https://virgool.io/feed/@m_37154736 ویسان فقط یک مدرسه کوچینگ نیست؛ یک سرزمین زنده است. سرزمینی که از دل نیاز به معنا، رشد و همدلی به دنیا آمده است! fa 2026-06-16 22:04:34 https://files.virgool.io/upload/users/4850313/avatar/TrCDXx.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_37154736 https://virgool.io/@m_37154736/%D8%A2%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%85-%D8%AB%D9%88%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-%DA%A9%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D8%B4%D8%AF%DB%8C%D9%85-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%81%D8%A7%D8%AA-%DB%8C%DA%A9-%D9%86%D8%A7%D8%AC%DB%8C-%D8%AE%D8%B3%D8%AA%D9%87-lfuuwzipt1iq اعترافات یک ناجیِ خسته!بر اساس تجربه‌ام، بسیاری از آن‌هایی که به دنیای کوچینگ روی می‌آورند، همان‌هایی هستند که «کمک کردن» را دیوانه‌وار دوست دارند. خدمت کردن انگار در رگ‌هایشان جاری است.آن‌ها همان آدم‌هایی هستند که سعی می‌کنند دست دوستشان را در بحران‌های شغل جدیدش بگیرند. همان‌هایی که حتی اگر با کوله‌باری از خستگیِ یک شیفتِ کاریِ شبانه به خانه برگردند، باز هم سرِ راه پیتزا می‌خرند تا به دوستِ درهم‌شکسته‌شان از یک جداییِ غم‌بار سر بزنند. همان‌هایی که سرشان بی‌نهایت شلوغ است، اما باز هم قولِ پختن کیک و دسرِ مهمانی را به میزبان داده‌اند.کمی همدلی بلدند و همین کافی است تا همه با بارِ مشکلاتشان به سمت آن‌ها سرازیر شوند. و نتیجه؟ بله، می‌آیند ثواب کنند، اما کباب می‌شوند!خستگیِ آدم‌های همیشه در صحنه!خدمتی که از آن حرف می‌زنم، در دنیای روزمره معمولاً یک شکلِ تکراری دارد: راهکار دادن، گوش دادن با چاشنیِ دلسوزی، و در نهایت، برداشتن بار مسئولیتِ دیگری و گذاشتنِ آن روی دوشِ خودمان.ما فکر می‌کنیم ناجی هستیم، اما در واقع در حالِ فرسوده کردنِ روانِ خودمانیم.کوچینگ؛ پناهگاهی که در آن کباب نمی‌شوی!کوچینگ پناهِ امن و بی‌نظیری است برای تمامِ آن‌هایی که دوست دارند منشأ خیر و رشد باشند، اما دیگر نمی‌خواهند کباب شوند!چرا اینجا کباب نمی‌شوی؟ چون یاد می‌گیری در چه فاصله‌ای از آدم‌ها بایستی که حضورت (Presence) بیشترین اثر را داشته باشد. یاد می‌گیری اگر از یک خطِ نامرئی رد بشوی، تلاش‌هایت دیگر نامِ «کمک و یاری» نمی‌گیرند، بلکه تبدیل به خطری برای خودت و آن فرد می‌شوند. تو یاد می‌گیری که قرار نیست بارِ کسی را به دوش بکشی، بلکه در یک Partnering برابر، کنارش قدم می‌زنی تا خودش بارش را سبک کند.نجواهای سرِ کلاس: «یعنی بذاریم خودش رو بدبخت کنه؟»بگذارید درِ گوشی چیزی به شما بگویم.در اولین گام‌های دوره سطح ۱ ویسان (و حتی گاهی وقتی در حال کار روی سرفصل‌های عمیق‌تر در Module 1 از دوره‌‌ی سطح ۲ هستیم)، درست همان‌جایی که استاد از Coaching Mindset صحبت می‌کند، بی‌شمار دانشجویانی را دیده‌ام که نوچ‌نوچ می‌کنند، سر تکان می‌دهند و می‌گویند:«یعنی داره اشتباه می‌کنه و ما بهش نگیم؟ راهِ چاه رو می‌بینیم و دست روی دست بذاریم تا خودش رو بدبخت کنه؟»این دقیقاً همان جمله‌ی فریبنده‌ای است که ما سال‌ها به خودمان گفته‌ایم. با همین جمله خودمان را قانع کرده‌ایم که «باید هر کاری از دستمان برمی‌آید بکنیم».ما می‌خواهیم با راهکار دادنِ سریع، اضطرابِ خودمان را از دیدنِ رنجِ دیگران کم کنیم. غافل از اینکه انتهای این مسیرِ به‌ظاهر خیرخواهانه، چیزی جز کباب شدنِ خودمان و گرفتنِ قدرتِ عاملیتِ دیگری نیست.به همین علت گمان می‌کنم گاهی خدمت کردن را با راه‌حل دادن، نصیحت کردن یا پیش بردن دیگران اشتباه می‌گیریم.کوچینگ، ما را به شکل دیگری از خدمت دعوت می‌کند؛خدمتی که در آن به جای هدایت کردن، همراهی می‌کنیم.به جای پاسخ دادن، پرسش می‌پرسیم.و به جای ساختن مسیر برای دیگران، به آن‌ها کمک می‌کنیم مسیر خودشان را ببینند.در کوچینگ، خدمت و یاری به دیگری از جنس اعتماد است؛اعتماد به ظرفیت انسان‌ها برای اندیشیدن، انتخاب کردن و رشد کردن.شاید یکی از زیباترین جلوه‌های خدمت، همین باشد که به انسان‌ها کمک کنیم صدای خودشان را بهتر بشنوند.تا به حال کباب شدی؟ مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Mon, 15 Jun 2026 10:46:41 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%DA%A9%DB%8C%DA%A9-%D8%B2%D8%B1%D8%AF-%D8%BA%D8%A8%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%D8%B1%D8%AF-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B3%D9%90-%D9%85%D8%A7-%DA%A9%D9%88%DA%86%DB%8C%D9%86%DA%AF%D9%90-%D8%B2%D8%B1%D8%AF-l1omkllnwgwi در جریان جنگ‌ اخیر، ترامپ گفته بود ایران نباید کیک زرد داشته باشد. بعدتر هم در پستی نوشت: «فورا آن غبار زرد را از ایران خارج کنید!»من سیاستمدار نیستم، اما پا به پای ترامپ می‌گویم: ایران نباید کوچینگ زرد داشته باشد.اشتباه نشود یک وقت؛ من با خودِ رنگ زرد مشکلی ندارم. اتفاقا زرد، رنگ مورد علاقه‌ام است. رنگ آفتابگردان‌ها و گرمای شیشه مربای لیمو. اما این «زردِ» دنیای ما چیز دیگری است. زردی که این روزها آن‌قدر توی چشم می‌زند که کافی است تا نگاه خیلی‌ها به ما کوچ‌ها، دقیقا شبیه نگاه ترامپ به کیک زرد اورانیومی باشد: چیزی مشکوک، ترسناک و خطرناک.و راستش را بخواهید، می‌فهمم چرا.آن روز در سمینار؛ توهمِ یک نسخه مشترکچند وقت پیش در یک سمینار نشسته بودم. مردی پشت تریبون ایستاده بود — نفوذ داشت، لبخند داشت، اعتماد به نفس داشت. خودش را «بیزینس کوچ» معرفی کرده بود. یک لحظه از جمعیت خواست همه با هم و بلند تکرار کنند:«من به کارهای روزمره‌ام پایبندم.»صدای جمعیت توی سالن پیچید. من هم چیزی زمزمه کردم. شاید :))بعد سراغ یک مثال رفت: «تلفن زدن کار ساده‌ای است، مگه نه؟» اکثر آدم‌ها سر تکان دادند. یک نفر از گوشه تاریکِ سالن گفت: «نه، برای من مثل مرگه.»مرد پشت تریبون خندید. گفت: «نه عزیزم، کار ساده‌ایه. روزی پنج تا تلفن احوال‌پرسی به مشتریان قدیمیت بزن!»آن لحظه سوالی در ذهنم قفل شد. این «بیزینس کوچینگ» بود؟بگذارید بگویم یک بیزینس کوچ واقعی آنجا چه می‌کرد. او نمی‌پرسید تلفن زدن ساده است یا سخت. او با Presence کامل در آن لحظه حاضر می‌شد و می‌پرسید: «چی شده که تلفن زدن برایت سخت شده؟»این یک تفاوت لفظی کوچک نیست. این یک فلسفه است.آن مرد در سمینار داشت فرآیند بهبود می‌فروخت. داشت به کسب‌وکار نسخه می‌پیچید. کارهای ارزشمندی هستند — اما اسمشان مشاوره است، نه کوچینگ. یک مشاور با مسئله کار می‌کند؛ یک کوچ با آدم.چرا یک کوچ هرگز راهکار نمی‌دهد؟وقتی کوچ می‌پرسد «چی شده که تلفن زدن برایت سخت شده؟»، دارد با مهارت‌ گوش دادن فعال به سکوت‌ها و ترس‌های پشت آن کلمات گوش می‌دهد. او دری را باز می‌کند به روی چیزی که پشت آن «سختی» پنهان است. شاید ترس از طرد شدن باشد، شاید یک باور قدیمی.در کوچینگ اصیل، ما سه خط قرمز داریم که به ظرافت یک مو هستند اما از پولاد محکم‌ترند:کوچ راهکار نمی‌دهد. کوچ جهت نمی‌دهد. کوچ تشخیص نمی‌دهد.ما در یک Partnering عمیق با شما همراه می‌شویم، چون عمیقا باور داریم: «تو خودت متخصص زندگی خویشتنی.» وقتی کسی از پشت تریبون می‌گوید «روزی پنج تلفن بزن»، یعنی من بهتر از تو می‌دانم مشکلت چیست. این کوچینگِ زرد است.کوچینگ، قدم زدن در دشتِ توهم نیست!رایج‌ترین سوءتفاهم اینجاست: «خب کوچینگ یعنی سوال خوب بپرسی. دانش خاصی نمی‌خواد.»فدراسیون بین‌المللی کوچینگ (ICF) شایستگی‌هایی را تعریف کرده که ساعت‌ها آموزش و سوپرویژن می‌طلبند. مهارت‌هایی مثل Evokes Awareness (برانگیختن آگاهی) چیزی نیست که با یک سمینار آخر هفته یا چند جمله انگیزشیِ زرد به دست بیاید.اعداد هم همین را می‌گویند؛ وقتی ۹۵٪ از مراجعین ICF گزارش می‌دهند که بعد از کوچینگ، مسیر زندگیشان تغییر کرده، یعنی ما با یک رویکرد عمیق و علمی طرفیم، نه یک مسکنِ موقت. صنعتی که امروز ۵.۳ میلیارد دلار ارزش دارد، روی توهم و کائنات بنا نشده؛ روی نتایج واقعی و انسانی بنا شده است.ترامپ از کیک زرد می‌ترسد چون نمی‌داند ایران با آن چه خواهد کرد. شک شما به کوچینگ هم از همین جنس است و کاملا حق دارید. آن‌قدر «کوچِ» نسخه‌پیچ دیده‌اید و وعده «پتانسیل‌های بی‌پایان» شنیده‌اید که این بدبینی، منطقی‌ترین واکنش شماست.اما این بدبینی نشانه هوشمندی شماست، نه دلیلی برای خط زدنِ صورت مسئله.دفعه بعد که کسی خودش را «کوچ» معرفی کرد، فقط یک سوال از او بپرسید: «با مسئله‌ی من کار می‌کنی یا با خودِ من؟»جوابش همه چیز را روشن می‌کند.شما هم از تجربه‌های زرد خود بگویید! مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Wed, 03 Jun 2026 10:36:47 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%D8%AA%D9%88-%D8%B7%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%85%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D8%A2%D8%A8%DB%8C%D9%90-%DA%A9%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D9%86%D8%AC%D9%90-%D9%86%D9%81%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%86%D9%90-%DB%8C%DA%A9%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D9%88-%D9%85%D8%B9%D8%AC%D8%B2%D9%87-%DA%A9%D9%88%DA%86%DB%8C%D9%86%DA%AF-whu5pa0appu2 می‌گویند تفاوت‌های فردی است که دنیا را زیبا می‌کند؛اما هیچ‌کس نگفت همین تفاوت‌های فردی گاهی چطور ما را به خاک سیاه می‌نشانند، بیچاره‌مان می‌کنند و به دردسرهای عمیق می‌اندازند!ماجرای یک پیراهن که اینترنت را به هم ریخت..چند سال پیش عکس یک پیراهن زنانه وایرال شد. همه چیز از روز پنج‌شنبه‌ای شروع شد که یک زن جوان اسکاتلندی در اکانت تامبلر خود، عکس ساده‌ای را منتشر کرد و نوشت:"بچه‌ها! لطفا به من بگویید که این پیراهن سفید و طلایی است یا آبی و مشکی؟"او این پیراهن را در تن مادر عروس در یک مراسم ازدواج دیده بود. از همان زمان، شکافی بزرگ بین تمام آدم‌هایی که عکس را دیدند به وجود آمد؛ دسته‌ای آن را واضحاً «آبی و مشکی» دیدند و دسته‌ای دیگر با همان قاطعیت رنگ آن را «طلایی و سفید» دانستند.اگر ما در مورد طیف‌های رنگیِ نزدیک به هم صحبت می‌کردیم، قضیه اینقدر عجیب نمی‌شد. اما مشخصا آبی و مشکی با طلایی و سفید، از زمین تا آسمان فرق می‌کند! مجادله در اینترنت بالا گرفت تا جایی که آدم‌های مشهوری مثل تیلور سوییفت و کیم کارداشیان هم وارد بحث شدند. هشتگ‌های #TheDress توییتر را تسخیر کرد و نظرسنجی‌ها نشان داد جامعه تقریبا به دو نیمه تقسیم شده است.توهم توطئه و رنجِ نفهمیدن!آن روزها که هنوز کوچینگ را نمی‌شناختم، با سادگی و لجاجت گمان می‌کردم امکان ندارد پیراهنی را که من سفید و طلایی می‌بینم، دیگری بتواند بنفش و مشکی ببیند! بدبین بودم و فکر می‌کردم کل ماجرا یک بازی اینترنتی و ساختگی است. (راستش را بخواهید، توهم توطئه داشتم!)اما گذر زمان و تجربه زیسته در دنیای کوچینگ، یک سیلیِ محکم و بیدارکننده به من زد:ممکن است همه ما به چیز یکسانی نگاه کنیم، اما قرار نیست همه ما چیز یکسانی را ببینیم.اینجا همان‌جایی است که تفاوت‌ها ما را بیچاره می‌کنند.پذیرش این حقیقت به‌شدت دشوار است. چطور ممکن است من از رفتار او عصبانی باشم و احساس طردشدگی کنم، در حالی که او در همان لحظه منتظر تقدیر و تشکر از من است؟تفاوت‌های فردی که منجر به تفاوت‌های رفتاری می‌شوند، ریشه در چیزهای بسیار عمیق‌تری نسبت به زاویه دیدِ فیزیکی یا نحوه عملکرد نیمکره چپ و راست مغز ما دارند. ما با «باورهایمان» به دنیا نگاه می‌کنیم؛ عینکی نامرئی که آن‌قدر روی چشم‌هایمان نشسته و ریشه‌دار شده که حتی به وجودش شک هم نمی‌کنیم.کفش‌هایی که در مخیله‌ام نمی‌گنجد؛ معجزه‌ای به نام Coachingدقیقا همین‌جاست که کوچینگ فراتر از یک مهارت، شبیه به یک پناهگاهِ امنِ انسانی عمل می‌کند. نه با نصیحت و نه با تکنیک‌های خشک، بلکه با عصاره‌اش: Coaching Mindset.ذهنیتی که کوچینگ با خود می‌آورد، به ما یاد می‌دهد وقتی با انسانی روبرو می‌شویم که دنیا را به رنگی کاملاً متفاوت می‌بیند، تلاش نکنیم رنگِ نگاهش را عوض کنیم یا ثابت کنیم که اشتباه می‌بیند. کوچینگ تمرینِ مداومِ حضور است؛ اینکه با تمام وجود و با ذهنی خالی از پیش‌فرض، در لحظه حضور داشته باشیم تا دیگری بتواند بی‌لکنت داستانش را روایت کند.در این مسیر، ما یاد می‌گیریم Holding Space کنیم. یعنی فضایی امن و عاری از قضاوت بسازیم که در آن، من به عنوان کوچ، کفش‌های گلی و سنگینِ باورهای خودم را پشتِ در می‌گذارم تا با پای برهنه وارد دنیای تو شوم. من با تو هم‌مسیر می‌شوم و نه فقط به کلماتت، بلکه به رنج‌ها، نیازها و باورهای پنهان در پشتِ آن کلمات گوش می‌دهم.این ذهنیت، سراسر احترام است به تو و به کفش‌هایت. کفش‌هایی که من شاید حتی تصور قدم زدن در آن‌ها را نداشته باشم؛ کفش‌هایی که سنگینی‌شان در مخیله‌ام نمی‌گنجد. اما به لطف کوچینگ، من یاد می‌گیرم که به جای قضاوت کردنِ مسیرت، شانه به شانه‌ات بایستم تا دنیا را از پشتِ چشم‌های تو، با همان رنگ‌هایی که تو می‌بینی، تماشا کنم.شما آخرین باری که فهمیدید با شریک عاطفی، دوست یا همکارتان به یک پدیده مشترک نگاه می‌کنید اما دو دنیای کاملاً متفاوت را می‌بینید، کِی بود؟ آن لحظهِ پر از ابهام و تفاوت را چطور تاب آوردید؟ مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Mon, 25 May 2026 15:50:12 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D9%87%D9%88%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%85%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%A7%D8%AA-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-jllba7bn55x5 نبوغ در کارهای به ظاهر سادهچند وقتی بود که روی دلمان مانده بود رنگ و رویی به دفتر ویسان بزنیم؛ کمی حس و حال نونواری و طراوت به در و دیوارها بپاشیم. در یک عصر گرم بهاری، استاد نقاش پا به دفتر گذاشت.ما بودیم، انتظاراتمان و مردی که قرار بود قلم‌مو به دست بگیرد. اما کار از همان ابتدا کلافه‌کننده شد. ما «واژگان یکسانی» نداشتیم. انگار هر دو به یک زبان صحبت می‌کردیم، اما حرف هم را نمی‌فهمیدیم.مایی که در ویسان مدام از لزوم Establishing the Agreement (ایجاد توافق) و Direct Communication (ارتباط مستقیم) حرف می‌زنیم، حالا در ساده‌ترین سطح ارتباط با یک استادکار، دچار لکنت شده بودیم. او آن توضیحی را که ما منتظرش بودیم نمی‌داد و ما هم نمی‌توانستیم تصویر ذهنی‌مان را به او منتقل کنیم.وسط همین کلافگی، من پرت شدم به دوران نوجوانی‌ام. به روزهایی که خوره کتاب‌های آگاتا کریستی بودم و ناگهان، یاد «قطار ساعت ۴:۵۰ از پدینگتون» افتادم.لوسی ایلس‌بارو؛ نبوغ در خاک باغچهدر آن داستان، قتلی رخ می‌دهد که تنها شاهدش دوست سالخورده‌ی خانم جین مارپل است. خانم مارپل برای رمزگشایی از این جنایت، دست به دامان دختری سی ساله به نام «لوسی ایلس‌بارو» می‌شود. لوسی به غایت باهوش است و تحصیلات آکادمیک درخشانی از آکسفورد دارد. اما او بعد از فارغ‌التحصیلی، دست به انتخاب عجیبی می‌زند: خدمتکار تخصصی خانواده‌ها!لوسی فهمیده بود که خانواده‌های اشرافی زیادی در انگلستان، دربه‌در به دنبال کسی هستند که از پس همه چیز بربیاید؛ از آشپزی اعلا و مدیریت خانه گرفته تا سر و کله زدن با بچه‌ها و پیرمردهای غرغرو. لوسی هیچ‌وقت بیشتر از دو هفته در یک خانه قرارداد نمی‌بندد، دستمزد کلانی می‌گیرد و لیست انتظاری طولانی از مشتریان دارد.آگاتا کریستی در جزییاتی شاهکار می‌نویسد:«خانم مارپل که دوران نقاهت بعد از عمل زانو را می‌گذراند، وقتی از پنجره اتاق خوابش لوسی را در باغچه دید که با چه مهارت و ظرافتی گل‌های تازه را در خاک می‌کاشت، با خیال راحت به تخت برگشت، چشمانش را بست و مشغول استراحت شد.»این همان کیفیتی است که ما در کوچینگ به آن Presence (حضور) می‌گوییم؛ حضوری چنان امن، مسلط و اصیل که به طرف مقابل، احساس رهایی و آرامش مطلق هدیه می‌دهد.دنیایی که به لوسی‌ها نیاز دارداز داستان بیرون بیاییم. فردی مثل لوسی برای من همیشه تحسین‌برانگیز است. آرزو می‌کردم می‌توانستم افراد باهوش، مجرب و تحصیل‌کرده‌ای را در کارهایی ببینم که شاید به باور عموم، کارهای ساده‌ای هستند؛ اما در واقعیت، به شدت به «تخصص»، «هوش عاطفی» و مهارت‌های ارتباطی نیاز دارند.کارهایی مثل خدمتکار یک خانه بودنیا حتی نقاش دیوار بودن!چقدر دنیا قشنگ‌تر می‌شد اگر نقاش دیوار ما، یک لوسیِ باهوش بود که می‌توانست بوم دیوارهای ما را با نبوغش بفهمد.چند روز پیش، استاد (بنیان‌گذار ویسان) تعریف می‌کرد که دوستی برای مشورت به سراغش آمده بود. آن دوست، از نظر رتبه کنکور، علایق، باورها و حتی مسیر زندگی، نقطه‌اشتراک عجیبی با گذشته‌ی استاد داشت. آمده بود تا سنت دیرینه «پندپذیری از باتجربه‌ها» را به‌جا آورد.استاد برایم گفت:«به او گفتم من از تجربه‌هایم برایت خواهم گفت. -این "منتورینگ" است- اما آن چیزی که به تو کمکِ دقیق‌تر، عمیق‌تر و شخصی‌سازی‌شده‌تری می‌کند، یک جلسه کوچینگ است.»انتخابِ شجاعانه خودِ واقعیدر دنیایی که یکی از بزرگ‌ترین لذت‌های ما، منبر رفتن و گفتن از تجربیاتمان برای جوان‌ترهاست، کوچینگ نگاه بسیار تازه‌تری به ما می‌دهد. کوچینگ فضایی برای Evoking Awareness (ایجاد آگاهی) است؛ جایی که به تو دیکته نمی‌کند چون باهوشی باید پزشک یا مهندس شوی. کوچینگ به تو این شجاعت را می‌دهد که تخصصت را «خودت»، مطابق با هوش، هیجان، استعداد و خواسته واقعی‌ات از دنیا انتخاب کنی.حتی اگر آن انتخاب، شبیه به انتخاب شجاعانه «خانم لوسی ایلس‌بارو»، پوشیدن پیش‌بند خدمتکاری یا به دست گرفتن قلم‌موی نقاشی باشد؛ اما این بار، به عنوان یک استادِ تمام‌عیار.بیاید به سبک خودمان در دنیا اثر‌گذار باشیم! مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Mon, 18 May 2026 14:31:27 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%DA%A9%D9%88%DA%86%DB%8C%D9%86%DA%AF-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-%D9%85%D9%86-%DA%A9%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%AF-%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%81%DB%8C-%D8%A7%D8%B4-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%85-gaul7jhz0fc6 یا صندلی‌ای که لازم نبود رویش شکمم را بدهم تو.من، نویسنده‌ی این کلمات، روزی یک «مراجع» بودم.تمامِ زندگی‌ام تا قبل از آن، شبیه به زمین جنگ گلادیاتورها بود؛ همیشه در حال جولان دادن، همیشه در حال دفاع یا حمله.اما یک روز، روی صندلیِ مراجعِ یک جلسه کوچینگ آرام گرفتم. صندلی‌ای که با بقیه صندلی‌های دنیا فرق داشت. آنجا لازم نبود صاف بنشینم یا شکمِ نداشته‌ام را تو بدهم تا خوب‌تر دیده شوم. در آن اتاق، کوچِ من فضایی ساخت که زره‌ام خودبه‌خود از تنم افتاد. آنجا برای اولین بار فهمیدم کوچینگ یعنی چه؛ یعنی کسی کنارت هست که نه قضاوتت می‌کند و نه می‌خواهد از تو قهرمان بسازد. فقط هست تا تو، خودِ واقعی‌ات باشی.آنجا با خودم یک قرار گذاشتم: «هرگز چیزی را در این اتاق زیباتر از آنچه هست، جلوه نده!»من واقعی بودم و «واقعیت»، در آن فضا (آنچه ما در کوچینگ به آن Presence می‌گوییم)، بین من و کوچِ صبورم جاری شد. در میانه همان جلسات بود که به یک چیز ایمان آوردم: کوچینگ کار می‌کند!اما این برای منِ عاصی کافی نبود. باید می‌فهمیدم «چطور» کار می‌کند. دلم می‌خواست مثل کودکی‌هایم، پیچ‌گوشتیِ مامان را از کشوی آشپزخانه کش بروم و بیایم سر وقتِ کوچینگ. پیچ‌هایش را باز کنم، دل و روده‌اش را بریزم بیرون و تماشا کنم چرخ‌دنده‌هایش چطور به هم چفت می‌شوند.دو سال پیش، وقتی دوره سطح ۱ تربیت کوچ را شروع کردم، اصلاً برای کوچ شدن نیامده بودم، اما کوچینگ راهی جز این برایم نگذاشت.حالا که بر مسند کوچ تکیه می‌زنم، می‌دانم که گوش دادن واقعی فقط شنیدنِ کلمات نیست؛ گوش دادن به آن گلادیاتوری است که خسته شده و می‌خواهد سلاحش را زمین بگذارد. من امروز چشم و گوشِ مراجعینی هستم که مثل دو سال پیشِ من، دنبالِ "واقعیتِ عریان خودشان" می‌گردند.امروز، در دنیای «ویسان»، مرا به نام «ادسان» می‌شناسند.کوچ و طراح روایت، و دانشجوی سطح ۲.چیزی نمانده تا مدرک جدیدم را بگیرم و هنوز هم بر همان یک چیز استوارم: کوچینگ کار می‌کند.من این روزها دست به قلم شده‌ام تا از این «کار کردن» و از این «کوچینگ اصیل» بیشتر بنویسم.ارادتمند،ادسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Mon, 11 May 2026 16:40:52 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%DA%A9%D9%81%D8%B4-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86-%D8%AA%D9%86%DA%AF-%D8%A8%D9%88%D8%AF-pgtf4thsrswk-pgtf4thsrswk-pgtf4thsrswk پای برهنه روی آسفالت سرد خیابان، شرف دارد به کفش‌های ورنیِ گرانی که پایت را مچاله می‌کنند.من می‌توانم یک جفت کفش فوق‌العاده قشنگ را به پا کنم و برای چند ساعتی در یک مهمانی، تنگی و سوزش پشت پا و تاول را تحمل کنم. می‌توانم لبخند بزنم، با کلاسِ تمام روی صندلی بنشینم و طوری رفتار کنم که انگار همه‌چیز عالی است. اما حقیقت این است که با آن کفش‌ها «نمی‌توانم راه بروم»، «نمی‌توانم بدوم» و قطعاً «نمی‌توانم از دست کسی فرار کنم!»تصور کن در همان مهمانیِ شیک، ناگهان دزد بزند یا خطری تهدیدت کند؛ اولین کاری که می‌کنی چیست؟ احتمالاً پرتاب کردن آن کفش‌های لعنتی به گوشه‌ای و دویدن با پای برهنه. در آن لحظه، سرمای آسفالت خیابان خیلی خوشایندتر از اسارت در آن چرم‌های براق است.میراثی که اندازه پاهای ما نیست!زندگی امروز ما (یا حداقل زندگی امروز من) شبیه به وضعیتی است که هر لحظه ممکن است دزدی از دیوارِ آرامشم بالا بیاید. ما در عصرِ آشوب‌ها زندگی می‌کنیم و برای نجات خودمان، باید چابک باشیم.اما مشکل اینجاست که بسیاری از ما، با کفش‌هایی راه می‌رویم که متعلق به ما نیستند. این کفش‌ها همان Limiting Beliefs (باورهای محدودکننده) هستند؛ میراثی که از والدین، مدرسه یا جامعه به ما رسیده است. باورهایی مثل:«باید همیشه نفر اول باشی تا ارزشمند بمانی.»«تغییر مسیر در این سن، یعنی شکست.»«احساساتت را پنهان کن تا قوی به نظر برسی.»این‌ها کفش‌های زیبایی هستند، بقیه ممکن است بابت پوشیدنشان به ما تبریک بگویند، اما پاهای روح ما را زخم کرده‌اند و مشکل اصلی اینجاست که زندگی همیشه یک مهمانیِ آرام نیست.کوچینگ؛ جراتِ برهنگی و آگاهیما برای نجات در این دنیای پرشتاب، نیاز داریم قبل از اینکه «دزد بزند»، تکلیفمان را با این کفش‌های تنگ روشن کنیم.در مدرسه ویسان، ما بر این باوریم که کوچینگ فرآیندِ خریدن کفش‌های جدید برای مراجع نیست. کوچینگ یک شراکت است برای ایجاد Self-Awareness (خودآگاهی). کوچ به تو کمک می‌کند تا جرات کنی بندهای کفشی را که سال‌هاست به پایت چسبیده و بخشی از هویتت شده، باز کنی.فرآیند Evoking Awareness (برانگیختن آگاهی) در جلسات کوچینگ، درست مثل آن لحظه‌ای است که کفش تنگ را در می‌آوری؛ ابتدا ممکن است کمی دردناک باشد، جای زخم‌ها نمایان شود و حتی از برهنه بودن پایت خجالت بکشی، اما بعد... یک شکوهِ رهایی در راه رفتن پیدا می‌کنی که با هیچ کفش ورنی و گرانی قابل مقایسه نیست.وقتِ درآوردن است...بهتر نیست قبل از اینکه زندگی ما را مجبور به فرار کند، خودمان این کفش‌های تنگِ تحمیلی را در آورده باشیم؟ کوچینگ به تو کمک می‌کند تا با پایِ واقعیِ خودت روی زمین قدم بگذاری، نه با پایی که دیگران برایت قالب گرفته‌اند.همین حالا که این متن را خوانده‌اید؛ برای من بنویسید!به «باورهایی» که به پا دارید نگاه کنید. کدام «بایدِ» زیبا و دهان‌پرکن، مدتهاست که روح شما را مچاله کرده و اجازه نمی‌دهد در زندگی‌تان آزادانه بدوید؟ مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Sun, 03 May 2026 14:41:00 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%D8%B1%D9%82%D8%B5-%DA%A9%D9%88%DA%86%DB%8C%D9%86%DA%AF-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-vbf2diixjl0g-vbf2diixjl0g برای نوشتن این دومین پست، خیلی فکر کردم. نمی‌دانستم از کجا شروع کنم و چطور دریا را پیمانه کنم و باز برایتان از کوچینگ بگویم. در بین ریزه عبارت‌هایی که نوشته‌ام تا برایتان از آنها بگویم جای خالی چیزی را پیدا کردم!شما تا ندانید ما کوچ‌ها «چه چیزی نیستیم» هرگز نخواهید فهمید ما و کوچینگ دقیقا «چه چیزی هستیم».این شروع خوبی برای ماست. مگر نه؟تشخیص، کارِ ما نیست؛ اما رقصیدن چرا!یادم هست اولین باری که با یک درمانگر حرف زدم حس می‌کردم زیر یک ذره‌بینِ بزرگ هستم؛ انگار او داشت قطعاتِ شکسته‌ی یک ماشین را لیست می‌کرد تا در نهایت بگوید کدام قطعه باید تعویض شود. آنجا من یک «مورد» (Case) بودم که باید «تشخیص» داده می‌شد.اما در اتاقِ کوچینگ، ماجرا طور دیگری است. ما اینجا با پرونده‌های پزشکی و تست‌های شخصیت‌شناسی به استقبالت نمی‌آییم. ما اینجا «گوش» می‌شویم. در اتاق کوچینگ ذره‌بین نداریم؛ ما اینجا کفش‌های رقصمان را پایتان می‌کنیم.صادقانه بگویم: اگر درگیر تروماهای عمیق هستی، کوچینگ برای تو «آب و نان» نمی‌شود؛ یعنی زخمت را مرهم نمی‌زند. (و این تخصصِ درمانگر است)اما اگر از مرحله‌ی بقا گذشته‌ای، اگر «آب و نانِ» روانی‌ات تامین است و به دنبالِ معنا و شکوفایی هستی، کوچینگ همان جادویی است که به پاهایت جانی دوباره می‌دهد. ما برای «زنده ماندن» نیستیم، ما برای «با تمامِ وجود زندگی کردن» آمده‌ایم. ما در مدرسه‌ی ویسان، به خط قرمزهای پررنگ صلاحیت‌های کوچینگ پای‌بندیم. ما طبیب نیستیم و قرار نیست زخم‌های گذشته را جراحی کنیم. برای آن دردها، باید سراغِ درمانگر رفت.ما نسخه نمی‌پیچیم. چرا؟ چون نسخه یعنی «من می‌دانم تو چه مشکلی داری». ولی در کوچینگ، اصل بر Partnering (شراکت) است. ما بر این باوریم که تو خودت، متخصصِ زندگیِ خویشتنی.Dance in the moment: هنری برای حرفه‌ای‌هاشاید بپرسی: «پس اگر تشخیص نمی‌دهید، اصلاً چه کار می‌کنید؟» -این آشناترین سوال برای کوچ‌هاست.-پاسخِ ما در یکی از اصطلاحات عمیق‌ترین صلاحیت‌ ICF (حضور) نهفته است: Dancing in the moment.بالاترین مهارت یک کوچ این است که بتواند در لحظه با مراجعش بچرخد. نه یک قدم جلوتر، نه یک قدم عقب‌تر. این یعنی من به عنوان کوچ، قرار نیست با یک لیستِ سوالِ از پیش تعیین شده جلویت بنشینم. مهارتِ من در این است که پا‌به‌پای کلماتِ تو بیایم. اگر از ترست می‌گویی، سکوت می‌کنم تا با آن روبرو شوی؛ اگر از رویایت می‌گویی، با سوالی پرسشگرانه، ضرب‌آهنگِ کلامت را تندتر می‌کنم. این رقص، همان گفتگوی عمیقی است که لایه‌های پنهانِ توانمندی‌ات را بیرون می‌کشد.این رقص، نیاز به Presence (حضور) ۱۰۰ درصدی دارد. کوچ باید چنان سبک‌بال باشد که هیچ «چسبندگی» به ذهنیتِ خودش نداشته باشد تا بتواند با هر چرخشِ مراجع، مسیر جدیدی را خلق کند.ما برای «زنده ماندن» نیستیم، برای «زندگی کردن» آمده‌ایمتفاوتِ اصلی همین‌جاست. روان‌شناسی می‌خواهد تو را به نقطه‌ی صفر (سلامت) برساند تا بتوانی زنده بمانی. اما کوچینگ از نقطه‌ی صفر شروع می‌شود تا تو را به اوجِ پتانسیل‌هایت ببرد.ما به تو نمی‌گوییم کجای کارت می‌لنگد؛ ما با تو همراه می‌شویم تا ببینی چقدر می‌توانی زیبا و رها حرکت کنی. اصالتِ مدرسه‌ی ویسان هم در همین است: تلفیقِ دقیق‌ترین استانداردهای علمی با هنرِ نابِ حضور.نسخه‌ای در کار نیست؛ موسیقی را گوش کن، نوبتِ رقصِ ماست.مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Tue, 28 Apr 2026 15:10:17 +0330 https://virgool.io/@m_37154736/%D9%87%D9%85%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%B2-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B4%DA%A9%D9%84-%D9%85%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D8%AF-gqzyb4jtqe9v-gqzyb4jtqe9v لمسِ یک تجربه توصیف‌ناپذیرتوصیف بعضی تجربه‌ها، شبیه تلاش برای نقاشی کردنِ عطر یک گل یا طعم اولین جرعه آب خنک بعد از یک پیاده‌روی طولانی است؛ شدنی است، اما حق مطلب ادا نمی‌شود. Coaching برای من دقیقاً همین است. یک تجربه زیسته که کلمات در برابر عمق آن کمی دست‌وپابسته به نظر می‌رسند.اما بگذارید برای نزدیک شدن به این «ناشدنی»، از جایی شروع کنیم که همه ما بارها در آن سکندری خورده‌ایم: رابطه.وقتی به دنبال تکه گم‌شده می‌گردیمیادت می‌آید؟آن لحظه‌هایی را می‌گویم که با تمام وجود فکر کردی مشکل از «آدم‌ها»ست. لحظاتی که خسته از سوءتفاهم‌ها، در گوگل به دنبال «دوره فن بیان»، «مهارت‌های متقاعدسازی» یا «چطور بهتر بشنویم» گشتی.ما مدام به دنبال تکنیک می‌گردیم، غافل از اینکه گره اصلی جای دیگری است. ما یاد نگرفته‌ایم که چطور در یک رابطه، فضایی امن برای «اندیشیدن» خلق کنیم. ما معمولاً در رابطه‌ها هستیم تا برنده شویم، تایید بگیریم یا نصیحت کنیم. اما کوچینگ، پیشنهادِ نوع دیگری از «رابطه» است.کوچینگ؛ فراتر از مهارت، یک ارتباط کارادر «مدرسه ویسان»، یاد گرفته‌ایم که کوچینگ پیش از آنکه مجموعه‌ای از ابزارها باشد، یک نحوه رابطه است. یک ارتباط Partnering (شراکتی) که در آن، دو انسان در برابر هم قرار نمی‌گیرند، بلکه در کنار هم به یک منظره واحد خیره می‌شوند.در این رابطه، قرار نیست کسی به دیگری بگوید چه کار بکن یا نکن. اینجا قدرت در «حضور» و «کشف» است. برای اینکه دقیق‌تر بدانیم از چه چیزی حرف می‌زنیم، بد نیست به تعریفی که مرجع اصلی این حوزه ارائه می‌دهد نگاهی بیندازیم.از نگاه ICF:فدراسیون بین‌المللی کوچینگ (International Coaching Federation) کوچینگ را این‌گونه تعریف می‌کند:"Coaching is partnering with clients in a thought-provoking and creative process that inspires them to maximize their personal and professional potential."«کوچینگ، ایجاد شراکتی با مراجع است در فرآیندی که باعث برانگیختن تفکر و خلاقیت در او می‌شود؛ فرآیندی که مراجع را ترغیب می‌کند تا پتانسیل‌های شخصی و حرفه‌ای خود را به حداکثر برساند.»من برای توصیف کوچینگ، از مثلث تجربه، رابطه و مهارت استفاده می‌کنم. در پست‌های آینده «مدرسه»، قرار است این مثلث را لایه به لایه باز کنیم.اگر شما هم روزی لابلای شلوغی روابط‌تان، احساس کردید چیزی کم است، اینجا همان جایی است که قرار است آن قطعه گم‌شده را پیدا کنیم.به «مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان» خوش آمدید. مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان مدرسه تخصصی کوچینگ ویسان Mon, 27 Apr 2026 17:00:15 +0330