https://virgool.io/feed/@m_35664313 من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم fa 2026-04-14 09:06:11 https://files.virgool.io/upload/users/2553472/avatar/63TCUs.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_35664313 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA-rnsbcenmua7g در وبینار نویسنده ساز استاد کلانتری یک تمرین جالب چند روز پيش داده شد.یک کلمه را در نظر بگیرید مثلن کلمه‌ی درخت این کلمه را می‌‌توان این‌طور زیر ذره‌بین برد:درخت به نظر شما چه بویی دارد؟ بوی آب بوی خاک بوی مرداب بوی ماندگی بوی آتش چه بویی به نظر شما می‌دهد؟درخت به نظر شما از چه رنگهایی ترکیب شده؟ قهو‌ه‌ای. قرمز سفید و سیاه. خاکستریدرخت به نظر شما اگر صدایش قابل شنیدن می‌شد، صداش به چه‌چیز نزدیک‌تر بود؟ آواز شجریان، هایده، شهرام شپ‌پره، صداش شبیه حرکت سوسک بود یا بال‌زدن عقاب یا حرکت موج؟درخت چه مزه‌ای دارد؟ ترشه یا شیرین یا تلخ یا گسه یا بیمزه . مزه‌ای شبیه پاستیل داره یا ترشک یا آدامس.درخت اگر چشم داشت دوست داشت بیشتر چه مناظری را ببیند؟ گل یا سبزه یا ساختمان یا حیوانات یا آدمها و دخترهای خوشگل یا پسرهای شیطون چه چیز را دوست داشت نگاه کند؟درخت زبره یا نرم با مخملی شبیه چه چیزیه در تجربه‌ی حس لامسه برا شما؟ برای من شبیه لمس پدرم است ريشش زبره انگشتاش نرم نیستن و احساس میکنم چاله و چوله‌ی ریز در عمق پوستش هست که کلی خاطره و درد و سختی و خاطره توش ریخته و یک حس جادویی به من میده انگار واقعن با لمس دستش تو طول زمان حرکت می‌کنم.وقتی درخت را هم لمس می‌کنم همچین احساسی دارم.خوب با درخت یاد چه شعری می‌افتید؟ یا یاد چه نوشته‌ یا داستان یا خاطره‌ای ؟ من که یاد درختان بادوم بابابزرگم می‌افتم خواهرم مثل میمون از درخت با چه استادی بالا می‌رفت و مامانم دائم قسمش می‌داد تو روخدا مواظب باش .شعرم خوب یاد شعر معروف استاد نظم فارسی سعدی شیرین سخن می‌افتادمبرگ درختان سبز در نظر هوشیار. هر ورقش دفتری است معرفت کردگار.خوب با درخت چه ترکیب‌هایی را میشه درست کرد؟ درخت‌ یار درخت‌باز درخت روز درخت روزی. بخت درختی درخت آموز.اگر شما داستانی بنویسید درخت تو اون چه نقشی داره؟ من به درخت یه نقش عشقی میدم درختان جنگلی که دارن می‌سوزند و آتش‌نشانی که عشق دختری دهاتی است در آتش می‌سوزد و دیگه برنمیگرده و دختر از اون به بعد از بوی شاخه‌های سوخته درختان جنگل عطری درست میکنه که همه‌ی آدم‌ها را عاشق درخت میکنه.اگر درخت آدم بود شبیه کدوم آدم مهم زندگی شما بود ؟ برای من شبیه بابام یا بابابزرگم بود خیلی باوقار و قوی و پربار و با برکت.و در آخر اگر می‌خواستید درخت باشید چه درختی دوست داشتید باشید؟ من خودم درخت میوه را ترجیح می‌دادم چون یادمه وقتی بچه بودیم و تو باغ آقاجون درخت سیب یا انجیری را می‌دیدیم که انجیرهاش یا سیب و هلوش رسیده خیلی خوشحال می‌شدیم و کال و رسیده می‌چیدیم و می‌خوردیم . الهه گلکار الهه گلکار Thu, 26 Feb 2026 19:13:22 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D9%85%D8%A7-%D9%85%D9%84%D8%AA-%DA%A9%D8%A8%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%85-tmfoulgcndvy دوستانم سلامدوستان در این پست می‌خواهم کمی با هم گپ بزنیم و از هر دری بگویم دوست دارم شما هم وارد صحبت بشوید و برون ریزی داشته باشید.عزیزان خوبم من راستش خیلی ترسیدم. می‌دونی ترسم چه جوریه مثل وقتیه که شما به آمپول دومی که باید بزنید نگاه می‌کنید و می‌گویید اولی خیلی درد داشت ولی راه دیگری جز تحمل درد را ندارم.من در جنگ دوازده روزه واقعن اذیت شدم با اینکه از هر تکنیکی که بلد بودم حتی تکنیک فیلم بازی کردن،رقصیدن و گریه و نوشتن و هر چی شما بگی استفاده کردم .عزیزان من نمی‌خواهم در آسمان کشورم جز پرنده‌ها و هواپیماهای مسافربری و ستارگان و ماه چیزی ببینم .من نمی‌خواهم دوباره ایران بانو را زیر پای غریبه تکه پاره ببینم.نمی‌خواهم به هیچ جای این کشور صدمه ای وارد بشه همه چیز کشور با پول مالیات پدر من و تو و او و ایشان پرداخت شده و کسی حق نداره خرابش کنه.غلط می‌کنه بیگانه بخواهد آرامش فرزند من را ازش بگیرد .نمی‌خواهم مردم کشورم را خانه به دوش از این شهر به آن شهر آواره ببینم.نمی‌خواهم شبها به جای صدای سکوت صدای هواپیماها و پاتک را بشنوم و دلم در آشوب باشد.به هیچ بهانه نمی‌خواهم مرگ روی خانه‌های مردمم پرواز کند.مگر این کشور بی‌صاحب است ما خودمان می‌توانیم سرنوشت خود را در دست بگیریم و اگر بخواهیم عوض کنیم ما به هیچ تهاجمی برای رسیدن به نظم جدید احتیاج نداریم.می‌دانم کشتار فرزندان ایران در دیماه و چهلم عزیزان از دست رفته کشورم، قلب هر ایرانی را به درد آورده است و خیلی ها را به این باورمندی رسانده که راهی جز تهاجم آمریکا برای رسیدن به یک نظم جدید نیست ولی عزیزان تو روخدا دقت کنید حدالقل شما به عنوان یک پویا اندیش:نظمی که با کمک یک نیروی بیگانه استقرار یابد آیا وامدار ما ملت است در ادامه یا وامدار و بدهکار و نوکر نیرویی که او را آورده?آیا کسی که از همین ابتدا به قدرت ما ملت ایمان ندارد و برنامه‌ای برای گذار مسالمت آمیز ندارد، می‌تواند در دوران گذار و پس از آن از پس مسائل ایران عزیز برآید.من هم مثل بیشتر شما معتقدم اگر جمهوری اسلامی خودش از خودش گذر اساسی و انقلابی نکند حتمن از آن گذر می‌کنند و باید بکنند چون این نظم اگر هم بماند فقط به فکر بقا خودش است و کشور پادگان امنیتی بزرگی در دستانشان است .اما من نمی‌خواهم از یک وضعیت ناامید کننده به یک وضع بغرنج و پیچیده‌تر برسیم آن هم با تحمل این همه رنج و خدای نکرده با ویرانی کشورم که جانم به وجب وجب خاک عزیزش وصله.پس من کاملن به ملت حق میدم که دنبال یک راه حل برای فرار از این بن‌بست‌های اقتصادی و سیاسی و تحریم و تنهایی در دنیا و فیلتر و حجاب و هزار باگ و مسئله‌ی حل‌نشده‌ی دیگر باشند،اما نمی‌خواهم راه‌حل اشتباهی را برگزینند و بیشتر اذیت شوند .ما یک‌بار تجربه‌ی پهلوی را از سر گذراندیم چرایی قضیه را باید به دور از هر گونه جانبداری و کاملن علمی بررسی کنیم.چرا با اینکه ما در ۵۷ که نسبتن رشد اقتصادی خوبی داشتیم و تورم در حد پایینی بود و کشور در مسیر رشد و توسعه بود و رابطمون با دنیا هم عالی بود و به قول جلال در خاطراتش می‌گوید رفتن به پاریس از رفتن به قم برام راحت‌تر بود. چرا ملت قیام کردند چرا ؟عزیزان حلقه‌ی گمشده دموکراسی است. خیل عظیم ملت مخصوصن قشر پایین و مذهبی احساس کردند در تصمیمات به حساب نمی‌آیند و دیده نمی‌شوند.پس به فکر تشکیل جمهوری افتادند بعد یک سری اسلام‌گرا آمدند و گفتند در تلویزیون ملی، که ما جمهوری درست می‌کنیم و چون مسلمانیم این جمهوری میشه جمهوری اسلامی و چقدر جذاب از نظر ملت.ولی خوب بعد انقلاب اسلامیت بر جمهوریت پیشی گرفت و آن را قورت داد و ما به یک حکومت استبداد دینی رسیدیم و دوباره یک مسئله دیده نشدنه مسئله بغرنج جامعه شد.حالا ما دوباره می‌خواهیم دوباره با کلی هزینه بیاییم از این استبداد با جانی خسته به استبداد دیگر مهاجرت کنیم مگر دیوانه شدیم.یعنی دائم باید جای تاج و عمامه را عوض کنیم و در این چرخه بمانیم.ما به دموکراسی احتیاج داریم به حکومت که به رای مردمش ساخته شود و تک‌تک اعضا کشور را صاحب بینش و معرفت بداند .هر کس که مالیات می‌دهد باید صاحب حق و رای باشد و ایحاد یک نهاد غیر منتخب چه شاه چه آخوند به درد ، ما نمی‌خورد .امیدوارم این حکومت به آن تن دهد و اگر ندهد ما باید آن آینده را به خاطر آیندگان هم شده، بسازیم و فقط خودمان ما ملت ایران، نه ترامپ نه بی‌بی لعنتی و نه هیچ‌کس دیگر. الهه گلکار الهه گلکار Tue, 24 Feb 2026 20:22:13 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%A8%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%AA-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-jsuaihw2lsxw الان که وسط میدان تجریش هستم نمی دانم واقعن آدم‌های داخل اون ساختمان از اون‌جا بیرون می‌آیند تا ببینند آدم‌های شبیه من خیلی زیادن مخصوصن در اینجا که بالاشهر تهران حساب میشه.ماجرا از این‌جا شروع شده بود که یک ماه بود که از کارآموزی‌ام در بانک می‌گذشت که برام نامه‌ای آمد که در آن نوشته بود شما در آزمون محاسبات کل‌کشور رتبه ی یک علمی را آوردید و برای مصاحبه دعوت شدید.صندوقدار بانک که یک اقای بازنشسته بود خیلی برام خوشحال شد و گفت کار در بانک برای خانم‌ها سخته و کار کردن در یک اداره دولتی خیلی بهتره.روز مصاحبه ظهر چهارشنبه ساعت یک‌ بعدازظهر بود.وقتی وارد ساختمان شدم ساختمان بسیار بزرگ با طبقات زیاد و خیلی شیک بود .من با مانتو شلوار مشکی با یک بوت پاشنه بلند و مقنعه مشکی سرم بود و صورتم هم یک ته آرایش کمی داشت و مثل خیلی اوقات موهایم را سفت دم اسبی بسته بودم و کمی موهایم از مقنعه‌ام از جلو و عقب بیرون ریخته بود.به محض ورودم نگهبان سازمان که یک مرد جوان بود اسمم را تو لیست مصاحبه‌کنندگان چک کرد و یک ژتون غذا و یک کارت به من داد تا به گردنم بیاندازم . و بعد من من کنان گفت خانم گلکار خبر نداری از نحوهء پوشش خانمها در این سازمان . اینجا زیر نظر قوه‌ی قضائیه است و باید چادر سر کنی.من بهت‌زده بهش نگاه کردم و گفتم روز امتحان همه‌جور خانم با هر پوششی بودیم فکر نمی‌کردم الان مهم باشه که حتمن چادر سر کنم.و اگر در مصاحبه قبول شدم و استخدام شدم خوب اگر خودم مایل به کار بودم خوب به قوانین و پروتکل‌ها از جمله چادر هم احترام می‌گذارم‌.گفت خانم گلکار مهمه و الان اگر چادر نداشته باشی در مصاحبه رد میشی و از روی خیرخواهی رفت و چادر خانم سرایدار را برای من قرض گرفت.اما ردش کردم .چون ساعت دوازده و وقت نماز و ناهار بود من به غذاخوری راهنمایی شدم و بماند دو نوع غذا و پیش غذا و سالاد و نوشیدنی در یک سینی بزرگ برای من آوردند خوب این را مقایسه کنید با ظرف غذای پلاستیکی من که هر روز به بانک می‌بردم و باید در سریعترین زمان می‌بلعیدم تا زودتر پشت میرم برگردم بکنید.بعد ناهار مفصل برای نماز به نمازخانه راهنمایی شدم و من برای اینکه سختم بود وضو بگیرم نماز را موکول به خانه کردم و بعد یک ربع ساعت راهی طبقه دوم برای مصاحبه شدم.در طبقه دوم اتاق‌های زیادی بود و من دقیقن نمی‌دونستم که اتاق مصاحبه کجاست که یک دفعه از دور دیدم یک آقای بسیار درشت‌اندام با محاسن بلند و پیراهن بلند به سرعت تالاپ و تلوپ به سمت من می‌آید کمی ترسیدم بعد خودم را جمع‌و جور کردم و گفتم حتمن عجله دارد با تو چه کاری می‌تواند داشته باشد.اما وقتی آن آقا که از کارمندان بودند به من رسیدند ایستادند و با عصبانیت از من پرسیدند شما کی هستی؟ من کارت مهمان را که آویزان گردنم بود نشان دادم و گفتم برای مصاحبه آمدم و این در حالی‌ بود که واقعن به پته‌پته کنان افتاده بودم مرد نفس عمیقی کشید و سرتاپای من را ورانداز کرد و گفت پس چادرت کو؟ من تازه به صرافت افتادم گفتم من چادر ندارم اطلاعی نداشتم که باید چادر سر کنم . سرش را تکانی داد و استغفراللهی گفت و رفت.با بدنی عرق کرده و سردردی که هر لحظه بیشتر می‌شد بعد کلی پرس‌وجو اتاق را پیدا کردم.اتاق بزرگ با پنجره‌ای به سمت خیابان با چند صندلی و یک میز و صندلی که گوشه اتاق بود و خانمی با چادر رو گرفته جلوی من نشست.بعد از کمی تعارف رسمی و گرفتن کارت شناسایی به من تبریک گفت و گفت شما تمامی آیتم‌ها را بالای ۹۵ درصد زده‌اید.سوالها شروع شد از محل تولد و این‌که‌ در کدام محله‌ها بزرگ شدم و شغل مادر و پدر و اعضا خانواده و اینکه آیا شهیدی یا جانبازی در فامیل داریم یا نه سئوال شد.بعد از من در مورد شکیات و احکام سئوال شد که اصلن بلد نبودم و اینکه آیا نماز جمعه رفتی یا نه که من صریح گفتم فقط یکبار وقتی چهار ساله بودم رفتم.و بعد پرسید آیا در راهپیمایی‌ها شرکت کردید گفتم اصلن شرکت نکردم .بعد در مورد چادرم سئوال کرد من گفتم در دوران تحصیل به خواست مدرسه سر کردم بعد در آوردم چون راحت نیستم.بعد از کلی سئوال که خیلی من را خسته کرد خانم مصاحبه کننده خودکارش را زمین گذاشت و کمی بیشتر چادرش را دور خودش پیچید و گفت خانم گلکار من تعجب می‌کنم چرا شما اصلن تربیت دینی نشده‌اید من گفتم منظورتون را نمی‌فهمم گفت من شاهد رفتار شما با مسئولم در راهرو بودم.با شنیدن کلمه‌ی مسئول من فاتحه‌ی مصاحبه‌ی خودم را همان‌جا خواندم بعد ادامه داد و گفت شما یاد نگرفته‌ای وقتی با نامحرم صحبت می‌کنی چشم تو چشم نشوی و سرت را پایین بیاندازی ؟نگاهی به سرتاپایش کردم و گفتم نه یاد نگرفته‌ام و نمی‌خواهم یاد بگیرم با تبختر نگاهی به من انداخت و گفت چی؟من یک دختر فارغ التحصیل از دانشگاه و جوان و مشتاق تلاش هستم. هم اهل نمازم هم اهل روزه‌ام و گهگاهی قرآن میخوانم.حجابم هم حجاب عرف جامعه است و در صحبت با آقایون هم کاملن راحتم و کاملن با اعتمادبه نفس و تربیتم هم خیلی خوب و کافی بوده‌.با اجازه‌ای گفتم و بلند شدم. خانم مصاحبه‌کننده کمی من‌من کنان و دستاچه گفت خانم گلکار قصدم بی‌حرمتی به شما نبود گفتم یک ساعته به اینجا آمدم احساس میکنم وارد یک سیاره جدید شدم و شما انگار با یک آدم فضایی روبرو شدید در حالیگه اگر از پنجره به بیرون را نگاه کنید خیلی‌ها شبیه به من در خیابان می‌بینید.خانم گلکار می‌دانم اما معیارهای ما خیلی بالاست. گفتم از چه لحاظ؟ من یک دختر تحصیل‌کرده و عادی با بهترین نمرات هستم و فکر کنم برای کسی که بخواهد کار حسابداری بکند کافی باشد درسته؟خانم،الویت این سازمان استخدام کارکنان مومن و معتقد و انقلابی و متخصص است. من نگاهی بهش انداختم و گفتم لطف کنید در نوبت بعدی اول مصاحبه کنید و بعد در بین نیروهای منتخبت‌تون امتحان تخصصی علمی بگیرید تا دیگران تلاش بیهوده نکنند و با اجازه ‌ای گفتم و بیرون آمدم.البته تا یک‌ماه به صورت محسوس چند نفر از صبح تا شب کارهای من را زیر نظر داشتند وتحت عنوان مسافر اتوبوس یا فرد منتظر در صف نان یا مشتری بانک من را تحت نظر داشتند .و حتی از مسئول صندوقخانه در مورد من سئوال و پرس‌وجو کردند و ایشان کلی از من تعریف کردند و نکته‌ی خنده‌دار این بود که وقتی در مورد پوشش من ازش سئوال کردند گفته بود چادر از سر خانم گلکار نمی‌افته،یا چادر مشکی،یا چادر نماز و اصلن چادر رو چادر می‌پوشه.اگر در مورد نتیجه مصاحبه سئوالی داری من رد شدم ولی برایم حق شکایت در نظر گرفته بودند و در نتیجه ی مصاحبه از من به عنوان شهروند خانم تحصیل‌کرده‌ی کوشا و سالم که فقط درست تربیت دینی نشده‌است و از مسئولیت‌های سياسی خود غافل است یاد شده بود.ساخمتان الهه گلکار الهه گلکار Sun, 22 Feb 2026 18:41:39 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D8%B3-%DA%A9%D9%86%D9%85-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D9%BE%D8%AF%D8%B1-p3wnc6ssj8jy دوستانم سلامامیدوارم حالتون خوب باشه.دوستان خودتون می‌دونید که در پست‌های قبلی تلاش کردم بیشتر کپی رایتیگ کنم، البته کپی رایتینگ را دوست هم دارم و منکرش نیستم که از کودکی عاشق تعریف کردن و خلاصه تمام چیزهایی که می‌خواندم، می‌شنیدم و حس می‌کردم، بودم و هستم. امیدوارم که مباحث را پسندیده باشید.نمی‌دونم در این نزدیک به دوسال که با هم بودیم چقدر من را شناختید من عاشق حس کردن هستم و احساسم را دوست دارم.می‌دونم به خدا می‌دونم چقدر خیلی از شما به من میگید تو این شرایط انقلابی با آن همه جان عزیزی که از دست رفته و خانواده‌های داغدار و گرفتار و خطر جنگ و گرانی خیلی سرخوشی.فقر و گرانی دو هیولای نشسته بر سفره‌هاباور کنید این‌طور نیست و من هم عزادارم و خیلی هم گریه کردم و متاثر شدم مگر میشد ناراحت نشد.همه‌ی آن عزیزان هموطنان عزیزم بودند که امیدوارم خدا به همه‌ی بازماندگان صبر بدهد.ولی در این نوشته مبحث دیگری را دنبال می‌کنم.دوستانم ما باید قوی باشیم شاید وارد جنگ بشویم که خیلی محتمل هم هست اما آیا نباید قبل سفر آمادگی روحی برای تحمل خودمان حداقل داشته باشیم؟در جنگ دوازده روزه من خیلی‌ها را دیدم و یا شنیدم که کارشان به بستری کشید و یا به فکر خودکشی افتادند..اما من از شرایط خودم راضی بودم نمیگم صدرصد .ولی بالای چهل درصد آداپته شدم و این برای خودم ارزشمند بود.در این نوشته میخوام بگم این شرایط بیرونی سپری میشه یا ایران تسلیم میشه یا نمیشه . یا جنگ میشه یا نمیشه. یا شما به عشقت میرسی با نمیرسی. یا امسال لباس نو میخری یانه .شاید مجبور بشی آجیل شب عید نخری یا حتی مهمانی نری و ندی. یا حتی با شوهرت دعوا کنی و بعد شب بغلش کنی و بگی ببخشم و اون هم دورت کنه و گریه کنی.یا بچه‌ات ازت لباس‌های مد روز بخواد اشکال نداره باید بهش بگی شرایطم مساعد نیست و او را قوی کنی.من خیلی وقت‌ها از قصد لباس مارک و مد روز براشون نمی‌خرم با اینکه دوستان و فامیل تن می‌کنند چون می‌خوام بفهمند با لباسهای معمولی هم میشه سر کرد و خوش بود.می‌دونم نزدیک عیده. و دوست داری تازگی به خونه بیاری دوست خانم خودم. ولی تازگی که همراه با اعصاب خوردی باشه چه اهمیت داره.مهم‌ترین و ملموس‌ترین چیزی که همه ما در وجودمان داریم و می‌تواند به شدت حامی باشد حس و درک احساستون هست.اگر بخواهید قوی باشید مهمترین حسی که میتونه براتون بهترین عملکرد را داشته باشه کدومه.برای من به ترتیت حس چشایی و لامسه و شنوایی و بینایی و بویایی است. برای شما به ترتیب کدومه؟یک آدم لمسی دوست داره از کنار هر چیزی که رد میشه دست بکشه. از ارتباطات حسی با جنس مخالفش خوشش می‌آید.حتی شده یک نوازش ساده یا یک اردنگی باشه که تو بازی میخوره.خوب اگر لمسی هستی دنیات را یکم حسی‌تر کن. ملافه نرم‌، یک دستمال نرم که دوستش داری. من از لمس صفحات کتاب و حرکت خودکار روی کاغذ مخصوصن کاهی خوشم میاید .شاید باورتون نشه من بچه بودم خیلی از دفترهای کاهی که مدرسه بهمون میداد با اون خودکارهای نوک دراز خوشم می‌اومد و دفترهای سفید خودم را با کاهی بچه‌ها طاق می‌زدم.دست کشیدن روی گلها و طبیعت و اگر به حیوانات فوبیا نداری لمس حیوانات خانگی یا حتی خیابانی.يکبار یک پسر آرایشگر به من گفت لمس و تغدیه یک بچه‌گربه کوچک او را از افسردگی نجات داده .حیوان درمانی روش نوین جدید دنیای امروز. اگر دوست دختر یا پسر نداری یا همسر، لمس دست پدرتون تاکید می‌کنم جنس مخالف اثر بهتری دارد، ولی میتونید با همجنس خودتون هم انجام دهید.در مورد حس قوی بعدی: شنوایی، خوب خودم هم اذعان می‌کنم که در این حس قوی عمل نمی‌کنم. ولی بیایید با هم تلاش کنیم. خودتون مدل خودتون را تو موسیقی مدل علاقه‌‌تون میدونید خوب اگه نمی‌دونید پیداش کنید و فایل‌های دم دستی زیادی ازش داشته باشید. یک نکته از فایلهایی هم که متنفر هستید هم یکی دونمونه داشته باشید.در مورد شنوایی شاید همه به موسیقی توجه دارند ولی موردی که در شنوایی برای من لذت بخشه. سکوت خونه در شبه.شنیدن صدای آکواریوم ماهی‌ها یا صدای ناله‌ی مرغ عشقه همسایه از اتاق بچه. یا خود صدای سکوت.صدایی که احساس می‌کنید از لای درز درها یا پنجره‌ها آرام می‌شنوید و همیشه هم شبیه صدای باد نیست و شما را کمی متوهم میکنه.دنبال صداهایی که شما را آرام می‌کنند و یا حس شما را بیان می‌کنند باشید شاید گریه کنید غم حس قویه اشکال نداره.در کل به صدای طبیعت اطرافتون از جفت‌گیری گربه تا اوی‌اوی نوزاد همسایه یا صدای سوپر محله و افغانی‌هایي که با یک زبان پشتو و سرخوش سطل‌های آشغال را با سروصدا جابه‌جا می‌کنند. یا حتی صدای حرکت پایی روی آسفالت.یا صدای هو هوی یا کریمان.صدای مامان بابا و دوستان و بچه‌هاتون و البته شکایت‌های بی‌وقفه همسرتون هم یادتون نره ! واقعن میگم حالش را ببرید نشون میده بی‌کس نیستید تو این روزگار بی‌کسی.شاید برای خیلی از شما بینایی بزرگترین حسه؛ مخصوصن اگر آقا باشی. یک آلبوم درست کن از ادم‌های مهم زندگیت مثلن بابا مامان، عشقت، دوستهای اجتماعی محبوب و حال خوب کن، حتی از نوشته‌هاشون. از آلبوم خاطراتت هم عکسهای مورد علاقه‌ات را سیو و طبقه‌بندی کن.عکس هایی که حالت را خوب می‌کنند را پیدا کن از طبیعت تا صخره‌نوردی یا طبیعت بی‌جان یا عکس حیوانات عکس دخترهای و پسرهای زیبا و روستایی‌ها با لباس محلی و خوش‌رنگشون و قیافه‌های ساده و بی‌ریا و اصیل.طبیعت مادر ارامشاز سفره‌های رنگی از خونه‌های زیبا از ساکنان قشنگ از مکان‌های تاریخی یا سرگرمی‌ها در بازارچه‌ها، از مرکز خریدهای شیک.ببینید ما اکثریت‌مون در شرایطی هستیم، بیشتر هم خودم‌ را میگم که شاید با شرایطی که دارم تا آخر عمر مفید به جایی دورتر از اصفهان نروم، اون هم به لطف ویلای مجانی و امکاناتی که دوستان و خانواده به من لطف می‌کنند وگرنه شرایط آن را هم ندارم و الویت‌هام خیلی متفاوته در خرج پول.پس بهتره به جایگزین‌هایی که هست فکر کنیم.میخوام برای توصیح این صحبتم ، ترانه‌ای که به نظرم با وجود فان بودن در اجراش، نکته مهمی را به من در این مورد یاد داد را با هم زمزمه کنیم:درسته که بنز ندارم اما پیکان که دارمدرسته که پاریس نمیرم. اما کیش که میرمدرسته یک زن خوشگل ندارم. اما زن مهربون که دارم.درسته نکته در همینه.درسته که‌ این ‌....ندارم. اما این....را که‌ دارم.شما می‌تونید هزار تا چیز در نقطه‌چین بذارید و ببینید مثلن اگر از زیبایی پاریس بی‌بهره‌اید از زیبایی کیش نگم کرج یا پارک محله‌ بهره مندید.حالش را ببرید سهم شما این‌قدره، منصفانه نیست خوب مگه کسی گفته ما در بهشتیم ما در دنیاییم! با همین خوش باشید. به خدا پاریس هم پر از موشه من نرفتم ولی شنیدم.و می بینید کم‌کم شکرگزارتر و ارام‌تر میشید‌.دوستان نوشته کمی طولانی شد.البته ازحس مورد علاقه خودم چشایی، چیزی نگفتم خوب این را با خودتون می‌گذارم و تو کامنت‌ها بگید چطور باهاش حالتون را خوب می‌کنید.حال خوب شما آرزوی هر روزه من است. از خداوند می‌خواهم به حق تمامی قلب‌ها‌ی پاک و دلهای مهربون و دستهای بخشنده‌ای که در این خاکه، این کشور را از تمامی بلایا و جنگها و دشمنی ها و کین‌ها و ناپاکی‌ها به دور و مملو از زیبایی و بخشندگی و خوبی و صفا کند.درسته که سفره‌امون فقیره، اما همیشه پهنه. الهه گلکار الهه گلکار Wed, 11 Feb 2026 10:19:14 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%87-%DB%B2-fgo3dxvyx7rb سلام بر دوستان عزیزمدر پارت اول نوشته‌ی جادوی راه از کهن الگوهای کودک معصوم و یتیم و جستجوگر در مسیر قهرمانی زندگی صحبت کردم.صحبت شد که کودک معصوم با خواستن صرف و خوش‌بینی خام دنیا را می‌بیند و همواره دنبال نجات‌دهنده‌ای در بیرون خود است اما رنج‌ها او را از پیله‌ی خامی بیرون و وارد وادی یتیمی می‌کنند .یتیم به هست‌ها نظر می‌کند و به واقع‌بینی می‌رسد و به دنبال راه‌چاره می‌گردد.در این مرحله قهرمان دنبال جستجو‌گری می‌رود و باید پرسش‌های اساسی از خود بپرسد و حتی پرسش‌های قبلی که تمام عمر با آن درگیر بوده را از نو بازخوانی نماید.حالا قهرمان وارد وادی جنگجو می‌شود.ذکر این نکته اهمیت زیادی دارد که حتمن قبل از جنگجو باید رهرو از جستجوگری عبور کرده باشد چون جستجوگری شرایط جنگجو را برای شرایط سخت از لحاظ فکری تامین می‌کند.در جنگجو ما دشمن را نه به عنوان کسی که باید شکستش دهیم که به عنوان کسی که احتیاج به اصلاح دارد نگاه می‌کنیم و باید خشونت پرهیزی در الویت باشد البته در مسیر حتمن استثناهایی هست.مثال از جنگجویان اصیل جناب گاندی است که جنگ برای استقلال را با یک نیروی اخلاقی درمی‌‌آمیزد.یا مارتین لوتر کینگ آنجا که می‌گوید:I Have A Dream.رویایی برای برابری همه آدمها در دنیا که آزاد باشند و در صلح‌.جنگجو اصیل فروتن و بخشنده است.در این‌جای داستان مولانا او با برخی از مدعیان دست به گریبان می‌شود و می‌جنگد البته با سلاح شعر و مثنوی و حکایت.خُنُک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودشبماند هیچش الّا، هوس قمار دیگراگر آتش است یارت تو برو در او همی سوزبه شب فراغ سوزان تو چو شمع باش تا روزتو موافقت همی کن تو مخالفت همی کنتو یکی نِییی، هزاری، تو چراغ خود بیفروزباید در مسیر با هزار نوع از خودت روبرو و نترسی.مولانا به رهروان راه می‌گوید باید بجنگید و به قماربازی که پاک‌باخته است ولی دست از مسیرش نمی‌کشد آفرین می‌گوید.مسیر رشدت اگر از آتش عبور می‌کند برو در آن بسوز تا چراغ راهت را پیدا کنی.در گام بعدی منزلگاه بعدی قهرمان وارد وادی حامی می‌‌شود.مثال ملموس این منزل پدر و مادرهای حامی ما هستند . ولی اگر همین والدین فداکار درست در مسیر زندگی خود جنگجو را طی نکرده باشند به چشم فرزندان از حامی به قربانی تبدیل می‌شوند.مارکو پیگل می‌گوید من می‌توانم با یکی از دستانم به جهان ببخشم، چون با دست دیگرم به جهان وصلم.یعنی باید به جایی رسیده و وصل باشی که بتوانی ببخشی.در این‌جاست که یونگ می‌گوید:" بهترین شکل خانواده، خانواده‌ ای هست که ظرفیت رشد برای همه وجود داشته باشد. "وقتی ما به مرحله‌ای برسیم که دست از انبار کردن استعدادها، توانمند‌ی‌ها،پول و امکانات خود برداریم در مرحله‌ی حامی هستیم.اما حتمن باید به عنصر انتخاب خیلی دقت شود: یعنی خودتون باید انتخاب کنید ببخشید و ایثارگر باشید، نه این‌که از روی جو و فشار این‌کار را کنید در این صورت اثر بدی روی روان شما دارد.مولانا در مرحله‌ی حامی دست به تربیت شاگردان می‌زند و شازده کوچولو هم تصمیم به برگشت به اخترکش می‌کند چون می‌فهمد او مسئول گلش است.پاداش سفر از حامی رسیدن به بالغ معصوم است.ما در سفر با دو نوع معصومیت مواجه هستیم.کودک معصوم که خواهان بهشت است ولی دوست دارد به او آن را هدیه بدهند و بالغ معصوم که بهشت مخصوص خودش را می‌سازد. چون هر کسی در بهشت مخصوص خودش خوش است.ما در این راه در یتیم فهمیدیم اژدهایی وجود دارد و در جستجوگر آن‌ها را تحلیل کردیم و در جنگجو اژدها را کشتیم و در حامی غنایم جنگ را تقسیم کردیم و حالا در بالغ معصوم به اوج لذت رشد می‌رسیم.بیت‌های مولانا در این جا پر از شادی و در اوج لذت است:شکّر اندر شکّر اندر شکرام.مُرده بُدَم زنده شدم دولت عشق آمد و دولت پاینده شدم.زهی عشق زهی عشق که ماراست خدایا.در این قسمت سفر دریچه‌های الهام به سوی دل و زبان مولانا باز می‌شود و هر چه می‌گوید شکر اندر شکر آید پدید.گاهی رهرو فکر می‌کند پس این آخرین منزل راه است ولی این‌طور نیست به شمس نگاه کنید در شهر خودش به بالغ معصوم رسیده بود ولی چرا تصمیم می‌گیرد هبوط کند و به قونیه بازگردد و دوباره همراه شمس یکی یکی منزل‌گاه‌های سفر را دوباره با او همقدم شود و سختی راه را دوباره با مولانا به جان بخرد.چون شمس یک جادوگر است او مولانای مغرور را تبدیل به یک فقیه فروتن و دانشمند می‌کند او نفس مولانا را در هم می‌شکند و از نو می‌سازد. این کار را کسی که خود را قبلن شکسته می‌تواند انجام دهد و معنی آن این‌است که فقط تعداد اندکی در تاریخ به این مهم می‌رسند.در داستان شازده کوچولو ، او هم وقتی فهمید نسبت به گلش مسئول‌ است و به رشدی که لازم داشت رسید از پوسته‌ی بدن که بسیار سنگین بود خارج و به سوی اخترکش پرواز می‌کند.در انتهای راه شما به قله‌ی رشد می‌رسید.حالا الهه گلکار الهه گلکار Sun, 08 Feb 2026 11:54:44 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%AC%D8%A7%D8%AF%D9%88%DB%8C-%D8%B1%D8%A7%D9%87-nyhdcajecezl دوستان امروز می‌خواهم مبحث بسیار ارزشمندی را با شما دوستان جانم مطرح و به صحبت بنشینم.صحبت از مسیر رشد است مسیر رشد قهرمان درون، صحبت از مسیر قهرمانی است که هر انسان مخصوصن از نیمه دوم عمر خود حتمن باید مورد رسیدگی و واکاوی قرار دهد که آیا در مسیر رشد قرار دارد و یا نه .این مسیر و سفر از منزل‌گاه‌های مختلفی عبور می‌کند و هر انسانی که تصمیم دارد در مسیر رشد و تعالی در تمام ابعاد برسد باید سختی سفر را تحمل و از چادر زدن در یک منزلگاه خودداری و تا آخر سفر را طی کند‌.استاد شهیر و گرانقدر روانشناسی نوین جناب کارل گوستاو یونگ یک مفهوم خیلی مهم به نام کهن الگو دارد .کهن الگو یعنی الگوریتم‌های ثابتی که آدم‌ها با آن‌ها عمل می‌کنند و در همه‌ء آدم‌ها وجود دارد و تکرار می‌شوند.به عبارتی دیگر کهن الگو‌ها الگوهای درونی رفتارها و تصمیم‌گیری‌ها هستند که از زمان کهن در آدم‌ها وجود دارد و ردپای آن را در زندگی بشر می‌توان پیدا کرد.کهن الگو‌ها دو رویه‌ی مثبت و منفی دارند.یعنی هم می‌توان از یک الگو استفاده مثبت و هم منفی داشت.کهن الگوهایی که من در مبحث مسیر قهرمانی دنبال می‌کنم شامل:ا. کودک معصوم ۲. یتیم ۳. جستجو‌گر ۴. جنگجو ۵. حامی ۶. بالغ معصوم ۷. جادوگراز کودک معصوم شروع می‌کنم.اولین جایی که سفر ما آغاز می‌شود کودک معصوم است یک شکل رفتاری.وقتی در منزلگه معصومیم، خوش بینی زیادی به دنیا و جهان داریم معصوم خواستن را با داشتن یکی می‌داند .کودک معصوم چون خوش‌بینه رنج‌ها آسیب زیادی به او می‌رساند. او در پیله‌ از انتظارات خوش‌بینانه در برابر سختی‌ها منتظر است تا دیگران به داد او برسند و وجودش همیشه پر از گلایه از دنیا و اطرافیان است.رنج‌ها در زندگی رخ می‌دهد و حباب خوش‌بینی معصوم شکسته می‌شود و او از دنبال منجی گشتن خسته می‌شود و خود را منجی زندگی خود می‌یابد.در این مرحله رشد که یتیمی نام دارد انسان از مرحله‌ی بایدها در زندگی به مرحله‌ی هست‌ها می‌رسد و یک واقع‌بینی را تجربه می‌کند.این مرحله افتادن از معصومیت خام برای مولانا در ملاقات با شمس اتفاق افتاد.در اولین قدم شمس از مولانا می‌خواهد تمام اعتبار پوشالی خود را که مانع رشد او شده را زیر پا له کند و آن داستان خرید خمره‌ی شراب از میخانه‌ی ارمنی‌ها و گشتن با آن خمره ساعت‌ها در بازار شلوغ شهر بود.با هر قدمی که مولانا برمی‌داشت روی نفس معصومیت و اعتباری که مولانا را مسحور خود کرده بود پا می‌گذاشت.سجاده‌نشین با وقاری بودم. بازیچه‌ی کودکان کویم کردی.از سفر عشق چنان گم شدم که در نظر دو عالم گم شدمگم‌شدم و گم شدم و گم شدم خود چه دانم که چه سان گم شدم.آیا در زندگی گم شده‌ایم ؟ آیا توانسته‌ایم انتظارات خود را واقع‌بینانه‌تر کنیم؟در نگاهی به داستان شازده‌کوچولو می‌بینیم که شازده بعد از این‌که با گل زیبایش در کهکشان روبرو می‌شود قدم به یتیمی می‌گذارد او با کهکشان و گل زیبایش خداحافظی می‌کند تا وارد دنیای هست‌ها شود و جستجوگری آغاز می‌شود.این مرحله از رشد که با آگاهی همراه است گاهن بسیار اندوهناک است.هر که خوابه، خوش‌به‌حالش. ما به بیداری رسیدیم.در تار و پود این آگاهی می‌فهمیم که زندگی نه عادلانه و نه ظالمانه است و آرزوی ما برای کنترل جهان ناکام می‌ماند.گاهی در دنیا باید هم‌آغوش،با بی‌نظمی‌ها شد و در این جا به انسان بودن خودمان با همه‌ی نقص‌هایش رویارو و باید با آن هم‌بستر شویم و در این جا به یک نکته می‌رسیم:زندگی نه رسیدن به یک پاسخ بلکه زندگی زیستن با یک پرسش است و آن این است: راه تو کدام است؟در این منزلگه ما باید رنج را ببینیم و انکارش نکنیم حتی در مرحله اول دنبال درمانش هم نباشیم .باید در چشمان رنج نگاه کنیم با شجاعت یک قهرمان .و رنج را واکاوی کنیم و علت آن را پیدا کنیم. نکته‌ی مهم این است که هر گونه انکار رنج و فرار در این مرحله در را به سوی خوشبختی و تغیرات خوب هم می‌بندد باید در وجود را باز بگذاریم و ادامه دهیم.ما در داستان علی کوچولو نوشته‌ی فروغ فرخزاد هم وقتی علی با ماهی کوچولوی عشوه‌گر و پری‌روی حوض ملاقات می‌کند دوست دارد وارد رنج عشق و عاشقی شود ولی همه او را از ترک سنگر معصومیت خام می‌ترسانند. شاید از طایفه‌ی جن و پری بود ماهیه یا شایدم یک خیال تند و سرسری بود ماهیه .هر کی بود و هرچی بود علی کوچولو محو تماشاش شده بود.نقره‌ی نابش را می‌خواست ماهی نازش را می‌خواست.در این‌جاست که قهرمان از مرحله‌ی یتیمی به جستجو‌گری می‌رسد یعنی آغاز یک ماجراجویی فکری و روحی .این مرحله از سفر با تنهایی همراه است.در جستجوگر قهرمان دنبال پرسش‌های عمیق‌تر است و چیزهایی که دیگران و خودش پذیرفتند را به سئوال و چالش می‌کشد.در این‌جای سفر شازده‌کوچولو از اخترکش به سوی اخترک‌های مختلفی می‌آید و با انسان‌هایی روبرو می‌شود که بسیار عجیب هستند.کمی با هم می‌خوانیم:در اخترک بعدی میخاره‌ای را می‌بیند تو اینجا چه کار می‌کنی؟ می می‌زنم. چرا؟ چون می‌خوام فراموش کنم. چه چیز را؟ سرشکستگی‌ام را. سرشکستگی از چه؟ از می‌خواری را. چه عجیب هستید شما آدم‌ها.در این‌ مرحله از سفر در زندگی است که پاسخ‌هایی که شاید قبلن کارکرد داشت هم اثربخشی ندارند و صدایی از آسمان روحمان فراخوان جستجو برای یافتن دوباره به پرسش‌های زندگی را می‌دهد.در این‌جاست که اطرافیان شما را گاهن می‌ترسانند مثلن در شعر علی‌کوچولو می‌خوانیم:علی کوچولو نکنه تو جات را ول کنی حرف‌های ننه‌قمر را فراموش کنی.اگر یتیم درد خودش را پنهان می‌کند جستجو‌گر در تجربه‌ی تنهایی است که مسیرش را پیدا می‌کند و اگاهی‌اش را بسط می‌دهد.در ابتدای این منزلگه جادوی راه، در تونل زدن به درون خودت است . تا ببینی گسل‌هات کجا هستند چطور از دردها به تله افتادی و این تله‌ها را بشناسیم به خودشناسی بهتر برسیم.ما ابتدا از وضعیت خواستن خام در کودک معصوم به هست‌ها در یتیم می‌رسیم و در ادامه‌دار جستجو‌گر به بایدها می‌رسیم و می‌دانیم همه‌چیز جز تغیر قابل تغیر است و از تغیر نمی‌ترسیم و اقدام می‌کنیم.در اینجای داستان جستجو‌گری، شازده‌کوچولو روباه را می‌بیند و روباه به عنوان خردمند مسیر به او اهلی شدن را می‌آموزد وقتی شازده‌کوچولو از روباه می‌پرسد اهلی شدن یعنی چه؟ روباه می‌گوید یعنی به دست آوردن و سرسختی و صبوری برای رسیدن به عشق.او به شازده یاد می‌دهد که عشق راه‌ و رسمی دارد وقتی سر ساعتی معین مثلن ۴ به دیدار من بیایی از چند ساعت قبل بی‌قرارم و راس ساعت چهار عاشق‌ترینم.در داستان علی‌کوچولو هم او تصمیم می‌گیرد و اقدام می‌کندعلی کجاست؟ تو باغچه. چی می‌چینه؟ آلوچه. آلوچه‌ی باغ بالا جرئت داری، بفرما.دوستان در اهمیت جستجوگری همین بس که بگویم به قول اندیشمندی" فقط یک زندگی اندیشیده شده ارزش زیستن دارد."ادامه دارد...بچه‌ها منبع این مقاله از پادکست کتاب‌راه از آقای شکوری است.ا می‌کنند الهه گلکار الهه گلکار Wed, 04 Feb 2026 09:11:14 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-xqfxe7ylilfd سلام به همه‌ی دوستان عزیزمدو هفته است که از شما بی‌خبر بودم اتفاقات زیادی در کشور و در بستر تحولات جامعه افتاده که حتمن بهتر از من در جریان هستید.دوستان اول از همه آرزو دارم که سالم باشید چه از لحاظ جسمی و چه روحی.دوستان همه‌ی ما شرایط بسیار دشواری را می‌گذرانیم اما جدا از سرخوردگی و مشکلات فردی یا خانوادگی یا روحی نکته‌ی اساسی که دوست دارم به آن توجه کنید این است که:حتمن نسبت به هم مهربان و منصف و همراه باشیم حتی اگر تمایلات و خاستگاه‌های سیاسی و فرهنگی و اقتصادی‌مون متفاوت است و هیچ نقطه‌ی تلاقی وجود ندارد.اما توجه کنید ما در یک نقطه ما هم مشترکیم ما گذشته و آینده و روزگار واحدی را باید باهم طی مسیر کنیم و این جز در سایه مهربان بودن و همدل و همراهی تک‌تک‌مون میسر نیست.من حقیقتن باور دارم جز مهربانی همراهی و عشق و درک تضادها راهی نمانده است.به امید ایرانی آباد. شاد باشید. الهه گلکار الهه گلکار Sun, 18 Jan 2026 17:52:45 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%A8%D8%AE%D9%88%D8%B1-%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D8%A8%D8%AE%D9%88%D8%B1-m0uv2jyhsiyn ما یک خانواده هشت نفره بودیم پدرم معمار بود ولی گاهی از کمبود کار، کارهای دیگر از جمله بنایی، ابزار و حتی مسافر‌کشی هم می‌کرد.آن سال همه‌ی ما دانش‌آموز بودیم در همه‌ی مقاطع در خونه محصل داشتیم. بافت سنتی خانواده ما طوری بود که پیوند خانوادگی های در هم تنیده با فامیل‌های شهرستانی داشتیم و دائم در حال رفت‌و آمد بودیم.گاهی کل فصل زمستان یک خانواده ۴ نفری از دهات مهمان خانواده‌های فامیل بودند.در این شرایط پدرم بیماری پوستی گرفت و دکتر برای یک مدت او را از کار ساختمان منع کرد. پدر مجبور بود از سحر تا غروب با پیکان مدل ۵۰ کار کند.اوضاع مالی خانواده روزبروز بدتر می‌شد چون هزینه‌ها چندین برابر دخل بود و چرخ زندگی نمی‌چرخید.به وضوح یادمه که فامیل و آشنایان کم‌کم برخورد و منش‌شون با خانوادهء ما تغیر کرد. گاهن تحقیرها کادوپیچ در طنز و لودگی به ما گفته می‌شد تا از زهرش کم شود ولی کم نميشد.ماشین پدرم که منبع درآمد و آبروی خانوادهء ما بود مسخره‌ء فامیل و ما بچه‌ها تحقیر می‌شدیم.خیلی از مهمانی‌ها دعوت نمی‌شدیم و رفت‌وآمد‌‌ها کمتر شده بود حتی خیلی‌ها که مدیون سفره ما بودند هم نسبت به ما بی‌محبت و ناسپاس‌ترشده بودند.روزها گذشت پدرم بیماریش بهتر شد و چند پروژه بزرگ از جمله معماری دانشکده ورزش شهر تبریز را یکی از دوستان قدیمی به پدر پیشنهاد داد و بعد از آن توانست چند تکه زمین بخرد و مشغول کار بساز و بفروشی شود و اوضاع مالی‌مون کم‌کم بهتر شد.به محض اینکه اوضاع مالی ما بهتر شد رفتار اطرافیان به وضوح عوض شد و احترام‌ها برگشت.دوستان عزیزم گفتن این تکه از خاطره‌ی زندگی برای خودم هم سخت بود اما یک چیز را خوب فهمیدم که چقدر ما آدم‌ها به ریسمان سستی آویزان هستیم.ریسمان اعتماد بی‌جا به کسانی که به ارزش ما و محبت و سفره‌ی ما خیانت می‌کنند و زمانی که به حمایتشان نیاز داریم احتیاج و فقر عزت‌مدارانه ما را مسخره می‌کنند و ارزش ما را با رفاه و ثروت ما ارزش‌گذاری می‌کنند.البته این خاطره من را یاد داستانی از ملا می‌اندازد ملا نصرالدین را به مهمانی اشراف دعوت می‌کنند ملا آنروز وقتی از سر زمین کشاورزی برمی‌گشته یکی از کشاورزان از او کمک می‌خواهد و ملا وقت نمی‌کند لباسش را عوض کند و با لباس کار به مهمانی می‌رود مهمان‌ها تا ملا را می‌بینند از او رو می‌گیرند و بی‌توجهی می‌کنند .ملا به خانه برمی‌گردد و لباس اعیانی می‌پوشد و برمی‌گردد حالا همه به او توجه و احترام می‌‌گذارند ملا هم موقع صرف شام قاشق غذا را در آستینش می‌ریزد و می‌گوید" بخور لباس که همه توجهات از آن توست نه خود ملا". الهه گلکار الهه گلکار Fri, 02 Jan 2026 23:58:45 +0330 https://virgool.io/Entesharat2/%D9%86%DA%AF%D9%87%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%B4%D9%82-dsnxgcnmfkaj آخرهای ترم هفتم بودم که خبر اومد که محمد آقا نگهبان دانشکده استعفا کرده و داره میره. همه یه طوری به من نگاه می‌کردند انگار من مقصرم و به چشم همه آدم بی معرفت و بیشعوری می‌آمدم.من کلن تو سال اول خیلی گوشه‌گیر و منزوی و آروم و افسرده بودم و گاهن دنبال جایی برای گریه بودم.فقط یه دوست داشتم که مثل خودم خرخوان حرفه‌ای و خیلی جاه‌طلب و بی‌احساس بود اون هم تنها دوست عمرش من بودم و جز در مورد درس هیچ‌حرف مشترکی نداشتیم.اواسط سال اول بود که به دانشکده اومد پسری ۲۶ ساله با قدبلند و چشمان سیاه و هیکل مردانه کردی و با یک تیپ ساده..تا قبل از او نگهبان‌های ما سه تا مرد لر جاافتاده و خشن بودند که تا حدی هم چشم چران بودند ولی،محمد آقا با همه‌‌ی اونها فرق داشت چشم‌پاک و حامی بچه‌های دانشکده .اولین برخورد نزدیک من با محمد برمی‌گشت به امتحانات دانشکده . اتوبوس وسط راه خراب شده بود و اتوبوس بعدی را از دست دادم چون خیلی پر بود و من ۴ ایستگاه را دویدم وقتی رسیدم حیاط خلوت و درها بسته بودند خیلی مضطرب و عرق‌کرده سمت نگهبانی رفتم و گفتم آقا محمد چه کار کنم بدبخت شدم و به گریه افتادم آقا محمد سریع به سمت در رفت و در را زد مامور امتحان اجازه نمی‌داد ولی آنقدر اصرار کرد تا به من اجازه دادند امتحان بدم ولی من آنقدر بعد امتحان بهم ریخته بودم که فقط وقتی داشتم از جلو نگهبانی رد می‌شدم یک ممنون ساده گفتم و رد شدم.من شبانه بودم و طبق قوانین به ما ژتون نمی‌دادند. خیلی وقت‌ها مجبور می‌شدم خامه‌عسلی یا ساندویچ بخورم یک بار با چند همکلاسی جلوی در نگهبانی گفتم وقتی بوی پلو می‌آید دلم ضعف می‌کنه و دلم غذای پلویی می‌خواد.از آن روز باران ژتون روی سر من بارید خیلی‌ وقت‌ها موقع نهار پسرها یا پرسنلی که از کنارم رد می‌شدند به من یواشکی ژتون می‌دادند و وقتی می‌گفتم خودت چی؟ می‌گفتند از طرف یک دوسته؟ فقط کنجکاوی نکن.خیلی وقت‌ها کلاس‌ها تا ساعت ۹ شب طول می‌کشید تنها دوستم هم خیلی وقت‌ها زودتر کلاس را ترک می‌کرد. برای همین تنها بودم وقتی از کنار نگهبانی رد می‌شدم محمد آقا هم کیفش را بر می‌داشت و به من خسته نباشی می‌گفت و جلوتر از من با قدم‌های آروم حرکت می‌کرد تا به ایستگاه اتوبوس برسم در طول مسیر اصلن نگاهم نمی‌کرد و حرفی هم نمی‌زد. یکبار گفتم مسیرتون از این طرفه؟ گفت نه مسیر خونه‌ی دوستم از این طرفه.افسردگی خفیفی داشتم و شاید دارم و گاهن در دستشویی گریه می‌‌کردم وقتی از دستشویی که در زیرزمین حیاط بود بالا می‌اومدم و روی نیمکتی که درست روبروی نگهبانی بود می‌نشستم محمد را می‌دیدم که چشماش را ریز کرده انگار داره غصه می‌خوره. بعد همکارش احمد آقا یک لیوان چای نبات دستم می‌داد و می‌گفت بخور نظر کرده است و من بهش می‌گفتم نگفته بودید سید هستی احمد آقا و اون هم می‌خندید می‌گفت منظورم این نبود.سال سوم دانشکده در انجمن شعر و ادبیات دانشکده با نوید یکی از پسرهای گروه شعر‌خوانی گاهن پیاده‌روی می‌کردیم و در راه اون از شعرهای خودش یا گاهن فروغ و مشیری می‌خواند و البته من گریه می‌کردم به قول بچه‌ها هم پیاله گریه‌هام بود .یکبار تو کوچه ما را دید من مثل همیشه داشتم گریه می‌کردم و اشعاری از سیلویا پلات را میخوندم. با ظاهری عصبی و نگران نزدیکمان آمد و رو به من گفت خانم گلکار چی شده؟ اذیتتون کرده چرا ناراحتی؟ گریه می‌کنی؟ نوید خنده‌ای کرد و گفت تو چی می‌گی این وسط؟ همه می‌دونند یکم افسرده هست.محمد نگاه چپی بهش کرد و به کردی چیزی گفت نوید یکم جا خورد و اون هم به کردی چیزی گفت من گیج نگاهشون می‌کردم وقتی رفت نوید گفت خیلی آدم عمیقیه . بهش نمی‌خوره. گفتم چی گفت ؟ از عشق گفت چیزی که براش بچه‌ایم هر دوتامون.اوایل ترم هفت بودم درس‌ها سنگین شده بودند و من برای اینکه زودتر تموم بشه ۲۴ واحدی برداشته بودم و اصرار داشتم همه را بیست بگیرم حتی صنعتی ۳ را . تا سحر درس خوندم خرخوانی آرامم می‌کرد.وقتی به دانشکده رسیدم از دل‌درد و خستگی و بدن درد داشتم پس می‌افتادم دستم را به میله‌ی نگهبانی گرفتم و تلو تلو خوران روی نیمکت نشستم.سریع به سمتم دوید و گفت خانم گلکار خوبید؟ رنگتون خیلی پریده و بعد آه بلندی کشید و گفت اجازه بدید و برگشت داخل کانکس و یک لیوان چای نبات داد دستم . از جیبش هم دو تا بسته قرص درآورد و گفت برای خواهرمه شما بخورید برای اون می‌خرم.وقتی به کلاس رسیدم محمد آقا هم دنبالم آمد و یک لیوان دیگه چای نبات دستم داد و رو به دخترهای کلاس گفت بچه‌ها هواش را داشته باشید سرش گیج رفت . شما چیزی نمی‌خواهید؟بچه‌ها چیزی نگفتند وقتی دور شد همگی سرم ریختند اون عاشقته. گفتم خفه شید . فقط مهربونه از شما هم سئوال کرد تازه به همه سرویس میده . همه تصدیق کردند که مهربونه. ولی مهرناز گفت ولی با تو یه طور دیگه مهربونه همه‌اش نگرونته خودت اینو واقعن نمی‌فهمی یا ما را دست انداختی؟گفتم اصلن گیرم عاشقه ولی چه دختر عاقلی به یه آدم بیسواد بی اصل‌ونسب دل می‌بنده؟ مهرناز گفت خفه شو. تو خیلی بی‌احساس و عوضی هستی. مگه پول و سواد کار عشق را راه میندازه من که میگم راه نمیندازه.تو انجمن شعر و ادبیات متاسفانه دوست پسر همکلاسی‌ام عاشق من شد. و به همین خاطر با اون کات کرد ولی همه می‌دونستند من اصلن تو خط عشق و عاشقی نبودم به فرهاد هم گفتم ولی اون روز حالش خوب نبود صرع داشت و گاهن عصبی می‌شد .اون روز دست از سرم برنمی‌داشت جلوی در نگهبانی باهاش دعوا کردم و گفتم من با دوست پسر دوستم دوست نمیشم اینو بفهم .می‌دونست من لمسی هستم دستم را به زور گرفت و گفت من عاشقتم اینو تو بفهم. من هم هولش دادم و گفتم گم شو. ولی داشت تهدیدم می‌کرد که دست از سرم برنمی‌داره، که باید زنش بشم و من گریه‌ام گرفته بود، نگاهی به کانکس محمد کردم نگاهش عصبی شد سریع بیرون اومد و با فرهاد دعوای بدی کرد و بعد دست من را گرفت و با خودش برد داخل کلاس و به من کلوچه‌ای داد تا بخورم و بعد گفت دوباره که رنگت پریده؛ الله‌اکبر.حالا که خبر رفتن محمد همه‌جا پیچیده، همه دخترها و حتی پسرها بد نگاهم می‌کنند گاهن می‌شنوم که می‌گویند خیلی بی معرفته، سرش می‌آید.خیلی وقت‌ها سکوت کردم و در درون با خودم گفتم بین ما چیزی نیست به جز اینکه :گاهن چند باری به من چای نبات داد و یکی دوبار به من کمک کرد تا از دست پسرهای مزاحم راحت بشم و سر امتحان راهم بدند و به ایستگاه اتوبوس برسم و دهها بار هم ژتون به دستم رسونده، یک‌دفعه انگار صاعقه‌ای رو سرم نازل بشه، اشکم دراومد و بعد گفتم خدایا اون عاشقمه؛ من چکار کنم؟ من واقعن خیلی بی احساسم.با خودم گفتم میرم باهاش حرف میزنم و بابت همه‌چیز تشکر می‌کنم. دم در نگهبانی رفتم نشسته بود و مطالعه می‌کرد . در زدم متعجب در را باز کرد و گفت حالت خوبه؟ نگاهی به حیاط انداختم وسط تایم کلاس‌ها بود و حیاط خلوت. آروم بهش گفتم تو بن بست سعیدی منتظرتم، بیا لطفن. یکم گیج نگاهم کرد و بعد گفت برو می‌آیم.رفتم تو بن بست چند دقیقه بعد اومد با یک فلاسک چای خنده‌ام گرفت گفتم چایی برای کیه؟ گفت برای‌تو؟ خیلی رنگت پریده نبات هم ریختم.با بدجنسی گفتم چرا مهمه برات که فشارم بیفته؟ گفت یک کرد مرد باید هوایِ بعد انگار که کلمه‌ای که می‌خواست بگه فشارش را بالا برده با صورت عرق‌کردش و چشمان پرسونش نگاهم کرد و گفت هوای عشقش را داشته باشه.سرم را مستاصل تکون دادم یکم چشمام نم گرفت و گفتم نگو .دستمالی سمتم دراز کرد و گفت خودم حدم را می‌دونم هیچ دختر عاقلی عاشق یک مرد بی اصل ونسب و بیسواد و دهاتی نمیشه، درسته الهه خانم؟ گفتم به خدا منظوری نداشتم بچه‌ها تحت فشارم گذاشته بودند.ولی بعد با بغض گفت مشکلی نیست عزیزم فقط خواستم بگم نه بی اصل و نسب نه بیسوادم. گفتم ببخش گفت بخشیده شده‌ای.گفتم نامزد داری؟ گفت نه، چرا؟ چون عاشق تواّم.ولی نگران نشو. از اول هم خودم را لایق داشتنت نمی‌دیدم و عشقم یک جور عشق دورادوری بود. خودتم ناراحت حرف بچه‌ها نکن تو الان دنبال حس عشق و عاشقی نیستی. دنیات فرق داره با خیلی‌ها. به موقعش عاشق هم میشی.ولی تو رو خدا بیشتر به خودت برس. سپردم بهت ژتون برسونن. چای نبات هم صبح به صبح بخور. این هم بسته کلوچه‌ی محلی . بعد دست کرد تو جیبش و دو تا بسته قرص را درآورد و گفت نگهشون داشتم و گذاشت کف دستم وگفت الله‌اکبر و رفت.امروز دلم درد می‌کند و مطئنم اگه بود یک لیوان چای نبات و کلوچه و یک بسته قرص دستم میداد و می‌گفت باز رنگت پریده، الله‌اکبر چقدر رنگش قشنگه. الهه گلکار الهه گلکار Mon, 29 Dec 2025 13:25:18 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D9%81%D9%82%D8%B7-%DA%86%D9%86%D8%AF-%D8%B3%D8%A6%D9%88%D8%A7%D9%84-qdsspbcovde6 دوستان عزیزم سلاممن در این مقاله کوچک و دوستانه می‌خواهم فقط سئوال بپرسم و یک مقدار با روشن شدن ضمیر ناخودآگاه بتوانیم جواب‌ها را پیدا کنیم سعی دارم سئوال‌های جزئی به کلی باشنداز چراغ‌های کوچک به بزرگ:۱. آیا خودت را دوست داری؟۲. آیا از این‌که در این‌ خانواده‌ بزرگ شدی خوشحالی؟۳. آیا کشورت ایران را با وجود همه‌ی کمبودهایش دوست داری؟۴. آیا به خانواده و فامیل محبت داری؟۵. به همسایه و غریبه‌ها چطور نگاه می‌کنی؟ به مشکلاتشون اهمیت میدهی؟۶. به نظرت چقدر به نسبت بقیه‌ی مردم دنیا حس وطن دوستی داریم؟۷. آیا اسطوره‌های کشورت را می‌شناسی می‌دونی دقیقن کاوه آهنگر چه کاری کرده؟ ۸.اگه جواب سئوال بالا بله است و می‌شناسیشون؛ تاریخچه و داستان و عقبه‌شون را چی می‌دونی؟۹. آیا می‌دونی تقریبن خیلی کم در کتاب‌های درسی به تاریخ اسطوره‌ای ما پرداخته شده ؟۱۰. دلیل سئوال بالا را می‌دونی؟۱۱. چه تفکری پشت این قضیه هست را هم آیا می‌دونی؟۱۲. بودگی و هویت تو چرا خیلی‌ها را ترسونده را کاملن میدونی۱۳. آیا خبر داری از بی‌هویتی ما خیلی‌ها سفر‌ه‌شون رنگین‌تر شده؟۱۴. آیا ایرانی بی‌ریشه می‌تونه دلش برای خاک و آب و برق و همسایه‌اش بسوزد و کاری بکنه؟۱۵. ایرانی بی‌ریشه را چه به تمامیت ارضی و خاک و وطن؟۱۶.برای یک ایرانی بی‌ریشه اگر همه‌ی مردم از مشکلات سَقَط هم بشوند مهمه؟۱۷ اگر کشور تبدیل به ویران‌سرا بشه برای یک بی‌ریشه چه فرقی داره؟ ساقه و گلش را بر میدارد و در گلدان دیگری میکارد.۱۸. ایرانی بی‌ریشه چرا باید جان خودش را در تیری رها کند تا درفش کاویانی برجا باشد و خاک ایران پهناور؛ چرا؟ الهه گلکار الهه گلکار Fri, 05 Dec 2025 07:58:25 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%AD%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%84-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%B4-%D9%81%D9%84%D8%A7%DA%A9%D8%AA-fjiirokedxvt من چند سال پیش که داشتم با بچه‌ها انیمیشن می‌دیدم یک کارتون به اسم "ابری با احتمال بارش کوفته‌قلقلی" بود که خیلی جالب بود.ماجرای کارتون به صورت خیلی فشرده این بود که پسر نابغه‌ای که هیچ‌کس قبول و باورش نداشت تونست یک دستگاه بسازه که هر سفارش غذایی میداد، فورن اون دستگاه درست می‌کرد و مثل بارون روی سر مردم می‌بارید.تصور کنید دهنتون را صبح باز کنید و حلیم از آسمان بریزه تو دهنتون و برای ناهار کباب از آسمان بریزه و برای شام کوفته‌قلقلی. دیگه چی از خدا می‌خواهيد ؟به نظرتون مهیج نیست؟ خوب برای مردم اون شهر کارتونی هم شادی‌آفرین بود ولی سئوال: چرا بعد از یک مدتی که گذشت با اینکه حجم غذاها بزرگتر و مزه‌شون عالی‌تر شده بود دیگه زندگی قابل ادامه نبود؟ چرا وفور نعمت داشت نابودشان می‌کرد؟در یک حرکت مردم به سمت خونه‌ی پسر حمله می‌کنند و ازش خواستند دستگاه را خاموش کنه ولی پسر گفت دستگاه دیگه از من فرمون نمی‌گیره و بعد از کلی ماجرا و سفر دستگاه را نابود کرد.حتمن میگید ربطش با عنوان نوشته چیه؟ ابری با احتمال بارش فلاکت. پس اجازه می‌خواهم یک داستان تعریف کنم:وقتی دخترخردسالی بودم با گلها دوست بودم، با پروانه‌ها می‌دویدم و برای مورچه‌ها حرف می‌زدم و خیلی برای خودم خیالبافی می‌کردم اما در یک شب که اتفاقی از خواب پریدم رویاهم را از دست دادم و یک‌شبه بزرگ شدم.در آن‌شب از لای پتو مادرم را دیدم که در رخت‌خواب گریه میکنه و میگه عبداله با این همه بچه‌ی صغیر و کبیر چه کار کنیم اگه شهرها را صدام بزنه کجا بریم چی به اینا بدیم بخورند خیلی می‌ترسم.ابری با احتمال بارش،فلاکتآن‌شب گذشت بعد از آن، مامانم را می‌دیدم که از سحر با پدر و داداش بزرگم سر صف نون و روغن و شیر و دارو کمرشان خمیده شد، تا من و خواهرهایم بزرگ بشویم.بعد آن عمویم را دیدم که رشید رفت و در یک تابوت خالی برگشت.اما گذشت و جنگ دیگری شده بود جنگ آرامی برای پول. راه آسون برای کسبِ آن چه بود؟ محیط زیست. زمینی که برای حفظش رویاهایم گم شدند مادرم گریه کرد و در صف‌ها کمرش شکست و عمویم خونش را به پایش ریخت.ابتدا سدهایی ساخته شد که در ابتدا به نظر می‌آمد که نماد شکوه ملی و توسعه هستند با اینکه دلسوزان محیط زیست التماس می‌کردند کتاب نوشتند که این کار باعث خشک شدن تالاب‌ها و رودخانه‌هاست وسبب خشکسالی برای دهات‌های اطراف این رودخانه‌ها می‌شود و از همه بدتر توسعه شهرها را ایجاد می‌کند. اما هیچ گوشی نشنید.وقتی روستایی عزیز رودخانه‌اش خشک شد و آبی نه برای خودش و گاوش و زمینش نداشت به شهر آمد و با فلاکت گوشه‌ی بازار مشغول حمالی شد با یک تفاوت بزرگ اونجا در روستا کرامت و عزت‌نفسش و زمین و هویتش را جا گذاشت.شهرها بی در و پیکر شدند و آب‌رسانی به این غول بزرگ برای اینکه حاکمان خود را قورت ندهد روز و شب ادامه داشت به ظاهر وفور نعمت بود و ابری با بارش نعمت همه‌جا بود از ابر ماشین می‌بارید، خونه و انواع وسایل برقی مصرفی و مصرفی و باز هم مصرفی با رنگ و لعاب تبلیغات و رنگها و امیدها.روزی خبری آمد که خیر بی‌آبی و بی‌هوایی در راه است.مردم به سمت رودخانه‌ها رفتند و دیدند رودخانه به گل نشسته و هیچ درختی نمانده.ابری با احتمال بارش خوشبختی و مصرف همه‌ی آب‌ها و درختان و حتی هوای مردمان را بلعیده بود.این داستان داستان امروز ماست.اکنون زمان ماجراجویی ما در داستان خودمان هست برای خاکی که از بس شهید داده گلگونه.خاکی که میراث اجدادمان است .نمیدانم ولی اگر یک روز فرش زمین را از زیر پامون بکشیم منزل بعدی ما کجاست و آیا جایی هست به آنجا پناه ببریم و آیا راهمون میدهند؟ با خجالت ایران و خانه چه کنیم؟ الهه گلکار الهه گلکار Sun, 30 Nov 2025 09:59:54 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%A2%D9%84%D9%88%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%86-%DA%86%D9%87-ibe2d8f64k9f بچه‌ها شما را نمی‌دانم ولی واقعن من از این شرایط با ستوه آمدم.از دوشنبه بچه‌ها در تعطیلات هستند. از مصیبت‌های شاد که حتمن مطلعید یا احتمالن مثل من وسط گود هستید.شاد واقعن اسم اشتباهی برای اپلیکیشنی هست که موقعی که لازمش داری قطعه ویدئوها دانلود نمیشه و گاهن یک روز لازمه تا دانلود بشن.قراره کلاس‌ها ده تا دوازده برگزار بشه به زور بچه‌ها را بیدار و صبحانه میدم و می‌فرستمشون تا دوش بگیرند‌ بعد امیرعلی را باید آماده کنم تا بره کلاس بهبود اتیسم .غذای ظهرش را داخل کیف همراه سوپ می‌گذارم بعد باهاش باید کلنجار برم که لباس بپوشه یعنی خودش بپوشه. ۵ دفعه هم برای شوهر باید چای بریزم و او هم دائم شکایت کنه که سرش درد می‌کند و من همش سعی کنم باهاش همدردی کنم با اینکه اصلن همدردیم نمی‌آید و از شما چه پنهان میخوام سرش داد بزنم.وقتی امیرعلی را راهی می‌کنم باید بشینم سر کلاس حسین حاضریش را خودم می‌زنم. در حالی‌که خود دانش آموز دست از سر ایکس باکس برنمی‌داره چون به فینال رسیده.ساعت ده‌ونیمه و معلم هنوز آنلاین نشده و بعد عذر میاره که بیمار بوده. یک درخواست گروهی میده که نه صداش وصل میشه و نه صدای ما وصل میشه بعد کلی پیام قطعش میکنه و هممون بارو بندیل‌هامون را جمع می‌کنیم و می‌ریم سروش .دو صفحه پلی‌کپی ریاضی می‌فرسته و میگه تا ظهر برام بفرستید بعد انگار تازه به هوش می‌آید که شاید مجبور بشه جواب پیام‌ها را بده میگه و چند بار هم میگه اصلن لازم نیست برام بفرستید و من خودم جواب‌ها را می‌فرستم خودتون کنترل کنید و فوری غیب میشه.با هزاران خواهش و هندوانه زیر بغل امیر گذاشتن و در ادامه با جیغ و تهدید یک صفحه از پلی‌کپی را حل می‌کنه و من تازه متوجه میشم بچه جدول ضرب را هم یادش رفته و تو چه فلاکتی افتادم.مربی فوتبال حسین هم در واتساپ پیغام میده یک ساعت کلاس در زمین بازی برگزار میشه .از امیر اصرار و از پدرش انکار تا اینکه پدر به من میگه تو بچه را ببر من برش می‌گردونم و وقتی بچه را می‌برم خود مربی یک ساعت دیر می‌آید و من حسابی به صرف سرب و آلودگی مهمان میشم و تهوع می‌گیرم.مهدی که علی را می آره مجبور میشم با مهدی علی را در پارک و شهربازی بگردانیم تا کلاس حسین تمام بشه.و در راه برگشت بچه کلی سرفه می‌کند و من چند لیوان شیر می‌جوشنم و به خورد بچه و بقیه میدم البته با زور .شب هم آب ساختمان قطع میشه و کلی از ظرف‌ها و کارها می‌مونه برای صبح. برای همین ۴ صبح بیدار میشم تا کارها برای ظهر نمونه و آبها نره.دوستان این کیفیت زندگی من هست کیفیت زندگی‌مون از انسان‌های اولیه هم پایین‌تره، نیست؟ حداقل آنها هوای پاک و آب تمیز داشتند این حداقل را حتی ما نداریم.به خدا امروز که با حسین تو بحث بودم و بهش گفتم عزیزم هوا آلوده هست نباید در حیاط بری مریض بشی جمله‌ی تکان‌دهنده‌ای گفت:" مامان به من چه خودت یه کاریش کن."اولش فکر کردم چقدر بچه بیشعور و بیفکره و شرایطی که من توش به عنوان یک مادر گیر کردم را چرا درک نمی‌کنه؟بعدش که کمی حرفش را سبک سنگین کردم دیدم راست میگه. به اون چه که یک مشت مسئول بی‌عرضه کشور را تو وضعیتی قرار دادند که مردمانش و نسل آینده نه آبی و نه حتی هوایی برای نفس کشیدن داشته باشند.آیا پسر کوچک و عزیز من و شما دوست عزیزم باید تاوان سیاست‌های اشتباه را بدند خیلی براشون زود نیست؟ الهه گلکار الهه گلکار Fri, 28 Nov 2025 13:36:59 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%DB%8C%DA%A9-%D8%B3%DA%A9%D9%87-xtf3kdlxadkj چند روز پیش تو باشگاه داشتم تردمیل میزدم دو تا خانم هم کنار من مشغول بودند و من اتفاقی در جریان صحبت‌هاشون قرار گرفتم.یکی از خانمهایی که یکم پیرتر بود و با ریتم آرومی تو تردمیل راه میرفت به دوستش که تقریبن همسن بودند گفت " واقعن از راهنمایی‌های پسرت به شاهین ممنونم . من اصلن باورم هم نميشد یک طوری روی شاهین کار کنه که بتونه با احساساتی کردن و این رمانتیک‌بازی‌های مسخره و اینا دختره را متقاعد کنه که با یک سکه و هزار شاخه گل بیاید سر سفره عقد.خانم همراهش هم خنده‌اش گرفت به خدا اصلن به شاهین با اون سابقه‌ی الواطی گریش می‌اومد بگه من خیلی متجددم و به این اراجیف اعتقاد ندارم. تو ببین پسرم چه چرچیلیه.بعد گویا لحنش یکم غمگین شده باشد گفت عزیز شنیدم طلاق گرفتن! قضیه‌ی طلاق چطور پیش آمد؟به خدا من هم نفهمیدم مثل اینکه شاهین یک بار که کافه ميرند به نازی میگه من آنقدر از دخترهایی که فقط آویزون هستند بدم می‌آید که می‌آیند می‌خورند و در آخر همه‌چیز را گردن پسر میندازن و عین خیالشون هم نیست.نازی بلند میشه از پشت میز و میگه نکنه منظورت اینه که من میز را حساب کنم؟ حالیت نیست ما عقد کردیم دیونه. خوب توقع رابطه و کوفت و برو بیا داری، فقط دستت به جیبت نمیرسه.از اینجا ماجراها تازه شروع شد بعد مادر نازی به من زنگ زد و کلی گله از شاهین. البته که من از خجالتش در اومدم گفتم اونموقع که تا خرخره می‌خوردید و هدیه می‌گرفتید لال بودید الان زبون درآورید.دوستش زد روی شونه‌اش و گفت خدا خفت نکنه قشنگ گِل مالیدی تو رابطه‌ی بچه‌ات.زنه که دیگه به نفس زدن افتاده بود از تردمیل پایین اومد و گفت تو دیگه این‌طور نگو تو این قضیه من هیچ‌کاره بودم . شاهین هم همین رو بهم گفت .اصلن دختره دلش رو زده بود دختره‌ی ایکبیری با اون قیافه‌‌ی عملیش. همش دنبال پول خانواده ما بودند برای همین کوتاه می‌اومدند.زنه یه آه طولانی کشید و گفت دیشب پارتی طلاقشون را گرفتیم یک کیک گرفتیم و دوستای مجردی شاهین کلی مسخره بازی درآوردند اما شاهین بیشعور دلش هنوز دنبال زن و زندگیه می‌شناسمش.دوستش که گویا هنوز خیلی کنجکاو بود گفت دست نازی به چیزی رسید؟ زنه با یک لحن بدی گفت چون خانم دیگه باکره نبود همون یک سکه مهریه‌اش را با پول هزار شاخه گل گذاشتیم داخل یه پاکت، پرت کردیم جلوش.دوستش گفت دستتون درد نکنه و این را با لحن مسخره‌ای گفت.زنه گفت ولش کن از اولم به دلم نشسته‌بود خودت می‌دونی که چشمم دنبال شایلین دختر چشم سیاه‌تو از اول بود.زنه سریع لحن صحبتش عوض شد و محکم گفت می‌دونی که شایلین قصد ازدواج نداره . بعدش هم عزیز در جریان باش من به همه‌ی خواستگارهاش گفتم زیر هزارتا سکه اصلن حرفش هم نزنند می‌دونی که من خیلی معتقدم و خنده‌ی بلندی زد و دور شد. الهه گلکار الهه گلکار Thu, 20 Nov 2025 11:27:02 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D9%86%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%85-jzf6jc3g2dcf نگرانی‌هایم زیاد استاز بی‌برنامه‌ریزی‌هایی که اسیرش هستم از کارهایی که جلو نمی‌روند .از خصایل زشتی که گاهی از درونم سردرمی‌آورند و مرا می‌ترسانند.از جلسات روانکاوی و ریخته شدن روانم روی کاغذ زنی غریبه در کسوت یک روانکاو.از کتاب‌هایی که زیادند و من نمی‌دانم بر جلد کدامیک سوار شوم و کدامینشان مرا به خانه امن می‌رساند.از اخبار و حس یک جنگ تازه و ویرانی سرزمین مادری‌ام و بی خانمان شدن همه.از کودکی تمام نشدنی پسر اتیسم عزیزم و عروسک خرگوش کوچکی که گوشه اتاق است .از نوجوانی به خواب رفته در شوهرم که رهایش نمی‌کند.از گیجی پسر ده‌ساله‌ام و نفرتش از درس و مدرسه و عشقش به توپ و بازی.از خودم که مصداق شعر "ای که پنجاه رفتی و در خوابی مگر این ۵ روز را دریابی." شدم.[البته ۵۰ ساله نیستم اما چه فرقی دارد.]از بابت شما نویسندگان و دوستان عزیز نگرانم که در دنیا جز تنهاترین‌ها هستید و درد دانستن از پا انداخته‌تان کرده.و نگرانم از بابت جهانی که چون ذرات شسته‌شده در سیل در آن روانیم و مجالی به ما برای تغیر مسیر نمی‌دهد. الهه گلکار الهه گلکار Sat, 15 Nov 2025 15:24:14 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%AF%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B9%D9%82%D8%A8-%D8%A8%D9%87-%D8%B9%D8%B1%D9%88%D8%B3%DB%8C-xkdhxrwv2mvz "عروس چقدر قشنگه ایشاله مبارکش باد دوماد مبارکش باد" وای خدا دست از سر این آهنگ بر نمی‌دارند این غرغر من بود در حالی‌که داشتم تو اتاق تعویض لباس تالار با زیپ یک دامن کلنجار می‌رفتم و می‌دونید چی شد زیپ خراب شد و عملن آبروم داشت بر باد می‌رفت.بغض کردم و دامن را پرت کردم و فحشی به نامزدم دادم که اصلن چرا باید من را به عروسی یک غریبه می‌برد و از خجالتی بودنم سوء‌استفاده می‌کرد.شلوار جین را پا کردم و گوشه‌ی اتاق چمباتمه زدم . چند دقیقه نگذشته بود که صدای گریه اواَ اواَ نوزادی من را به خودم آورد صدای دیجی بلند بود و تقریبن همه وسط سالن بودند جز من و یک خانم جوان که داشت نوزادش را شیر می‌داد کسی در اتاق نبود .زن با دیدن قیافه‌ی پکر و بلوز بافت و شلوارم گفت مشکلی هست؟ چرا لباست را عوض نمی‌کنی؟ تو دلم گفتم فضولیش به تو نیامده. اما خودم را در ظاهر جمع و جور کردم و دامن را بالا بردم و به زیپ اشاره کردم خیلی تیز بود، نگاهی کرد و گفت هنوز خدارا شکر کن. من که روز عروسی لباسم پاره شد. از حرفش تعجب کردم و سرم را تکان دادم و گفتم چی ؟گفت داستانش مفصله. من فورن گفتم من خوره‌ی داستانم و اینجا غریبم. عروسی دوست شوهرمه و هیچ‌‌کس من را نمی‌شناسه . زن که خودش را ناهید معرفی کرد گفت باشه ولی بلند شو تا بریم سالن تا یکم خوردنی بخوریم و خوش باشیم . دور میز تعریف می‌کنم. من با همان شلوار لی و بلوز بافتنی دنبال ناهید راه افتادم .من یکم موز و آب پرتقال خوردم و با بچه‌ی ناهید بازی کردم وقتی ناهید گفت من هم غریبه‌ام کمی آرامتر شدم . شما هم داماد از دوستای شوهرته؟ گفت نه داماد مکانیک ماشینمون عروسیمونه.خنده‌ام گرفت ببخشید آخه کسی عروسی مکانیک ماشینش دعوت نمیشه مگه اینکه ماشین شما روح داشته باشه.ناهید دخترش را تو کری ایر گذاشت و گفت پس بذار بگم.شوهر من از یک خانواده‌ی پولدار و پرافاده بودند. من و محمد سر چند پروژه‌ی شهرسازی مشترکن با هم کار کرده‌بودیم و میدونستم چقدر عاشقمه.وقتی خواستگاری من اومدند بابام گفت فقط یک شرط دارم داماد باید یک پیکان مدل پایین و پاخورده بخره و تا روز عروسی همیشه سوار اون ماشین باشه .عروس را هم با اون ماشین به حجله ببره.ناهید گفت همه تعجب کردند محمد یک بنز داشت و اصلن یک پیوند احساسی عجیبی با ماشینش داشت .محمد و خانواده اش جا خوردند و خیلی تلاش کردند تا به شوخی یا حتی کمی طعنه پدر را منصرف کنند اما بابا روی حرفش ماند.بعد از کلی حرف و حدیث محمد شرط بابا را قبول کرد و روز عقد یک پیکان مدل ۵۰ خسته و کارکرده را به پدرم به عنوان راه بله نشون داد.ناهید یک دفعه انگار یاد خاطره‌ای افتاده باشه خندید و گفت روزی که می‌خواست برای اولین بار با اون ماشین شرکت بره به من زنگ زد، گفت ناهید من اگه با این لگن شرکت برم همه فکر می‌کنند داریم ورشکست می‌شیم و در حالی‌که صداش بم شده بود گفت چه‌گلی به سرم کنم؟ من هم بهش پیشنهاد کردم حقیقت را به دوستاش بگه. کمی مقاومت کرد ولی بهترین راه همین بود.خودش بهم گفت خیلی‌ها که باهاش صمیمی‌تر بودند دستش انداختند و لقب زن ذلیل هم کاملن برازنده ‌ی محمد بود از دید همه‌ی کارکنان شرکت.مشکلات فنی ماشین یکی از بزگترین دردسرهای همیشگی بود. ماشین ضبط نداشت بخاری نداشت و خیلی وقت‌ها برای گرم‌شدن باید پتوی مسافرتی و فلاسک چای تو ماشین میذاشتیم. ولی بگم تجربه‌‌های بانمکی هم گاهی پیش می‌اومد.عروس که وارد مجلس شد با اون لباس دنباله دار قشنگ، من و ناهید هم بلند شدیم و تبریک گفتیم و دست‌ زدیم.ناهید به من گفت تصور کن وقتی عروس وارد مجلس می‌شد و دنباله‌‌ی لباسش پاره شده بود ولباسش گلی و خیس بود واکنش حضار چی بود؟ گفتم من که می‌خندیدم ولی ناهید گفت ولی فکر نمی‌کنم عروس می‌خندید چون خودم تجربه‌اش را دارم. گفتم وای چطور میشه؟گفت پیکان مدل ۵۰ پدرِ من و محمد را در آورده بود همه‌جا خراب می‌شد تو خیابان، تو اتوبان، زمان خرید و از همه بدتر استارتش بود. خیلی وقت‌ها برای استارت اولش باید یک جمعیتی از کارمندهای شرکت بسیج می‌شدند و ماشین را هل می‌دادند و می‌دونی بعدش تقریبن تا یک ساعت باید فقط ساکت می‌موندم تا محمد آروم بشه و حسابی فحش بده و عربده بکشه.به خاطر همین محمد خیلی زود می‌خواست بساط عروسی بپا بشه تا از زیر این شرط بیرون بیاد. بالاخره روز عروسی اومد وسط دیماه . هوا خیلی سرد بود و بخاری ماشین خراب بود.من با وجود لباس کاملن پوشیده‌ و کاپشن عروس؛ عین بید می‌لرزیدم محمد هم شرایطش شبیه من بود. ماشین به خواست خدا اول صبح راحت استارت خورده بود و تا سه خوان آرایشگاه رفتن داماد و گرفتن دسته‌گل و آمدن دنبال من ماشین آبروداری کرده بود.من سریع پرسیدم ماشین را تزئین هم کردید؟ ناهید لیوان چایش را زمین گذاشت و گفت نه؛ حداقل اینطوری به نظر نوستالژیک‌ می آمد.اما ماجرا از وقتی شروع شد که از آتلیه بیرون اومدیم و بارون گرفت. من سریع سوار ماشین شدم و دستام را بهم مالیدم محمد سوئیچ را که چرخوند صدایی نیامد دوباره و دوباره ولی بی‌فایده. ماشین هُل می‌خواست هوا نیمه تاریک و سرد و همه داشتند تو یک سوراخ به خاطر بارون قایم می‌شدند.محمد با اون لباس گرون و اون غرور خاصش از ماشین پیاده شد و با یک سر پایین دنبال نفر بود که پیدا کنه تا ماشین را هل بدهند.آخر سر دو نفر بیشتر تو اون کوچه‌ی خلوت پیدا نشد و با اون دونفر کار پیش نمی‌رفت . محمد یک دستش به فرمون و با یک دستش ماشین را هل می‌داد و دونفر دیگر هم که کم سن بودند تلاش می‌کردند اما بی‌فایده. تا که یکی گفت عروس هم پیاده بشه و کمک کنه شاید ماشین راه بیفته.محمد اول خیلی عصبی شد و گفت نمیشه لباسش کثیف میشه. ولی من بهش فرصت ندادم و از ماشین پیاده شدم و دنباله لباس را تو دستم گرفتم و پشت ماشین رفتم و ماشین را هل دادم.بعد از کلی تقلا من و پسرها صدایی از ماشین بلند شد ماشین استارت زد همه خوشحال شدیم من خیلی تشکر کردم اما وقتی به خودم نگاه کردم دنباله لباس که از دستم لحظات آخر افتاده بود، خیس و گلی و کثیف و پاره شده بود.لباس‌های محمد هم خیس و گلی بودند ماشین حرکت کرد ولی هر یک ربع مثل اینکه عطسه کنه به بالا پرت می‌شدیم و سرمون به سقف می‌خورد. البته کاملن به من حق میدی که در اون شرایط من قید فکر کردن به تاج و خرابی مدل موهام را کاملن زده بودم و صد البته آرایشم را هم.با هزار بدبختی به تالار رسیدیم و وقتی مهمان‌ها ما را تو اون وضعیت دیدند بعضی‌هاشون مثل خانواده من و محمد عصبی و ناراحت و گیج شده بودند و یک سری هم خندیدند.برای محمد از خونه یک دست لباس آوردند اما کار برای من سخت‌تر بود خواهرم لباس ماکسی سفیدش را به من داد و خودش مانتو و شلوارش را تن زد و مدل موهام را کاملن عوض کردند و دورم ریختند و کمی برام تجدید آرایش کردند.من گفتم با داماد امشب چطوری آشنا شدید؟ناهید دخترش نورا را بلند کرد و پستونک تو دهنش گذاشت و گفت داماد امشب از نیروهای خدماتی تالار بود وقتی ماجرا را فهمید چون قبلا مکانیکی داشت و مکانیک پیکان را بلد بود تمام مدت جشن مشغول رسیدگی به ماشین شد تا بتونه این ماشین، عروس را به حجله برسونه و شرط بابام تموم بشه.خنده‌ام گرفت و یک نارنگی را تو دستم بالا و پایین کردم و گفتم قول میدم صبح عروسی شوهرت ماشین را آتش زد.ناهید خندید و گفت می‌خواست این کار را بکنه ولی یک کار بهتر کرد .ناهید بلند شد و سمت یکی از پنجره‌های تالار رفت من هم دنبالش راه افتادم. سمت من چرخید و گفت بیا اینجا را نگاه کن. نگاهی به پایین کردم. پیکان سفید قدیمی گل‌کاری شده‌ای مثل یک عروس پیر در بین اون همه ماشین نو چشمک می‌زد. گفتم وای چی شد؟ گفت همین که می‌بینی و خندید و با دخترش از من دور شد.# دنده عقب با اتو ابزارداشتم تو اتاق تعویض لباس تو تالار لباسم را عوض می‌کردم و الهه گلکار الهه گلکار Mon, 10 Nov 2025 10:11:19 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%87%DA%AF%D8%B0%D8%B1-jucvs3mas2jf آن‌که می‌گوید می‌بخشم و چیزی نمی‌ستانم یقین بیش از استحقاق خویش می‌ستاند.هر‌گاه قلم خویش را تراشیدم. او نیز مرا تراشید.باری از خدای خویش پرسیدم تو کجایی؟ گفت: تو خود کجایی؟چرا می‌نویسم؟ تا خویشتن را در من ببینی و من خویشتن را در تو.آتش در دل، بِه از اشکی در چشم.شتر لنگید،شتربان فلج شد.می‌توانی مرا بکشی اما انتقام من را کسی جز تو نخواهد گرفت.به راستی نمی‌دانم من کشتزار موش را نابود می‌کنم یا موش کشتزار من را.دروغ دامی است که جز دروغ‌گو را شکار نمی‌کند.خواننده به اندازه‌ای از کتاب می‌خواند که کتاب از او می‌خواند.هر نفرین کننده‌‌ای نفرین شده‌ی نفرین خودش است.روزی که به همسایه خود پشیزی قرض می‌دهی و خود را بدهکار و همسایه را طلب‌کار بدانی، آن روز است که بسان انسان زیستی.نیاموزاند آن‌که نیاموخت و نیاموخت آنکه آموخته نشده.خزانه‌دار خود خزانه‌ای است تهی.آیا آتش را زبانه‌هایی است و آب را نه؟لانه‌ی ناامیدی ، آرزوست.همسایه است کسی که همسایه‌ی قلبش شدی.ابر دریای شناوری در آسمان نیست؟آن‌چه از سخنانم در‌می‌یابی از آنِ توست و آن‌چه در نمی‌یابی از آنِ دیگری.درختان شعرِ زمین‌اَند.از فردای خویش برای امروزت ره‌توشه ای برگیر.شکیبا باش، زیرا کوچک‌ترین غم‌های تو، بزرگترین غم‌های هستی است.تو را چه معلوم، که آن‌چه با چشمان خود می‌بینی سراب است بعد سرابی.چگونه می‌شناسی عیبی را که در وجودت نیست؟خیانت جنین سقط‌شده‌ی امانت است.هجر یاران، دیدار است و دیدار دشمنان، هجران.چه بسا معبدی که بیش از معبودش ستایش شود‌.زمین تشنه و ابر بارننده، چه پیوند استواری است بین آسمان و زمین.طناب‌ِ دار، طنابِ در و طناب‌های خیمه، آیا همه تنها طناب‌اند؟روباه در بیشه شیران هم که خوابید صبح روباه بود.هر رُمانی که پایانش، آغازش نباشد، رمان ابتری است.آزادی عطائی از فرادست است و نه غنیمتی از فرودست.هرگاه از زشتی‌های دیگران چشم‌پوشی کردم، زشتی‌هایم نیز از من چشم‌پوشی کردند.بخواب تا آرام گیری و برخیز تا آرام گردانی.زمین نردبان آسمان است.رویاهای شبانه، هشیاری چیزی است که در روز در تو به خواب رفته است.سنگین‌ترین کلاه، تاج است.گزین جملات بالا از استاد " میخائیل نعیمه " و ترجمه زیبای اقای صالح بوعذار "از کتاب "تاکستانی در رهگذر "برایتان جمع‌آوری کردم، من خودم خیلی مجموعه‌اش را دوست دارم و برایم ارزشمند است. تقدیم به نگاهتان. الهه گلکار الهه گلکار Sun, 02 Nov 2025 10:06:27 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AA%DB%8C-sorz124ngj5g دوستان عزیزم سلامچقدر دلم می‌خواهد همه‌ی شما سالم و سلامت باشید.یادمه مادرم همیشه می‌گفت عزیز بزرگترین دعا آرزوی سلامتی است. بعد منی که کمی سرم بوی قرمه سبزی می‌داد می‌گفتم نه پولداری و آزادی و شهرت از همه بهتره.بیچاره مادرم نگاهی می‌کرد و شروع می‌کرد به بافتن موهای بلندم و می‌گفت:" فکر کن الهه جون تو برای پختن غذا همه‌‌ی موادش را داری از گوشت بگیر تا حبوبات و برنج و روغن، ولی قابلمه نداری اجاق نداری، آیا میشه کاری کرد؟این عصرونه را هم بخورید تا سالم‌تر باشید.سلامتی قابلمه و اجاق است برای بقیه آرزوهات.امروز که دائم از ویزیت این دکتر به آن دکتر در راهم، می‌فهمم که گویا قابلمه‌ی سلامتی لحیم‌کاری می‌خواهد و مادرم چه می‌گفت و من غافل نمی‌دانستم.برای همین برای همه‌ی شما سلامتی جسم و روح و روان را لحظه به لحظه آرزو می‌کنم. الهه گلکار الهه گلکار Sun, 02 Nov 2025 08:03:08 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D9%85%D9%84%D9%87-a5yijbqujejq عزیزان امروز دوست دارم از کتاب حکمت‌ها از" دوک دو لاروشفوکو" گزین‌‌جمله‌هایی را خدمت‌تون تحریر کنم.احساسات تنها خطیبانی هستند که همراه قدرت اغوا دارند .احساسات اغلب ضد خود را می‌سازند گاه بخل زاینده‌ی بخشش است.صبر بر خوشبختی فضایل برتری می‌خواهد تا شکیب بر شوربختی.اگر خود بی‌عیب بودیم از مشاهده‌ی عیوب دیگران چنین لذت نمی‌بردیم.عشق حقیقی به ظهور ارواح می‌ماند همه از آن می‌گویند اما اندک کسی آن را دیده.از اقسام عشوه یکی اظهار مبری بودن از آنست.در سودای زندکی معایب ما بیش از محاسن پسند افتاد.نپذیرفتن مدح‌ها میل به دوباره مدح شدن است‌.آنکه اصلن دیوانگی نکرده چندان عاقل نیست.فرمان نپذیرفتن آسان‌تر از قانون راندن است.فضایل چنان در طمع محو می‌شوند که رودها در دریا.چند گزین جمله از" فرناندز پسوا" از کتاب" رویا دیدن در بیداری" هم خالی از لطف نیست.بر لب‌‌هایم جای بوسه‌های قبلی است بر دستمالم جای اشک‌های وداع.به اندازه‌ی کسی که معما حل می‌کند به زندگی علاقه‌مندم.کِی از بیداری، بیدار می‌شوم.چه زود می‌گذرد، تمام آن‌چه می‌گذرد.چیست زندگی؟ آفتاب‌های مختصر و خواب.خستگیِ خشن و بی‌اندازه‌یِ بودن.شاعری بلندپروازی من نیست، روشم برای دنیا را دیدن است.بدون خود در خودم ؛ اینگونه بودن خسته‌ام کرده.چند جمله‌ی رنگین از "هرمز انصاری" از کتاب "فاقد نیستیم واقف نیستیم".۴۰ سال پیش چقدر دلم می‌خواست آن‌سر، روی این تن باشد و حالا، چقدر دلم می‌خواهد این سر روی آن تن باشد.شکست ناپذیر نداریم; اما شکست‌شکن چِرا.وقتی بفهمی می‌توانی،عمل‌ کنی؛ وقتی‌ است که می‌توانی بگویی.اگر تغیر را بفهمی، دل به آنچه" هست" نمی‌بندی.غم خوردن همان فکر کردن نیست؛ اولی تو را تحلیل می‌برد، دومی مسئله را.شجاعت در من فطری نبوده؛ فکری بوده.تو باید به عنوان اعتبار دهی، نه عنوان به تو.آغوش زشت‌ترین آدمی که می‌تواند تو را دوست داشته باشد، بسیار پر لذت‌تر از آغوش زیباترین زیبارویی است که نمی‌خواهد تو را دوست بدارد.مسخه‌ی،ک الهه گلکار الهه گلکار Wed, 22 Oct 2025 14:15:35 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D8%B9%D8%B4%D9%82%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%AA-uglqetechelr نوجوان بودم که عاشق شدم اویل نوجوانی در سن سیزده سالگی.هیچ عشقی به عشق دوران نوجوانی نمی‌رسد. گویا اولین شکوفه‌ی درخت بلوغت را می‌چینی.بلوغ حرارتی به تو هبه کرده که خودت و همه را می‌تواند در آتشش بسوزاند.دوست داری عشقت فقط به تو توجه کند و به خاطر تو از همه متنفر شود و تو مرکز ثقل دنیای او شوی.زیبایی‌هایت را به او نشان می‌دهی موهایت را افشون می‌کنی و هر حجابی را که بین تو و عشقت فاصله بیندازد حتی اگر هزار متن مقدس وپیامبران بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده بیمش داده باشند را می‌دری و پاره می‌کنی.هیچ حجابی توجیهی در برابر تمنای دلت ندارد.تو اولین مبعوث عشق سرزمین وجود خودتی.ولی عاشق زود کسل می‌شود هوای باز می‌خواهد. عاشق، شیطنت‌های خودش را طالب است.کم‌کم محاسبات و اعداد پیش می‌آیند.کم‌کم رنگ‌های دیگر خودنمایی می‌کنند.چشمانی دیگر هم هستند که اگر خمار کنند از چشم تو دلبرتر می‌شوند.دستانی گرم‌تر از تو هم همیشه هست.لبانی سرخ‌تر از لبان تو.بوسه‌هایی گرم‌تر از بوسه‌های تو.چشمانی تب‌دارتر از چشمان‌ نمناک‌ تو.و عاشق گریزان از تو می‌گریزد و قبل از رفتن دیواری از باورها در تو می‌سازد.تو کافی نیستی. از تو زیباتر همیشه پیدا می‌شود. از تو گرم‌تر بسیارند.و تو مقابل این دیوار می‌ایستی‌‌.و سئوال تمام عمرت می‌شود که چرا چرا چرا او رهایت کرد؟و از خودت متنفر می‌شوی و اگر در ادامه کسی عاشقت می‌شد و یا عاشق کسی می‌شدی چنان ترس بر تو غالب می‌شد که دنبال یک سوراخ موش می‌گشتی تا گم‌وگور شوی.و تا آن عشق را در خاک باورهایت دفن نمی‌کردی آرامش نداشتی.دیگر دنبال عشق نه در فامیل و همسایه و همکلاسی و همکار نبودی . عشق در خیالات کار بی‌ضررتری است.دنبال راز عشق در کتاب‌ها بودی به اسکارلت اوهارا حسادت می‌کردی، و از یک طرف برایش احترام قائل بودی چون او قدرتی داشت که تو نداشتی. در بلندی‌های بادگیر از کاترین بدت می‌آمد که هیرکلیف را تنها گذاشت.و در غرور و تعصب پا به پای مری گریه می‌کردی.چیزی که پس از رفتنش در من جا موند حفره‌ای از بی‌اعتمادی بود. حفره‌ای که عزت نفسم در آن چال شد.من عزت نفسم را مدت‌ها از دست دادم از دست خودم عصبانی میشدم موهایم را پریشون می‌کردم و می‌گفتم چرا زودتر نفهمیدم که دارم بازی می‌خورم؟ چرا کسی به من هشدار نداد؟ چرا دوستم نداشت؟ چه چیزی در من بود که او دوست نداشت؟ شاید اگر مثل دوست دختر جدیدش چشمان سیاه و موهای بلند پرکلاغی داشتم رهایم نمی‌کرد.من هنوز نوجوان بودم ولی با خودم عهد بستم که تا آخر عمر تلاش کنم تا مطمئن نشدم که کسی واقعن من را دوست دارد و عاشقم هست گول احساسم را نخورد .# سه_ فصل_ عشق الهه گلکار الهه گلکار Wed, 15 Oct 2025 23:07:59 +0330 https://virgool.io/@m_35664313/%D9%BE%D8%B1%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C-%D8%B4%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%87-zjjffmkwnuqa دوستان سلامبعد از کلی خلاصه کتاب به خودم حق میدهم یکم پراکنده‌گویی شبانه داشته باشم .خوب هر کی دیگر تو شرایط من باشه هم ممکنه از دست ذهنش کلافه باشه.چون من گاهی چنان جمع اضداد میشم که خودم برای خودم غریبه میشوم.گاهی دوست دارم نماز بخوانم بعد دلم میخواهد فحش بدهم و کفر بگم. بعدش دلم هوای حرم امام رضا را می‌کند ولی،بعدش دلم یک مجلس رقص می‌خواهد تا سماع کنم. بعد دلم کتاب می‌خواهد اما یک دل هم فیلم ابکی ترکی می‌خواد.دل بسیار بد قلق است. از طرفی باید دیگر بشناسمش ولی نه انگار مال کس یا کسان بسیار دیگر بوده و شناختش خیلی دشوار.مثلن گاهی که فکر می‌کنم هیچ شباهتی بین کسانی که عاشق شده‌ام نبوده. یک بار عاشق یک فوتبالیست خارجی، بعد عاشق یک روحانی. بعد عاشق یک خواننده کمی بعدترش عاشق یک مداح، بدون اینکه دیده باشمش. باورم نمی‌شود که عاشق بداخلاق‌ترین و کثیف‌ترین استادمون هم بودم، ولی در عوض عاشق یک شاعر پاک و دریادل هم شدم.چه کسی میتونه ادعا کنه که این دل و روح دست نخورده است فکر کنم اونجایی که عاشق یک روحانی شدم مربوط به قسمتی از گذشته روحی‌ام بوده که من در دوران قاجار با یک گیره روسری و چادر چاخچول از کنار یک روحانی چهارشونه که مردانگی‌اش مثل عطر اطرافش را احاطه کرده بود رد می‌شدم و با خودم می‌گفتم: ایکاش فقط نظری.یا شاید وقتی عاشق اون استاد با آن جذبه صدا و بدجنسی در نمره ندادن به دخترها بودم به خاطره‌ی آن استاد در حافظه‌ی دورم مربوط بوده. شاید یک روزی روح این استاد در روزگاران قدیم در قالب یک دانشجو در خونه بابام آب حوض برای کمک به اموراتش میکشیده و از قضا من عاشقش شدم. ولی اون هم حسابی عقده پراکنی کرده و فقط منو بی آبرو کرده و بی‌خبر گم و گو شده شاید بعدش هم خانواده من را به یک زن‌مرده شوهر دادند.شاید هم اونجا که عاشق فوتبالیست خارجی چشم آبی شدم مربوط به قسمتی از زندگی روحم بوده که تو اروپا زندگی کرده و اونجا تو عرشه کشتی وقتی مردهای جوان داشتند بنای این بازی را می‌گذاشتند من هم از پشت اون کلاه و لباس توری سفیدم اون مرد شلوارک پوش چشم آبی را برانداز می‌کردم و در دل آرزویش را می‌کردم.راستی اگر این‌طور باشد چرا باید رنج این گردش روح بی‌قرارم را امروز من پس بدهم. چرا یک شبهایی بی‌قرار بیدار می‌شوم و برای گناه نابخشودنی خود زجه می‌زنم و بعد صبح می‌گویم ببین از تو گوسفندتر و سربزیرتر هم مگه داریم؟ بعد خودم هم از احوالاتم می‌ترسم، پس برای چه آنقدر گریه کردم؟من چه گناهی کردم، که می‌ترسم؟ در چه نقطه‌ای از تاریخ چه کار کثیفی کردم ؟ نکند من یک زمانی زنی هرزه بودم و اگر نه؛ چرا انقدر گاهی آنقدر از بدگویی پشت‌سر یک زن بدکاره ناراحت می‌شوم و آن را بی‌انصافی می‌دانم؟ نمی‌دانم؛ شاید هم یک فمینیست یا دکتر زنان بودم.میشه فرض کرد در تاریخ روحم در کالبد یک مرد جنگجو رفته. چون گاهی از بعضی خانم‌هایی که خیلی جسور و با عزت نفس هستند خوشم میاید. شاید به این دلیل که در یکی از جنگهایم زنی آزاده و جسور با شجاعت آب دهن بر چشمان بیمار من تف و من را بیشتر عاشق خود کرده.یک بار به یک دوست هذیان های روحی ام را گفتم دیدم او دیوانه‌تر از من است. قسم خورد که با دیدن فیلم "پس از باران" دچار خوابهای پریشان شده و بارها حس کرده که در زندگی قبلی یک‌بار مصائب خانوم کوچیک را کشیده است.من هم بهش یک رازی را گفتم؛ من وقتی داشتم قمارباز را می‌خواندم آنقدر ناراحت شدم که تو کتابخانه همه فکر کردند لرز دارم و به خود می‌لرزیدم چون من کاملن مرد را درکش می‌کردم و انگار خودم آخرین سکه‌ی صدقه را قمار می‌کنم.یا در" بلندی‌های بادگیر" شخصیت خودم را کاملن به منفعلی و گیجی کاترین نزدیک دیدم و شوهرم را خیلی شبیه هیت کلیف می‌بینم.یا واقعن چرا من از اسکارلت در بادرفته باید عقده داشته باشم مگر یک شخصیت کتابی و جعلی نیست ولی انگار به اندازه‌ی یک عمر پدرکشتگی پشت ماجراست.دوستم می‌گوید وقتی عاشق یک بچه آخوند جذاب شدم یاد مگی در پرنده خارزار افتادم و دیدم چقدر من و او شباهت‌های احساسی زیادی داریم و این کمی من را ترساند.من واقعن گیجم. مست نکرده گیجم. وقتی به مصائب زندگی اکنون فکر می‌کنم می‌گویم شاید صد ساله دیگر شبی دختری به اسم الهه که فقط بیست سالش است یا کمتر، نصف شبی بیدار شود و فکر کند چرا انقدر پسرهایش اذیتش می‌کنند بعد با خودش بگوید کدوم پسر؟یا زنی وقتی از کنار کاردرمانی رد می‌شود با اینکه پسرش را از کلاسهای تیزهوشان برمی‌گرداند احساس کند عمری کفش در این کاردرمانیها پاره کرده ولی دلیلش را نمی‌داند.شاید هزاران سال بعد ملتی بعد کلی گرانی و بدبختی به خودشان بگویند احساس می‌کنیم در تاریخ یک گروهی هم شبیه ما بوده . شاید هم ما احساس می‌کنیم شبیه یک فلک زده‌هایی در گذشته هستیم و شاید ادامه روح دسته جمعی آنهاییم.شما چی؟ از این فکرها سراغتون اومده یا نه؟ اگر اره خیلی دوست دارم ببینم کدومتون تا حالا فکر کردید شرلوک هلمز یا هری پاتر هستید؟ الهه گلکار الهه گلکار Sun, 21 Sep 2025 03:05:08 +0330