https://virgool.io/feed/@m_31571912 fa 2026-06-18 09:50:56 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@m_31571912 https://virgool.io/@m_31571912/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D9%88%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%A9-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%88-j0gegtpcrx2j درخت گردو مخاطب که ما باشیم را با خود به زمانی میبرد که منطقه سردشت درگیر فاجعه ای سهمگین یعنی بمباران شیمیاییشده بود و اساس داستان سرایی فیلم درخت گردو بر پایه واقعیت بنا نهاده شدهما قصه ی تلخ شخصی واقعی به اسم قادر مولانپور را میبینیم که پیمان معادی نقشش را در فیلم بازی میکند فرم روایی فیلم را می توان قابل قبول دانست چرا که در ابتدای فیلم در زمانی به سر میبریم که قادر مولان پور در سال ۱۳۹۵ فوت شده و سپس به زمانی در گذشته یعنی ۱۳۶۶ میرویم درست زمانی که بمباران شیمیایی رقم میخورد در نهایت پس از فهم اتفاقاتی که برای این شخص افتاده مجدد به زمان حال یعنی لحظه فوت این کاراکتر بر میگردیم درخت گردو از حیث داستانی اثری جریان ساز نیست اتفاقا درخت گردو قصه سر راست و کاملا قابل پیش بینی دارد اما هدف کارگردان این نبوده که صرفا شرح حال مولان پور را روایت کند بلکه میخواسته زجری که قادر کشیده را به بیننده منتقل کند فیلم در القای چنین حسی به شدت موفق عمل می کند با این حال تدوین فیلم می توانست بهتر باشد ما این اثر را در مدت زمان کمتری تماشا میکردیم به عبارتی دیگر یک سری از سکانسها بیش از اندازه کش می آیند در حالی که اثرشان را روی بیننده زودتر از موعد گذاشته اندپیمان معادی در نقش قادر می تواند کاری کند تا مخاطب با تک تک لحظاتی که این شخصیت جلوی دوربین قرار دارد ارتباط برقرار کرده و با او همدردی کند دردها عواطف تلخ و صد البته حس انزجار قادر از حوادث رخ داده را پیمان معادی با یک دوز بسیار زیاد اما باورپذیر به بیننده تحمیل میکند این حس تلخ را نه تنها دریافت میکنیم بلکه از طرفی احساس می کنیم قادر را سالیان سال است که میشناسیم این حس را باید مدیون سکانسهای ابتدایی فیلم در زمان گذشته بدانیم که مهدویان به خوبی نشان می دهد که قادرمولان پور میتوانسته چه زندگی شاد و مفرحی داشته باشدمهمترین مولفه فیلم درخت گردو سکانسهایی است که قادر مولان پور در کنار درخت گردو حضور دارد درختی که هر بار جلوی دوربین آن را میبینیم به شدت متاثر و ناراحتمان میکند درست زمانی که فکر می کنیم این فیلم دیگر نمیتواند بیشتر از این حالمان را دگرگون کند کارگردان از ابزارهایی بهره میبرد که مجدد روحمان را تلطیف میکند گفت وگوی قادر مولان پور با راننده ای که دلش نمیخواسته به خاطر یک انتقال جسد به سردشت برود و نمایش فلش بکی از زندگی شاد و خوشحال قادر تنها دو مورد از چیزهایی است که می تواند اشکمان را در بیاورد اوج نگاه مهدویان به فاجعه سردشت را میتوان در نماهای پایانی فیلم خلاصه کرد که تک درخت گردوی داستان در برف پوشیده شده و برداشت کارگردان از قصه مولان پور به صورتخلاصه بیان میشودفیلم درخت گردو محصولی است متاثر کننده و غم انگیز که فاجعه بمباران شیمیایی سردشت را با تصویرسازی اصولی و بازی درخشان پیمان معادی به خوبی به تصویر می کشد با این حال چند ایراد جزئی در تدوین موجب می شود تانتوان درخت گردو را یک شاهکار قلمداد کرد رضا موسوی نسب رضا موسوی نسب Sat, 17 Jun 2023 22:47:31 +0330 https://virgool.io/@m_31571912/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D9%88%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%A9-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D9%85%D8%A8%D8%AD%D8%AB-%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B9-bwfjqo2tuwtp پرداخت فیلم‌نامه فارغ از تقسیم‌ بندی ساختاری بسیار موفق است عمده ایراد فیلم تا حدودی ایراد مشترک بسیاری از آثار سینمای ماست فیلم دیر شروع می‌شود البته اگر از تعریف قصه خانواده داوود حکیمی به عنوان قصه مرکزی اجتناب کنیم تا حدودی دیر شروع شدن فیلم هم کم‌تر قابل ایراد است اما شاید سردرگمی‌های ۲۰ دقیقه اول کمی بیش از معرفی شخصیت‌ها و اتمسفر فیلم است و خسته‌کننده و خمیازه‌آور است اما به محض ورود طناز طباطبایی فیلم به ریتم مناسب خود می رسد و به خوبی تا پایان ریتم مناسبش را حفظ می‌کند نگاه طلبکارانه و یک‌جانبه طناز طباطبایی در ابتدای ورودش به مجموعه ویلا ها با روندی منطقی به همزاد پنداری‌اش با خانم خیری (که در ابتدا در سمت دیگر طیف فکری مقابل با او ایستاده است) می‌رسد فیلمنامه‌ نویس در این مسیر اما سعی کرده تا حد خوبی از نمایشی ‌شدن تغییرات شخصیت بپرهیزد و تا حد قابل قبولی نیز در این امر موفق بوده است فیلم به خوبی توانسته است از تهیج‌های اغراق‌ آمیز مخاطب به واسطه قرار دادن مداوم صحنه‌های درگیرکننده احساس مخاطب فاصله بگیرد و به قصه‌اش بپردازد تنوع در نحوه کارگردانی فیلم در سکانس‌های تعلیق‌دار که به تناوب در فصل‌های مختلف فیلم به کار گرفته‌شده‌اند نیز تا حد قابل قبولی موفق‌ شدند تا مانع از انتقال حس تکرار به مخاطب شوند از این نظر فیلمساز اگرچه سعی در همراه نگه ‌داشتن مخاطب داشته است اما بیش از اندازه نیز به او باج نمی‌دهد و صرفا برای تنوع بخشیدن به تعلیق و کارگردانی فیلم در جهت افزایش جذابیت آن قصه را فراموش نمی‌کند همچنین ماجرای قصه عزیز و رزمنده‌ای است که او را با مادر واقعی ‌اش در بیمارستان اشتباه گرفته است و پایان همین قصه است که البته بیش‌ترین تعلیق به نوعی کاذب فیلم را رقم می ‌زند و می‌تواند محل انتقاد از فیلم‌نامه نیز باشد هرچند تعلیق این صحنه کاذب است اما اولا حاصل کاشت دراماتیک فیلم‌نامه (شروع قصه عزیز و رزمنده مجروح در بیمارستان در نیمه اول فیلم که تقریبا تا یک سوم پایانی فیلم آن را فراموش می‌کنیم) و ثانیا در جهت استفاده ثانویه در دیالوگ‌های فصل پایانی طنازطباطبایی و خانم خیری استاگرچه حتی نام برخی از شخصیت‌های فیلم را نمی‌دانیم اما در بازشناختن آن‌ها و قصه مربوط به هریک دچار اشتباه نمی‌شویم فیلم‌نامه‌نویس به خوبی تفاوت فضا‌سازی با تعدد شخصیت‌ها را در پیشبرد قصه درک کرده است تعداد شخصیت‌ها در این‌جا بیشتر از خانه کوچک آباجان است اما در آن فیلم بیش از ۳۰ دقیقه طول می‌کشد تا نسبت‌های بی‌ربط و با ربط شخصیت‌ها با یکدیگر و قصه اصلی را که تقریبا وجود ندارد متوجه شویم حضور شخصیت‌های زن دیگر و فرزندانشان مانع از تمرکز ما روی داستان یا دو سه داستان مهم فیلم نمی‌شوددر پایان فیلم اگرچه بازهم همچون ابتدای فیلم ماشین حامل خبر به ویلایی‌ها سر می ‌زند اما باز هم مشخص نمی‌شود که خبری از داوود حکیمی آورده است یا نه از این نظر که پرسش ظاهری قصه فیلمنامه ( زنده بودن یا نبودن داوود حکیمی ) بدون پاسخ می‌ماند فیلم دارای پایان باز است اما همسر داوود حکیمی در این مسیر به درک جدیدی از واقعیت جنگ دست یافته است این نتیجه‌گیری حتی اگر به باور مخاطب تبدیل نشده باشد اما باز هم ‌می‌تواند یک پایان باز باشد ویلایی‌ها در کارگردانی پخته ‌تر از فیلمنامه و تدوین عمل کرده است و البته در هر سه سطح یک با یک فیلم کاملا استاندارد و با کیفیت مواجه هستیم رضا موسوی نسب رضا موسوی نسب Sat, 17 Jun 2023 22:05:19 +0330 https://virgool.io/@m_31571912/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D9%88%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%A9-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%B1%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D9%86-b1vtbjw3qkkp داستان اصلی فیلم در مورد عملیات مرصاد است اما کارگردان درکنار آن داستان فرعی افشین (محسن کیایی) و سیما (بهنوش طباطبایی) را هم به‌وجود آورده است تا به این شکل هم فیلم را مهیج تر کند و هم به واسطه یکی از این شخصیت‌‌ها یعنی سیما مخاطب را به درون گروه مجاهدین ببرد ارتش عراق، بخشی از اسیران خود را به مجاهدین می‌دهد تا از آن‌ها به نفع خود استفاده کنند سیما جزء همین اسیران است افشین فکر می‌کند که او اسیر شده است و داستان آن‌ها زمانی آغاز می‌شود که افشین عکس او را تصادفی می‌بیند در فیلم‌های سینمایی هرچه اتفاق‌های تصادفی کمتر رخ بدهد خوشایندتر است اما درکل وجود یک اتفاق تصادفی در فیلم آن هم برای شروع یک ماجرا اشکالی ندارد اولین نکته در مورد داستان افشین و سیما این است که وقتی افشین در اتاق مخصوصی عکس سیما را بزرگ می‌کند نور قرمزی بر تمام فضا حاکم است و افشین گریه می‌کند نور قرمز بسیار به فضاسازی این صحنه کمک کرده است نور قرمز در این صحنه نشانه عشقی است که افشین به سیما دارد سیما فقط به‌دنبال این است که در کنار بچه‌ اش باشد و افشین که عاشق سیما است نمی‌خواهد معلوم شود که سیما عضو مجاهدین است همین اختلافی که در هدف‌های افشین و سیما است نقطه مثبت فیلمنامه محسوب می‌شود که این داستان را از یک داستان کلیشه‌ای متمایز می‌کند گره‌ای که در این داستان وجود دارد این است که نباید سیما لو برود همه چیز درست پیش می‌رود تا انتهای فیلم که ناگهان مسعود را می‌بینیم که عکسی را به یکی از کسانی که بازجویی می‌کند نشان می‌دهد او هم سیما را شناسایی می‌کند مشکل اینجا است سیما که خیلی تلاش شده تا لو نرود خیلی راحت لو می‌رود و فرد زندانی خیلی راحت سیما را لو می‌دهد شاید اگر زندانی در بازجویی کمی مقاومت می‌کرد این قسمت از داستان بهتر از کار در می‌آمد فیلم روایت دانای کل دارد و برای همین مخاطب باید تمام اتفاق‌ های مهمی را که برای شخصیت‌ها میافتد ببیند سیما یکی از شخصیت‌های مهم فیلم است که باید او را دنبال کنیم تا زمانی‌که در عملیات مرصاد مجاهدین شکست می‌خورند او را می‌بینیم و در جریان چگونگی روند زندگی او قرار می‌گیریم اما از وقتی که سیما صحنه عملیات را ترک می‌کند مخاطب نمی‌فهمد که او چگونه روزگار می‌گذراند حتی در جایی می‌بینیم او در جاده‌ است و تغییر لباس داده است اما متوجه نمی‌شویم چگونه لباس‌هایش تغییر کرده است همینطور نمی‌فهمیم سیما وقتی به تهران می‌آید کجا زندگی می‌کند در صحنه ملاقات سیما با افشین باز هم می‌بینیم که لباسش تغییر کرده است اما نمی‌فهمیم چگونه؟ کمال (هادی حجازی‌فر) با فرد دیگری به نام شادکام به مأموریت می‌رود که شادکام در آن مأموریت شهید می‌شود نکته‌ای که در مورد شخصیت شادکام وجود دارد  این است که او یکی از قهرمانان داستان ما است اما مدت زمان کمی برای نزدیک شدن به این شخصیت در اختیار مخاطب قرار گرفته و در این زمان اندک هم زیاد تلاشی صورت نگرفته تا مخاطب به شادکام نزدیک شود البته شخصیت‌های فیلم زیادند و به‌وجود آمدن چنین مواردی دور از انتظار نیست این مشکل را می‌شد با کم کردن تعداد شخصیت‌ها حل کرد در مجلس ترحیم شادکام روی دیوار عکس چند شهید را می‌بینیم که چند نفر از آن‌ها شخصیت‌ های فیلم ماجرای نیمروز هستند مهدویان با اینکار هم خواسته به فیلم قبلی خود اشاره‌ای کند و هم به مخاطب یادآوری کند شخصیت‌هایی که در فیلم قبلی بوده‌اند و در این فیلم نیستند شهید شده‌اند کمال (هادی حجازی‌فر) و افشین (محسن کیایی) اصلی‌ترین نقش‌ها را دارند و داستان را این دو نفر جلو می‌برند کمال فردی است که اهل سازش نیست و هرچیز برخلاف عقایدش باشد باید ازبین برود دیالوگ او این موضع او را نشان می‌دهد زمانی‌که می‌گوید: جنگ نعمته شخصیت‌پردازی کمال در این فیلم جذاب‌تر از فیلم ماجرای نیمروز است چون کمال در این فیلم در یک دوراهی قرار می‌گیرد کارش یا خواهرش؟ تناقض‌هایی که در این رابطه درون کمال وجود دارد شخصیت او را از آن حالت یک وجهی خارج می‌کند و به شخصیت او وجه دیگری هم اضافه می‌کند کمال به شخصیتی تبدیل می‌شود که وظیفه‌شناس است اما خواهرش هم برای او مهم است و به‌خاطر خواهرش خلاف وظیفه عمل می‌کند و به صادق چیزی نمی‌گوید در انتهای فیلم هم کارگردان می‌خواسته باتوجه‌ به همین مسئله تعلیقی را به‌وجود بیاورد تا مخاطب مشتاق این باشد که ببیند تصمیم نهایی کمال چیست؟ اما صحنه تصمیم گرفتن کمال و ملاقات افشین و سیما آنگونه که بایدراضی کننده نیست دلیلش هم این است که موازی با این صحنه باید شخصیت‌ دیگر (مسعود) هم در صحنه دیگری به سرانجام خود برسد و همین موضوع باعث می ‌شود تمرکز از این صحنه برداشته شود درانتهای فیلم تمام حوادث به‌صورت غیرمنطقی‌ باهم اتفاق می‌افتد افشین با سیما ملاقات می‌کند در همان زمان مسعود حقیقت را می‌فهمد و به صادق می‌گوید در همان موقع مسعود ترور می‌شود صادق موضوع را می‌فهمد و سرقرار افشین و سیما می‌رود همه این اتفاق‌ها در یک بازه زمانی همراه یکدیگر اتفاق می‌افتدالبته باید اضافه کرد که بازیگران به خوبی از عهده نقش های خود بر آمده اند باید به جلوه‌های ویژه فیلم هم اشاره کرد که بسیار خوب از کار درآمده و صحنه‌های جنگ باورپذیر شده‌اند شاید این فیلم نقص‌هایی داشته باشد ولی ماجرای نیمروز : ردخون فیلمی است که ارزش دیدن دارد رضا موسوی نسب رضا موسوی نسب Sat, 17 Jun 2023 21:35:19 +0330 https://virgool.io/@m_31571912/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B3%D9%88%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%A9-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2-cxqkr99mbqta فیلم ماجرای نیمروز درباره تضاد بین ایدئولوژی‌هاست در سازمان‌های ایدئولوژیک هدف سازمان مهمتر از افراد است و همین مسئله جنگ بین دو گروه را در فیلم پیچیده می‌کند دیگر کشمکش و تضاد بین دو فرد نیست بلکه دو عقیده در برابر هم قرار گرفته‌اند و همین معادلات را به‌ هم می‌زند خواهر به خواهر رحم نمی‌کند و دوست قدیمی نارفیق می‌شود درام محوری ماجرای نیمروز از نوع گروه در برابر گروه است در این شکل درام چند شخصیت با اهداف مختلف اما با هدف محوری مشترک در ماجرایی در برابر گروه دیگری قرار می‌گیرند و تلاش می‌کنند تا موفق شوند و به هدفشان برسند معمولا آنچه که باعث شروع داستان می‌شود حادثه‌ای است که هدف شخصیت‌ها را شکل می‌دهد و در پایان‌ بندی پاسخی برای حادثه ایجاد شده به دست می ‌آید در ماجرای نیمروز شروع مبارزه مسلحانه از طرف مجاهدین خلق که همزمان با عزل بنی‌صدر در ریاست جمهوریست شروع تحقیقات سپاه و آغاز درام است به مرور گروهی ۵ نفره تشکیل می‌شود که در آن رحیم (احمد مهرانفر) سرپرست، مسعود (مهدی زمین پرداز) بازجو، صادق (جواد عزتی) حفاظت اطلاعات، حامد (مهرداد صدیقیان) دستیار سرپرست/گروه ضربت و کمال (هادی حجازی‌فر) سرپرست گروه ضربت است تعدد شخصیت در یک درام سیاسی باعث می‌شود تا فرصت پرداختن به همه شخصیت‌ها به شکل عمیق وجود نداشته باشد اما نشانه‌هایی که هوشمندانه برای هر شخصیت انتخاب شده از اسم گرفته تا نحوه لباس پوشیدن و نحوه راه رفتن یا ایستادن همگی جزئی از شخصیت پردازی هستند برای مثال ارتباط بین اسم کمال نگاه و رویکردش در عملیات و پیش‌داستانش در جبهه جنگ و آزاد سازی قله‌ها هم از منظر داستانی هم از منظر نشانه‌شناسی عقیده‌ی کمال‌گرایش را به خوبی نشان می‌دهد صادق کسی است که در طول درام راست‌گویی‌اش اثبات می‌شود او هیچ قصه فرعی ندارد و فقط درگیر ماجرای اصلی است حتی مشخص نمی‌شود پیش از این ماجرا کجا بوده و هیچ اطلاعات بیشتری از او در میان نیست اما همین ایجاز شخصیت او را مخوفتر و جذابتر کرده است او مسئول حفاظت اطلاعات است و از خودش برای مخاطب هیچ اطلاعاتی در دست نیست رحیم با آنکه سرپرست گروه است اما بسیار دلرحم با افرادش رفتار می‌کند در ماجرای عباس به خاطر دوستی‌ اش یک مهره نفوذی به درد بخور را به اشتباه آزاد می‌کند عصبانیتش هم بیشتر برادرانه و پدرانه است اعتقاد فردی و اجتماعی افراد اصلی در این درام پنهان نمی‌ماند و شخصیت‌های اصلی همان هستند که نشان می‌دهندآنچه که گفته شد مربوط به شخصیت پردازی است اینکه شخصیت‌ها از چه دنیایی هستند و به چه چیزی در ظاهر اعتقاد دارند اما حقیقت وجودی آن‌ها و شخصیتشان در نقطه‌ای خلق می‌شود که آن‌ها انتخاب‌های یگانه‌ای در درام می‌کنند برای مثال حامد در انتهای داستان زمانی که مقابل معشوقه خود سهیلا قرار می‌گیرد هنوز عاشق است برای او فرد بالاتر از ایدئولوژی سازمانی‌ اش قرار می‌گیرد و عشق در مبارزه با تضاد ایدئولوژیک برنده است تصمیم بر شلیک نکردن و در مقابل تیر خوردن‌اش در حالی که چند لحظه بعد متوجه می‌شویم سهیلا سیانور در دهانش گذاشته شخصیت ویژه‌ای از حامد به ما معرفی می‌کند و درونیاتش بر ملا می‌شود او قبل از مقابله با معشوق عقیده‌ اش را ارجح می‌داند و بیش از همه اصرار دارد که خانه زعفرانیه را بزنند اما در لحظه مقابله با سهیلا و پس از مرگ موسی خیابانی دیگر فقط جانش در برابر معشوق در خطر است انتخاب شخصیت شناخت تازه‌ای به مخاطب می‌دهد و این انتخاب‌ ها درام را جذاب و نفس‌گیر می‌کند هر چند شکل کارگردانی این صحنه به اندازه کافی هوشمندانه نیست و مخاطب زودتر به حقیقت پی می‌برد یکی از بهترین ایده‌های فیلم که با ضرافت پیاده شده و مضمون اثر را شکل می‌دهد موقعیتی است که برای کمال رخ می‌دهد او در یک درگیری خیابانی شاهد تیر خوردن یک کودک می‌شود و در آن حین بیش از همه مدت فیلم او را عصبی و خارج از کنترل می‌بینیم تعصبی که او بر کودک دارد نشأت گرفته از اعتقادی درونی است که شخصیت‌اش را می‌سازد انتخاب کمال برای عصبانی شدن به ما می‌گوید که او چگونه فکر می‌کند و چه شخصیتی است شکل دیالوگ نویسی فیلم نیز مناسب یک درام سیاسی است شخصیت‌ها خلاصه حرف می زنند دیالوگ‌ها درام را پیش می‌برند و هویت مستقل هر شخصیت در نحوه حرف زدن آدم‌ها با یکدیگر بر ملا می‌شود برای مثال در لحظه نفس‌گیری که صادق عباس را نفوذی معرفی می‌کند رحیم دیالوگی جذاب و هوشمندانه می‌گوید: برای منم بپا گذاشتی؟ جدا از آنکه ما متوجه ناراحتی رحیم از اتفاقی که افتاده می‌شویم نوعی تضاد دیدگاه هم بین دو شخصیت برملا می‌شود پاسخ صادق با ضرافت بسیار ختم سکانس است و ایدئولوژی موفق برای گذر از بحران را شرح می‌دهد: برای خودمم بپا گذاشتم نمونه یک دیالوگ نویسی موفق که ضرباهنگ دارد هیجان می‌بخشد کشمکش را افزایش می‌دهد و در عین حال زیرمتن سیاسی خود را هم دارد رضا موسوی نسب رضا موسوی نسب Sat, 17 Jun 2023 20:35:58 +0330