفاقی افتاد که بیشتر به خواب شبیه بود تا واقعیت. باد از لای پنجره گذشت و صفحه‌ای نانوشته را روی میز لغزاند تا به کنار او برسد. کاغذ سفید بود، سفیدی‌اش نه از پاکی، بلکه از انتظار. مداد حس کرد هنوز ذره‌ای از جانش باقی مانده؛ آن‌قدر که شاید بتواند یک جمله‌ی آخر بنویسد، جمله‌ای نه به فرمانِ دستی دیگر، بلکه از جانبِ خویش. با تلاشی که بیشتر به دعا می‌مانست تا حرکت، بر پهلویش غلتید و نوکِ فرسوده‌اش را به صفحه رساند. خطی شکست، بعد خطی دیگر، و سرانجام جمله‌ای کوتاه و کج پدید آمد: «ما کم می‌شویم تا شاید چیزی در جهان کامل‌تر شود، و تراژدی این است که هرگز نمی‌فهمیم آن چیز، واقعاً ارزشِ کم شدنِ ما را داشته یا نه.»همین که آخرین واژه تمام شد، نوکش ترک برداشت. دردی روشن و سرد از سراسر تنِ چوبی‌اش گذشت، اما دیگر ترسی در او نبود. حس می‌کرد سنگینیِ سال‌ها پرسش از دوشش برداشته شده است. نه چون پاسخی یافته بود، بلکه چون پذیرفته بود بعضی پرسش‌ها فقط برای آن زاده می‌شوند که ما را همراهی کنند، نه آنکه حل شوند. سپیده که زد، مرد وارد اتاق شد. نگاهش به جمله افتاد، و رنگ از چهره‌اش پرید؛ انگار متنی را دیده باشد که خودش ننوشته، اما سال‌ها در درونش حمل کرده است. مداد را برداشت، با احترامِ غریبی در کف دست نگه داشت، و برای لحظه‌ای طولانی چیزی نگفت.بعد، برخلاف عادتِ همه‌ی انسان‌ها، او را به سطل نینداخت. مداد را در جعبه‌ای کوچک از مخملِ تیره گذاشت، کنار نامه‌ای نفرستاده و عکسی که گوشه‌هایش سوخته بود. این نجات نبود؛ فقط نوعِ دیگری از فراموشی بود، آراسته‌تر و نجیب‌تر. با این‌حال، مداد در تاریکیِ نرمِ جعبه، آرامشی یافت که هیچ کشویی به او نداده بود. دیگر لازم نبود چیزی بنویسد، چیزی ثابت کند، یا نگرانِ کوتاه‌تر شدن باشد. او به پایانِ کاربرد رسیده بود و تازه آنجا بود که توانست اندکی شبیه یک روح زندگی کند.سال‌ها بعد، وقتی میز پوسید، کتاب‌ها کپک زدند، و شهرِ کاغذی در بارانی دراز از هم پاشید، شاید کسی آن جعبه را گشود و به مدادِ کوچکِ شکسته‌ای نگاه کرد که هیچ نامی نداشت. شاید هم هرگز کسی آن را نیافت. تفاوتی نمی‌کرد. زیرا سرنوشتِ واقعیِ او نه در دیده شدن بود و نه در به یاد ماندن، بلکه در همان جمله‌ی کج و اندوهناک خلاصه شده بود؛ جمله‌ای که مانند آینه‌ای تیره، هم زندگیِ یک مداد را نشان می‌داد و هم زندگیِ هر کسی را که ناچار است از خویش خرج کند تا معنایی، هرچند مشکوک، در جهان برجا بماند. و شاید تمام فانتزیِ غمگینِ هستی همین باشد: ما از جنگل‌های دور می‌آییم، در دست‌های بی‌شمار می‌چرخیم، بر صفحه‌هایی می‌لغزیم که مقصدشان را نمی‌دانیم، و در پایان، پیش از آنکه کاملاً خاموش شویم، فقط آرزو می‌کنیم جمله‌ای که با جانِ ما نوشته شده، در دلِ تاریکی، برای کسی اندکی روشنایی آورده باشد. Ards Ards Mon, 18 May 2026 22:40:10 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D9%87-%DB%8C%DA%A9-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%81%D8%B1%D8%AC%D8%A7%D9%85-zb938qoo8xeq نخست صدا نبود؛ لرزشِ نازکی بود در دیوارهای اتاق، مثل راه رفتنِ چیزی بی‌جسم در پشتِ گچ‌های فرسوده. من روی صندلی نشسته بودم و به دست‌هایم نگاه می‌کردم؛ به این دو حیوانِ خاموش که انگار از من فرمان نمی‌بردند. شب، مثل دوده‌ای که آهسته بر شیشه می‌نشیند، همه‌چیز را پوشانده بود. چراغ خاموش بود. فقط از شکاف پرده، خیابانِ خیس، در نوری زرد و بیمار، می‌لرزید.همان‌وقت صدایی در گوشم پیچید. نه از بیرون، نه از درون؛ چیزی میان این دو، مثل خاطره‌ای که هنوز اتفاق نیفتاده باشد.گفت: «هنوز تمام نشده.»سرم را بلند کردم. اتاق همان بود: میز چوبی، لیوان نیمه‌پر، کتابی که باز مانده بود، و آینه‌ای قدی در گوشه که همیشه از نگاه‌کردن به آن می‌ترسیدم. آینه در تاریکی مثل حفره‌ای سیاه بود که می‌خواست به جای تصویر، چیزی از آدم بگیرد. من سال‌ها بود به آن نگاه نمی‌کردم، چون هر بار خیال می‌کردم پشت صورتم، صورتی دیگر هست؛ یا شاید اصلاً هیچ‌چیز نیست.صدای دوباره آمد، آرام‌تر، انگار از فاصله‌ای بسیار دور:«اگر به تاریکی خیره شوی، تاریکی هم به تو عادت می‌کند.»خنده ام گرفت، اما خنده‌ام شبیه شکستنِ شیشه بود. گفتم: «من سال‌هاست با تاریکی زندگی می‌کنم.»جواب نداد. فقط سکوت، مثل آبِ سرد، از دیوارها بالا رفت.در آن شبِ بی‌پایان، خانه به موجودی زنده بدل شده بود. صدای لوله‌ها، تق‌تقِ ریزِ چوبِ کف، نفسِ سنگینِ پنجره‌ها، همه با من حرف می‌زدند؛ اما هیچ‌کدام چیزی نمی‌گفتند. انگار جهان تصمیم گرفته بود زبانش را از من دریغ کند و فقط نشانه‌ها را باقی بگذارد. من میان نشانه‌ها زندگی می‌کردم؛ میان ردِ پاهایی که به هیچ‌جا نمی‌رسیدند، نامه‌هایی که فرستاده نشده بودند، و چهره‌هایی که در خاطر می‌ماندند اما در زندگی نبودند.روی میز، دفترچه‌ای بود با صفحه‌های سفید. سال‌ها بود می‌خواستم چیزی در آن بنویسم و هیچ‌وقت ننوشته بودم. سفیدیِ صفحه‌ها از سیاهیِ اتاق هم هولناک‌تر بود؛ چون سیاهی، دست‌کم، چیزی را پنهان می‌کرد، اما سفیدی هرچه را پنهان نبود، برملا می‌ساخت: خلأ را، بیهودگی را، انتظار را.دست بردم و مداد را برداشتم. نوکش کمی شکسته بود. نوشتم:«من از این خانه خسته‌ام.»اما به محض آن‌که جمله تمام شد، حس کردم این جمله مالِ من نیست. خطی که از نوک مداد بیرون آمده بود، شبیه خطِ شخصی غریبه بود که پشتِ دستم نشسته باشد و از درونِ من بنویسد. جمله را پاک نکردم. نگاهش کردم. ناگهان دیدم کنارِ آن، جمله‌ی دیگری هم هست، در جوهری کم‌رنگ و لرزان، انگار از پیش روی صفحه بوده:«تو از خانه خسته نیستی؛ از فراموش‌کردنِ راهِ بازگشت خسته‌ای.»نفس در سینه‌ام ماند. سرم را چرخاندم. اتاق سردتر شده بود. آینه، با آن قابِ چوبیِ ترک‌خورده‌اش، انگار کمی روشن‌تر از قبل می‌درخشید. نزدیکش شدم. تصویرم ابتدا مبهم بود؛ بعد آهسته شکل گرفت: مردی با چهره‌ای رنگ‌پریده، چشم‌هایی گودافتاده، و شانه‌هایی که مثل کسی زیر بارِ سال‌های زیاد خم شده باشد. اما چیزی در آن چهره درست نبود. لبخندش، پیش از آن‌که من لبخند بزنم، شروع شده بود.از آینه عقب کشیدم. او همان‌جا ماند.گفت: «تو همیشه فکر کرده‌ای نور، بیرون از توست.»صدا از آینه می‌آمد، یا از پشتِ سرم. دیگر مطمئن نبودم.«اما نور، وقتی می‌آید که کسی حاضر شود چشم‌هایش را از ترسِ تاریکی نبندد.»این جمله را که شنیدم، ناگهان به یاد چیزی افتادم که سال‌ها در لایه‌های فراموشی دفن شده بود: صبحی در کودکی، کنار پنجره‌ای کوچک، وقتی مادرم پرده را کنار زد و اولین پرتو آفتاب روی میز افتاد. گردِ غبار در هوا می‌رقصید و من فکر کرده بودم که جهان، حتی با تمام زخم‌هایش، می‌تواند به‌مدت یک لحظه، مهربان باشد. آن لحظه کوتاه بود، اما هنوز در جایی از من زنده مانده بود؛ مثل زغالِ زیر خاکستر.روی صندلی نشستم. دستانم می‌لرزید. پنجره را باز کردم. هوای سردِ بیرون با بوی باران و خاکِ نم‌خورده داخل آمد. خیابان خالی بود، اما تهِ دور، جایی پشتِ بام‌های تاریک، خطی باریک از سپیده پیدا شده بود؛ نه روشناییِ کامل، نه نجاتِ ناگهانی، فقط وعده‌ای آرام و کم‌جان. انگار شب، خسته شده باشد و بخواهد کمی کنار برود.صدای اول، حالا نرم‌تر، گفت:«ببین. هنوز جهان از تو دست نکشیده.»چشمانم را بستم. برای نخستین بار، به‌جای جنگیدن با تاریکی، فقط نشستم و به نفس‌کشیدن گوش دادم. این کار ساده بود، اما ساده‌ترین چیزها گاهی از همه دشوارترند. نفس کشیدن، یعنی پذیرفتنِ این‌که هنوز درِ دیگری باز نشده، اما این در هم بسته نمانده. یعنی اعتراف به این‌که من، با همه‌ی شکستگی‌ام، هنوز در جهان جا دارم.وقتی دوباره آینه را نگاه کردم، آن مرد دیگر لبخند نمی‌زد. صورتش آرام شده بود، مثل کسی که بعد از سال‌ها تب، نخستین جرعه‌ی آب را نوشیده باشد. پشت سرش، به‌جای اتاقِ تیره، انعکاسِ باریکی از نور دیده می‌شد؛ همان سپیده‌ی لرزان، که آرام آرام گسترش می‌یافت، روی قاب آینه می‌نشست و از آن‌جا به دیوارها می‌دوید.صبح کامل نشده بود، اما همان تکه‌ی کوچکِ روشنایی کافی بود. کف اتاق را روشن کرد، روی دفترچه افتاد، روی دست‌هایم، روی ترکِ چوب، روی لیوان آب، روی گرد و غبارِ معلق. جهان نه ناگهان، که آهسته، از سیاهی بیرون می‌آمد؛ مثل کسی که بعد از یک خوابِ طولانی و کابوس‌وار، هنوز مطمئن نیست زنده است، اما می‌فهمد که نور، واقعی‌تر از ترس است.دفترچه را برداشتم و زیر جمله‌ی اول، نوشتم:«امشب تمام نشدم.»بعد مکث کردم و ادامه دادم:«امشب فقط فهمیدم که هنوز می‌شود برگشت.»و برای نخستین بار، این جمله را نه مثل یک امیدِ دور، که مثل یک درِ نیمه‌باز حس کردم. Ards Ards Mon, 18 May 2026 13:11:44 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%DA%AF%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B2-mjleiwqv9oyt همیشه از پشت پنجره نگاهش می‌کردم.آن سال‌ها هنوز این بدنِ فرسوده، این پوستِ آویخته بر استخوان، این پیریِ استخوان‌سوز را نداشتم. هنوز می‌شد در آینه به چیزی شبیه انسان نگاه کرد و از وحشتِ دیدنِ خود فرو نریخت. اما او، از همان روزهای دور، زیر همان درخت می‌ایستاد؛ درختی که آن زمان نهالی بیش نبود، باریک و لرزان، با ساقه‌ای ناتوان که باد هر لحظه می‌توانست از جا بکند. عجب سرنوشتی دارد بعضی چیزها؛ آنچه آن روزها لرزان و بی‌پناه است، سال‌ها بعد تنومند می‌شود و ریشه‌هایش را تا اعماق خاک و حافظه فرو می‌برد، و آنچه باید بماند، فرو می‌ریزد.او زنی زیبا بود. از آن زیبایی‌هایی که آدم را آرام نمی‌کنند؛ برعکس، مثل زخمی تازه، مدام حضور خود را یادآور می‌شوند. چهره‌اش در روشناییِ صبح نرم و محو به نظر می‌رسید، اما در سایه، چیز دیگری می‌شد: تیز، دور، و کمی غم‌زده، چنان‌که انگار پیشاپیش از چیزی خبر دارد که هنوز برای من نامی نداشت. مردم درباره‌اش حرف می‌زدند. نامش را با تحقیر یا با هوس بر زبان می‌آوردند. زنی بدکاره بود، می‌گفتند؛ زنی که از راه بدنش روزی می‌خورد و از راه نگاهش آدمی را به تباهی می‌کشاند. اما من هرگز یقین نداشتم که این همه، حقیقتِ او باشد. بعضی آدم‌ها را نمی‌شود در واژه‌های دیگران جا داد. آن‌ها از همان آغاز، بیش از آن‌که زندگی کنند، در هاله‌ای از سوءظن و اشتیاق زیسته‌اند.من از پشت پنجره تماشایش می‌کردم و خیال می‌کردم تنها ناظرم. خیال می‌کردم نگاه، فقط نوری است که از چشم به جهان می‌تابد. نمی‌دانستم نگاه خودش دست دارد، خودش آلوده می‌شود، خودش به تدریج بدل به کنش می‌گردد. هر بار که او زیر درخت می‌ایستاد، چیزی در من تکان می‌خورد؛ چیزی میان میل، ترس، و حسِ افتادن در چاهی که تهش دیده نمی‌شود. او می‌آمد و می‌رفت، و من هر بار حس می‌کردم از بخشی از خودم جدا می‌شوم. انگار تماشای او، به‌آهستگی، مرا از درون می‌خورد.آخرین شب را خوب به یاد ندارم. یا شاید بیش از حد به یاد دارم و همین است که ذهنم آن را در مه فرو برده است. اتاق تاریک بود، یا شاید فقط روشنایی‌اش کم‌رمق می‌نمود. بوی سیگار، عرق، و چیزی شیرین و فاسد در هوا مانده بود؛ بویی که هرگز از حافظه‌ام نرفت. او آنجا بود، یا شاید من پیش او بودم. گاهی فکر می‌کنم که تمام آنچه رخ داد، نه در جهان بیرون، که در اتاقی از ذهن من اتفاق افتاد؛ اتاقی تنگ، بی‌پنجره، و مملو از صداهای خفه. یادم هست که ساکت بود. سکوتش از هر فریادی سنگین‌تر بود. یادم هست چشم‌هایش، که دیگر در آن‌ها نه خواهش بود و نه ترس، بلکه چیزی شبیه وداع می‌درخشید. و بعد، همه‌چیز در من لغزید.بعد از آن، گفتند خودش را کشت. گفتند از شدت افسردگی. گفتند زن‌هایی از این دست، دیر یا زود یا به آب پناه می‌برند یا به طناب یا به تاریکیِ یک اتاق. اما هیچ‌کس نگفت که از همان شب، سایه‌اش دیگر درست روی زمین نمی‌افتاد. هیچ‌کس نگفت که وقتی از هم جدا شدیم، حس کردم چیزی از وجودم کنده شده و همراه او از خانه بیرون رفته است. من آن زمان این را نفهمیدم. یا اگر فهمیدم، جرأتِ پذیرفتنش را نداشتم. آدم گاهی حقیقت را می‌بیند، اما برای نجاتِ خود، وانمود می‌کند که ندیده است.سال‌ها گذشتند.سال‌هایی که مثل آبِ کثیف از دهانه‌ی لوله‌ای شکسته پایین رفتند و چیزی از خودشان بر جا نگذاشتند، جز بوی نم و پوسیدگی. من پیر شدم. نه یک‌باره، نه با وقار، بلکه به‌تدریج و به‌طرزی تحقیرآمیز، چنان‌که هر صبح یکی از مفصل‌هایم کمتر به من تعلق داشت. تا آن روزی که از پشت پنجره، دوباره او را دیدم.زیر همان درخت.همان قامت.همان سکوت.همان زن.نمی‌دانم از وحشت بود یا از فرسودگی، اما قلبم چنان کوبید که انگار می‌خواست خود را از قفسه‌ی سینه بیرون بیندازد. دست‌هایم لرزید. خواستم بخندم، خواستم فریاد بزنم، خواستم خودم را متقاعد کنم که این فقط خطای چشم است، هذیانِ پیری است، یا بازیِ نور میان شاخه‌ها و مه. اما او تکان نخورد. فقط ایستاده بود و به جایی نگاه می‌کرد که من آنجا بودم. یا شاید به خودِ من. و ناگهان این اندیشه، مثل تیغی سرد، از میان مغزم گذشت: نکند او هرگز نمرده است؟ نکند آنچه مرده، چیزی دیگر بوده؟ نکند من خودم آن شب، زیر آن درخت، چیزی را دفن کرده‌ام که نه یک زن، که بخشی از روحِ خودم بوده است؟پنجره را باز کردم. هوا بوی خاکِ خیس می‌داد، بویی که از کودکی با آن آشنا بودم؛ بویی که همیشه پیش از مصیبت می‌آمد. خواستم صدا بزنم، اما زبانم به دهانم چسبیده بود. ناگهان احساس کردم اتاق می‌چرخد. دیوارها دور شدند. سقف بالا رفت. و در آن فاصله‌ی لرزانِ میان من و جهان، چیزی رخ داد که هنوز نمی‌دانم خواب بود یا بیداری: دیدم که خودم از پشت پنجره به من نگاه می‌کنم. پیرمردی خمیده، با چشمانی گودرفته و پوستی که روی استخوان‌ها کشیده شده بود، ایستاده بود و به زنی در زیر درخت خیره مانده بود.من.یا تصویری از من.یا چیزی که سال‌ها پیش باید می‌مرد و نمانده بود.درخت تکان خورد. شاخه‌هایش در باد نلرزیدند؛ انگار از درون نفس می‌کشید. و آن وقت صدایی آمد. نه از بیرون، نه از دهان او، بلکه از جایی میان خاک و حافظه. گفت: چرا مرا دفن کردی؟نخواستم جواب بدهم. چه داشتم بگویم؟ که از ترس؟ که از شرم؟ که از عشق؟ که از آن لحظه‌ی نامعلومِ پس از هم‌خوابگی، وقتی فهمیدم چیزی در من شکسته که دیگر هرگز بند نخواهد خورد؟ من او را نکشتم، یا شاید کشتم، اما نه با دست؛ با نگاه، با خواستن، با ناتوانی از نجات‌دادنش از خودِ او.آن شب، یا آن صبح، یا شاید در تمام این سال‌های دراز، من به‌تدریج فهمیدم که او بازگشته است، نه برای انتقام، نه حتی برای بخشش، بلکه برای آن‌که به من نشان دهد مرده‌ای که خوب دفن نشده باشد، در خوابِ زنده‌ها راه می‌رود. من سال‌ها با جسدِ وجدانم زندگی کرده بودم و نامش را زندگی گذاشته بودم. اما حالا، زیر آن درخت، حقیقت با صورتی آشنا ایستاده بود و مرا به نام صدا می‌کرد.صبحی که بعداً آمد، یا شاید سال‌ها بعد، تنِ من را زیر همان درخت پیدا کردند. گفتند پیرمردی خودش را کشته، از عذاب وجدان. گفتند طاقت نیاورده بود. گفتند پیری و جنون و خاطره، با هم او را بلعیده‌اند. اما هیچ‌کس ندانست که پیش از آن‌که چشم‌هایم برای همیشه بسته شوند، او را دیدم که میان شاخه‌ها بالا می‌رفت؛ نه به شکل زنی از گوشت و خون، بلکه به هیئت نوری سفید و لرزان، شبیه مهتابی که از خاک برمی‌خیزد. و من، در آخرین لحظه، فهمیدم که آنچه سال‌ها مرا می‌سوزاند، نه بازگشت او، بلکه ناتوانی من در مردنِ زودتر بود Ards Ards Sun, 17 May 2026 23:50:31 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D9%85%D8%BA%D8%B2-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%AC%D8%A7%D8%B1-nl0app7llecg-nl0app7llecg این منمواینوحتی اینکسی که فکر و خیال زیاد میکنهکم از کوره در میره و کمی آشپزی بلدهغذام چند وقتیه شور میشه و بانو از دستم ناراحت میشهخب فکرم مشغوله کار کم شده و آنقدر قیمت ها گرون شده کسی پاشو تو دفتر نمیزاره یه پیچ واسش ببندیمواسه همین مغزم قفل کرده جیبم داره سوراخ میشه و داستان هام هم دارن رژه میرن تو این مغز صاب مردههوا هم کم کم داره گرم میشه و احساس میکنم کولر ماشین هم نیاز به گاز گیری دارهمن خودم هم نیاز به گاز گیری دارمدلم یه تعمیر اساسی میخواد یه روغن موتور جانانهیه صافکاری اساسی یه برق کشی نواحساس میکنم دارم خل و چل میشمدوست دارم از یه طرف کمک لورنزو برم تو داستان عشق ونیزی ایزابلا رو سری واسش پیدا کنم ولی حسش نیست دوست دارم میهن رو بهش بگم بابا این نوری که شبیه جنه باباته ولی میگم بزارمش چند قسمت تو کفولی حتمی سعی میکنم جولیا رو نجات بدم تو قسمت بعد قول میدم تا انگل نکشتشآخ آخ آئندورا هم ننوشتم هنوز معلوم نیست داره چه بلایی سرم میادتو چند ماه گذشته خوب لاغر کرده بودم اصلا داشتم سیکس پک در میوردم با دوباره داره قلمبه سلومبه هام میزنه بیرون کاش حال باشگاه رو داشتم مثل قبلاخلاصه با این حجم فکر و داستان هایی که تو سرمه مغزم اندازه یه گلدونه بزرگ شده باید سعی کنم با شرایط کنار بیام و کمی آروم باشمبه قول روان شناسا دم 4 ثانیه 2 ثانیه استوپ 4 ثانیه باز دم ولی خوب چون کمی آسم دارم تو دو ثانیه اول سرفه میکنم و همچی خراب میشهفکرم مشغوله خیلیییییی Ards Ards Sun, 17 May 2026 18:20:09 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1%D8%AE%D8%B5%D9%88%D8%B5-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86-gagkkqzt2ina تقدیم به تمام دوستداران ادبیات کودک و نوجوان که بنظرم تخیلات و رویا پردازی باید از دوران کودکی وارد ذهن هر کس بشه.همه‌چیز از آن‌جا شروع شد که من در خواب فهمیدم شارژرم گم شده است. البته «فهمیدن» شاید واژه‌ی دقیقی نباشد؛ در خواب، چیزها معمولاً فهمیده نمی‌شوند، بیشتر به آدم دوخول می‌کنند.مثلاً من داشتم در اتاقم راه می‌رفتم، یا شاید بهتر است بگویم در یک نسخه‌ی بسیار مشکوک از اتاقم سر می‌خوردم، که ناگهان یک صدای بسیار رسمی از داخل کمد آمد:«مأموریت آغاز شد.»من ایستادم. کمد دوباره گفت:«تو شارژرت را از دست داده‌ای. این یک بحران ملی است.»در را باز کردم. داخل کمد، به جای لباس، یک مرد با کت و شلوار خاکستری نشسته بود و یک تخم‌مرغ آب‌پز را مثل یک پرونده‌ی محرمانه زیر بغلش گرفته بود. عینکش از آن عینک‌هایی بود که فقط آدم‌های خیلی مهم یا خیلی خطرناک می‌زنند. او بدون این‌که سرش را بلند کند گفت:«اسم من سرهنگ پریز است. از این لحظه، تو وارد عملیات نجات می‌شوی.»گفتم: «من فقط شارژرم را می‌خواهم.»او با نگاه خیلی سنگین و خیلی بی‌ربطی جواب داد:«همه چیز با همین جمله شروع می‌شود.»و بعد، بدون هیچ هشدار قبلی، سقف اتاق باز شد و من افتادم.وقتی فرود آمدم، روی سقف یک آشپزخانه بودم.بله، روی سقف. نه کفِ آشپزخانه، نه صندلی آشپزخانه، بلکه روی سقفِ آشپزخانه. زیرِ پایم قابلمه‌ها مثل سیاره‌های کوچک چرخ می‌زدند و یک قوری با غرور کامل از لبه‌ی اجاق بالا می‌رفت، انگار سال‌ها برای همین لحظه تمرین کرده بود.مادرم آن‌طرف اتاق ایستاده بود. یا بهتر بگویم، چیزی که خیلی شبیه مادرم بود و خیلی هم با اعتمادبه‌نفس رفتار می‌کرد. او یک چنگال در دست داشت و با صدای جدی گفت:«امروز من نقش کمد را بازی می‌کنم. لطفاً درِ دل‌تنگی‌ات را آرام ببند.»گفتم: «مامان، شارژرم کجاست؟»او فکر کرد. این فکر کردنش آن‌قدر طولانی و عمیق بود که دو تا بشقاب از ترس تکان خوردند. بعد گفت:«شارژر؟ بله. در راهروست. اما مواظب باش. راهرو از دیشب لجباز شده.»من از آشپزخانه بیرون زدم.راهرو واقعاً لجباز شده بود.هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یک راهرو بتواند این‌قدر شخصیت داشته باشد. دیوارها با من قهر بودند، فرش زیر پایم هر سه قدم یک‌بار نظرش را عوض می‌کرد، و چراغ سقف با چشمک‌های عصبی طوری روشن و خاموش می‌شد که انگار دارد برای یک مصاحبه‌ی شغلی آماده می‌شود.در وسط راهرو، یک بُردِ اعلانات نصب شده بود. روی آن با حروف درشت نوشته بودند:«امروز: پیدا کردن شارژر.»زیرش هم کسی با ماژیک قرمز نوشته بود:«کار ساده‌ای نیست.»کنارش یک فنجان چای ایستاده بود. نه روی میز، نه روی زمین. خودش ایستاده بود. فنجان با صدای عمیق و متفکرانه گفت:«اگر شارژر را می‌خواهی، باید از کوهِ مبل عبور کنی.»گفتم: «کوه مبل؟»فنجان با جدیت سر تکان داد:«بالاخره همه‌ی ما یک کوهی داریم. بعضی‌ها کوه می‌نویسند، بعضی‌ها کوه ها میدوند.»ناگهان خودم را در یک بیابان دیدم.یعنی دقیقاً همان راهرو بود، فقط حالا شن داشت. منطق خواب هم مثل آدمی که ساندویچش را جا گذاشته باشد، بی‌صدا رفته بود. جلوتر یک کوه عظیم از مبل‌های سه‌نفره بالا رفته بود. هر مبل روی مبل دیگر تلنبار شده بود و به هرکدام یک کوسن غرورآمیز تکیه داده بود. بالای کوه، پرچمی با نوشته‌ی «شارژر یا مرگ» در باد تکان می‌خورد، در حالی که اصلاً بادی وجود نداشت.در پای کوه، یک اسب ایستاده بود. البته به‌نظر می‌رسید اسب باشد، اما خیلی خسته‌تر از آن بود که بتوان درباره‌اش با اطمینان حرف زد. روی پیشانی‌اش با ماژیک نوشته بودند: مسئول حمل کلیدها.از او پرسیدم: «شارژر را دیده‌ای؟»اسب بدون این‌که نگاهم کند گفت:«اگر منظورت آن چیز باریکِ نارنجیِ عصبانی است، بله. رفت سمت رودخانه‌ی چای.»گفتم: «رودخانه‌ی چای کجاست؟»او آهی کشید؛ آهی که انگار پنجاه سال تجربه‌ی حمل بارِ بی‌معنی را در خودش داشت.«همان‌جاست که همیشه بوده. آدم‌ها فقط وقتی خواب‌اند می‌فهمند.»و بعد، بدون هیچ دلیلی، من وسط رودخانه‌ی چای بودم.آب نبود، چای بود. گرم، تیره، و با بوی بسیار محترمی از دل‌سوزی. قندها مثل سنگ‌ریزه از کناره‌ها رد می‌شدند و یک قاشق نقره‌ای در دوردست، آرام روی جریان چای پارو می‌زد. در وسط رودخانه، یک ماهی کوچک با پالتوی رسمی ایستاده بود و با صدای بلند چیزی می‌خواند.وقتی نزدیک شدم، توقف کرد و گفت:«آها. جوینده‌ی شارژر.»گفتم: «دقیقاً.»ماهی با حالت قاضی‌طور نگاه کرد:«شارژر نزد من نیست. اما ردش را می‌دانم.»پرسیدم: «کجا رفته؟»جواب داد:«به امتحان پایان ترم.»همین که این را گفت، خودم را سر جلسه‌ی امتحان دیدم.روی صندلی نشسته بودم، دفترچه‌ی سوالات باز بود، و یک کرم خاکی با عینک ته‌استکانی بالای سرم قدم می‌زد و با صدای خشک و رسمی می‌گفت:«سؤال یک: فرق بین فیل و یخچال را از نظر احساسی توضیح دهید.»من خشکم زده بود.کرم ادامه داد:«سؤال دو: اگر درختی وسط اتاق درس بخواند، واکنش مناسب چیست؟»از ته کلاس، همان اسبِ خسته سرش را از پنجره داخل آورد و گفت:«سؤال سه هم یادت نره. قیمت یک خواب خوب را با واحد نیمرو حساب کن.»گفتم: «من فقط شارژرم را می‌خواهم!»همه با هم سکوت کردند. سکوتی سنگین، علمی، و بسیار بی‌ربط.بعد کرم خاکی با لحنی که فقط می‌شود آن را «رسمیِ ناامید» نامید گفت:«همه‌ی ما فقط شارژرمان را می‌خواهیم.»و دوباره همه‌چیز پرید.حالا توی یک بازار شلوغ بودم. بازارِ پرنده‌ها.فروشنده‌ها کلاغ بودند، مشتری‌ها کبوتر، و اجناس همه از جنس ایده‌های نیمه‌کاره. روی یکی از میزها یک تابلوی دست‌نویس دیده می‌شد:«شارژر اصل، کمی کارکرده، کاملاً قابل اعتماد.»رفتم جلو و گفتم: «این مال من است؟»فروشنده، یک کلاغ سبزرنگ با سبیل تاب‌داده، با وقار گفت:«در خواب، هر چیز می‌تواند مال تو باشد، به شرطی که ادعا کنی.»پرسیدم: «پس شارژرم کجاست؟»طوطی بال‌هایش را باز کرد و گفت:«از اول هم اینجا بود.»و درست همان لحظه فهمیدم شارژر در جیبم است.نه فقط در جیبم، بلکه از اول هم در جیبم بوده، مثل یک راز بسیار کوچک اما بسیار پررو. من آن را بیرون آوردم. شارژر با خونسردیِ یک شیء باتجربه به من نگاه کرد. انگار می‌خواست بگوید: «بالاخره خودت را رساندی.»از خوشحالی خواستم فریاد بزنم که ناگهان صدای سرهنگ پریز از دور آمد:«ماموریت موفقیت‌آمیز بود. البته هنوز شارژر واقعی گم است.»من خیره شدم.گفتم: «پس این چی بود؟»او با همان جدیت همیشگی جواب داد:«این؟ این فقط تمرین بود.»و بعد همه‌چیز خاموش شد.وقتی بیدار شدم، روی تخت بودم. اتاقم عادی بود. خیلی عادیشارژر تو پریز بود موبایلمم هم توش Ards Ards Sat, 16 May 2026 23:41:49 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D8%A2%D8%B1%D8%B4-%D8%A7%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%B1-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7-quq9oxar0flh همیشه دوست داشتم بازیگر فیلم های سینمایی باشم ولی حیف که قیافم شبیه صورت تصادف کرده و خرد و خمیر پارساپیروز فر تو فیلم مهمان مامانهواسه همین هم امیدی بهش نیست که بتونم بازیگر بشم البته میتونم نقش درختی، جنازه ای چیزی رو بازی کنم ولی خوب کی میخواد نعش یه آدم 100 کیلویی رو تو فیلم جابجا کنه واسه همین بدرد اون کارم نمی‌خورمولی عاشق بازیگری‌امدوست داشتم بهروز وثوق بودم و تو فیلم قیصر دستم رو بزنم به تیفال (دیوار) و بگم این نظام روزگاره… یعنی این روزگاره دایی. نزنی میزننت البته اگه صدا گذاری آقای جلیلوند باشه هم که عالی میشهبعد برم دنبال کریم آب منگول و پخ پخش کنم. اصلا حالی میده عجیبتو همین فکر بودم که طوقی آقا سید مرتضی کثافت کاری کرد رو سرم و در رفتای بخشکی شانس که از این همه فیلم َطوقی، گوه کبوترش نصیب ما شدخلاصه گفته بودم عاشق سینما هستم ولی شانس ندارمولی فکر کنم اگه برم پیش مجید مجیدی بتونم یه نقشی ازش بگیرم کری، کوری آدم داغونی چیزی البته اگه گفت چه عیبی داری که بازیت بدم بگم چی شاید انگشت قطع شدم رو نشونش بدم بگم منم معلولیت دارم البته انگشت وسطی رو که پیوندیه نشونش بدم صد در صد فکر میکنه دارم فحشش میدم و اونم ميندازتم بیرونکاش مثل صمد حد اقل یکی دو هفته ای خوشبخت میشدم ولی خوب بعد انقلاب یه ارغوان بهزیستی بود که اونم اختلاص کرد جمش کردنکاش لااقل گنج قارونی چیزی گیرم میومد دست از سینما میکشیدم ولی خوب حتی گاو مش حسن هم گیرم نیومدشاید مثل فیلم سرخپوست ها رفتم سیاهی لشکر شدم و تو فیلم های شهرک سینمایی یه کلاه جاهلی بهم دادن با یه شمشیری تایلیوری چیزی اربده بکشم انقلابیون رو فراری بدم کاش لااقل رول شعبون بی مخ رو می‌گفتن بازی کنم بخدا بلدم چطور کله پاچه و آبگوشت بخورمهعییییی روزگار تا وقتی محمد علی کشاورز هست منو بازی میدنروح همه رفتگان سینما شاد، استاد انتظامی و کشاورز، فردین، بیک ایمانوردی، ملک مطیعی، خسرو شکیباییها ها یه آرزوی دیگه کاش شین صدام میزد مثل خسرو شکیبایی شاید اونوقت منم بازی میدادن😎😁زیادی آرزو کردم انگار سر شما هم درد آوردمبهتره همون نجاری خودمو انجام بدم و واسه بچه های ویرگول داستان وحشت ناک مثبت 18 بنویسم ما که مال نوشته عاشقانه نیستیم طنزمون هم تو آفسایدهمهدی طارمی هم که هنوز گل خالی گل نمیکنهدوستون دارم ards Ards Ards Sat, 16 May 2026 16:11:46 +0330 https://virgool.io/@m_21198333/%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%DB%8C%DA%86-%D9%82%D8%A7%D9%84%D8%A8%DB%8C-%D9%86%D9%85%DB%8C%DA%AF%D9%86%D8%AC%D8%AF-xhij656kvd4x سلام دوستان جان امروز داستان کوتاهی نوشتم و اشکان جان دهقانی عزیزم واسم این کامنت رو گذاشت و من بهش قول دادم جوابشو توی یه پست بزارم ♥️🌹اینکه گفتی «قالب شما این است که در هیچ قالبی نگنجد»، واقعاً وصف دلنشینی بود و تا حد زیادی تارگت منم همینه . اما این انعطاف‌پذیری و توانایی نوشتن در ژانرهای مختلف، یک شبه اتفاق نیفتاده و حاصل سال‌ها تلاش، مطالعه و تجربه است.بذار از جایی شروع کنم که کنجکاوی بنده حقیر شروع شده: آشنایی با ادبیات و شکل‌گیری شیوه نوشتاری.اولین جرقه‌ها: دنیای کتاب‌ها و قصه‌هامثل خیلی از بچه‌هایی که علاقه به داستان و کتاب دارن، من هم از کودکی غرق در دنیای قصه‌ها بودم. بخصوص داستان های ژولورن، اما چیزی که باعث شد عمیق‌تر به ادبیات علاقه‌مند بشم، بیشتر از خوندن شروع شد و به سمت نوشتن کشیده شد. یادمه دوران نوجوانی، وقتی با داستان‌های مختلف آشنا می‌شدم، شروع کردم به نوشتن قصه‌های خودم. البته اون موقع خیلی خام و ناپخته بود، ولی همین تلاش برای خلق دنیاها و شخصیت‌های جدید، مسیر رو برام روشن کرد.کشف مکاتب و آثار تأثیرگذاروقتی به بلوغ فکری بیشتری رسیدم، شروع کردم به مطالعه جدی‌تر ادبیات و آشنایی با مکاتب مختلف. صادقانه بگم، هیچ وقت سعی نکردم خودم رو محدود به یک مکتب خاص کنم. اما بعضی از آثار و نویسنده‌ها قطعاً روی من تأثیر گذاشتن.* ادبیات کلاسیک: خوندن آثار نویسندگانی مثل داستایوفسکی و تولستوی، درک من رو از عمق شخصیت‌پردازی، پیچیدگی‌های روانشناختی و پرداختن به مضامین فلسفی عمیق، به شدت تحت تأثیر قرار داد. توانایی اون‌ها در کندوکاو در لایه‌های پنهان روح انسان، همیشه برای من الهام‌بخش بوده.* ادبیات مدرن و پست‌مدرن: نویسندگانی مثل بورخس یا کافکا، با بازی‌های فرمی، شکستن ساختارهای روایی سنتی و پرداختن به مفاهیم اگزیستانسیالیستی، پنجره‌های تازه‌ای رو به دنیای ادبیات برام باز کردن. همین شکستن قالب‌ها و بازی با واقعیت، یکی از چیزهایی بود که بعداً سعی کردم در کارهای خودم هم به کار بگیرم.* ادبیات معاصر و ژانرهای خاص: همونطور که خودت اشاره کردی، استفن کینگ یکی از نویسندگانیه که بهش احترام می‌ذارم. نه فقط به خاطر تواناییش در ژانر وحشت، بلکه به خاطر اینکه تونسته با استفاده از فرم‌های ژانری، داستان‌های عمیق و انسانی رو روایت کنه. درک من از اینکه چطور میشه از عناصر ژانری مثل فانتزی، علمی-تخیلی یا حتی ترسناک، برای بیان مضامین عمیق‌تر و جهان‌شمول‌تر استفاده کرد، تحت تأثیر نویسندگانی مثل کینگ شکل گرفته. نویسندگان ایرانی هم، از کلاسیک تا معاصر، همیشه منبع الهام بودن.فرآیند رسیدن به پختگی و انعطاف‌پذیریرسیدن به این مرحله، بیشتر از اینکه نتیجه یک دوره خاص مطالعه باشه، یک فرآیند مستمر بوده:1. کنجکاوی بی‌پایان: همیشه سعی کردم کنجکاو باشم و از منطقه‌ی امن خودم خارج بشم. وقتی یک ژانر یا سبک رو می‌بینم، اولین فکرم این نیست که «آیا می‌تونم در این موضوع بنویسم؟» بلکه اینه که «این ژانر چه دنیایی رو داره؟ چه مفاهیمی رو می‌تونه پوشش بده؟ چه پتانسیلی برای روایت داستان‌های جدید داره؟»2. تمرین، تمرین، تمرین: هیچ نویسنده‌ای بدون تمرین به جایی نمی‌رسه. من هم بارها و بارها سعی کردم در قالب‌های مختلف بنویسم. داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه، حتی شعر. هر کدوم از این‌ها چالش‌های خودشون رو دارن و به درک عمیق‌تری از زبان و فرم کمک می‌کنن.3. درک هسته داستان: فکر می‌کنم کلید نوشتن در ژانرهای مختلف، درک اینه که هسته اصلی هر داستان چیه. آیا موضوع اصلی روابط انسانه؟ آیا مفهوم عشق، از دست دادن، یا جستجوی معناست؟ وقتی بتونی این هسته رو پیدا کنی، بعد می‌تونی اون رو در قالب‌های مختلف، با رنگ و بوی ژانرهای متفاوت، روایت کنی. مثلاً همون عشق رو میشه در یک داستان عاشقانه کلاسیک تعریف کرد، هم در یک درام اجتماعی، هم در یک فانتزی حماسی، یا حتی در یک داستان ترسناک که در اون عشق عامل بقا یا نابودی میشه.4. شخصیت‌سازی قدرتمند: اگر شخصیت‌ها قوی و باورپذیر باشن، در هر قالبی می‌تونن مخاطب رو جذب کنن. وقتی مخاطب با شخصیت همدلی کنه، باهاش همراه میشه، حتی اگر داستان در دنیایی کاملاً متفاوت یا ژانری غریبه اتفاق بیفته. من همیشه سعی می‌کنم شخصیت‌هام رو تا جای ممکن عمیق کنم و زوایای مختلف انسانی رو در اون‌ها نشون بدم.5. زبان به مثابه ابزار: زبان برای من یک ابزار انعطاف‌پذیره. می‌تونم ازش برای خلق فضاهای وهم‌آلود در ژانر وحشت استفاده کنم، یا برای توصیف شکوه یک صحنه فانتزی، یا برای نشان دادن واقع‌گرایی تلخ در یک درام اجتماعی. این انعطاف‌پذیری زبان، دست نویسنده رو برای ورود به هر قالبی باز می‌گذاره.6. صدا و هویت نویسنده: اینکه گفتی «صدای واحد» رو در ژانرهای مختلف حفظ می‌کنم، از نظر من اتفاق مهمیه. این صدا، همون هویت نویسنده‌ست. مثل یک رنگین‌کمان که هر رنگش متفاوته، اما همه بخشی از یک کل هستن. صدای من، دیدگاه من به دنیا، نوع نگاه من به انسان و روابط، همون چیزیه که در نهایت در تمام کارهای من، چه در ژانر ترسناک و چه در درام، حضور داره. این صدا نباید گم بشه، بلکه باید بتونه خودش رو با قالب جدید تطبیق بده..و در نهایت، حفظ هویت و صدای نویسنده. اینکه بتونی "خودت" باشی، حتی وقتی در ژانر جدیدی می‌نویسی. این صدا، همون چیزیه که کارهای من رو به هم پیوند می‌زنه.پس اگر همه دوستان جان هم به نوشتن علاقه دارین، توصیه می‌کنم که همیشه کنجکاو باشی، زیاد مطالعه کنن، زیاد بنویسیند و نترسند از امتحان کردن چیزهای جدید. موفق باشید!»امیدوارم این توضیحات براتون روشن‌کننده بوده باشه. باز هم ممنون از نگاه دقیق و کلمات زیبای شما دوستان .هر چند منم هنوز دارم تمرین میکنم و هیچ نوشته ای به صورت کتاب ندارم و هنوز حس میکنم واسه نوشتن کتاب زوده امیدوارم بتونم به کمالی برسم که حداقل یه کتاب توی عمرم چاپ کنم که یکی از آرزو های منه Ards Ards Fri, 15 May 2026 21:20:25 +0330