https://virgool.io/feed/@m_42378323 نگاهی نو، از زاویه‌ای متفاوت. اینجا راوی منم. fa 2026-04-15 08:17:14 https://files.virgool.io/upload/users/3903752/avatar/B581Cs.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@m_42378323 https://virgool.io/@m_42378323/%D8%A7%DA%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D9%87%D9%85-%D8%AF%D8%AE%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D9%88%D8%AF-vapkru0mkj4o «لیلا» دیگر از زن بودن خسته شده بود؛ از بارداری می‌ترسید. دو دختر زیبا داشت، اما برای «بهمن»، شوهرش، این دو تا «اشتباه» بودند. بهمن همیشه دوست داشت فرزندش یک پسر باشد؛ وارثی که بتواند او را در کارگاه نجاری‌اش شریک کند.شب سوم که لیلا از بارداری سومش مطمئن شد، سکوت سنگینی خانه را فرا گرفته بود. بهمن کنار پنجره ایستاده بود و نور خیابان روی صورت درهم کشیده‌اش می‌افتاد.بهمن برگشت و با لحنی که انگار داشت درباره ی هوا صحبت می‌کرد، گفت: «ببین لیلا، این آخرین باره. قول می‌دم. ولی اگه این یکی هم دختر باشه...»لیلا نفسش بند آمد. «اگه دختر باشه چی بهمن؟!»بهمن لبخند تلخی زد و چشمانش را تنگ کرد. «اگه دختر باشه، دو تا دست‌هاشو از همین آرنج، خودم می‌بُرَم تا بفهمی که دیگه نباید دختر به دنیا بیاری. این هم برات درس عبرت بشه.»لیلا حس کرد دنیا دور سرش چرخید. این حرف، یک تهدید معمولی نبود؛ یک وعده ی کثیف بود که از اعماق یک تعصب قدیمی بیرون می‌آمد. او دیگر به جنسیت بچه فکر نمی‌کرد، او فقط از تولد فرزندش می‌ترسید. آن بچه در شکم او، مثل یک راز وحشتناک در قفسه سینه ی لیلا حبس شده بود.روز زایمان، بیمارستان پر از سروصدا بود، اما لیلا فقط صدای قلب خودش را می‌شنید که محکم می‌کوبید. بهمن در راهرو قدم می‌زد و گوشش منتظر شنیدن یک کلمه بود: «پسر».بالاخره پرستار با عجله آمد. صورتش از خستگی درهم بود، اما وقتی لیلا را دید، لبخند زد و گفت: «مبارکه خانم! خدا بهتون یک کاکُل زَری هدیه داده! یه پسر کوچولوی شیطون به دنیا آوردین!»لیلا باورش نمی‌شد. یک پسر! تمام آن کابوس‌ها، تمام آن تهدیدها... شاید تمام شده بود. بهمن با عجله وارد شد. صورتش خشن بود، اما حالا کمی آرام‌تر به نظر می‌رسید. او به تخت نزدیک شد.نوزاد در پارچه‌ای سفید پیچیده شده بود و آرام گریه می‌کرد. بهمن با احتیاط دستش را دراز کرد تا پسرش را لمس کند.زیر لب گفت:«قشنگه... سالم به دنیا اومد.»اما لیلا، با چشمانی که هنوز وحشت‌زده بود، به آرامی نجوا کرد: «بهمن... دست‌هاش رو ببین...»بهمن نگاهش را پایین آورد. بله، نوزاد پسر بود. اما وقتی به آن دست‌های کوچک نگاه کرد، انگار تمام هوای ریه‌هایش ناگهان تخلیه شد.پسرک داشت دست‌هایش را تکان می‌داد. دست‌هایی که تا کمی پایین تر از آرنج رشد کرده بودند؛گویا تقدیر، سرنوشت دیگری را برای آنها رقم زده بود. دو بازوی کوچک که در انتهایشان، به جای مچ و انگشت، با یک پوست صاف و گرد بسته شده بودند.بهمن به دست‌های ناتمام پسرش خیره شد. انگار دقیقاً همان تهدیدِ کلامی‌اش، حالا به شکلی بدتر و نمادین‌تر، به حقیقت پیوسته بود. او برای پسر شدنِ بچه، هزینهٔ ناتمام ماندن را پرداخت کرده بود. آن دو دستِ ناقص، فریادِ خاموشِ لیلا و گواهی زندهٔ خشونتی بودند که در آن اتاق پیچیده بود. Mahla Mahla Wed, 17 Dec 2025 00:04:55 +0330 https://virgool.io/@m_42378323/%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%B7%D8%B9%D9%85-%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%82%D9%87%D9%88%D9%87-cwmhmgtkf1of اولین روز کاری ام بود.هنوز بوی رنگ تازه از سقف دفتر کنده نمی‌شد، داشتم کفش‌های نو ام را زیر میز جا می‌دادم که صدای خشنِ رئیس بالای سرم بلند شد: «فلاحی! امیدوارم حداقل قهوه درست کردن بلد باشی!»سرم را سریع بالا آوردم ، آب دهانم رو قورت دادم و گفتم: «چشم خانوم رئیس.»همانطور که با استرس به سمت دستگاه قهوه‌ساز رفتم، حس کردم دنیا روی سرم خراب شد.شیر آب را باز کردم، اما به جای فنجان، نازل آب را روی سینی زیر دستگاه جا زدم. یک فواره کوچک از آب داغ و بخار، پیراهن نویم را کثیف کرد. زیر لب گفتم : «هانا خانم از این بدتر نمی شد! همین امروز استخدام نشده اخراج میشی.»همانجا بود که علی دلاوری پیدایش شد. از آن آدم‌های مرموز شرکت بود؛ همیشه یک قدم از شلوغی فاصله داشت، کت و شلوارش همیشه مرتب بود و عینکش یک جور خاصی روی صورتش می‌نشست.کنارم آمد و گفت:«آروم باش فلاحی، اینجا همه از قهوه‌ساز می‌ترسن. بذار کمکت کنم.» صدایش گرم و آرام بود، مثل پناهگاهی در وسط یک طوفان اداری.با مهارت عجیبی، بخار را مهار کرد و سه لیوان قهوه(یکی برای خانم رئیس ،یکی برای من و یکی برای خودش) درست کرد. قهوه‌اش تلخ بود، ولی شیرین‌ترین تلخی‌ای بود که تا آن روز چشیده بودم.هفته‌ها گذشت. ترس از قهوه‌ساز جای خودش را به ترس از نگاه نکردن به علی داد. محیط کار برای من تبدیل شده بود به یک صحنه تئاتر که تمام تمرکزم روی بازیگر اصلی، یعنی علی، بود.او تکیه‌گاهم بود. وقتی رئیس گیر می‌داد، علی با یک نگاه من را از زیر فشار بیرون می‌کشید. وقتی از کار خسته بودم، با یک جمله طنز قدیمی، لبخند را به لبم برمی‌گرداند. رابطه‌مان از سلام و احوال‌پرسی ساده شروع شد، به ناهار خوردن کنار هم در پارکینگ شرکت و بعد، ساعت‌ها حرف زدن زیر نور چراغ‌های کم‌فروغ کافه نزدیک شرکت کشید.یک شب بارانی، وسط صحبت از آینده، علی مکث کرد. دستش را روی دست من گذاشت. «هانا، تو… تو برای من شبیه یک نور در این شهر خاکستری.»همان‌جا فهمیدم: این فقط عشق نبود، این نیاز بود. ما دو نفر بودیم که در شلوغی شهر، همدیگر را پیدا کرده بودیم و قول داده بودیم نور وجودی یکدیگر را ببینیم.اما گاهی، نشانه‌هایی بود که قلبم را سرد می‌کرد. یک‌بار وسط جلسه، علی ناگهان رنگش پرید. با دست عرق پیشانی‌اش را پاک کرد و گفت: « بخاطر کم‌خوابیه .»او همیشه از زیر فشار شانه خالی می‌کرد، همیشه کمی زودتر از من می‌رفت و همیشه تماس‌هایش را کوتاه می‌کرد. من می‌خواستم بپرسم، می‌خواستم بدانم چه شده، اما ترس از خراب کردن این معجزه کوچک، دهانم را بسته بود.ماه ششم رابطه‌مان بود که همه چیز عوض شد. انگار علی یک شبه از دنیای من بیرون کشیده شد.+«سلام، خوبی؟»-«آره، کار دارم.»+«امشب شام…»-«نمی‌تونم، برنامه دارم.»حتی نگاه‌هایش هم سرد شده بود. آن گرمای همیشگی پشت آن عینک، تبدیل شده بود به یک دیوار شیشه‌ای که من هرچه به آن نزدیک‌تر می‌شدم، یخ‌زده‌تر می‌شدم. سعی کردم بفهمم، اما هر بار با یک جواب خشک یا یک بهانه قدیمی مواجه می‌شدم. انگار خودش داشت مرا پس می‌زد!روزی در اوج ناامیدی، رفتم سراغ میز مدیر تا یک پرونده را بردارم.ناگهان چشمم به پوشه‌ای افتاد که روی میز مدیر جا مانده بود: « نامه استعفای علی دلاوری ». تاریخ امروز بود!قلبم در گلویم سنگ شد. تمام آن فرارها، آن سردی‌ها، آن تماس‌های کوتاه… همه یک معنی داشت: او رفته بود!با خودم گفتم: «هانا، بالاخره تموم شد. اونم مثل بقیه، وقتی اوضاع سخت شد، ترجیح داد بره.» بغض گلویم را گرفت.همه آن لحظات خوب، برای او فقط یک بازی زودگذر بوده!آن شب تا صبح گریه کردم ولی تصمیم گرفتم قوی باشم. فردا اولین کسی خواهم بود که با لبخند به مدیر می‌گوید: «علی رفت، اما من ماندم!»فردا، اتاق علی خالی بود. پوشه های روی میزش نبود، اما گلدان دیفن مورد علاقه اش هنوز آنجا بود.انگار نه انگار که این مرد، هفته پیش تمام دنیای من بود. با خودم گفتم: «دیگه بسه هانا، قهوه‌ساز رو بردار و برو سر کارت.»همان‌طور که برای ریختن قهوه به سمت دستگاه می‌رفتم، خانم منشی دفتردار با صورتی گرفته کنارم ایستاد.-«هانا جان، حالت خوبه؟ شنیدم علی…»حرفش را قطع کردم+«بله، استعفا داد. یک دفعه‌ای. عجیبه، نه؟» سعی کردم صدام نلرزد اما بغض داشت خفه ام میکرد.منشی آه کشید. «استعفا نداد، هانا. اون…»+«بهتره ادامه ندین ؛ من برای علی مهم نبودم ،اون هم برای من مهم نیست!»بغض گلویم ترکید، سریع سمت حیاط شرکت رفتم تا هوا بخورم .انگار تمام شرکت داشت روی سرم خراب میشد و من هیچکاری نمی‌توانستم بکنم!منشی پشت سرم به حیاط آمد تا حالم را بپرسد اما بی هوا گفت: میدونم که حالت بده اما نباید علی رو سرزنش کنی اون تورو ول نکرده متاسفانه علی...دیروز از دنیا رفت »زمین زیر پایم خالی شد. «چی؟!! نه، امکان نداره. اون سالم بود! فقط کمی خسته…»-«اگه سالم بود، چرا ماه پیش تو بیمارستان بستری شد و هیچ‌کس نفهمید؟ چرا آخرین روزش اومد دفتر و فقط کارهاش رو مرتب کرد؟ حتی چندباری به من میگفت بخاطر حال بدش نمیتونه تو جلسه شرکت کنه.»گیج شده بودم. یعنی به من دروغ گفته بود؟! این همه مدت بیماری‌اش را پنهان کرده بود؟!با دستانی لرزان به سمت میز علی رفتم. یک پاکت نامه سفید روی کشوی خالی بود. آدرس من روش نوشته شده بود.بازش کردم. خط خوش‌اش، که همیشه قلبم را گرم می‌کرد، این بار آخرین حرف‌هایش را می‌نوشت:«هانا جان،اگر این نامه را می‌خوانی، یعنی من موفق شده‌ام که بروم و تو هم بالاخره تصمیم گرفته‌ای قوی باشی. عزیزم، من مدت‌هاست می‌دانم که توانی برای ماندن ندارم. هر بار که رنگم می‌پرید یا خسته می‌شدم، نبردی بود که نمی‌خواستم تو شاهدش باشی. تو نور بودی، و من نمی‌خواستم نورم با خاکستر وجود من مخدوش شود.من ازت فرار نکردم، هانا. من رفتم تا تو از رنج کشیدن من در امان بمانی. تو را به دست این دنیای بی‌رحم سپردم، چون می‌دانستم که تو بهتر از من از پس خودت برمی‌آیی.من قهوه‌ات را شیرین خوردم، حتی اگر مزه‌اش تلخ بود، فقط برای اینکه تو بخندی. حالا تو هم، قهوه‌ات را بنوش. سرد شده، اما هنوز طعم یک عشق واقعی را دارد.علیِ تو.»پایانِ این نامه، پایان، سکوت اتاق علی بود. همان‌جا کنار میز خالی ایستادم ، لیوان قهوه‌ای که قرار بود برای علی بریزم ، مدت‌ها بود که روی میز سرد شده بود. آن روز، من برای اولین بار فهمیدم که بزرگ‌ترین عشق زندگی‌ام ، نه با یک دروغ، بلکه با بزرگ‌ترین ایثار او به پایان رسیده بود. حالا، شهر برایم واقعاً خاکستری شده بود، و دیگر هیچ قهوه‌سازی هم نمی‌توانست آن را شیرین کند! Mahla Mahla Tue, 16 Dec 2025 11:00:36 +0330 https://virgool.io/karisma/%DA%A9%D8%A7%D8%B4-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82-%D8%A8%D9%88%D8%AF%DB%8C-qngw36thy7zt کاش شعر بودی !از این شعر‌های عاشقانه . . .نه شعر‌هایی که غم بغلشان کردهسفت چسبیده و رها هم نمیکندشعر‌های طولانی و بلند،ملایم و دل‌چسب و تمام نشدنی، لبریز از عشق و بوسیدنی . .کاش دکلمه بودی !دکلمه‌های مفهمومی، دکلمه‌هایی که پُر از شور است و شوق،فراخواندنش امید هست و عشق . . از این دکلمه‌ها که هر روز میشود گوش داد و بیدار شد...کاش نوشته بودی !مثلا نوشته‌های شاملو به آیدا، از همان‌ها که به خواندنش تشویقم میکردی، یا نوشته‌ایی پُر شده از بودن‌ها، آغوش‌ها، علاقه‌ها، نوشته‌ایی عاشقانه همانند نامه‌های از دور رسیده، سخت به مقصد آمده . .کاش عاشق بودی !از این عاشقانه‌های قصه‌ها، لیلی و مجنون یا شاید شیرین و فرهاد . .از این عاشق‌ها که محال است تمام شودادامه دارد، ادامه دارد، و باز هم ادامه داردسال‌های طولانی دوام میابد !از این عاشق‌ها که دست نمیکشند، جا نمیزنند و تا آخرش میمانند،و اما عزیزِ من کاش عاشق بودی:)! Mahla Mahla Wed, 16 Jul 2025 13:39:23 +0330 https://virgool.io/@m_42378323/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D9%85%D9%88%D9%86%DB%8C%D9%85-krltesxwa9cy به این دقت کنین که شما نصف بیشتر چیزای جهان رو تجربه نکردین و از خیلی چیزا لذت نبردین ،پس باید زنده بمونین تا تجربشون کنید.«حالا اون تجربه میتونه عشق باشه، موفقیت در کار باشه، داشتن یک خانواده شاد یا سفر به دور دنیا باشه.»دقیقا چیزی که صبح ها به امید اون از خواب بیدار میشی☀️.هنوز دوست های جدیدی پیدا نکردین و با افراد جدید تو زندگیتون صحبت نکردین،پس چه بهتر که بمونین و با گذر زمان باهاشون آشنا بشین .به این فکر کنین که یکی به امید اینکه شما زنده اید و نفس میکشین زندست، پس به خاطر همین افراد هم که شده باید جون خودتون رو دوست داشته باشین•🩷•اگه احساس میکنین کسی بهتون اهمیت نمیده یا دوستتون نداره و فقط با مردن، شما راحت میشین باید بگم سخت در اشتباهین! مردن، کاری رو از پیش نمیبره .وقتی زنده هستین و در کنار اون آدمایین و اونا نسبت به حضورتون بی توجه هستن با مردن فقط به طرز وحشتناکی این بی توجه ایی بیشتر میشه ،طوری انگار از اول وجود نداشتین•🥀•اگه اون کسی که دوستش دارین، دوستون نداره خب ،هیچ اشکالی نداره! کاریش نمیشه کرد. شما باید اول خودتونو دوست داشته باشین. منظورم خودبینی نیست، منظور احترام به شخصیت خودتونه .تنها وقتی موفق میشیدکه ‌عاشقانه‌خودتونو دوست داشته باشین.فکر نکنین بعد نبودن اون ،دنیا به آخر میرسه و شما باید زانوی غم بغل‌کنید. مطمئن باشین هیچ کس یه آدم افسرده و خسته رو دوست نداره هیچکس تا وقتی که رنگ شاد هست دنبال سیاهی نمیره!در آخر اینکه ،بلند شو رفیق!🩷سعی کن زندگیتو قشنگ بسازی ،باید قوی تر از این حرفا باشی•🍂• Mahla Mahla Tue, 15 Jul 2025 00:26:35 +0330 https://virgool.io/karisma/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%90-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF-vtihbbh6lohq همه ما منتظریم. منتظر یه تماس، یه خبر، یه لبخند، یه تغییر. انگار زندگیِ ما در یک ایستگاه انتظار ساخته شده و ما مسافرانی هستیم که در طول مسیر، فقط منتظر رسیدن به مقصد بعدی‌ایم، بدون اینکه بدانیم مقصد اصلی کجاست.شاید هیچ‌وقت نفهمیم که اولین انتظارمان چه بود. شاید انتظار یک آغوش گرم در روزهای اول زندگی؟ یا شاید انتظارِ حرف زدن، راه رفتن، یا فهمیدنِ دنیای اطرافمان؟ با هر قدمی که در مسیر زندگی برمی‌داریم، انتظار تازه‌ای شکل می‌گیرد. انتظار برای رسیدن به یک هدف، انتظار برای پیدا کردن یک همراه، انتظار برای یافتنِ معنا.من همیشه فکر می‌کردم انتظار، فقط یک حالتِ گذراست؛ یک پرانتز در دلِ زمان که باید زودتر بسته شود تا به اصلِ ماجرا برسیم. اما هرچه بیشتر این پرانتزها را تجربه می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که خودِ انتظار، بخشی از اصلِ ماجراست. درست مثل سایه‌ای که همیشه همراهِ جسم است، انتظار هم همراهِ روحِ ماست. گاهی کوتاه و بی‌خطر، گاهی بلند و تاریک که تمامِ دیدمان را می‌گیرد.به یاد می‌آورم روزهایی را که منتظرِ یک اتفاقِ ساده بودم؛ مثلاً انتظارِ تمام شدنِ کلاس، انتظارِ رسیدنِ عصرِ جمعه، یا انتظارِ دیدنِ رویِ کسی که دوستش داشتم. در آن لحظات، تمامِ دنیا خلاصه می‌شد در همان چند ثانیه یا دقیقه تا آن اتفاق بیفتد. چقدر این ثانیه‌ها کش می‌آمدند! چقدر نفس‌ها حبس می‌شدند و چقدر امید در دل‌ها موج می‌زد.اما آیا همیشه انتظار، خوب است؟ گاهی انتظار، تبدیل به کابوس می‌شود. انتظار برای نتیجه‌ی یک آزمایش، انتظار برای بهبودِ حالِ عزیزی، انتظار برای خبری که می‌تواند همه چیز را عوض کند. در این مواقع، انتظار دیگر یک بازیِ شیرین نیست، بلکه یک شکنجه‌ی روانی است. در این انتظارها، ما نه زندگی می‌کنیم و نه می‌میریم؛ فقط معلق می‌مانیم در فضایی بینِ بودن و نبودن.شاید نکته‌ی مهم این باشد که یاد بگیریم چگونه انتظار بکشیم. چگونه با سایه‌ی انتظار کنار بیاییم، بدون اینکه اجازه دهیم تمامِ نورِ زندگی‌مان را ببلعد. شاید باید در خودِ انتظار، معنایی پیدا کنیم. شاید باید در همین “الان” که منتظریم، زندگی کنیم. لحظه‌ای که صرفِ فکر کردن به آینده‌ای که نیامده، یا گذشته‌ای که رفته، می‌شود، یک فرصتِ از دست رفته است. Mahla Mahla Sat, 05 Jul 2025 13:14:37 +0330 https://virgool.io/@m_42378323/%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF%D9%85-%D8%A8%D9%87-%D9%BE%D9%87%D9%86%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%88%D8%B1%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%AF-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-v0zncwerap0f زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه تحریم، نه تورم، نه جنگ، نه بیماری، نه تنش نه استرس.غمگین ترین و در عین حال قشنگ ترین پدیده ای‌ که الان داره اتفاق می‌افته اینه که هیچکس نگران خودش نیست، همه نگران هم‌دیگه‌ایم.🤍به نظرم چقدر داستایوفسکی قشنگ میگه:اگر جنگ نتیجه‌اش خوشبختی تمام مردم دنیا بود، باز هم به جاری شدن یک قطره اشک بر روی گونه‌های یک کودک بی‌گناه نمی‌ارزید.- فئودور داستایوفس#ایران#ایرانم#وطن Mahla Mahla Mon, 16 Jun 2025 15:02:12 +0330 https://virgool.io/@m_42378323/%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86-%DB%8C%D8%B9%D9%86%DB%8C-uhskwon0lohw شاید اوایل فقط عکس خودم رو میذاشتم و متن هام رو مینوشتم اما کم کم که تو دل این ماجرا رفتم، متوجه شدم ویرگول فقط برای عکس و متن های کوتاه من نبود!معنای تازه ای پیدا کرد!پر از داستان،ماجرا،ایده و عقاید بود. اما الان که به بهانه تولد ویرگول اومدم متن بزارم میخوام دلی بگم که #ویرگول_برای_من_یعنی...ویرگول برای من یعنی یک نفس عمیق بین هیاهوی کلمات؛ جایی که میتونم بی‌واسطه، خودم رو به هزاران گوش شنوا بسپارم و از ژرفای افکارم سخن بگم. ویرگول برای من، تنها یک پلتفرم نیست، بلکه سرزمینی هست که بذر ایده‌ هام رو می‌کاره و به اونها فرصت رشد میده، جایی که واژه‌ها جون میگیرن و داستان‌ها از پیله تنهایی بیرون میان.اینجا، هر نقطه و هر کاما، پلی هست برای ارتباطی عمیق‌تر، برای لمس روح کلماتی که از دل ها میان، و به دل میشینن. ویرگول برای من، معنای رهایی هست؛ رهایی از قید و بندهای روزمره و پرواز در آسمان بی‌کران خلاقیت. اینجا، قلم‌ها می‌رقصن و ذهن‌ها به هم گره می‌خورن، جایی که تک‌تک ما، بخشی از یک روایت بزرگتریم.ویرگول، تولدت مبارک!تو نه تنها فضایی برای نوشتن، بلکه خونه ای برای کلمات و خونه ای برای دل های شیفته ی روایت ها ساختی. امیدوارم سالیان سال این خونه گرم و پر نور بمونه برامون.❤️ Mahla Mahla Mon, 02 Jun 2025 14:36:30 +0330 https://virgool.io/@m_42378323/%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D9%BE%DB%8C%D8%B1-%D9%86%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-ka7unmtagu0l کاری به کار همدیگه نداشته‌باشیم !باور کنید تک‌تک آدم‌ها زخمی‌اند ...هرکس درد خودش را دارد ، دغدغه‌ی خودش را دارد ، مشغله خودش را دارد .باور کنید ... ذهن‌ها خسته‌اند . قلب‌ها زخمی‌اند . زبان‌ها بسته‌اند .برای دیگران آرزو کنیم بهترین را ... راحتی را ...همه گم شده‌ایم ، یاری کنیم همدیگر را تا زندگی برایمان لذت‌بخش شود .آدم‌ها آرام آرام پیر نمی‌شوند ...آدم‌ها در یک لحظه ، با یک تلفن ، با یک جمله ، با یک نگاه ، با یک اتفاق ، با یک نیامدن ، با یک دیر رسیدن ، با یک "باید برویم" ، با یک "تمام کنیم" پیر می‌شوند ...آدم را لحظه‌ها پیر نمی‌کنند .آدم را آدم‌ها پیر می‌کنند .سعی‌کنیم هوای دل همدیگر را داشته‌باشیم .همدیگر را پیر نکنیم !‎‌‎‌‎ Mahla Mahla Wed, 21 May 2025 12:18:54 +0330