https://virgool.io/feed/@m_22913485 fa 2026-06-07 16:31:16 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_22913485 https://virgool.io/@m_22913485/%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA3-%D9%81%D8%B5%D9%842-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%88%D8%AD%D8%B4%DB%8C-ssbo5moaddyd در پایان قسمت دوم می‌بینیم که داوود از کار با مجموعه خسرو انصراف می‌دهد، البته به لطف مرام گذاشتن یکی از هم‌بندی‌های سابق. اما در ادامه چه اتفاقی خواهد افتاد؟با توجه به سابقه کارگردان در «الهام‌گرفتن» از آثار معروف، به نظر می‌رسد شاهد سرخوردگی داوود در تلاش برای بازگشت به یک زندگی معمولی خواهیم بود. او از سوی جامعه به عنوان یک آدم عادی پذیرفته نمی‌شود و عملاً امکان کسب درآمد به آن شکلی که دلش می‌خواهد فراهم نیست. احتمالاً به زن «تاکسیک» ماجرا هم سر می‌زند و رها دوباره ناکامش می‌کند و تحقیرش می‌کند. همه این‌ها قرار است بازگشت خودخواسته داوود به مجموعه خسرو را موجه جلوه دهد.این رویه را قبلاً در آثار دیگر هم دیده‌ایم:در بریکینگ بد، بعد از اینکه تلاش اولیه جسی و والتر با مشکل روبه‌رو می‌شود و دو جنازه روی دستشان می‌ماند، ابتدا منصرف می‌شوند، اما فیلم در مسیری پیش می‌رود که انگیزه کافی برای بازگشت آن‌ها به این کار پرریسک را ایجاد کند. در فصل اول اسکوییدگیم، بازیکنان بعد از اینکه در قسمت اول متوجه می‌شوند که باختن منجر به مرگ‌شان می‌شود با رای‌گیری بازی را متوقف می‌کنند و به زندگی‌شان بیرون از جزیره برمی‌گردند اما قسمت دوم نشان می‌دهد که هرکدام به شکلی در زندگی واقعی سرخورده و ناامید می‌شوند و دست‌ازپا درازتر به مسابقات مرگبار اسکوییدگیم بازمی‌گردند. مهدی آرزومندی مهدی آرزومندی Tue, 23 Dec 2025 17:11:03 +0330 https://virgool.io/@m_22913485/%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%BE%D9%84%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%A8%D9%88%D8%B3-%D8%AA%D8%A7-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA7-t94j6cx1jvcz یک: ایده مرکزیدر سریال "پلوریبوس" با دوگانه خیر و شر سروکار نداریم، اینطور نیست که فضایی‌ها در مقام شر به کره زمین حمله کرده باشند و عده‌ای از نجات‌یافته‌ها در مقام قهرمان برای نجات بشر ایستادگی کنند. دوگانه مرکزی سریال دوگانه "فردیت و جمع‌گرایی" است، دوگانه‌ای که پاسخ سرراست و مطلقی برای آن وجود ندارد.ما همزمان که به فردیت‌ وآزادی‌مان اهمیت می‌دهیم به بودن با دیگران نیازمندیم، هم برای برطرف کردن نیازهای مادی که در سایه روابط اجتماعی رفع‌ورجوع می‌شود و هم برای یکی از اصلی‌ترین نیازهای انسانی‌مان یعنی پیوندجویی و دلبستگی.اما آنچه دوگانه فردیت و جمع‌گرایی را پیچیده می‌کند این است که بسیاری از مواقع بودن با دیگران به بهای این است که مقداری از فردیت خود را قربانی کنیم و بهای فردیت این است که به اندازه قبل از مواهب بودن در اجتماع بهره‌مند نخواهیم شد.هر کدام از ما برای حل‌و‌فصل این دوگانه در زندگی خودمان شیوه‌های خاصی را در پیش می‌گیریم. روایت روانشناختی من از سریال پلوریبوس در هفت قسمت منتشرشده این است که ما شاهد نحوه حل‌وفصل کارول در مواجهه با این دوگانه هستیم و اینکه چطور به فراخور اتفاقات سریال این شیوه حل‌وفصل تغییر پیدا می‌کند. دو: کارول از چه مکانیسمی برای حل‌وفصل دوگانه فردیت و جمع‌گرایی استفاده می‌کند و چرا؟تمایلات همجنسگرایانه کارول در نوجوانی با مخالفتِ سختِ اطرافیانِ نزدیکش مواجه می‌شود. سخت‌گیری والدین و تلاش برای تغییر کارول با فرستادنش به "کمپِ درمانی"، رسیدن به راه حل میانه و ملایم برای جمع میان فردیت و جمع‌گرایی را برایش به شدت سخت می‌کند.در این وضعیت کارول به شیوه‌ای خشن با این دوگانه برخورد می‌کند. او یک کفه‌ی این دوگانه، یعنی نیازش به دیگران را سرکوب می‌کند و به ناهشیار می‌راند و آنچه که در سطح هشیار تجربه می‌کند یک خودپنداره بیش‌از‌حد مستقل است. انگار در ناهشیار کارول این معادله شکل گرفته که اگر بهای پذیرفته شدن در اجتماع این است که خودم را بکوبم و از اول بسازم اصلا عطای بودن با دیگران را به لقایش می‌بخشم.کارول از مواجه شدن با نیازش به دیگران در سطح هشیار اجتناب می‌کند . او نمی‌خواهد نیاز، آسیب‌پذیری و وابستگی خودش به دیگران را ببیند و در عوض ماسک "من قوی هستم" به صورت می‌زند. تصویری که کارول از خودش دارد و به دیگران نشان می‌دهد این است که من یک انسان منطقی و باهوش و خودمتکی هستم که بودن و نبودن شما برایم علی‌السویه است.این نوع از حل‌وفصل تا قبل از فرارسیدن آخرالزمان و ادغام انسان‌ها در قالب هوش جمعی کار می‌کرده است. اما چطور؟در عین حال که او خودش را فردی مستقل نشان می‌دهد که به دیگران نیازی ندارد، اما این خوش‌شانسی را داشته که اطرافیانی در کنار خودش داشته باشد که مواهب بودن در اجتماع را به او ببخشند بدون اینکه این نیازمندی را به رویش بیاورند و منتی بگذارند. در نتیجه کارول بدون اینکه مجبور باشد از ماسک من قوی هستم دست بردارد، نیازهای اجتماعی‌‌اش برآورده می‌شود.یکی از این اطرافیان هلن است که شریک عاطفی اوست و نیازش به عشق و دلبستگی را تامین می‌کند و البته همزمان مثل یک مدیربرنامه درجه یک، پلی حمایتی بین او و جهان واقعی ایجاد می‌کند.از طرف دیگر کارول طرفداران پروپاقرصی دارد که کتاب‌های او را می‌خرند و تحسین می‌کنند و به این ترتیب نیازش به توجه مثبت و صدالبته پول را تامین می‌کنند. اما با این حال کارول نمی‌خواهد این نیازمندی و توجهی که از خوانندگانش دریافت می‌کند را ببیند و آنچه در سطح هشیار از او می‌بینیم نوعی تمسخر و بی‌ارزش‌سازی طرفدارانش است.جمع‌بندی اینکه کارول اطرافیانی داشته که باعث می‌شدند او نیاز نداشته باشد در روابط اجتماعی‌اش فعالانه قدم بردارد، در عوض عادت کرده صرفا دریافت‌کننده باشد و با وجود این انفعال همچنان نیازهایش برطرف شوند. .سه: آیا بعد از ادغام انسان‌ها، هنوز مکانیسم دفاعی کارول کار می‌کند؟در قسمت‌های ابتدایی می‌بینیم که هوش جمعی هم نیازهای مادی کارول را تامین می‌کند و هم با فرستادن زوشا که تجسم ایده‌آل‌ ذهنی کارول است نیاز عاطفی او را نیز تا حدودی برآورده می‌کند. در نتیجه کارول قادر است همان الگوی قبلی را ادامه دهد.و در تکرار آن الگوی قبلی می‌بینیم که هیچ توجهی به مواهبی که از سوی هوش جمعی دریافت می‌کند ندارد و تمرکزش به‌طور کامل بر جنبه‌های منفی است. الگویی که پیش‌تر نیز در روابطش دیده بودیم؛ مثلاً زمانی که همراه هلن به یکی از خاص‌ترین هتل‌های جهان (ساخته شده از برف) رفته بود و باز هم صرفاً بر نارضایتی‌هایش تأکید می‌کرد.اما همچنان و مثل قبل، خوش‌شانسی کارول این است که هوش جمعی مثل از اطرافیان سابقش بدون اینکه این نیازمندی‌ را به رویش بیاورد به دنبال این است که نیازها و خواسته‌های او را تا حد امکان به بهترین شکل برآورده کند.چهار: وقتی دفاع‌های قدیمی دیگر کار نمی‌کننداین رویه ادامه پیدا می‌کند تا جایی که نیاز و خواسته‌ی کارول به دیگرانی گره می‌خورد که نه در قالب هوش جمعی تعریف می‌شوند و نه شبیه اطرافیان پیشین او هستند. کارول که از وضعیت پیش‌آمده (ادغام انسان‌ها) ناراضی است، می‌خواهد اوضاع را به وضعیت قبل از ادغام برگرداند و برای این کار به همراهی سایر آدم‌های تغییرنیافته نیاز دارد.اما سایر ادغام‌نشده‌ها از وضعیت پیش‌آمده شکایتی ندارند و حاضر نیستند با او همکاری کنند. اینجا دفاع کارول ترک برمی‌دارد، او چیزی را می‌خواهد که برای رسیدن به آن نیازمند همراهی دیگران است اما او این نیازمندی‌اش به دیگران را به ناهشیار سرکوب کرده است. پس چه کار می‌کند؟ آیا درخواست کمک می‌کند؟ آیا سعی می‌کند از زاویه نگاه آن‌ها به مسئله نگاه کند و بفهمد که چرا آن‌ها خواست متفاوتی دارند؟ نه. کارول سعی می‌کند به آن‌ها نشان دهد که تا چه اندازه احمق هستند و فقط اوست که می‌فهمد.در همین راستاست که چند قسمت میانی فصل اول شاهد کاراگاه‌بازی کارول هستیم. کارول با "کشف بزرگش" یعنی آدم‌خواری هوش جمعی، خودش را در یک قدمی این می‌بیند که به آن "احمق‌ها" بفهماند که هوش جمعی چقدر خطرناک است و آن‌ها تا چه اندازه اشتباه کرده‌اند.اما در قسمت ششم وقتی که به دیدار دیاباته در لس‌آنجلس می‌رود متوجه می‌شود که از این خبرها نیست و امیدش ناامید می‌شود، هوش جمعی با زبانی ساده و قانع‌کننده به بقیه تغییرنیافته‌ها دلیل آدمخواری‌شان را توضیح داده است و آن‌ها هم قانع شده‌اند. ضربه بعدی به دفاع‌های کارول محکم‌تر وارد می‌شود، او متوجه می‌شود که مابقی ادغام‌نشده‌ها گروه تشکیل داده‌اند و قرار هفتگی دارند اما او را طرد کرده‌اند، و با وجود اینکه مطلع شدن از این موضوع باعث می‌شود کارول درد و ناراحتی زیادی را تجربه می‌کند اما هنوز حاضر نیست با نیاز و میلش به بودن با دیگران مواجه شود.حتی پیشنهاد نیم‌بندش به دیاباته برای ماندن، وقتی با اشتیاق متقابل مواجه نمی‌شود، بلافاصله پس گرفته می‌شود و دوباره به آلبوکرکی برمی‌گردد. شهری که همه‌ آدم‌هایش آن را ترک کرده‌اند و کارول باید برای مدت نامعلومی این تنهایی و برهوت را تاب بیاورد.در این شرایط است که دیگر دفاع همیشگی‌اش کار نمی‌کند . او در شرایطی قرار گرفته که تنها ساکن آلبوکرکی است و دیگری یا دیگرانی وجود ندارند که نیاز به پیوندجویی کارول را برطرف کنند و به رویش هم نیاورند که به آن‌ها نیاز دارد. اما مگر دست برداشتن از دفاع‌های قدیمی حتی اگر ناکارآمد باشند به همین سادگی‌‌ست؟ کارول عادت کرده که آن ظاهر سفت و سخت و متکی به خود را حفظ کند و نیازش به پیوندجویی را نادیده بگیرد. او همیشه منفعل بوده اما در عین انفعال نیازهایش برطرف می‌شده.کارول سرسختانه تلاش می‌کند نشان بدهد که با تنها بودن مشکلی ندارد، حواس خودش را با انواع سرگرمی‌ها پرت می‌کند اما فایده‌ای ندارد. مواجهه با این حقیقت که او هم به دیگران نیاز دارد، آن‌قدر دردناک است که در سکانس آتش‌بازی، او را تا مرز خودکشی پیش می‌برد.اما بالاخره بعد از حدود یک ماه تنهایی بالاخره تغییر اتفاق می‌افتد. کارول مجبور می‌شود برخلاف آن ظاهر مستقل و بی‌نیاز، دست به رنگ و قلم ببرد و از هوش جمعی بخواهد که برگردد. در سکانس پایانی قسمت هفتم شاهد یک کارول تغییریافته هستیم؛ می‌بینیم که بغض سرکوب شده‌ای که همواره به دیوار محکم دفاع‌هایش برخورد می‌کرده بالاخره سرباز می‌کند؛ حالا کارول است که با نیازش به دیگر انسان‌ها مواجه شده، فعالانه به طرف زوشا حرکت می‌کند، او را در آغوش می‌گیرد و یک دل سیر گریه می‌کند.پنج: پیش‌بینی در مورد ادامه سریالسوال اصلی درمورد ادامه سریال این است که کارول که تا قبل از قسمت هفتم دچار وضعیت استقلال و خوداتکایی افراطی بوده، بعد از این چه مسیری را طی خواهد کرد؟حدس من این است که شاهد نوعی دیالکتیک خواهیم بود. کارول که تا قبل از این دچار فردگرایی افراطی بوده (تز) مدتی با هوش جمعی در در وضعیت ادغام افراطی قرار می‌گیرد(آنتی‌تز) اما نهایتا تعامل با مانوسوس است که تحول اصلی را در او ایجاد می‌کند تا برای اولین بار بتواند تعادل بین وضعیت فردیت و جمع‌گرایی را تجربه کند (سنتز) مهدی آرزومندی مهدی آرزومندی Mon, 22 Dec 2025 19:59:06 +0330 https://virgool.io/@m_22913485/%D9%85%D8%BA%D9%84%D8%B7%D9%87-%D8%AF%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B0%D8%A8-kewye6ls8hdv توضیح مغلطهاگر شخصی برای اثبات الف اینگونه استدلال کند؛ (گام1) یا الف درست است یا ب (گام2) و سپس شواهدی در جهت ابطال ب ارائه کند (گام3) و نتیجه بگیرد که درستی الف را اثبات کرده دچار مغلطه شده است اگر؛حالت1: الف و ب بایکدیگر قابل جمع باشند.حالت2: غیر از الف و ب حالت‌های دیگری مانند ج و د قابل تصور باشد.راه حلبه طرف مقابل یادآوری کنیم که گزینه‌های دیگری هم وجود دارد. یا نشان دهیم که دوگانه‌ی ساخته شده می‌توانند با یکدیگر جمع شوند.هشدارهر دوگانه‌ای دوگانه‌ی کاذب نیست. اگر دوگانه‌ی گفته شده ناسازگار باشند و هچنین تمام حالت‌های مطرح شده را پوشش دهند دوگانه واقعی است.مثال1شخصی1:هر کشوری به دنبال منافع خودش است و کسی دلش به حال ما نسوخته، در نتیجه تعامل با کشورهای خارجی به ضرر ماست و باید خودکفا شویم. توضیح: در این استدلال تصور شده که در تعامل‌ با کشورهای دیگری یا طرف مقابل سود می‌کند و ما ضرر می‌کنیم یا بالعکس. در حالی که تعامل می‌تواند از نوع برد-برد باشد و هر دو طرف سود کنند.مثال2شخص1: هر کس مخالف X است یا جاهل است یا نفوذی دشمن. توضیح: در این مغلطه حالت سوم که X غلط باشد و باور به آن ناموجه باشد در نظر گرفته نشده است.مثال3فکر می‌کردم تو آدم خوبی هستی اما به خیریه ما کمک نکردی. توضیح: این دوگانه غلط است چون دو حالت مطرح شده ناسازگار نیستند. یک نفر می‌تواند آدم خوبی باشد و بنا به دلایلی به خیریه کمک نکند.از منظر روانشناختی در حالی که واقعیت پیچیده است و مدرج، اما مغز صرفه‌جوی ما تمایل دارد پیچیدگی‌های موجود را طوری ساده‌سازی کند که انگار فقط دو گزینه و دو حق انتخاب وجود دارد. شخصی که دچار طرحواره‌ها و الگوهای ناکارآمد است رفتارهای بیرون از منطقه‌ی امن خود را بسیار وحشتناک تصور می‌کند. و در این دوگانه‌ی کاذب که در منطقه‌ی امن خود بماند یا به خیال خودش فاجعه رخ دهد، ترجیح می‌دهد به الگوهای طرحواره‌ای دردسرساز خود ادامه دهد. شخصی که جهان را سیاه و سفید می‌بیند، به جای اینکه هر فرد را مجموعه‌ای از ویژگی‌های مثبت و منفی ببیند آن‌ها را به دو دسته‌ی خوب و بد تقسیم می‌کند مستعد رفتارهایی با الگوی اختلال مرزی است. در اوایل آشنایی از طرف مقابل یک خیر مطلق می‌سازد و بعد از مدتی که چند ویژگی منفی از طرف مقابل دید و آن اسطوره‌ی ساخته شده در ذهنش خدشه دار شد دیگر در دسته‌ی خوب‌ها جایی برای او وجود ندارد. پس لاجرم او یک دیو است، یک گرگ که تا به حال خود را در لباس گوسفند مخفی کرده بوده است. شخصی که دچار کمالگرایی مخرب است در قضاوت کارهای خودش صفر و یکی عمل می‌کند و هر چیزی پایین‌تر از عملکرد ایده‌آل را کاملا بی‌ارزش تلق می‌کند. خیلی وقت‌ها در تعاملات اجتماعی شرایط برد-برد را به صورت برد-باخت ادراک می‌کنیم و در این دوگانه‌ی کاذب که یا می‌برم یا می‌بازم قرار می‌گیریم. و برای اینکه بازنده نباشیم تلاش می‌کنیم تا طرف مقابل را شکست دهیم. دوگانه‌ی خودی و غیرخودی که منشا بسیاری از جنگ‌ها در طول تاریخ بوده ریشه در یک دوگانه‌ی کاذب دارد. یا با مایی یا برعلیه ما. مهدی آرزومندی مهدی آرزومندی Fri, 22 Mar 2024 03:15:46 +0330 https://virgool.io/@m_22913485/%D9%85%D8%BA%D9%84%D8%B7%D9%87-%D9%BE%D9%87%D9%84%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D9%86%D8%A8%D9%87-zybnap93oxrq توضیح مغلطهدر این مغلطه شخص به جای اینکه به استدلال طرف مقابل بپردازد و آن را نقد کند، از استدلال طرف مقابل یک کاریکاتور می‌سازد و به آن حمله می‌کند یا به حرفی که اصلا مطرح نشده پاسخ می­دهد. (اصطلاحا در دهان طرف مقابل حرف می‌گذارد)وجه تسمیه: شخص مغلطه‌­کننده که می­‌بیند توان مقابله با پهلوان واقعی (استدلال طرف مقابل) را ندارد به پهلوان پنبه (استدلالی که مطرح نشده) حمله می­کند و آن را شکست می­دهد و به خیال خودش برنده‌­ی بحث می‌شود.مثال1شخص1: آمارها نشون میدن که حکم اعدام تاثیری در کاهش قتل نداشته، برای همین مخالف حکم اعدام هستم. شخص2: اگه قرار باشه هر کی که آدم کشت همینجوری راست‌راست تو خیابون راه بره که دیگه سنگ رو سنگ بند نمیشه.در این مثال طرف دوم طوری جواب داده که انگار شخص اول گفته است که برای قاتل هیچ مجازاتی نباید در نظر گرفت. در حالی که چنین حرفی گفته نشده است.مثال2 شخص1: میشه یه کم صدای تلویوزیون رو کم کنید؟ دارم درس می­خونم. شخص2: نمیشه که تو خونه هیچ صدایی نباشه. خونه با کتابخونه فرق میکنه.در این مثال شخص دوم طوری پاسخ داده است که گویی درخواست شخص اول این بوده که هیچ سر و صدایی در خانه وجود ندشته باشد.مثال3 شخص1 :من به خدا باور دارم و به نظرم برهان نظم استدلال خوبیه. شخص2: برهان نظم که خیلی قت پیش جواب داده شده. شما اگه یه کم مطالعه داشتی میدونستی که این برهان کاملا رد شده است.در این مثال شخص دوم قبل از اینکه اصلا بداند چه نسخه‌­ای از برهان نظم مدنظر طرف مقابل است و آن را بشنود پرونده را تمام شده می­­داند و خود را مجاز می­داند که از استدلال طرف مقابل یک پهلوان‌­پنبه بسازد.مثال4 شخص1:به نظرم خیلی مفیده که آدمای بیشتری با مغلطه‌­ها آشنا بشن. شخص2:نمیشه که همه­‌ی آدما کار و زندگیشون رو ول کنن بشینن کتاب مغلطه بخونن. در این مثال در واقع شخص دوم از حرف شخص اول یک کاریکاتور ساخته، به این شکل که آدم‌­ها باید همه امورات زندگی­شان را کنار بگذارند و با مغلطه‌­ها آشنا شوند. کاریکاتوری که ربطی به واقعیت حرف شخص اول ندارد.از منظر روانشناختیوقتی طرف مقابل در پاسخ ما از مغلطه­ پهلوان­‌پنبه استفاده می­کند حسی که به ما دست می­دهد این است که انگار طرف مقابل اصلا صدای ما را نشنیده است.هیچ کنجکاوی­ای ندارد که متوجه حرف ما شود و استدلال ما را بشنود. صرفا می­خواهد ما را در یکی از طبقه‌­های ذهنی از قبل آماده شده­‌اش بگذارد و در ادامه‌­ی مکالمه، خود را از شنیدن سخن ما ب‌ی­نیاز می­داند و صرفا با تصور قالبی‌ای که به ما نسبت داده تعامل می­کند.در حالی که از یک ایده یا نظریه، نسخه‌­های متفاوتی در طول زمان ایجاد شده‌­اند، ما تمایل داریم تا به ساده‌­ترین و پراشتباه­‌ترین نسخه­ از حرف طرف مقابل حمله کنیم و درظاهر برنده شویم. از آنجا که به لحاظ روانشناختی پذیرش این واقعیت دشوار است که یک نظریه نسخه­‌های متعددی وجود دارد که هر کدام‌ پیچیدگی­‌های خاص خودشان را دارند، به تحریف شناختی روی می­‌آوریم و با تقلیل دادن حرف طرف مقابل به یک کاریکاتور و شکست دادن آن احساس اطمینان می­کنیم که حق با ما بوده است و نیازی به تجدیدنظر در باورهای خود نمی‌بینیم.راه حل جایگزینچه کار کنیم که کم­تر دچار این مغلطه شویم؟طرف مقابل را به عنوان یک فرد با هویت مستقل ببینیم و نه به عنوان عضوی از یک مکتب فکری یا جناح سیاسی. در ابتدای صحبت کنجکاوانه تلاش کنیم تا حرف طرف مقابل را متوجه شویم. اگر ابهامی در تعریف یا جزئیات وجود داشت از او بخواهیم که حرفش را شفاف­‌تر کند.. سپس برداشت خودمان از حرف طرف مقابل را به طور خلاصه با او به اشتراک بگذاریم و اگر تایید کرد که منظورش همین بوده است می‌­توانیم گفت­‌وگو را ادامه دهیم. مهدی آرزومندی مهدی آرزومندی Wed, 20 Mar 2024 19:58:24 +0330