https://virgool.io/feed/@m_22785029 دکتری کارآفرینی ، متخصص رشد و اسکیل کسب‌وکارها fa 2026-06-10 12:59:56 https://files.virgool.io/upload/users/1189833/avatar/eufSse.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_22785029 https://virgool.io/@m_22785029/business-life-cycle02-yojajwxpgtci همانطور که در نوشته قبلی ذکر شد چرخه عمر یک کسب‌وکار شامل چهار مرحله اصلی است.مرحله اول، مرحله استارت آپ (startingup) است. در این مرحله کسب و کار شکل می گیرد. مرحله دوم مرحله گذار یا انتقال (transition) است. این مرحله گذار از مرحله استارت آپ به مرحله سوم که اسکیل آپ (scaleup) است را شامل می شود. مرحله اسکیل آپ مرحله ای است که در آن رشد تصاعدی و انفجاری رخ می دهد. در نهایت مرحله خروج یا exit است. زمانی به این مرحله می رسیم که احساس کنیم بازار، صنعت و یا فناوری محصول با خدماتمان منقضی شده است.پس از خروج از مرحله استارت آپ وارد مرحله انتقال می شویم. استارت آپ هنگامی وارد این مرحله می شود که اولین تراکنش مالی اتفاق بیافتد و بیزینس در بازار شکل گرفته باشد و فروش را تجربه کند. مرحله انتقال پلی است میان ساختار غیر رسمی استارت آپ و ساختار رسمی اسکیل آپ. دلیل لزوم این نظم این است که کسب و کار باید با محیط بیزون مواجه شود، تصمیم گیری ها به دلیل شرایط ابهام بالا و کارآفرینانه بودنشان دشوار است، تنوع منابع بالاست و از همه مهمتر کسب و کار باید از یکسری ویژگی ها و مزیت های خاص برخوردار باشد تا بتواند در مرحله اسکیل آپ رشد تصاعدی داشته باشد. بنابراین در مرحله گذار کسب و کار به مهارت های ویژه و توانمند سازهای خاص نیاز دارد. در مرحله گذار یکی از ملزومات کسب و کار شبکه سازی است. در این مرحله نیاز به به یک ساختار منعطف و کمک کننده به رشد وجود دارد. تخصصی سازی کردن تیم ها بر اساس مهارت های مورد نیاز کسب و کار یکی دیگر از اقداماتی است که باید در مرحله انتقال اتفاق بیفتد. در مرحله گذار مانند مرخله استارت آپ تصمیم گیری ها ذهنی و فوری نیست، بلکه نیاز به فرآیند دقیق و منطقی تصمیم گیری وجود دارد.دوران انتقال از مرحله استارت آپ به مرحله اسکیل آپ یک دوره حساس و بحرانی است. این دوره بین 18 تا 36 ماه طول می کشد. در این دوران یک تیم تشکیل می شود و ساختار و سازماندهی مورد نظر سازمان را تشکیل می دهد تا کسب و کار بتواند مرحله رشد سریع یا اسکیل آپ را داشته باشد. از مشخصه های نوع ساختاری که می توان در این مرحله به آن اشاره نمود، یک ساختار قانونمند، توانمند و باید بتواند منابع مورد نیاز رشد را فراهم کند. تجربه و شایستگی که شامل مهارت، خبرگی و ... است در تیم به عنوان یک عنصر کلیدی شناخته می شود. یعنی تیم در اینجا باید از تجارب، شایستگی و مهارت های لازم برخوردار باشد، زیرا باید تصمیم های قانونمند همراه با مسئولیت که جدی و خطیر هستند در این مرحله اتحاذ شوند. این تصمیم ها به تکمیل تیم ها و انتخاب استراتژی های ورود به بازار کمک می کنند. در این مرحله می بایست خط مشی کسب و کار به صورت کاملا مشخص و قانونمند تعیین گردد و در کسب و کار نظم خاصی حاکم گردد. در مرحله گذار لزوم یک ساختار منظم مدیریتی به خصوص در مدیریت فرآیند رسیدن به رشد بیزینس و کسب منابع وجود دارد.مدیران در این مرحله می بایست هم به مسئله نوع و تخصص تیم و هم رفتار کارآفرینانه تیم ها توجه کنند. همه اینها به این موضوع بر می گردد که اعضای تیم باید طوری انتخاب شوند که موارد ذکر شده مانند قانونمداری، اخذ منابع، دستیابی به رشد و سایر موارد ضروری را شامل شوند در نتیجه ممکن است بنیانگذار استارت آپ رهبر آن نباشد زیرا توانمندی هایی که از وی سراع داریم شاید به درد این مرحله پاسخگو نیازها نباشد و نتواند کارهایی مانند جایگاه یابی در بازار یا تصمیم گیری به منظور یافتن منابع را به درستی انجام بدهد. پس می بایست بر اساس مهارت های مورد نیاز، اعضای تیم را انتخاب کرد. بسیاری از استارت آپ ها در این مرحله به مشکل می خورند، علتش این است که به ساختار تیمی که باید داشته باشند و ویژگی های اعضای تیم از منظر تجربه، مهارت و ... که آیا این موارد را دارند یا خیر توجه کمی دارند. یکی دیگر از دلایل شکست ونچرها این است که بازه زمانی این مرحله (18-36 ماه) بسیار طولانی می شود و گاهی به 5 سال می کشد و اینها هرگز به مرحله اسکیل آپ نمی رسند. یکی از دلایل طولانی شدن این مرحله مثلا تا 5 سال، این است که در جذب منابع مالی مورد نیاز موفق نبوده اند. تحقیقات نشان می دهد 75 درصد از کسب و کارهایی که مرحله گذارشان طولانی شده است، یعنی از 18-36 ماه به 5 سال کشیده شده است و نتوانستند به مرحله اسکیل آپ برسند این است که تیم نتواسته بر روی چگونگی اخذ منابع ضروری و حیاتی کار بکند.ما در مشاوران غزال روی این موضوع کار کردیم و پروژه های متعدد اسکیل را همراه استارتاپها بودیم و تلاشمان این است که اثری خاص روی کسب‌و‌کارها داشته باشیم. فائزه حنیف‌زاده فائزه حنیف‌زاده Sat, 15 Oct 2022 14:34:13 +0330 https://virgool.io/@m_22785029/business-life-cycle-wdwaxggivfic استارت آپ تنها مرحله شروع چرخه عمر یک کسب و کار است، پس از مرحله استارتآپ مرحله رشد یا اسکیل قرار دارد که در آن پتانسیل رشد استارتاپ می تواند آن را به یک شرکت با رشد نمایی تبدیل نماید که در آن رشد درآمد بسیار بیشتر از رشد هزینه ها باشد. اما مراحل چرخه عمر یک کسب کار تنها این دو مرحله را شامل نمی شوند. در این سلسه نوشته‌ها به مراحل چرخه عمر یک کسب و کار می پردازیم.چرخه عمر یک ونچر یا کسب و کار مخاطره پذیر شامل چهار مرحله اصلی است:مرحله اول: مرحله استارت آپ (startingup) است. در این مرحله کسب و کار شکل می گیرد. مرحله دوم: مرحله گذار یا انتقال (transition) است. این مرحله گذار از مرحله استارت آپ به مرحله سوم که اسکیل آپ (scaleup) است را شامل می شود. مرحله سوم: اسکیل آپ مرحله ای است که در آن رشد تصاعدی و انفجاری رخ می دهد.مرحله چهارم: در نهایت مرحله خروج یا exit است. زمانی به این مرحله می رسیم که احساس کنیم بازار، صنعت و یا فناوری محصول با خدمتمان منقضی شده است. در این نوشته مرحله اول را بررسی میکنیم:ساختار در مرحله اول یا همان استارت آپ ها یک ساختار کارآفرینانه نوآورانه است. نوآوری کارآفرینانه تمامی مراحل استارت آپ، انتقال، اسکیل آپ و خروج را شامل می شود. هر کدام از این مراحل یک مرز، نشانه و یا شاخص دارند. شاخص های این مراحل با منظق فازی نیز قابل تشخیص هستند. اینکه در مرحله استارت آپ کارآفرینان با چه چالش هایی روبرو هستند و چه فعالیت هایی را باید انجام بدهند. اولین چالشی که کارآفرین در مرحله استارت آپ با آن روبرو است تایید یا اعتبار مفهوم کسب و کار یا آن فرصتی می باشد که تبدیل به یک ایده عملیاتی شده است. همین تایید شامل چند مرحله است.اینکه چگونه باید تاییدیه یا اعتبار این مفهوم کسب و کار را بگیریم. اولین چیزی که باید در مفهوم کسب و کار مورد بررسی قرار گیرد این است که آیا فرصت بازار که شامل شناسایی نیازهای بازار، بازار هدف، اندازه بازار، زمانی که باید در بازار حضور پیدا کرد، درست شناسایی شده است یا خیر. این اولین شاخص است. شاخص دوم آن چیزی که قصد ارائه آن را داریم. این شامل نوع محصول یا خدمات است، یعنی مشخص شود به دنبال چه هستیم و قصد ارائه چه چیزی را داریم و از همه مهمتر چه ارزش پیشنهادی برای مشتری داریم. سومین شاخصی که از طریق آن می توان مفهوم کسب و کار را اعتبار سنجی کرد بیزنس مدل یا بوم مدل کسب و کار است. بیزینس مدل نشان می دهد که آیا منابع به خوبی شناسایی شده اند؟ محل های کسب منابع به خوبی شناسایی شده اند؟ مدیریت برای کسب منابع وجود دارد؟ فرآیندهای تبدیل منابع به محصول به درستی تنظیم شده است؟ و از همه مهمتر اینکه این کسب و کار چه مدل درآمدی دارد؟ چهارمین شاخص، شاخص " go to market strategy" است. استراتژی گویای این است که می بایست چگونه در بازار حضور داشت. بر این اساس در می یابیم از چه سرعتی، از چه نوع وسیله ای و همچنین از چه نوع فرآیندی باید استفاده بکینم تا بتوانیم در بازار موفق باشیم. از سوی دیگر در میابیم شیوه خدمات زنجیزه توزیع باید چگونه باشد، زنجیره ارزش باید چگونه ایجاد گردد و شبکه ها را باید چگونه ساخت تا بتوان در بازار درآمد خوبی کسب کرد. این چهار شاخص مشخص کننده این موضوع است که در مرحله ابتدایی کسب و کار که استارت آپ نام دارد بتوانیم مفهوم کسب و کارمان را تایید نماییم.با مشخص شدن مفهوم کسب و کار در مرحله استارت آپ، نوع کسب و کار مشخص می شود. عموما تیمهای استارت آپی علاقه دارند هر چه سریعتر مفهوم کسب و کار را نهایی و تایید نمایند. بنابر این نوع سازماندعی و ساختاری که در مرحله استارت آپ وجود دارد، به طور کلی یک ساختار غیر رسمی و بسیار منعطف است.همانطور که ذکر شد چرخه عمر یک کسب و کار شامل چهار مرحله است. در این نوشته به مرحله اول یا استارت آپ پرداختیم. در مقاله های بعدی به سه مرحله دیگر از چرخه عمر کسب و کار خواهیم رسید. فائزه حنیف‌زاده فائزه حنیف‌زاده Sun, 09 Oct 2022 15:46:06 +0330 https://virgool.io/@m_22785029/%D8%AD%D9%88%D8%B2%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%A2%D9%BE-ksxmecheeira ایجاد کسب و کار مخاطره آمیز جدید، در بخش اعظم ادبیات کارآفرینی به عنوان یک فرایند و یک فعالیت فرد محور که نیازمند درگیر شدن فرد به منظور کسب نتیجه است، پذیرفته شده است . با وجود اهمیت کسب وکارهای نوپا، نرخ کسب­ وکارهایی که موفق به خارج شدن از فاز استارت­آپ و تشکیل شرکت و اسکیل میشوند، بسیار اندک است. طبق تحقیقی که در مدرسه کسب وکار هاروارد صورت گرفت، 75درصد از استارت­آپ­ها شکست میخورند. تحقیقات محققان در خصوص اینکه چرا برخی از استارت­آپ­ها در به واقعیت تبدیل کردن ایده­ های کسب­ وکار خود موفق تر عمل می­کنند، رشد چشمگیری داشته است با وجود رشد تعداد استارت­آپ­ها و شرکتهای دانش بنیان راه اندازی شده در سال­های اخیر، طبق آمار مرکز کسب­ وکارهای نوپای فاوا، تنها هشت درصد از کسب­ وکارهای فناوری اطلاعات در ایران، عمر بیش از سه سال دارند. این مساله این سوال را به ذهن میاندازه که چرا اکثر استارت­آپ­ها نمی توانند به منظور بقاء خود اسکیل نمایند و از فاز استارت­آپی خارج شوند؟طبق گزارش اکوسیستم استارت­آپ جهانی هفتاد درصد استارت­آپ­ها به دلیل مقیاس­ پذیری ، اسکیل پیش از بلوغ شکست می­خورند. مقیاس­ پذیری در ادبیات فناوری برای نشان دادن توانایی یک سیستم برای مقابله با مقدار زیادی از حجم کار بکار می رود. اما اخیرا با تعریف پتانسیل رشد یک شرکت از طریق صرفه جویی ناشی از مقیاس، وارد حوزه کسب­وکار شده است. اصطلاح "Scale-Up Companies" با ""Scale-Ups را برای استارتآپ­هایی که از فاز اکتشافی اولیه خود عبور کرده اند، خدمت یا محصول اولیه خود و بخش بازار خود را پیدا کرده اند و در حال ورود به یک فاز رشد (ورود به مرحله اسکیل ­آپ) هستند که در آن به دنبال رسوخ در بازار اصلی هستند، بکار می­برند. مقیاس­ پذیری را به عنوان یکی از مهمترین عوامل در موفقیت یک استارت­آپ معرفی می­کند. وی یک استارت­آپ را یک تیم یا سازمان موقت که به دنبال یک مدل کسب­ وکار تکرارپذیر، سودآور و مقیاس­ پذیر است، تعریف می­کند.مقیاس پذیری پیش از وقوع ( اسکیل زودرس) به معنی صرف هزینه های اضافی(نظیر استخدام پرسنل فروش، بازاریابی پر هزینه، کامل کردن محصول، اجاره دفتر) پیش از رسیدن به تناسب محصول/بازار است.اسکیل­ آپ بازه­ ای است که در آن یک استارت­آپ منابع موجود و منابع دیگران را به گونه­ ای مورد استفاده قرار می دهد که بدون ایجاد موانع زیرساختی، استخدام کارکنان و مسائل مربوط به پشتیبانی از مشتری، بتواند منجر به رشد نمایی آن شود .مقیاس­ پذیری به ویژه برای استارت­آپ­هایی که در کشورهای در حال توسعه قرار دارند، اهمیت شایانی دارد زیرا بازارهای عامل در چنین محیط­هایی کامل نیستند و عاملان با هزینه­ های مبادله بیشتری مواجه هستند. گذار از یک استارت­آپ به یک کسب­ وکار بالغ نیازمند عبور از مراحل مختلف است که منجر به تغییرات اساسی در عملیات کسب­ وکار می­ گردد. در حالیکه ابزارهای زیادی برای چگونگی توسعه یک کسب­ وکار وجود دارند اما برای مدیریت فرایند اسکیل کسب وکار و رشد استارت­آپ به صورت نمایی و سیستماتیک، ابزارهای زیادی وجود ندارند.هنگامی که یک مدل کسب­ وکار توسعه داده شد و مورد اعتبارسنجی قرار گرفت، نوبت به اسکیل کسب­ وکار می­رسد. یکی از چالش­های اصلی برای مدیران کسب­ وکارها ، مدیریت گذار به مرحه اسکیل­ آپ است. در این مرحله یک استارت­آپ به محصول خود و مدل کسب­وکار خود رسیده است و بسیاری از ناشناخته­ های دیگر باید شفاف شوند. میزان عدم قطعیت و به دنبال آن استفاده از وظایف مدیریت کارآفرینانه خالص نیز کاهش می­یابد. تمرکز به سوی استفاده از اصول مدیریت سنتی­تر با تمرکز بر اجرا و بهینه­ سازی خواهد بود. با کاهش عدم قطعیت­ها، دلایل استفاده از مدیریت کارآفرینانه کم کم از بین می­رود. وقتی استارت­آپ از نوآوری به سمت اجرا حرکت می­کند، کسب­وکار وارد یک مرحله گذار می­شود که در آن نه مدیریت سنتی و نه مدیریت کارآفرینانه هیچ کدام به تنهایی مناسب نیستند.به منظور بهبود فرایند مقیاس­ پذیری، استارت­آپ باید این دو شیوه مدیریتی را زمانی­که به یک کسب­ وکار بالغ گذار می­کند، ترکیب کند. این گذار یک مسئله چالش برانگیز در مدیریت است. چرا برخی از کسب­ وکارها با موفقیت می­توانند از این مرحله عبور کنند.زمانی­که یک استارت­آپ رشد نمایی یا اسکیل آپ می­کند، یک چرخش از مواجه با مسائل ناشناخته که نیازمند رویکرد جستجو محور تکراری است به مواجه با مسائلی که نیازمند اجرا هستند، رخ می­دهد. به عبارت دیگر تمرکز استارت­آپ از یادگیری در مورد مشتریان به مواردی نظیر استانداردهای کیفیت تغییر می یابد. فور و آلستروم فرایند رشد و مقیاس­ پذیری را حول سه محور اصلی طبقه بندی نموده اند: ۱. بازار، ۲. فرایند، ۳. تیم.۱- مقیاس­ پذیری بازار (اسکیل در بازار)چالش اصلی برای کسب و کارهای فناورانه، گذار از دره است. این شکاف بین پذیرندگان اولیه و اکثریت اولیه یک چالش مهم را برای شرکت­ها ایجاد می­کند؛ زیرا این گروه­های مشتریان کاملا متفاوت هستند و نیازمند استراتژی­ های بازاریابی متفاوتی نیز می­باشند. در حالی­که پذیرندگان اولیه مشتاق آزمودن چیزهای کاملا جدید هستند، اکثریت اولیه و اکثریت پیرو به دنبال یک راه حل محصول هستند که عاری از خطا باشد و همه امکانات را نیز داشته باشد.۲- مقیاس­ پذیری فرآیند(اسکیل در فرآیند)زمانی­که یک استارت­آپ فناورانه شروع به اسکیل می­کند، مشکلات زیادی را تجربه خواهد کرد. یکی از بزرگترین وظایف استارت­آپ­ها، شروع به مقیاس­ پذیری فرایندهای شرکت است. استارت­آپ باید اکثر فعالیت­های خودش را به فرایندهای تکراری نظیر سازوکار لجستیک خودکار تبدیل کند تا از تحویل محصول و خدمات خود به نحوی راضی کننده و یکپارچه، اطمینان حاصل کند. این مسائل نیاز به استانداردسازی فرایندها و جریان کاری آن را نشان می­دهند. همانطور که بازار رشد میکند، وظایف و جریان کاری نیاز به استانداردسازی پیدا می­کنند تا به صورت مستمر یک محصول با کیفیت را ارائه دهند.۳- مقیاس­ پذیری تیم ( اسکیل تیم)در طول مرحله استارت­آپ، تیم باید اغلب شامل افرادی باشد که دارای مهارت­های خوبی از کشف باشند. اما زمانی­که استارت­آپ شروع به تغییر مقیاس می­کند، نیاز به افراد ماهری که بتوانند این مدل کسب­ وکار را اجرا کنند، وجود خواهد داشت. ایجاد تیم در طول فرایند اسکیل آپ نیازمند ترکیبی از خبرگان و افراد با توانایی کشف است. زمانی­که استارت­ آپ شروع به رشد می­کند نیاز به استخدام افراد جدید دارد تا بتواند بار کاری در حال افزایش را مدیریت کند. برای این منظور یک چارت سازمانی رسمی مورد نیاز خواهد بود تا از ارتباطات موثر در سازمان اطمینان حاصل شده و همچنین برای هر کارمند حوزه ­های خاصی از مسئولی­ت پذیری ضرورت پیدا می­ کند.ما در گروه مشاوران رشد کسب و کار غزال به کسب و کارها کمک میکنیم زودتر، ارزانتر و بهتر کسب و کارشان را وارد فاز اسکیل آپ کنند. فائزه حنیف‌زاده فائزه حنیف‌زاده Mon, 05 Sep 2022 22:32:27 +0430 https://virgool.io/@m_22785029/%D8%A7%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D9%84-%D8%A2%D9%BE-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-mfkzsl2m2jmw استارت آپ، مفهومی است که از سال ۲۰۰۴ وارد ادبیات پژوهش در کسب و کار گردیده و از آن زمان تاکنون، ابعاد متنوع این مفهوم مورد بررسی قرار گرفته است. استارتاپها به طور معمول در اندازه کوچک بوده و به منابع مالی و اجتماعی برای حفظ خود در طی دوره رشد نیازمند هستند و همچنین با محدودیت های جدی روبرو می باشند.زمانی که استارت آپ به اندازه کافی ایده خود را در بازار تست کرد و محصول یا خدمات آن تثبیت شد وارد مرحله اسکیل آپ می‌شویم. در این مرحله اساسی از چرخه عمر کسب و کار، اتحاد و تعامل بین اعضای تیم شکل گرفته و تعامل لازم ایجاد شده است. در واقع همکاری بین کارمندان به گونه‌ای است که آمادگی ارائه محصول یا خدمات کسب و کار را در در سطح انبوه دارند. همچنین تیم مرکزی گسترش می‌یابد و تیم‌های دیگری به تفکیک تخصص و به فراخور نیاز اسکیل آپ ایجاد می‌شود. با توجه به اینکه بخش قابل توجهی از استارتاپها کمتر از پنج سال پس از تأسیس زنده می مانند (گزارشها نشان می دهند که در آمریکا تنها 22 درصد و در اروپا 11 درصد از استارتاپها موفق می شوند به مرحله اسکیل آپ راه بیابند که این تعداد بسیار اندک است). نداشتن رشد برای استارتاپها اغلب متقابلاً به عدم موفقیت برای زنده ماندن آنها تبدیل می شود. هنگامی که رشد در استارت آپ اتفاق می افتد، می تواند در سرعت زیاد غیر منتظره باشد زیرا آنها غالباً در حوزه های تازه با سرعت بالای تغییر در حال حرکت هستند. بسیاری از آنها با محصول و فناوری متفاوت و عدم قطعیت بازار مشخص می شوند. چگونگی همگام سازی سازماندهی داخلی و رشد استارت آپ اغلب "اسکیل آپ " نامیده می شود. اسکیل آپ را به عنوان شرکتی که توانسته است مدل کسب و کارش را به یک مدل تکرار پذیر تبدیل کند و تطابق محصولش با نیازهای بازار را تایید کرده و به این اطمینان رسیده است که مدل اقتصادی در ابعاد کوچک جواب می دهد و اگر ابعاد را بزرگتر کند باز هم جواب خواهد داد، تعریف می کنند. از این رو بر این اساس در حالیکه استارتاپها نقش بسیار مهمی را در توسعه اقتصادی ایفا می کنند اما تعداد بسیار بالای نرخ بالای شکست آنها نشان دهنده این موضوع است که تولد استارتاپها در حالیکه توانایی انجام رشد را که لازمه بقاء آنها است را نداشته باشند، نه تنها برای توسعه اقتصادی مفید نیست بلکه به دلیل هدر رفتن منابع برای آن مضر نیز می باشد. از این رو بررسی و شناسایی عواملی که یک استارتاپ را مقیاس پذیر کرده و توانایی اسکیل و رشد را به آن می دهد از اهمیت بسزایی برخوردار است. بررسی پژوهش های پیشین نشان می دهد ادبیات تاکنون به صورت طبقه بندی شده و بر اساس معیارهای مشخص به مقیاس کردن یا رشد نمایی استارتاپ ها که شرط لازم برای رشد آنها می باشد نپرداخته است.طبق گزارش اکوسیستم استارتآپ جهانی ژنوم در سال ۲۰۱۸ هفتاد درصد استارتآپها به دلیل مقیاس پذیری پیش از بلوغ شکست می خورند.مقیاس‌پذیری پیش از وقوع به معنی صرف هزینه های اضافی(نظیر استخدام پرسنل فروش، بازاریابی پر هزینه، کامل کردن محصول، اجاره دفتر) پیش از رسیدن به تناسب محصول/بازار است. مقیاس پذیری در ادبیات فناوری برای نشان دادن توانایی یک سیستم برای مقابله با مقدار زیادی از حجم کار بکار می رود. اما در سال ۲۰۰۴ با تعریف پتانسیل رشد یک شرکت از طریق صرفه جویی ناشی از مقیاس، وارد حوزه کسب و کار شده است. دوروفلی و همکارانش در سال ۲۰۰۷ اصطلاح Scale-Up Companies و Scale-Ups را برای استارتآپهایی که از فاز اکتشافی اولیه خود عبور کرده، خدمت یا محصول اولیه خود و بخش بازار خود را پیدا کرده‌اند و در حال ورود به یک فاز رشد (ورود به مرحله اسکیل آپ) هستند که در آن به دنبال رسوخ در بازار اصلی هستند، بکار میبرند.رایس در سال ۲۰۱۱ مقیاس پذیری را به عنوان یکی از مهمترین عوامل در موفقیت یک استارتآپ معرفی می کند. وی یک استارتآپ را یک تیم یا سازمان موقت که به دنبال یک مدل کسب و کار تکرارپذیر، سودآور و مقیاس پذیر است، تعریف می‌کند.چند تعریف دیگر از اسکیل آپ در زیر آورده شده است:اسکیل آپ شرکتی است که توانسته مدل کسب و کار خود را به یک مدل تکرارپذیر تبدیل کند و تطابق محصولش با نیازهای بازار را تایید کرده و به این اطمینان رسیده است که مدل کسب و کار در ابعاد کوچک پاسخگوی نیازها است و اگر ابعاد بزرگتر شود باز هم پاسخگو خواهد بود. (دسانتلا و گلاتی، 2017)اسکیل آپ به عنوان قابلیت یک استارت آپ برای افزایش منابع فعلی خود جهت رشد و عمل کردن در مقیاسی بزرگتر، بدون محدود شدن توسط عواملی مانند سرمایه گذاری مالی، منابع انسانی و ساختارهای مرسوم و غیره، تعریف می شود. (هارنیش، 2019).در مرحله اسکیل آپ نیاز یک سازمان بسیار متفاوت است که ساختار، فرآیند و نظم را شامل می شود.این شامل رسمیت در روابط و تمرکز در تصمیم گیری است. (پیکن، 2017).استارت آپ تنها مرحله شروع چرخه عمر شرکت است، به دنبال آن مرحله اسکیل آپ قرار می گیرد که در آن پتانسیل رشد استارت اپ می تواند آن را به یک شرکت با رشد نمایی تبدیل نماید که در آن رشد درآمد بسیار بیشتر از رشد هزینه‌ها باشد. (زاجکو، 2017).یک اسکیل آپ شرکتی است که در ۳ سال گذشته حداقل ۲۰٪ بازده سالیانه داشته باشد و حداقل ۱۰ کارمند در ابتدای دوره داشته باشد. (OECD، 2007)هنگامی که یک مدل کسب و کار توسعه داده شد و مورد اعتبارسنجی قرار گرفت، نوبت به اسکیل کسب و کار می رسد. یکی از چالشهای اصلی برای مدیران کسب‌وکارها ، مدیریت گذار به مرحه اسکیل آپ است. در این مرحله یک استارتآپ به محصول خود و مدل کسب‌و‌کار خود رسیده است و بسیاری از ناشناخته های دیگر باید شفاف شوند. میزان عدم قطعیت و به دنبال آن استفاده از وظایف مدیریت کارآفرینانه خالص نیز کاهش می یابد. تمرکز به سوی استفاده از اصول مدیریت سنتی تر با تمرکز بر اجرا و بهینه سازی خواهد بود. با کاهش عدم قطعیت ها، دلایل استفاده از مدیریت کارآفرینانه کم کم از بین می رود. وقتی استارتآپ از نوآوری به سمت اجرا حرکت می کند، کسب و کار وارد یک مرحله گذار میشود که در آن نه مدیریت سنتی و نه مدیریت کارآفرینانه هیچ کدام به تنهایی مناسب نیستند.در این نوشته سعی شد تعاریف اسکیل آپ از منابع مختلف ذکر شوند. در جامعه ما که استارتاپهای متعددی در حال شکل گرفتن هستند و همانند دیگر کشورها تعداد بسیار کمی از آنها می‌توانند وارد مرحله بعدی چرخه عمر خود شوند، موضوع اسکیل آپ از اهمیت زیادی برخوردار است و شایسته است مدیران ارشد و فاندرها به این موضوع توجه ویژه‌ای داشته باشند.برای اطلاعات بیشتر و مطالعه مقاله های تخصصی این حوزه، می‌توانید از سایت مشاوران غزال بازدید کنید. فائزه حنیف‌زاده فائزه حنیف‌زاده Sat, 18 Sep 2021 11:37:06 +0430