https://virgool.io/feed/@m_23123833 مینویسم، ولی معنیش ای نیست که نویسنده‌ام.. fa 2026-06-20 03:25:04 https://files.virgool.io/upload/users/3135774/avatar/N8BcOZ.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_23123833 https://virgool.io/@m_23123833/%D9%84%DB%8C%D9%86-%D9%86%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D8%AC-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%AB%DB%8C%D8%B1-%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1-xvacyuk8l4t1 لین ناتیج، نمایشنامه نویس برجسته آمریکایی است که در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۶۴ در بروکلین، نیویورک متولد شد. مادرش رابی ناتیج نام داشت و به معلمی در مدرسه مشغول بود و پدرش یک روانشناس خبره بود. لین مدارج ابتدایی تحصیلش را در مدرسه "سنت‌آن" پشت سر گذاشت و سپس از دبیرستان "فیورلو" فارغ‌التحصیل شد. او اولین نمایشنامه خود را در دبیرستان با عنوان " نیمه تاریک تر ورونا" نوشت.او تحصیلات آکادمی را در دانشگاه "براون" دریافت کرد و در رشته هنرهای نمایشی فارغ التحصیل شد، بعد از فارغ التحصیلی‌اش به واسطه فعالیت های مدنی و اجتماعی و علاقه به تلاش برای برقراری حقوق‌بشر در سازمان عفو بین الملل عضویت ویژه یافت و همین امر تا حد زیادی بر روی مضامین نوشته هایش تاثیر گذاشت، مسائل مدنی، اجتماعی، فرهنگی، گاها مذهبی و نقد بر بدنه حکومت های سیاسی در دنیای امروز از مورد علاقه ترین مفهوم هایی است که ناتیج در نمایشنامه هایش به کار می برد. مضامین نمایشنامه های ناتیج عمدتاً ضد نژادپرستانه و ضدسرمایه داری است و با نگاشتن چنین نمایشنامه هایی و البته تحقیق های دقیق قبل از نوشتن و خلق اثر سعی دارد حقیقت پنهان و یا فراموش شده را بار دیگر برای مخاطبانش تداعی کند.لین ناتیج را می توان یکی از برجسته ترین زنان هنرمند در عصر حاضر دانست، زیرا او با نمایشنامه هایی که گاهاً جنجال برانگیز و ساختار شکن عمل می کنند خود را بعنوان یک انسان تاثیرگذار در سطح بین‌الملل معرفی کرده است، تاجایی که در ادامه همین روند در سال ۲۰۱۹ ،مجله معروف "تایم" اورا در بین ۱۰۰ چهره تاثیر گذار جهان قرار داد و روزنامه "گاردین" در وصف او نوشت:(( زنی شجاع و بی‌باک که در حال احیای فرهنگ های انسانی و فراموش شده است)). ناتیج همچنین جزو افرادی است که منتقد مفهمومی همه‌گیر به نام "رویای آمریکایی" است و عقیده او بر این است که در جامعه امروزی و عصر حاضر نه تنها چیزی به اسم رویای آمریکایی دیگر حقیقت ندارد بلکه این رویا رفته رفته درحال تبدیل شدن با یک کابوس است. این موضوع در مشهور ترین نمایشنامه او با عنوان "عرق" کاملا قابل درک و دریافت استناتیج در زندگی هنری_ادبی خود موفق به کسب عناوین و جوایز متعددی از جمله : جایزه ادبی گوگنهایم، جایزه اوبی، جایزه حلقه منتقدین درام نیویورک و از همه مهم تر دو جایزه ادبی پولیتزر که او را به اولین و تنها زنی در تاریخ تبدیل کرده که توانسته است بیش از یک بار این جایزه مهم ادبی را تصاحب کند. آثار او در سالیان اخیر همواره جزو مورد علاقه ترین نمایشنامه ها برای اجرا بوده و در جشنواره های بزرگی همچون تئاتر برادوی و جشنواره تئاتر لندن به روی صحنه رفته است، همچنین آثار او در بیش از ۲۰ کشور جهان اجرا شده و در بیش از ۵۰ کشور جهان به زبان های مختلف ترجمه شده اند، لازم به ذکر است که چندین نمایشنامه از او در کشور ایران نیز ترجمه و در دسترس مخاطبان قرار گرفته است، نمایشنامه "عرق" توسط حسن رحمانی ترجمه و توسط انتشارات یکشنبه منتشر شده است، و همچنین نمایشنامه "قصه لیما" نیز توسط افسانه لطفی مقدم ترجمه و توسط انتشارات پدید آور منتشر شده است. البته ترجمه های آثار او به همین دو مورد ختم نشده و در سالیان اخیر نمایشنامه های دیگری هم از او در ایران ترجمه و چاپ شده اند.در ادامه چندی از مشهور ترین ، تاثر گذار ترین و پرافتخار ترین نمایشنانه های ناتیج را بررسی می کنیم:ویران شده (RUINED): دریافت کننده جایزه ادبی پولیتزر در سال 2009.موضوع اصلی اثر در مورد جنگ بوده و قصه دو دختر و یک مادر را در کوران جنگ داخلی کنگو روایت می کند که در تلاش اند جان خود را از این مهلکه مرگبار نجات دهند.این نمایشنامه اولین بار در سال 2008 در تئاتر گودمن شیکاگو اجرا شد و همچنین در سال 2009 در تئاتر منهتن ،آف برادوی به روی صحنه رفت. این نمایشنامه اولین بار در خارج از آمریکا در آلمیدا لندن به روی صحنه رفت.پوشاک صمیمی یا لباس خواب (intimate apparel):دریافت کننده جایزه حلقه منتقدین درام نیویورک بعنوان بهترین نمایشنامه سال.داستان نمایشنامه در مورد توانمند سازی کسب و کار یک خیاط زن سیاهپوست در نیویورک و در سال 1905 میلادی است. خیاطی که برای قشر وسیعی از زنان لباس خواب می دوزد و از همین راه پول پس انداز کرده تا روزی بتواند رویای خود را به واقعیت مبدل کند، رویای او تاسیس یک سالن زیبایی مخصوص زنان سیاهپوست است. اما وقتی دل به مردی غیر آمریکایی می‌بندد و اسیر عشق او می شود به نظر می رسد زندگی می تواند مسیر متفاوتی را طی کند.به هرحال، با ورا استارک آشنا شوید(, by the way meet veera stark):موضوع نمایشنامه در مورد بازیگرِ زنی آمریکایی _آفریقایی است که فقط نقش خدمت کاران را در فیلم ها ایفا می کند و چگونگی زندگی هنری او در هالیوود را در سال 1930 و در بحبوحه آزار و اذیت سیاهپوستان در آمریکا به تصویر کشیده می شود.این نمایشنامه برخلاف اکثر کارهای ناتیج یک کمدی بوده و اولین بار در سال 2011 در دومین استیج تئاتر نیویورک به روی صحنه رفته‌است.عرق (SWEAT): جایزه بهترین نمایشنامه ترایونینگ استاندارد در سال 2019.جایزه ادبی سوزان اسمیت در سال 2016.جایزه ادبی پولیتزر در سال 2017.در شهر کوچک ریدینگ واقع در ایالت پنسیلوانیا گروهی از کارگران یک کارخانه تلاش می کنند تا زندگی فعلی خود را متعادل نگه دارند ، غافل از آنکه یک بحران مالی در آینده ای نزدیک قرار است آنها را رو در روی یکدیگر قرار داده و زندگی آنها را دستخوش تغیر کند.این نمایشنامه بر اساس مصاحبه های میدانی داستان دوستانی است که توسط تجارت های بزرگ در برابر یکدیگر قرار می گیرند و بازتابی موضعی از زوال کنونی و تلخ رویای آمریکایی است.لین ناتیج در وصف شخصیت های نمایش نامه و اتصال آنان به مردم جهان بیرون گفته است:(( همه ما در فاصله فریاد کسی که در بحران است زندگی می کنیم.))او همچنین در ۲ دسامبر 2018 در مصاحبه با روزنامه گاردین می گوید:(( ما کشوری هستیم که روایت های خود را از دست داده ایم. ما نمی توانیم آینده خود را پیش بینی کنیم چون نمی دانیم به کجا خواهیم رفت.))این نمایشنامه مشهور در سال 2015 در اورگان به نمایش درآمد . در تئاتر عمومی نیویورک در سال 2016 و سال بعد در برادوی به روی صحنه رفت.دیگر نمایشنامه های ناتیج عبارت اند از: داستان لیماافسانهسنگ کلاید نیمه تاریک تر ورونا. یاسین حسین زاده یاسین حسین زاده Tue, 03 Sep 2024 13:02:48 +0330 https://virgool.io/@m_23123833/%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%81%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D9%88%D8%A7%D8%AB%D8%B1%DB%8C-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DB%8C-%DB%8C%D8%A7-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A6%D9%88%D9%84%D9%88%DA%98%DB%8C%DA%A9-ckf1psnhuwtp سریال فارگو ساخته نوآ هاولی بیش از آنکه در مرتبه اول اثری نمایشی یا شاید اینترتیمنت به حساب آید اثری فوق ایدئولوژیک با لایه های ملموس سیاسی و عقیدتی و فرهنگی است، مجموعه ای که شاید جنبش فمنیسم بیشترین تاثیر را بر آن گذاشته و فیلم در بسیاری از نقاطش به صورت زیر متنی و گاها مستقیم به آن پرداخته است، از قهرمانان زن و نقش های محوری و ظاهر شدن آنها در نقش انسان هایی قهرمان گرفته تا مردانی که عموما و اصولا خطاکار و شیطان صفت اند و باعث رنجیدن همسر یا فرزندانشان می شوند، مافوق هایی که با کله شقی و جنون تمام جلوی راه قهرمانان را که بازهم عموما زن هستند سد می کنند و باعث می شوند مخاطب از آنها نفرتی غیر قابل هضم پیدا کند قابل ذکر است که این مافوق ها همیشه مرد بوده و اکثرا مردانی با بهره عقلانی پایین و با سطح استبداد و یک دندگی بالا هستند.فیلم جدا از ارادتی که به جنبش فمنیسم و نگاه های جنسیتی دارد ، به چیزهای دیگری نیز می پردازد مانند نگاهی که در فصل سوم سریال(که بنظرم ضعیف ترین فصل آن هم به شمار می رود) به هویت روسی و در کل غیر آمریکایی پیدا می کند ، نگاهی که البته در سینمای آمریکا چیز چندان غریبی نیست و در این سینما شاید همیشه منشا جرم و جنایت افرادی هستند که از خارج آمریکا به داخل مرز های این سرزمین رویایی آمده اند و هر گاه به هر نحوی باعث اخلال می شوند،گاهی اوقات ایرلندی های مهاجر، گاهی سیاه پوستان آفریقایی تبار ، گاه ایتالیایی ها، چینی ها و البته در راس همه این اقشار روس ها . در فصل سوم نیز جهان ایدئولوژیک فیلم بیکار نمی نشیند و تئوری های دیگری را می آفریند ، بازهم روس هایی که از خارج مرض های آمریکا آمده اند تا این کشور بی نقص و رویایی را به کابوسی برای مردمانش بدل کنند.در اینجا کارگردان حتی یک انسان چشم آبی و موطلایی را در کنار این مجرمان قرار نمی دهد و هر آن کسی که در این فصل از فیلم دستش به جرم و جنایت و خون مردم آلوده است یا ته لهجه ای روسی دارد یا چشمانی تنگ‌. در مقابل دو مامور پلیس که مسئول رسیدگی به این پرونده اند هردو زن هستند ، و باز زنی که نقش آن را مری الیزابت وینستد بازی می کند با اینکه کارهایی ناشایست در طول فیلم از او سر می زند اما پایان فیلم تطهیر شده و باعث حس همذات‌پنداری مخاطب با او همراه می شود ، انگار که در جهان فیلم هیچ وقت قرار نیست با واقعیت و جهان رئالیسم جریان یافته در جامعه رو به رو باشیم. فصل سوم فیلم با اختلاف نسبت به مابقی فصل های فارگو حتی فیلمنامه و روایتش نیز دچار مشکل است ایده ای جذاب و کار آمد که در این فصل بخاطر بیش از حد قاطی شدن با این عقیده های نه چندان سینمایی و هنری به معنای واقعی کلمه "ضایع" می شود و روند اصلی خود را از دست می دهد.جدا از فصل سوم در مابقی فصول نیز همین نگاه های عقیدتی و باورمندانه که فیلم را به اثری سیاسی و ایدئولوژیک تبدیل می کند کم نیست، افراد مجرمی که آزادانه آدم می کشند و سر سفره برای انسان های نیازمند جامعه دعا می کنند، با هیچ ترسی با اسلحه سر هم نوعان خود را نشانه می روند و گلوی آن ها را چاک می دهند و در کلیسا برای همه آرزوی عمر طولانی و سلامتی می کنند. این پارادوکس هایی که مجرمان این فیلم رقم می زنند چیزی جز یک نگاه جانبدارانه نیست شخصیت پردازی هایی که در راستای مقصود فیلم پردازش شده اند خام دستانه نیستند بلکه بسیار ماهرانه و هنرمندانه اند. در فصل چهارم هم مشاهده می کنیم که تمامی آنهایی که در ورطه جرم و جنایت دست و پا می زنند هیچکدام نه آمریکایی اند و نه از طرف آمریکایی ها مقبول واقع می شوند، از فصل دوم و گرهارت های آلمانی تبار بگیریم تا فصل چهارم که این نگاه به اوج خود می رسد. در تمام فصول فیلم هم نگاه های سیاسی زیادی رواج دارد ، نگاه هایی که بعضا با ذکر مستقیم نام های سیاسی ،برداشت های سیاسی زیادی را به همراه خود به ارمغان می آورد که البته این عنصر را شاید بتوان منوط به اعتقاد سیاسی کارگردان دانست و نمی توان از آن انتقاد چندانی به عمل آورد.گذشته از تمام ایده های غیر هنری فیلم و جانبداری از بعضی نگاه ها و جنبش ها و ستیز با برخی دیگر باید گفت که فارگو اگر از تمام این ها به دور بود با کارگردانی خوبی که در فصول پنجگانه ارائه شده و فیلمنامه هایی که داستان های خوب و جذابی دارند و از طرح های اولیه ای پیروی می کنند که بسیار دراماتیک و داستان ساز اند ، فیلمی محشر و بی نقص را می توانست بیافریند اما می توان گفت که با قاطی شدن فیلم با بسیاری از نگاه های غیر ضروری و اضافی در متن روایی اثر ، سریال فارگو ساخته نوآ هاولی چیزی جز یک اثر متوسط در سطح ساده و معمولی نیست و حیف که با این پتانسیل درونی و انسان های کارآمد و زحمتی که در طی قریب به ۱۰ سال برای فیلم کشیده شده است سریال فارگو نتوانسه خاطره شاهکار های ماقبل خود را تکرار کند و برای مخاطبش چیزی مثل هم نوعان خودش باشد، اثری که تریبونی است برای عوامل فیلم و برای بیان اعتقادات وسیع آنها که سطح آن در فصل پنجم و پایانی به اوج خودش می رسد. در نهایت، سریال فارگو را می توان برای مخاطب سینما و حتی مخاطب عامه آن پیشنهاد کرد اما نباید چندان انتظاری برای برآورده شدن توقعات اکثر مخاطبان و بینندگان از آن داشت و شاید حتی باید منتظر آزار و اذیت شدن خیل عظیمی از تماشاگران برای تماشای آن بود. یاسین حسین زاده یاسین حسین زاده Thu, 08 Aug 2024 16:12:20 +0330 https://virgool.io/@m_23123833/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%DB%8C%D9%84-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%85%D9%88%D9%86-vs6goeaeoh6h نگاهی به زندگی سایموننیل سایمون (Neil Simon) با نام کامل نیل ماروین سایمون، چهارم ژوئیه‌ی سال 1927 در محله‌ی برانکس نیویورک به دنیا آمد. به علت شرایط مالی خانواده، والدین او مجبور بودند ساعات زیادی از روز را به کار اختصاص دهند و به همین دلیل، تربیت نیل به برادر بزرگش، دنی، واگذار شد. دنی او را ترغیب می‌کرد تا مطالعه کرده و نوشتن را تمرین کند. نیل همچنین ساعات زیادی را در سینما می‌گذراند و آرامش و لذت خاصی را با دیدن فیلم‌های کمدی تجربه می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان دیویت کلینتون، وارد دانشگاه نیویورک شد. مدتی بعد در نیروی هوایی ارتش ثبت‌نام کرد و به پایگاه لووی فیلد اعزام شد. سایمون سردبیر روزنامه‌ی ورزشی آن‌جا بود و هم‌زمان در دوره‌های آموزشی دانشگاه این شهر نیز شرکت می‌کرد.نیل سایمون و آغاز نویسندگینیل سایمون پس از بازگشت به نیویورک در دفتر پست شرکت برادران وارنر شروع به کار کرد. او و دنی، طرحی را برای یکی از تهیه‌کنندگان برنامه‌های رادیویی ارسال کردند که مورد موافقت قرار گرفت و از آن زمان به بعد، به عنوان یک تیم کمدی‌نویس آغاز به کار کردند. دو برادر، خیلی زود به موفقیت رسیدند؛ اما در اواسط دهه‌ی 1950 راه آن‌ها از یکدیگر جدا شد. با این وجود، نیل همچنان به نوشتن ادامه داد.نیل سایمون اولین فیلم‌نامه‌ی موفق خود را برای سریال آمریکایی «هرگز پول‌دار نمی‌شوی» نوشت. او با نوشتن این اثر، توانست جایگاهی در میان کمدی‌نویسان آمریکایی برای خود باز کند. موقعیت‌های طبیعی و کمیک، شخصیت‌پردازی‌های ماهرانه و نثر روان و جذاب او باعث شد تا آثارش مخاطبان بسیاری پیدا کند. سایمون همچنین یکی از اعضای تیم نویسندگان برنامه‌های کمدی تلویزیونی «سید سزار» بود و به خاطر همین برنامه بود که توانست جایزه‌ی اِمی را از آن خود کند.نیل سایمون و صحنه‌ی تئاترنیل سایمون پس از مدتی، نوشتن برای صحنه و تئاتر را نیز آغاز کرد. او با نوشتن «پابرهنه در پارک» و «زوج ناجور (The Odd Couple)» مسیر خود را به سمت صحنه‌های تئاتر هموارتر کرد. اما اثری که سایمون را به عنوان یک نمایشنامه‌نویس ماهر و خلاق مشهور ساخت، نمایشنامه‌ی «بیا و شیپور بزن (Come Blow Your Horn)» بود. این نمایشنامه با چنان استقبال فوق‌العاده‌ای از سوی تماشاگران مواجه شد که تا 84 هفته روی صحنه باقی ماند و سایمون را به نوشتن هرچه بیشتر برای صحنه، ترغیب کرد. «اتاقی در هتل پلازا (The Sunshine Boys)»، «زندانی خیابان دوم (The Prisoner of Second Avenue)»، «پسران آفتاب (The Sunshine Boys)»، «اتاقی در کالیفرنیا (California Suite)»، «کله‌پوک‌ها (Fools)»، «خنده در طبقه‌ی بیست‌وسوم (Laughter on the 23rd Floor)» و «اتاقی در هتل لندن (London Suite)» تنها عناوین برخی از بهترین آثار نیل سایمون هستند.نیل سایمون علی‌رغم محبوبیت فوق‌العاده‌ای که به دست آورده بود، گاهی اوقات بازخوردهای خوبی از سوی منتقدان و کارشناسان دریافت نمی‌کرد. آن‌ها آثار او را رمانتیک و معمولی می‌دانستند. اما انتشار «گمشده در یانکرز» در سال 1991، باعث شد که نظر منتقدان نسبت به آثار او تغییر کند. این اثر توانست جایزه‌ی پولیتزر بهترین اثر درام را برای سایمون به ارمغان بیاورد. این نمایشنامه‌نویس پرکار، به تولید آثار هنری خود ادامه داد. هرچند که نوشته‌هایش از آن پس، چندان موردتوجه منتقدان قرار نگرفت. سایمون پس از انتشار اثر «دوراهی رُز (Rose's Dilemma)» در سال 2003، به طور رسمی از نوشتن کناره گرفت.اندیشه ها و نوع نوشتن سایمون تصویرگر رفتارهای انسان‌ها در جامعه است. او با کنار زدن نقاب‌ها و ظواهر، تلاش کرده تا به بطن ناپیدای جامعه دست پیدا کند و از مشکلات، ترس‌ها، دلبستگی‌ها، ناامیدی‌ها و رنج‌های انسان مدرن در جوامع امروزی سخن بگوید. نیل سایمون در دیالوگ‌های خود از پیچیدگی و پُرگویی دوری کرده و در پسِ تیرگی‌های زندگی قهرمانان خود، عاقبتی شیرین و اخلاقی برای آنان متصور است.نگاه طنز آمیز و گاها کنایی نیل سایمون در آثارش از جمله چیز هایی که می تواند اورا از هم عصرانش متمایز کند، کمدی نویسی که در عین سادگی ک به دور از اغراق و زبان و لحن فاخر سعی در نگاشتن نمایشنامه ای برای لذت بردن مخاطب خود دارد در تمامی آثاری که سایمون آن ها را نوشته است کمتر بتوان موضع گیری های سیاسی در آن‌ها یافت و سایمون سعی داشته است که به دور از مواضع سیاسی و با نگاه به دید هنری نمایشنامه هایش را بنویسد، البته نگاه های اجتماعی خانوادگی در آثارش به صورت واضح به چشم می خورند.در حالی که منتقدان زیادی از کارهای او بعنوان کارهای معمولی و رمانتیک و کمدی انتقاد می کردند او تا پایان عمرش سبک نگارشی خودرا کنار نگذاشت و حتی در سال ۱۹۹۱ برای نوشتن نمایشنامه گمشده در یانکرز توانست جایزه پولیتزر را ازآن خود کند ، او در سال ۲۰۰۳ آخرین نمایشنامه خودرا نگاشت و پس از آن دیگر دست به نوشتن نبرد.خلاصه و دورنمایه نمایشنامه ها(مهم ترین ها)کتاب شایعات (Rumors): نیل سایمون در کتاب شایعات، راوی داستان گروهی از افراد است که به یک مهمانی دعوت شده‌اند. درواقع آن‌ها قصد دارند در این مهمانی دهمین سالگرد ازدواج چارلی که دوست آن‌ها و همین‌طور معاون شهردار نیویورک است، را جشن بگیرند. اما وقتی به منزل چارلی می‌رسند، با شرایطی عجیب مواجه می‌شوند. همسر چارلی خانه نیست و تمام خدمه هم از آنجا رفته‌اند. چارلی را نیز درحالی می‌یابند که با اسلحه به خودش شلیک کرده و زخمی شده است. آن‌ها باید برای این وضعیت بغرنج، راه چاره‌ای پیدا کنند.کتاب اتاقی در هتل کالیفرنیا (California Suite): اتاقی در هتل کالیفرنیا، نمایشنامه‌ای کمدی از نیل سایمون، در چهار صحنه‌ی مستقل از یکدیگر نوشته شده است. در هر کدام از صحنه‌های این نمایشنامه، مشکلات زوج‌هایی عجیبی که در این هتل مستقر هستند، روایت می‌شود. با مراجعه به سایت یا اپلیکیشن کتابراه می‌توانید نمایش صوتی اتاقی در هتل کالیفرنیا که ازجمله بهترین کتاب‌های نیل سایمون محسوب می‌شود را دریافت کرده و بشنوید.کتاب پابرهنه در پارک (Barefoot in the Park): یک وکیل تازه‌کار به همراه عروس جوانش از ماه عسل برمی‌گردند. آن‌ها قرار است به آپارتمان جدید و گران‌قیمت خود نقل مکان کنند؛ اما وقتی به آپارتمان می‌رسند، می‌بینند که مبلمانی در آن وجود ندارد، رنگ‌آمیزی آن ناقص مانده، سقف مشکل دارد و فقط یک تخت دونفره در آن جا می‌شود! این شرایط باعث شکل‌گیری یک دعوا میان این دو نفر می‌شود. بعد از این دعوا مرد، پابرهنه از خانه خارج می‌شود و در پارک به دنبال جای خواب می‌گردد.کتاب گمشده در یانکرز (Lost in Yonkers): نیل سایمون در کتاب گمشده در یانکرز داستان دو نوجوان را روایت می‌کند که به دلیل مسافرت کاری پدرشان، مجبور هستند با مادربزرگ و عمه‌ی خود زندگی کنند. آن دو کنار این مادربزرگ بی‌عاطفه و عمه‌ی نادان به سختی روزگار می‌گذرانند؛ تا اینکه عموی آن‌ها، که شخصی خلافکار و فراری است، به این جمع عجیب اضافه می‌شود و این دو برادر را با واقعیاتی از زندگی آشنا می‌کند که تا به حال با آن مواجه نشده بودند. یاسین حسین زاده یاسین حسین زاده Sun, 23 Jun 2024 14:20:21 +0330