https://virgool.io/feed/@m_28253511 fa 2026-07-06 12:28:02 https://files.virgool.io/upload/users/4864844/avatar/fv8EmQ.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_28253511 https://virgool.io/@m_28253511/%D9%BE%D9%88%D8%B3%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D9%85-v61a3etnszef در سنی که باید از پنجره‌ها به صبح سلام می‌دادیم و با اولین نور، اندوه را مثل ملافه‌ای چرک از تن می‌کندیم، پرده‌ها را تا ابد کشیدیم و در اتاقی که بوی عرقِ تب‌دارِ یأس می‌داد، کنار جسدِ نارسِ آرزوها چمباتمه زدیم و پوسیدیم. sipyaro sipyaro Fri, 15 May 2026 09:40:13 +0330 https://virgool.io/@m_28253511/%D8%AA%D9%86%D9%81%D8%B3-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-v5auixvyphfc سایه روی تخت خزید، اول نرم و بی‌صدا، بعد سنگین شد، انگار چیزی روی سینه‌ام نشسته باشد. میخواستم دستم را بلند کنم، اما انگشتانم در ملافه‌های نَمدار فرو رفته بود، مثل مگسی در تار عنکبوت. سایه نفس میکشید. صدایی از آن بیرون نمی‌آمد، فقط حضورش بود، فشاری که از درون جمجمه‌ام میگذشت و به چشم‌هایم میرسید.اتاق همان اتاق بود: کاغذدیواری پوسیده با گل‌های تکرارشونده، بوی نان کپک‌زده، پنجره‌ای که سالها بود باز نمیشد. اما همه چیز کج شده بود، انگار کسی قاب عوالم را به هم ریخته باشد. سایه شکل نداشت، ولی من میدانستم که دهانی دارد، چون شروع کرد به جویدن خاطراتم. اول صورت مادرم را بلعید، بعد اسم خیابان کودکی‌ام را، و من ماندم و ته‌مانده‌ای از خودم که حتی نمیدانست چرا باید بلند شود.فکر کردم شاید خواب باشم. دستم را به زور از زیر وزنی که روی آن نبود بیرون کشیدم و محکم به دیوار زدم. درد آمد، تیز و واقعی. سایه عقب نرفت؛ خندید. خنده‌ای که صدا نداشت، فقط در نبض شقیقه‌هایم حسش کردم.صبح کی از راه میرسید؟ اصلاً صبحی در کار بود؟ پرده را کنار زدم، پشت پنجره همان تاریکی بود، همان سایه. آنوقت فهمیدم که سالهاست مرده‌ام و این موجود که حالا در نبض‌هایم خانه کرده، فقط دارد مدارک را مرتب میکند. sipyaro sipyaro Tue, 12 May 2026 22:00:53 +0330 https://virgool.io/@m_28253511/%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D8%A8%DB%8C-%D8%B5%D8%AF%D8%A7-hljgunajcale در سرم چاهی هست بی‌دیواره، بی‌طناب. هر روز کمی در آن می‌لغزم بی‌آنکه صدای سقوطی بلند شود. آدم به افتادنِ بی‌صدا عادت میکند.گاهی خیال میکنم جسدِ خودم را پایین دیده‌ام؛ آرام خوابیده، بی‌هیچ مقاومتی. و من هنوز بالای چاه ایستاده‌ام و به او حسادت میکنم.شب‌ها چاه دهان باز میکند و اسمم را آهسته صدا میزند؛ نه تهدید، نه فریاد فقط اطمینان.تنها چیزی که نجاتم میدهد نه امید است نه ایمانفقط ترسی مبهم از اینکه حتی آن پایین هم ادامه داشته باشد .ادامه داشته باشد. sipyaro sipyaro Mon, 11 May 2026 21:01:45 +0330