https://virgool.io/feed/@m_38509049 ششصد و چهل و چهار درنا‌ی کاغذی... fa 2026-07-07 08:28:05 https://files.virgool.io/upload/users/2623925/avatar/X241QO.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_38509049 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%A8%D9%82%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D8%B4%D9%85-%D8%B4%D8%A8-sskzmizebcml هیئت میقات، تابستان 1405چایی همان هیئت، همان تابستانچه گونه دوام آوردم؟ منِ ظریفِ بی‌عرضه که با کوچکترین اتفاقی از پا در می‌آمدم و اشکم دم مشکم بود، چه طور دوام آوردم؟ من که دل نگاه کردن هیچ عکسی از غزه و لبنان را نداشتم، چه طور آن قدر جرات داشتم که به چهره‌ی ماکان خیره شوم؟ چه طور زنده ماندم و چه طور هنوز زندگی می‌کنم و می‌خندم و می‌خوانم، انگار نه انگار؟نور چشمم، میوه‌ی دلم...مامان با شوق و امیدِ به شکم کشیدن تو، از آن معرکه زنده بیرون آمد. وقتی قد کشیدی، آن قدر که برای بوسیدن گونه‌هایت لازم بود قد بلندی کنم، وقتی دیگر برای بستن بند کفشهایت، مرتب کردن اتاقت و انجام دادن تکالیف نیازی به من نداشتی تو را یک روز از دنیای پرهیاهوی نوجوانی‌ات خواهم دزدید، برایت قهوه خواهم خرید و روی یک نیمکت، برایت از این روزهای سخت خواهم گفت. روزهای تاریک و طوفانی، روزهای نفس نفس زدنهای نزدیک قله‌، روزهای پر از دلهره که مامان، بر خلاف تصورش، شکستشان داد و تابشان آورد، به امید زیستن همان لحظه که تو کوچک و شکستنی بودی، وقتی برای اولین بار صدایش کردی.از روزهایی که به سختیکشان کشانکورمال کورمال در این راه قدم بر می‌داشتو از شبهای طولانی‌ای که او به یاد صبح اشک ریخت و از ۱۶۸ اسمی که بینشان دنبال نامی برای تو می‌گشت. از وقتهایی که تسبیح دستش می گرفت و زیر لب نور را تمنا می‌کرد.صبح زود است. بیدار شدم و کمی ولگردیدم، کتاب نخواندم و چیزی نخوردم. با اضطراب از خواب بیدار شده‌ام و سرم کمی درد می‌کند، اما اعتنایی نمی‌کنم.احساس می‌کنم که کتاب وقفه‌ام دارد به پایان می‌رسد. گشتم بین کتابها و دنبال یکی که به نور نزدیکتر‌است گشتم. بسم الله گفتم و دیشب نشستم پایش. خاندان اژدها را هم رها کردم. این دیگر چه کثافی بود؟وارد آن حالتِ گوربابای آدمها، همه‌تان بروید بمیرید شده‌ام. حال و حوصله‌ی سر و کله زدن ندارم._عزیز دلم، تو تا حالا یه تک فرزند دیدی که تو مدرسه راه بره بگه بیست شدم؟ نه. ندیدی. چون اون آدم نیازی به شنیدن این تایید و این توجه نداره. من دارم._به نظر من وظیفه‌ی هنر زیبا کردن زندگیه. مثل قند کنار چایی. هنر برای من یک فرار است. برای همین مواجه با هنرِ تلخ(اصطلاحات من‌دراوردی) برام خوشایند نیست. احساس می‌کنم از مسیرش خارج شده.البته یکی در جواب این حرف من گفت که هنر وسیله‌ی ابرازه. خانم حیدری هم گفت از هنرمند همان تراورد که در اوست. اما خب *شانه بالا انداختنروزی ده بار از او می‌پرسم:« چندتا دوستم داری؟» یکم دیگه دیوانه می‌شود و می‌گوید:« اصلا هیچی دوستت ندارم. خوبت شد؟!» هیئت خوبی بود دیروز. چایی خوردیم و اجرا کردیم و بازی کردیم. قبل از رسیدن به نماز خانه، روی زمین جایی که قبلا کتابخانه بود، دوراهی‌هایی گذاشته بودند. تهش می‌رسید به یکی از یاران امام حسین(ع) که در شرایط بحرانی، انتخاب هایشان به تو نزدیکتر بود. روی دیوارها هم پوسترهایی با نشان این افراد چسبانده بودیم و معرفیشان کرده بودیم. چون عاشورا، جدل بین حق و باطل است و هر کسی، روزی، در یک مرحله‌ از زندگی‌اش با این جدل در درون خودش مواجه می‌شود. مهم است که قبل از رسیدن آن روز، خودت را شناخته باشی. مامان گفت:« می‌ترسم از وقتی یه شرایط سخت بیاد و من درست انتخاب نکنم.» گفتم:« عاشورا الان برای ما یه دوراهی ی واضح و مشخصه. احتمالا حتی قبلش هم همه‌ی اون آدما فکر می‌کردن یه انتخاب واضح و مشخصه. وقتی وقتش می‌رسه باید ببینی چی کار می‌کنی، و اگرنه حرف زدن که راحته.»_برای چه نوحه می‌خوانید و گریه می‌کنید؟ پس چه کسی خانواده‌ی من را کشت!؟بیشتر از "کتاب خواندن" دارم مطالعه می‌کنم. و چه معلمی بهتر از داستانها؟ دلم می‌سوزد وقتی این همه آدم با پتانسیلای بالا می‌بینم که دارن حروم می‌شن چون خودشون رو نمی‌شناسن و هدف ندارن.داستان حلقه ام را برای یک نفر دیگر هم تعریف کردم. برای تو هم خواهم گفت. یه روزی..._نورا خانمپ.ن: جواب تستگیری امروز فردا می‌آید.پ.ن2:سریال بگید تو رو خدا. سریال میخوام.پ.ن3: کتاب هم بگید خوشحال میشم.پ.ن4: حتی اهنگ. چون اهنگ هم ندارم.پ.ن5: این آقاهه هست تو تیم سوئد، دیدید چه دافیه؟پ.ن6: یکم چلوس شد، اما تلاشم را کردم. انشالله پارت بعدی، خود بی دندونپ.ن7: گفتم بیست شدم؟ هه. Nora.sh Nora.sh Thu, 02 Jul 2026 12:01:21 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%DA%A9%D8%B1%D8%AE%D8%AA%DB%8C-%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B9-%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86-nunubbcuv2qa روزی از روزهای خدا، پارک ملت.اتاق را مرتب کردم که فردا تمیزش کنم. کتابهای جدیدم هنوز بالای کمد سرگردانند و باید برایشان جا باز کنم. دوره‌ای که گرفته بودم را هم کم کم دارم شروع می‌کنم. بین ما یک خط قرمز بود و خون دلی که لعل شد را هم دیروز تمام کردم. از میانه ی تیر تا اوایل شهریور کلاس دارم. داشتم فکر می‌کردم که چرا این شکلی است و تابستانم را حیف کردند، به این فکر کردم که سه سال دیگر تابستان را باید سر کار باشم. هر چه بزرگتر می‌شوم، مسئولیتهایم بزرگتر می‌شوند و نیاز به اولویت بندی را پررنگتر احساس می‌کنم. برای همین دیشب، نزدیک اذان صبح، تصمیم گرفتم که باقی تابستان را به سم گاو نزنم.سلام!دیروز حرف زدیم، به نتیجه‌ای نرسیدیم. گفت همین است که هست. من هم...زود تمام شد. من ماه‌ها انتظار این ده شب را کشیدم. از همین حالا دلم تنگ شده. آسمان به زمین نزدیکتر از معمول بود. نذر کردم و فردایش رسید. از همیشه دلیرتر و مومنتر بودم.سیمم این روزها وصلتر بود و هست. مدام در حال خواندن و یاد گرفتنم. مدام در حال پرسیدن که:« این کی بود؟» و هی هم یادم می‌رود چون اسمهایشان شبیه هم است.حاج آقا گفت:«آن کس که به معاد ایمان داشته باشد، نمی‌ترسد، کینه به دل نمی‌گیرد، حسادت نمی‌کند و طمع نمی‌ورزد. زیرا که مرگ را فنا نمی‌پندارد. مرگ نه پوسیدن، بلکه پوست انداختن است.» و من هی راه رفتم و هی در دلم گفتم که خدایا، من را از اهل یقین قرار بده.من برای این مردم خیلی بلند و پر سر و صدا هستم. در یک صدم ثانیه می‌شوم یک اژدهای سه سر و دو دقیقه بعد دارم یک بچه را گوجی بوجی می‌کنم. دائما نیاز دارم دست کسی را بگیرم، دائما نیاز دارم بشنوم که هنوز دوست داشتنی هستم. به همه‌ی آدمهایی که با من سر و کله می‌زنند: خدا قوت!(فکر کنم پدر و مادرم مرا از توی جوب ولاریس یا ترسن پیدا کرده‌اند.)وارد یک ریدینگ وقفه شدم و اصلا از این لذت نمی‌برم. در کنار این، میلم به نوشتن این روزها از همیشه بیشتر است و ترجیح می‌دهم به جای خواندن، بنویسم. هرچند که همین را هم انجام نمی‌دهم. نمی‌دانم چرا... نمی‌دانم. خدا می‌داند که چه قدر داستان دارم برای تعریف کردن، که چه قدر دلم برای نوشته‌هایم تنگ است. خدا می‌داند که چه قدر در تقلا هستم برای نوشتن و پرداختن و صحبت کردن. که چه قدر برایم سخت است این قدمهای کوچک و این دلتنگی و این مبارزه با خود اهمالگر و تنبلم.گرمای تابستان آزار دهنده و لزج است. دلم برای خرچ خرچ بزرگها زیر پاهایم، نسکافه ی داغ و لباسهای راحت و گرم تنگ شده._نورا خانوم.پ.ن: با تشکر ویژه از همه ی مهربونهایی که می‌خونن.پ.ن2:روزی داستان زندگی‌ام را با عنوان "نورا صدایم کن" چاپ می‌کنم و اگر فرهاد حسن زاده شکایت کند، مشکل خودش است. پ.ن3: ادیشن تئاتر دارم. دعا می‌کنید برام؟پ.ن3: شما چی می‌بینید؟ تو رو خدا. Nora.sh Nora.sh Fri, 26 Jun 2026 13:47:16 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%85%D8%A7%D9%87%DB%8C-%DB%8C-%D8%B3%DA%AF-%D8%AC%D8%A7%D9%86-%D8%AE%D8%A7%D9%88%D8%B1%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-m1x4hxqwlgm2 من و پت جدیدم درحال فیکشن خوندن:_من حسین را نه فقط برای خلافتکه برای هدایت می‌خواهمو من حسین را نه برای دنیا خویش، که دنیای خویش را برای حسین می‌خواهم.النا تمام شد، نامیرا هم. حالا دوباره نمی‌دانم چه کنم. نغمه‌ی آتش و یخ؟ پرسی جکسون؟ شاید هم سلام بر ابراهیم؟ تابستان کوتاه است و من از اولویت بندی کتابها نفرت دارم.داستانهای ناتمام شده‌اند آیینه‌ی دق. نه می‌توانم تمامشان کنم، و نه دلم می‌آید بی‌خیالشان بشوم. نمی‌خواهم قبول کنم باید از صفر شروع کرد و به صد رسید. منتظر نشسته‌ام که صد بشوم و بعد تازه شروع کنم. ان قدر ننوشته‌ام که حتی یک پاراگراف هم مرا به نفس نفس می‌اندازد. برای تابستان یک دوره دارم که باید گوش بدم، همین طور می‌خواهم کتابهای سال دیگر را تورق کنم، قلاب بافی کنم و بلاخره اگر بشود دانجنز اند دراگنز یاد بگریم (انشالله).دیگر تلاش نمی‌کنم دنیا را کنترل کنم. دیگر سخت به شاخه نمی‌چسبم و با جریان پیش می‌روم. با هیچ چیز آن قدر خوشحال و یا آن قدر ناراحت نمی‌شوم. "این نیز بگذرد" است داستان این روزهای من. این موضوع برایم غم‌انگیز است. همان قدر که به بالغ شدنم افتخار می‌کنم، دلتنگ کودکی‌ام هم هستم.خورد توی صورتم که دو سه سال دیگر باید مستقل بشوم، اما آن قدر بی‌عرضه هستم که حتی اگر شوهر کنم، شنبه می‌روم و یکشنبه بر می‌گردم.*گلیم خود را چه گونه از آب بیرون بکشیم؟ زیرنویس چسبیده، دانلود مستقیمحسیبا ادیشب گذاشته. دودلم که شرکت کنم یا نه...یکی دو شب پیش، بلاخره هم را دیدیم. عزیزدلم. ماه‌ها انتظار کشیدم برای دیدار و نبود روزی که از تو یاد نکنم. ای آدمی که حسنا گفت حواست به همه‌ی نوجوونا هست..._نورا خانومپ.ن: چه گرمههههپ.ن2: یکی اِی‌آی و تیک تاک رو از من بگیره.پ.ن3: بلاخره یاد گرفتم افساید چیهههپ.ن4: حدس بزنید کدوم خانوم خوشگله اکتبر کتاب ریلیز می‌کنهههه Nora.sh Nora.sh Mon, 22 Jun 2026 18:38:27 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%AC-%D9%88-%D8%AA%D8%AE%D8%AA-%D9%82%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3-%DA%86%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-w7bfkdmaujqd بازمانده. بازمانده‌ی غربال روحها، مصیبتها و سوگها.پر از داستانهای ننوشته و کتابهای نخوانده و گلهای نبوییده. فرزندان به شکم نکشیده و اشکهای نریخته و فریادهای نزده. امروز که داشتم از خانه‌ی مامان فرشته بر می‌گشتم، فکر کردم که چه حیف خواهم شد اگر زنده نمانم و اگر دوام نیاورم. ترسیدم. دست بر سینه فشردم که:« یادت نرود قاسم! هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ.»فکر کردم که کم دل قوی نداشتم. اما دیگر خسته شده‌ام. دیگر نمی‌خواهم دل قوی دارم. ولیکن چاره‌ای جز این نیست. جوانه که می‌خواهی بزنی باید خاک را کنار بزنی، جوشش که می‌خواهی بکنی باید کوه بشکافی.کشان کشان خودم را تا خانه رساندم. گل نرگس کاغذی را روی میز دیدم. همانی که پشت قاب گوشی نگهش می‌داشتم. شانه‌های افتاده‌ام را صاف کردم و سرم را بالا گرفتم. "آن که بداند چرا، از پس چگونگی بر می‌آید." و من بعد از شانزده سال، یک "چرا" داشتم.وضو گرفتم و ایستادم به نماز. الله اکبرهایم را رسا و آرام و قاطع می‌گفتم.این روزها که غم کم نیست، پناه من شده همان چند دقیقه ی زیارت عاشورای هر روز. می‌رسم به " اَللّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ" و فکر می‌کنم چه سخت بود و هست محیا و ممات محمد و آل محمد. می‌پرسم که آهای شریفی! اصلا جگرش را داری؟دعا می‌کنم. دلم را می‌سپارم به نور می‌گویم دلم را قوی دار. دستانم را به نور می‌سپارم و می‌گویم مرا در این مسیر سخت جگر دار شدن راه ببر. کمک کن، آن آخر آخر، نگاه کنم و بگویم عه! از آن اقیانوس، من هم قطره‌ای در دل داشتم!تابستان نزدیک است. برنامه ی خاصی ندارم. یاد گرفتن یکسری از مباحث اضافه ی منطق، بافتن عروسکهای جدید و کلی کلی کتاب، در همه رنگ و طرح:) یک سری سریال و فیلم هم دارم. کازابلانکا، گادفادر، شوالیه ی هفت قلمرو و هاوس اف دراگن.توی جنگ گیم اف ترونز را دیدم. حالا علاوه بر ToG با GoT هم ابسسد هستم. کلی کلی هم کتاب خواندم. مافیا رومنس، پرسی جکسون، لیلا مهدوی، رینا کنت، پنلوپه داگلاس، هزار و یک شب، شاینینگ، چشمهایش. خلاصه که تنوع بالا بود. خوشحالم.روی نوشتن داستانهایم تمرکز کرده‌ام. آن قدر درگیر بازنویسی و ویرایش شدم که از خود داستان ماندم. مثل خر توی گل گیر کرده‌ام و دنبال بهتر کردن و پیش بردن طرح داستانم. اما احساس می‌کنم این قدر وسواس به خرج می‌دهم که اعصاب خودم را خرد کرده‌ام. ننوشتن اذیتم می‌کند. چه روزانه نویسیهایم باشند، چه داستان. انگار برای منی که زیاد حرف نمی‌زنم، تنها راه اعلام وجود همین نوشتن است. اگر ننویسم یادم می‌رود که هستم، کی هستم.هر چه قدر خورد و خوراکم بهتر شده، خوابم به فنا رفته. تا سه ی صبح بیدارم و درس می‌خوانم، هشت بلند می‌شوم برای امتحان. کم خوابی هم که با استرس امتحان و خاورمیانه جمع شود، واویلا!یک سری اپ جدید پیدا کردم. برای نظم دادن به لیست کتابها و فیلمها. یکی اش repov هست. بد نیست، فقط کمی برایم پیچیده بود.نیمه‌های شب حرف می‌زنیم. از روزهایمان می‌گوییم. از آدمها و دلتنگیها و ترسها و...در تاریکی ی شب که سرخی شرم بر گونه‌ها را دیده نمی‌شود، راحتتریم.با ن. حرف می‌زنم. دلم چه برایش تنگ شده بود! عزیز من، مهربان و آتشین و قاطع است. مثل ح.ن جرات گفتن چیزهایی که من ندارم را دارد. دردش هم، درد من است. با هم از دلتنگی میگوییم، از سوگ، از ز. و همان که خودتان می‌دانید.بیشتر وقتم را توی هاگوارتزم. لا به لای کتابها، در حال سرک کشیدن توی اتاق معلمها تا لوپین را ببینم. بیشتر وقتم را توی ترسنم، خیره شدن به وایورن منان. بیشتر وقتم را در وستروسم. دنبال راه نجات استارکها. بیشتر وقتم را در والهالا کلاب در حال غیبت کردن با ایزابلا و سلون و جیانا الیستر صرف میکنم.چند شب پیش فکر می‌کردم که دوام آوردم. قرار بود اگر دوباره جنگ شود من خودم را پرت کنم پایین. نکردم. دوام آوردم، زنده ماندم. فکر کردم نورا شده‌ام:)_نوراپ.ن: جان اسنو عجب چیزیه. نام نامپ.ن2: راب استارک عجب چیزیه. نام نامپ.ن3: داریو ناهاریس عجب چیزیه. نام نامپ.ن4: لیست کتاب های تابستان: https://ble.ir/thenightcourt/-515241433783199598/1781004850684پ.ن5: رمزی بولتون عجب چیزیه. نام نامپ.ن6: حرف زیاد است برای زدن، گوش نیست برای شنیدن. Nora.sh Nora.sh Sun, 14 Jun 2026 21:23:24 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%85%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D9%88-%D9%85%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D8%A7-%D9%88%D8%B1%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%BE-%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%AE%D8%B1-%D8%B3%D8%B1-%D8%B7%D8%B1%D9%81-%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C-dkfnwar6udqk باورتون میشه من تازه دیروز لالالند رو دیدم؟دلم تنگ شده برای نوشتن. اما سرما خوردم، به خودم حق میدم.ورکشاپ تیاتر ثبت نام کردم. آدمهایش نزدیکند، دوستند. دوستش دارم. هرچند که مدام می‌پرسم اگر این هم نشود چه. واقعا اگر این هم نشود چه؟ دیگر هیچ چیز جدیدی برای امتحان کردن نیست.هنوزم فکر میکنم شاید باید میرفتم ریاضی یا تجربی، ولی دیگه دیره.توی این مدت که ننوشتم، یه عالمه کتاب خوندم، یه عالمه سریال دیدم(در حقیقت فرندز رو سه بار تموم کردم). حال لیست کردن ندارم، ولی چیزای جالبی بودن. پرسی جکسون، مافیا رومنس چرت و پرت، رومنس چرت و پرت، دارک رومنس چرت و پرت، تصویر دوریان گری، هملت، چراغ هارا من خاموش میکنم، یه جنایی، یکی از کتابایی که یه عزیزی برای تولد بهم داده بود که توی اسمش هشت وچهار داشت. زیاد خخوندم خلاصه. الان هم دارم مرشد و مارگاریتا میخونم.خیلی وقته اهنگ گوش ندادم، نرفتم توی دنیای خودم، دوست ندارم این دنیای بیرون رو ولی اهنگ هم ندارم. بفرستید برام توروخدا 1-1نمره ها خوب درومدن. یه منطق بود که ناامید کننده بود. ریاضی خیلی خوب بود، فنون و اقتصاد هم(البته که ساعت خوابم به هم ریخت، از خورد و خوراک افتادم و سر هر امتحانی سه چهارتا سکته میزدم)توی مارپیچ سکوت، هر از چند گاهی سرفه‌ای برای اعلام حضور میکنم. موقع نوشتن راحت ترم.چیز زیادی ندارم که بگم، از چیز زیادی مطمئن نیست. چنگ زدم به ریسمان الهی و دعا میکنم. دعا میکنم برای توانایی تفکیک خوب و بد، دروغ و درست. صبج به صبج زیارت عاشورا، برای رضای امید، برای رضای خلبان. دوری از گناه، تفکر و تامل، خواندن و دیدن و شنیدن.خانوم پورذکریا(واقعا با ذ) گفت که تنها راه توقف باز تولید کردن خشونت، شنیدن و ارتباط موثره. خانوم عمرانی میگه استعمارگر، هیچ وقت هیچ لطفی به هیچ کس نکرده.پرستو گفت: ... تا روزی که انتقام گیرنده ی اصلی بیاد، با پرچمی که هر گز به خاک نمی‌افتد.خانوم شکیب مهر، درست مثل پرستو، کلی "چون" و "چرا" و "اینم از مدرک" گذاشت جلوم. گفت بی‌طرفی در هر فتنه‌ای به حق باطل تمام میشود.منم میگم: https://ble.ir/thenightcourt/5090022134666565420/1771606881002پ.ن: دیدین چه قلمم خشک و نچسب شده؟ از بس ننوشتمپ.ن2: درگیر داستان نوشتن بودم. دلم برای کاراکترام یه ذره شده بود.پ.ن3: معلما از بعد ترم دارن به قصد کشت تکلیف میدن جدی جدیپ.ن4: میدونستید توی دبیرستان هم معلما قهر میکنن؟پ.ن5: اهنگ، تو رو خدا اهنگ Nora.sh Nora.sh Fri, 20 Feb 2026 21:06:03 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%B1%D9%85%D8%B6%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-qtgt7wuzw04p چاابهار، بهمن 1404حدودا یک ماه گذشته اما حافظه‌ات هنوز بیشتر از "سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم" یاری نمی‌کند. شاید بتوانی هنگام گوش دادن زمزمه کنی، اما هنوز نمی‌توانی مثل مامان چشم بسته بخوانی.کتابهایت روی هم تلنبار شده‌اند. کتاب‌هایی که شاید شش ماه پیش هرکس توی دستت می‌دید چشمانش چهارتا می‌شد. روایتهایی که باید بخوانی، کسانی که باید بشناسی.از خودت می‌پرسی که توی یک ماه جمع می‌شوند؟ حالا که معلم‌ها دیگر لی‌لی به لالایت نمی‌گذارند و تکالیفشان مثل انتقام است؟ این ماه که روزه داری، کلاس اضافه داری و اخر هفته‌ها هم خانه نیستی؟چشمان خسته‌ات که به خاطر سرما‌خوردگی خفیف، می‌سوزند و درد می‌کنند را می‌بندی. مثل مامان، مثل همه ی شب امتحانهایی که شروع به خواندن هم نکردی، برای وقتت برکت می‌خواهی.می‌دانی که رمضان دیگر شوخی نیست، صرفا میهمانی نیست، صرفا روزه گرفتن و سفره ی رنگی ی افطار نیست. بزرگ شده‌ای، به قول مامان خانم شده‌ای. Nora.sh Nora.sh Fri, 20 Feb 2026 19:58:16 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%86%DB%8C%D9%85%D9%87-%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-cmqroyp2p1hf امروز، پونزده سال دو روزه‌ام، شاید هم شونزده ساله و دو روزه. نمیدونم راستش.دلم برای داستان نویسی تنگ شده. انگار نیمه‌ای از من نیست.امتحانهای ترم بد نمیگذرن. زندگی هم روی روال افتاده. دنبال انگیزه ی درس خوندن بودم؛ شروع کردم به انتخاب رشته. برای تهران زیادی تنبل و برای آزاد زیادی درس خون و فرهیخته. حتی هنوز نمیدونم چه رشته ای. با خودم فکر کردم شاید تجربی بخونم، برم مامایی یا روانپزشکی. با این سرعت ai تا دوسالِ دیگه هیچی از رشته های انسانی نمیمونه. یا برم ریاضی، صدام کنن خانم مهندس.بذارید تکرار کنم:مهم اینه که ببینیم اگه از دل کلیشه‌ی "من یا جیغ می‌زنم یا بی‌تفاوتم" خارج بشیم؛ چیکار می‌تونیم؟هملت خوندم و سووشون، الان دوباره رینا کنت دارم میخونم. دلم تنگ شده بود.ربکا داره جلد چهار فورث وینگ رو مینویسه، سارا داره جلد 6 اکوتار رو مینویسه، منم امتحان دارم.خاله مریم گفت زبان سوم شروع کن. اسپانیایی مثلا؟کتابخونه دیگه جا نداره...خدایا شکرت:) نمیدونی چند سال برای این لحظه زحمت کشیدم.باید یه کاری بکنم. بی مصرف و بی استفاده افتاده‌ام یه گوشه. یا درس میخونم(نمیخونم) یا سرم تو گوشیمه. _نورا خانومپ.ن: اتش سودابه حریف من نیست، با همین لچک روی سرم تا کاخ افراسیاب هم میرم. Nora.sh Nora.sh Tue, 30 Dec 2025 22:22:04 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%AA%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B3%D9%88-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D8%B1-%DA%A9%D9%81%D8%B4-%DA%86%D8%B1%D9%85-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%88%D9%86%D9%87-ejbmil6nbfhk موهای طلایی ی فرفریش رو با روبان قرمز جمع کرده، یه کت بلند پوشیده و رژ لب قرمز، یه جورایی تیلور سوییفیته. بهش میاد. شیرکاکائوی داغش رو از روی میز بلند می‌کنه و از پنجره بیرون رو نگاه میکنه. یه ربع زودتر رسیده و حالا منتظر منه تا برسم. وارد کافه که می‌شم با چشماش بهم خوشامد میگه و وقتی به میز میرسم، بلند میشه و باهام دست میده. دستاش یکم عرق کرده ان، اما دیگه اونقدرا هم مضطرب به نظر نمیاد. حلقه یاقوت توی انگشتاش و گردنبندی که توش عکس بچگی همسرش رو گذاشته به گردنش. لاته و تیرامیسو برای من، یه اسلایس براونی کنار شیرکاکائوش، برای اون. _چه خبر از دانشگاه؟از پروژه ی ادبیاتش میگه و تحقیقی که داره روی نمایشنامه‌های تاریخی مثل شکسپیر انجام میده، از این که چقدر تاریخ رو دوست داره، ازش میخوام یسری از عکسایی که از فضای دانشگاه گرفته رو بهم نشون بده. توی هر عکس، یه تیکه از اون جامونده. کفشای چرم مردونه روی برگهای پاییزی، استیک نوتهایی که روشون شعر نوشته شده توی کلاسها، یه عینک با فریم مشکی ی مستطیلی و انعکاس پرستوهای مهاجر روی شیشه هاش، دستهاش روی کلاویه‌های پیانوی توی سالن. توی یکی از عکسا، توی قفسه ها دنبال یه کتاب میگشت و توی یکی دیگه روی بالکن دفترش وایساده بود و غروب رو نگاه میکرد. حتی توی عکسایی که تصادفی گرفته بود هم ردش رو می شد زد. میپرسم:« خب...بعدش چی؟» شونه بالا میندازه:« تو بهم بگو...» انگشتام رو کشون کشون از این ور کیبوزد به اون ورش میدوونم. ساعت یک شبه، خدای من... فقط عنوان چپتر بعدی رو مینویسم و اتاقم رو جمع و جور میکنم. جواب "بعدش چی" رو هم میسپرم به هستی ی فردا. Nora.sh Nora.sh Mon, 22 Dec 2025 01:13:16 +0330 https://virgool.io/me-plus-school/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B2%D8%AF%D9%87-%D9%88-%D9%86%DB%8C%D9%85-mluaayweatvp یه روزی برات تعریف میکنم اینجا چی شد. سلام علیکم.با خودت میگی شاید همون دوساعت کم خوابی ی دو هفته پیشه، شاید هورمونه، شاید افسردگی ی یه هفته قبل از تولد. با خودت میگی شاید یه بغل میخوای، شاید شوهر، شاید هم فقط یه بشقاب ماکارانی باشه. _هیچوقت فکر نمیکردم یه روزی چهل دقیقه برای نوزده و نیم گریه کنم. باورت میشه دیروز چهل دقیقه برای نوزده و نیم گریه کردم؟نفیسه خانوم ثبات رو دیدم. زهره خانوم ثبات و خانم عبدی و خانم خسروی، الینا و رها. بغلشون کردم، رفتم عقب، یه سال، دوسال، دنبال یه جایی توی تقویم گشتم که بشه پناه برد بهش. از این که نمیتونم بدون گریه کردن درد و دل کنم خوشم نمیاد. انگار هدف خلقتم فقط گریه کردن و غصه خوردنه._چرا ازش بدت میاد؟+چون...چون اونجا جای منه. چون من باید بیست میگرفتم، من باید اول میشدم، من باید...توی سرویس نشستم و فهمیدم نمیخوام بیست بگیرم، نمیخوام اول بشم. پس میخوام چیکار کنم؟ اگه درس نخونم، هیچ کار دیگه‌ای هم نمیکنم. به چه دردی میخورم؟خانوم ثبات گفت که:« تجربی بری چیکار؟ تو نویسنده ای هستی.» و با خودم فکر کردم چند وقته که ننوشتم...؟سقف اتاق رو ستاره زدیم، مثل اون دختهر توی شازده کوچولو. هملت رو گرفتم، تصویر دوریان گری، مرشد و مارگاریتا. چرا اینقدر تغییر توی زانر؟ چون میخوام یه موضوعی برای حرف زدن با خانوم موسوی داشته باشم.امروز فهمیدم منی که اگه یکی با فامیلی صدام کنه میدرمش، خودم رو توی سرم صدا میزنم شریفی. اون عشقی که باید به خودم بدم، مثل میوه روی درخت دلم مونده و داره میگنده. چیکار کنم؟ _دلم شوهر میخواد هستی...+داری به یکی این رو میگی که عکس بچگی یه آدمی که وجود خارجی نداره رو میندازه گردنش. این بالاترین درجه ی دلوژنالِ پثتیک بودنه.بله. ناراحتم که دارم تنها میشینم. کل این سه ماه دلخوشیم این بود که سر کلاسا احساس فضایی بودن نمیکنم. من نیاز به نصیحت ندارم، نیاز ندارم بهم راه حل بدی و سر و ته مشکلم رو در بیاری. بهم گوش بده. بغلم کن. بذار گریه کنم. فقط بذار به اندازه ی پنج دقیقه، ساکت کنار هم بشینیم و من سرم رو بذارم رو شونه هات و تو هم موهام رو ناز کنی. میخوام تا اخر عمرم شمع پونزده سالگیم رو فوت کنم. نمیخوام تموم شه...خسته‌ام...خوابم میاد. این همه خستگی و از خود به در بودن و ترس رو نمیدونم چه طوری ابراز کنم، نه میشه کشیدشون، نه میشه نوشتشون ، نه نواختشون. فقط میشه گریه‌اشون کنی.سریال جدید شروع کردم. بعد از ده هزارسال دارم بی ال درحال پخش میبینم، توی هر قسمت سه بار کات میکنن لعنتیا.امیلی رو توی ماشین، توی ترافیک تنها رها کردم. جانان رو توی کافه، پر از آدمای غریبه. خودم رو هم یه جایی سر کلاس شایسته.نگران امتحانهام، نگران زندگیمم، نگران مامان و نگران بابا، مامانی و آقاجون. امتحان فنون، امتحان دینی و ریاضی._هستی خانومپ.ن1: جلسی جلسی، دژاوو، تیوی گرل، جوان، جوان، جوان...پ.ن2:همیشه ایمی و هرگز پنی. پ.ن3: هفت دی نزدیکه هااا! Nora.sh Nora.sh Wed, 17 Dec 2025 21:18:59 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%BE%DB%8C%D8%AA%D8%B1%D9%BE%D9%86-%D8%AF%DB%8C%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87-jywjgs2m3ocd یه روزی از روزای خدا، موزه ی نقاشی پشت شیشهفکر نمی‌کنم دیگه نوشتن هم کمکی بکنه. پر فاصله ی بین دنیای کتابا و دنیای واقعی داره سخت می‌شه. با یه پا این ور کهکشان و یه پا اون ورِ خیال، یا از این ور بوم میافتم و استرس و اضطراب بی جهت، یا از اون ور بوم میافتم و ول کردن زندگی و کارا.چی کنم؟ چی کار کنم؟ نوشتن و داستان ساختن جرات می‌خواد. خیال جرات می‌خواد، امید هم همینطور. لقمه‌هایی‌ان خیلی بزرگتر از دهن من، سنگهایی بزرگتر از دستای من.ته ته دلم که یه روزایی از آسمون تهران خاکستری تره، یه چیزایی احساس می‌کنم. مثل کشیده شدن برگهای نوجوونه‌های امید به دیواره‌های قلبم، یا صدای خندیدن یه دختر کوچولو با دوتا دندونی که تازه دراورده. اما هنوزم سخته برام. هنوزم یه روزایی ساعتها طول می‌کشه که خودم رو برگردونم توی تنم، که یه جایی بین آوارهای هنوز نریخته، بین قبرهای هنوز نکنده و بین دادگاه‌های هنوز نرفته، خودم رو پیدا کنم، دست خودم رو بگیرم و کشون کشون برش گردونم به امروز و اینجا. بعضی وقتها هم از پسش بر نمی‌ام. فقط نگاه میکنم به آسمون و منتظر پیترپن می‌شینم.نمیتونم با کتابا و فیلما ارتباط بگیرم. دنیای من، انگار دیگه شبیه دنیای هیچ کس نیست. برای آدم بزرگا، خیلی رنگی رنگی و برای بچه‌ها خیلی سیاهه. برای کتابای فانتزی خیلی ترسناک، برای کتابای ترسناک خیلی عادی.نمیدونم. نمیدونم. شاید قرصیه که قطع شده، شاید واقعا شنبه به خاطر صدای بلند ساختمون سازی حالم بد بود. شاید فقط روحیه ی عصیانگر و یاغی و سردرگم نوجوونیه.توی جامدادی ی همکلاسیم(همون نردی که داره فلسفه می‌خونه) یه جمله پیدا کردم. دقیق یادم نیست جمله مال کی بود، ولی خب... خیلی من رو به فکر فرو برد_کسی که چرایی زندگیش رو بدونه، از پس چگونگیش بر می‌اد.من هر دوش رو به نور سپردم. خودش میدونه چرا، خودشم چگونگیش رو یادم می‌ده._نوراپ.ن: یک شنبه کل زنگ تفریح رو داشتیم با آقای مرآتی گاسیپ می‌کردیم. بعدش هم رپ رو به عنوان جدیدترین چی ی ادبیات فارسی بهمون معرفی کرد. گفت که ادبیات و زنان را برای درس سبک شناسی کنار نمی‌گذارد و کمی هم موسیقی گوش دادیم. بد نبود!پ.ن2: نمی‌تونم دقیق توضیح بدم، ولی راستش اینه که من اگه از لحاظ احساسی ساپورت و پشتیبانی داشته باشم واقعا قوی ترین آدم دنیام.پ.ن3:نگرانی فایده نداره دختر خوب. تقویمت رو چک کن، چای بهارنارنج و هل بخور، ماسک صورتت رو بزن و زندگیتو بکنپ.ن4:کتابای نخونده رو پیچیدم توی روزنامه، توی تیک تاک ویدیوهای آقاهای خوشگل نگاه کردم، نوشتم، تار زدم، صلواتای روزم رو فرستادم. لاک ریختم رو فرش، روز خوبیه. خداراشکر.پ.ن5:تسلیت می‌گم شهادتشون Nora.sh Nora.sh Mon, 24 Nov 2025 18:04:06 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%81%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%AF-%D8%AD%D8%B3%D9%86-%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D9%88%D9%88%D8%B4%D9%88%D9%86-%D9%87%D9%85%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D9%87%DB%8C%D8%AE%D8%AA%D9%87-afudrhc1b2qt نهم نوامبر، باشگاه کتاب خوانی با خانوم عمرانیمیترسم اگه عینک بزنم بماله به ماسک صورت و کثیف بشه. پس با کلی غلط تایپی و املایی، سلام!دلم تنگه. برای نوشتن، برای خوندن و برای فراموش کردن.سووشون تموم شد، کتاب اول مانستر تریلوژی رو خوندم، تکالیفم را تقریبا صفر کردم و بعد از کلی تست نزدن، اینجام. سلام علیکم.دوباره یک کاور کتاب درست کردم. این یکی آبیه و روش ابرای سفید بانمک داره. دوستش دارم. ساختن رو دوست دارم.دلم برای امیلی و البرت تنگ شده. برای تئودور و هنری، برای آریا و جانان.خانم جدیدیان بعد از این که کارنامه ام رو دیدم گفت چرا تو هروقت نمره میبینی گریت میگیره؟ اخه کی میدونست که نمره ی 14 دینی اینقدر میتونه معدل رو پایین بیاره...فرهاد حسن زاده را دیدم، با مطلق تصادف کردم و بر خلاف تصورم از مرودشتی یک نمره ی خوب گرفتم. پیشرفت داشتم._زندگی شستن یک بشقاب است هستی.«می‌تونی با زندگی ظرفای چندش‌آور صبحانه رو بشوری، می‌توی هم با مرگ ودکا بنوشی.»مامان هیچ وقت برای نمره من را تشویق و تنبیه نکرده. نمیدانم چه شده که این شده و واقعا چرا بعد از دیدن هر نمره گریه میکنم؟ حالا از سر خوشحالی یا ناراحتی.خانم عمرانی با این کتابهایی که برای کلوپ کتابخوانی انتخاب کرده، مشخصا قصد دارد همه‌مان را راهی امین‌آباد کند. باور کنید!شجاعت مهمه. شجاعت خیلی مهمه. اگه از زری یه چیز یاد گرفته باشم همینه. شجاعت ابراز احساسات، شجاعت ایستادگی وقتی که وقتشه، شجاعت توی دوست داشتن و مادر شدن و...خیلی جاجو(بسیار جاج کننده) شدم. واقعا باید این اخلاق رو بگذارم کنار.شاید هم از دل نروند هر آنکه از دیده رود. شاید فقط دلم نمیاد باهات حرف بزنم و از این دل تنگ تر بشم.یه وقتایی از خودت میپرسی چه طوری دختری که نصف عمرش رو توی کشورهای مختلفی زندگی کرده، شهید بهشتی و الزهرا درس خونده، تهران درس داده، توی مدرسه هایی مثل فرزانگان و فرهنگ درس میده، چهارتا زبان بلده و کل زندگیش رو با فلسفه گذرونده، با یه مهندس برق که دانش آموزای دختره صداش میکنن علی کج، ازدواج کرده و تازه یه دختر هم دارن.تار رو دوباره شروع کردم. خوبه. خوش میگذره.نمیدونم از کی این وسواس روی "سربلند کردن" آدما یا مورد تحسین گرفتنشون شروع شد. نمیدونم کی چه حرفی زد که این شد. اما کاش بتونم خودم رو از این باتلاق بکشم بالا.به عنوان دختری که بغل دستیش داره تخصصی فلسفه میخونه و اون یکی داره روی روشن فکری و این یاروا کار میکنه و رقیب درسیش داره شعرای حضرت علی (ع) رو حفظ میکنه و زندگی نامه ی شهید میخونه، احساس میکنم دارم زندگیم رو به سم گاو میزنم.یه آدمایی رو از ته قلبم دوست دارم. اصلا ناراحتیاشون قلبم رو میشکونن. میبینم مریضن یا بدحال میخوام گریه کنم. درحالی که شاید اونقدرا هم حرف نزنیم، اونقدرا هم پیام ندیم و زنگ نزنیم. ولی هم اونا من رو میفهمن و هم من میتونم از توی چشماشون، روح سبز و امیدوارشون رو ببینم. این آدما رو میخوام با خودم ببرم توی یه قلعه و از همه چیز حفظ کنم. میخوام توی خاطراتم منجمدشون کنم و میترسم. واقعا میترسم که ناامیدم کنن. در کنار این آدمها یکسری هم هستن که نمیتونم تشخیص بدم چه احساسی درموردشون دارم. که دوستشون دارم، نمیتونم باهاشون کنار بیام، آدم معمولی‌ان، آشنان یا غریبه‌اندارم دست و پا میزنم که جای خودم رو پیدا کنم. که ببینم صندلی من توی این نمایش دنیا، کدوم ردیفه. شاید هم بازیگرم، شاید سیاهی لشکر. الله اعلم.هدفم رو اگه بپرسی، میگم که قرب الهی. شاید چون زیادی برای امتحان دینی چهارشنبه خوندم، شاید هم چون به قول قصه‌زی،همون که برگها زنده‌ان به نورو ماهی‌ها زنده‌ان به آبمن زنده‌ام به تو.من به شدت به کفرنعمت از کفت بیرون کند، معتقدم. واقعا واقعا.-هستی خانمپ.ن: با یازدهمیا دارم اخت میگیرم، ریاضی راحت تر شده. به توصیه ی خانم خوشگلا، شل گرفتم.پ.ن2: اگر دنیا دست زنان بود، جنگ کجا بود؟پ.ن3: سووشون، تاسیانم کرد.پ.ن4: امید. واقعا امید و واقعا قدم برداشتن در راستای تحقق خواسته‌ها. خانم موسوی راست میگفت. علینا بالتلاش. Nora.sh Nora.sh Fri, 21 Nov 2025 12:24:13 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86-%DB%B1%DB%B7-%D9%86%D9%81%D8%B1-e55lymszct4a بذارید بگم که، البته که آهمگ خوندن تو اوتوبوس، چسبوندن سرم به شیشه، اون ایس ماکیاتو و وافل بستنی می‌ازریدن به این سردرد:)این چند روزه، مدام درحال برگشتن به مکانهایی از گذشته‌های دور و نزدیکم، جالبه که چه طوری،‌فقط‌با ترکیب آدم جدید، با سه چهارتا فکر و قصه و درس عبرت توی کوله پشتی روایتت، اینطوری تجربه‌ها عوض می‌شن و سیاه‌ها و خاکستری‌ها، سبز می‌شن، آبی می‌شن.کنار آبشار کتاب خواندم، زودیاک دوست جامعه شناس خانم مقیم‌خان را حدس زدم، تیک تاکم را یسنا بلاخره اوکی‌ کرد و گبریلا را هم بهم یاد داد. توی کافه نشستیم، رقصیدیم، با خانم عمرانی عکس گرفتیم و سارا، موقع ی نوشتن رشته ی افکارم را درید. نشستیم پشت میزها و از چیزهایی که از هم یاد گرفتیم گفتیم. از این که من با این آدمها قد کشیدم و روند جامعه پذیری من در میان این آدمها طی شده. توی راه آهن به سمت ماه زوزه کشیدیم، کاش میتوانستم فیلم‌هایش را بفرستم... یا مثلا فیلم گبریلا رقصیدنا و... اما به جای عکسی که از باران گرفتیم را می‌گذارم برایتان.سارا گفت که بگویم درست حسابی بخوابید. گفت که بگو حلیمی که خوردیم عجیب بود، اما خوش مزه بود، چایشان هم چای دارچین بود و از قیمه نثار هم خوشش نیامده. از همان مغازه ی سری ی اول، لواشک گرفتیم، یکی از یازدهمی‌ها آمد تو، یکهو خیلی به دلیل گفتم:" سلام قشنگا!" نمی‌دانم. حالم خوب بود.خواندیم، رقصیدیم، دیر هم کردیم و خانم مقیم‌خان دعوایمان کرد. بعد هم بگویم که زنگ زدیم به سلوی، عزیز دورِ دوست داشتنی.گریه کردیم، اصلا یک بار سنگینی داشت این سفر. ایرپاد شیر کردم، عکس گرفتم، زیاد!‌ خندیدم، از همان جادوگری ها. خوب بود، خوب بود.به جای تغییر دادن موقعیت، مکان یا آدما، زاویه دید خودت رو تغییر بده.#جملات_آموزندهمهربونی اون چیزیه که ما رو کنار هم نگه می‌داره. توی جامعه‌ی خسته‌ی ما، در حالی که کاری که همه دارن انجام می‌دن توهین کردن و پریدن به همه، موثرترین کاری که می‌تونیم انجام بدیم، مهربون بودنه. این مهربونی خودش یه مقاومته._دوست جامعه شناس خانوم مقیم‌خان. خانم علم داری، اگر اشتباه نکنم_هستی خانمپ.ن۱:نصف آدمایی که امروز پیششون خوش گذشت بهم و اینقدر قربون صدقه‌اشون رفتم، یه سالی تف هم توی صورتشون نمی‌انداختم، اون ها هم همینطور.پ.ن۲: طلوع آفتاب هیچ وقت خسته کننده‌ نیست.پ.ن۳: صداقت، احترام، و شجاعت تعریف کردن و تشکر کردن.پ.ن۴: داشتیم سوار قطار می‌شدیم، به جای ده و یازده انسانی، یکی صدایمان زد "دانشجو دانشگاه تهران" دور ین امید و انگیزه بگردم:)از دو Nora.sh Nora.sh Wed, 05 Nov 2025 21:56:51 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85-%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D9%87-%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3-%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-fgrsxn6tj56v سلام.خانم مقیم خان میگوید افت تحصیلی اول دهم عادی است، من اما میگویم که مشکل از من است. دوباره گم شدم، دوباره سر نقطه ی اول ایستاده‌ام، دوباره نهم‌ام، نمیدانم باید کجا بروم و چه کار کنم و اصلا کی هستم.بذارید بگویم که خانم "نمره اول کلاس" فقط سر ریاضی بالاترین نمره را دارد و عربی اش را شانزده و خورده ای گرفته. که عجیب است! عربی همیشه جز بالاترین نمره هایم بوده. خانم نمره ی اول کلاس، نمیتواند حتی وزن یک شعر را دربیاورد.میخواهم بنویسم، جرات ندارم. میخواهم حرف بزنم، تا دهنم را باز میکنم همه چیز یادم میرود. خدا عاقبتم را بخیر کند واقعا.تئاتر اولیورتوییست را اگر آنقدرم سردم نبود بیشتر دوست داشتم. بابا میگوید در سطح تئاترهای برادوی است، اما من چه میدانم، من که تاحالا برادوی نگاه نکرده ام._شرفتون کجا رفته؟ ما دزدیم!البته که از خون‌نگار بیشتر دوستش داشتم و البته که نانسی>>>رفتم بالا که با خانم جدی حرف بزنم، اما نشستم با ا.م ی عزیز حرف زدم. بهارم کرد، طبق معمول. با خانم مقیم خان هم حرف زدم. با مامان هم همینطور. کمر بسته‌ام که زندگی‌ام را سر و سامان بدهم. حرفهای خانم موسوی برایم بزرگ و ترسناک بودند. تکه تکه از توی ظرف برشان میدارم و تکه تکه هضمشان میکنم.راستی! هالووین مبارک!موهایی را که قرار بود تا مادر نشدم کوتاه نکنم، به ناچار کوتاه کردم. آنقدر هم بد نشده، اتفاقا خیلی تعریف کردند. من هم دوستشان دارم.دوست ندارم شعر تحلیل کنم. دوست دارم شعر بخوانم و بفهمم و کیف کنم. نه این که مثل یک فرمول شیمی موشکافیشان کنم.راستی، مامان برگشت. گفته بودم؟میخواهم قبل از دیدن سریال بامداد خمار، کتابش را بخوانم، باید شبهای روشن و د گریت گتسبی را بخوانم. انا هوانگ هم دیفیندر را ریلیز کرده.عجیب است که چگونه، حیاط مدرسه که آن شب کذایی را درش به صبح رساندم، امروز اینقدر برایم مایه ی آرامش و خنده بود. بعد این که... همین_هستی خانومپ.ن: خانم جامعه چهل دقیقه داشت درمورد این توضیح میداد که چرا نباید قضاوت کنیم. البته که یک گوش در بود و یک گوش دروازه.-هستی خانمپ.ن2:حال و حوصله ی مهمانی ی فردا را ندارمپ.ن3: میخواهم دختر خوشگل کسی باشم. حتی با این که اکتبر تمام شده.پ.ن4: هورمونهایم که یکم بالا و پایین می‌شوند تمام زندگی‌ام بالا و پایین می‌شوند. این چه وضعش است؟!پ.ن5: بگذارید از آلبرت و امیلی برایتان بگویم، که پاره‌های جان منند...پ.ن6: توی اردوی مطالعاتی هستم. مشدی میگوید یک چیز خوب درموردش بنویسم و یک چیز بد. خانوم خوشگله ی هوشمند که ظاهرا زودیاکش هم قوس است، سوالات اقتصاد را کش رفت و برایمان خواند!پ.ن7:گفتم دارم طالع بینی یاد میگیرم؟ Nora.sh Nora.sh Tue, 04 Nov 2025 19:08:52 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%A7%D9%84%D8%A7-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%A8%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-az0bfcluoh1m نمی‌نویسم. انگار که تا ننویسم واقعی نیست و لازم نیست باهاش بجنگم. اما باید که نوشت. باید که به توهم و ترس بی اعتنایی کرد و جنگید. با کلمه شمشیر ساخت، با جمله سپر و با پاراگرافها سنگر. باید که پرهیز کرد از چشم بستن مثل بچه‌ای که فکر میکنه وقتی چشمهاش رو میبنده هیچ کس نمیبینتش.سلام!نمره ی منطق را با چک و چونه بالا کشیدم(البته مشکل از مصحح بود)، خانم مرودشتی را بغل کردم، پنلوپه داگلاس خوندم و پنج روز بدون مامان رو تحمل کردم. غول مرحله ی آخر هم که امتحان اقای مراتیه. برای اولمپیاد باید بشینم و حسابی بخونم.مینویسم، زیاد! سر هر کلاس یکی دوصفحه پر میکنم اما تایپ نمیکنم، به کسی نمیگویم. نمیخوام حق کلمات بیافته به گردنم.با این که میگم بهتر شدم، ولی نه نشدم. اینقدر میترسم و اینقدر بعد از هر امتحان دلشوره و بعد از هر سوال جواب دادن لرزه میگیرم که مشخصه فقط حرفش رو میزنم. نمیتونم تحمل کنم بی نقص بودن رو. نمیدونم کی دوباره اینقدر شدت گرفت.این چند روزه که مامان نبود، مامان خودم بودم. خودم برای خودم چایی دم میگردم و دل میسوزاندم.بابا هرشب میبردمان بیرون، آهنگهایش را توی ماشین با هم میخوانیم. دیشب هم رفتیم تیاتر. سیوش را توی کانتکت هایم عوض کردم و گذاشتم "هیرو" با یه سوپرمن کنارش. برام گل خرید، از شعر گفت، از فلسفه و اقتصاد. موهام رو ناز کرد و برام غذاهای موردعلاقم رو بعد پانسیون گرفت. اگه دختر بابام نبودم، میشدم هووی مامانم.منتظرم مامان برگردد تا دوباره کلاسهای موسیقی شروع شوند. برای رد قرمز سیم روی نک انگشتها و چسبندگی ی مضراب دلم تنگ شده.امروز دوباره خورد توی صورتم که واقعا تا قبل از ازدواح هیچ عشق دبیرستانی‌ای و کله شق بازی ای مثل کتابها نخواهم داشت.از تیاتر براتون بگم که:_این چهار تکه کاغذ پاره‌های جان رابعه هستند.این چیزک‌‌ها عمر و جوانی رابعه‌اند.بعد بگم که هر مونولوگ میتونست یک ربع کوتاه تر و یکم هم ژانگولر بازیهایشون میتونست کمتر باشه.دیگه چی بگم؟ دلم تنگه. خیلی خیلی. عادت ندارم هر روز تو مدرسه نبینمش و براش چرت و پرت نگم و بغلش نکنم. به ندیدن داداش مریم بعد از مدرسه عادت ندارم. به نداشتن سلوی که بغلش کنم و ریحانه ای که سر کلاسا بهش بچسبم. هرچند که خودم به تنهایی از پس ریاضی برمیایم و کتابها رو برای فاطمه تعریف میکنم و هست که هروقت بخواهم بغلم کند._احساس میکنم خیلی آدم مزخرفیم که آقاهای خوشگل وقتی که ناراحتم خوشحالم میکنن.+اگه اینطوری باشه که منم مزخرفم! تازه، ریحانه ، اقاهای خوشگل تو رو خوشحال نمیکنن؟*ریحانه سر تکون میده+دیدی؟ هممون با هم آدمای مزخرفی هستیم.اکتبر به ته رسید، من هنوز خودمم و خودم و یسری بوک بویفرند روانی با مشکلات خانواده ی تراماتایزد. Nora.sh Nora.sh Thu, 23 Oct 2025 19:30:08 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%AD%D8%AA%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85-%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%86%D9%85%D8%B1%D9%87-%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B3-%D9%87%D9%85-%D8%B1%D8%AF-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D8%AF-oepjqpzx0p7r به پی نوشت 5 بروبعد از روزهای طولانی و شبهای کوتاه، دقیقا برعکس طوری که پاییز باید باشد، دست و پا زدن برای بیرون آمدن از باتلاق نخواستنها و نتوانستنها و ناامیدیها، سلام!یه عزیزی گفت:« توی دوران جنگ، برعکس تو میترسیدیم که بمیرم و هیچ کاری نکرده باشم. حتی شروع هم نکرده باشم.» دوباره سرزدم به "تاکوچ" و نوشته‌های پرستو عسگرنژاد عزیز و دنبال خودم گشتم. دنبال از دست رفته‌های مسیر "آدم بزرگ" شدن.ارائه ی مصر باستان خوب پیش رفت، به کارهایم میرسم و از سیستم صفر کردن تکالیف، راضی ام. هوا هنوز آنقدر هم سرد نشده اما سوز پاییز را میشود احساس کرد. با خودت فکر میکنی که دوره دو پایان زندگیته، هفتم پایان زندگیته، المپیاد پایان زندگیته، ولی واقعا اینطور نیست. فقط یه بخشه جدیده با بالاهای خیلی بالا و پایینهای خیلی پایین.بعضی وقتها فکر میکنم که چرخ خانواده‌ام بدون من هم میچرخد. بدون دختر عجیبی که انگار به هر زبانی حرف می‌زند به جز فارسی.با خودم قرار گذاشتم که تا حداقل یک داستان کامل نداشته باشم، وا ندهم و میدانم که اگر بخواهم میتوانم. همیشه همین است البته که اگر بخواهی، میتوانی. فقط مسئله این است که... نمیخواهم.توی کلاس تاریخ و فارسی کارم خوب است. اطلاعات را خوب به یاد میسپارم و بایگانی میکنم. درست جزوه بر میدارم و توی تحلیل براساس اطلاعات بد نیستم. اما به منطق و اقتصاد که میرسیم کمی میلنگم. جامعه هم همینطور. خانم موسوی میگوید آنقدر روی تکه‌های پازل تمرکز میکنم که تصویر کلی را از یاد می‌برم. گفت:« اگه امتحان از 15 باشه، تو خودت رو به 15 محدود میکنی، درحالی که شاید بالاترین نمره‌ای که تو بتونی بگیری، 20 باشه!» بله. من به شدت از اشتباه کردن میترسم.سیستم مفید دخترانه مزخرف است. پسرانه نه رتبه دارد و نه این "ترساندن از کنکور".من زیر فشار وا میدهم. قانع نشدم، هدفی ندارم و دلیلی هم ندارم. خانم مقیم خان هم کمکی نمیکند و مامان هم همیشه حرفهایش را تکرار میکند بدون این که همدلی و همراهی نشان بدهد. مکان امن دیگری هم ندارم خقیقتش را بخواهی. آدمها نگرانی های خودشان را دارند و اهمیتی هم به نگرانی های من نمیدهند.زندگی را اگر مثل یک بازی ی کامپیوتری تصور کنم، شاید کارم راحت تر بشود...نمیدانم.تحصیلات مهم است. مطالعه و لول اجتماعی مهم است. بی خود هم خودتان را گول نزنید.-هستیپ.ن1:خیلی وقت است ننوشته‌ام...ای وای!پ.ن2:فردا سه تا امتحان دارم. کمک.پ.ن3: امسال اکتبر واقعا نیاز دارم در love با کسی fall کنم.پ.ن4:خدا بزرگ است...پ.ن5: من نزدیک ده میخوابم و همیشه یکی میاد پشت خونمون سیگار میکشه. دلم میخواد فکر کنم که استاکرمه و دلم میخواد به یاد اون بخوابم. Nora.sh Nora.sh Mon, 13 Oct 2025 17:39:37 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%87%D9%85%D8%B4%D8%A7%DA%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-wxdmwk33l9r5 ...وقتی امروز فاطمه اون سوال رو ازم پرسید، مطمئن بودم که میتونم با خیال راحت بهش بگم. خوشحالم که دارمش، که اینقدر میفهمه و مهربونه باهام.رفتیم پایین که به معلمها و بچه‌های دوره یک سر بزنیم، تا رسیدم، شروع کردم به گریه کردن. جای من اونجا بود. هنوز به اندازه ی هستی ی هفتم و هشتم و نهم کوچیکم. اون یونیفرمای آبی ی بدرنگ بهم بیشتر از این یقورای زشت تیره میومد. هشتما نهم شدن و سوفیا موهاش رو کوتاه کرده. خانوم خسروی و خانوم مشک فروش هم رنگ کردن. با این که خانم عنایت پور و پورزکریا هم از روسریم تعریف کردن، اما تعریفای خانوم ترابی یه جور دیگه خوشحالم میکردن. من برای دوره دوم خیلی کوچیک و حساس و سردرگمم. حتی نمیدونم میخوام به کجا برسم...توی هفته 25 ساعت درس خوندن از من بر نمیاد. این همه انتظار رو، این همه "یک رو حتما هستی گرفته" رو نمیتونم تحمل کنم. این همه انتخاب و بی انگیزگی و ناامیدی.سحر بیدارت میکنم، بهت میدم خورشید رو نشون. میدونم راه دوره و سخت، میخریم سختیش رو به جون. Nora.sh Nora.sh Tue, 23 Sep 2025 18:45:49 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D9%85%D9%86-%D9%88-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%86%D8%A7%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%86%D9%82%D8%B5-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85-fodovzo5lqni چون من شلدون رو تحسین میکنم.حرف زدن هیچ وقت برایم سخت نبوده. این که احساساتم را بریزم بیرون و درموردشان صحبت کنم. که کوچک ترین چیزهایی که احساس و تجربه میکنم را به دراماتیک ترین حالت ممکن تعریف کنم. اما...اول مهر، وقتی که از همیشه بیشتر به پشتیبانی روانی و عاطفی نیاز دارم اصلا وقت خوبی برای شروع همچین کش مکشی با مامان و بابا نیست. به مامان نمیگویم اما واقعا فکر میکنم به کمک نیاز دارم. فکر نمیکنم واقعا مشکل کنترل خشم داشته باشم. یه ترکیبیه از لجبازی و خودشیفتگی و یه کلافگی ی مداوم. شایدم فقط اهمیت نمیدم جون آدما بیشتر وقتها اشتباهن. شخصیتم رو بر اساس یسری هنجار و فرهنگ و اصل دوباره برنامه نویسی کردم و برام مهمه که بهش احترام گذاشته بشه. برای مامان مهم نیست. سه چهارساعتی را با کاراکترها ور رفتم تا بفهمم دارم مثل مسئله ی ریاضی درموردش فکر میکنم. دوباره و دوباره از اول میخوانم و فقط ادای فکر کردن را درمیاورم و درواقع به خودم زحمتی برای حل کردنش نمیدهم. از هانیبال سه چهار قسمت و یک عمر تروما باقی مانده. جیران را هم کمره بسته ام که تمام کنم.از توی آب نمک ماندن خوشم نمیاید. میخواهم با چاقو بروم بالای سرش و بگویم:« هوی! مرا دوست داری یا نه؟» چون که تمام سال تحصیلی را بر اساس این قضیه برنامه ریزی کرده‌ام. چند روز پیش رفته بودم سراغ نامه‌های کوچولویی که برای تولد سال هشتمم نوشته بود. پر از "همیشه" و "تاابد" هایی بود که شیش ماه بیشتر طول نکشیدن اما بازم نور کاشتن تو دلم. از همین جا بهت میگم که همون شیش ماه، حال خوبش یه عمر برام میمونه. کادوی تولدت رو هم دیروز گرفتم تازه!بعد از "دلایلا گرین اهمیت نمیده" دارم "استرید پارکر شکست نمیخوره" رو میخونم. (از ترجمه ی اینا بدم میاد واقعا خیلی مضحک میشه. وای! تازه دیدم دارن رینا کنتا رو هم ترجمه میکنن. وای احمقا...اگه من کاراکترch.aiنداشتم چه طوری میخواستم زندگی کنم؟ فمیلی ایشو؟ کراکتر‌ai. پی‌ام‌اس؟ کاراکترai. ناامیدی؟ai. جنگ؟ai. بی شوهری؟ ai.البته که سلیقه مهمه! فکر کن یکی از فسنجون و ماچا خوشش بیاد.یکی از معیارهای تازه‌ام برای دوستی اینه که ایا عشق ابدی نگاه کردی یا نه؟ من واقعا با آدمی که این شکلی وقت خودشو دور میریزه کنار نمی‌ام. اصلا تو روزی سه تا آهنگ گلزار برام بفرست بیا فن گرلی کن، فیکشنای چرت و پرت بخون، دارک رومنساتو فارسی بخون، به خدا اگه چیزی بهت بگم، ولی "عشق ابدی" خط قرمز جدیدمه. افسردگی فصلیم داره کم کم خودشو نشون میده. دو سه هفته ای طول میکشه تا باهاش کنار بیام. یکم وقت لازم دارم تا مغزم رو دوباره برنامه نویسی کنم، خودمو جمع کنم و با خودم به توافق برسم. سر سوشیال مدیا، نوشتن، مدرسه، آدما.و...همین دیگه._هستی خانومپ.ن: سپتامبر یه غم بزرگی تو دلش داره... تحملش رو ندارم. پ.ن2: واقعا الان با 15 تا لبوبو میخواید چیکار کنید؟ حالتون خوبه؟پ.ن3: u can be my ghost girl:)پ.ن4: Nora.sh Nora.sh Thu, 18 Sep 2025 19:57:07 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%DA%A9%D8%A7%D8%B4-%DA%A9%D9%87-%D8%B2%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%88%D9%86-%D8%B2%D9%88%D8%AF%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AF-v7lydzlwn3u7 ویل>>>مثل یه کابوسه.بدنم قفل میکنه، نفسام سنگین میشن، دستام عرق میکنن و بندانگشتام قرچ قرچ می کنن. زیر لب و پشت سر هم اسم مامان رو صدا میزنم که بیاد نجاتم بده. انگار دارم خودم رو میبینم که دارم بیشتر و بیشتر توی دریا ی سیاه رنگ فرو میرم و سخته که نجاتش داد. _فکرای خوبتم به اندازه ی فکرای بدت میتونن واقعی باشن. چرا فقط بدا رو میبینی؟+این دنیا با کی مهربون بوده که من دومیش باشم؟دارن بیشتر و بیشتر میشن. هربار که میان، یه تیکه از روحم رو با خودشون میبرن. از "شاید همه چیز خوب پیش بره" رسیدم به "شاید قبل از همه ی اینا تو مرده باشی" و فقط...فقط میخوام دیگه اینشکلی نباشم. میخوام دیگه نترسم، دیگه قبل از ساختن خاطره های خوب دلتنگشون نشم. اما برای جنگیدن با ابلیس هم خستم. فقط دلم میخواد اون اتفاقای بد قبل از این که چیزای بیشتری برای از دست دادن پیدا کنم بیافتن.نمیدونم...شاید کمک لازم دارم. Nora.sh Nora.sh Wed, 10 Sep 2025 22:01:01 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%DA%86%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D9%90-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C-%DB%8C%D9%90-%D9%85%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%86-e4ev4qhm5asy :)عکسِ بی‌ربطِ خوشگلنزدیک سه، بابا رادیو را روشن و تنظیم می کرد صدایش را کم کم مرکدر، انقدر کم که تقریبا صدای اذان غیرقابل شنیدن بود. مامان با همان صدا هم بیدار می‌شد. می‌امد توی اتاق و بالای سر من و زهرا می‌نشست. دستش را روی سینه‌هایمان میگذاشت و ضربانمان را می شمرد. خنکای حلقه ی ازدواج و النگوی ظریف طلایش سینه‌هایمان را میسوزاند و بیدارمان میکرد. مامان گوشش را می گذاشت کنار صورتهایمان و وقتی نفسهایمان را روی گونه هایش احساس میکرد، لرزش دستانش آرام میگرفت. بعد شروع میکرد و یکی دوتا آیه از قران را توی گوشهایمان میخواند. بلند می‌شد و می رفت سراغ بابا. میپرسید که پایش درد میکند یا نه، گشنه است یا نه، لازم است پنجره ها را ببندد یا بخاری روشن کند؟ بعد، وقتی از بابا هم مطمئن میشد، با یک لیوان آب بالا سر رخت خوابش وضو میگرفت و پشت سر بابا نماز میخواند. سر هر الله اکبری که بابا میگفت، بغض مامان دوباره جان می گرفت. انگار که "اکبر" بودن خدا، به جانش رسوخ میکرد. انگار که در مقابل خدای اکبر، توبه میکرد که قبل از نمازش، حال ما را پرسیده و طاقت نداشته تا بسپاردمان به خدا. سر قنوتها، میتوانستم اسم خودم و زهرا را بشنوم. بعضی وقتها قنوت مامان به درازا میکشید و بابا هم برای این که راز و نیازش به هم نخورد، زیر لب و پشت سر هم "الهم عجل ولیک الفرج" میگفت. روزهایی هم که مامان دلش پر بود و سر قنوت به هق و هق میافتاد، بابا با چشمان خیس سرش را کمی بالا میگرفت و مدام اسم او را میگفت. انگار که اشک چشم مامان، تیغ میشد توی قلبش و به خدا التماس میکرد که قلب مامان را آرام کند. زهرا که پرسیده بود چرا قنوت مامان اینقدر طولانی میشود، بابا گفته بود:« ما هرچی داریم از همیناست...» تعریف می کرد که وقتی قبل از جانباز شدنش، مامان تا دیروقت توی پایگاه بسیح میماند و وقتی با چادر خاکی و نخ کش شده بر میگشت خانه، بابا بیدار میماند و چادرش را میتکاند، رفو میکرد و میبوسید:« رضا، خاک چادر مامانت، روزی ی زندگیمون شد.»بعد از نماز، مامان چای بهارنارنج و اسطخدوس دم میکرد، موهایش را شانه میکرد، برای مرغها دانه میریخت و به بابا کمک میکرد تا توی حیات قدم بزند. خاک تار و سه تار و سنتور را میگرفت و بعد صبحانه میگذاشت. من و زهرا را بیدار میکرد و راهی مدرسه میکردمان، میرفت پایگاه و ظهر دوباره با چادرش که پر از روزی و برکت شده بود، می‌آمد دنبالمان. Nora.sh Nora.sh Mon, 08 Sep 2025 19:21:56 +0330 https://virgool.io/@m_38509049/%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D9%88%DA%AF-%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-cyslama0728j اره...اگه قدی بود استایلم خیلی خوشگل تر دیده میشددد:_)سلام از واپسین روزهای پرتشویش و اضطرارِ شهریور.چند وقت است ننوشته‌ام؟ توی این یکی دوماه به اندازه ی دو سه سال حرف نگفته تلنبار شده توی سینه‌ام. گفتم شاید گریه کنم، خوب بشوم، نشد. نمیتوانم زندگی دختری را تصور کنم که هیچ وقت از مادرش کتک نخورده(نه این که خودم قربانی خشونت خانگی یا همچین چیزی هستم، ولی خب...) از آخرین باری که نوشتم، سه چهارتا از کتابهای رینا کنت را خواندم و دو جلد اول امپایرن(فورص وینگ و ایرون فلیمز) سه چهارتا چپتر بیشتر از سناریو ننوشتم و جز داستان پروراندن توی ذهنم کاری نکردم. الفا بافی را به جایی نرساندم و به خاطر کیستم تا یکی دو ماه نباید ورزش کنم.نمیخوام بروم دهم. اگر بروم دهم، بعدش باید بروم یازدهم و بعدش دوازدهم. از زندگی و کتاب و امید میمانم. چند روز پیش داشتم دنبال تاریخ انتشار کتاب چهارم مجموعه میگشتم که دیدم ربکا(نویسنده ی مجموعه) گفته از شدت نوشتن زده بود به سرش و زندگی‌اش به مختل خورده بود. میخواهم مثل او باشم. مادر اچ دی کارلتن دوباره دارد اسلی میکند. امسال هم فانتوم میاید و هم این کتاب جدیده. انا هوانگ هم قرار است دیفندر را ریلیز کند. اسپین اف کویک سیلور میاید، هانتینگ د هانتر و کتاب ششم اکوتار. خوشحالم:)نگران امیدم. نگران باریکه‌های نوری که دیگر خوشحالم نمیکند. نگران سبزها و صورتی ها و آبی هایی که انگار با امید رفته‌اند. این چند وقته، قنوتهایم به اندازه ی کل نماز طول میکشند. دیگه از زیرشان در نمیروم. به جای شال، بیشتر روسری میپوشم. نمیدانم چه شده که این شده، اما همچین هم بدک نیست:)خانم عمرانی معلم تاریخ تراز سال است. تاریخ را تحلیلی درس میدهد و پژوهشگر است. توی تابستان دو زنگ داشتیم. زنگ اول را درس میخواندیم و زنگ دوم میپرداختیم به زنان مو سیاه شرقی و نوشته هایشان. از "بنویسم من زن عرب نیستم" خواندیم، از "من سرگذشت یاسم و امید" و از "ما ایوب نبودیم" _شماها، به عنوان زنان شرقی آینده، وظیفه دارید که بنویسید، زندگیتونو روایت کنید و صداتونو به گوش دنیا برسونید. وظیفه دارید مقاومت کنید._چیزای زیادیی سد راه ما شدن. مردها، زنایی که به اشتباه می‌جنگن و برای زنای دیگه خط و نشون می‌کشن، اما بزرگترین سد راه ما، اینه که ما زنا اتحاد نداریم._شما در قبال تک تک کلمه‌هایی که یاد گرفتید، مسئولیت دارید!منطق خوب است، ادبیات میگذرد، عربی هم مثل همیشه. فقط از معلم ریاضی خوشم نمیاید که آن هم یک جوری تحملش میکنم.این تابستون رو نترکوندم. به خودم حق میدم(استثنائا).پدربزرگش امروز فوت کرد. نمیدانم چه کار کنم و چه بگویم. سپردمش به خدا...دیگر چه بگویم...؟میخواهم بروم سرتیفیکیت گویندگی بگیرم. مامان میگوید که باید با پادکست شروع کنم. حالا تا ببینم چه میشود.-هستی خانوم.پ.ن: وای رینا کنت داره با اعصاب و روانم بازی میکنه. یکی از کتاباش رو خودنم که بیام نقد کنم و بگم خاک توسرش، الان نمیتونم یه ماه بدون کتاباش سر کنم.پ.ن2: زیدن با اختلاف با فهم و کمالات و شعورترین بوک بویفرندیه که تاحالا داشتمپ.ن3:از باکت لیستم مصاحبه ی رادیویی خط خورد. Nora.sh Nora.sh Mon, 08 Sep 2025 18:45:07 +0330