https://virgool.io/feed/@m_36713858 بوی خاک می‌دهم و دلخوشم به مه یا باران fa 2026-04-14 08:00:19 https://files.virgool.io/upload/users/4799460/avatar/TKxeL2.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_36713858 https://virgool.io/posts/%D8%B3%D9%88%DA%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%B7-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1%D9%86%D8%A7%D8%B1%D9%86%D8%AC-oppyypqnuh6z پرتقالِ رسیده از روی درخت افتاد. جهان از حرکت ایستاد و یک نفر از شمارش آدم‌های دنیا کم شد. همیشه می‌گفت اگر رفتم رفتنم را با اشک بدرقه نکنید؛ شاد بمانید. وقتی که رسیدیم، حیاط خانه عمه لبریز از بوی بهارنارنجِ باران‌خورده بود. آنچه از آسمان می‌ریخت باران نبود، «وارش» بود؛ نمدار و بی‌صدا. این تفاوت در باریدن را در همان اولین روزهایی که عروس یک مرد شمالی شدم، یاد گرفتم. او تنها یک شوهرعمه یا فامیلی دور و بی‌تفاوت نبود؛ جایگاهش مثل ریشه‌های همان درختان حیاط، نزدیک بود.زمان برای او قاعده‌ای تخلف‌ناپذیر داشت. زمان خواب، بیداری، غذا خوردن، حل کردن جدول، تماشای اخبار، بیرون رفتن و تیمار درختان حیاط؛ همه‌چیز باید روی مداری منظم می‌چرخید. به جز یک چیز؛ خندیدنش رها و بی‌قاعده بود و همین خنده‌های بی‌مرز بود که چارچوب‌های دیگر را برای ما نرم و خواستنی می‌کرد.هوای آن روز، برخلاف لبخندِ معمول بهار، سرد جلوه می‌کرد و غافلگیرمان کرده بود. در بهارخواب نشسته بودم و به جمعیت سیاه‌پوشی که هر لحظه موج می‌گرفت، نگاه می‌کردم. تاب فلزی حیاط، مثل قلبی از کار افتاده بی‌حرکت بود و این بار، تنها پارچه سیاه ترحیم بود که روی دیوار در باد تکان می‌خورد. خیالم پر کشید به اولین روزی که برای عیددیدنی پا به این خانه گذاشته بودیم. محو تماشای خانه‌ای شده بودم که انگار از دل آرزوهایم بیرون آمده بود؛ عمارتی میان آغوش باغ، با بهارخوابی دلفریب. آن روز روی تاب نشسته بودم و با پرتوهای آفتاب که روی صورتم می‌رقصیدند، بازی می‌کردم. درختان نارنج و پرتقال بالای سرم سایه گسترده بودند. در دل می‌گفتم کاش این تکه از بهشت برای من بود. کاش من جای این زن و مرد بودم که خشت به خشتِ این خانه را با خاطره چیده‌اند و حالا، میزبان بچه‌ها و نوه‌هایشان هستند.صدای گرم احوالپرسیِ زنی، رشته افکارم را پاره کرد. او را نمی‌شناختم. کلمات را با لهجه شیرین گیلکی ادا می‌کرد و من حتی نمی‌دانستم چه می‌گوید. از شرم، توان گفتن اینکه حرفش را نمی‌فهمم نداشتم؛ تنها برای تایید حرف‌هایش سر تکان می‌دادم. لختی بعد، از سکوت و بی‌لهجه بودنم فهمید که غریبه‌ام. هوا داشت سردتر می‌شد. دست‌هایم را به زیر بازو کشیدم که متوجه لرزشم شد. گفت: «سردت شده؟ ما ضرب‌المثلی داریم که می‌گیم "بهارِ هوا، زن و مردِ دعوا رِ مانه" یعنی هوای بهار مثل دعوای زن و شوهر می‌مونه.» لبخند زدم. سعی کردم این ضرب‌المثل را در ذهنم نگه دارم، اما با حافظه کم‌سوی من، محال به نظر می‌رسید.کم‌کم داشتیم برای تشییع آماده می‌شدیم. حیاط سبزِ خانه، آماده بدرقه بود. از این ثانیه‌های تلخ بیزارم؛ چرا که همیشه وقتی خود را در قامت صاحب‌عزا می‌بینم ترسی به دور قلبم می‌پیچد. با خود می‌اندیشم اگر این ماجرا به باغ عزیزان من می‌زد، چه می‌کردم؟ چه حالی داشتم و آیا اصلا دوست داشتم در آن لحظات، میان ازدحام آدم‌های آشنا و غریبه باشم؟ نه، دلم می‌خواست در آن وقتِ وداع، تنها من باشم و عزیزم؛ خلوتی بکر و بی‌هیچ آدم اضافه‌ای.و آن روز پرتقال از روی درخت افتاد، جهان ایستاد و یک نفر از دنیا کم شد. مرضیه شمس مرضیه شمس Mon, 13 Apr 2026 11:34:34 +0330 https://virgool.io/@m_36713858/%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%DA%A9%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%AA-%D8%A8%D8%A7%D9%82%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-zb3telizaviz-zb3telizaviz شاید اگر سایه‌ جنگ این‌چنین کش‌دار نمی‌شد، اگر شریان‌های ارتباطی‌مان با جهان قطع نمی‌گشت و من به بغضی سنگی از کلماتِ تلنبار شده در گلو بدل نمی‌شدم، هرگز این بومِ سفید را در «ویرگول» سیاه نمی‌کردم؛ پناه بردن به کنجی تازه که بوی خاک‌خورده‌ی روزهای وبلاگ‌نویسی را در مشامم زنده می‌کند.خوب می‌دانم که آینه‌ی روزگارِ من، دیگر تصویر سابق را بازتاب نخواهد داد. طلوع‌های خاکستریِ صبح، مسیرهای مسخ‌شده‌ای که تا محل کار می‌پیمایم، سرگردانی در خیابان‌هایی که دیگر هیچ ماهواره‌ای مسیرشان را نمی‌شناسد، تعارفاتِ توخالیِ «چه خبر» در دیدارها، و اسکلت‌های زخمی ساختمان‌هایی که می‌بینم؛ هیچ‌کدام دیگر مثل قبل نخواهند شد.گویی به بختکی از جنس بیداری دچارم؛ حبس شده در کالبدی بی‌حرکت، با ذهنی که مرزهای خیال و واقعیت را می‌شکافد. لبانم دوخته است، اما با تمام وجود بیدارم. مثل دوربینی خاموش، جزئیات را می‌بلعم، حرف‌های آدم‌ها را در بایگانی ذهنم ثبت می‌کنم و به جریانِ تلخِ پیرامونم آگاهم. دیگر در انتظار معجزه‌ی واژگانی چون «نور» و «ایمان» ننشسته‌ام. من به خودم ثابت کرده‌ام که همچون درختی در سرمای استخوان‌سوز، به این زمستانِ ممتد عادت کرده‌ام و خواهم کرد.با این وجود، نوشتن ریشه‌ای است که در اعماق وجودم دوانده شده و از من گسستنی نیست. خاطرم هست جایی خواندم چرچیل با آنکه محتاجِ نوشتن نبود، روزانه پنج‌هزار کلمه خلق می‌کرد. حالا در جهانی که چرچیل‌ها به تاریخ پیوسته‌اند، برای من که زیر آوارِ این روزها مانده‌ام، ننوشتنِ حتی پانصد واژه در روز، چیزی شبیه به تسلیم شدن است؛ یک شرمندگیِ درونی. پس به نامِ کلماتِ باقی‌مانده؛ آغاز می‌کنیم. مرضیه شمس مرضیه شمس Sun, 12 Apr 2026 13:29:28 +0330