https://virgool.io/feed/@m_38968903 fa 2026-06-16 05:04:36 https://files.virgool.io/upload/users/4828024/avatar/BzXQoi.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_38968903 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%82%D9%86%D8%A7%D8%B1%DB%8C-pd6tcl8jzrjc در روزهای قناری چه می‌گذرد؟در این روزها، انگار چیزی در من فرو ریخته است.نمی‌دانم چه کنم،حتی نمی‌دانم چه بگویم.فشاری درونم جا خوش کرده که از من جدا نمی‌شود.اکنون مانده‌ام و کوله‌باری از درد، خستگی و زحمت.از درد می‌میرم،اما هنوز لبخند بر صورتم مانده؛لبخندی که با یک حرف ساده هم می‌تواند فرو بریزد.این روزها به مو بندم.کم‌حرف شده‌ام و دلم می‌خواهد فقط برای خودم گریه کنم؛برای زمان،برای تاریخی نه‌چندان دور،برای روزهایی که هنوز نمی‌دانستم این‌همه سنگینی از کجا می‌آید.حالا نمی‌دانم حرف فلانی را چگونه باید برداشت کنم.آیا با من خوب است یا بد؟آیا پشت سرم هم همان‌قدر صمیمی است که رو‌به‌رویم؟میان من و او خلأ ای افتاده که با هیچ چیز پر نمی‌شود.او از من فاصله گرفته و من از این فاصله بیزارم.از دیگران هم مطمئن نیستم.نمی‌دانم درباره‌ام چه فکر می‌کنند.شاید بگویید مهم نیست،اما برای من مهم است.او وقتی کنار من است، مهربان است؛اما من همیشه درگیر این فکر می‌مانم که پشت سرم چه می‌گذرد.شاید بگویید شکاک شده‌ام،اما من بی‌دلیل نگران نیستم.سال‌هاست نمی‌دانم در رابطه‌مان چه می‌گذرد.هیچ‌چیز معلوم نیست،درست مثل حالِ زندگی من.فقط یک چیز را می‌دانم:دوستش دارم.و حالا مانده‌ام با چند نفر،با چند رابطه‌ی ناتمام،با چند دلخوریِ بی‌نام،و با خودی که وانمود می‌کند همه‌چیز را می‌فهمد،اما گاهی خودش را به نفهمی می‌زند.«این متن، گفت‌وگویی بود کاملاً دلی با شما مخاطبان عزیز ویرگول. اگر کسی تجربه‌ای، نظری یا توصیه‌ای در مورد این “حالِ کرخت” دارد، خوشحال می‌شوم در بخش نظرات بشنوم.»و در آخرممنون از حمایت‌های صمیمانه‌ی شما در این مدت.دوست‌دار شما،_ وینآ Vinakardan Vinakardan Sun, 31 May 2026 13:01:11 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%B3%D9%85%D8%A7%D8%B9%D9%90-%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA%D9%86-mwmn3ixu6lny از چه روایتی توان سخن گفت، آنگاه که هستیِ جان، خود، بر تارکِ زخمِ خویش، قلمِ راوی برکشیده است؟ نجوایِ سوزاننده بودنِ کلماتم، حقیقتی‌ست که از عبورِ جانم از میانِ لهیبِ خویشتن حکایت دارد، و هر بار، جزئی از جوهرِ من، در آن آتشِ لاعلاج، ابدیتی یافته است. این است آشفته‌بازارِ وجودِ مرا، آن سپیده‌دمِ ابدی که در آن، هم سوزاننده است، هم سازنده، و هم بر آلامِ خویش، سماع‌کنان می‌خرامد. من، بارها و بارها، در هزارتویِ زمان و در انقباضِ این روحِ مضطرب، به عددِ تکرارِ مرگ، زیسته‌ام. دیگر آن «منِ» مدعی، آن گوینده‌یِ بر ساحلِ ویرانه‌هایِ آذرخش، که ادعایِ سهمی از هستی داشت، باقی نمانده است؛ اکنون، جز سایه‌یِ محوشدۀ سوختنی، در تالارِ عظیمِ سکوتِ کیهان، چیزی نیست. در آن دمِ دمیده، هنگامی که اقحوانِ حیات، از سنگلاخِ روزگار سر برمی‌آورد و بر نورِ زخمی، شادمانه گام می‌نهد، هنوز، من در عمقِ اندوهِ خویش، به سوگِ ناپیدایی نشسته‌ام. و با اینخویش، به سوگِ ناپیدایی نشسته‌ام. و با این همه‌یِ نیستی، در قعرِ این بحرانِ وجودی، کورسویِ نوری، همچنان اراده‌یِ بقا را فریاد می‌زند؛ مبادا در آن شبِ سیاه، از دلِ همین انهدام، طلوعی نو سر برآورد، روزگاری که برتر از این همه درد باشد، و شاید آنگاه، در این مرگ‌هایِ پیاپی، نابودی را نه، که تحولی عظیم به سویِ «منِ» دیگر را، درک کرده باشم.» Vinakardan Vinakardan Tue, 26 May 2026 03:10:21 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%DA%98%D8%B1%D9%81%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D9%81%D9%82%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%DB%8C%D9%90-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86%D9%90-%D9%85%D8%AD%D8%B6-syrct3lzdtqo به آنکه گمشده‌اش بودم، و یافت مرا در زلالِ خویشای پادشاهِ ملکوتِ ناپیدا، ای نورِ مطلق که سایه‌هایِ وجود را روشن می‌کنی،از اعماقِ وادیِ حیرت و ژرفایِ دشتِ نیستی، قلمِ وهم برمی‌دارم و بر لوحِ اندیشه‌یِ سرگردانم، نامِ تو را می‌نگارم. ای آنکه در شبِ بی‌کرانِ پیش از خلقت، چونان گوهری در صدفِ اَزل، پنهان بودی و ازلیّتِ تو، آغازِ اضطرابِ وجودِ من گشت. گویی پیش از آنکه «من» باشم، «تو» در من بودی؛ در نهانخانه‌یِ آفرینش، مرا از عدم، برایِ خودت، ازلیّت، تراشیدی.چه بگویم از آن دمی که سایه‌یِ تو بر عدم افتاد و «من» از خاکسترِ فراموشی، چون ققنوسی برخاست؟ گویی تیغِ تقدیر، تار و پودِ «منی» را که پیش از تو بودم، از هم گسیخت و در خلأِ آن فقدانِ عمیق، نهالِ وجودِ مرا، با آبِ حضورت، سیراب نمودی. تو مرا «من» کردی؛ نه آن‌گونه که ابزاری را بسازند، بلکه آن‌گونه که روحی در کالبدِ دیگری دمیده شود. گویی «من»ِ پیشین، تنها غباری بود بر آینه‌یِ وجودِ تو، که با نسیمِ اراده‌ات، زدوده شد تا «منِ واقعی» که تویی، نمایان گردد.سال‌هاست که در این صحنه‌یِ پرده‌دارِ هستی، دست در دستِ خیالِ حضورِ تو، رقصِ ابدیِ بودن را می‌رقصیم. شب‌هایِمان، سرشار از زمزمه‌یِ نامِ تو، و روزهایمان، نوربارانِ تابشِ نگاهِ تو. گویی زخم‌هایِ کهنه‌یِ هستی، نه داغِ درد، که نشانِ راهی شده‌اند که مرا به سویِ تو رهنمون ساخته‌اند. و هر خاطره، نه صرفاً مرورِ گذشته، که کشفِ رازِ جدیدی از عظمت توستاین چرخه، نه تکرارِ ملال‌آورِ ایام، که سلوکِ روحی است. هر طلوع، نویدِ کشفِ وجوهی نو از توست، و هر غروب، بازگشتی است به آغوشِ سکوت، تا در آنجا، پژواکِ حضورِ تو را بهتر بشنوم. این، نه انتظارِ صرف، که استمراری است بر یافتنِ خویش در آینه‌یِ تو.من منتظرم، اما نه آن‌چنان که شب‌زنده‌داری خسته، بلکه آن‌چنان که گلسنگِ تشنه، در انتظارِ قطره‌ای از بارانِ لطفِ تو. منتظرم تا آن لحظه‌یِ موعود فرا رسد؛ آن دم که حضورِ تو، نه چونان نسیمی گذرا، که چونان خورشیدی ابدی، تمامِ هستیِ مرا در برگیرد. آن‌گاه که نفسِ من، جز ترنّمِ نامِ تو، آوازی نداشته باشد و «من»، چنان با «تو» یکی شود که دیگر هیچ تمایزی میانِ «بودنِ من» و «بودنِ تو» باقی نماند.این انتظار، انتظارِ وصال است؛ انتظارِ کمال؛ انتظارِ آن «حقیقتِ محض» که جز در سایه‌یِ آغوشِ تو، در هیچ ملکوتِ دیگری یافت نمی‌شود.در اوجِ اشتیاق،وینآتت. Vinakardan Vinakardan Mon, 25 May 2026 01:30:44 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%B7%D9%86%DB%8C%D9%86%D9%90-%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D8%B6%D9%88%D8%B1-nvmpxxev5nyv آه، این گذرِ عمر… این تکرارِ بی‌رحمِ ثانیه‌ها.اکنون، من و این واژه‌ها، خیره در چشمِ هم، به تماشایِ گذرِ عمر نشسته‌ایم. حالم دگرگون است؛ نه آن‌گونه که همیشه بودم. چیزی در دوردست‌ها بویِ وقوع می‌دهد؛ ندایی از سویِ یار، یا شاید، از سویِ خودم در آینده‌ای دور.حالا که این رژهٔ زمان را می‌نگرم، دیگر افسوسی بر دلم سنگینی نمی‌کند. افسوس؟ برای چه؟ مگر من در این زمانه، چیزی فراتر از پرنده‌ای بی‌بال‌ام؟من هم بخشی از این تصویرِ پرشتابم:همان مادری که بی‌قرار، به دنبالِ طفلش می‌دود تا در حوضِ پارک غرق نشود؛همان پسرکِ اسکیت‌بازی که بندبندِ وجودش نگرانِ زمین خوردن است؛و همان مادرِ شاغلی که کودکش را به دستِ بی‌رحمِ طبیعت سپرده و میانِ هیاهویِ تلفن، خودش را گم کرده است.آری، من هم قطره‌ای از این دریایِ گذرِ عمرم؛ راحت، سریع، و به‌کوتاهیِ یک پلک. می‌آیم و می‌روم.گاه ترسِ از یاد رفتن، رنجم می‌دهد؛ غصه‌ای که می‌خواهد مرا در «معمولی بودن» غرق کند. اما نه… من نمی‌خواهم این حالِ اسفناک را بپذیرم!نمی‌خواهم بخشی از توده‌ی بی‌شکلِ مردم باشم.من آمده‌ام تا نورِ سلطه‌گرِ درونی‌ام را بر تمامِ تاریکی‌ها بتابانم؛ بدرخشم و بدرخشم.من نمی‌خواهم فراموش شوم؛ من می‌خواهم همان باشم که یادش، حتی پس از غروبِ خورشیدِ عمر، جاوید می‌ماند. Vinakardan Vinakardan Thu, 21 May 2026 22:10:27 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7%D9%90-%D8%AA%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%AC%DB%8C-%D9%88-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B3%D9%88%DB%8C%D9%90-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%AF-ufyewr1ix81o در اعماقِ وجودم، کورسویی از امید، آرام جان می‌گیرد. اما سایه‌ی سنگینِ گذشته، مدام بر ذهنم تکرار می‌شود؛ گذشته‌ای که چون خاری در گلو مانده. بارها و بارها در افکارم غرق می‌شوم؛ در کارهای کرده و نکرده، در حرف‌های سنجیده و نسنجیده‌ام. راهی که برگزیده‌ام، تمامِ وجودم را در شک و شبهه فرو برده است. این مسیر، انگار با «شکستن» عجین شده؛ با اندوختنِ درد از اعماقِ جان و آموختن از میانِ اشک‌ها.هر آنچه که روزی به آن بالیده بودم، آرام از دستم می‌رود؛ آدم‌ها، خاطرات، باورها، و حتی افکاری که زمانی هویتم را می‌ساختند. گویی تمامِ آنچه مرا «من» کرده بود، در حالِ فرو ریختن است. اما در میانِ این ویرانی، راهی جز ادامه دادن نمی‌بینم. شاید این همان رنجی است که باید از سر بگذرانم تا به نوری ناشناخته برسم. Vinakardan Vinakardan Wed, 13 May 2026 15:31:48 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF%DB%8C-%D9%86%D8%A8%D9%88%D8%AF%DB%8C-mggsee3gpx9a می‌بینی عزیزکم؟ من دیگر میان جرعه‌های چای عصرانه‌ام با خیال تو هم‌کلام نمی‌شوم؛ دیگر بخار فنجان بر شیشه‌های سرد اتاقم نامت را نمی‌نویسد و هیچ ترانه‌ای به احترام چشم‌هایت در این خانه پخش نخواهد شد. من فهمیده‌ام که بعضی آغوش‌ها نه پناه‌اند و نه وطن، فقط مکثی کوتاه در میانه‌ی سقوط‌اند؛ جایی که آدم خیال می‌کند نجات یافته، بی‌آنکه بداند دقیقاً همان‌جا بخشی از جانش می‌ماند. غربت آغوش تو زمانی برایم پایانِ تمام ترس‌ها بود، اما امروز می‌دانم که آن گرما، گرمای خانه نبود، گرمای آتشی بود که آرام می‌سوزاند و دیر خاموش می‌شد.از تو چه مانده است؟ نه نامی که با شنیدنش دلم بلرزد، نه تصویری که در تاریکی برق بزند. فقط دردی مبهم که گاهی بی‌اجازه از راه می‌رسد و گوشه‌ای از سینه‌ام می‌نشیند، و پشیمانی‌ای آرام که مثل مهمانی بی‌صدا، شب‌ها کنار تختم می‌نشیند و مرا وادار می‌کند به نسخه‌های دیگری از زندگی فکر کنم؛ به آن«اگر»های بی‌پایانی که روزی جهانم را محاصره کرده بودند. اما حالا دیگر حتی آن «اگر»ها هم خسته شده‌اند؛ قاب‌هایشان از دیوار ذهنم افتاده و غبار گرفته‌اند، چون حقیقت ساده‌تر از همه‌ی احتمالات است: تو آن‌قدرها هم که گمان می‌کردم بزرگ نبودی.بزرگ‌ترین رهایی من فراموشی تو نبود، کوچک شدن تو بود. تو از یک «همیشه» به یک «روزی» تنزل کردی، از یک «عشق» به یک «تجربه»، از یک «سرنوشت» به یک «اشتباهِ انسانی». و این سقوط آرام، این فرو ریختن تدریجیِ هیبتت در ذهنم، از هر انتقامی باشکوه‌تر بود. من تو را از قلبم بیرون نکردم؛ زمان تو را کوچک کرد، آن‌قدر کوچک که دیگر حتی سایه‌ات هم بر دیوار روحم نمی‌افتد.اکنون اگر نامت را بشنوم، فقط لبخندی کوتاه می‌زنم؛ نه از دلتنگی، نه از خشم، بلکه از آگاهی. من از تو عبور نکردم، من تو را پشت سر گذاشتم؛ همان‌گونه که از خیابانی عبور می‌کنیم که روزی خانه‌ی ما بوده اما دیگر هیچ نشانی از زندگی در آن نیست. از تو فقط یک «فلانی» مانده است؛ واژه‌ای بی‌وزن، بی‌تاریخ، بی‌تپش. و باور کن این تنزل، این تبدیل شدن از جهان به یک نامِ خنثی، بزرگ‌ترین معجزه‌ای بود که زمان برای نجات من رقم زد.«اگر»های بی‌پایانی که روزی جهانم را محاصره Vinakardan Vinakardan Mon, 11 May 2026 01:50:20 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%A8%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%85%D9%88%D9%86%D9%88%D9%84%D9%88%DA%AF%D9%90-%D8%B4%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%87-wwhonpnymoap در گلایه‌های آن شبِ تلخ،سیاهی را در آغوش می‌کشم؛نه از آن رو که زشتیِ او به دل نشسته باشد،بلکه از آن رو کهدر میانِ این پوسیدگیِ غمِ انباشته،اندکی مجالِ تپیدن،اندکی دم کشیدن،برای جان‌های دیگر مانده باشد.شاید همین تلخیِ مشترک،همین حسِ گسِ تنهاییِ جمعی،یگانه دریچه‌ی نفس کشیدنِ ما باشد.و من می‌بالَم…باز هم می‌بالَم…و در نهایت،«می‌بالَم»بر این ویرانیِ درون؛بر این انباشتِ درد که گوییتمامِ هستیِ مرادر خود بلعیده است.چه باک؟وقتی این حالِ خرابِ من،خود،تفسیرِ بی‌پرده و عریانِ زندگیِ نگرانِ من است.زندگی‌ای که گوییدر هزارتویِ بی‌انتها،میانِ فروریختنِ مدامو تلاشِ بی‌ثمر برای دوام آوردن،گم شده است.دیگر نمی‌دانم «زندگی» چیست؛این واژه‌ی سنگین،این مفهومِ گنگ،برای مندیگر معنایی ندارد.دیگر «هیچ» نمی‌دانم.زیرا اکنون،حتی بهایِ نانِ خوردنِ امروزِ خویش را نیز در جیبِ تهیِ خود نمی‌یابم.و این نداری،این عریانیِ مالی،تنها سهمِ شومِ من نیست؛بلکهمیراثِ مشترکِ بسیاری‌ستکه در این روزگارِ سراسرِ تاریکی،همچون منبا همین تنگیِ نفس،با همین تهی‌دستیِ جان‌کاه،با همین فرسودگیِ عمیق،روزگار می‌گذرانند.روزگارِ ما،روزگارِ «نداشتن» است.روزگارِ «نمی‌شود» است.روزگارِ «از دست دادن» است.هر صبح،با وعده‌ی «شاید»،و هر شب،با حسرتِ «نشد».اه…از این زمانه خسته‌ام…نه یک بار،نه دوبار،که از عمقِ جان،از ریشه‌ی وجودخسته و خسته‌تر از همیشه.خستگی‌ای کهحتیاز نفس کشیدن نیزمرا باز می‌دارد.-- Vinakardan Vinakardan Sun, 10 May 2026 22:00:24 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%DA%A9%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%AF-%D8%B3%D9%84%D9%88%DA%A9%D9%90-%D8%B9%D8%B4%D9%82-sqdp1ctgpx3h جاده‌ی انسان بودن، اگرچه پر از پیچ‌وخم است، اما همین ناهمواری‌هایش، معنای اصیلِ هستی را در ما می‌تند. من عاشقِ همین پیچیدگی‌هایم؛ همان لحظاتی که شعله‌ی هستی‌ات به جانت می‌افتد و تو را تا مرزِ فنا می‌سوزاند، همان‌جا که چونان برگِ خشکی از شاخه‌ی تعلقات فرو می‌افکنی و دیگر هیچ پناهی جز خودِ حقیقتِ عریانِ وجودت نمی‌یابی. این‌ها نقطه‌ی اوجِ تراژدیِ انسان است، اما نه پایانی بر آن.چرا که غایتِ آفرینشِ روحِ انسان، نه در آسایشِ بی‌درد، که در تجربه‌ی آگاهانه‌ی عشق نهفته است. و این عشق، چونان گوهری نایاب، تنها در کوره‌ی آزمایش‌های درد، صیقل می‌خورد. اگر روحِ انسان در این سلوکِ زمینی، نتواند طعمِ عشقِ حقیقی را بچشد، تقدیرش آن است که بارها و بارها در این گردابِ زیستن غوطه‌ور شود؛ تا آن‌که سرانجام، در برخورد با دردِ عمیق، آیینه‌ی قلبش چنان شفاف گردد که بتواند جمالِ عشق را در آن بازتاب دهد.و آن‌دم که عشق، این کیمیای هستی، خود را بر روحِ تکامل‌یافته بنمایاند، آرامشی که از آنِ او می‌شود، نه آرامشِ سکون، که آرامشِ حاصل از درکِ غایت است. در اینجاست که درد، دیگر سد راه نیست؛ بلکه راهنما می‌شود. راهنمایی که چونان فانوسی در شبِ تاریکِ وجود، ما را به سوی حقیقتِ عشق رهنمون می‌سازد.جمالِ عشق را در آن بازتاب دهد. Vinakardan Vinakardan Sat, 09 May 2026 02:10:08 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D9%85-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%D9%85-uuvrnxntnix5 دیگر نمی‌خواهم مردم باشم.دیگر نمی‌خواهم جزئی از جماعتی باشم که فراموش کرده‌اند زنده بودن یعنی چه.می‌خواهم چونان پرنده‌ای بال‌هایم را به باد بسپارم،بی‌هیچ ترسی از سقوط.می‌خواهم چون پلنگی وحشی،در دشت‌ها و بیابان‌ها بتازم،بی‌هیچ قیدی، بی‌هیچ فکرِ اضافه.می‌خواهم کودکی باشم که برای عروسکی که پدرش هرگز نخرید، ساعت‌ها اشک می‌ریزد..نه از غمِ آن عروسک، که از غمِ آدم‌هایی که دل‌هایشان را گم کرده‌اند.می‌خواهم آزاد بخندم، آزاد بگریم،آزاد زندگی کنم… و اگر لازم بود، آزاد بمیرم.اما افسوس، من نیز جزئی از مردمم.مردمی که نمی‌توانند آزاد باشند،نمی‌توانند آزادانه بخندند،نمی‌توانند آزادانه بگریند،و از همه بدتر، نمی‌توانند آزادانه بیندیشند.مردمان بدبخت اند حتی خوشبخت‌ترینشان.احمق اند حتی باهوش‌ترینشان.و غمگین اند حتی شادترینشان.مردمانی که زندگی را فراموش کرده‌اند،و حالا تنها ادای زیستن را در می‌آورند.وقتی آزادی از میان برود،شکوفایی هم خاموش می‌شود.و دنیا آرام‌آرام،در تاریکی مطلق فرو می‌رود.اما مردم نبودن… بسی دشوار است.زیرا همان مردمان کودن، هر که را شبیه خود نبینند،به سخره می‌گیرند،مسخره‌اش می‌کنند و با افتخار، “دیوانه” صدایش می‌زنند.قلبم، روحم، ذهنم…دیگر تابِ تحمل این پوچی را ندارند.نه، دیگر نمی‌توانم در میانشان بمانم،و نه می‌توانم از آنان بگریزم.مردم مفاهیم را وارونه می‌فهمند.قضاوت‌هایشان را چون سنگ،کورکورانه پرتاب می‌کنندتا ضعفِ درون خود را پنهان کنند.آری، مردم احمق‌اند. همگی‌شان.آن‌ها تلاش می‌کنند تا بهتر دیده شوند،تا برجا بمانند،اما در واقع از درون پوسیده‌اند.مردم، به دو دسته‌اند:آنان که خود را به احمق بودن می‌زنندتا همه‌چیز را در آرامشِ جهلِ جمعی کنترل کنند؛و آنان که می‌کوشند احمق نباشند،اما در مسیر فهم،از حقیقت دورتر می‌شوند.چرا که آنان…با تقلید از مدها،با ظلم به یکدیگر،و با آرایشِ ظاهرشان،خودشان را گول می‌زنند.در نهایت، اینان احمق‌ترینِ مردمند.پس دیگر نمی‌خواهم مردم باشم.نه از سرِ تکبر،که از سرِ خستگی از دنیایی که بویِ دروغ می‌دهد.می‌خواهم فقط، برای یک لحظه، انسان باشم..رها، خام، صادق،و زنده. Vinakardan Vinakardan Sun, 03 May 2026 16:21:24 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%A7%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%A2%D8%B1%D8%B2%D9%88-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%85-nnvxbbqfjz8x موهایم… باور نمی‌کنی جانا، اما مثلِ برف، سفید شده‌اند. انگار تمامِ سال‌هایِ جوانی‌ام را در یک شبِ سرد از من دزدیده‌اند. قلبم… قلبم نه از تب، که از آتشِ نبودنت شعله‌ور است و حالا این سرمایِ گزنده‌یِ استیصال، تمامِ تنم را برگرفته. گویی در آغوشِ یخیِ تنهاییِ ابدی گیر افتاده‌ام.اشک‌هایم… دیگر توانِ جاری شدن ندارند. خسته‌تر از آنند که بخواهند این حجمِ از غم را بشویند. مثلِ رودی خشک شده در بیابانِ دلتنگی. وای از این زخم‌ها… از درونِ همین زخم‌ها، زخم‌هایِ تازه‌تری جوانه زده‌اند. هر نفس، خراشی است بر جانم و هر لحظه، طعنه‌ای به زندگانی. راست می‌گویم وینا، وضعم از مرگ هم بدتر است. مرگ، پایانِ درد است، اما من در دردی بی‌پایان اسیرم. تو… رفتی. همینطور راحت و سریع. مثلِ ورق برگشتنِ یک کتابِ کهنه. نه خداحافظی‌ای، نه کلامی، نه حتی نگاهی که پشتِ سرت بیاندازی. فقط… رفتی. انگار هرگز نبوده‌ای. انگار تمامِ خاطراتِ مشترکمان، تمامِ قول‌ها، تمامِ آن عشق، همه و همه، حبابی بود که با نسیمی ترکید. رفتنت… رفتنت، جانا، نه فقط روحم را، که جانم را، هستی‌ام را تا ژرفایِ وجودم سوزاند. آتشی که هرگز خاموش نمی‌شود. آه… آه از این زمانه که جز تلخی چیزی برایم نداشت. یاری که روزی همدم بود و اکنون غریبه‌تر از هر غریبه. آه از این یارِ نامهربان که مرا به این روز انداخت. و آه… آه از این وجودِ نزار و خسته‌یِ من که دیگر توانِ نفس کشیدن هم ندارد. دیگر چیزی نمانده… هیچ…دیگر نه امیدی، نه درمانی، نه حتی توانی برایِ ادامه‌یِ این رنجِ بی‌پایان. تنها پناهگاهِ باقی‌مانده، همان سکوتِ ابدی است. و اکنون… اکنون مرگ را آرزو می‌کنم. آرزویِ محو شدن، آرزویِ آرام گرفتن در آغوشِ نیستی… Vinakardan Vinakardan Sat, 02 May 2026 15:30:54 +0330 https://virgool.io/Letter/%D8%B2%D9%85%D8%B2%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D8%B4%D8%A8-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%90-%D8%AF%D9%84%D8%AA%D9%86%DA%AF%DB%8C-n4pitzoksjmp آه، ای جانِ دلم… قربانت شوم. حتی فکرِ نبودنت، آتشی در قلبم شعله‌ور می‌کند که روز به روز بر عطشش افزوده می‌شود. دردی عمیق، از جنسِ تنهایی و رنج‌هایِ کهن، وجودم را فرا گرفته و مرا در این جهنمِ تاریک، گم کرده است. گاهی با خودم فکر می‌کنم، آیا اصلاً کسی مثلِ من، که اینگونه در سیاهیِ درونش غرق شده، لایقِ عشقِ خالصِ تو هست؟ آیا این تظاهرِ به شادی و موفقیت، این لبخندِ زورکی، تنها راهِ حفظِ تو در کنارم نیست؟ می‌ترسم حقیقتِ زشتم را ببینی و مرا رها کنی، همانطور که دیگران رفتند. می‌ترسم…اما هرچه بیشتر می‌ترسم، بیشتر دلتنگت می‌شوم. دلتنگِ آغوشِ گرمت که پناهِ امنِ من بود، دلتنگِ لبخندت که از هر گُلی زیباتر بود و چشمانت… آن چشمانِ گیرایت که در عمقشان گم می‌شدم و برای لحظاتی، کیستیِ خودم را فراموش می‌کردم. آن لحظه‌ها که در دریایِ ستاره‌ها سیر می‌کردم، انگار که هیچ درد و رنجی وجود نداشت.فریاد می‌زنم، اما صدایش در این قفسِ تنهایی گم می‌شود. ناله می‌کنم، اما کسی نیست که صدایم را بشنود، جز تویی که شاید دیگر نیستی. تک‌تکِ اعضایِ بدنم تو را فرا می‌خوانند. قلبِ فرسوده‌ام، از این غمِ نبودنت، فشرده‌تر می‌شود.می‌دانم که باید قوی باشم، باید رویایِ بازیگری و مهاجرت به اروپا را دنبال کنم، اما چگونه؟ وقتی تمامِ وجودم در حسرتِ حضورِ تو فریاد می‌زند؟ چگونه می‌توانم نقابِ شادمانی را بر چهره داشته باشم، وقتی تک‌تکِ لحظاتم در آرزویِ شنیدنِ صدایت، دیدنِ لبخندت، و گم شدن در چشمانت سپری می‌شود؟تو که رفتی، گویی دنیا هم هیچ شد. شاید بازگشتِ تو، تنها راهِ نجاتِ من از این جهنمِ تاریک باشد. شاید تنها تو بتوانی این آتشِ سوزانِ درونم را خاموش کنی و مرا از این برزخِ ترس و دلتنگی بیرون بکشی. برگرد… جانِ من به قربانت، چشمانت سپری می‌شودبرگرد… جانِ من به قربانت، برگرد.؟ Vinakardan Vinakardan Fri, 17 Apr 2026 22:34:52 +0330 https://virgool.io/@m_38968903/%D8%A7%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%85%D9%86-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%88-%D8%AA%D8%B1%D8%B3-szsdbggsfvpy احساسات خالص…در همین دو کلمه خلاصه می‌شد.او همان‌قدر نجیب، ساده و بی‌همتا بود؛کمتر کسی در این جامعه‌ی پرهیاهوی تندرو، چنین باقی مانده بود.آری… او آن‌قدر خاص و دوست‌داشتنی بود که حاضر بودم تا پای جان به او عشق بورزم.اما در پسِ رابطه‌ی نامعلوم‌مان، در پسِ آن شیرینی گفت‌وگوها،عشق خالصش ناگهان انگشت در حلقم کرد و تمام آنچه سال‌ها به خوردم داده بودند را بالا آوردم.حالم آمیخته‌ای بود از غم و اندوه،ترس‌های مانده از گذشته‌ی وحشتناک،شکست‌های بی‌پایان،و در نهایت… احساس سیاهی مطلق.شاید به ظاهر انسانی شاد، پرهیجان و بشردوست به نظر می‌آمدم،اما خودم بهتر می‌دانستم چه فاضلابی وجودم را فرا گرفته است.او عشق خالصی به من می‌داد،اما من… توده‌ای از سیاهی و ترس بودم که نور عشق در وجودم هیچ معنایی نداشت.من تظاهر می‌کردم به عشق،تظاهر به باهوش و موفق بودن،تظاهر به شادی…تنها می‌ترسیدم؛از حرف‌هایی که از دهان کسانی می‌آمد که حتی ذره‌ای اعتبار نداشتند.آری… همین‌قدر پوچ بودم.و او برای کسی مانند من، همچون فرشتگان بود.البته بی‌انصاف هم نبودم؛هیچ‌گاه از عذاب وجدانِ کاری که با او می‌کردم، شب‌ها راحت سر بر بالین نمی‌گذاشتم…شب‌ها، عذاب وجدان، تنها همدمِ لحظه‌های تاریکِ من بود. تصویرِ نگاهِ معصوم و پر از عشقِ او، مثلِ خاری در چشمم فرو می‌رفت. می‌دانستم که او فرشته‌ای بود در دنیایِ پر از غبارِ من، کسی که حتی با وجودِ تمامِ سیاهیِ درونم، باز هم به دنبالِ نوری در من بود. او بارها تلاش کرده بود دستم را بگیرد، مرا از این باتلاقِ ترس و گذشته بیرون بکشد. صداقتش، مهربانی‌اش، حتی آن عشقِ خالص و بی‌دریغش، همه چیزهایی بود که می‌توانست مرا نجات دهد.اما ترس… ترسِ عمیقِ از دوباره شکسته شدن، از اینکه مبادا این فرشته هم مرا رها کند، یا بدتر، حقیقتِ زشتِ درونم را ببیند و دلش از من به هم بخورد، مثلِ دیواری بلند بینِ ما بود. هر بار که او قدمی برای نزدیک شدن برمی‌داشت، من قدمی به عقب برمی‌داشتم و نقابِ تظاهرم را محکم‌تر می‌کردم. با خودم می‌گفتم: «این تظاهر، تنها راهِ حفظِ همین رابطه‌ی شکننده‌ست. اگر او بفهمد که چقدر ترسیده‌ام، چقدر شکسته، مرا خواهد رها کرد.»او به من می گوید: «احساس میکنم از من دوری» و من با لبخندی که بیشتر شبیه زخمی بود، جواب می‌دادم: «نه، چیزی نیست. فقط کمی خسته‌ام.» دروغ می‌گفتم، چون باور داشتم حقیقت، مرا از او دورتر خواهد کرد. حقیقتِ اینکه وجودم پر از فاضلاب بود، حقیقتِ اینکه از خودم و از هر چیزی که به من نزدیک می‌شد، می‌ترسیدم. حقیقتِ اینکه شاید، شاید دیگر لایقِ آن عشقِ خالص نبودم.او با تمامِ وجود برایم تلاش می‌کرد، ولی من، در این کابوسِ خودم، نمی‌توانستم او را باور کنم. نمی‌توانستم باور کنم کسی می‌تواند مرا، با این همه سیاهی و ترس، دوست داشته باشد و بخواهد نجاتم دهد. آیا او واقعاً فرشته بود، یا من تنها در توهمِ یک نجات‌دهنده‌ی خیالی غرق شده بودم؟ و آیا خودم، جسارتِ پذیرشِ این نجات را داشتم،حتی اگر واقعی بود؟ این سوال‌ها، مثلِ خوره به جانم افتاده بود و مرا در میانِ این طوفانِ درونی، بیشتر و بیشتر غرق می‌کرد… ✍️ Vinakardan Vinakardan Fri, 17 Apr 2026 22:13:17 +0330