https://virgool.io/feed/@m_40476298 fa 2026-06-10 12:58:14 https://files.virgool.io/upload/users/4860959/avatar/O98Mmo.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_40476298 https://virgool.io/@m_40476298/%D8%AF%D8%B1%D9%88%D9%86%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-yu7y5mzxrkjg یک دوستی دارم که نوع شخصیتش همیشه منو به فکر می‌بره. این آدم همیشه توی جمع و خلوت خودش شاد و خوشحال بنظر میرسه؛ همیشه بهترین شوخی‌ها مال اونه و خلاصه از اینجور آدماست که جمع رو دست می‌گیره.وقتی که باهاش درد دل میکنی هیچ ترسی از حرف زدن نداره و می‌تونه پا به پات از مشکلات خودش بگه و تو رو مطمئن می‌کنه که ادای یک آدم شاد رو درنمیاره و واقعا همینه که هست. اما...یروز که داشتم طبق عادت بیمارگونه خودم شخصیتش رو مثل همه آدمای دیگه ( که حتما براتون می‌نویسم ) تحلیل می‌کردم متوجه یکسری تناقض‌ها شدم. مثلا به عنوان کسی که خیلی با احساس نشون میده اصلا توی مواقع احساسی دست و پاشو گم نمیکنه و با آرامش کامل از اون واقعه گذر می‌کنه. برای این آرامش شما باید درد زیادی رو تجربه کرده باشی اما هرچی توی خاطراتم مرور کردم یادم نیومد راجب چیزی حرف زده باشه.یا مثلا همیشه از جلوی یسری کافه‌ها تندتر رد می‌شه یا یسری جاها رو نمیاد هرچقدرم که اصرار کنیم.بعدا فهمیدم که این آدم خیلی درونگراست منتها نه از اون نوعی که هممون می‌شناسیم. اون خیلی راحت می‌تونه ناراحتی‌های اصلیش رو پشت چندین لایه از ناراحتی‌های کوچیک قایم کنه و با تعریف کردن اون مشکلای کوچیک به شما بقبولونه که مشکل اصلیش همینه و شما هم خیلی راحت باور می‌کنید.بعدها فهمیدم که این آدم نه خندش واقعیه و نه گریه‌اش!اسمش رو گذاشتم درونگرای اجتماعی علی خالصی علی خالصی Fri, 08 May 2026 14:42:21 +0330 https://virgool.io/@m_40476298/%D9%BE%D8%B1%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AE%D8%B7%D8%B1%D9%86%D8%A7%DA%A9-%D8%A8%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA%DB%8C-hcfrxpa8kait یکی از نزدیک‌ترین آدم‌های مهم زندگیم چندوقتیه که وارد رابطه شده. قبل از شروع رابطشون چندباری به واسطه‌ی ما بیرون رفته بودند و همین چندبار باعث شده بود احساساتی بینشون شکل بگیره.قبل از اینکه بخواد به اون پسر جواب مثبت بده بارها با من راجب اشکالات و عادت‌های بد اخلاقیش صحبت کرد و من تقریبا مطمئن بودم که جوابش منفیه اما در کمال تعجب یک هفته بعد جواب مثبت داد.دیروز که باهام صحبت می‌کرد گفت که از رفتارای بدش شاکیه، خسیسه، آداب اجتماعی بلد نیست و حتی اونقدری که نیاز داره بهش توجه نمی‌کنه. نمی‌دونست با وجود این‌همه اشکال چرا هنوز رابطشون رو ادامه می‌ده.در جواب بهش چیزی گفتم که شد موضوع این‌همه پرحرفی امروز من برای شما؛بین دوست داشتن و دوست نداشتن آدم‌ها و هرچیز دیگه ای، یک فاصله بسیار زیاد به شکل پرتگاه عمیقی هست به اسم بی‌اهمیتی.یعنی اون رابطه اونقدری براتون اهمیت نداره که بخواید دردسرهای کات کردن و ناراحت کردن یک نفر دیگه رو به جون بخرید، از اون طرف هم اونقدری براتون جدی نیست که بخواید بگید دوسش دارید و حاضرید دردسرهای متعهد بودن رو تحمل کنید.پس به ناچار در پرتگاهی گیر می‌کنید به اسم بی اهمیتی و از نظر من این خطرناک‌ترین وضعیت برای هر آدمیه.بنظر شما راه‌حلش چی میتونه باشه؟ علی خالصی علی خالصی Thu, 07 May 2026 15:02:21 +0330