https://virgool.io/feed/@m_30645279 fa 2026-04-14 10:54:18 https://files.virgool.io/upload/users/4296043/avatar/qIG60r.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_30645279 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AC%D9%85%D9%86-%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%D9%84-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-udh6xqtz5ehr بیانیه صنفیانجمن تهیه‌کنندگان مستقل سینمای ایرانسینمای مستقل ایران در سال‌های اخیر، بیش از هر زمان دیگری با فشارهای اقتصادی، محدودیت‌های ساختاری و نابرابری‌های اجرایی مواجه بوده است. تهیه‌کنندگان مستقل، به‌عنوان یکی از ارگان اصلی تولید فرهنگی کشور، در شرایطی فعالیت می‌کنند که هزینه‌های تولید به‌شکل بی‌سابقه‌ای افزایش یافته، اما سازوکارهای حمایتی و تسهیلات قانونی متناسب با این شرایط به‌روزرسانی نشده‌اند.انجمن تهیه‌کنندگان مستقل سینمای ایران با تأکید بر شأن حرفه‌ای اعضای خود اعلام می‌دارد:۱. شفافیت در فرآیند صدور مجوزها، تخصیص بودجه‌ها و حمایت‌های دولتی، یک مطالبه صنفی و بدیهی است.۲. تبعیض میان تولیدات وابسته و مستقل، تضعیف بدنه خلاق و آسیب به آینده سینمای ملی است.۳. امنیت شغلی فعالان سینمای مستقل، نیازمند تدوین آیین‌نامه‌های حمایتی مشخص و ضمانت‌های اجرایی روشن است.۴. حق دسترسی برابر به امکانات پخش، اکران و حضور در رویدادهای داخلی و بین‌المللی باید برای همه تهیه‌کنندگان فراهم باشد.ما معتقدیم سینمای مستقل، نه در تقابل با ساختار رسمی، بلکه در تکمیل آن معنا پیدا می‌کند. این جریان، بازتاب‌دهنده صداهای متنوع اجتماعی و فرهنگی ایران است و حمایت از آن، سرمایه‌گذاری بر آینده فرهنگی کشور محسوب می‌شود.انجمن تهیه‌کنندگان مستقل سینمای ایران ضمن اعلام آمادگی برای گفت‌وگو و تعامل سازنده با نهادهای مرتبط، بر حقوق حرفه‌ای اعضای خود پای می‌فشارد و انتظار دارد تصمیم‌گیران فرهنگی کشور، نگاه عادلانه و توسعه‌محور را جایگزین سیاست‌های محدودکننده کنند.سینمای مستقل، صدای جامعه است؛و این صدا، خاموش‌شدنی نیست.با احترام#هومن_اولیایی انجمن تهیه‌کنندگان مستقل سینمای ایران#قاب_نقد_فیلم هومن اولیایی هومن اولیایی Fri, 27 Feb 2026 22:10:01 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%AF%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%88%D8%AD%D8%B4%DB%8C-aeuvcvdyd0ok 🎭 سکوت در آستانه‌ی فروپاشیدرنگی بر نقش آفرینی نگار جواهریان در سریال وحشی ✍🏻 یادداشت: هومن اولیاییدر جهانِ هومن سیدی، زن‌ها اغلب حامل سکوت‌اند؛ سکوتی که نه از ضعف، که از تراکم رنج می‌آید. در سریال وحشی، این ویژگی در بازیِ نگار جواهریان به اوج می‌رسد.جواهریان با حداقل حرکت، حداکثر تنش را منتقل می‌کند. او به جای بازی برون‌گرا، به میمیک‌های محدود و کنترل‌شده تکیه دارد. قاب‌های بسته (کلوزآپ‌ها) به میدان اصلی بازی او تبدیل می‌شوند؛ جایی که لرزش خفیف پلک یا مکثی کوتاه، معنایی بیش از یک دیالوگ بلند پیدا می‌کند.ریتم تدوین در بسیاری از صحنه‌های او کندتر از سایر لحظات است؛ گویی کارگردان عامدانه فرصت «دیدن» را به تماشاگر می‌دهد. این مکث‌ها، بازی جواهریان را برجسته می‌کند و اجازه می‌دهد احساس، به جای آن‌که تحمیل شود، کشف شود.او فروپاشی را فریاد نمی‌زند؛ آن را مهار می‌کند. و همین مهار، نقش را به سطحی پیچیده‌تر می‌رساند. شخصیتی که می‌توانست به تیپ درام اجتماعی بدل شود، در سایه این ظرافت، به انسانی چندلایه تبدیل می‌شود.در «وحشی»، خشونت بیرونی است؛ اما اضطرابِ شخصیت جواهریان درونی است. و همین تضاد، او را به یکی از نقاط اتکای احساسی اثر بدل می‌کند. هومن اولیایی هومن اولیایی Fri, 27 Feb 2026 15:31:09 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%F0%9F%8E%AC-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%AA%D9%88%D9%84%D8%AF-kzscb6kk71ws 🎬 نقد فیلم سینمایی «آخرین تولد»✍🏻 یادداشت: هومن اولیایی«آخرین تولد» درامی اجتماعی‌ـ‌سیاسی به کارگردانی نوید محمودی است که در بستری ملتهب، روایتی انسانی از عشق و انتخاب ارائه می‌دهد. فیلم با حضور و تلاش می‌کند میان ملودرام عاشقانه و واقعیت خشن پیرامون، تعادلی ظریف برقرار کند.داستان، زوجی را در آستانه تولدی تازه به تصویر می‌کشد؛ تولدی که در سایه بحرانی ناخواسته، معنایی دوگانه می‌یابد. فیلم بیش از آنکه بر حادثه تکیه کند، بر وضعیت تمرکز دارد؛ وضعیتی تعلیق‌آمیز که شخصیت‌ها را وادار به انتخاب می‌کند.الناز شاکردوست تصویری درونی و کنترل‌شده از زنی در مرز فروپاشی ارائه می‌دهد و پدرام شریفی با بازی‌ای آرام و متفکر، تضاد درونی شخصیتش را باورپذیر می‌سازد. شیمی میان این دو، از نقاط قوت اثر است.در کارگردانی، قاب‌های بسته و فضاسازی مستندگونه، حس تنگنای عاطفی و جغرافیایی را تقویت می‌کند؛ هرچند ریتم در برخی لحظات دچار افت می‌شود.«آخرین تولد» بیش از آنکه پاسخی قطعی بدهد، پرسشی اخلاقی مطرح می‌کند: در جهانی ناپایدار، اولویت با عشق است یا امنیت؟ همین جسارت در طرح پرسش، ارزش اثر را شکل می‌دهد. هومن اولیایی هومن اولیایی Thu, 26 Feb 2026 14:38:32 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D8%AD%DA%A9%D9%85-%D8%A7%D8%AC%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A3%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%85%D8%AC%D8%A8%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%85-bwyin3fwma6n «زیستن به حکم اجبار؛ تأملی بر فیلم مجبوریم»یادداشت: هومن اولیاییمجبوریم فیلمی نیست که روایت شود؛ فیلمی است که تحمل می‌شود.تصویر، آرام و بی‌ادعا، پیش می‌رود؛ نه برای آن‌که قصه‌ای بسازد، بلکه برای آن‌که حقیقتی را عریان کند. حقیقتِ زنانی که زندگی‌شان نه حاصل انتخاب، که نتیجه‌ی اجبار است؛ اجبارِ زیستن، اجبارِ ماندن، اجبارِ خاموش‌بودن.رضا درمیشیان در این اثر، از سینما به‌عنوان ابزار قضاوت استفاده نمی‌کند؛ او تنها شاهد است. دوربینش نه متهم می‌کند و نه تبرئه؛ فقط نگاه می‌کند. همین نگاهِ بی‌واسطه و صبور، مجبوریم را به مرزهای «سینمای حقیقت» نزدیک می‌کند؛ جایی که داستان، جای خود را به زیست می‌دهد.فیلم، مستند نیست، اما حقیقت دارد. داستانی نیست، اما واقعیت در آن نفس می‌کشد. هیچ‌چیز در قاب‌ها اغراق‌شده نیست؛ نه رنج، نه فقر، نه زخم. همه‌چیز همان‌قدر ساده و تلخ است که در زندگی واقعی. تماشاگر، آرام‌آرام، از موضع تماشا به موقعیت همدلی رانده می‌شود؛ بی‌آن‌که فیلم او را مجبور به گریه یا همدردی کند.مجبوریم درباره‌ی زنانی است که جامعه، پیش از آن‌که بشناسدشان، برایشان تصمیم گرفته است. فیلم، صدای بلند ندارد، اما سکوتش سنگین است؛ سکوتی که پس از پایان فیلم، همچنان ادامه پیدا می‌کند و ذهن را رها نمی‌کند.این فیلم، نه فریاد است و نه خطابه؛ زخم است. زخمی که دیده می‌شود، لمس می‌شود و انکارشدنی نیست. مجبوریم یادآور این حقیقت تلخ است که گاهی در جهان ما، «زندگی» نه یک انتخاب، که تنها یک اجبار محسوب می‌شود. هومن اولیایی هومن اولیایی Mon, 23 Feb 2026 19:25:47 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%D8%B5%D9%84-%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%88%D8%AD%D8%B4%DB%8C-sdhvsaqdamvh نقد فصل دوم سریال وحشییادداشت هومن اولیایی فصل دوم وحشی ادامه‌ای تلخ‌تر و عمیق‌تر بر جهان تیره‌ای است که در فصل اول بنا شد؛ جهانی که در آن خشونت فقط یک کنش بیرونی نیست، بلکه به تدریج به بخشی از ساختار روانی شخصیت‌ها تبدیل می‌شود. اگر فصل نخست بر شکل‌گیری بحران تمرکز داشت، فصل دوم بر پیامدهای آن مکث می‌کند؛ بر زخم‌هایی که بسته نمی‌شوند و تصمیم‌هایی که بازگشتی برایشان متصور نیست.در این فصل، شخصیت‌ها بیش از پیش در موقعیت‌های خاکستری قرار می‌گیرند. قهرمان داستان دیگر صرفاً فردی درگیر شرایط نیست؛ او حالا بخشی از چرخه‌ای است که پیش‌تر در برابرش ایستاده بود. این تغییر تدریجی، مهم‌ترین نقطه قوت فیلمنامه است. سریال به‌جای آن‌که شخصیت را تطهیر کند یا محکوم، او را در مسیر طبیعی سقوط یا دگرگونی رها می‌کند؛ مسیری که باورپذیر و انسانی است.ریتم روایت نسبت به فصل اول کندتر و تأملی‌تر است. این کندی آگاهانه، حس خفگی و بن‌بست را تقویت می‌کند و مخاطب را وادار می‌کند با موقعیت‌ها زندگی کند، نه این‌که صرفاً آن‌ها را تماشا کند. هرچند در برخی اپیزودها می‌شد با حذف خرده‌پیرنگ‌های کم‌اثر، انسجام بیشتری ایجاد کرد، اما در مجموع این ریتم در خدمت فضای کلی اثر قرار دارد.از نظر بصری، قاب‌های بسته، نورپردازی سرد و میزانسن‌های مینیمال همچنان نقش مهمی در انتقال حس ناامنی و انزوا دارند. سکوت در بسیاری از صحنه‌ها کارکردی دراماتیک پیدا می‌کند و نبود موسیقی اغراق‌آمیز، واقع‌گرایی تلخ سریال را تقویت می‌کند.فصل دوم وحشی بیش از آن‌که درباره خشونت باشد، درباره فرسایش است؛ درباره لحظه‌ای که انسان برای بقا، از بخشی از خود عبور می‌کند. این فصل شاید مخاطبِ مشتاق هیجان سریع را راضی نکند، اما برای تماشاگر صبور، تجربه‌ای درون‌نگر و قابل تأمل به‌جا می‌گذارد. هومن اولیایی هومن اولیایی Sat, 21 Feb 2026 15:00:52 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82%DA%A9-%DA%AF%D9%90%D9%84%DB%8C-%DB%B1%DB%B4%DB%B0%DB%B1-gx0qyrfob8xk نقد فیلم اتاقک گِلی (۱۴۰۱)کارگردان: محمد عسگرییادداشت هومن اولیاییاتاقک گِلی فیلمی آرام، تلخ و درون‌گر است که به‌جای روایت‌پردازی متعارف، بر ثبت یک وضعیت انسانی تمرکز دارد؛ وضعیتی که در آن «ماندن» به اجبار بدل می‌شود و حرکت، مفهومی دور از دسترس است. محمد عسگری با انتخاب رویکردی مینیمال، جهانی محدود خلق می‌کند که به‌تدریج ابعاد روانی و اجتماعی خود را آشکار می‌سازد.فیلم آگاهانه از حادثه‌محوری فاصله می‌گیرد و ریتمی کند و تأمل‌برانگیز را برمی‌گزیند. این کندی، نه از سر ناتوانی، بلکه انتخابی فرمی برای هم‌ذات‌پنداری مخاطب با زمان فرساینده‌ی زندگی شخصیت‌هاست. سکوت‌ها، فاصله‌ها و حذف توضیح‌های اضافی، تماشاگر را وادار می‌کند که فعالانه در خوانش معنا مشارکت کند.یکی از ویژگی‌های مهم فیلم، پرهیز از قضاوت مستقیم است. فیلم نه شخصیت‌ها را محکوم می‌کند و نه برایشان راه نجاتی ترسیم می‌کند؛ بلکه صرفاً آن‌ها را در وضعیت‌شان رها می‌کند. همین بی‌طرفی ظاهری، بار تلخ و واقع‌گرایانه‌ی اثر را افزایش می‌دهد و آن را به سینمای اجتماعیِ مشاهده‌گر نزدیک می‌سازد.در سطح مضمون، اتاقک گِلی درباره‌ی فرسودگی تدریجی انسان در شرایطی است که تغییر در آن ناممکن به نظر می‌رسد. روابط انسانی در فیلم نه با انفجار احساسی، بلکه با خاموشی و انفعال تعریف می‌شوند؛ گویی عاطفه نیز، مانند فضای زیست، به مرور خشک و سنگین شده است.در عین حال، یکنواختی بصری و محدود ماندن دامنه‌ی کنش، ممکن است برای برخی مخاطبان چالش‌برانگیز باشد. فیلم بیش از آن‌که روایت را پیش ببرد، بر تداوم یک حس پافشاری می‌کند و همین امر، مخاطب کم‌حوصله را از خود دور می‌کند. با این حال، این انتخاب در راستای منطق درونی اثر قابل دفاع است.در جمع‌بندی، اتاقک گِلی فیلمی است برای دیدن با حوصله؛ اثری که نه به‌دنبال سرگرمی است و نه تسلی، بلکه تماشاگر را در برابر وضعیتی انسانی قرار می‌دهد که راه گریزی برایش متصور نیست. فیلمی خاموش، اما ماندگار. هومن اولیایی هومن اولیایی Thu, 19 Feb 2026 00:23:41 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%85%D8%AD%DA%A9-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%B2-rsnbbqsegxxt محک خوردن نامزدهای اسکار در جوایز مراسم Oscar در تاریخ ۱۵ مارس (دقیقاً یک ماه دیگر) در لس‌آنجلس برگزار خواهد شد. علاوه بر «مامور مخفی» از برزیل، فیلم‌های «یک تصادف ساده» از جعفر پناهی (فرانسه)، «ارزش احساسات» از نروژ، «صراط» از اسپانیا و «صدای هند رجب» از تونس نیز پنج نامزد نهایی اسکار فیلم بین‌المللی ۲۰۲۶ را تشکیل می‌دهند.چهار فیلم نخست در بخش مسابقه‌ی جشنواره کن ۲۰۲۵ به نمایش درآمده‌اند و فیلم «صدای هند رجب» نیز در بخش مسابقه‌ی جشنواره ونیز سال گذشته حضور داشته است. هر پنج اثر، پیش‌تر در جشنواره‌های معتبر دیگر نیز جوایز گوناگونی کسب کرده‌اند.می‌توان گفت که در مراسم اسکار، معمولاً کشف تازه‌ای صورت نمی‌گیرد؛ بلکه به تعبیر فرانسوی‌ها، «اسکار تنها گیلاسی است که بر روی یک شیرینی از پیش آماده‌شده قرار می‌گیرد». اینکه این گیلاس روی کدام شیرینی خواهد نشست، باید تا یک ماه دیگر منتظر ماند.جایزه اصلی Spirit Awards که از سال ۱۹۸۶ بنیان‌گذاری شده، به نام جان کاساوتیس نام‌گذاری شده و در رشته‌های مختلف به سینمای مستقل آمریکا و همچنین یک فیلم غیرآمریکایی اهدا می‌شود. در این دوره، جایزه بزرگ سینمای مستقل به فیلم «رویای ترن» از آمریکا رسید؛ اثری که توسط Netflix تهیه شده و آن هم شانس بالایی در رقابت‌های اسکار دارد. این فیلم اقتباسی است از کتابی به همین نام.برچسب‌ها:#جعفر_پناهی #مامور_مخفی #SpiritAwards #قاب_نقد_فیلم #هومن_اولیایی سینمای_مستقل فیلم_بین‌المللی https://cinemacinema.ir/?p=215031 هومن اولیایی هومن اولیایی Mon, 16 Feb 2026 21:59:07 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B9%D8%AF%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D8%B3%D9%85%D8%B3-egg2swcexjgc نقد فیلم «ایستگاه بعد؛ کریسمس»یادداشت هومن اولیاییایستگاه بعدی کریسمس فیلمی درون‌گرا و تأملی است که با زبانی جهانی، به تجربه‌ی انسان پس از پایان یک لحظه‌ی جمعیِ پرامید می‌پردازد. فیلم نه به جغرافیای خاصی وابسته است و نه به فرهنگ مشخصی محدود می‌شود؛ بلکه وضعیت مشترک انسانیِ «پس از عبور» را روایت می‌کند.روایت و ساختارفیلم از روایت کلاسیک و حادثه‌محور فاصله می‌گیرد و به‌جای آن بر زمان، انتظار و مکث تکیه دارد. «ایستگاه» در اینجا نقطه‌ی توقفی میان گذشته و آینده است؛ جایی که شخصیت اصلی پس از پایان کریسمس—به‌عنوان نماد جشن، وعده و رهایی—در آن معلق مانده است. روایت، آهسته و قطعه‌قطعه پیش می‌رود و مخاطب را به مشارکت ذهنی دعوت می‌کند.شخصیت‌پردازیشخصیت محوری فیلم، کم‌حرف و درون‌نگر است. او بیش از آنکه با دیالوگ تعریف شود، با رفتار، نگاه و سکوت شناخته می‌شود. این رویکرد، شخصیت را از یک فرد مشخص فراتر می‌برد و به نمادی از انسان معاصر بدل می‌کند؛ انسانی که پس از پایان یک امید جمعی، با خلأ و بلاتکلیفی روبه‌روست.فضا و تصویرفضای سرد، رنگ‌های خنثی و قاب‌بندی‌های ایستا، حس تعلیق و انجماد عاطفی را تقویت می‌کنند. ایستگاه، صرفاً یک لوکیشن نیست؛ بلکه استعاره‌ای از وضعیت روحی شخصیت‌هاست. انتخاب میزانسن‌های ساده و مینیمال، فیلم را به سنت سینمای هنری اروپا نزدیک می‌کند.صدا، سکوت و ریتمریتم کند و حساب‌شده‌ی فیلم، با حذف موسیقی احساس‌برانگیز و تأکید بر صداهای محیطی همراه شده است. سکوت در این اثر، عنصر روایی مهمی است؛ سکوتی که جای خالی معنا، امید و پاسخ را برجسته می‌کند و تماشاگر را وادار به تأمل می‌سازد.مضمون و خوانش مفهومیکریسمس در فیلم نه یک مناسبت مذهبی صرف، بلکه نماد یک وعده‌ی جمعی و یک لحظه‌ی رهایی است. «بعد از کریسمس» زمانی است که انسان باید با واقعیتِ بدون زرق‌وبرق زندگی روبه‌رو شود. فیلم درباره‌ی انتظار، تنهایی و پرسش از ادامه‌ی مسیر است؛ پرسشی که پاسخش به مخاطب واگذار می‌شود.جمع‌بندیایستگاه بعد کریسمس اثری آرام، کم‌دیالوگ و معناگراست که برای تماشاگر صبور ساخته شده است. فیلم به‌جای روایت پرحادثه، تجربه‌ی زیسته‌ی انتظار را ارائه می‌دهد و ارزشش در همان مکث‌ها و ایستادن‌های ناتمام نهفته است. هومن اولیایی هومن اولیایی Mon, 16 Feb 2026 17:14:38 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%D9%87-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D9%85%D9%84%DB%8C-elybxpvkgodi معرفی‌نامه فیلم کوتاه آغاز سقوط ملیفیلم کوتاه آغاز سقوط ملی روایتی اجتماعی و تلخ از شکاف‌های پنهان در زیست معاصر است؛ اثری که با نگاهی واقع‌گرا، فروپاشی تدریجی ارزش‌ها، امیدها و هویت فردی را در بستر یک جامعه‌ی فرسوده به تصویر می‌کشد. این فیلم، سقوط را نه به‌عنوان یک لحظه‌ی ناگهانی، بلکه به‌مثابه فرآیندی آرام، خزنده و دردناک روایت می‌کند؛ فرآیندی که از درون آغاز می‌شود و به ویرانی بیرونی می‌انجامد.داستان با تمرکز بر یک شخصیت محوری، تماشاگر را وارد جهانی می‌کند که در آن انتخاب‌ها، سکوت‌ها و انکارها به‌تدریج راه را برای فروپاشی هموار می‌کنند. شخصیت زن فیلم، در میانه‌ی فضایی سرد و ویران، نماینده‌ی نسلی است که زیر بار فشارهای اجتماعی، سرکوب عاطفی و بی‌عدالتی‌های ساختاری، به مرز فرسودگی رسیده است. خانه‌ی ویران، به‌عنوان یکی از عناصر بصری اصلی، استعاره‌ای از ذهن و زیستِ تخریب‌شده‌ی انسان معاصر است.آغاز سقوط ملی با پرهیز از شعارزدگی و اتکا به تصویر، میزانسن و سکوت، مخاطب را به تأمل وا‌می‌دارد. فیلم، بیش از آن‌که پاسخ بدهد، پرسش طرح می‌کند؛ پرسش‌هایی درباره مسئولیت فردی، نقش جامعه و نقطه‌ای که در آن، سقوط دیگر قابل توقف نیست.این اثر، تلاشی است برای ثبت یک هشدار؛ هشداری آرام اما عمیق، درباره زمانی که فروپاشی دیگر یک احتمال نیست، بلکه به واقعیتی روزمره بدل شده است. هومن اولیایی هومن اولیایی Mon, 16 Feb 2026 14:43:10 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%F0%9F%95%8A-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA-%D8%B9%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A8%D8%AE%D8%B4%DB%8C-%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B9-%D8%A8%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%88%D8%AA-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D9%88-%D8%AA%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%88%D9%86-ixyasz2k5zez 🕊 درگذشت عنایت بخشی؛ وداع با بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیونعنایت بخشی، بازیگر باسابقه سینما، تئاتر و تلویزیون ایران، در سن ۸۰ سالگی دار فانی را وداع گفت.به گزارش سینماسینما و به نقل از ایسنا، این هنرمند پیشکسوت که از حدود دو ماه پیش به‌دلیل مشکلات جسمی و عفونت در بیمارستان بستری بود، بامداد امروز یکشنبه ۲۶ بهمن‌ماه درگذشت. خبر درگذشت او با تأیید علی قائم‌مقامی، تهیه‌کننده سینما، اعلام شد.عنایت بخشی در سال جاری دو بار بستری شد که دوره دوم از اواخر پاییز آغاز و طولانی‌تر بود. او آخرین‌بار در جشنواره فیلم فجر سال گذشته با فیلم شاه‌نقش حضور داشت و برای بازی در این اثر، دیپلم افتخار نقش مکمل را دریافت کرد.این بازیگر که متولد ۱۳۲۴ بود، در آثار ماندگاری چون سگ‌کشی، روز واقعه، مسافران، آقای هالو و مجموعه‌های تلویزیونی امام علی (ع)، پهلوانان نمی‌میرند، زیر تیغ و کلانتر ایفای نقش کرده است.یاد و نام این هنرمند اثرگذار در حافظه فرهنگی و هنری ایران ماندگار خواهد بود.روحش شاد و یادش گرامی. 🕯️#قاب_نقد_فیلم #هومن_اولیایی #عنایت_بخشی #سینما_سینماhttps://www.instagram.com/reel/DUxdUTLDg5F/?igsh=MWk1MW9qM3hyYnozOA== هومن اولیایی هومن اولیایی Sun, 15 Feb 2026 14:23:56 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D9%85-%E2%80%93-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%B3%D9%88%D9%85-hxglx9vw78ji سپیده‌دم – رمان | قسمت سوم (نسخه‌ی رازآلود) هومن اولیاییاتاق کوچک بود، اما سایه‌هایش بزرگ‌تر از دیوارها قد می‌کشیدند. پرده نیمه‌کشیده بود و نور کجِ سپیده‌دم از لای آن عبور می‌کرد و روی صورت مهبد می‌افتاد. مرد، انگار باری سنگین روی سینه‌اش نشسته باشد، آرام و شمرده گفت:«قبل از هر چیز… باید بدونی پدرت اون کسی نبود که فکر می‌کردی.»آرمان اخم کرد.«یعنی چی؟»مهبد مکث کرد؛ انگار دنبال واژه‌ای می‌گشت که نترساند، اما همه‌ی کلماتش بوی خطر می‌دادند.«پدرت… یه دشمن داشت. کسی که نمی‌خواست زنده بمونه. و حالا… دنبالش می‌گرده. شاید هم… دنبال شما.»مادر با نگرانی گفت:«آقای مهبد… خواهش می‌کنم چیزی نگید که بچه‌ها بترسن.»مهبد نگاه کوتاهی به او انداخت، بعد رو به آرمان گفت:«پدرت چیزی رو از اون مرد دزدید. یه چیز خیلی مهم… یه چیزی که اگه بفهمه دست من یا شماست، دیگه هیچ‌کدوممون امنیت نداریم.»آرمان پرسید:«اون چیز چی بود؟»لب‌های مهبد لرزید؛ شبیه کسی که می‌داند گفتن حقیقت اشتباه است، اما راه گریزی ندارد.«یه دفترچه. نه یه دفترچه‌ی معمولی… پر از رمز. پر از اسم‌هایی که نباید علنی بشن.»آرمان حیرت‌زده گفت:«اسم‌ها؟ چه اسم‌هایی؟»مهبد نگاهش را دزدید.برای لحظه‌ای، اتاق پر شد از سکوتی که خودش شبیه یک راز نفس می‌کشید.در همان لحظه، صدای تقه‌ای آرام به شیشه‌ی پنجره خورد.همه با هم برگشتند.مهبد سریع برخاست، پرده را کنار زد… اما بیرون کسی نبود؛ فقط کوچه‌ای نیمه‌خیس، ساکت و بی‌حرکت.مادر با صدایی لرزان پرسید:«کسی بود؟»مهبد زیر لب گفت:«اگه کسی نبود، پس چرا…؟»آرمان یک قدم جلو آمد.«چرا چی؟»مهبد در را محکم بست، پرده را کشید و آهسته گفت:«چرا رد پا روی لبه‌ی پنجره‌ست… وقتی بارون دیشب هنوز کامل خشک نشده.»همه سر جایشان خشک شدند.هلیا ناخودآگاه پشت آرمان پنهان شد.مهبد به آرمان نگاه کرد؛ نگاهی که دیگر فقط هشدار نبود—ترس هم در آن موج می‌زد.«پدرت گفته بود اگه یه روزی به سراغتون اومدم، یعنی اون‌ها یه قدم از من جلوترن.»آرمان حس کرد هوا در سینه‌اش سنگین شده.مهبد ادامه داد:«و حالا… من مطمئن نیستم که تنها باشیم.» هومن اولیایی هومن اولیایی Sat, 14 Feb 2026 23:52:35 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%B3%D9%87-%D8%AC%D9%84%D8%AF-cvbzcmuplce6 نقد فیلم سه جلد یادداشت هومن اولیایی فیلم سه جلد روایتی آرام، تلخ و درون‌نگر از مواجهه انسان با حقیقتی است که نه امکان انکارش وجود دارد و نه توان پذیرشش. فیلم با فاصله گرفتن از روایت‌های حادثه‌محور، تمرکز خود را بر پیامدهای روانی یک اتفاق و تأثیر آن بر روابط انسانی می‌گذارد؛ انتخابی که به اثر هویتی مستقل و جدی می‌بخشد.فیلم‌نامه با ساختاری تدریجی و کنترل‌شده پیش می‌رود و اطلاعات را قطره‌چکانی در اختیار مخاطب قرار می‌دهد. این تعلیق نه از جنس هیجان، بلکه از نوع اضطراب درونی است؛ اضطرابی که از سکوت‌ها، نگاه‌ها و مکث‌های طولانی شکل می‌گیرد. «سه جلد» آگاهانه از توضیح‌دادن پرهیز می‌کند و مخاطب را وادار می‌سازد خود در کشف حقیقت مشارکت کند.کارگردانی فیلم مبتنی بر حذف است؛ حذف اغراق، حذف قضاوت مستقیم و حذف ملودرام رایج. دوربین اغلب در فاصله‌ای محتاطانه باقی می‌ماند و به‌جای هدایت احساسات تماشاگر، او را در موقعیت مشاهده‌گر قرار می‌دهد. قاب‌های بسته و فضاهای محدود، حس خفگی و فشار روانی شخصیت‌ها را تشدید کرده و به‌خوبی در خدمت مضمون اثر قرار گرفته‌اند.بازی‌ها یکی از نقاط اتکای اصلی فیلم هستند. شخصیت‌ها نه تیپ‌اند و نه نماد، بلکه انسان‌هایی‌اند گرفتار شرایطی پیچیده. انتقال احساسات بیشتر از طریق نگاه و سکوت انجام می‌شود تا دیالوگ، و همین انتخاب باعث می‌شود بازی‌ها باورپذیر و کنترل‌شده باقی بمانند. فیلم به بازیگر اجازه می‌دهد «زندگی کند» نه اینکه «نمایش بدهد».در لایه‌های زیرین، سه جلد فیلمی درباره مسئولیت، ترس از افشا و بهای سنگین سکوت است. فیلم نه قهرمان می‌سازد و نه ضدقهرمان؛ همه شخصیت‌ها به‌نوعی قربانی شرایط و انتخاب‌های خود هستند. این نگاه خاکستری، مهم‌ترین امتیاز فیلم است و آن را از داوری‌های ساده‌انگارانه دور می‌کند.در مجموع، سه جلد اثری است کم‌ادعا اما جدی؛ فیلمی که به‌جای شوک، تأمل می‌طلبد و پس از پایان، همچنان در ذهن باقی می‌ماند. اثری که مخاطب صبور و دغدغه‌مند را خطاب قرار می‌دهد و نشان می‌دهد سینمای اجتماعی، اگر از کلیشه فاصله بگیرد، هنوز حرف‌های مهمی برای گفتن دارد. هومن اولیایی هومن اولیایی Fri, 13 Feb 2026 23:24:39 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D9%85%D9%90-%D8%BA%D8%B1%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%86-k3onq2qotzvz معرفی‌نامه فیلم کوتاه «شامِ غریبان»فیلم کوتاه «شامِ غریبان» برگرفته از فیلم سینمایی لاتاری محمد حسین مهدویان روایتی واقع‌گرا و تأمل‌برانگیز از مواجهه انسان با فقدان، تنهایی و سوگی خاموش است؛ سوگی که نه در فریاد، بلکه در سکوت و جزئیات زندگی روزمره جریان دارد.این فیلم با تکیه بر فضاسازی مینیمال، میزانسن‌های کنترل‌شده و نگاه انسانی به شخصیت‌ها، تلاش می‌کند مخاطب را به درون جهانی ببرد که اندوه در آن پنهان اما عمیق است.«شامِ غریبان» بیش از آن‌که روایتگر یک اتفاق باشد، تجربه‌ای احساسی از زیستن در لحظه‌های پس از فقدان است؛ لحظه‌هایی که زمان در آن‌ها کش می‌آید و انسان ناچار است با خلأ به‌جا‌مانده روبه‌رو شود. فیلم با پرهیز از اغراق‌های رایج و با نگاهی واقع‌گرایانه، به بازنمایی رنج‌های خاموش و نادیده‌گرفته‌شده می‌پردازد.این اثر کوتاه، با بهره‌گیری از زبان تصویر، نورپردازی هدفمند و ریتمی آرام، تماشاگر را به تأمل درباره مفهوم غیبت، یاد و خاطره دعوت می‌کند و می‌کوشد تجربه‌ای مشترک و قابل لمس از اندوه انسانی را به تصویر بکشد.فیلم کوتاه «شامِ غریبان» تلاشی است برای بازگویی قصه‌ای ساده اما عمیق؛ قصه‌ای که در سکوت شکل می‌گیرد و در ذهن مخاطب ماندگار می‌شود. هومن اولیایی هومن اولیایی Thu, 12 Feb 2026 23:43:31 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D9%85%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%DA%86%D9%87%D9%84-%D9%88%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%81%D8%AC%D8%B1-b2zbflfuve1z نکته‌ها و تعاملات در چهل‌وچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر یادداشت هومن اولیایی چهل‌وچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، فراتر از یک رویداد نمایشی، به عرصه‌ای برای گفت‌وگو، تعامل و بازاندیشی در وضعیت امروز سینمای ایران تبدیل شد. جشنواره‌ای که در آن، فیلم‌ها نه‌تنها دیده شدند، بلکه درباره‌شان بحث شد، قضاوت شکل گرفت و فاصله میان سینماگران، منتقدان و مخاطبان حرفه‌ای کمتر از گذشته به چشم آمد.یکی از نکته‌های قابل‌توجه جشنواره امسال، پررنگ‌تر شدن حضور فیلم‌های مسئله‌محور بود؛ آثاری که تلاش داشتند به‌جای حرکت در مسیر امن کلیشه‌ها، به دل واقعیت‌های اجتماعی، اخلاقی و انسانی بزنند. همین رویکرد سبب شد گفت‌وگوهای پیرامون آثار، چه در نشست‌های خبری و چه در فضای رسانه‌ای، از سطح عبور کرده و به تحلیل نزدیک شوند.در بُعد تعاملات حرفه‌ای، رابطه میان فیلمسازان، منتقدان و رسانه‌ها شکل فعال‌تری به خود گرفت. نشست‌های پرسش‌وپاسخ، در بسیاری موارد، به فضایی برای تبادل نظر صریح تبدیل شد؛ جایی که اختلاف دیدگاه‌ها نه پنهان می‌شد و نه نادیده گرفته، بلکه به‌عنوان بخشی از حیات سینما به رسمیت شناخته شد.نقش رسانه‌ها و منتقدان مستقل در فجر ۴۴ نیز قابل‌تأمل بود. انتشار هم‌زمان نقدها و گزارش‌ها، جشنواره را به یک میدان گفت‌وگوی زنده بدل کرد؛ میدانی که نشان داد فجر همچنان می‌تواند معیار سنجش و محک سینمای سال باشد، نه صرفاً یک ویترین نمایشی.در مجموع، چهل‌وچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر را می‌توان جشنواره‌ای دانست که در آن، تعامل بر انفعال غلبه کرد و سینما بار دیگر به‌عنوان یک کنش فرهنگی ـ اجتماعی مورد توجه قرار گرفت؛ مسیری که تداوم آن می‌تواند به تقویت جایگاه جشنواره و اعتماد دوباره به گفت‌وگوی سینمایی منجر شود. هومن اولیایی هومن اولیایی Wed, 11 Feb 2026 14:56:42 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%AA%D8%A3%D9%85%D9%84-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%90-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA-ss9iqqetzwv0 دهمین روز از چهل‌وچهارمین جشنوارهٔ ملی فیلم فجرتأمل در انسانِ تنها؛ از فضای جشنواره تا «اردوبهشت»یادداشت هومن اولیایی دهمین روز از چهل‌وچهارمین جشنوارهٔ ملی فیلم فجر، روزی بود آرام‌تر از هیاهوی روزهای نخست، اما عمیق‌تر در لایه‌های مفهومی و انسانی. در این روز، فیلم‌ها بیش از آنکه به دنبال شوک‌های روایی یا اغراق‌های فرمی باشند، بر درون‌کاوی شخصیت‌ها، سکوت، و موقعیت‌های اخلاقی تمرکز داشتند. گویی جشنواره در روز دهم، از شور ابتدایی عبور کرده و به مرحله‌ای رسیده که مخاطب را به تأمل و مکث دعوت می‌کند.در چنین فضایی، فیلم سینمایی «اردوبهشت» به نمایش درآمد؛ اثری که تلاش می‌کند با نگاهی انسانی و کم‌ادعا، به زیست فردی بپردازد که در میان گذشته، مسئولیت و انتخاب‌های ناگزیر گرفتار شده است.نقد فیلم سینمایی «اردوبهشت»روایتی آرام از زخم‌های ناپیدا«اردوبهشت» فیلمی است مبتنی بر فضا، سکوت و شخصیت. فیلم بیش از آنکه متکی بر داستان پرحادثه باشد، بر موقعیت و حال‌وهوا استوار است. کارگردان با پرهیز از ملودرام اغراق‌آمیز، سعی کرده روایت خود را در بستری واقع‌گرایانه و باورپذیر پیش ببرد؛ روایتی که مخاطب را به همراهی دعوت می‌کند، نه به قضاوت.شخصیت‌پردازی در «اردوبهشت» نقطهٔ اتکای اصلی فیلم است. قهرمان داستان، نمایندهٔ انسانی است که میان گذشته‌ای حل‌نشده و اکنونی پر از مسئولیت ایستاده؛ انسانی که نه قهرمان است و نه ضدقهرمان، بلکه فردی معمولی با زخم‌هایی خاموش. بازی‌ها، به‌ویژه در نقش اصلی، کنترل‌شده و در خدمت فضای کلی فیلم است و از اغراق‌های رایج فاصله می‌گیرد.از منظر بصری، فیلم با قاب‌بندی‌های ساده و میزانسن‌های خلوت، به حس تنهایی و انزوای شخصیت‌ها دامن می‌زند. ریتم آرام فیلم اگرچه ممکن است برای برخی مخاطبان چالش‌برانگیز باشد، اما در منطق درونی اثر، انتخابی آگاهانه است؛ انتخابی که به تماشاگر فرصت هم‌حسی می‌دهد.با این حال، «اردوبهشت» در برخی لحظات می‌توانست با پرداخت دقیق‌تر به گره‌های دراماتیک، تأثیرگذاری عاطفی عمیق‌تری ایجاد کند. فیلم گاهی آن‌قدر در سکوت و ایجاز فرو می‌رود که برخی مفاهیم ناتمام به نظر می‌رسند.در مجموع، «اردوبهشت» فیلمی است شریف، آرام و اندیشمند؛ اثری که به‌جای جلب توجه لحظه‌ای، در پی ماندگاری تدریجی در ذهن مخاطب است و در دهمین روز جشنواره، نمونه‌ای قابل تأمل از سینمای انسانی و کم‌ادعای فجر ۴۴ به شمار می‌آید. هومن اولیایی هومن اولیایی Tue, 10 Feb 2026 23:00:40 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D9%86%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%81%D8%AC%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A4%DB%8C%D8%A7-%D9%88-%D8%AA%D8%B3%DA%A9%DB%8C%D9%86-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D9%88%D9%85%D9%86-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-la5uiilndahm نهمین روز جشنواره ملی فیلم فجر؛میان رؤیا و تسکینیادداشت هومن اولیایی نهمین روز از جشنوارهٔ ملی فیلم فجر، روزی بود که سینما بیش از آن‌که به روایت‌های پرحادثه تکیه کند، به درون انسان معاصر سرک کشید؛ روزی که دو فیلم «خواب» و «آرامش‌بخش» هر یک به شیوه‌ای متفاوت، به مسئلهٔ ذهن، رنج و نیاز به رهایی پرداختند.فیلم سینمایی «خواب» با رویکردی مینیمالیستی و ذهن‌محور، مرز میان واقعیت و رؤیا را به چالش می‌کشد. فیلم نه در پی داستان‌گویی کلاسیک، بلکه در جست‌وجوی تجربه‌ای درونی است؛ تجربه‌ای که مخاطب را ناگزیر می‌کند به جای دنبال کردن روایت، خود را در فضای تعلیق، سکوت و ابهام رها کند. «خواب» بیش از آن‌که پاسخ بدهد، سؤال می‌سازد و همین ویژگی، آن را به اثری قابل تأمل برای مخاطب جدی سینما تبدیل می‌کند. با این حال، کندی ریتم و تکیهٔ بیش از حد بر فضای انتزاعی، ممکن است بخشی از تماشاگران را از همراهی کامل با اثر بازدارد.در مقابل، «آرامش‌بخش» فیلمی است که تلاش می‌کند به اضطراب‌های انسان امروز نزدیک شود و نسخه‌ای سینمایی برای تسکین آن‌ها ارائه دهد. فیلم با ساختاری نسبتاً کلاسیک‌تر و روایت‌محور، به مسئلهٔ روان، فشارهای اجتماعی و نیاز به آرامش می‌پردازد. نقطهٔ قوت «آرامش‌بخش» در پرداخت انسانی شخصیت‌ها و تلاش برای ایجاد همدلی با مخاطب است، اما در برخی لحظات، فیلم دچار شعارزدگی می‌شود و از عمق روان‌شناختی مورد انتظار فاصله می‌گیرد.نهمین روز فجر، با نمایش این دو فیلم، نشان داد که بخشی از سینمای امسال، دغدغهٔ «درون» دارد؛ سینمایی که به جای فریاد، نجوا می‌کند و به جای حادثه، ذهن و روان انسان را موضوع اصلی خود قرار می‌دهد. مسیری که اگر با دقت و جسارت بیشتری ادامه یابد، می‌تواند به بلوغی تازه در سینمای معاصر ایران منجر می‌شود. هومن اولیایی هومن اولیایی Mon, 09 Feb 2026 19:55:34 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%F0%9F%92%A2-%DA%A9%D8%A7%D8%B8%D9%85-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%DB%8C%D9%84%D8%AA%D8%B1-%D9%81%D8%AC%D8%B1-%D8%A8%DA%AF%D8%B0%D8%B1%D9%86%D8%AF-meqwbepvbksj دانشی با تأکید بر نقش جشنواره در ارزیابی حرفه‌ای آثار افزود: «فجر برای من صرفاً یک رویداد نمایشی نیست؛ نوعی فیلتر و محک جدی است که فیلم‌ها باید از آن عبور کنند. بازخوردی که در این جشنواره از سوی منتقدان، رسانه‌ها و مخاطبان حرفه‌ای دریافت می‌شود، می‌تواند مسیر آینده یک فیلم و حتی مسیر کاری فیلم‌ساز را روشن‌تر کند.»او ادامه داد: «جشنواره فیلم فجر همچنان مهم‌ترین ویترین سینمای ایران است و حضور در آن، به‌ویژه برای فیلم‌هایی که دغدغه اجتماعی و انسانی دارند، یک فرصت جدی برای دیده‌شدن و گفت‌وگو با جامعه است. امیدوارم این دوره از جشنواره نیز بتواند به ارتقای کیفیت سینمای ایران و ایجاد گفت‌وگوی مؤثر میان فیلم‌سازان و مخاطبان کمک کند.»این فیلم‌ساز در پایان با اشاره به تنوع نقش‌هایش در آثار حاضر در جشنواره گفت: «تجربه هم‌زمان نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی در این سه فیلم، برای من چالش‌برانگیز اما ارزشمند بوده و امیدوارم نتیجه این تلاش‌ها در فجر چهل‌وچهارم مورد توجه مخاطبان و اهالی سینما قرار بگیرد.» هومن اولیایی هومن اولیایی Sun, 08 Feb 2026 20:32:56 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA-%D9%86%D8%B8%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86-%DA%A9%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B5%D8%AF%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%88%D8%AA-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7-vkarjikm90om 🖤 درگذشت نظام‌الدین کیایی، صدابردار پیشکسوت سینمانظام‌الدین کیایی، صدابردار پیشکسوت و تأثیرگذار سینمای ایران، ساعاتی پیش پس از تحمل یک دوره بیماری دار فانی را وداع گفت.مراسم خاکسپاری این هنرمند فقید بنا بر اعلام خانه سینما، روز یکشنبه ۱۹ بهمن، ساعت ۱۰ صبح در قطعه هنرمندان برگزار خواهد شد.زنده‌یاد کیایی در سال ۱۳۷۴ برای صدابرداری فیلم ماندگار «نون و گلدون» موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین صدابرداری از چهاردهمین دوره جشنواره فیلم فجر شد؛ افتخاری که جایگاه حرفه‌ای او را در تاریخ صدای سینمای ایران تثبیت کرد.موزه سینمای ایران با صدور پیامی، درگذشت این هنرمند ارزشمند را به جامعه هنری و سینمایی کشور تسلیت گفته و برای خانواده و بازماندگان ایشان، صبر و آرامش آرزو کرده است.روحش آرام و یادش ماندگار 🌹#نظام_الدین_کیایی#صدابردار_پیشکسوت#موزه_سینمای_ایران#قاب_نقد_فیلم#هومن_اولیایی هومن اولیایی هومن اولیایی Sun, 08 Feb 2026 14:55:12 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%B4%D8%B4%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%81%D8%AC%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%82%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D8%B2-%D9%82%D8%A7%DB%8C%D9%82-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86-ftabsq7ec2rx 🎬 ششمین روز جشنواره ملی فیلم فجر با استقبال از «قایق‌سواری در تهران»✍️ یادداشت هومن اولیاییششمین روز جشنوارهٔ ملی فیلم فجر در تهران، با نمایش فیلم «قایق‌سواری در تهران» به نویسندگی و کارگردانی رسول صدرعاملی، حال‌وهوایی متفاوت به خود گرفت.از نخستین ساعات صبح، جمع قابل‌توجهی از اهالی رسانه، منتقدان سینما و سینمادوستان برای تماشای تازه‌ترین ساختهٔ این فیلم‌ساز شناخته‌شده، در مرکز همایش‌های بین‌المللی برج میلاد تهران گرد هم آمدند.استقبال پرشور خبرنگاران و حضور پررنگ چهره‌های هنری در سالن نمایش، نشانه‌ای روشن از اهمیت و جایگاه آثار صدرعاملی در میان جامعهٔ سینمایی بود. با آغاز اکران، سکوتی عمیق سالن را فرا گرفت و در پایان، تشویق ممتد تماشاگران نشان داد که «قایق‌سواری در تهران» توانسته است ارتباطی عاطفی، صادقانه و بی‌واسطه با مخاطبان خود برقرار کند.«قایق‌سواری در تهران» با این نمایش موفق، به‌عنوان یکی از آثار شاخص ششمین روز جشنواره مورد توجه قرار گرفت و به‌نظر می‌رسد در ادامه نیز از گزینه‌های جدی بخش رقابتی باشد.#جشنواره_ملی_فیلم_فجر#فجر۴۴#قاب_نقد_فیلم#قایق‌_سواری_در_تهران#رسول_صدرعاملی#هومن_اولیایی هومن اولیایی هومن اولیایی Sat, 07 Feb 2026 13:01:55 +0330 https://virgool.io/@m_30645279/%D8%B3%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%81%D8%AC%D8%B1-%DB%B4%DB%B4-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D8%AD%D9%88%D8%B1-%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D9%88%D9%85%D9%86-%D8%A7%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-cbunlbekzyc1 سومین روز فجر ۴۴؛ بازگشت سینمای مسئولیت‌محوریادداشت هومن اولیاییسومین روز از چهل‌وچهارمین جشنوارهٔ ملی فیلم فجر، حال‌وهوایی داشت آشنا؛ حال‌وهوای سینمای مأموریت، مسئولیت و تنهایی. روزی که فیلم‌ها، تماشاگر را به دل موقعیت‌هایی بردند که تصمیم، ساده نیست و انتخاب، همیشه بهایی سنگین دارد. فضایی که ناخودآگاه یادآور جهان فیلم «اسکورت» یوسف حاتمی‌کیاست؛ جایی که وظیفه در برابر انسان قد علم می‌کند.در روایت‌های این روز، قهرمان‌ها پرهیاهو نبودند. آن‌ها مأمورانی بودند درگیر با زمان، فشار، تردید و وجدان. شخصیت‌هایی که در مسیر انجام یک مأموریت مشخص، آرام‌آرام با لایه‌های پنهان خودشان مواجه می‌شدند. دوربین، درست مانند اسکورت، بیش از آن‌که به حادثه دل ببندد، به انسان نزدیک می‌شد؛ به سکوت‌ها، نگاه‌ها و لحظه‌هایی که تصمیم، در آن‌ها متولد می‌شود.سینمای سومین روز فجر ۴۴، سینمای موقعیت بود؛ موقعیت‌هایی نه سیاه و نه سفید. شخصیت‌ها در تقاطع «دستور» و «اخلاق» ایستاده‌اند و همین تعلیق اخلاقی است که بار اصلی درام را شکل می‌دهد. خطر، فقط بیرونی نیست؛ خطر واقعی، فرسایش درونی و از دست رفتن انسانیت در دل مأموریت است.این روز از جشنواره یادآوری کرد که هرگاه سینمای ایران به انسان نزدیک شده، ماندگارتر شده است. درست همان‌طور که در اسکورت، قصه نه درباره‌ی مأموریت، بلکه درباره‌ی آدمی است که مأموریت را به دوش می‌کشد.سومین روز جشنواره، روز سینمای بی‌ادعا اما سنگین بود؛ سینمایی که تماشاگر را صرفاً سرگرم نمی‌کند، بلکه او را وارد میدان پرسش می‌کند.هشتگ‌ها#چهل_وچهارمین_جشنواره_ملی_فیلم_فجر#فجر۴۴#جشنواره_فجرمیدان پرسش می‌کند. هومن اولیایی هومن اولیایی Thu, 05 Feb 2026 15:08:11 +0330