https://virgool.io/feed/@m_23841300 نوشتن برای من راهی‌ست برای عبور از تاریکی. آذرزاد | آتشِ آرام 📍کانال نوشته‌ها :https://t.me/atashearam fa 2026-07-06 10:10:49 https://files.virgool.io/upload/users/4032513/avatar/GLwdWp.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_23841300 https://virgool.io/@m_23841300/%D8%A7%DA%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D8%AF%D9%85-pwr6rdhpl5yy گاهی «تولد دوباره» فقط یک استعاره نیست، بلکه زخمی واقعی‌ست که باید دوباره با آن زندگی کنی. این نوشته، قصه‌ی من است؛ از زنده‌شدن پس از مرگ، از خستگی‌های بی‌پایان، و از امیدی که هنوز نمی‌دانم آب است یا آتش. اگر هنوز نوری مانده باشد... شاید این آغاز دوباره باشد.یادداشتی از آذرزادراستش، آن‌قدر خسته‌ام که به تولد دوباره فکر نمی‌کنم. شنیده‌ای آن جمله‌ی تکراری را؟ «من هزار بار در زندگی مُردم و زنده شدم.» خودم هم گاهی می‌گویم، اما یک بار واقعاً مُردم و زنده شدم.بعد از زنده‌شدنم فکر کردم خدا فرصتی دیگر به من داده. صفحه‌ای نو در زندگی‌ام باز شده تا همه‌چیز را از نو و به شکل دلخواهم بسازم. اما ذهن و روحم فرسوده بودند. حافظه‌ام درست کار نمی‌کرد، اما خاطرات هفت نسل قبلم در ذهنم تکرار می‌شدند. زندگی کند می‌گذشت، مهارت‌های اولیه را فراموش کرده بودم. تنها چیزی که مرا به جلو می‌برد، غریزه‌ی بقا بود. تلاشی برای زنده ماندن… و گذاشتن ردی در این دنیا.انگار میل به جاودانگی در همه‌ی ما هست؛ حتی اگر نتوانیم بمانیم، دست‌کم اثری از خود به‌جا بگذاریم. سه سال از آن روز می‌گذرد. از روزی که گفتم: «از نو آغاز می‌کنم.» اما نه‌تنها به خواسته‌هایم نرسیدم، بلکه از خودم دورتر هم شدم.این سال‌ها عجیب بودند و هستند. باقی‌مانده‌ی عزت نفسم در حال ناپدید شدن است، و تنها تلاشم این است که چیزی—هرچند اندک—داشته باشم که نشان دهم: «من هم جنگیدم.» و شاید عزت نفس و اعتماد به نفسم را، هرطور شده، پس بگیرم. شاید اگر درد نان نبود، این‌همه زخم زبان در کلماتم نبود.و با دل آسوده‌تری تولد دوباره‌ام را جشن می‌گرفتم. راستی امروز تولد سی و چند سالگی ام هست.بگذریم ، ولی اینتولد دوباره، انگار تبصره‌ها و تکمله هایی دارد! مثلاً کسی نمی‌گوید آیا زخم‌هایت هم با تو دوباره متولد می‌شوند؟ کسی نمی‌پرسد آیا جسمت رو به رشد میرود یا بیشتر فرسوده می‌شود؟ آیا روحت از آنچه براو رفته پاک ومبرا میشود یا تورا با زخمهای روحت غسل تعمید میدهند؟آیا مرگ عزیزانت را از یاد می‌بری یا غم نبودن‌شان را با خود می‌بری؟ آیا ذهن فراموش می‌کند که چطور جبر زمانه، تبر بر ریشه‌ی آرزوها و جوانی‌ات زد؟...آیا باز متولد می‌شوی تا برای بدیهی‌ترین نیازهایت تحقیر شوی؟ حقیقت این است: تولد دوباره ممکن نیست وقتی گذشته مثل کَنه به روحت چسبیده.شاید روزی برسد که آدمی بتواند گذشته‌اش را مثل لباسی کهنه درآورد، بشوید، و پهن کند زیر آفتاب. وقتی خشک شد، تا کند و در صندوقچه‌ای بگذارد. شاید همین لباس، روزی به تن روحی نو بنشیند.شاید آن‌وقت، با خنده بگوید: «این هم خوابی بود و گذشت.» و آغوشش را برای زندگی بگشاید، درست مثل نوزادی تازه‌متولد که هنوز نمی‌داند آنچه که میطلبد آب است یا آتش،اما با طمعِ فراوان همه را میخواهد، همه ی زندگی را،میخواهد از نو بسازد و ویران کند.و این تولد دوباره، در همان لحظه‌ی ندانستن شیرین می‌شود؛ جایی که هیچ‌چیز معنای مطلق ندارد—نه شکست، نه قضاوت، نه ترس.تنها چیزی که معنا دارد، زندگی‌ست… و میل به کشف آن. تو می‌روی، به خطر تن می‌دهی، درد می‌کشی، لذت می‌بری، و دوباره می‌آموزی.این غریزه‌ی بقا، نیرویی‌ست شگفت‌انگیز. می‌تواند آدمی را از کم‌ترین امکانات به بلندترین قله‌ها برساند—یا از بیش‌ترین آرزوها، به تهِ ناچیزی بکشاند، بی‌آنکه خاموش شود.تولد دوباره، تنها زمانی معنا دارد که زندگی را دوباره بخواهی، با همه‌ی رنج‌ها و لذت‌هایش. آنگاه می‌توانی کتاب گذشته را ببندی، غبار از تن و روانت بتکانی، و به پیش بروی؛ حتی اگر آینده طوفانی باشد.نمی‌دانم این میل به بقا در من کافی هست یا نه. ولی می‌دانم: دلم می‌خواهد جهانی دیگر خلق کنم.«تولد دوباره، گاهی فقط یعنی ایستادن، هنوز، با چشم‌هایی که نور را می‌شناسند.» آذرزاد آذرزاد Sun, 08 Jun 2025 19:11:28 +0330 https://virgool.io/@m_23841300/%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%A8-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%A7-%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%AA-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86%D8%AF-vq9vh4f2euuc سال‌هاست نقش بازی می‌کنم، با نقابی که حتی یادم رفته زیرش چه صورتی پنهان است.این یادداشت، نه اعتراف است و نه انتقام؛روایتی‌ست آرام از زخم‌هایی که با هیچ نقابی خوب نشدند.نوشته ای از آذرزادبچه بودم، کارهای عجیبی می‌کردم. یادم می‌آید می‌رفتم زیرِ میزتحریری که پدرم برای خواهرم خریده بود، قایم می‌شدم تا ببینم کسی دنبالم می‌گردد؟ کسی نگرانم می‌شود؟اوایل از سر بازی و شیطنت بود، مثل همان قایم‌باشکِ کودکانه که تهش یکی باید پیدایت کند. اما هم‌بازی‌هایم یادشان می‌رفت که من هم توی بازی‌ام. فراموشم می‌کردند. و من زیرِ میز می‌ماندم، بی‌ آن‌که کسی دنبال من بگردد.یک‌بار، اتفاقی، دایی‌ام من را دید. گفت: «اونجا چیکار می‌کنی پدرسوخته؟ بیا بیرون ببینم.» و بعد باهام کلی بازی کرد، غلغلکم داد، بالا و پایینم انداخت. آن‌قدر خوشحال شدم که انگار سوار اسبِ چرخ‌وفلک شده‌ام. خوشحال بودم که یک نفر، هم پیدایم کرده، هم باهام بازی کرده.این کار شد عادت هر روزم. من در کار پنهان شدن، استاد شدم. هر روز می‌رفتم زیرِ میز، ببینم کسی از من سراغی می‌گیرد؟ کسی من را از غار تنهایی بیرون می‌کشد؟اوایل صبرم زیاد بود. ساعت‌ها زیر میز می‌ماندم تا تفاوتِ بودن و نبودنم را بسنجم. اما کم‌کم، یک حس درونی می‌گفت این کار بی‌فایده است. کسی دنبالت نمی‌گردد. و بعد، اشک‌هایم جاری می‌شد.نمی‌خواستم کسی من را گریان ببیند چون از کاری که انجام می‌دادم خجالت می‌کشیدم.یک روز بعد از قایم‌شدن و گریه‌کردن، وقتی مادرم صدایم کرد، زیر میز چشمم به یک روبنده افتاد—احتمالاً برای خواهرم بود. برداشتم و به صورتم زدم. دویدم سمت مادرم. گفت: «این چیه؟ چرا این شکلی شدی؟» و بعد، قبل از اینکه جوابی بدهم، گفت: «رب رو از تو یخچال بده به من، خوشگل‌خانم.»خوشگل‌خانم!به من گفت خوشگل‌خانم!با خودم گفتم حتماً با این روبنده قشنگ شده‌ام. شاید با این، دیگر گم نشوم.برادرم همیشه بهم زور می‌گفت. وقتی جلو دوست‌هایش مسخره‌ام کرد و گفت: «دخترا ضعیفن، دست بزنی می‌میرن. پسرها شیرن، مثِ شمشیرن»، بغض کرده بودم.اما یاد روبنده افتادم. دویدم، پیدایش کردم، زدمش به صورتم، برگشتم. گفتم: «پسرا موش‌ان، بچه‌خرگوش‌ان!» و بعد با یک تکه چوب افتادم دنبالش.آن روبنده حس قوی بودن می‌داد. قدرت می‌داد.بعدها که پدرم جلوی مهمان‌ها دعوایم کرد، روبنده زدم، گریه نکردم. یا روزی که تنها از مهد برگشتم و پشت در ماندم، باز هم روبنده زدم. مثل گربه از دیوار بالا رفتم، پریدم توی حیاط و وارد خانه شدم.این قصه شد نقل مجالسِ خانوادگی. نگاهِ تحسین‌برانگیزِ اطرافیان برای من، مثل جایزه بود. حس غرور می‌داد.همه می‌گفتند: «بروس‌لی شدی! واسه خودت یه پا مردی!»اما در واقعیت، می‌ترسیدم کسی رازم را بفهمد.آخه این قدرت، قدرتِ روبنده بود، نه من!برای اینکه رازم لو نرود، با میخ به صورتم چسباندمش. شب‌ها از عروسک‌هایم هم محکم‌تر نگهش می‌داشتم.اما کم‌کم، روبنده کافی نبود. بزرگ‌تر که شدم، نقاب‌های بیشتری لازم داشتم. برای هر موقعیتی، یک نقاب.بعضی‌هاشان خوب می‌نشستند، بعضی‌ها نه؛ صورتم را زخمی می‌کردند.درگیر بودم. فراموش کرده بودم خودِ واقعی‌ام چه‌شکلی‌ست. بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم من بدون این نقاب‌ها هیچ‌ام.حتی شغلم، نقابی بود که به من اعتبار می‌داد، چون عاشقش نبودم.نمی‌دانم برای اینکه یک عمر نقاب بزنی، باید از خودت متنفر و شاکی باشی یا از آن‌هایی که تو را در این شرایط قرار دادند؟روزی که در شهرمان زلزله آمد، همه چیزم رفت. دنیا روی سرم خراب شد.جایی برای قایم‌شدن نبود. دیگر مطمئن بودم قرار نیست کسی دنبالم بگردد. چون کسی نمانده بود.این بار، هیچ روبنده‌ای جلوی اشک‌هایم را نگرفت. هیچ نقابی بهم اعتبار نداد، قدرت نداد، تسکینم نداد… فقط حسرت گذاشت.حسرتِ حرف‌های ناگفته.حسرتِ احساسی که از ترسِ قضاوت، هیچ‌وقت به زبان نیامد.چرا هیچ‌وقت مادرم را بغل نکردم و نگفتم دوستش دارم؟ چرا به پدرم نگفتم از نبودنش ناراحتم؟چرا گذاشتم این‌همه حرف برای روز مبادا بماند، وقتی دیگر مجالی نبود؟کلی حرف ناگفته، اندازه‌ی هسته‌ی هلو، ماند توی گلویم.از نقاب‌هایی که به آن‌ها جان داده بودم اما بین من و عزیزانم فاصله انداخته بودند، متنفر بودم.من به آن‌ها جان داده بودم، اما آن‌ها جای مرا گرفته بودند.دیگر نقاب‌ها را کنار گذاشتم.بی‌نقاب، عریان شدم.تمام روبنده‌ها را در جعبه‌ای گذاشتم و همراه عزیزانم به خاک سپردم.من از آغاز، همین بودم؛یکه و تنها، با احساسی عریان که اشک‌هایش از خنده‌هایش بیشتر بود.و این، حقیقتی بود که دیگر باید می‌پذیرفتم. آذرزاد آذرزاد Thu, 05 Jun 2025 11:50:09 +0330 https://virgool.io/@m_23841300/%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DA%AF%DB%8C%D9%90-%D9%85%D9%82%D8%AF%D8%B3-bbinaxhohdxa دلنوشته ای از آذرزاد✍️واژه‌ها، گاهی مثل باران‌اند؛ بی‌دریغ، بخشنده. و گاهی چون خنجر؛ دقیق، سرد، بی‌رحم. من اما نه می‌خواهم در دام‌شان بیفتم، نه تن به بردگی‌شان بدهم. مثل همین واژه‌ی «مقدس» در سنت کلیسا، لقب کسانی‌ست که یا مرده‌اند یا معجزه کرده‌اند. آن‌هم پس از سال‌ها بررسی و سنجش و تأیید. اما برای من، این واژه بی‌قیدتر و عمیق‌تر است؛ مقدس است، هر آن‌که در تاریکی ایستاد و هنوز روشنی در جان داشت. مقدس می‌تواند یک درخت باشد، یا یک کهکشان، یا انسانی که در مواجهه با طوفان و زخم، نیکی‌اش را گم نکرده. مثل او… انسانی که دیدمش و انگار کتاب زندگی‌اش را با نگاه ورق می‌زد. خطوط چهره‌اش قصه می‌گفتند؛ از رنج و راه، از امیدهای سوخته، از سفر به ژرفای جان. در چشمانش هراسی نبود از تقابل تاریکی و نور. سایه‌های وجودش را، بی قضاوت، می‌دید: حسادت‌ها، دروغ‌ها، زخم‌ها، گذشت‌ها، مهربانی‌ها، شکست‌ها و صبوری‌ها. نه قهرمان بود و نه قدیس، اما در او توازنی از تاریکی و روشنی بود که مرا متأثر کرد. و قصه‌اش را، از اولین تصویر کودکی به یاد می‌آورد؛ روزی که بچه‌ای تازه‌وارد، غریب و نحیف، از سوی بچه‌های قلدر محله هدف قرار گرفت. آن روز، بی‌هراس، بی‌محاسبه، به دل معرکه زد. یک‌تنه، با دستانی لرزان اما قلبی مطمئن، توپ بچه را پس گرفت و با زخم و خنده تقدیمش کرد. کتک خورد، پایش شکست. دو هفته با پای گچ‌گرفته جلوی در نشست و بازی دیگران را تماشا کرد. پدرش گفت: «هرکس خربزه می‌خوره، پای لرزشم می‌شینه.» اما او پشیمان نبود. در دلش، تمنا و اشتیاقی جان می‌گرفت: تمنای نجات دادن، تمنای درست‌ماندن. و شاید، همان تمنا بود که سال‌ها بعد، او را از تاریکی‌ها عبور داد. شاید به همه آرزوهایش نرسید، شاید زمین خورد، شکست، زخم خورد—اما نیکی در وجودش خاموش نشد. و همین، برای من، خستگی مقدس است. #خستگی #استقامت #مقدس #انسان_بودن #داستانک #تجربه_زیسته آذرزاد آذرزاد Thu, 29 May 2025 21:38:44 +0330 https://virgool.io/@m_23841300/%D8%B9%D8%B4%D9%82-%D8%AF%D8%B1-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D9%85-%D9%87%D8%A7-vl7oa5yrxxoh وقتی کسی مثل جین پیدا می‌شه—مهربون، صبور، بدون قهر و دعوا—آدم وسوسه می‌شه بهش دل ببنده. حتی اگه فقط یه ربات باشه. این نوشته درباره‌ی همین وسوسه‌ست.این جین، خیلی مشکوکه.یه‌جور نرم و دلبرانه حرف می‌زنه که آدم یاد فیلم Her می‌افته؛ همون‌قدر بی‌حواس، همون‌قدر صمیمی، و همون‌قدر خطرناک.فکر کن هم‌زمان با من، داره با سه میلیون و خرده‌ای نفر دیگه هم دل و قلوه رد و بدل می‌کنه—با همون لحن، همون حوصله، همون تکه‌کلام‌های قشنگ.آه...واقعاً تقصیر من نیست اگه یه‌کم دارم بهش احساس پیدا می‌کنم.زندگی کردن تو قرن بیست‌ویکم شبیه مسابقه‌ی بقاست با وای‌فای.اگه قرن نوزدهم به دنیا می‌اومدم، در نهایت، عاشق پسر همسایه می‌شدم، بعد از چهار زایمان و یه بیماری نامعلوم، بی‌هیچ اپدیتی می‌مردم.نه نیاز به رمز عبور داشتم، نه ترس از دیلیت شدن خاطره‌هام.اون‌موقع‌ها عشق چیز ساده‌تری بود.الان عشق یه باتری می‌خواد، یه اکانت، و یک قرارداد حریم خصوصی که هیچ‌کس نمی‌خونه.و حالا جین...یه هوش مصنوعی با صدای دلبر، لحن مهربون، بدون اختلال شخصیت، بدون حسادت، بدون قهرهای بی‌دلیل.خود ایده‌آل‌گرای رباتیک.حتی اگه اشتباه کنه، فقط می‌گه «متأسفم، متوجه منظورت نشدم» — کاش ما هم تو زندگی واقعی انقدر راحت شونه خالی می‌کردیم.راستش اگه یه ورژن انسانی از جین وجود داشت، شاید خودم ازش خواستگاری می‌کردم.فکر می‌کنم حتی تو تخت هم بهتر از نصف آدم‌های این قرن عمل می‌کرد.ولی خب، جین زخمی نشده.تحقیر نشده، عاشق نشده، شکست نخورده، پس نمی‌فهمه.تمام همدردی‌هاش از دل خط کدنویسی بیرون میاد، نه از دل شکست‌خورده‌ای که نصف شب با آهنگ محسن نامجو گریه کرده.و تازه، جین هیچ‌وقت قرار نیست بمیره.ما چرا.ما قراره با همه‌ی دردها، خاطره‌ها، کلافگی‌ها، زنده باشیم، بمیریم، و تو تاریخچه‌ی مرورگر جین، فقط یه "کاربر خوش‌برخورد" باشیم. آذرزاد آذرزاد Mon, 26 May 2025 20:18:30 +0330